Co do diabła?
Kogoś wyjebią za to z roboty.
CAROL I KONIEC ŚWIATA
3 MIESIĄCE I 21 DNI DO KOŃCA
Sprawa kadrowa numer 7/3.
Albo cztery.
Chcąc podsumować dzisiejsze wydarzenia
możliwie sprawnie i szczegółowo,
nie sprawdziłam jeszcze numeru akt ostatniej sprawy kadrowej.
Dziś około godziny 11.00
doszło do incydentu, który można by nazwać
spontanicznym atakiem histerii.
Ta gwałtowna fala emocji
opanowała biuro na trzy i pół minuty,
zanim w końcu ustąpiła.
Przepraszam. Skończyłem.
Ciężko określić, co było tego przyczyną.
Wystarczy powiedzieć, że to jedno z wielu dziwnych zachowań,
jakie pojawiły się w biurze w ciągu ostatnich miesięcy.
Należą do nich między innymi: pogawędki przy dystrybutorze wody,
fale gromkiego śmiechu,
przybijanie piątek,
a w jednym przypadku poklepanie po ramieniu.
Trzy tygodnie temu byłam świadkiem nieplatonicznego uścisku.
Drogi słuchaczu, sądzę, że te wydarzenia
mają związek z wybuchem emocji, który miał tu dziś miejsce.
Co więcej, ich chronologia wydaje się nierozerwalnie związana
z zatrudnieniem jednego pracownika.
To Carol Daphne Kohl.
Stanu wolnego. Bezdzietna.
Kontakt w nagłych wypadkach: Bernard i Pauline Kohl.
Sądzę, że za Carol czai się…
Dzień dobry, jestem Carol.
Fajny krawat, Bill.
O nie! Kurwa. Kurczę.
Ona może nas zniszczyć.
Panna Kohl jest na pozór idealną pracownicą.
Jej potulne zachowanie daje wrażenie obcowania z osobą rzetelną
i można sądzić, że jej nieśmiałość zapewnia jej dobre relacje z resztą.
Ale pod jej łagodnym wyglądem kryje się niebezpieczny buntowniczy duch,
który, obawiam się, zaczął już opanowywać biuro.
Dziwne zachowanie panny Kohl zauważyłam we wtorek siódmego kwietnia.
Sarah?
Vanessa.
Francine.
Imiona określają, kim jesteśmy.
Gdy je wymawiamy, między ludźmi powstaje pewna zażyłość.
Gdy ktoś wymawia nasze imię, tworzy się intymna więź.
Nie jesteśmy już obcymi osobami ani kolegami z pracy, tylko znajomymi.
A potencjalnie kimś więcej.
Tim. Jill.
Alyssa. James. Cathy.
Po tym wydarzeniu doszło do kolejnego.
Panna Kohl zaprowadziła ośmiu współpracowników na dach
na niezaplanowane nabożeństwo żałobne ku czci pewnego Davida Douglasa Seavera.
W wyniku tego incydentu skradziono czas w wymiarze…
ośmiu minut i 43 sekund.
Od tamtej pory wybryki panny Kohl stały się jeszcze bardziej bezczelne.
Piętnastego kwietnia panna Kohl zaczęła przystrajać swoje miejsce pracy,
używając cennych przedmiotów,
aby dodać swojemu biurku nieco charakteru.
Uważam, że biuro nie jest odpowiednim miejscem
do pokazywania swoich podopiecznych,
ale rozumiem wydźwięk tego gestu.
Nie toleruję jednak takiego kiczu,
zwłaszcza kolekcji glinianych myszek panny Kohl.
Powoli ta zaraza rozprzestrzeniła się wśród szeregowych pracowników.
Wysyp ozdóbek i zdjęć.
Całe konstelacje osobistych artefaktów.
Nędzne przebłyski życia prywatnego pracowników
tutaj, w naszym biurze.
Tym sposobem
zniknął profesjonalizm, jaki uosabiało to biuro.
Panna Kohl zmieniła je, być może nieodwracalnie.
À propos, kilka tygodni temu panna Kohl wypożyczyła pojazd firmowy,
a wypożyczenie to umotywowała celami służbowymi.
Od tamtej pory używa tego pojazdu niemal codziennie do celów osobistych.
To niedopuszczalne.
Na szczęście udało mi się dowiedzieć, jaki będzie jej kolejny ruch.
Nieautoryzowana wymiana lunchów.
Lunche towarzyskie,
zwłaszcza te polegające na wymianach dań albo wspólnym posiłku,
to prosta droga do koleżeństwa.
Gdy okazuje się, że ktoś inny także lubi makaron pesto z pomidorami,
tworzy się więź porozumienia.
To porozumienie buduje natomiast most,
który nieuchronnie prowadzi do przyjaźni.
Teraz, dzięki pomidorom,
mamy z kim spędzać przerwy na kawę
i wyjawiać nasze sekrety.
Nawet zwykła babka ziemniaczana
może sprawić, że będziemy bardziej lojalni wobec nowego kolegi niż obowiązków.
Ale, drogi słuchaczu, to dopiero początek.
Pierwszymi ofiarami przyjacielskiej ofensywy panny Kohl
stało się dwoje uprzednio zaufanych pracowników.
Najpierw niejaka Donna Shaw.
Afroamerykanka, rozwódka, matka pięciorga,
z astygmatyzmem w obu oczach.
Osoby pokroju panny Shaw nazywamy
„pracownikiem idealnym”.
Niezawodna, skupiona na zadaniach,
rozwijająca się dzięki celom, jakie zapewnia praca.
Przynajmniej tak było.
Nie wiadomo, co skłoniło tę przykładną pracownicę
do sprzymierzenia się z panną Kohl,
ale to wielka strata dla naszej sprawy.
C'est la vie.
Trzeci członek tego powstańczego triumwiratu to zagadka.
Z pozoru Luis Felipe Jacinto wydawał się rzetelnym pracownikiem.
Zawsze punktualny, pracowity, zupełnie nierzucający się w oczy.
Ale gdy przyjrzałam się bliżej,
zaczęłam dostrzegać w nim
trudną do wytłumaczenia i szczerze niepokojącą joie de vivre:
ogromną chęć życia, którą rutyna i dyscyplina w biurze…
być może skutecznie tłumiła,
lecz panna Kohl zdołała ją uwolnić.
Nie umiem śpiewać, więc czasem akompaniuję jej na flecie.
Umiesz grać Whitney Houston na flecie?
Raz zabrałam go na koncert, ale bałam się na nim zagrać.
Z biegiem czasu
tej trójce udało się wytworzyć wśród pracowników poczucie jedności,
za sprawą różnych destrukcyjnych działań.
Stworzenie hiszpańskiego klubu lunchowego.
Cotygodniowe sesje opalania.
Panna Kohl wielokrotnie odgrywała rolę swatki,
co przyczyniło się do powstania kilku par i jednego poliamorycznego kwadratu.
Pojawił się bezpański pies.
Patrzcie, ten maluch wszedł za nami!
Ktoś nada mu imię?
Amaya?
Leonard? Suzanne?
Doszło także do stopniowej indywidualizacji Terrych.
- Terry B. - Dzięki, Carol.
- Terry L. - Dziękuję.
- Terry P. - Dzięki.
- Terry F. - Danke schoen.
- Terry C. - Jestem ci wdzięczny, Carol.
Wszystko to doprowadziło do najgorszego w skutkach
wykroczenia ze strony panny Kohl.
Myślę, że to ono było źródłem incydentu, o którym już wspomniałam.
Mówię oczywiście o…
- Wybacz. - Co się dzieje?
- Co ze sprawozdaniem z incydentu? - Jest gotowy?
Miałaś na niego dwa dni.
Te śledztwa są czasochłonne. Robię, co mogę.
- Dobrze. - Informuj nas na bieżąco.
Chcę e-maila z pełnym podsumowaniem.
Wielka szkoda.
To dość rozczarowujące.
Zastanawiam się nad kupnem nowych wkładek do butów.
Takie ze wsparciem łuku stopy.
I z ochroną pięt, żeby móc chodzić po betonie.
Coś żelowego, ale niezbyt miękkiego.
- Raczej twardsze… - Bernardzie.
- Pauline. - Ach tak.
Byliście ze mną przez tyle lat i…
Dobry Boże. Jakie to cudowne!
Oczywiście, Michael! Oczywiście, że tak!
Jako że przyciąganie grawitacyjne Keplera spowalnia obrót Ziemi,
przygotujcie się na 19-godzinne dni i 19-godzinne noce.
Zjem cię!
Tak, tak. Zjem cię.
Nie drap, Pablo.
Nie drapiemy.
Jak już mówiłam,
opisane wcześniej wydarzenia
doprowadziły do najnowszego i najgorszego wykroczenia ze strony panny Kohl,
które, według mnie, spowodowało nieprzyjemny incydent z tego tygodnia.
Applebee’s.
Mam oczywiście na myśli restaurację Applebee's.
Luis, pora iść.
Czekaj, jeszcze jedna liczba.
Siedem. Dziewięć.
To dwie liczby.
To duża liczba, Donno.
Cztery. Osiem.
- Wracacie do domu? - Tak, ale Luis się gramoli.
Ja też nie lubię stąd wychodzić.
Przez was się gubię.
Cztery i zero.
794 800 $.
Czemu ta część jest taka trudna?
Tak już jest. Praca zaczeka na ciebie do jutra.
Wiecie, nie musimy…
- Czego? - Moglibyśmy spędzić ze sobą czas.
Pamiętacie tę noc z Davidem?
To była świetna zabawa.
Przewoziliśmy trupa, a ty miałeś załamanie nerwowe.
Nie wspomnę już o tym, że w moim bagażniku wciąż jebie.
Ale bez takich rzeczy.
Bez trupów?
Żadnych trupów.
Drinki?
W barze? Nie ma mowy.
Wolę moje łóżko.
Na zewnątrz jest pełno świrów niemających żadnych granic.
- Człowiek boi się cokolwiek zrobić. - Racja.
Gdyby istniało takie miejsce jak to biuro.
Ciche, wolne od całego tego szaleństwa.
Słuchajcie, znam takie miejsce!
Taki dom poza domem.
Swobodne miejsce z wyjątkową atmosferą,
wygodnymi krzesłami i drinkami bez liku.
Najlepsze jest to…
Jest blisko? Pójdę tylko, jeśli to jest blisko.
To nieopodal stąd.
No to prowadź.
Jak super!
Hej! Mogę iść z wami?
Brzmi fajowo!
- Jasne. - Tak.
Świetnie! Zabiorę swoje rzeczy.
Oby tylko nie skończył w moim bagażniku.
Cholera, Carol.
Gdybym wiedziała, że robisz tak pyszne Appletini,
już dawno byśmy tu przyszli.
Co mam powiedzieć?
Sama nie wiem.
Ma się ten dar.
Carol się nawaliła.
Musimy częściej to robić.
Tak! Co tydzień.
Jestem za.
Kocham was.
Tak.
To brzmi jak dobry plan.
Nazywa się Applebee’s.
Applebee's? Czekaj, ale czy to nie są…?
Terry!
Spotkałam ich?
Chloe!
Carol!
Wybaczcie, ja tylko wyszłam, żeby…
Patrick!
GDZIEŚ TAM JEST 5.00
Andrew!
Heather! Zastąp mnie!
Zmęczyły mi się ręce.
Następne pytanie.
Jak mówi się na stado indyków?
Hej, biurwy. Widzę, że próbujecie oszukiwać.
Siadać na miejsca.
Kto lubi tacos?
Przeszukując nasze serca
Oboje wiemy…
Zdrówko!
Za happy hour.
Drogi słuchaczu, przepraszam za to, co za chwilę usłyszysz.
Musisz mi uwierzyć, że rozpoczęłam to śledztwo
z najczystszymi intencjami.
Chciałam ustalić i usunąć poważne zagrożenie dla naszego biura.
Niestety nie udało mi się.
Gdy dowiedziałam się o tak zwanej „happy hour”,
nie uwierzyłam w to.
O której dziś idziesz?
Zaraz po pracy. Nie mogę się doczekać.
Postanowiłam zobaczyć to na własne oczy.
Drogi słuchaczu, trudno opisać, co tam znalazłam.
Mogło się wydawać,
że jest to tylko grupa pracowników bawiących się w barze z grillem.
Ale było to coś więcej.
To miejsce miało klimat.
Wielką moc.
Żeby uratować biuro, trzeba to było zatrzymać.
Kadrowa!
Ale tak się nie stało.
Początkowo chciałam wtopić się w tłum.
Szybko zrozumiałam, że to niemożliwe.
W biurze łatwo było zachować anonimowość,
być jednym z wielu trybików w machinie Dystrakcji.
Ale tutaj, w tym dziwnym Elizjum stworzonym przez pannę Kohl
każdy miał swoje imię.
Wszyscy się znali.
Wszyscy byli rodziną.
Z czasem, mimo moich planów sabotażu,
ja także nią się stałam.
Wmawiałam sobie, że poznaję tych ludzi na potrzeby śledztwa.
Grałam w bingo na potrzeby śledztwa.
Bingo! Kurde! Mam bingo!
Śpiewałam karaoke na potrzeby śledztwa.
Nie waż się zapomnieć o mnie
O nie!
Nie waż się zapomnieć o mnie
Czy kiedy mnie miniesz
Zawołasz mnie?
Prawdę mówiąc, uległam wirusowi, którego chciałam wyplenić.
Wirusowi, który może teraz zniszczyć naszą cenną Dystrakcję…
Przywiązanie.
- Chyba mamy problem. - Co z tym sprawozdaniem?
- Jest nam potrzebne. - Niemal skończyłam.
Wiesz, co leży tu na szali?
- Chcę go natychmiast! - Oczywiście.
To odbija się na wszystkich.
Zjebałaś na całej linii.
Zjebałaś.
Do incydentu doszło dwa tygodnie po ostatniej happy hour.
W wyniku śledztwa ustaliłam,
że nagła fala histerii, która opanowała biuro kilka dni temu,
nie była spontaniczna, lecz wywołana.
Wywołały ją więzi emocjonalne powstałe wśród pracowników tego biura.
To, co zaczęło się od panny Kohl, która nauczyła się imion kolegów,
przekształciło się w coś na kształt wspólnoty.
Wspólnoty ludzi troszczących się o siebie nawzajem,
którym zależy na sobie nawzajem.
Pomimo cierpienia,
jakie może się z tym wiązać w naszej obecnej sytuacji.
Teraz, gdy jeden pracownik patrzy na swojego kolegę z pracy,
nie widzi jedynie pracownika działu należności,
lecz Bruce’a.
Albo Casey.
Albo Amandę.
Nie tylko kolegów, ale i przyjaciół.
Przyjaciół, których wie, że wkrótce straci na zawsze.
Te napady wzruszenia będą się nasilać wraz z odliczaniem czasu,
przygotowując miejsce do całkowitego zniszczenia Dystrakcji.
Zniszczono pieczęć chroniącą nas przed sentymentalnym chaosem świata,
pozbawiono nas ważnej rutyny.
Pieśń Keplera przebiła się przez te cenne mury
i teraz nie zagłuszy jej nawet zawodzenie kopiarki.
Teraz czeka nas smutek i szaleństwo
i nie ulega wątpliwości, że winą za to wszystko
należy obarczyć niejaką…
- Cześć. - Cześć.
Przepraszam.
Zastanawiałam się, czy przyjdziesz dziś na happy hour.
Nie, dziś nie.
Rozumiem. Brakowało nam ciebie w ostatnich tygodniach.
Dobrze. Dobranoc, Kathleen.
- Jak mnie nazwałaś? - Kathleen.
Bo tak masz na imię?
O nie! Pomyliłam się?
Skądże.
To dobrze.
W takim razie do jutra.
Na tym zakończono sprawę kadrową 7/…
Na tym zakończono śledztwo.
Ostatnia uwaga.
Moje działania w sprawie pracowniczki Carol Daphne Kohl
przedstawiam w niniejszym sprawozdaniu.
Co powiesz, Carol?
Jak tu jest miło.
To prawda.
Serio.
TYLKO DLA KIEROWNICTWA
Czy ktoś nie zgubił kluczyków od Hondy?
Dziękuję.
Większość ludzi nie zauważa, że noszę kolczyki.
Dobranoc, Kathleen.
Napisy: Wojciech Matyszkiewicz