Niekończące się promienie.
Bezkresne fale.
Zapomniałam już, kim byłam, zanim weszłam na deskę.
Ta osoba zmyła się wraz z falą.
Kiedy surfujesz, jesteś jak czysta kartka
i pozwalasz, by fale poniosły cię w nieznane.
Możesz wreszcie być sobą.
Znaleźć falę idealną.
Otoczona przez wody, utrzymywana przez nie.
To mój dom.
Gdy wypływasz po drugiej stronie fali,
jesteś zupełnie nową osobą.
Zupełnie nową sobą.
W słońcu kokosy wydają się słodsze.
CAROL I KONIEC ŚWIATA
MORSKA KOŁYSANKA: SURFERSKA ODYSEJA
Ludzie surfują w Kapali od średniowiecza.
Baba Lou Anne, Dottie, CP i ja przyjechałyśmy tu tydzień temu.
W Kapali fale są tak wielkie jak nasze osobowości.
Dzięki odsłoniętej rafie szczyty fal są naprawdę ogromne.
Coś wspaniałego.
Niektórzy uważają surfing za sport,
ale ruchy Baby Lou Anne są bliższe sztuce niż sportowi.
To świetna surferka.
Potrafi pływać z każdą stopą z przodu. Normalnie i cudacznie.
Niewielu surferów tak potrafi.
Jeszcze mniej potrafi to zrobić na grzbiecie fali i w podskoku.
Panie i panowie, oto Baba Lou Anne.
Dottie nie surfuje długo, ale uwielbia to.
Niedawno się rozwiodła.
Po tym, jak wróciła z pracy
i nakryła w ich sypialni jej męża z higienistką dentystyczną,
jej kochankiem stało się morze.
Beztrosko przemierza fale na desce, którą nazwała „Suzie”.
Pomachaj do kamer, Dottie.
CP, czyli Corinthia Panatopoulos, to wybitna surferka.
Nie widzi na jedno oko, nie ma poczucia głębi,
ale to jej nie spowalnia.
Nie trzeba dwojga oczu, żeby zobaczyć, jaka jest dobra.
Spójrzcie na nią.
Gdy CP nie pływa na desce i nie ujarzmia dzikich fal,
pisze książkę,
powieść przygodową o czterech surferkach, które w wolnym czasie rozwiązują zagadki.
Nie wiem, kiedy skończy, ale początek mi się podoba.
Morze wyrzuca zwłoki śpiewaczki operowej z gwiazdką ninja w plecach.
Szykuje się dobra lektura na plażę.
Spotykamy się tu, na wybrzeżu Kapali,
dwadzieścia kilometrów od przypominających kształtem wysp Kono,
na tydzień pełen słońca i zabawy.
Potem zamierzamy się rozstać i udać każda w swoją stronę.
Baba Lou Anne leci do Seattle.
Nie zamierza tam surfować na falach Alki Point,
lecz skoczy ze spadochronem z wieży Space Needle.
Dottie i jej deska Suzie udają się do Japonii.
CP wyjeżdża, by poświęcić więcej czasu
na wymyślanie zwrotów akcji w zagadkach kryminalnych.
Ja natomiast będę przemierzać świat, poszukując słońca,
największych fal i najbardziej przyjaznych ludzi.
Po drodze będę odkrywać samą siebie,
skacząc do wody na desce.
Żyjąc pełnią życia.
Tylko ja, moja deska i gruba warstwa wosku.
Zacnie.
Spakowanie się w taką podróż to niezwykle ważna sprawa.
Trzeba zrobić to mądrze i spakować to, co trzeba.
W moim przypadku jest to wosk do deski,
kostium kąpielowy, jedna chryzantema,
trzy ręczniki, mój szczęśliwy naszyjnik z muszelek,
krem z filtrem SPF 150,
dwa aparaty jednorazowe, rozmówki angielsko – maoryskie,
tandetne czytadło na plażę: Przypływy miłości Alice T. Townsend,
zdjęcie legendy surfingu Kathy Kohner-Zuckerman,
kadzidełka – siedem sztuk,
pistolet na flary, okulary,
tajemniczy totem, maczeta.
Oraz gotowość do porzucenia wszystkiego
i zaakceptowania tego, co niesie życie.
Przykro mi, ale pani walizka jest w Londynie.
HAWAJE
CABO SAN LUCAS
Nie ma to jak chłodna bryza po trzygodzinnym locie.
A nie ma lepszej bryzy niż ta wiejąca od czystych wód Morza Corteza.
To właśnie tu, w Cabo San Lucas, zaczynam poszukiwania fali idealnej.
To niegdyś senne miasto odwiedzane tylko przez surferów-nomadów
stało się obecnie popularną miejscowością turystyczną.
Cabo słynie z szalonego życia nocnego.
Turyści bawią się tu w Señor Chi-Chi's,
w Pijanej Syrenie i wielu innych lokalach.
Ale mnie nie kuszą tu ogromne margarity ani konkursy miss mokrego podkoszulka.
Ja jestem tu, by surfować.
Sztosik.
Tylu tu zagubionych juwenaliowiczów.
To całe pokolenie nastolatków, którzy nigdy nie odnaleźli drogi do domu.
Pijanych imprezowiczów, którzy nigdy nie chcą dorosnąć.
Tańczą na piaszczystych plażach,
pijąc wodę z tej mitycznej fontanny.
Wodę, która odmładza i gwarantuje im wieczną młodość.
Gdy pływasz po oceanie,
jesteś na płyciźnie swojej młodości.
Niekończące się promienie.
Bezkresne fale.
Niekończący się cielęcy wiek.
W Cabo San Lucas było sporo pięknych fal.
Ale jeśli miałam odnaleźć tę idealną,
musiałam bardziej się postarać
i udać się do miejsc nietkniętych przez turystów.
Słonko, kiedy skończysz, może napijesz się z nami drinka?
Może następnym razem.
Gładka gadka.
Zamknij się. Ty nawet się nie odezwałeś.
W POSZUKIWANIU FAL
ZATOKA TASMANA
WYSPA HATTERAS
NIEZNANE MIEJSCE, TRÓJKĄT BERMUDZKI
WYSPA WIELKANOCNA
PLAŻA BUNJI
Poszukując fali idealnej, dotarłam tutaj.
Do mekki surferów, na plażę Mavericks.
Fale sięgają tu do 20 metrów,
więc jest to poligon doświadczalny dla wszystkich odważnych surferów.
Zanim wypłynęłam w morze, wiedziałam, że muszę się przygotować.
Medytowałam cztery razy dziennie,
dwa razy więcej niż zwykle.
Wyobrażam sobie, że jestem wilkiem, a fale są małym jelonkiem.
Wyobrażam sobie, że jestem niedźwiedziem, a fale przepływającymi łososiami.
Obserwowałam wody ze szczytu urwiska, w środku nocy.
Lustrowałam je, pożerałam wzrokiem, uczyłam się od nich.
Zanim się obejrzałam, byłam gotowa.
Postanowiłam ujarzmić potwora z moją starą przyjaciółką Nadią.
Była pielęgniarką w Sarajewie,
potem zakonnicą w Kapadocji.
Teraz surfuje na olbrzymach.
Skłamałabym, mówiąc, że się nie denerwowałam.
Takie fale przypominają ci, jak bardzo jesteś mała.
Jak ziarenko piasku w oceanie.
Ziarenko ryżu w troskliwej dłoni Boga.
W końcu dosiadłam 15-metrową falę,
gotowa do doświadczenia tego samego stanu, co Nadia.
Jazda na takiej fali to niesamowite uczucie.
To czysta siła.
Czysta moc.
Przez chwilę myślałam, że odnalazłam tę falę, której szukałam.
Ale po wszystkim zrozumiałam, że jednak nie.
To była idealna fala Nadii, nie moja.
Poszukiwania trwają.
W Toskanii postanowiłam trzymać się z dala od fal.
Byłam tam z innego powodu.
Żeby odwiedzić dawną miłość.
Angela Alfoliniego.
Od razu stało się jasne, że rozłąka nie osłabiła naszych więzi.
Przemierzaliśmy wsie, rozmawiając o polityce i o filozofii,
a także dyskutując na różne tematy: od miłości, przez życie,
po nasze refleksje dotyczące włoskiego kina.
Rozmawialiśmy o winie
i zaletach tłoczenia winogron w starych drewnianych beczkach.
Robiliśmy rigatoni i świeżą mozzarellę,
a także jedliśmy najlepsze risotto w moim życiu.
Ale tak szybko, jak zaczęła się moja wizyta,
tak też się skończyła.
Wyjechałam o wschodzie słońca,
kontynuując moją wyprawę w poszukiwaniu fali idealnej.
Arrivederci, kochanie.
W POSZUKIWANIU FAL
W jeziorze Michigan, żeby się ogrzać, oddawaliśmy mocz do pianek.
W Tajlandii fale szybko zanikały,
ale przywiozłam stamtąd pamiątkę na całe życie.
Ogółem, to był dobry tydzień.
Ciągle coś mi nie pasowało.
Zagubiłam się.
Im dłużej podróżowałam, tym mocniej czułam, jak coś mi się wymyka.
Czy fala idealna w ogóle istniała?
Na wybrzeżu Kilokilo zwierzyłam się z tego Auli'iemu,
surferowi, który wierzył, że kluczem do znalezienia fali idealnej
są substancje psychotropowe.
Nazywali je „Gesthaini”.
Wszystko zaczyna się od kwiatów rosnących na korze namorzynów.
Ich pyłek spożywają nietoperze,
których odchody zeskrobuje się ze ścian jaskiń,
by następnie podać je w naparze.
Czy takiej odpowiedzi szukałam?
Tamtej nocy Auli'i zaprowadził mnie na brzeg rzeki Saanapu,
na spotkanie ze staruszką zwaną Wailele.
Wailele miała ponoć ponad sto lat
i wskazała drogę wielu zbłąkanym wędrowcom.
Bałam się, ale uznałam, że jeśli tak znajdę falę idealną,
to niech tak będzie.
Zobaczyłam je. Idealne fale.
I po raz pierwszy poczułam, że są one bliżej niż do tej pory.
Są łatwiejsze sposoby na dotarcie na wybrzeże Omanu nad Morzem Arabskim.
Podróż samolotem oszczędza podróżnym brutalnej wędrówki pustynią Sharqiya.
Ale pozbawia ich także doświadczenia pustynnych fal.
Morza wydm zatrzymanych w czasie.
Nie mogłam nie odwiedzić tego miejsca.
Zacny zestawik.
Pyszna herbata.
Jackson mówi, że to Karak Chai, ulubiony napój tubylców.
Poznałam Jacksona na Manhattan Beach.
Był wówczas jeszcze większym fanatykiem surfingu ode mnie.
Pływał o świcie siedem dni w tygodniu, niezależnie od pogody.
Potem to rzucił.
Gdy pytam go dlaczego, nie chce o tym rozmawiać.
W porządku.
Dla niektórych ta obsesja staje się zbyt silna.
Możesz zatracić się w niej tak bardzo, że wkrótce to wszystko, co ci zostaje.
Cokolwiek stało się Jacksonowi,
żeby nie chcieć wrócić do fal, odizolował się od nich bezkresną pustynią.
Teraz zajmuje się tkactwem.
Pyta co u mnie.
Kiedy opowiadam mu o mojej wizji,
o potworze, mgle, fali idealnej,
tylko się śmieje.
Powinnam była się domyślić, że nie ma sensu głosić ewangelii ateiście.
Potem Jackson zrobił się jakiś taki nieobecny,
zagubiony, jakby szukał w myślach resztek czegoś, co stracił.
Pa, Jackson.
Dzięki za dywanik.
Kolejne dni były trudne.
Nie potrafiłam pozbyć się wizji fal idealnych.
Wkradała się do mojej głowy i zaczęła wpływać na mój sen.
Wyruszyłam więc w jedyne miejsce,
w którym mogłam urzeczywistnić tę wizję.
To senne nadmorskie miasteczko w hrabstwie East Sussex
nie jest znanym ośrodkiem surfingu.
Ale kiedy zaczyna dąć wiatr i nadciąga mgła, wszystko się zmienia.
Ta urocza osada przeobraża się wtedy
w jedno z najzacniejszych miejsc do ujarzmiania fal.
Bez dwóch zdań.
Gdy tu przybyłam, wydano ostrzeżenie o mgle.
Była gęstsza niż zwykle.
Ratownik zaczął przywoływać ludzi na brzeg.
Idealnie. Więcej fal dla mnie.
Było zupełnie jak w mojej wizji.
Nie widziałam nieba ani oceanu.
Byłam tylko ja i mgła.
Czułam, że jestem blisko.
Potem to usłyszałam.
Dudnienie wzrastającej fali.
Czyżby to było to?
Czy to…?
Wszystko było rozmazane.
W jednej chwili realizowałam swoją wizję, a w drugiej…
Nie potrafiłam pogodzić się z moją przegraną.
W Londynie w końcu odebrałam moją zagubioną walizkę.
Ale przedmioty w środku wydawały się obce.
Jakby należały do kogoś mi nieznajomego.
Czyja to chryzantema?
Kogoś mi nieznajomego, kto wierzył w falę idealną.
Na wybrzeżu Peru zdałam sobie sprawę, że surfing nie jest już dla mnie.
Może powinnam opanować jakiś fach, jak Jackson?
Może zacznę robić gliniane kubki?
Wszyscy lubią kubki.
Kubki to idealny prezent na każdą okazję.
Wiedziałam, że pora zacząć nowy rozdział.
Już miałam wejść do środka i zrezygnować,
kiedy niczym miraż zjawiła się jakaś postać.
Znałam skądś tego człowieka.
Ale skąd? Gdzie go poznałam?
Wtedy to do mnie dotarło.
To był mój latarnik w jakiejś dziwnej sukni.
Czy to bransoletka ze szpitala psychiatrycznego?
Dostrzegł desperację w moich oczach i zapytał, co się stało.
Gdy tracił przytomność i ją odzyskiwał,
opowiadałam mu o poszukiwaniach i mojej sromotnej porażce.
Powiedział, że zna sposób.
Przynajmniej tak to brzmiało.
„Pokażę ci twoje idealne fale”.
Podziękowałam mu i odparłam, że już w to nie wierzę.
„Jeden dzień podróży z lampą oliwną”.
Na początku byłam nieufna.
Był pijany, a jego szpitalny ubiór bynajmniej mnie nie uspokajał.
Ale w jego oczach było coś, co sprawiło, że mu zaufałam.
Podążyłam za nim w głąb peruwiańskiej dżungli.
Nie było tam żadnego śladu ani oznaczeń.
Kierował się tylko kompasem, który miał w swojej głowie.
Dżungla była bezlitosna.
Było tam gorąco, wilgotno i roiło się od komarów i trujących roślin.
Dżungla nas nie chciała i próbowała się nas pozbyć.
Co ja zrobiłam?
Naprawdę podążyłam za nieznajomym w objęcia brutalnej przyrody?
Czy on miał na szyi tatuaż?
Zawsze tam był?
W pewnej chwili odwrócił się i powiedział:
„Teraz jest tu z nami duch lasu”.
Miałam nadzieję, że ma rację.
W nocy na zmianę wypatrywaliśmy pum.
Zasnął pierwszy i obudził się dopiero następnego ranka.
Późnym popołudniem zobaczyliśmy to, po co przyszliśmy.
W oceanie zieleni dostrzegliśmy przebłysk błękitu.
Podążyliśmy do niego, jak do latarni morskiej.
Były tam, tak jak mi obiecał.
Fale idealne.
Były naprawdę piękne.
Wręcz cudowne.
Chciałam wejść do morza, by jak najszybciej je poczuć.
Ale gdy się do nich zbliżyłam,
zauważyłam coś w piasku.
Czy to moja deska?
Ale jakim cudem?
Zdałam sobie sprawę, że stoję tam, gdzie zaczęłam moją podróż,
ale teraz miałam przed sobą formę idealną.
Jak to możliwe? Co się zmieniło?
Ostatecznie jedyna rzecz, jaka się zmieniła, to ja sama.
Moje poszukiwania mnie zaślepiły.
Cały czas szukałam fal, których nie musiałam szukać.
Czy taki był plan tego człowieka?
Zaciągnąć mnie do dżungli, żeby zmienić moje postrzeganie?
Nagle przed oczami stanęły mi obrazki z mojej podróży,
a wraz z nimi fale, na których pływałam.
W Kapali, Cabo, Mavericks,
Michigan, Kilokilo
i tutaj, w Valparaiso.
Wszystkie były idealne.
Zawsze będą idealne.
Wróciłam do domu, na brzeg Kapali, podładowana nowym spojrzeniem na życie.
Ale nie byłam sama.
Po zmaganiach z aligatorami w Zachodniej Australii
i wejściu na szczyt El Capitan,
Baba Lou Anne postanowiła odetchnąć na tutejszych falach.
Wróciła też Dottie
z nowym przyjacielem Toshio Matsudą i jego deską „Joaquinem”.
I spójrzcie, kto wpadł się przywitać.
CP.
Po tym, jak jej pierwszą powieść przeniesiono na ekran,
CP zaczęła pisać kolejną.
Tym razem nasze cztery surferki infiltrują niebezpieczny gang motocyklowy,
aby udowodnić swoją niewinność i zwyciężyć w zawodach na plaży Redondo.
Brzmi porywająco.
Jeśli chodzi o mnie, to moja podróż kończy się tutaj,
gdzie niekończące się promienie, niekończące się fale.
Gdy jesteś na desce, wtedy naprawdę żyjesz.
Bezpieczna w letniej ciszy, pędząca w stronę nieskończoności.
Tu nie ma żadnej nagrody.
Nie musisz niczego szukać, bo jesteś tam, gdzie trzeba,
sunąc po morskich falach.
Właśnie wtedy doświadczasz ideału.
Wtedy czas się zatrzymuje, a twoje serce się otwiera.
Może to trwać tylko chwilę,
ale kiedy to się skończy,
wystarczy znów wypłynąć w morze i ponownie to schwytać.
I jeszcze raz.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz