Proszę opowiedzieć o emocjach, które pan wtedy odczuwał.
Smutek?
Oburzenie?
Gniew?
Rozpacz?
Niczego nie czułem.
Chciałem to zakończyć.
Nie mogę napisać tej historii na nowo.
Może pan zacząć nową.
Proszę mi o niej opowiedzieć.
O córce Gina.
O naszej córce.
DOM MODY
To laserowo cięta neo-koronka.
Pięć razy mniej szkodliwa dla środowiska od klasycznej.
Chcecie jej użyć w nowej kolekcji?
Jest bardzo delikatna.
Jak prawdziwa koronka.
Wymiatasz, Monique.
To tylko takie powiedzenie.
Wszystko dobrze.
Kiedy będzie gotów pierwszy model?
Na wczoraj, jak rozumiem?
Dobra odpowiedź.
Czy my właśnie nie rewolucjonizujemy haute couture?
Jadłaś jednorożca na śniadanie?
Odpisał mi dziś.
Jak on się trzyma?
No co? Można kogoś nie lubić i nie życzyć mu śmierci.
Lepiej się miewa.
Zaprosił mnie na Boże Narodzenie do Bretanii.
Pojedziesz?
Jest gotów na rozmowę.
Muszę zrozumieć, skąd pochodzę.
Obiecywałyśmy sobie wspólne dołowanie się w każde Święta.
- Mam wyrzuty sumienia… - Niepotrzebnie.
Obietnice nastolatek niewiele znaczą.
Zaprosił nawet Palomę.
Przyzwyczajaj się.
Masz nową bratanicę.
Pogodzę się z tym, kiedy będę pewna, że to nie skutek leków.
Zaczął terapię.
I dobrze mu to robi.
Po tygodniach spędzonych samotnie jak wampir
urządza wystawne przyjęcie bożonarodzeniowe.
Magia Świąt.
Nigdy nie słuchałaś Mariah Carey?
Jeśli moi bracia będą się dogadywali, będę ją puszczała na zapętleniu.
Kapłona proszę nadziać czarną truflą z Périgord.
Nie truflą zimową.
Już tu jesteś?
Armelle, ostrożnie, to delikatne.
To przez moje leki, czy ty też widziałaś latającą choinkę?
Wytoczyłeś ciężkie działa.
Wiem, co myślisz. Co wszyscy myślicie.
Że to będą wspaniałe Święta.
Zachowujesz się, jakbym miał wypić butelkę wybielacza.
Nie martw się. Nelly je poukrywała.
Żałuję tego, co zrobiłem.
Zarzekałeś się, że nie chcesz być jak ojciec.
Słuchaj.
Wiem, że nie układało się między nami najlepiej…
Marie, Marie.
Byłaś przy mnie.
Zawsze.
Dziękuję.
Chcę, żebyśmy byli prawdziwą rodziną.
Tylko tak uratujemy dom mody.
Więc zaprosiłeś Palomę…
bo uznałeś, że jest teraz częścią rodziny?
Mimo tego, co się wydarzyło.
Gdybym się obrażał po każdym ciosie poniżej pasa, nikogo bym nie zaprosił.
Zwłaszcza ciebie.
Paloma zrobiła to, co musiała.
I owszem, jest częścią rodziny.
Możesz ją zapraszać do woli, ale nie zrobisz z niej Ledu.
Na to już za późno. Jest dorosła.
Tak samo było z Ginem.
Nie udało ci się.
Jak śpiewała Barbara: „Straconego czasu nie da się odzyskać”.
Właśnie, jak się miewa twoja aukcjonerka? Judith, prawda?
Może jednak stracony czas da się odzyskać…
całkiem skutecznie.
Poza tym nie powinniśmy interpretować tekstów Barbary zbyt dosłownie,
bo od razu popełnilibyśmy samobójstwa.
Bez obaw, to nie dla ciebie.
Choć zasada „zero prezentów” jest kijowa.
Mamy różną sytuację finansową. No i co?
Ty jesteś milionerem. Taki drobny szczegół.
I to ty odrzuciłeś pomysł z prezentami do 50 euro.
Co można za to kupić?
Co daje się ludziom, którzy mają wszystko?
- Apaszkę? - To shahtoosh.
Dajesz apaszki?
Kosztują 12 000 euro. I są nielegalne.
Naharowałem się, żeby je znaleźć.
- A co ty dasz bliskim? - Nic.
Nie obchodzimy Bożego Narodzenia.
Mamy Jezusa w dupie.
Ale widzę, że zafundowałeś sobie dość wyjątkową biżuterię.
Zrobiłeś też rezerwację w Falafel King?
Lepiej.
Skoczę do supermarketu, kupię trochę ostryg,
małą butelkę szampana
i naprzód, witajcie świąteczne filmy!
Straciłem chęć do życia.
A tak serio, czemu nie pojedziesz ze mną?
Tak serio, naprawdę spędzę miły wieczór.
Nie mogę ci na to pozwolić.
Chcę, żebyś spędził gówniane Święta z moją rodziną.
To nie podlega negocjacjom.
Moje szczęście za mniej niż 50 euro.
Zapowiada się koszmar. Będziesz zachwycony.
ZOSTAŁEM ZAPROSZONY
Podoba mi się.
Przejdziesz się?
Okej.
Palo…
Przetestujemy trwalsze materiały, okej?
Nie martw się, mamy jeszcze czas do pokazu.
Cholera. Został miesiąc.
Jeśli schrzanię pierwszą kolekcję couture, pożrą mnie żywcem.
Hej.
Powiedz im, żeby wrócili do domu, do bliskich.
Nie warto się teraz zamęczać.
Zajmiemy się tym po Świętach.
Okej.
A co z tobą? Czy ty…
Ja wciąż jadę.
Na pewno nie pojedziesz ze mną?
Gwiazdka z rodziną Ledu? Nie, dzięki.
Opowiesz mi.
To dla mnie?
Jest tam głowa twojego brata?
Wręczysz to wieczorem Louise?
Jestem przekonana, że wolałbyś nie spędzać Świąt na Wyspie Umarłych.
Tak, ale wypadek mojego brata nie pozostawia mi wyboru.
Taki sam „wypadek” miał twój ojciec.
To zaskakujące, jak bardzo unikasz nazywania rzeczy po imieniu.
Poza tym masz dziś misję specjalną.
Znasz ją?
A powinienem?
Judith Rozen, aukcjonerka z Millon.
Jest też kuratorką fundacji-widmo twojej siostry.
„Swipe left”, jak to mówią.
Spędzają razem mnóstwo czasu.
Nikt nie lubi widzieć swojej siostry nagiej.
Tak to jest z kradzionymi zdjęciami.
Masz kartę przetargową.
Żeby przejąć udziały siostry.
To powinno być proste.
Moja matka ci ufa.
Doskonale.
Wrócę z głową Marie w pięknym pudełku prezentowym.
Wesołych Świąt.
Lucy, jak odbierasz zachowanie mojej matki w ostatnim czasie?
Rozumiem.
Martwię się o nią.
Poproś Navarre'a, żeby obserwował też mojego męża.
Już to zrobiłam.
Jeśli twój wujek postanowi się przeprowadzić, będzie masakra.
Podczas odpływu jest tu dojazd lądem.
Utknęliśmy w Mordorze aż do jutra.
DRZEWO GENEALOGICZNE
Nareszcie!
Witajcie.
Może pokażesz dom…
Solalowi. Z recepcji. Pamiętasz?
Oczywiście. Solal.
Zapraszam.
Jeśli powiesz, że dobrze wyglądam, natychmiast wrócisz na ponton.
Zgoda.
Wyglądasz upiornie.
Dziękuję.
Witaj, kochanie.
Mają mnie za świra, który uciekł z domu wariatów.
Nie musisz przepraszać.
Pozwolisz mi decydować, co będę mówić?
Oczywiście chcesz, żebym przeprosiła.
Oczywiście. Czemu mnie nie odwiedziłaś?
Myślałam, że nie chcesz mnie widzieć.
Pozwolisz mi decydować o tym, czego chcę?
Mówiłeś, że to jakaś ruina.
Padnie trupem, kiedy dowie się, że sprzedałem udziały.
Tym razem tego nie spieprzy.
Wiele razy wyobrażałem sobie, że umrze i zajmę jego miejsce.
Nie w porządku, co?
Trochę tak.
Ale to zrozumiałe.
Mój dziadek, ojciec Vincenta, popełnił samobójstwo na tej wyspie w dniu Wigilii.
Moja babcia zmarła, rodząc Victora, a potem zabił się dziadek.
Więc średnio się bawicie na Boże Narodzenie.
Mama musiała wyjść za mąż, żeby zastąpić swoich rodziców.
A Vincent stał się niepocieszoną sierotą.
Na całe życie.
Victor od zawsze czuł się winny, że zabił rodziców.
A mnie od urodzenia towarzyszyła ogólna obojętność.
Widziałeś nasze drzewo genealogiczne w holu?
Tak.
Nawet mnie na nim nie ma.
Kiedy tu przyjechaliśmy, zrozumiałem coś.
Po raz ostatni spędzam tu Święta.
Za miesiąc nie będą się do mnie odzywali.
Zostanę sam.
Czy postępuję właściwie?
Stawiając na własne szczęście, zamiast poświęcać się dla rodziny?
Z dziewczynami przekonaliśmy się,
że jednostka musi czasem stać się ważniejsza niż zbiorowość.
Diana, Fergie, Meghan.
Nie miałeś chociaż ostatniego słowa.
Cieszę się, że tu jesteś.
- Hej. - Hej.
Przedstawiam ci Solala.
Mój wujek.
Dzień dobry.
Pozwolę ci się rozpakować.
Widzimy się później.
Proszę.
Vincent jest innym człowiekiem.
Dosłownie.
Przesadzili z lekami?
Myślę, że mówi szczerze.
Dziwnie znów być z tobą w tym pokoju.
Vincent wszystko pozmieniał.
Niewiele tu poznaję.
Ale…
O tym musiał zapomnieć.
To chyba lekka obsesja? Miałeś moje zdjęcie w szafie jak nastolatek?
Byłem bardzo zakochany.
To wzruszające.
I lekko przerażające.
Cały ty.
Zanim zacznę ich namawiać na twój powrót,
muszę być pewna, że naprawdę tego chcesz.
Jeśli znów się wycofasz,
nie przyjmę tego lekko.
Zwrócę ci należne miejsce, którego pozbawił cię Vincent.
W zamian musisz zrobić to samo dla mnie.
Chcę należeć do tej rodziny.
Dziwne marzenie.
Ale zgoda.
Dostaniesz swoje udziały.
To się może spełnić.
Nasze stare marzenie.
Stare. To na pewno.
Jak na pierwszą partię, są wybitne.
Do kogo piszesz w Wigilię?
Do nikogo.
Niewiarygodne.
Sprowadza na Vincenta depresję i próbę samobójczą,
a potem ma czelność się spóźniać.
Przegapiłem coś?
Ci dwoje znów są parą?
On był dawniej modelem?
Solal, prawda?
Chciałby.
Wątpię, żeby miał długo pracować w recepcji.
To trwa od dawna?
Od paru miesięcy. A co?
Nic.
Słodcy są.
- Mogę wziąć pani torbę? - Tak.
- I płaszcz? - Tak, oczywiście.
Dziękuję.
I torebka?
Tędy, proszę.
Witaj.
Ja…
Nie znałam dress code'u.
Wyglądasz idealnie.
Proszę. To…
To dla ciebie. To tylko drobiazg.
Nie trzeba było.
Kiedy miałam osiem lat, byłam u dentysty.
Zobaczyłam tam w Paris Match zdjęcia z twojego pokazu.
Nie miałam pojęcia, kim jesteś.
Mama mi o tobie nie opowiadała.
Ale pamiętam, że bardzo chciałam być taka jak ty.
W poczekalni mieli tam papier i kredki dla dzieci.
Zainspirowałeś mój pierwszy szkic.
I od razu Ledu.
Dziękuję.
Vincent, ja…
- Żałuję tego, co… - Przestań.
Nie przejmuj się.
Mamy jeszcze wiele do omówienia.
To ty w stroju Madonny?
Nie, to ja.
To cud, że jesteś hetero.
Albo klątwa.
Nikt nie jest doskonały.
A oto Robinson przebrany za Królową z Nawarry.
Ależ skąd.
Byłem Sissi.
To na czterdzieste urodziny mamy.
Chyba znasz już wszystkich.
Dobry wieczór.
- Tato. - Dziękuję.
Wesołych Świąt.
Nie jesteśmy za starzy na listy do Świętego Mikołaja?
To tradycja rodzinna.
Rodowa.
- Mamo. - Dziękuję.
Listy bożonarodzeniowe to tradycja odziedziczona po Bretonkach,
które zapisywały imiona swoich mężów na morzu
i prosiły o ich bezpieczny powrót.
A potem prosiliśmy, żeby koronka dobrze się sprzedawała.
A potem nowe kolekcje.
I w końcu zaczęliśmy prosić o jachty i obrazy Soulagesa.
Tradycja zachowana.
Musicie nam wszystko obrzydzić?
Ja piszę to samo od trzydziestu lat.
To z transportu przechwyconego na granicy?
Dasz ją sprzątaczce.
Bardzo ładne. Dziękuję, Robinsonie.
A co, kiedy już napiszemy, czego pragniemy?
Wkładasz list do butelki
i wrzucasz do oceanu.
Bez obaw, szkło jest biodegradowalne.
Gdzie Solal?
Nie płacimy ci za jedzenie ostryg. Następnym razem odbieraj.
To koniec.
Rzucam to.
Mówię poważnie. Mogę was zdemaskować.
A my możemy cię wrzucić do Sekwany.
Decyzja należy do ciebie.
Solal?
- W porządku? - Tak.
Strasznie długi wieczór, przykro mi.
Okłamałem cię.
Wesołych Świąt.
To nie pierścionek zaręczynowy.
Jesteś jedyną osobą, która czyni mnie lepszym człowiekiem.
Cholernie tandetne.
Wyjmij to paskudztwo.
Tak bym chciała, żebyś tu była.
Powtórz to jeszcze raz, a natychmiast wsiadam do samochodu.
Nie chcę już spędzać bez ciebie czasu.
To przyjedź.
Przyjedź szybko.
Muszę wracać do pozostałych.
Wesołych Świąt u boku Pana Ostrygi.
Judith.
Tak?
Nie, nic.
Do zobaczenia.
Twój mąż wie?
Że zdradzasz go z… Judith? Zgadza się?
Nie wyzbyłeś się tego prostackiego nawyku podsłuchiwania.
Czyli jesteś biseksualna?
Muszę ci się tłumaczyć?
Bez obaw. Nie rozwiodę się.
Po prostu dziwię się, że nie znałem swojej siostry przez te lata.
Czyli to po prostu życzliwa ciekawość?
Marie.
Rób w swoim małżeństwie i życiu erotycznym, co chcesz.
Ale jak na osobę z taką obsesją na punkcie jedności rodziny i domu mody,
za bardzo ryzykujesz.
Wszyscy dokonaliście wyborów, które rozbijają naszą jedność.
Ja przynajmniej jestem dyskretna.
Myślisz, że jesteś dyskretna?
Nie rzucę wszystkiego
i nie otworzę stoiska z hamburgerami z moją dziewczyną.
Mam 55 lat.
Dobrze się bawię.
I możesz w każdej chwili przestać?
Wierz mi, znam to z autopsji i to tak nie działa.
Właśnie. Więc nie mów mi o uczciwości.
Tyle że ja…
Co?
No co?
Chyba się rozwiodę.
Najwyższa pora.
Masz szczęście.
Rozwód to luksus, na który mnie nie stać.
A chciałabyś tego?
Znajdziemy rozwiązanie.
Dość już dla nas poświęciłaś.
O czym rozmawiacie?
O tobie.
To tutaj.
Tu spędziłaś dwa pierwsze lata swojego życia.
Żałuję, że nie mogłem mieć cię tylko dla siebie.
Ale życie potoczyło się inaczej.
Vincent, ja…
Muszę ci o czymś powiedzieć.
Chodzi o Victora.
Tak? Niepokoisz mnie.
Jesteś tego pewien?
Słucham?
Dobrze to przemyślałeś?
Oczywiście. Podjąłem decyzję. Podpisałem dokumenty.
Co z tobą?
Ciśniesz mnie od pół roku, a teraz każesz mi mieć wątpliwości?
Wciąż możesz zwrócić pieniądze.
Kiedy już ich zdradzisz, nie będzie odwrotu.
Staniesz się renegatem.
Musisz po prostu mieć tego świadomość.
Bo odtąd
będzie boleśnie.
Kurwa. Mówiłeś coś dokładnie odwrotnego.
Mama, Vincent i ty zawsze uważaliście mnie za czarną owcę.
Bo nie przeczytałem W poszukiwaniu straconego czasu
i wolałem Robbiego Williamsa od Schuberta.
- Bo popełniam gafy. - Robinsonie.
Wiesz, że tak jest.
Ale znalazłem rodzinę, która przyjmie mnie z otwartymi ramionami.
Nie będą zatykali przy mnie nosów.
Tak jak zawsze chciałem.
Rovel nigdy nie będzie twoją rodziną. To akurat wiem.
Czego właściwie chcesz?
To, że jesteś nieszczęśliwy w Rovel, nie oznacza, że ja też będę.
Dobrze, wujku?
I co się z nimi robi? Rzuca się je?
Jak najdalej.
Rozmawiałam z Vincentem o twoim powrocie.
Jak zareagował?
Będzie dobrze.
Jeśli to moje ostatnie Święta z nimi, cieszę się, że tu jesteś.
Bo z tobą są pierwsze.
Robinsonie, muszę ci o czymś powiedzieć.
Okłamałem cię.
Kapłon kompletnie wyschnie.
- Nareszcie. Siadają. - Zaczynamy!
Tak, chef.
Nelly.
Jesteś blady jak papier. Co się dzieje?
Twoja woda stoi obok.
Nie wydaje się chory?
Nie szczepiłem się w tym roku na grypę.
Wszystko dobrze. To pewnie od ostryg.
To niemożliwe.
Sprawdzałem je rano. Nie mogłyby być świeższe.
Wyrzuciliśmy twoje ostrygi.
Gdybyśmy je zjedli, wszyscy byśmy wymiotowali.
Skończ już z tymi ostrygami.
Dolejcie też mojej matce, na Boga.
Palomo.
Pierwsza kolekcja couture.
Bardzo ekscytujące.
Co dla nas szykujesz?
Wybacz.
Wolałbym nie omawiać kolekcji.
Nie dostałem informacji na temat dopuszczalnych tematów rozmów.
Nie chcę robić zamieszania.
Pomówmy o czymś innym.
Jestem ciekaw, o co chodzi. Powiedz.
Słuchaj, Victorze.
Zaprosiłem cię tutaj, żebyśmy spędzili normalne Święta.
Tak jak dawniej.
- Nie kłóćmy się. - Nie tak wyglądają normalne Święta?
Może myślisz, że zajmuję się tutaj szpiegostwem przemysłowym.
Ludzie zachowują się tak, jak się ich traktuje.
I vice versa.
Powinieneś pokazać jej fabrykę koronki.
Wiesz, że niektóre krosna mają po sto lat?
Podobnie jak niektóre koronkarki.
No właśnie, Paloma opracowała laserowo ciętą neo-koronkę.
To bardzo ciekawe.
Widziałam wczesne projekty.
To przypalony materiał, prawda?
To niewiarygodne, że nie mamy innych tematów.
- Czyli to już nie jest koronka. - Na tym polega problem.
Dobra robota. W pół roku zdołałaś odrzucić wszystkie zasady.
Tradycje, Yann.
Tradycje często uniemożliwiają rozwój.
Jeśli nic się nie zacznie zmieniać, nigdy się już nie zmieni.
Zgadzasz się z tym?
To nie jest moja kolekcja.
Solal, znasz Bretanię?
Nie.
Solala nie kręcą deszcze i żółte peleryny.
Ale ma inne wspaniałe zalety.
Specjalizuje się w kłamstwach
i intrygach.
Umie nawet symulować.
Solal, w łóżku też udawałeś?
Robinsonie, chcesz się przewietrzyć?
Domowa sprzeczka i wysuszony kapłon to zbyt wiele na jeden wieczór.
Solal potrafi ci wmówić, że cię kocha,
choć tak naprawdę płacą mu za szpiegostwo.
Ile ci dali za wykradzenie z mojego telefonu filmiku z Vincentem?
Słucham?
Był wśród nas kret.
Solal pracuje dla Rovel.
A Victor oczywiście wiedział.
Nie.
Nie, ja…
Nie wiedziałem o Solalu.
Perle… Przysięgam.
Jak mogłem być tak głupi?
- A ty tym bardziej. - Vincent, nie wyładowuj się na nim.
Sam za siebie odpowiadasz.
Ale Victor jest winny.
Vincent, wysłuchaj go.
To szansa, by zakończyć wasz spór.
Wybacz mu.
Oszalałaś?
Dzwonię do Nelsona.
Da się to rozwiązać tylko w sądzie.
Panie Ledu. Miło pana słyszeć. Wesołych Świąt.
To poważna sprawa. Rovel nas szpieguje. Jesteś sam?
I co teraz?
Nic.
Czekamy, aż skończą.
Ile mu zapłacono, jak długo to trwało, co wykradł.
Ma nam wszystko powiedzieć. Szlocha teraz na górze.
Robinson może go skłonić do mówienia.
Nelsonie, mówi Perle.
Solal chce zeznawać przeciwko Rovel.
Nie ma mowy.
Jeśli zezna na komisariacie, że zatrzymano go siłą, wszystko stracimy.
To co mamy zrobić?
Mamy mu zaparzyć ziółek?
Posłuchajcie.
Umieśćcie go do jutra w domu dozorcy
i włączcie monitoring.
Nelsonie,
zaznaczam, że do pokoju wszedł właśnie Victor Ledu.
Proszę pozostać na linii.
Victorze, wiedz, że ta rozmowa jest nagrywana.
Wiedziałeś, że Diane Rovel nas zinfiltrowała?
Nie.
- Jasne, że wiedziałeś. - Nawet ja wiedziałem!
Od początku!
Wiedziałem, że zrobisz wszystko, by nas zatopić!
- Omówmy to rano. - Perle.
Jeśli nie szokuje cię to, co zrobił, mamy poważny problem również z tobą.
Proponuję, żebyśmy natychmiast zagłosowali i zdecydowali, czy wnieść zarzuty.
Za.
Przeciw.
Za.
To, co zrobiliście Robinsonowi, jest nieludzkie.
Za.
Yann głosuje tak jak ja.
Zatem wniosek przegłosowany.
Jesteś tam, Nelsonie?
Tak.
Maison LEDU zamierza podjąć kroki prawne przeciwko grupie Rovel,
przeciwko Diane Rovel i Victorowi Ledu.
Zadzwonię później.
Wynieś się z samego rana.
Przyjmujemy twoją propozycję.
Przykro mi.
Przeniesiemy cię do domu strażnika.
Możesz wyjechać, kiedy zechcesz,
ale droga jest pod wodą.
Jutro podczas odpływu ściągniemy ponton.
- Proszę… - Nie wolno mi z tobą rozmawiać.
I muszę prosić…
O zwrot diamentu.
To mogłoby zostać uznane za manipulowanie świadkiem.
Dzień dobry.
Każde święta rodziny Ledu tak wyglądają?
Jesteś głodna?
Tak.
Chodź ze mną.
Dobrze.
Czy mój ojciec był już chory, kiedy…
Nie wiedział o tym.
Ale twoja matka na szczęście nie była.
Nie przeszkadzało ci…
że sypiał z innymi ludźmi?
Wiesz, nasza relacja była już wtedy inna.
Moi rodzice byli dwójką imprezowiczów, którzy przypadkiem się ze sobą przespali.
Piękny start.
Dlaczego mnie zatrzymali?
Wpadli w panikę, kiedy Lola zaszła w ciążę.
Ale potem cię chcieli.
Wszyscy troje cię chcieliśmy.
Rodzice cię ubóstwiali.
Ale…
Byli bardzo młodzi i delikatni.
A ja…
Chciałem cię tylko dla siebie.
Myślałam, że wszyscy mieli mnie zawsze w dupie.
A tak naprawdę miałam troje rodziców.
Po śmierci Gina…
przetrwałem tylko dzięki tobie.
Miałem na twoim punkcie obsesję.
Chciałem, żebyś została moją dziedziczką.
Przyznaję, że zachowywałem się tak, jakby twoja matka nie istniała.
Pewnego ranka uznała, że ma tego dość i cię zabrała.
A ja…
Musiałem o tobie zapomnieć.
Więc łatwiej było mnie nienawidzić.
To wcale nie było łatwe.
Nie wierz w to.
I co?
Jak ci smakuje mój omlet „starego pryka z Bretanii”?
Twój omlet jest przepyszny.
Przysięgam, powiedziałbym ci.
Nie wiedziałem o Solalu.
W Rovel wszystkich śledzą.
Włącznie ze mną.
Czyli jesteś dobrowolną ofiarą.
Przepraszam.
Za to, że chciałeś nas zatopić?
Czy że dwukrotnie mnie okłamałeś?
Twój powrót.
My dwoje.
Czy ty w ogóle tego chciałeś?
Czy to był po prostu kolejny etap…
dla ciebie i Rovelów?
Żałuję, że o to zapytałaś.
Zawsze potrzebowałeś wroga, żeby lepiej się poczuć.
By czuć się szlachetnym.
Przy życiu trzyma cię nienawiść do mnie.
Mam ci za to dziękować?
Wiesz…
…prawie ci się udało.
Miałeś świetną lobbystkę.
Tak, Perle wspominała mi o waszym pomysle.
Wielki powrót zbuntowanego brata.
Mogłem przyzwyczaić się do tej myśli.
To byłoby idealne rozwiązanie dla domu mody, dla rodziny.
I dla Perle.
Ale nigdy nie chciałeś, żebyśmy byli razem.
A czy ty naprawdę tego chciałeś?
Walczyłeś o nią?
Na pewno zrobiłeś wszystko, by z nią być?
Była w ciąży.
Z tobą.
Zachowałaby dziecko.
Gdyby ci ufała.
Ale zawsze kierowałeś się ambicjami.
Jesteś nieludzki.
Odkąd się urodziłeś, rozsiewasz wokół siebie śmierć.
Zacząłeś od zabicia naszej matki.
Kiedy ostatnio tu staliśmy,
powiedziałaś mi straszne rzeczy.
Chcesz się teraz zemścić?
I tak od dawna mi nie ufałeś.
Dlaczego nie mówiłeś mi o Palomie?
Dlaczego nie mówiłeś, że chciałeś ją adoptować?
Chyba podejrzewałem, co się stanie.
Że mnie zdradzisz.
- I że nie mogę ci ufać. - Ty też mnie zdradziłeś.
Zawsze mówiłeś, że jestem twoją drugą połówką.
Żadnych tajemnic.
Ale najważniejsze ukryłeś.
Ta część mojego życia była wyłącznie moją sprawą.
Myślałem, że ostatecznie zamknąłem ten rozdział.
Jeśli nie mówisz szczerze, ona tego nie przetrwa.
O co mnie właściwie oskarżasz?
Naprawdę chciałeś się zabić?
Zawsze znajdowałeś sobie świeżą krew, żeby się odrodzić.
Umiesz dobierać sobie sojuszników.
Na pewno lepiej niż ty.
Sytuacja w LEDU jest, jaka jest.
Victor nie wróci.
Albo się z tym pogodzisz,
albo przyjmę twoją rezygnację.
Rozumiesz?
Tak.
W pełni.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK