Możesz mi wyciąć taki kształt?
Gdyby ktoś mi powiedział, że pewnego dnia będę szyć z wodorostów…
Jutro przyniosę sierść mojego kota.
Może mademoiselle Paloma zrobi z niej moher!
Drogie panie, żartujcie do woli za tydzień,
po pokazie.
Przyjechała Paloma Castel. Czeka w studiu.
Doskonale.
Mademoiselle przyjechała na przymiarki numeru trzy.
Powiedz im coś.
To się nie nadaje.
DOM MODY
Solal się nie odzywał.
Nigdy go nie znajdziemy!
Skup się na tej podróży do Bretanii!
Twój ojciec nie może sprzedać udziałów.
Możemy jeszcze uniemożliwić Rovel uzyskanie większości.
Jaki masz plan?
Nie lecisz ze mną?
Perle, ledwo znam tego człowieka.
To twój ojciec.
Chce cię tylko lepiej poznać.
Ustal, czy ktoś się z nim kontaktował, a jeśli tak, to kto.
Zainteresuj się nim trochę.
Nadróbcie stracony czas. Sama nie wiem…
A ja w tym czasie zajmę się twoją matką.
Słucham.
Przyszedłeś przeprosić?
Masz wiele powodów. A ja mam dużo czasu.
Więc śmiało.
Po tym, co Vincent zrobił z tym domem, to dobra cena.
Diane na pewno zabroniła ci wracać z pustymi rękami.
Znów dostaniesz klapsa.
Przyniosę jej albo twoje udziały,
albo udziały Yanna.
Grałaś w niebezpieczną grę.
Ostrzegałem cię w czasie Świąt.
Biedny Yann,
zdradzony przez żonę.
I to z kobietą.
Jest przynajmniej pełnoletnia?
To może zaboleć jego konserwatywnych wyborców.
Nie uwierzy ci.
Rovel ma zdjęcia.
Pewnie boli cię, że robisz to kobiecie, która cię wychowała.
Dlaczego koniecznie chcesz zostać?
Jeśli sprzedasz swoje udziały, zostaniesz miliarderką.
I staniesz na czele Fundacji Rovel.
U nas.
LEDU to…
historia.
Moja historia.
I twoja też.
Nie.
To już nic dla mnie nie znaczy.
Ani dom mody, ani rodzina.
Cóż mogę powiedzieć?
Kiedy dążysz do perfekcji, nigdy jej do końca nie osiągasz.
W przeddzień pierwszego pokazu couture kazałem od nowa uszyć suknię ślubną.
Warsztat pracował całą noc.
- Prawda, Monique? - O tak.
Monique, wydaje mi się…
Spójrz.
Mademoiselle chciałaby dodać tu trochę objętości.
To by nieco uwolniło sylwetkę.
Nie, to zaburza równowagę.
Mam to udrapować?
Tak, ale nie rób nic regularnego.
Wybierz tylko kilka miejsc, żeby to wyglądało lepiej i się ułożyło.
Ale tak, żeby nie było zbyt teatralnie. Nic ciężkiego. Ma wyglądać lekko.
Szew co centymetr, bez tworzenia napięcia.
Dobrze.
Dobrze. Ładnie to wygląda.
Vincent.
W co ty grasz z Palomą?
Cokolwiek powiem, nie będziesz zadowolona.
Mam być dokładnie taki, jakim mnie widzisz.
Nie. Ale doprowadzisz ją do szaleństwa.
Chcesz, żeby wszystko przerabiała, do ostatniej sekundy.
Kolekcja jest gotowa!
W moich czasach dyrektor warsztatu umiał zachować powściągliwość.
Więc to to ci przeszkadza?
To, że ona i ja jesteśmy zespołem?
Mógłbym zadać ci to samo pytanie.
Zaczekaj!
Naprawdę wróciłeś po to, żeby jej pomóc?
Bo jeśli tak, nie mam nic przeciwko.
Jednym słowem pragniesz tylko jej szczęścia. Prawda?
Nie mam żadnego interesu w porażce Palomy.
Ale ty…
Jeśli poniesie porażkę, odzyskasz jej stanowisko.
A raczej swoje stanowisko.
Ye-Ji, ty i ja pragniemy dokładnie tego samego.
Jej szczęścia. To jasne.
Tyle tylko, że ja mam doświadczenie.
Ty po prostu chcesz, żeby to zadziałało.
A ja wiem, kiedy to działa.
Paloma też to wie.
Dopóki nie okaże się, że się nie nadaje, pozostaje dyrektorką artystyczną.
Do widzenia.
Odprowadzę pana.
Robi jakieś postępy?
Moja matka.
Nie wiem, co pan z nią robi, ale nie może oderwać się od fortepianu.
Możemy pana gdzieś posłuchać?
Zakładam, że nie pracuje pan tylko u nas.
Mam chwilowo urlop naukowy.
Przepraszam, madame Rovel. Spóźnię się na zajęcia.
Możemy zawiesić panu licencję lekarską.
Będzie pan miał czas na ćwiczenie gam.
Zna pan Lucy.
Wydaje się nieszkodliwa, ale lepiej jej nie drażnić.
Fałszowanie raportów medycznych to poważne przestępstwo?
Zapraszam na kawę.
Problemem jest kolor.
Nigdy nie zastanawiałam się nad kolorem.
- Trzeba nad tym popracować. - Czekaj.
Nie możesz zmieniać koloru…
Naprawdę?
A dlaczego nie?
Bo haute couture u LEDU to czerń. I tyle.
Dopóki nie okaże się, że się nie nadaje, pozostaje dyrektorką artystyczną.
Co słychać?
Przeprowadzasz się?
Idea hotelu jest taka, że można do niego w każdej chwili wrócić.
Mieszkasz tu, Marie.
Zawsze to w tobie podziwiałam.
Kto mieszka w hotelu przez cały rok?
Coco Chanel?
Masz już nowy adres?
Nie. Posiedzę w Bretanii.
Dla dobra fundacji muszę się trochę pokazać.
Wszystko w porządku?
Z Yannem?
Co się dzieje, Perle?
Jak zareagowała twoja siostra?
Zaskakująco dobrze.
Marie ci wybaczy.
Za bardzo cię kocha.
Caroline,
jeśli mam rozbić ich małżeństwo i stracić kontakt z Marie,
chcę znać odpowiedź.
Teraz.
Nie tutaj.
Jeśli mam stanąć po twojej stronie, mam jeden warunek.
Jaki?
Muszę mieć pewność, że to już koniec między tobą a Perle.
Na zawsze.
Chcesz mi zabronić się z nią spotykać?
Nie mamy już dwudziestu lat.
Nie mamy.
Możesz pieprzyć się, z kim tylko chcesz.
Ale nie z nią.
I nie myśl, że między nami będzie tak, jak dawniej.
Ze względu na Louise i interesy, będziemy udawać.
Prawda? Power couple.
Miałeś rację.
Aż chce się marzyć.
Ale przez ciebie i moją matkę, nigdy nie będę już taka, jak byłam.
Więc…
Przykro mi.
Niewiele osób ma szansę odzyskać kontrolę nad własnym życiem.
Jeśli nie chcesz już być ze mną, dlaczego nie mogę spotykać się z Perle?
To część transakcji.
Chcesz, żebym i ja cierpiał.
Kiedy przejmiesz kontrolę nad LEDU,
masz ją zwolnić.
Jeśli dowiem się, że przekroczyłeś granicę, to koniec umowy.
I twój koniec.
Będziesz kazała mnie śledzić, tak jak twoja matka?
Jeśli nic nie ukrywasz, nie powinno ci to przeszkadzać.
Musisz mieć na matkę coś wielkiego.
Inaczej nie byłabyś taka pewna siebie.
Chcę wiedzieć.
Jak Robinson mógł sprzedać udziały?
Obeszli umowę i go oszukali.
- Dali mu… - Wszystko, czego mu zawsze odmawiałam.
Prawda?
Nie dzwoń do niego.
Sam chce ci to powiedzieć.
Diane będzie miała trzy procent domu mody.
Nie jesteśmy już niezależni.
Zawsze myślałam, że nam się uda.
Victor złożył mi propozycję.
Jego argumentacja prędzej przekona Yanna niż mnie.
Ale teoretycznie Yann nie ma prawa sprzedać swoich udziałów. Prawda?
To my jesteśmy problemem, nie Rovel.
Wszyscy mamy powody do porzucenia rodziny.
Moje małżeństwo pomogło nam stworzyć ten dom mody.
Może zdoła dziś go uratować.
Jeśli zdołam ponownie nadać mu sens.
Może to głupie pytanie,
ale czy dom mody jest wart takiego poświęcenia?
Mogłabym zapytać cię o to samo.
Polecę do Yanna
do Perros-Guirec.
Robinson już tam jest.
Wysłałaś Robinsona, żeby porozmawiał z ojcem?
Te małe pojemniki wyłapują dryfującą ikrę z morza
w okresie rozmnażania.
Ikra to maleńkie ostrygi.
Na przykład ta…
ma jakieś pół roku.
Mama Ostryga i Tatuś Ostryga ją tu porzucają?
Ostryga jest niebinarna, jak to się dziś mówi.
Co roku zmienia płeć.
Kiedy zmienia się temperatura, ostryga wytwarza gamety,
które następnie tworzą embriony dryfujące pośród prądów.
Czyli brodzimy teraz w nasieniu ostryg?
Ten kubek dzielą od twojego talerza trzy lata troski i cierpliwości.
Czy wręcz miłości.
To musi być przyjemne.
Tutaj mam przynajmniej coś do powiedzenia.
Więc jednak mamy coś wspólnego.
Wiesz, że twoja matka postanowiła opuścić swój hotel
i się tu ze mną zaszyć?
Nie.
Pewnie jesteś zadowolony.
Wy, Ledu, nigdy się nie zastanawiacie, co czuję.
Nie wolno mi było nawet dać synowi własnego nazwiska.
Też nie miałem zbyt wiele do powiedzenia.
Sam nie wiem. Kiedykolwiek mi o tym mówiłeś?
Nie pytałeś.
Mówię ci teraz.
Jako dziecko nie znosiłeś tego domu.
Dzieci zwykle nie obchodzi, gdzie mieszkają.
Żyją z rodzicami i tyle.
Ale ty nie.
Zawsze chciałeś jeździć do Paryża z matką i wujkami.
Do domu mody.
Nie chciałeś być ze mną.
Pewnego dnia, w środku nocy,
znalazłem cię na stacji, kompletnie zmarzniętego.
- Powiedziałeś… - „Nie zatrzymuj mnie”.
„Jadę ku przeznaczeniu”.
„Ruszam ku przeznaczeniu”.
Miałem osiem lat, tato. Przepraszam.
W tej rodzinie tylko to potrafiłem osiągnąć.
Rozbudzać chęć bycia gdzie indziej.
To trwa już zbyt długo.
Mam tego dość.
Tato…
Królowa powraca do zamku Balmoral.
Przyjechała ze względu na ciebie czy na mnie?
Cóż…
Przynajmniej wiemy, że algi są biodegradowalne.
Ale wciąż nie są niebieskie.
Co ja, kurwa, wyprawiam?
Nawet już nie wiem, czy podoba mi się ta kolekcja.
I moja praca.
Nie czerpię już z tego przyjemności.
Nie mogę spać.
Nie mam życia osobistego.
Trzymaj się, Palo.
Kiedy skończysz tę kolekcję…
…zostaną ci już tylko trzy.
Tylko w tym roku.
Mam pomysł.
Dziękuję.
Dzisiejszy zbiór. Robota Robinsona.
Nie masz już alergii?
Tylko jedna, na twoją cześć.
Nie zmuszaj się.
Nie siedzieliśmy we trójkę przy stole od jakichś dwudziestu lat.
To niemal dziwaczne, prawda?
Co zrobisz z milionami, które zarobiłeś na sprzedaży udziałów Rovel?
Zakładam, że zrobiłaś mu już wykład?
To twoja najlepsza decyzja, synu.
Yann…
Jesteście przerażeni.
Nie wiem, czy ktokolwiek jest jeszcze szczery.
Niedobrze mi na myśl o tym, że nie mogę ufać własnej żonie i synowi.
Do Victora już się przyzwyczaiłem.
Chłopak zawsze miał jakiś problem.
Victor u ciebie był?
To dlatego tu jesteście?
Szczerze mówiąc, nie byliśmy pewni.
Wiedziałeś, że…
twoja matka jest biseksualna?
A może jest wręcz lesbijką?
W takim wypadku ostatnich 30 lat musiało ci się nieźle dłużyć.
No dobrze, zostawię was, żebyście to sami omówili.
Palo?
Co ty na to, żebym odkupiła od ciebie udziały w Doppel?
Pozew Rovel został oddalony.
Chcieli nas tylko udupić.
I się udało.
Nie mamy już gotówki, nie mamy zapasów.
Ostatnią kolekcję przejęto, toniemy w długach.
Chcesz brać na siebie to gówno?
To „gówno” to nasze dziecko.
Coś, co razem zbudowałyśmy.
Nie chcę tego porzucać.
Chciałabym zacząć od nowa.
Wiem już, że pragniemy innych rzeczy.
Akceptuję to.
Ale ja chcę kontynuować to, co zaczęłyśmy.
Nawet sama.
Podaj cenę.
Moja umowa z LEDU potrwa jeszcze rok.
To minie błyskawicznie.
Możemy o tym porozmawiać za rok.
A w międzyczasie?
Mam tańczyć, jak mi zagracie ty i LEDU i tym się zadowolić?
Myślałam, że się zgadzamy.
Palo, tobie jest świetnie. Jesteś dyrektorką artystyczną!
Myślałam, że nie kręci cię Paryż i fejm.
Dobrze. Poczekam rok.
A co potem?
Palo, uwielbiasz pracę w LEDU.
Nie przyznasz tego, ale znalazłaś rodzinę, ojca.
I tam zostaniesz.
Masz już w dupie Doppel.
Pozwól mi odejść.
Nie jesteś moją więźniarką.
Jeśli chcesz odejść, śmiało, spadaj.
To znaczy „tak”?
Nie.
Nie, zachowam swoje udziały.
Czego się boisz?
Że zdołam zrobić z Doppel coś fajnego?
Kiedy połączyłyśmy siły…
Wycofałam się ze strachu, że nie jestem dość dobra.
A tobie to pasowało.
Tak naprawdę liczysz się tylko ty.
Nigdy nie chciałaś zrobić miejsca dla mnie.
A może ty nigdy tego miejsca nie zajęłaś.
Nie zamierzam przepraszać za to, że mam więcej talentu.
Miałam ci powiedzieć, kiedy staniesz się taka jak oni.
No i już. Stałaś się taka.
Niedługo nazwiesz mnie „zżeraczką psów”.
Naprawdę wyobrażasz sobie budzenie się każdego ranka przy mnie?
Wspólne śniadanie, wspólna kolacja,
może nawet seks?
Do końca twoich dni?
Kochasz mnie jeszcze?
A ją?
Kochasz ją?
Wolałbym, żebyś ode mnie odeszła.
Mężczyźni zawsze to mówią.
Wiesz, jakie to dla mnie upokarzające, że tak się płaszczysz?
Tylko po to, żeby mieć tyle udziałów, co Vincent?
Podjąłeś decyzję? Sprzedasz udziały?
To moje udziały. Zrobię z nimi, co zechcę.
Umowa tego zakazuje.
Chcę ci podziękować.
Nie potrzebuję już rodziny Ledu, żeby istnieć.
Możecie wręcz stać się ciężarem w mojej karierze politycznej.
Twoja rodzina jest dość kontrowersyjna.
Kazałem przygotować dla ciebie niebieski pokój.
Chciałbym, żeby rano już cię nie było.
Daj rękę.
O tak.
Podrzucić cię do domu?
To rower.
Bardzo praktyczny, żeby dotrzeć z punktu A do punktu B.
- Wynaleziono go wiele lat temu… - Boski jest.
Jesteś na haju?
- Muszę lecieć. - Jasne. Na razie.
- Na razie. - Całusy. Pa!
Kolekcja będzie czarna.
Bo haute couture u LEDU jest czarna.
To będzie czerń taka jak…
noc nad oceanem.
Ta czerń
będzie się rozświetlała
i gasła.
To będzie coś…
nie do końca uchwytnego.
Coś, co nam umyka.
Podejdźcie bliżej.
O to mi chodzi.
Ale…
Nie użyjemy tego, prawda?
Owszem, użyjemy jako inspiracji.
Musisz znaleźć rozwiązanie.
To pokazuje, jak bardzo ci ufam.
Narysujemy na nowo suknię…
przy użyciu światła.
Ekstra, prawda?
Przykro mi, że sprzedałem udziały, mamo.
Mnie też jest przykro, Robinsonie.
W związku z Solalem.
Ach, to…
Każdemu może się zdarzyć.
No niezupełnie, ale…
Zawsze byłem dla wszystkich szansą.
Nigdy nie miałem…
prawdziwego związku, prawdziwych przyjaciół czy kariery.
Zakładam, że to brzemię związane z naszym nazwiskiem.
Taki jest ciężar korony.
Jest wyczerpujący.
Królowa Elżbieta pewnie przewraca się w grobie,
ale nie myślałaś nigdy o abdykacji?
Może podobnie jak ona nie myślałam o tym, żeby uniknąć pokusy.
Naprawdę w to wierzyłem.
Bogaty dziedzic i recepcjonista.
Prawdziwy hit.
A co ze złą królową i kuratorką-lesbijką?
Czy to nie brzmi dobrze?
Jak niskobudżetowy francuski film niezależny.
Ale pasuje do ciebie.
Prawdziwa sztuka.
Nie ułatwiłam ci życia.
Jesteś pijana?
Pozwoliłam ci wierzyć, że wolę Victora od ciebie.
Źle postąpiłam.
Nie było tak?
Wracamy do Paryża.
Dobrze.
Monique.
- Chciałam uzyskać większy połysk, ale… - To nie to.
Mogę zobaczyć?
Poświecisz?
Chyba mamy zwyciężczynię.
Spójrz.
To szkice, ale myślę, że uchwyciłem kurs, który obrałaś.
Jeśli chcesz, mogę wprowadzić zespół.
Nadaje ruch.
Możesz dodać jedwabny szyfon, choćby niebieski.
Dziękuję.
Możecie przerwać testy.
Wysłałam wam mailem wzory i szkice do każdego modelu.
Dostałaś je, Monique?
- Tak, mam. - Dobrze.
Chodź ze mną. Omówimy kolejne modele.
Chyba musiałam to sama zobaczyć.
Co?
Potwora, jakim się stałeś.
Stałeś się marionetką Diane i wszystkim, o co przez lata oskarżał cię Vincent.
- Nie zapomnij o matkobójstwie. - To prawda.
Według brata to mój największy grzech.
Wykorzystując słabość kobiety, która cię wychowała,
zniszczysz wszystko, co zbudowała twoja rodzina.
Dowiodłeś, że Vincent miał rację.
Diane postawiła mnie przed faktem dokonanym.
Ty też będziesz naginał zasady, żeby sprzedać?
Zawsze bardziej zależało ci na władzy niż na rodzinie.
Na wszystkich wokół ciebie.
Tak jak tobie.
Ty też postawiłaś karierę ponad rodziną…
Sama podjęłaś decyzję o aborcji i nic mi nie powiedziałaś.
Nie musisz się tłumaczyć.
Miałaś swoje powody.
Dziś ja mam swoje.
Wciąż możesz się cofnąć. Nie jest jeszcze za późno.
Czego chcesz, Perle?
Ratować dom mody?
Nie należy do ciebie.
Więc nie mieszaj się w to.
Nad kim pracujesz?
Nad Isabelle.
Moja ulubiona.
Uwielbia jedwab morwowy i dopasowane kroje.
Zaczynam nowe życie.
Jest teraz w twoich rękach.
Powodzenia.
Tobie też, Céline.
Wszystko w porządku?
Przepraszam.
Udziałowcy nie muszą się martwić. Oddalono oskarżenie o szpiegostwo.
Twoja obsesja na punkcie LEDU robi się coraz droższa.
Bernardzie, gdyby nie moje obsesje, nie byłbyś taki bogaty.
Dałam ci kiedyś powody do narzekania?
No właśnie.
Nauczyłaś nas patrzeć w przyszłość, zamiast tkwić w przeszłości.
Wciąż to robimy.
Grupa chce promować nowe talenty, takie jak Paloma Castel.
Nie obchodzą cię młode talenty.
Nie obchodzi cię moda.
Cudowna niespodzianka!
Chwileczkę.
Odprowadzicie naszego przyjaciela?
- Ja to zrobię. - Dziękuję, kochanie.
Bernardzie.
Yann, mój drogi.
Słucham cię.
Musimy porozmawiać.
Ale wiedz, że nie podjąłem jeszcze decyzji.
Porozmawiajmy, drogi Yannie. Z przyjemnością.
Mnie zależy na modzie.
Podpisywałam umowy z młodymi, obiecującymi domami mody.
Walczyłam o dyrektorów artystycznych, których nikt nie chciał. Są rozrywani.
To się nazywa wizja.
I nie przeczę, że…
Przy naszych problemach prawnych,
wielkim kapitale, który przeznaczamy na kupno udziałów w LEDU
i zmniejszających się dywidendach,
zarząd ma pełne prawo zadawać pytania.
Chwileczkę.
Na pewno stać cię na to, co teraz robisz?
Zdziwiłbyś się.
Poinformuj zarząd, że mam dla nich ważne informacje.
Na jaki temat?
Na temat zdrowia mojej matki.
Dostaliśmy już wyniki jej corocznych badań.
Bernardzie, zapewniam, że opłaca wam się współpraca z kimś nowym.
NAPISY: MARIA ZAWADZKA-STRĄCZEK