Neler oluyor be?
Bu saçmalık yüzünden birileri işten kovulacak.
3 AY, 21 GÜN KALDI
İnsan Kaynakları vaka numarası 7-3.
Dört de olabilir.
Bugünkü olayın özetini olabildiğince ivedilikle
ve detaylı bir şekilde sunabilmek için
önceki vaka dosyası numaralarımı tekrar gözden geçirmedim henüz.
Bugün saat 11.00 sularında
ancak spontane bir histeri nöbeti olarak
tanımlanabilecek bir hadise vuku buldu.
Bu sarsıcı duygu seli
tam üç buçuk dakika boyunca ofisi etkisi altına alıp
nihayetinde dindi.
Üzgünüm arkadaşlar. Bitirdim, tamam.
Bugünkü olayları neyin tetiklediğini kestirmek zor.
Yalnız bunun, son birkaç aydır ofiste ortaya çıkan
birçok dengesiz davranıştan sadece biri olduğunu söyleyebilirim.
Bunların arasında su sebilinin orada laklak etmek,
taşkın kahkaha nöbetleri,
havadan ve aşağıdan beşlik çakmalar
ve bir defasında da omuz sıvazlama var.
Üç hafta önce de platonik olmayan bir sarılmaya tanık oldum.
Sevgili dinleyici, bence bu olayların hepsi
bugün burada yaşanan duygu gösterisiyle bir şekilde ilintili.
Bununla birlikte bu olayların yaşandığı zaman dilimleri
bir çalışanın işe alınmasına denk geliyor gibi.
Carol Daphne Kohl adında biri.
Bekâr. Çocuksuz.
Acil durum irtibat numaraları Bernard ve Pauline Kohl.
Her şeyin Carol'da gizli olduğuna inanıyorum.
Selam, ben Carol.
Kravatın çok havalıymış Bill.
Eyvah! Siktir, of, olamaz!
Carol bizi yok edebilir.
Bayan Kohl görünürde mükemmel bir çalışan gibi.
Halim selim tavırları bir tür güvenilirlik yayıyor.
Utangaçlığı hasebiyle diğerleri gibi itaatkâr duracağına inandırıyor.
Ama bu mülayim görünüşünün altında tehlikeli bir isyankârlık yatıyor.
Korkarım ki bu isyankârlık ofise çoktan sirayet etmeye başlamış da.
Bayan Kohl'un davranışlarını ilk olarak 7 Nisan Salı günü fark ettim.
Sarah.
Vanessa.
Francine.
İsimler kim olduğumuzu tayin eder.
Hatırlandıkları zaman bir ölçüde aşinalık yaratırlar.
Adınız söylendiğinde bir tür yakınlık oluşur.
Artık sadece bir yabancı veya iş arkadaşı olmazsınız,
artık daha fazlasının mümkün olduğu bir tanıdık olursunuz.
Tim. Jill.
Alyssa. James. Cathy.
Bunu en nihayetinde Bayan Kohl'un
ofisteki diğer sekiz kişiyi David Douglas Seaver adına
talep edilmemiş bir tören için çatıya çıkardığı bir olay izledi.
Bu olay da sekiz dakika, 43 saniye
işten kaytarmalarıyla sonuçlandı.
O zamandan beri Bayan Kohl'un maskaralıkları daha da cüretkârlaştı.
15 Nisan'da Bayan Kohl, masasına ve masasının etrafına
kişilik katmak için değerli eşyaları kullanarak
çalışma alanını süslemeye başladı.
Şahsen ben ofisin bakmakla yükümlü olduğumuz kişileri
sergilemek için uygun bir yer olduğunu düşünmüyorum ama genel fikri de anlıyorum.
Benim böyle bir zevksizlik örneğine toleransım yok.
Bilhassa da Bayan Kohl'un seramik fare koleksiyonuna.
Yavaş ama emin bir şekilde bu durum çalışanlar arasında yayıldı.
Bir yığın süs eşyası, fotoğraflar
ve bir dolu kişisel eşya sergilenmekte.
Özel hayatın o cılız yansımaları
ofisimize yayılmış durumda.
Böylece bu ofisin sahip olduğu profesyonellik yok oldu.
Bayan Kohl bunu değiştirdi, belki de geri dönülmez bir şekilde.
Bununla birlikte Bayan Kohl birkaç hafta önce
işle ilgili bir mesele için bir şirket aracı talep etmiş.
O zamandan beri bu aracı neredeyse her gün hususi işleri için kullanıyormuş.
Kabul edilemez.
Neyse ki ofisin selameti için bir sonraki hamlesini erken anladım.
İzinsiz bir öğle yemeği takası.
Sosyalleşilen öğle yemekleri,
bilhassa da takas, ikram ve grup yemekleri ihtiva edenler,
samimiyete açılan bir kapıdır.
Kendin gibi, başka birinin de pestolu makarnada domates sevdiğini öğrenmek
bir anlayış meydana getirir.
Bu anlayış da her daim dostluğa uzanan
bir köprü inşa eder.
Artık domates sayesinde kahve molalarında
sırlarını anlatabileceğin birine sahip olur insan.
Basit bir patatesli frittata bile
görevlerinden ziyade yeni iş arkadaşına karşı daha bağlı
hissetmeni sağlayabilir.
Ama sevgili dinleyici, bu sadece başlangıçtı.
Bayan Kohl'un dostluk saldırılarının ilk kurbanları
daha önce gayet güvendiğimiz iki çalışan oldu.
İlki Donna Shaw adında bir çalışan.
Afrikalı-Amerikalı, boşanmış, beş çocuklu
ve iki gözünde de astigmat var.
Bayan Shaw, İnsan Kaynakları'nda "ideal bir çalışan" dediğimiz türden biri.
Güvenilir, görev odaklı,
işin sağladığı amaç duygusuyla gelişen
ya da en azından öyle olan biriydi.
Bu çalışkanlık timsali kişiyi Bayan Kohl'la
müttefik olmaya iten şey tam olarak bilinmiyor
ama davamız için büyük bir kayıp.
C'est la vie.
Bu isyancı üçlünün üçüncü üyesi ise tam bir muamma.
Luis Felipe Jacinto yeterli sayılan çalışanlardan biri gibi görünüyordu.
Daima dakik, çalışkan, elimizdeki verilere göre tam anlamıyla alelade biri.
Ama yakından inceleyince
onda açıklanamayan ve açıkçası rahatsız edici bir
joie de vivre gözlemlemeye başladım.
Belki de ofisteki rutinlerin ve zor koşulların bastırdığı
ve Bayan Kohl'un çekip çıkardığı coşkun bir yaşam sevinci.
Şarkıya eşlik edemiyorum, o yüzden bazen kayıt cihazımla ona eşlik ediyorum.
Kayıt cihazından Whitney Houston mı çalıyorsun?
Bir keresinde konsere götürmüştüm ama çalmaya korkmuştum.
Zamanla bu üçü
çeşitli yıkıcı faaliyetler vasıtasıyla çalışanlar arasında
bir birlik duygusu uyandırmayı başardı.
Öğle molası için İspanyolca kulübü kurmak.
Haftalık bronzlaşma seansları.
Bayan Kohl'un çöpçatanlık yaptığı, birkaç ikili
ve en az bir dörtlü ilişkinin kurulmasıyla sonuçlanan birkaç vaka.
Bir sokak köpeğinin gelişi.
Şuna bak! Bu ufaklık bizi takip etmiş!
İsim koymak isteyen var mı?
Amaya!
Leonard? Suzanne?
Ve Terry'lerin yavaş yavaş bireyselleşmesi.
-Terry B. -Teşekkürler.
-Terry L. -Teşekkür ederim.
-Terry P. -Sağ ol.
-Terry F. -Danke schoen.
-Terry C. -Müteşekkirim Carol.
Tüm bunlar neticesinde Bayan Kohl'un son ve en önemli kargaşasına kadar geldim.
Kanaatimce geçen günkü can sıkıcı karışıklığın sebebi de buydu.
Bahsettiğim şey elbette…
-Rahatsız ettik. -Neler oluyor?
-Raporunu merak ettik de. -Neden hazır değil?
İki günde bitmiş olmalıydı.
Bu soruşturmalar zaman alır. Hızlı olmaya çalışıyorum.
-Pekâlâ. -Bizi haberdar etmeyi unutma.
Her şeyi özetleyen bir e-posta istiyorum.
-Çok yazık gerçekten. -Tam bir hayal kırıklığı.
Ayakkabı astarı almayı düşünüyorum artık.
Ark desteği olan bir şey.
Betonda yürümeye karşı topuk koruması olan bir şey alırım herhâlde.
Jel tabanlıklardan ama çok da yumuşak olmayan bir şey.
-Daha sert… -Bernard.
-Pauline. -Peki.
İkiniz de yıllardır yanımda oldunuz ve…
Aman tanrım! Muhteşem!
Elbette Michael! Elbette.
Ve Keppler'ın çekim kuvveti Dünya'nın dönüşünü yavaşlatırken
19 saatlik gündüzlere ve 19 saatlik gecelere hazır olun.
Seni yerim ben!
Evet, yerim. Ham yaparım seni.
Çizmek yok Pablo.
Çizmek yok.
Dediğim gibi evvelce özetlediğim olaylarla
Bayan Kohl'un en son ve en uçarı kargaşasına kadar geldim.
Kanaatimce bu haftaki can sıkıcı karışıklığın sebebi de buydu.
Applebee's.
Tabii ki Applebee's'ten bahsediyorum.
Hadi Luis. Gitme vakti geldi.
Dur, bir rakam daha.
Yedi. Dokuz.
İki rakam oldu.
Büyük bir sayı ama Donna.
Dört. Sekiz.
-Eve mi? -Gitmeye çalışıyorum ama Luis oyalanıyor.
Ben de buradan ayrılmayı hiç sevmiyorum.
Yerimi şaşırtıyorsunuz ama.
Dört ve sıfır.
794.840 dolar.
Bu kısım neden hep zor oluyor?
Öyle işte. İşin yarın da burada olacak.
Aslında eve gitmek zorunda değiliz.
-Ne? -Yani, birlikte takılabiliriz.
David'le olan gece gibi hani?
Çok eğlenceliydi.
Bir cesetle dolaşıyorduk ve sen sinir krizi geçirmiştin.
Aracımın ağzına sıçılmasından bahsetmiyorum bile.
Ama bunlar olmadan diyorum.
Ceset yok mu?
Ceset yok.
İçki mi?
Barda mı? Tanrım, olmaz. Uyumayı tercih ederim.
Her yerini sallaya sallaya gezen bir sürü manyak var.
-Bir şey yapmak mümkün olmuyor. -Evet.
Keşke ofis gibi bir yer olsaydı.
Sessiz, dışarıdaki tüm o şeylerden uzak.
Arkadaşlar, bir yer biliyorum. Eviniz gibi rahat edeceğiniz bir yer.
Eşsiz bir zarafetle dekore edilmiş,
rahat koltuklar ve sınırsız içkilerle dolu rahat bir yer.
En iyisi de…
Yakın mı? Sadece yakınsa giderim.
Bu civarda.
Peki o zaman, düş önümüze.
Çok eğlenceli!
Baksanıza! Ben de gelebilir miyim?
Bana da eğlenceli geldi.
-Tabii. -Evet.
Harika. Eşyalarımı toplayayım.
Benden söylemesi, bu adamın sonu bagajımda olmasın sakın.
Vay be Carol.
Böyle Appletini yapabileceğini bilseydim
en başından beri gelirdik buraya.
Ne diyeyim…
Ne bileyim işte.
Hatunda yetenek var.
Carol kafayı bulmuş.
Bunu daha sık yapmalıyız.
Evet! Her hafta mesela.
Ben varım.
Sizi seviyorum arkadaşlar.
Evet.
Güzel bir plan oldu.
Yerin adı "Applebee's."
Applebee's mi? Bir saniye. Ama onlar…
Terry'ler!
Tanıştığım biri mi?
Chloe!
Carol!
Pardon, ben zaten buradaydım. Bir dışarı çıkıp…
Patrick!
BİR YERLERDE SAAT 17.00
Andrew!
Heather! Sen devral.
Kollarım çok yoruldu.
Sıradaki soru.
"Bir grup hindiye ne denir?"
9-5 çalışanı, kopya çekmeye çalıştığını gördüm.
Geri otur bakayım yerine.
Taco seven var mı?
Uzun zamandır yüreklerimizi arıyoruz
İkimiz de biliyoruz ki…
Şerefe.
İş çıkışı içmenin şerefine.
İş çıkışı içmeye.
Sevgili dinleyici, birazdan duyacakların için özür dilerim.
İnan bana bu soruşturmaya en safiyane niyetlerle,
ofisimize yönelik varoluşsal bir tehdidi
tespit etmek ve kökünü kazımak için girmiştim.
Lakin bunda başarısız oldum.
Sözüm ona "iş çıkışı içme"yi ilk öğrendiğimde
resmen inanamamıştım.
Bu akşam kaçta gideceksin?
İşten hemen sonra. Sabırsızlanıyorum.
O yüzden kendim görmeye karar verdim.
Sevgili dinleyici, orada rastladığım şeyi tarif etmek zor.
Görünürde, sıradan bir bar ve lokantada eğlenen
bir grup iş arkadaşı vardı ama olay bununla kalmıyordu.
O ortamda bir duygu vardı.
Bir güç.
Ofisin kurtarılması için buna bir son verilmeliydi.
İnsan Kaynakları!
Ama öyle olmadı.
Aslında planım içlerine sızmaktı. Ama bunun mümkün olmadığını hemen anladım.
Ofiste isimsiz kalmak benim için kolaydı.
Oyalanma sisteminin herhangi bir parçasıydım.
Fakat Bayan Kohl'un yarattığı bu tuhaf cennette
herkesin bir adı vardı.
Herkes tanınıyordu.
Herkes ailedendi.
Zamanla, tüm büyük sabotaj planlarıma rağmen
ben de öyle oldum.
Bu insanlarla soruşturma için tanıştığımı söylüyordum kendime.
Soruşturma için tombala oynuyordum.
Bingo! Vay canına! Bingo yaptım!
Soruşturma için karaoke yapıyordum.
Beni unutayım deme sakın
Sakın
Beni unutayım deme sakın
Yanımdan geçersen
Bana adımla seslenecek misin?
Aslında yok etmeye çalıştığım virüse yenik düşmüştüm.
Şu anda değerli Oyalanma'mızı yok etmekle tehdit eden virüse.
Duygusal bağlılık.
-Sanırım bir sorunumuz var. -O lanet rapor nerede?
-Acilen almamız gerek. -Çok az kaldı.
Buradaki tehlikenin farkında mısın?
-Hemen masamda istiyorum! -Tabii.
Herkesi çok kötü etkiliyor.
Çok fena çuvalladın bak.
Sıçıp batırdın.
Mevzubahis kargaşa gerçekleştiğinde en son iki hafta önce toplanmıştık.
Soruşturmamın ardından
birkaç gün önce ofisimizi saran spontane histerinin
aslında spontane yaşanmadığını, tetiklendiğini tespit ettim.
Bu ofisteki insanlar arasında oluşan duygusal bağlar tetiklemişti bunu.
Bayan Kohl'un iş arkadaşlarının isimlerini öğrenmesiyle başlayan şey
zamanla bir tür topluluğa dönüştü.
Birbirine değer veren insanlardan oluşan bir topluluk.
Mevcut koşullar göz önüne alındığında
beraberinde getirebileceği acıya rağmen
birbirlerine değer vermeyi seçmiş insanlardan.
Artık günün ortasında bir çalışan bir iş arkadaşına baktığında
bir Alacaklar Bölümü çalışanını görmüyor.
Bruce'u görüyor.
Ya da Casey'yi.
Ya da Amanda'yı.
Sadece iş arkadaşını değil, dostunu.
Çok yakında bir gün tamamen kaybedeceğini bildiği dostunu.
Aylar ve haftalar geçtikçe bu duygu krizleri daha da kötüleşip
Oyalanma'nın tamamen çökmesine sebep olacak zemini hazırlayacak.
Dış dünyanın duygusal kaosuna karşı koyduğumuz mühür paramparça oldu.
Hayati rutinimiz durdu.
Keppler'ın şarkısı bu değerli duvarları aştı
ve artık fotokopi makinesinin feryatları bile onu bastıramıyor.
Devamında da keder ve cinnet gelecek.
Ve hiç şüphesiz ki tüm bunların tek suçlusu tam olarak…
-Selam. -Selam.
Affedersin.
Bu akşam işten sonra içmeye gelecek misin diye soracaktım.
Bu akşam gelmeyeceğim.
Tamam. Son birkaç haftadır gözlerimiz seni arıyor.
Neyse. İyi akşamlar Kathleen.
Ne dedin bana?
Kathleen.
Adın bu, değil mi?
Olamaz! Yanlış mı hatırlıyorum?
Hayır, hatırlamıyorsun.
Peki.
Neyse, yarın görüşürüz.
Böylece İnsan Kaynakları vaka numarası 7-…
Soruşturmanın sonuna geldim.
Dinleyiciye not.
Çalışan Carol Daphne Kohl hakkında belirlediğim her şeyi
yazılı bir rapor olarak da sundum.
E, ne diyorsun Carol?
Çok hoş.
Ama öyle.
Gerçekten.
İDARE HEYETİNE
Honda'sının anahtarını kaybeden var mı?
Teşekkür ederim.
Çoğu insan küpe taktığımı fark etmiyor gibi geliyor sanki.
İyi akşamlar Kathleen.
Alt yazı çevirmeni: Verda Tuna