Czemu mamy szanować LEDU?
LEDU nas nie szanuje, to czemu my mamy ich szanować?
To prawdziwa skóra, więc ciężko to ciąć,
ale nadają się do tego nożyce.
Spróbujcie, gdy będziecie zestresowani.
Zaczekajcie.
Widzicie?
LEDU, oglądasz to?
Pa, LEDU!
Musi rezygnować?
W obliczu powagi jego słów sądzę, że Vincent Ledu powinien zrezygnować.
To jasne!
Nelly, powiedz szczerze.
Jestem gorszy niż Mussolini, Franco czy Ceaușescu?
Im pozwolono zachować medale.
- Vincent? - Pani minister.
Seul grozi odwołaniem swojego ambasadora.
W Azji aż wrze.
Wie pan, jak ważny jest ten rynek, nie tylko dla sektora dóbr luksusowych.
Odebranie mi medalu nie wystarczy?
Naciska na mnie MSZ.
Muszą wysłać wyraźny sygnał.
Ja też muszę to zrobić.
Rozumie pan, o co proszę?
Chce pani mojej głowy.
Doskonale rozumiem, pani minister.
DOM MODY
Naruszenie własności intelektualnej, zniesławienie, fałszerstwo.
Oszaleliście?
Wiem, że chodziło pani o jasną deklarację.
I to się udało.
Nasz pozew nie ma nic wspólnego z faktem, że bardzo chcemy z panią pracować.
To zwykły szantaż.
Coś panu wytłumaczę. Doppel zawsze będzie niezależny.
Nie będziemy częścią żadnej grupy. A zwłaszcza Rovel.
Jak pani sądzi, czemu Gildia Projektantów zaprosiła nieznaną markę z Berlina,
taką jak Doppel, na pokaz w Paryżu?
Już pani dla nas pracuje.
Kim wy jesteście? Mafią?
Nikita ma po południu swój pierwszy pokaz dla Rovel.
Jest pani na liście.
Moglibyśmy porozmawiać.
Mamy przeciw sobie Diane Rovel, najbogatszą kobietę we Francji.
Publicznie ją zaatakujemy.
Ma w ręku trzy czwarte mediów.
- Kurwa. Możemy stracić Doppel. - Niby czemu?
Chyba nas nie aresztuje, jeśli odmówimy?
To Perle Foster.
Chce się później spotkać.
To jakiś rozkaz?
Nie idziemy.
- Bonjour, Anthony. - Madame.
Śledzicie dramaty ze świata mody?
Wyjaśnimy, dlaczego wszyscy nienawidzą Vincenta Ledu.
Nagrano go, gdy mówił:
„Mam dość tej mafii, tego żrącego psy plebsu”.
Zszokowani? My tak.
Vincent Ledu to człowiek instytucja.
Pomnik narodowy, równie niezastąpiony, co wieża Eiffla.
- Tyle że... - Rasista!
Od wczoraj wszyscy go porzucają.
Nawet jego muza, Perle Foster.
Mimo 25 lat współpracy z domem mody,
jego muza odmówiła chodzenia w jego pokazie.
LEDU to jeden z ostatnich niezależnych francuskich domów mody.
Czy przetrwa ten kryzys?
Zwłaszcza jeśli Vincent zostanie zdetronizowany.
Rodzina Ledu musi szybko znaleźć następcę.
ZAKŁADAMY SIĘ?
My stawiamy na naturalnego następcę, siostrzeńca Robinsona.
Dziesięć lat temu pokazał swoją pierwszą kolekcję dla LEDU.
Nadal czeka i oto jesteśmy.
Przepraszam.
- Dla Marwy? - Tak.
Czwarty od lewej.
Dzięki.
Zamknij, proszę, drzwi.
Ukradł ci ktoś kiedyś coś z telefonu?
Na przykład dick picsy?
Nieważne.
Cholera.
Vincent?
Dziękuję, Nelly.
Widzisz, Robinsonie, talent jest jak dobre wino.
Dojrzewa powoli.
Trzeba przyznać, że twój talent musiał długo dojrzewać.
Od czasu twojej... próby, podjętej kilka lat temu.
Raczej wielkiej porażki.
- Nie bądź dla siebie taki surowy. - To twoje słowa.
Wygnałeś mnie do komunikacji.
Musiałem porzucić to, co kochałem najbardziej: projektowanie.
Dałem ci tę pracę, by pomóc ci stanąć na nogi.
Tak naprawdę poddałeś się wiele lat temu.
Robinsonie, jesteś utalentowany.
Bardzo utalentowany.
Zawsze byłeś.
Po prostu wyprzedzałeś swoje czasy.
W każdym razie dziś
jesteś jedyną osobą, która może zająć moje miejsce w Maison LEDU.
- Należał do babci? - Tak.
Bardzo by chciała, żeby został w rodzinie.
Będziesz w tym świetny.
Na początku będę ci oczywiście pomagał.
- Robinsonie, to zła strategia. - To nie twoja sprawa.
Wybacz, Robbie. To nie przeciwko tobie.
Masz tupet. Po tym, co zrobiłaś mi wczoraj?
Nie powinieneś był prosić, bym chodziła po wybiegu.
Moja praca polega na ratowaniu domu mody, nie ciebie.
Jedyną możliwą strategią jest przerwanie ciągłości, nowy początek.
Paloma Castel.
- Co? - Tak!
W czym ta brudaska i punkówa jest lepsza ode mnie?
To kobieta i aktywistka mieszanego pochodzenia.
Ona i jej wspólniczka uosabiają wszystko, czego nam brak.
A na dodatek ma konkretną wizję.
Niezły mi dodatek.
Wiem... ledwo ją znasz i nie znosisz wokeizmu...
Nic nie wiesz!
Bardzo dziękuję za sugestię,
ale to nie twoja decyzja.
Doskonale.
Niech głosują udziałowcy Maison.
RESTAURACJA
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Myślałam, że wyrzucą mnie z Ritza.
Nie podoba ci się moja lokalna miejscówka?
Usiądź.
I co?
Podpiszecie umowę z Rovel?
Wytaczają nam proces.
Jeśli nie podpiszemy, zaleją nas kosztami sądowymi.
Ale skoro tu jesteśmy, chcecie zrobić to samo, prawda?
Proces za to, że użyłyśmy waszego logo?
Vincent Ledu nawet się nie zatargał, żeby powiedzieć mi to wprost.
- Powiedz mu, że będziemy walczyć... - Widzę, że jesteś zdenerwowana.
Chcę ci zadać pytanie.
Wiesz, dlaczego Rovel tak na tobie zależy?
To nie Doppel ich interesuje, tylko ty.
Chcą sobie kupić ekologiczne sumienie.
Jak wszyscy.
Ale ty znaczysz dla nich dużo więcej.
Diane Rovel ma obsesję na punkcie Maison LEDU.
Może, ale ja mam na nazwisko Castel.
LEDU cię nie pozwie.
Proponujemy ci pracę.
Zastąp Vincenta na stanowisku dyrektora artystycznego.
Co za absurd!
Co Ye-Ji i ja miałybyśmy robić w LEDU?
Róbcie swoje.
Nie będę ściemniać.
Córka wielkiej miłości Vincenta... Ta historia pisze się sama.
Zwłaszcza w świecie mody.
LEDU to przede wszystkim... rodzinny biznes.
O rany. Jesteście szaleni.
Chcecie opowiedzieć historię, która nie istnieje.
O jakiej rodzinie mówisz?
Po śmierci mojego ojca Vincent nas wyrzucił.
Miałam dwa lata, a kiedy...
Moja matka zmarła, gdy miałam 11 lat.
Zostałam zupełnie sama.
Gdzie była wtedy rodzina?
Znałaś mojego ojca?
Jestem przekonana, że odpowiedzi, których szukasz, są w LEDU.
Dzień dobry, Madame Ledu.
Dziękuję, że przyszłaś.
Mam nadzieję, że gilotyna zanadto nie bolała.
A więc...
Zakładam, że zagłosujesz na własną krew?
Mogłabym ci zadać to samo pytanie.
Naprawdę chcesz ironizować w tej sprawie?
Wszystko ma swoje granice, Marie.
Nawet między nami.
Zagłosujesz za Robinsonem?
Choć raz wesprzesz syna?
Robinson się do tego nie nadaje.
Już nam to udowodnił.
Tu chodzi o przetrwanie domu mody.
Zauważyłeś, że w dużych rodzinach najstarsze rodzeństwo dostaje najwięcej?
Kochanie, jeśli chodzi ci o posiadłość, od razu mówię, że odpowiedź brzmi: „Nie”.
Nie.
Nie chcę posiadłości. Chcę Wyspę umarłych.
Ten obraz będzie wizytówką mojej fundacji.
Twojej fundacji?
Tej wyimaginowanej fundacji sztuki?
Vincent, zgódź się.
Wtedy razem z Yannem rozważymy głosowanie, na kogo tylko zechcesz.
Nawet na Robinsona.
Brawo, Nikita.
Wszystkich zaskoczyłeś tą kolekcją.
Wolę to nazywać „refleksją”.
Refleksja jesień-zima?
Gramatyka mojej pracy nie wpisuje się w dyktat sezonów świata mody.
Brawo, Nikita!
Co za geniusz!
Witamy w rodzinie Rovel.
To było oszałamiające!
Dziękuję za wszystko, madame Rovel.
Co o tym myślisz?
W kolejnym sezonie jego „refleksja” ma się nadawać do noszenia.
Inaczej odsyłam go czarterem do Gruzji.
Tu Victor.
Zakładam, że utknęłaś w metrze i dlatego nie przyszłaś.
Jesteśmy w drodze.
Zostawcie dla nas szampana.
Zrobimy dokładnie to, czego chcecie.
Victor.
Bękarcica nas wystawiła.
- Tak? - Powie pan słówko o bracie?
Wydałem już oświadczenie.
Szkoda.
Vincent Ledu to dowód na to,
że można być zarazem geniuszem i straszliwym głupcem.
Co wy robicie?
Stać!
W Rovel od dawna stawiamy na młodość i różnorodność.
Dlatego zatrudniłam Nikitę.
Młodość zawsze...
- Wybacz, Agnès. - Do zobaczenia, Diane.
Idź. Coś się dzieje.
ROVEL UPRAWIA
(GREEN) WATCHING
ROVEL UPRAWIA (GREEN) WATCHING
- Znajdźcie te dwie gnidy. - Zajmę się tym.
Twój mąż chce zająć moje miejsce?
Nikt się go nie boi.
Nie boją się go nawet dwie zbuntowane gówniary.
Świetnie się dobraliście.
Mamy przerąbane.
W życiu liczy się nie tylko moda. Zajmiemy się czymś innym.
- Ye-Ji... - Jakiś NGOs, permakultura...
Ye-Ji?
Co byś powiedziała, gdybyśmy...
zostały dyrektorkami kreatywnymi LEDU?
Co?
To dlatego Perle chciała się spotkać?
Palo, LEDU jest skończony!
Vincent Ledu jest skończony, ale nie marka.
- To nie grupa, to niezależny dom mody. - Raczej spokojnej starości.
No właśnie! Mogłybyśmy tchnąć w nich nowe życie.
Znamy się na modzie prêt-à-porter.
Ale haute couture...
Wiesz, ile domów mody robi dziś haute couture?
Wiem, dzięki.
Mówiłyśmy, że nigdy nie będziemy pracować dla takiego domu mody.
Zapomniałaś?
Ale... miałybyśmy wolną rękę.
Żartujesz?
Wyskoczą ze swoimi listami zasad.
Nigdy nie będziemy miały wolnej ręki.
Pasuje ci rola ich tokenowej różnorodności?
No nieźle.
Wiem, że to głupie.
Ale mój ojciec spędził tam 15 lat życia.
Mam wrażenie, że w ten sposób... się do niego zbliżę.
Rozumiem to.
Ale Paryż, fejm i cała reszta to po prostu nie mój klimat.
Widzisz mnie w LEDU?
Nie pasuję do tych ram. To się nie uda.
Tu w Paryżu jesteś Palomą Castel.
Tego właśnie chcą. Czyjejś córki, a nie nikogo.
To jakiś absurd. Ja też jestem nikim.
Nie dam rady, Palo.
Chcę wrócić do Berlina.
Nie wydurniaj się. Wracaj ze mną do domu.
Poradźcie sobie. Usuńcie z sieci wszystkie nagrania.
Muszę kończyć.
- Halo? - Witaj.
Zwołujemy jutro nadzwyczajne zebranie akcjonariuszy.
Masz czas, czy przyślesz przedstawiciela?
On składa rezygnację, tak?
A jak myślisz?
Perle?
Perle!
Yes, dear?
Jaki jest porządek obrad?
Wybory następcy Vincenta.
Robinson, oficjalny kandydat albo outsiderka, Paloma Castel.
Wyruchałaś mnie.
Kiedy ostatnio się widzieliśmy, proponowałeś, żebym rzuciła wszystko.
Od tamtego czasu dom mody runął, ty usiłowałeś przycisnąć Palomę,
a ja rozmawiam z tobą przez pocztę głosową.
O co właściwie mnie oskarżasz?
Jeszcze o nic.
Przyjmijmy, że co do Palomy mieliśmy ten sam pomysł.
Zgodziła się?
Duże pieniądze i poszukiwanie ojca... Jestem przekonana, że się zgodzi.
A więc...
Może na nią zagłosujesz?
Żartujesz sobie?
Lepiej mieć ją w LEDU, niż nie mieć jej w Rovel.
Bernardzie, oddzwonię.
Vincent jest skończony.
Jutro głosujemy w sprawie jego następcy.
Robinson...
albo Paloma Castel.
Jaja sobie robisz?
Nie.
Celowo im ją zostawiłem.
Czekamy dwa sezony, aż przeszczep się przyjmie,
po czym przejmujemy cały zestaw, LEDU i Palomę.
Ja wracam na łono rodziny, żebyśmy mogli lepiej rozmieścić pionki.
A po porażce... Robinson będzie jadł nam z ręki.
A jeśli twój siostrzeniec wygra?
To takie dziwne.
Nie ma tu ani jednej klientki.
Kiedy świat się skończy, a ludzkość wyginie,
Marwa Jallab wciąż będzie kupowała haute couture.
Jest tutaj?
Istniejemy wyłącznie dzięki klientom takim jak Marwa.
Gisele Bündchen jak żywa!
A więc...
Cudowne plisowanie.
Jest... Jest trochę... zwyczajna.
Zwyczajna?
Trzysta godzin pracy, pięćdziesiąt metrów ręcznie wykonanej koronki,
czterdzieści hafciarek, cała rzeka organzy.
Czego chcesz więcej?
To nie suknia jest problemem, Robbie.
Wspieram was.
Kocham Vincenta i ciebie. Zawsze byliście moimi ulubieńcami.
Ale nosić teraz LEDU?
Nawet ja nie mam tyle odwagi.
Dziękuję, Solal.
Kiedy będę potrzebował szczotki, dam ci znać.
Kochanie... Wszyscy w końcu pukamy ogrodnika.
Bez obaw.
Nie możesz nas porzucić.
Tylko nie ty.
Zaczekaj dzień czy dwa, a zaproponuję ci coś bardziej futurystycznego.
- Tak? - Ale też couture.
Ale mniej w stylu Vincenta.
Czyli Vincent wypada?
Kto go zastąpi?
Są różni kandydaci.
Więcej nie mogę powiedzieć.
Nie pisnę ani słówka.
Wie pan, kto je wysyła?
Płacą mi za wymienianie ich każdego dnia.
Tylko tyle wiem.
Zawsze te same kwiaty.
Czarne obrazki włoskie.
To pewnie były jego ulubione kwiaty?
Pewnie tak.
- Au revoir. - Do widzenia.
Cześć, tato.
Potrzebuję jakiegoś znaku.
Co mam robić?
Cześć, Palomo.
Dobrze. Zrobię to.
Podjęłaś dobrą decyzję.
Chcę sto procent recyklingu.
Odejście od kalendarza modowego.
Odejście od skóry. I krótkoterminowy cel neutralności węglowej.
To albo nic.
Dobrze.
Najpierw musisz zostać wybrana na jutrzejszym zebraniu akcjonariuszy.
Potem omówimy szczegóły.
Kim są ci akcjonariusze? To faceci w garniakach?
Nie, gorzej.
Cały klan Ledu.
Vincent, Victor, Marie, jej mąż Yann i ich syn Robinson.
Ale to zwykła formalność, nie martw się.
Nie możemy się ciebie doczekać.
Razem dokonamy wspaniałych rzeczy.
Dobrze.
Do usłyszenia.
Nauczyciel gry na fortepianie.
Dziękuję, doktorze.
Jak się pani dziś czuje, madame Rovel?
Jak Popeye na sterydach.
Wie pani,
wsparcie bliskich jest ważnym czynnikiem w kontekście powrotu do zdrowia.
Nie dla kobiety takiej jak ja.
Chcesz?
Jeśli nie doprowadzę do wybrania Palomy, twoja matka więcej mi nie zaufa.
Vincent kupił głos Marie.
Nie będę miał większości.
To nagranie z Vincentem...
Jest z telefonu Robinsona.
Co?
- Robinson to źródło twojej matki? - To ktoś, kogo nazywają „Navarre”.
Ta osoba znalazła nagranie w komórce twojego siostrzeńca.
Bycie niezauważanym ma swoje zalety. Matka...
zapomina przy mnie o dyskrecji.
Czemu nie powiedziałaś mi od razu?
Bo twoja matka mi nie ufa.
Sprawdza cię.
Dla niej pozostajesz Ledu.
Uważa, że Perle nadal trzyma cię za...
Wiesz, jaka bywa wulgarna.
Nie obchodzi mnie, co ona myśli.
Nie chcę, żebyś ty tak myślała.
A jak Robinson zdobył to nagranie?
- Bonjour. - Znam drogę, dziękuję.
Nie żałujesz, że postawiłeś na złego konia?
Robinsonie, wiesz o Wyspie umarłych?
To obraz Böcklina, który wisi w jadalni w Bretanii.
Zawsze przyprawiał mnie o dreszcze. Nie wiem, czemu mama go kocha.
Nie pogodziła się z tym, że dziadek zapisał go Vincentowi.
Vincent go jej oddał.
W zamian za jej głos.
Przyszedłeś?
Nie mogłeś głosować przez pełnomocnika?
Uznałem, że w tych okolicznościach powinniśmy się spotkać.
Dobrze was wszystkich widzieć. I to nie na pogrzebie.
Dobrze, zacznijmy.
Perle, muszę poprosić, żebyś wyszła.
Vincent, nie zaczynaj.
Czego?
Nie należy ani do rodziny, ani do akcjonariuszy.
To głosowanie jest poufne.
Jesteś tak przywiązana do tradycji.
Powinnaś mnie poprzeć.
Perle, dziękuję.
Dziękuję, Marie.
No dobrze.
A zatem...
Przepraszam?
Panno Foster.
Victor Ledu prosił, bym odprowadził panią do sali konferencyjnej.
Czas głosować.
Robinson.
Robinson. Ja.
A ty, Marie?
Zanim zagłosujemy, chciałbym wam powiedzieć o ważnej sprawie.
Pozwólcie.
Zapraszam.
Perle, wejdź. To dotyczy i ciebie.
Przedstawiam pannę Cioni.
Jest kelnerką w ministerstwie kultury.
Robinsonie, chyba się poznaliście.
W porządku.
Przelew dotarł.
Proszę za mną.
Naprawdę myślałeś, że mnie zastąpisz, ty mała gnido?
Wszystko to zaplanowałeś.
Zrobiłem wszystko, żeby nagranie się nie rozeszło.
- Choćby żeby chronić rodzinę. - Dziwne wyobrażenie o rodzinie.
Sama sprzedałaś syna za obraz.
Przynajmniej chciałam na ciebie głosować.
Nie rozumiem, dlaczego zachowałeś to w telefonie.
Powinienem był to usunąć! Ale wykradziono mi to.
Nawet tego nie wysłałem. Trudno to pojąć.
I to mówi dyrektor komunikacji tego domu mody.
To wszystko przez ciebie!
To z twojej winy stoję przed trybunałem opinii publicznej!
Przykro mi.
Przepraszam.
Nie zasługuję na to.
To podróbka, kretynie!
Naprawdę myślałeś, że mnie zastąpisz?
Nie masz za grosz talentu, potrafisz tylko wszystko psuć!
Vincent, napij się ciepłego mleka.
Wszyscy jesteście żałośni.
Wyjdźmy. Będzie bezpieczniej.
I co teraz?
Piknik?
Oddaliliśmy się od wi-fi. W środku mogą być podsłuchy.
W naszych telefonach też.
Powtarzam, nie byłem na tym przyjęciu.
- Została jedna kandydatka. - Nie.
Już nie składam rezygnacji. Koniec spotkania.
Louise jest dojrzalsza od ciebie.
Jaka Louise?
Moja córka.
Raz ją widziałeś.
Nie masz wyboru.
Jeśli pozostaniesz na czele LEDU...
Dom mody zbankrutuje.
Zostaniesz z niczym.
Stracisz i ten styl życia, i wszystkie zaszczyty.
Za kogo ty się masz, Tracy Foster?
To ja wyciągnąłem cię z rynsztoka.
To ja cię stworzyłem. Od początku do końca.
Pozbyłem się zapachu fish and chips twoich rodziców,
który przywiozłaś do Paryża w walizce.
Gdyby nie ja, byłabyś teraz sprzedawczynią w Sephorze.
W najlepszym razie!
A ty...
Musisz coś zrozumieć, Vincent.
Nie jestem już twoją muzą, twoją rzeczą, twoją żoną, córką ani terapeutką.
Jestem dyrektorką tego domu mody,
choć zawsze odmawiałeś mi tego tytułu.
Nie możesz tak do mnie mówić.
Już nie.
Owszem, to ty wyciągnąłeś mnie z rynsztoka.
Ale teraz to ja mogę cię z niego wyciągnąć.
Więc starannie dobieraj słowa.
Marie.
Mieliśmy umowę. Pamiętasz?
Masz rację, Vincent.
Zależy mi tylko na sobie. I na mojej „fundacyjce”,
która nie ma szans na powstanie, dopóki będziesz zarządzał domem.
Przykro mi, kochanie.
Głosuję za ponownym głosowaniem.
Na Palomę Castel.
Tak jest.
Każdy z nas zadał mu cios.
Jak w Morderstwie w Orient Expressie.
Skąd wiedziałeś o kelnerce?
To również moja firma.
Zrobiłem to, co wy powinniście byli zrobić.
Powinnaś mi zresztą dziękować.
I to nie tylko za to.
Zasługujesz na swoje stanowisko. Będę za tym optował.
Kiedy już sytuacja się uspokoi.
Nie możemy się już spotykać, Perle.
Nie mogę rozwieść się z Caroline.
Tylko ty wierzyłeś, że cię na to stać.
Przykro mi.
Proszę, nie rób ze mnie biednej ofiary.
Okaż mi przynajmniej szacunek.
Nigdy nie potrafiliśmy być czymś więcej niż... niż tym.
Zostałem zwolniony?
O to chodzi?
Nie dramatyzuj.
Zrób sobie urlop.
Bilet w jedną stronę do krainy „trochę czasu dla siebie”?
Odwiedź ojca.
Ucieszy się.
Nie jest ze mną aż tak źle, dziękuję.
U ciebie ma się tylko jedną szansę.
Wysokie standardy to nasz luksus.
Dlatego jesteśmy tym, kim jesteśmy.
To czasem trudne.
Zniknij na jakiś czas, kochanie. Tak będzie lepiej dla wszystkich.
Dobrze?
Odpowiada pani?
Jeśli nic więcej nie macie.
Jeśli nie jestem już potrzebny, zostawię panią.
Dobrze.
Dziękuję, Solal.
- Do widzenia, panno Castel. - Au revoir.
Czyli zostajesz?
Myślałaś, że zostawię cię z rodziną Addamsów?
Doprowadziłem do zatrudnienia Palomy Castel w LEDU.
Poklepać cię po ramieniu?
Jak chcesz załatwić mi LEDU?
Przejrzałem umowę akcjonariuszy...
Wiemy, że umowa chroni twoją rodzinę przed wykupem.
Ale sprawnie omijamy przeszkody.
Od ciebie chcę to, czego nie mogę kupić.
Ich słabości.
Ich najgłębsze lęki, sekretne pragnienia.
Jeden Ledu, by wszystkich przekonać.
To zadanie stworzone dla mnie.
Od kogo zaczynamy?
Od twojej siostry?
Nie.
Na nią niczego nie znajdziemy. Wszystko kontroluje.
Nie.
Zacznijmy od najsłabszego ogniwa.
Co za dojrzałość.
Dokąd idziesz z tą obrażoną miną godną divy?
Wracam do domu.
I co będziesz robił?
Zakupy.
Jak 99% ludzi, którzy nie mają własnego kucharza.
A co, potrzebujesz szczoteczki?
Wybaczyłem ci.
Nie wolałbyś przyjść do mnie?
Masz w kuchni wok?
Może.
Czym jest wok?
Ale podoba mi się, że mój chłopak coś dla mnie ugotuje.
„Mój chłopak”?
Żyjesz w bajce.
Bieżący chłopak.
Spokojnie.
Wszystko rozlewasz, Palo!
Okej.
Toast za naszą przyszłą kolekcję...
Dla LEDU.
To ty jesteś dyrektorką artystyczną.
Ja jestem tylko dyrektorką studia,
która będzie się taplać w basenie, kiedy ty będziesz zarywać noce.
- Tak to widzę. - Non.
- Tak. - Nie.
Nie!
Będzie tak jak dotąd.
A jeśli stanę się taka, jak oni, powiedz mi.
Dobrze?
Albo jeśli nazwiesz mnie plebsem żrącym psy.
Hej.
Nie myśl o nim.
Co ja mu powiem?
„Siema, jestem córką twojej zmarłej ukochanej. Opowiesz mi o tacie?”.
„No i mam nadzieję, że to spoko, że zajęłam twoje miejsce”.
Na przykład.
Mademoiselle Castel.
Proszę tędy.
Ja też byłam pod wrażeniem, kiedy zjawiłam się tu po raz pierwszy.
Witaj w Hôtel de Beauvais.
To prezent Ludwika XIV dla Cateau la Borgnesse,
pokojówki, która go rozdziewiczyła.
Dziękuję, że przyszłaś w niedzielę.
Na razie musimy działać dyskretnie.
Aż do oficjalnego ogłoszenia. Dobrze?
Okej.
Tam jest studio.
Tam są warsztaty, tam magazyny.
A w lewym skrzydle dział komunikacji i zaplecze administracyjne.
A tam na górze?
To mieszkanie Vincenta.
Kiedy go poznam?
Chcemy, żebyś się tu na razie rozeznała.
Idziemy?
Nie ma tu mojego ojca?
Vincent jest staroświecki.
Pozowanie z mężczyzną na zdjęciu rodzinnym...
Boomer do szpiku kości.
Zawsze trudno było się z nim porozumieć.
Ale Gino miał na to swój sposób.
Chcę ci coś pokazać.
Gino namówił Vincenta, by ten pozwolił mu stworzyć dzieło w La Maison.
Rewolucję.
Nie zdążył skończyć.
Zatytułował ten fresk La Paloma.
Czemu jest ukryty?
Jak wszystko, co dotyczy Gino, to zbyt bolesne dla Vincenta.
Przykro mi.
To dość intensywne wprowadzenie.
Nie zasłaniaj, proszę.
Mogę tu na chwilę zostać?
Oczywiście.
Będę w swoim gabinecie.
Wpatrując się w ten fresk, nie sprawisz, że on wróci.
Ludzie znikają dopiero, kiedy przestajemy o nich myśleć.
Już rozumiem.
A więc dlatego tu jesteś.
Mała pielgrzymka po śladach dzieciństwa?
Ale... wiele ryzykujesz. Grozi ci ból, ale też rozczarowanie.
Wiesz...
To tylko obraz.
Gino i wszystko, co ma z nim związek, już dla mnie nie istnieje.
Przykro mi.
Dobranoc, mademoiselle.
Polecam ci też wizytę w kabinie toaletowej, w klubie,
w którym zostałaś spłodzona przez swoich rodziców.
Legendarne miejsce.
Vincent!
Chyba nie zrozumiałeś, jak to ma wyglądać.
To ja jestem dyrektorką kreatywną.
I nie chcę cię już widzieć w moim domu mody.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK