Shkarkuar nga YTS.LT
Faqja zyrtare e filmave YIFY: YTS.LT
Dikur kishte kalime për në botën e vjetër,
shtigje të çuditshme, shtigje të fshehura.
Do të ktheheshe në një qoshe dhe papritmas do të gjendeshe ballë për ballë
me misterin e madh, themelin e të gjitha gjërave.
Edhe pse ajo botë e vjetër ka ikur tani,
edhe pse është mbështjellë si një rrotull dhe është vendosur diku,
ende mund ta ndjesh jehonën e saj.
Jemi të qartë.
Emri i tij ishte Robert Grainier,
dhe jetoi më shumë se 80 vjet
në dhe përreth qytetit të Bonners Ferry, Idaho.
Në kohën e tij, ai udhëtoi në perëndim, brenda disa dhjetëra miljeve nga Paqësori,
edhe pse ai nuk e kishte parë kurrë vetë oqeanin,
dhe deri në lindje deri në qytetin e Libby-t, 40 milje brenda Montanës.
Kur u dërgua vetë në qytetin Fry, Idaho,
ai ishte gjashtë vjeç, ose ndoshta shtatë.
Ai kurrë nuk e dinte me siguri vitin ose ditën e lindjes së tij.
Si i kishte humbur prindërit e tij të parë,
askush nuk ia tha kurrë.
Një nga kujtimet e tij më të hershme ishte ajo e vëzhgimit të deportimit masiv.
prej 100 ose më shumë familjesh kineze nga qyteti.
Grainier u habit nga rastësia e dhunës.
Ejani këtu lart.
Të lutem, djalosh i ri.
Më ka prerë pas gjurit ky djali që e quajnë Al-i me Veshin e Madh.
Dhe duhet të them, unë... e di që më ka vrarë.
Kishte kujtime të tjera që ai i largoi nga mendja
sa herë që ngriheshin.
Ai e la shkollën në adoleshencën e hershme,
dhe dy dekadat e ardhshme kaluan pa shumë drejtim apo qëllim.
Ai ndjeu se asgjë nuk e tërhoqi shumë interesin e tij
derisa, domethënë, ai takoi Gladys Olding.
Gladys prezantoi veten
sikur gratë të bënin gjëra të tilla çdo ditë.
Përshëndetje.
Dhe ndoshta e bënë.
Përshëndetje.
Unë, ëh...
Unë... nuk të kam parë këtu më parë.
Oh, jo, nuk kam bërë kurrë, ëm... Ëëm...
- Herën e parë? - Kushëriri im, po, më solli.
Epo, gruaja e tij është shumë--
Unë jam... Unë jam Roberti.
Unë jam... Unë jam Gledis.
- Gëzohem që të njoh. - Gëzohem që të njoh.
Ai zbuloi se papritmas kishte më shumë interes për kishën
sesa kishte pasur ndonjëherë më parë.
...të dështojë Ai premtoi
Besoja Atij, dhe gjithçka do të shkojë mirë
Jo tre muaj më vonë, ata ishin të pandashëm.
Tani për tani, unë mund të kuptoja pothuajse gjithçka që ekziston.
Për çfarë po mendon?
Epo...
Po mendoja se duhej të martoheshim.
Çfarë?
Ne jemi të martuar.
E tëra çfarë na duhet tani është një ceremoni për ta vërtetuar këtë.
Dhe kabina jonë duhet të ketë një dritare që shikon nga lumi.
Në rregull.
- Do të na duhet një qen. - Mmm.
- Gjithmonë kam dashur një qen. - Mmm.
Në rregull.
Hap derën. Hajde.
Në rregull.
- Përshëndetje. Hyr brenda. - Çfarë shtëpie të mrekullueshme ke këtu.
A mund të hyj brenda?
Shikoni këtë vend.
- Do ta kemi shtratin këtu. - Me fytyrë nga këtu. Dhe...
- Dritare? - Po, këtu.
Një tjetër këtu.
Dua ta thuash emrin tim edhe një herë.
Thjesht e adhuroj kur vjen nga ti.
Tingulli i saj.
Robert.
Papritmas, jeta mori kuptim për Grainierin,
sikur të kishte tërhequr fort në drejtimin e gabuar
dhe tani ishte kthyer dhe ishte drejtuar poshtë rrjedhës së ujit.
Çifti ndërtoi një kasolle në një akër tokë,
dhe atje, përgjatë lumit Moyie,
filluan një jetë të shkurtër së bashku.
Në ato vite, puna e Grainier e çoi atë larg shtëpisë.
Ai punoi përkrah burrave që vinin nga vende të largëta
ai as nuk kishte dëgjuar kurrë për të,
vende si Shangai dhe Chattanooga.
Ishte një ngushëllim për të sa lehtë u lidhën të gjithë me njëri-tjetrin,
u bënë familje të përkohshme.
Por pastaj, në verën e vitit 1917,
Ai punoi në ndërtimin e Urës së Grykës së Robinsonit
për Hekurudhën Ndërkombëtare Spokane.
Ai nuk ishte marrë kurrë më parë me një ekip hekurudhor,
dhe do të dëshironte të mos e kishte pasur kurrë.
Në rregull, djema, ai është këtu.
- Ai djali i ri që po punon në atë tra. - Ja ku është.
Vazhdo. Merr atë.
Sille atë këtu lart.
Hej, hajde.
Sille atë lart.
Çfarë bëri ai... Çfarë bëri ai?
Ejani lart. Ejani lart.
- Prit pak. - Hej, ti.
Po, por çfarë... çfarë ka bërë ai?
Hej!
Një, dy...
Sille këtu lart! Kaq ishte.
Sille lart. Nxirre jashtë.
Çfarë bëri ai në të vërtetë?
As nuk e di.
Çfarë? Hej.
- O Zot... - Çfarë po bën ai?
Ju djema i keni treguar kësaj lugine të vjetër lumi kush është shefi.
Ti ndihmove në shpëtimin e Spokane International.
Duheshin njëmbëdhjetë milje për të përshkuar këtë grykë.
Dhe ju hapët një pjesë të re të vendit.
E di që nuk janë Piramidat e Mëdha të Egjiptit,
por mendoj se ju djema keni bërë diçka mjaft të pabesueshme.
Shumë vite më vonë, një urë e bërë prej betoni dhe çeliku
do të ndërtohej dhjetë milje në rrjedhën e sipërme,
duke e bërë këtë të vjetëruar.
Tani,
le të shohim nëse ajo mban.
Uau!
Më mungove.
Përshëndetje.
Oh, Gledis.
- O Zot. - Zot, po.
Oh, shshsh. Shshsh.
Sapo e vura në gjumë.
A është ajo...
Shko ta takosh.
- Ajo sapo është bërë shumë e madhe. - Mmm.
Ajo po fillon të duket si ty.
Mmm.
Të paktën ajo po fillon të favorizojë njërën prej nesh.
Asnjë gisht i thyer këtë herë?
Nuk mendoj kështu.
Nuk mendoja se do të ishe në shtëpi kaq shpejt.
Nuk mund të ndaloja së ecuri derisa arrita këtu.
- Shikoje atë. - Oh.
Nuk prisja aq shumë pas asaj që më dërgove.
Ne goditëm një stendë të butë në fund atje.
Uau, uau.
Le të hamë një darkë të madhe sonte.
Epo, mos u mundo shumë.
Jo, hajde. Më lejo të të tregoj diçka.
A sheh ndonjë nga të njëjtët djem të vjetër?
Po. Pashë disa nga puna në Oregonin.
Ata kanë histori të mira?
Po. Ata kanë histori të mira, pavarësisht nëse ndonjëra prej tyre është e vërtetë apo jo.
Ajo po e shikon qirinjën. Shiko.
Shikoje atë. A mund ta shohësh?
A nuk është bukur kjo?
Hej, zemër.
Po.
Mmm.
Do që unë të të ushqej?
Hëm?
- Më jep pak nga ajo pulë. - Hmm...
Mmm...
- Oh, hajde pra. - Mmm.
- A duhet të flejë? - Po.
Oh.
Po.
Çfarë mendoni ju?
Është një djep me pamje mjaft qesharake.
Është një kurth për peshq.
Oh.
Djep i vogël.
Ëh...
A u zgjua ajo?...
A po qante ajo?
Jo shumë keq.
Ajo sapo u zgjua e uritur.
Mmm.
A e dini se çfarë domethënie kanë të gjitha britmat e saj?
Shumica e tyre, mendoj.
Sa shumë di ajo, mendoni ju?
Nuk e di.
Hëm.
Aq sa një këlysh qeni?
Epo, një këlysh qeni mund të jetojë vetë pasi nëna e tij e largon nga gjiri.
Një foshnjë nuk mund të shkonte dhe të jetonte thjesht pasi të ishte hequr nga gjiri.
Një qen di më shumë se një foshnjë derisa foshnja t'i dijë fjalët e tij,
dhe jo vetëm disa fjalë.
Një qen i rritur në shtëpi di gjithashtu disa fjalë...
...të paktën aq sa një foshnjë.
Cilat fjalë?
Dua vetëm të dëgjoj zërin tënd.
Epo, merr
dhe eja.
Shtrihu dhe ulu
dhe rrokulliset.
Çfarëdo që di të bëjë, i di fjalët.
A mendon se ajo e di që unë jam babai i saj?
Sigurisht që po.
Thellë-thellë, ajo e di...
edhe nëse ajo nuk e di, e di ende.
Mos u shqetëso.
Do të kesh shumë kohë për të qenë babai i saj.
Mirë që të kam në shtëpi.
Hëm.
- Nuk dua që të zhdukesh. - Mmm.
Ja ku je.
Po.
- Jo. Mos e ha. - A ka erë të mirë?
Më fal. Edhe një minutë.
A duhet ta fus dorën në xhep?
Çfarë mendoni ju?
Hapur.
Duket se sapo Grainier u mësua të rrinte në shtëpi,
Sezoni i prerjes së drurëve do të kthehej përsëri dhe ishte koha për t'u larguar përsëri.
Puna e tij ishte e mbushur me burra shëtitës,
shumica pa shtëpi, pa familje.
Ata lëviznin nga një punë në tjetrën, nga një shtet në tjetrin, sipas diktimit të punës.
Edhe pse pak vëmendje u kushtohej atyre në këtë botë,
Ata lanë një përshtypje të pashlyeshme te Grainier.
Ai dikur punoi përkrah një burri për dy muaj të plotë
pa shkëmbyer asnjë fjalë të vetme.
Kështu që i thashë, "Shoku, nuk po kërkoja atë lloj ari."
Po ju, zotëri? A keni qenë ndonjëherë në Kaliforni?
A nuk ka ndonjë vend në këtë botë ku një njeri mund të gjejë pak qetësi?
Këto ishin të vetmet fjalë që Grainier i dëgjoi ndonjëherë burrit të thoshte.
Ata mbetën gjithmonë me të.
Një tjetër ishte Hank Healy, i cili e ndërtoi shtëpinë e tij në trungun e një peme.
Dhe kjo më ngushëllon, e kupton çfarë po them?
Kam një problem...
Ishte Apostulli Frank,
një rrëmbyes që foli për Biblën me një familjaritet të tillë
sa për të sugjeruar se ai kishte qenë atje kur gjithçka u shkrua.
Është si ai djali i vjetër Balaam në Bibël.
Ndonjëherë Zotit i duhet të gjejë mënyra të çuditshme për të të thënë atë që ke nevojë të dëgjosh.
Ndonjëherë është një gomar që të flet, ndonjëherë është një kush e di.
Isha një herë në Nebraska.
Zoti më foli në zemër, më tha të shkoja në Omaha.
Kur zbrita nga treni, tabela shkruante "Opelika".
Unë thashë, "Opelika?"
Dhe atëherë e kuptova që më ishin thyer sytë.
Lavdi Perëndisë dhe aleluja.
Mendoj se kaq është.
- E kupton çfarë po them në përgjithësi? - Mm-hmm.
Kështu që ai e preku ijen, Perëndia e bëri.
Dhe për pjesën tjetër të jetës së Jakobit, ai eci duke çalë keq.
Shiko, Jakobi ishte një njeri i gjithanshëm.
I zgjidhi punët e tij pa ndihmën e askujt.
Por në fund të fundit, kjo nuk është ajo që...
Kush është ai?
Më falni, zotërinj. Më vjen keq që ju ndërpres.
A është ndonjëri prej jush që quhet Sam Loving nga Nju Meksiko?
I njohur ndryshe si, ëm...
...Buckskin Sam
në Arizonën jugore dhe pjesë të Kalifornisë.
Kam kohë që përpiqem ta gjej këtë burrë
për t'i dhënë një mesazh atij.
- Oh. - Oh, qëllo.
Zot! Hajde pra.
Mirësi.
Në djall?
Ai burrë qëlloi vëllanë tim,
Martin Brown, me gjakftohtësi në Gallup, New Mexico,
5 gusht, '93.
Ai e vrau vetëm për shkak të ngjyrës së lëkurës së tij.
Nëse ndonjëri prej jush ofendohet nga ajo që sapo bëra këtu,
Le ta nxjerrim para se të largohem nga ky vend.
Nuk kam ndërmend ta kaloj pjesën tjetër të ditëve të mia duke parë pas shpine.
Shumë mirë, atëherë.
Më vjen keq që të ndërpreva punën.
Pemë të mëdha. Nuk e dija kurrë se pemët mund të bëheshin kaq të mëdha.
Në zemër të prerjes ishte një burrë me emrin Arn Peeples,
një gadabout me origjinë të panjohur
përdorimi i vërtetë i të cilit ishte i rastësishëm por specifik.
Ju djema nga Minesota mund të doni t'i mbyllni veshët.
- Ëh, kabum. - Ju thashë të gjithëve se nuk do të funksiononte.
- Mos e prek atë. - Po. Nuk do ta prekim.
- As mos e shiko anash. - As mos e shiko.
Ai ishte burri më i vjetër në shumicën e vendeve të punës,
gjithmonë duke murmuritur, duke qëndruar larg punës së vështirë.
Më lini të përdor atë sëpatë nëse ju djema keni nevojë për pushim.
Unë filloj të pres, ti vjen në punë në mëngjes,
Çipat nuk do të jenë zgjidhur ende nga dje.
Jam bërë për prerjen e druve këtë verë.
Nuk i bëj marshet e mia të punojnë ngadalë derisa të kalojnë 100.
Kjo është mirë.
E gjithë kjo gjatë një shiu të vogël.
Në kohën time, ne punonim pa ndërprerje,
jo vetëm kur të përshtatej ty.
Në atë kohë, ne shponim një vrimë me vrima shpuese.
Ndonjëherë na duhej të prisnim një javë që një erë e mirë t’i rrëzonte ata gjigantë.
Dhe pastaj të gjithë ranë poshtë njëherësh.
Pemë dy herë më të mëdha se çdo pemë që po prisni këtu përreth.
Kam punuar në një majë jashtë Bisbee-t, Arizona,
ku ishim vetëm 11, 12 milje larg diellit.
Njëqind e gjashtëmbëdhjetë gradë në termometër.
Dhe çdo gradë ishte një këmbë e gjatë.
Dhe kjo ishte në hije.
Dhe nuk kishte hije.
Ai po vjen lart. Ja ku po vjen.
Oh!
Uau!
Nëse Zoti do të ishte një sekuojë
A do të përpiqesh ta rrëzosh Atë?
Apo të ngjitesh në degët e Tij të dashura dhe të shikosh përreth?
Nëse lumi do të ishin lotët e atyre që kanë kaluar...
Lëre këngën! Po përpiqem të fle këtu.
- Arn, shko në shtrat. - Ndalo së kënduari!
Hej, Arn.
Nuk do... nuk do të këndoj më.
Jo, jo, jo.
I the Adrienit se këto tenda janë nga Lufta Civile?
Pikërisht. Këmbësoria e Unionit.
Pas kësaj, ata shkuan në Kalorësinë Amerikane për fushatat kundër Indianëve.
Këto gjëra të vjetra kanë shërbyer më gjatë se njerëzit që kanë strehuar.
Kanavacë e ashpër, por ndoshta do të jenë këtu shumë kohë pasi ne të kemi ikur.
Hëm.
Çfarë po të mban zgjuar aty?
Oh, ëh...
Arn, a mendon ti... a mendon se...
Gjërat e këqija që bëjmë na ndjekin gjatë gjithë jetës?
Nuk e di.
Kam parë njerëz të këqij të ngrihen lart dhe njerëz të mirë të gjunjëzohen.
Mendoj se nëse do të mund ta kuptoja,
Do të flija pranë dikujt shumë më të bukur se ti.
Cila ishte ajo këngë që po këndonit?
Ëh, ajo... nuk ka emër. Thjesht më vjen në mendje.
Pse nuk këndon pak më shumë?
Jo, jo. Unë... nuk dua t'i mërzis djemtë e Minesotës.
Epo, prit një minutë. Unë...
Këtu.
Ekipet filluan të lëviznin më thellë në pyll me çdo punë.
Duket se nuk kishte të sosur oreksi i botës për drurë.
Kështu që ata punuan nga lindja e diellit deri në darkë,
prerja e bredhit, kedrit dhe marinës, bredhit të Dougit dhe pishës së bardhë,
duke ndryshuar plotësisht pamjen e shpatit të malit gjatë këtij procesi.
Dhe ndërsa një sharrëxhi i mirë mund të gjykojë saktë 99 herë se si do të shkonte një rënie,
Hera e njëqindtë mund të ketë pasojat e veta.
Pemë! Hej!
- Ndihmë! Ndihmë! - Kujdes!
Ndihmë!
- Kërko ndihmë! - Ndihmë!
Ndihmë!
Atje.
Tani ata nuk do të ikin thjesht nga kjo botë pa asgjë për të treguar se ishin këtu.
Epo, ferr.
Do të doja të na lija të gjithëve të pushonim një ditë, por është kompania.
Lufta nuk pushon së pasur nevojë për bredh vetëm për shkak të një dite të keqe për ne.
Grainier shqetësohej gjithnjë e më shumë se diçka e tmerrshme po e ndiqte,
që vdekja ta gjente këtu jashtë,
shumë larg nga i vetmi vend ku ai vërtet donte të ishte.
Hej...
Çfarë ke ti?
Mora një boç pishe.
Ke një boç pishe?
Oh!
Mora një boç pishe.
A duhet të shkojmë të marrim pulën?
Oh, shiko, ka një.
Pulë aty.
Eja këtu, pulë.
- Ata po hyjnë brenda. - Ata po hyjnë brenda.
- Po hyjnë brenda! - Pulë!
- Pulë! - Pulë!
Pulë!
Ata do të flenë në shtratin tënd dhe do të hanë ushqimin tënd.
Ajo është si një person tjetër sa herë që e shoh.
Ndihem sikur më mungon gjithë jetën.
Edhe unë e ndiej.
Po kalon gjithçka kaq shpejt.
- Do të qëllosh? - Jo.
Vetëm drerët duan që unë t'i qëlloj.
Gladis.
Mos qëllo.
Mos më qëllo.
Vazhdo të bësh zhurmë, dhe unë do ta bëj.
Ja ku është.
Gjuajtje e mirë.
Po sikur të vijmë me ty?
Hëm?
Jashtë prerjes.
- Për prerje? - Mmm.
Çfarë...
Epo, unë... do të isha i dobishëm.
Unë... mund të fitoj disa para duke larë rroba.
Tani ajo nuk është aq shumë për të mbajtur ritmin.
Epo, e di që do të ishe i dobishëm.
Më the se disa nga të tjerët i kanë pasur gratë e tyre atje jashtë.
Jo, jo disa nga të tjerët, vetëm ai plak i vetëm.
Çfarë, dhe ai çifti i ri nga Kalifornia?
Dick Clinton u zhduk pas një jave.
Dhe pastaj, përveç kësaj, ata nuk kishin as një të vogël.
Është, ëëë...
Është vërtet e rrezikshme.
Po përpiqem vetëm të gjej një mënyrë, kaq.
E di.
E di. E di. E di.
Grainier u përpoq të gjente punë më afër shtëpisë,
duke marrë punë të çuditshme kudo që të mundte.
Por lufta kishte mbaruar dhe ishte e vështirë të gjeje një punë me pagesë të mirë.
- Më fal që të lashë të presësh, Robert. - Po, s'ka problem.
Në rregull.
Ja ku je.
Në rregull. E vlerësoj.
- Faleminderit. - Faleminderit.
Ëh, nëse ke nevojë për ndonjë gjë, e di ku të më gjesh.
Mmm.
Paratë ishin më të pakta për ta se kurrë më parë.
Dhe megjithëse ai nuk e dinte atëherë,
Ai gjithmonë do ta kujtonte këtë kohë të jetës së tij si kohën e tij më të lumtur.
Çfarë ke aty?
Vezë.
Po, kjo është një lloj veze.
Ja ku je.
- E lodhur, Keiti? Gati për në shtrat? - Po.
Po bëhesh kaq i madh.
Do të më marrësh me vete së shpejti.
Ndoshta ka një mënyrë më të mirë.
Ndoshta e shndërrojmë tokën tonë në një fermë.
Mund të rritem dyfish nga ajo që bëj tani.
Dhe nëse e bënim këtë, dhe kursenim mjaftueshëm për të hapur një sharrë të vogël,
Ndoshta mund të rrish më shumë në shtëpi.
Merr një kalë ose një mushkë me kredi, mendoj.
Po, me kredi, sigurisht.
Sharra do të kërkonte pak më shumë punë, e di.
Nuk është aq e lirë, por...
Po. Epo, nuk thashë që nuk do të ishte.
Jo, por është një ide e mirë.
Është një ide e mirë.
Po.
Hajde, Keiti. Do të më thuash mirupafshim?
Keiti, shiko këtë. Gati?
Unë thjesht do të shkoj.
- Në rregull. - Të dua.
Do të më mungosh.
Edhe unë të dua. Në rregull.
Hajde, Keit. Thuaji lamtumirë babit.
Keit. Hajde.
Keiti, a mund ta lësh mënjanë këtë?
Më falni. Po kërkoj kryepunëtorin.
Vazhdo kështu.
Faleminderit.
Ai fitonte katër dollarë në ditë në shumicën e punëve,
minus shpenzimet për atë që ka ofruar kompania.
Ai dhe Gledis menduan se pas një qëndrimi tjetër të gjatë në pyll,
Ata do të kishin para të mjaftueshme për të filluar ndërtimin e një sharrash në vendin e tyre.
Do të shkosh në një punë tjetër, apo do të japësh dorëheqjen për sezonin?
Mmm.
Nuk mund të vendos.
Nuk jam kurrë i lumtur kur puna mbaron për ndonjë arsye.
Ndihem vetëm kruarje nga brenda.
Kjo sepse është punë e vështirë, zotërinj, jo vetëm për trupin, por edhe për shpirtin.
Ne sapo presim pemët që kanë qenë këtu për 500 vjet.
E trazon shpirtin e një njeriu, pavarësisht nëse e kupton apo jo.
Do të kem 200 dollarë në xhep nesër në mëngjes.
Mos ma shqetëso shpirtin. Aspak.
Kjo sepse ju djemtë nga Minesota nuk dini asgjë për historinë.
A janë vërtet kaq të vjetra këto pemë?
Pse, disa janë edhe më të vjetër.
Kjo botë është e ndërthurur në mënyrë të ndërlikuar, djema.
Çdo fije që tërheqim, nuk e dimë se si ndikon në projektimin e gjërave.
Ne jemi vetëm fëmijë në këtë tokë, që nxjerrim bulona nga rrota e Ferrisit,
duke menduar se jemi perëndi.
Këto janë budallallëqe. Kam qenë edhe në Uashington.
Prite të gjithën përgjatë Kanadasë dhe kthehu përsëri poshtë.
Ka mjaftueshëm trungje për të prerë për 1,000 vjet.
Dhe pastaj kur të pritet i fundit,
Epo, i pari do të rritet aq i madh sa çdo gjë përreth sot.
Më kujtohet që mendoja të njëjtën gjë kur isha i ri...
e njëjta gjë.
Po lëviz, Robert? Apo po mblidh gjërat për në shtëpi?
Po e paketoj, po shkoj në shtëpi.
Më mungon gruaja ime dhe vogëlushi im.
Si quhet ajo? Zonja jote?
Gladis.
Mmm.
Uellsisht. Ky është një emër fisnik.
Kjo ka kuptim, nëse e njihje.
Ato emra të vjetër kanë fuqi.
Ata që i kanë janë të bekuar.
Hëm.
Ke familje diku?
Familja ime është...
kudo ka një fytyre të qeshur.
Nuk kam qenë kurrë në një vend ku të mos kem pasur familje atje.
Përveç Kansasit.
Ai shtet është një koleksion të çmendurish të egër.
Është mirë që të ke pranë.
Jo shumë njerëz i takoj më shumë se një herë në këtë jetë.
E shoh si një bekim kur ata kthehen përsëri.
Ah.
Nuk e di se ku shkojnë vitet, Arn.
Epo... nëse e kupton, më lajmëro.
Do të doja të kërkoja disa mbrapsht.
Duket e sigurt se Arn Peeples do të largohej nga kjo botë si një re tymi
me një zhurmë monstruoze.
Por ai doli krejt ndryshe.
- Dikush të kërkojë ndihmë! - Na duhet ndihmë!
- Kush është? - Kemi zënë një burrë!
Hej, Arn!
Arn?
- E kapi një vejushë. - Arn?
Hej, Arn? Më dëgjon?
Jam mirë. Unë thjesht...
Më ndihmo të ulem. Më ndihmo të ulem.
Në rregull. Ngadalë.
- A mund të marrim pak ujë? - Pashë motrën time dhe burrin e saj.
Ata sapo ishin këtu. E dini se në cilën rrugë ecën?
Arn...
Ai pati një numër krizash marramendjeje
dhe u bë ëndërrimtar dhe harratar gjatë ditëve në vijim,
duke harruar edhe emrin e tij para se të mbaronte gjithçka.
E dëgjon këtë?
Bukur, apo jo?
Thjesht e bukur.
Çfarë është, Arn?
Të gjitha.
Çdo copëz e saj.
Arn Peeples ishte miku im.
Ai... Ai tha që një... një pemë ishte një mik...
nëse e lë të qetë.
Por në momentin që tehu u pickua, ti ishe në luftë vetes,
dhe pema ishte një vrasëse.
Por ai nuk po luante me atë pemë.
Ishte... Ishte thjesht një pengesë.
Pra, unë...
Unë... nuk e di çfarë kuptimi të nxjerr nga kjo.
Në emër të Jezusit...
- Amin. - Amin.
Edhe pse Grainier e kishte parë vdekjen shpesh,
Ai nuk kishte humbur kurrë dikë kaq të afërt me të.
Ai filloi të ndjente një tmerr
se pengesa ishte menduar për të,
se një lloj ndëshkimi po e kërkonte.
Robert?
Çfarë është ajo?
O Zot i dashur.
- Eja shiko këtë. - Ku është ajo?
- Po shkojmë atje? - Nuk është larg.
- Uau. - Uau.
Hej.
Çfarë është ajo?
Meri!
Meri, e ke parë... e ke parë Gledisin?
Jo?
Gledis!
Për gati dy javë, ai kontrolloi çdo qytet në rajon,
duke kërkuar për Gladys dhe Keit.
Katër e pesëdhjetë.
Duke i gjetur askund,
Ai u kthye në arën e tij për të pritur kthimin e tyre.
Hej... Oh, prit pak.
Kjo është për ty.
Faleminderit.
Ujë!
Ujë?
Do t’i ujitësh bimët për mamin?
A nuk mendon se është shumë?
Si e merituan këtë?... Si e merituan këtë?
Hmm?
Pse?
Pse?!
Përshëndetje, Robert.
Ke uri?
Nuk e dija çfarë do të zbuloja këtu.
Nuk do t'i besosh historitë që po tregojnë për ty në qytet.
Do të të shpërblej për të gjitha këto. Të premtoj.
Nuk të kërkova.
Epo, e vlerësoj shumë që erdhe këtu
për të më kontrolluar.
Le të bëjmë një shëtitje.
Uu, uu, uu.
Ky është një vend i mirë për një kabinë.
Të pëlqen si e them emrin tënd?
Robert.
Ata janë...
Th--
Ata janë...
Ata thjesht nuk po kthehen.
Më vjen keq.
Më vjen keq...
Nuk e di çfarë më erdhi në majë të hundës.
Lëkurojeni.
Grainier ngriti një qendër të vëmendjes në shtëpinë e tij,
dhe atje ai jetoi pjesën tjetër të verës,
peshkimi i troftës me pika
dhe duke kërkuar për një kërpudhë të rrallë dhe të shijshme
Kanadezët e quanin morel,
të cilat mbinë në tokë të trazuar nga zjarri.
Edhe pse nuk ia rrëfeu askujt,
Ai kishte njëfarë shprese të zbehtë se Gledis dhe Keiti mund të ktheheshin disi.
Dhe ai donte të ishte gati për ta nëse do të ndodhte.
Hej!
Dil që andej.
Nga keni ardhur të gjithë?
Kujt i përket?
Përshëndetje?
A nuk duhet të jeni të gjithë në qytet? Dukeni si qen qyteti.
Hajde pra.
Shpresoj që të gjithëve ju pëlqen peshku.
Në rregull. Mbyll sytë. Gati?
Në rregull, je i lirë. Hajde.
A janë vërtet tuajat këto këlyshë qenushësh?
Çfarë po bën këtu jashtë?
Hë?
Sa dini ju?
Rrotullohesh?
Dhe ulu?
Të marr?
Keiti!
E sheh këtë?
Çfarë lloj qeni mendoni se janë?
Nuk e di.
Ata duken mjaft si ujku.
A nuk janë ata?
Dua të them, ndoshta, ëh...
Ndoshta Qeni i Kuq ka gjetur ndonjë ujk atje jashtë
diku më vete, e kupton?
Jo, kjo është e pamundur.
Pse jo?
Vetëm një ujk çiftëzohet ndonjëherë.
Dhe ky është kryetari i tufës së ujqërve.
Ëhëë.
Dhe ujkonja që ai zgjedh të mbajë pjellën e tij
është i vetmi që ndonjëherë hyn në nxehtësi.
Çfarë... Po sikur
Qeni i Kuq ishte në kulmin e entuziazmit?
Ai zgjedh vetëm një.
Epo, po sikur... po sikur të takonte ujkun kryesor
në momentin e saktë?
E kupton çfarë dua të them?
A nuk do ta merrte ai atë vetëm për risinë e përvojës?
"Risia e përvojës"?
Po.
Çfarë?
"Risia e përvojës."
A mund të ulërish? Hë? A mund të ulërish edhe ti?
Hë? A mund të bërtasësh?
Hej, shoku.
Hej. Hej, vogëlush.
Hej.
Me ndihmën e Ignatius Jack, ai ngriti katër muret e kasolles
pikërisht aty ku kishin qenë të vjetrit.
Qeni i Kuq?
Ai nuk mundi ta detyronte veten ta rindërtonte dhomën e gjumit.
Atë vit, një kometë e madhe u shfaq në qiell,
gjë që shumë thanë se sinjalizonte fundin e ditëve.
Por pas dy javësh, u zhduk po aq ngadalë sa kishte ardhur.
Kabina e rindërtuar dukej shumë e ngjashme me të parën.
Por boshllëku i vendit nganjëherë e mposhtte.
Vitet kaluan dhe ai e gjeti veten ende duke pritur.
Edhe pse në këtë pikë, ai nuk mund të thoshte për çfarë.
Ngrihu me të pasmet mbi atë pyll me pisha të bardha!
Dua që secila prej atyre pemëve të bjerë poshtë këtij mali
para se të zgjohem në ditën e Zotit!
Pas kësaj, do t'ju heq secilit prej jush nga një dollar në ditë!
Le të shkojmë!
Hej. Kujdes, plak. Më lejo ta shoh atë gjë.
Shko bëj një prerje tërthore ose diçka të tillë.
Thjesht nuk e di çfarë...
Kujdes! Kujdes! Kujdes!
Kujdes, djema!
Hej, më lajmëro nëse do pak ujë.
Do të jesh mirë.
Keni nevojë për ndihmë?
Të bezdis nëse ngrohem një minutë?
Mmm.
- Billi? - Po.
Je ti?
Po. Të njoh unë?
Po, ne u ndamë së bashku në Salmo-Priest disa vjet më parë.
Unë jam... isha mik i Arn Peeples.
Unë jam Roberti.
Oh, po.
Përshëndetje, Robert.
Është mirë që të shoh.
Edhe ti.
Dua të them, nuk mund ta besoj që je ende këtu jashtë.
Vështirë se mund ta përballoj moshën time.
Ah, mirë, unë vetëm kujdesem për gomarin me avull
dhe mbajeni të ujitur dhe të lyer me yndyrë.
Nuk mund të bëj shumë gjëra të tjera, por është një mënyrë jetese.
- Mmm. - Mmm.
Thuaj, Billi, a mendon se është pak më ndryshe tani këtu jashtë?
Nuk e di nëse është ndryshe apo ka qenë gjithmonë kështu.
Ndoshta isha më i ashpër dhe njësoj si këta djem.
Unë, thjesht nuk e mbaj mend.
Epo, kjo është pyetja e lashtë,
A nuk është kështu, mik?
Kjo është pyetja.
Po.
Thuaj, si është... si është Arni?
Si... Si është...
Nuk e kam parë brenda, o Zot...
të paktën një vit, ndoshta edhe më gjatë.
Po. Ëh, jo.
Po. Unë... as unë nuk e kam parë.
Ah. A nuk shkon kështu?
Më lejo të të ndihmoj.
Këtu.
Duart e mia nuk po punojnë sot.
Këtu.
Të kuptoj.
- Faleminderit. - Po. S'ka problem.
Dhe me këtë, Grainier mbaroi si sharrëxhi.
Vitet e fundit,
Ai priste që mbi të do të zbriste ndonjë zbulesë e madhe rreth jetës së tij.
Çfarë është ajo?
A mund ta bësh këtë?
Por deri më tani, askush nuk e kishte bërë.
Dhe ai filloi të dyshonte se një i tillë do ta bënte ndonjëherë.
Hej.
Nuk e kam bërë pastrimin e barërave të këqija, apo jo?
Këto ditë, kishte shumë punë në qytet
për këdo që është i gatshëm të lëvizë pas saj.
Ai mori në zotërim një palë kuaj dhe një karrocë,
megjithatë, nga një rrethanë e trishtueshme.
Avery?
Sëmundja e zemrës së Avery Pinkham do të ishte diagnostikuar dhe shëruar lehtësisht.
sikur të kishte lindur një brez më vonë.
Z. Pinkham!
Grainier ka kontratë me Pinkhams
për të blerë kuajt dhe karron për 300 dollarë me këste.
Dhe ai e mbajti veten të zënë si një lloj anijeje mallrash.
Vetë transporti ishte një biletë për një lloj shfaqjeje,
i përbërë nga marrëzitë dhe përpjekjet e fqinjëve të tij.
Ndiheni rehat atje mbrapa?
Po.
Puna e vuri atë në kontakt më të ngushtë me ta.
sesa kishte qenë në vite.
E megjithatë, ai ndihej edhe më i vetmuar.
Jo?
Ji i butë me lepujt.
Ata nuk e dinë që nuk do t'i lëndosh.
Keiti.
Zonjushë, ëh...
Zonjusha Thompson?
Kler. Ti duhet të jesh Roberti.
Po, zonjë.
Gëzohem që të njoh.
Po. Edhe ti.
Gëzohem që të njoh. Po të kërkoja në stacionin e trenit.
Oh po, të prita disa minuta para se të vendosa të filloja të ecja.
Po, më vjen shumë keq.
Më duhej pak kohë për t'i vënë në lëvizje këto zonja këtë mëngjes.
Dhe, ëh...
...a do të dëshiroje ende që të të çoj deri te pika jote e vrojtimit?
- Oh, nëse nuk është shumë telashe. - Jo, sigurisht. Hidhu lart.
- Doni...? - Po.
Oh, në rregull.
Në rregull.
Në rregull. Gati?
Në rregull.
Nga cilat pjesë jeni?
Oh, kam qenë kudo.
Por unë jetova një kohë të gjatë në Montana. Noxon.
Nuk e kam parë kurrë Montanën.
Oh, vend i bukur. Po, ia vlen udhëtimi.
Më kanë folur për ty, e di?
Kush janë ata?
Njerëzit që ju kanë rekomanduar.
Mmm.
Dhe çfarë thanë ata?
Se ti ishe ndryshe.
A nuk janë të gjithë të ndryshëm?
Jo.
Hmm. Hmm.
Është gjë e mirë të jesh ndryshe.
Për aq sa e shoh unë, gjithsesi.
Jam shumë i lumtur që jam këtu. Kjo luginë është e veçantë.
Dikur të gjithë ishin nën një akullnajë, e di? Tre mijë metra akull.
Kur u thye, thjesht përmbyti të gjithë rajonin.
Gdhendi të gjitha këto lugina.
Nga këtu vijnë të gjitha ato liqene.
A mund ta imagjinosh sikur të ishe këtu atëherë?
Ky bllok i madh akulli, mijëra metra i lartë,
dhe vetëm çarjet dhe ujin ngrirës si akull.
Duhet të ketë ndjerë sikur po i vinte fundi botës.
Hëm.
Nga këtu vijnë të gjitha ato mite, e kupton?
Të gjitha ato histori për përmbytjet.
Të gjitha ato fe të ndryshme në të gjithë botën.
Është thjesht e njëjta histori, me këndvështrime të ndryshme.
Hej, nuk doja të tregohesha i pahijshëm
për çdo gjë që beson apo diçka të tillë.
Unë thjesht, e di...
Jo, jo, jo.
Thjesht e gjej interesante.
Nuk mund ta bëj dot këtë kur ndodhem në një vend si ky. Është thjesht...
Bota është një vend i vjetër.
Po.
Ndoshta asgjë që nuk e ka parë deri më tani.
Kler kishte punuar në Evropë si infermiere gjatë Luftës së Madhe.
Tani ajo ishte e punësuar nga Shërbimi Pyjor i SHBA-së, i sapokrijuar.
si pjesë e një përpjekjeje për të menaxhuar prerjet e drurëve dhe për të parandaluar zjarret në pyje.
Oh, faleminderit.
Ishte kënaqësi që të takova, Robert.
- Faleminderit për udhëtimin. - Edhe mua më pëlqeu shumë që të takova.
Po. Në rregull.
Ëh...
Oh.
- Ja ku e ke. - Faleminderit.
Nuk ke nevojë për ndihmë?
- Jo. - Jo? Në rregull.
Kujdesu tani.
Të tremba unë?
O djalosh.
Robert.
Keiti!
Është në rregull.
Do të vendos vetëm një batanije sipër...
Mami...
Zonjusha Thompson?
A je atje lart?
Robert?
Oh.
Çfarë surprize!
Si je?
Mirë.
Po. Shpresoj se nuk të kam trembur.
Jo. Aspak.
Sapo po shkoja për një sondazh pasdite,
dhe... dhe të dëgjova të telefonoje.
Oh, po.
- Po, unë-- - A ti...
Unë thjesht po kaloja
dhe mendova se thjesht, e di, do të të kontrolloja.
Nuk bëhet e frikshme në këtë lartësi?
Jo. Mendoj se është qetësi.
Unë shikoj retë që formohen dhe dritën që ndryshon,
dhe unë paguhem për ta bërë këtë.
Është një dhuratë.
Mmm, po, mund ta shoh këtë.
Si erdhët deri te kjo?
Pashë një fletushkë për vendin e lirë të punës
pikërisht kur kisha nevojë.
Ja, barishte zjarri.
Oh, faleminderit.
Më është dashur të marr një rekomandim nga një mik i familjes.
Sipas fjalëve të tij,
"Claire Thompson është absolutisht e lirë
të drojes që normalisht shoqërohet me seksin e saj."
"Ajo zotëron etikë pune më shumë se të mjaftueshme..."
"...dhe nuk ka frikë nga asgjë që ecën, zvarritet ose fluturon."
Hëm.
Si është?
Mmm.
Është mirë. Faleminderit.
Gjithçka duket kaq e vogël nga këtu lart.
Po.
Dëshironi të hidhni një sy?
- Çdo gjë rritet kaq shpejt. - Mm-hmm.
Vështirë se mund të dallosh që ka hyrë ndonjë zjarr këtu.
Është sikur të mos ketë ndodhur fare.
Ishe këtu kur u bë e ditur?
Jo.
Unë nuk isha.
Por, ëh...
gruaja ime dhe... dhe fëmija im, ëh...
Po. Ata, ëh... Ata nuk ia dolën.
Oh, Robert.
Po. E shikon, ndonjëherë... ajo...
Më duket sikur trishtimi do të më hajë të gjallë, por...
ndonjëherë thjesht... Më duket sikur... i ka ndodhur dikujt tjetër.
Por jo, unë nuk isha këtu.
Ëh, jo kur, ëh...
Jo kur... kur duhej të kisha qenë, mendoj,
dhe kur... kur, ëm, ata kishin më shumë nevojë për mua.
I dëgjoj ndonjëherë.
Atje jashtë në pyll.
Vetëm duke folur dhe duke qeshur.
Po.
As nuk dua ta kthej kokën sepse kam frikë...
që do t'i tremb ata.
Kështu që unë thjesht dëgjoj...
derisa të zhduken diku tjetër...
kudo që shkojnë ato gjëra.
Nuk ia kam thënë kurrë askujt tjetër këtë.
Mendon se kjo më bën të dukem i çmendur?
Po. Edhe unë humba burrin tim, pak më shumë se një vit më parë.
Iu desh shumë kohë.
Dhe kur mbaroi, ishte sikur kishte një...
një vrimë në botë.
Kisha më shumë pyetje sesa përgjigje,
sikur asnjë njeri nuk kishte vdekur më parë.
Kur kalon nëpër diçka të tillë, asgjë që bën nuk është çmenduri.
Ti thjesht kalon nëpër atë që kalon.
Mmm.
Në pyll, çdo gjë më e vogël është e rëndësishme.
Është e gjitha e ndërthurur së bashku,
kështu që nuk mund të thuash se ku mbaron një gjë dhe ku fillon një tjetër
nëse e shikon vërtet.
Insektet e vogla që as nuk mund t’i shihni, luajnë një rol po aq jetësor sa lumi.
Pema e vdekur është po aq e rëndësishme sa ajo e gjallë.
Duhet të ketë diçka për të mësuar nga kjo.
Po sikur të mos kesh asgjë për të dhënë?
Hëm? Po pastaj?
Mmm...
Bota ka nevojë për një eremit në pyll po aq sa për një predikues në foltore.
Po. Po.
A është kjo ajo që jam unë?
Një eremit?
Epo, dua të them, besoj se të dy jemi të tillë, në mënyrat tona.
Po presim vetëm të shohim për çfarë na kanë lënë këtu.
Edhe pse e dinte që duhej të ishte e pamundur,
mendimi e përshkoi se vajza e tij ishte kthyer.
Keiti?
Keit.
Keiti?
Oh, Keit.
Në rregull.
O Zot i madh!
Zemër, këmba jote është thyer.
Kjo do të dhembë, vetëm për një moment.
Në rregull.
Keiti.
Jo.
Në rregull.
Do të marrësh pak ujë, zemër?
- Po. - Në rregull.
Lart.
Uau.
Çfarë bëtë?
Për çfarë e bëre atë?
Ujë!
Mirupafshim.
Keiti?
Keit?
Keit!
Të shihte përsëri Keitin dukej po aq reale sa çdo gjë tjetër në jetën e tij,
edhe pse pyeste veten nëse i kishte ndodhur vërtet.
Ai kaloi shumë ditë dhe mbrëmje duke bredhur nëpër pyjet dhe fushat e rajonit,
duke kërkuar ndonjë shenjë të saj.
Edhe pse nuk gjeti asnjë,
Ai e kaloi pjesën tjetër të ditëve të tij duke pritur
kështu që ai do të ishte aty nëse ajo do të kthehej ndonjëherë.
Në vitet e tij të mëvonshme,
Grainier hipi herë pas here në Great Northern për në Spokane.
Ai bredhi nëpër qytet pa shumë drejtim apo qëllim,
sikur të kërkonte diçka që e kishte humbur shumë kohë më parë.
Roger, zero G, dhe ndihem mirë.
Kapsula po rrotullohet.
Oh, ajo pamje është e jashtëzakonshme.
Çfarë po bën ai shoku?
Roger, kapsulë...
Ai është në hapësirën e jashtme.
Mund ta shihja përforcuesin gjatë kthesës vetëm disa qindra jardë pas meje.
Hë.
Roxher...
Pra, a është kështu...?
Kjo jemi ne.
Roger. Kuptoj që duhet të bësh të paktën shtatë orbita.
Hë.
...një deve nxori ar nga dhëmbët e tij.
Ari!
Dëshmitari Sun Tzu, njeriu i shenjtë nga lindja e largët.
Sun Tzu, njeriu i shenjtë, do t'i lexojë ëndrrat tuaja.
Përjetoni Motrat Bittler të famshme në botë,
ose akoma më mirë, të të paguaj një qindarkë për të parë një përbindësh.
Ti. Ti.
Eja këtu. Eja këtu. Po. Hidhe gurin mënjanë.
Brenda këtij teatri,
Misteret e botës fluturojnë përreth si lakuriqët e natës dhe insektet.
Ja, të gjitha përgjigjet për gjithçka. Ju blini një biletë...
Atë natë në teatër, ai ndoqi një shfaqje kurioziteti
që premtoi një vizion të një përbindëshi
por ishte vetëm një djalë me kostum.
Ai e pa fytyrën e tij në pasqyrë për herë të parë pas gati një dekade.
Tani ai mund ta shihte koston që kishin marrë vitet.
Ai ndjeu se sapo kishte filluar
të kem një kuptim të zbehtë të jetës së tij,
edhe pse tani po i rrëshqiste nga duart.
Vetëm katër dollarë, shih botën ashtu siç e shohin vetëm zogjtë.
Hej, më mirë mbaje diçka.
Hë?
Robert.
Bukur, apo jo?
Thjesht e bukur.
Kur Robert Grainier vdiq në gjumë
diku në nëntor të vitit 1968,
Jeta e tij mbaroi po aq qetësisht sa kishte filluar.
Ai nuk kishte blerë kurrë një armë zjarri dhe as nuk kishte folur në telefon.
Ai nuk kishte asnjë ide se kush mund të kishin qenë prindërit e tij,
dhe nuk la trashëgimtarë pas vetes.
Por atë ditë pranvere,
ndërsa humbi të gjitha ndjesitë e lart e poshtë,
më në fund, ai u ndje i lidhur me të gjitha këto.
Pashë një shtëpi të thinjur, të madhe sa një shtëpi
Ecni nëpër një fushë të hapur
Dëgjova për një djalë që quhej Elvis diçka
Zëri i tij mund t’i çmendte vajzat e reja
Kam parë një burrë nga një milje larg
Qëllo një rrëqebull në tru, por
Kohët e fundit kam parë ëndrra
Ëndrra të çmendura që nuk mund t'i shpjegoj
Një grua që qëndronte në një fushë me lule dhe
Një tren lokomotivë që bërtet
Ëndrra të çmendura që zgjasin me orë të tëra
Dhe nuk mund të filloj të të tregoj se si ndihet kjo
Kam parë një dre me brirë të përdredhur
Hidhni vetëtima të ndritshme nëpër qiell
Pashë një burrë me një mallkim të thyer
Hidhe nga një urë dhe përpiqu të fluturosh
Pashë një djalë që ishte qen
Kush u bë një njeri që harroi të vdiste
Kohët e fundit kam parë ëndrra
Ëndrra të çmendura që nuk mund t'i shpjegoj
Një grua që qëndronte në një fushë me lule dhe
Një tren lokomotivë që bërtet
Ëndrra të çmendura që zgjasin me orë të tëra
Dhe nuk mund të filloj të të tregoj se si ndihet kjo
Hapësira që më lidh Aty ku jam tani
Në vendin ku do të jem një ditë
Matet me fjalët që themi
Dhe gjërat e çuditshme dhe të mrekullueshme që kam parë
Matet me të vërtetën, matet me dashurinë
Matur në një tendencë për dhimbje
Matur nga një vajzë në një fushë me lule
Një ëndërr që bërtet për një tren mesnate
Kjo ka ndodhur prej vitesh
Vite e vite, vite e vite
Nuk mund të filloj të të them se si ndihet kjo
Nëse Zoti do të ishte një sekuojë
A do të përpiqesh ta rrëzosh Atë?
Apo të ngjitesh në degët e Tij të dashura dhe të shikosh përreth?
Nëse lumi do të ishte lotët
Nga të gjithë ata që kanë kaluar
A do të përpiqesh ta prishësh atë
Apo ta lëmë të kalojë?