Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Pero… que fas aquí?
Por que non estás no teu cuarto?
Estou facendo prácticas de nado, digo… de mergullo.
Vale, pois sigue, Ja-in.
Porque aí fóra hai unha piscina.
Mamá, imos nadar!
- Veña, mamá! - Por que sempre queres ir nadar?
E díxenche que non poñas iso na casa, que che vai quedar a cara fea.
Son para saír fóra, porque hai unha piscina de verdade.
Veña, vamos.
Hoxe non vaias traballar, porfi.
Levanta. Tes que ir á escola.
Só mergullarse unha vez máis e xa.
Mergúllate comigo, mamá, porfa.
Faino ti. Mamá conta.
Conta ata 30.
Vale. Un,
dous,
tres,
catro,
cinco,
seis,
sete…
Shin Ja-in, non podes respirar debaixo da auga.
Non estaba respirando. Aguantei a respiración todo o tempo.
Sigue contando. Apura.
Oito,
nove…
Que foi iso?
Shin Ja-in, lembra tomar a medicina despois de almorzar.
A mamá igual lle esquece.
Mamá, sabes o couso que usas para traballar?
Podo debuxar nel?
Por que debuxas aí? Tes unha chea de cadernos.
Se debuxo no meu caderno, nin o miras.
Como que non? Si tal!
Está na cama. Vai por el.
- Mamá! - Dime.
O contrasinal non vai.
Outra vez?
Ja-in!
- Que vas facer con esta chuvia? - Que vou facer?
Terei que coller o día.
Aí tamén chove?
Si, cae auga a chuzos.
- Mira no conxelador. - Avoa! Estráñote!
- Quieto. - Deixeiche carne.
- Ven xogar! - Ja-in…
E tamén algas, para faceres o miyeok guk.
Nin sabía que estaba aquí.
- Si que me apetece. - Bótalle auga ao refogar as algas.
Deixa de comer porcalladas e come algo de xeito, si?
Agora non che fan mal, pero de vella valo notar.
Mamá, estou cocendo un arroz para almorzar como é debido.
Para a semana lévoche para os acompañamentos.
E nada de saltares comidas, eh? Comes fatal. Tiña que vivir eu aí…
Veña, mamá.
Chámanme pola outra liña. Falamos despois.
Vale. Ai, espera! An-na…
Shin Ja-in, deixaches a billa aberta no baño?
Non, eu non fun ao baño. Por?
- Por nada. - Mamá, mira o que debuxei.
Que é?
Mamá e eu.
Ja-in,
cando debuxas a mamá, non me podes facer guapa?
Como?
Mira, aquí tes vermello e verde. Non uses só o negro.
Que frío!
Mamá! Agora si que é unha piscina!
- Administración do edificio. - Piscina!
Ja-in, cala, anda.
Pola forza inédita da chuvia,
a auga xa inundou o segundo andar dos edificios 101 a 107
e o terceiro andar dos edificios 108 a 110.
- Os afectados… - A nadar, mamá!
- A nadar na casa! - Ja-in, espera.
- Por que? - …diríxanse aos andares superiores.
Dixeches que ías xogar comi…
- Shin Ja-in! Cala! - Por seguridade,
os ascensores están fóra de servizo e non se poden usar para a evacuación.
Dixeches que iamos ir nadar!
- Por que non fas o que che digo? - Repito:
- pola forza inédita da chuvia… - E díxenche que non poñas isto na casa!
Queda aquí quieto ou non chas devolvo!
…e o terceiro andar dos edificios 108 a 110.
Os afectados…
Diga.
Dra. Gu An-na, do Equipo 3 do Xerador de Emocións?
Aquí Son Hee-jo, de Seguridade. Inundóuselle o piso?
- Si. - Estou chegando aí para recollela.
- A min? - Vaise inundar o terceiro andar.
Vaia para arriba canto antes.
Se está facendo a maleta, déixea. Non se asuste.
Vaia subindo as escaleiras con Ja-in. Xa a busco…
Ola?
SHIN JA-IN (XULLO, SEMANA 2)
Ja-in!
Temos que marchar. Sae!
Ja-in, vamos!
Hai que marchar xa.
Ja-in, perdóame. Mamá alterouse, pero non está enfadada.
Queres que mamá te leve a carranchas?
Rápido, cariño!
Gyu-na, non chores. Hai que apurar.
- Ola. - Ola.
Perdoa, podemos pasar?
Como vas ter conta dos nenos con todo iso?
Vamos.
Perdón.
Perdoa, por que non podemos subir?
Como?
Non che sei.
Hai algo bloqueando o paso.
Disque se desmaiou alguén.
Perdón, podo pasar?
Señor, ten piedade de nós. Líbranos do…
Rápido!
Cariño, ten tino aí, que podes caer.
SEÚL, NA ACTUALIDADE
Ja-in, tes medo?
Pensaba que só era auga, pero nesa auga creo que non podo nadar.
Queres cantar con mamá mentres subimos?
Así e todo, xa que iamos pasar o día xogando…
Xogando e xogando.
"Así e todo"?
Iso que significa?
Pois significa…
Mamá! Mira!
- Axuda! - Que alguén me axude!
Socorro!
Axuda!
Pola Vía Láctea, no ceo añil,
un barquiño branco vai deixando o ronsel.
A bordo, con só un pau de loureiro,
sentadiño vai un coello.
Sen mastro para unha vela erguer
nin remo para o rumbo manter,
á deriva vai deixando o ronsel…
Eh?
Ja-in.
Queda aquí, si?
Ti a onde vas?
Non vou a ningures. Só vou botar unha ollada.
Somos os do 407!
Podemos usar o seu baño?
- É polos nenos, por favor! - Hai alguén?
Necesitamos auga para o leite do biberón!
Deixen pasar, por favor.
Se necesitades ir ao baño ou coller auga, pasade.
- Grazas. - Si, pasade.
- Grazas. - Amodiño.
- Doutora Gu An-na! - Por aquí.
Está aquí, doutora Gu? Doutora Gu An-na!
Aquí!
Estou aquí!
Ja-in, vamos.
Ja-in.
Perdón.
Ja-in.
Perdón.
Shin Ja-in!
An-na, estás ben?
- Ja-in! - Páseme o neno!
Non respira.
Ja-in.
Mamá!
Que medo debiches pasar.
Xa está.
Grazas. Moitas grazas.
Son Son Hee-jo. Falamos antes.
Teño que gravar isto.
7 de xullo, 07:55.
Confirmo que a investigadora Gu e Shin Ja-in sobreviviron.
Imos saír de aquí.
Feito. Vamos.
Veña.
- Mamá! - Lévoo eu.
Déixeme levalo.
- Poderá con el polas escaleiras? - Si.
Ven, sube.
Shin Ja-in, estás ben? Xa pasou?
Pensei que me abandonaras e por iso me metín naquel piso.
A onde ía ir eu sen ti?
Logo entrou a auga aquela toda
e deume medo e pensei no que pasara aquela vez…
mamá, non sabes?
Cando o coche caera á auga e papá…
Ja-in,
cantamos coma antes?
Non,
agora non teño o corpo para cantar.
Vale. Pois descansa, logo.
Imos para a azotea. O helicóptero da empresa vén de camiño.
- Foi algunha vez en helicóptero? - Esta auga é salgada.
Non é chuvia normal.
Hai tres horas, caeu un asteroide na Antártida.
O xeo derreteuse e vén cara ao norte coa auga salgada.
Medio Xapón está debaixo da auga e a estes 30 andares pouco lles falta.
A colisión dun asteroide?
Como non o viron vir?
Ver vírono, pero calaron porque non se podía evitar.
A raza humana tal como a coñecemos acabará hoxe.
Espere.
Van morrer todos os seres humanos?
Pensaba que traballaba nun simple laboratorio de desenvolvemento de IA?
Pois non.
Din que ten que crear a raza humana nova.
Como? Eu como vou…?
Só había dúas persoas no mundo traballando no Xerador de Emocións da IA.
A primeira opción desapareceu á mañá.
Si, a investigadora xefa, Im Hyeon-mo. Levouna a corrente coa nena que criaba.
Concluímos que está morta.
Vostede é a segunda.
Ao chegar ao refuxio provisional, informarana da misión.
Un momento, espere…
Camiñe mentres fala.
Eu non sei tanto.
O Xerador de Emocións que creamos era só para facer probas.
Sen a xefa Im, eu non dou…
Cancelo o helicóptero?
As outras investigacións concluíron.
Corpos de aspecto humano, intelixentes, capaces de reproducirse.
Só queda o Xerador de Emocións. Entende?
Agora depende todo de vostede.
Mamá…
Dime.
Teño que facer caca.
Espera.
Xa fixeches?
Non, estou aguantando, pero non podo máis.
Isto non estaba no plan.
Aguanta ou non? Non temos moito tempo.
Ja-in, mamá non che trouxo pantalóns de muda.
Enténdesme, non? Tes que aguantar.
Non era que non tiña pantalóns?
Ja-in, aínda non, vale?
Ja-in,
aínda non.
Aguanta. Espera.
Si, son eu.
Planta 15. Por agora ben.
O neno tiña que ir ao baño.
Por que lle vou dicir iso?
Está colaborando sen protestar.
Si, imos agora.
E o neno?
Acaba el só.
É mellor que poñades iso.
Total, xa non é de ninguén.
Entón, o Xerador de Emocións
contén sentimentos humanos?
Emocións humanas?
Si.
Entón é coma un humano?
Emocións humanas para que?
Non hai nada mellor? A raza humana nova non debía ter algunha novidade?
Que teñen de malo as emocións?
Alá arriba, non vai ser fácil subir ao helicóptero.
A xente vaise botar a nós, suplicando e pelexando.
Apartarán os familiares para sobreviviren eles.
O curioso…
é que ti tamén empurrarás a quen sexa por subir.
E non é nada malo.
É como funcionan as emocións humanas.
Iso que tes aí
serve para chamar?
E chámame en canto pase algo.
Para que che diría eu que un piso no terceiro andar era boa cousa?
Non digas iso.
Alégrome de que te puidesen evacuar, mamá.
Ten tino, si?
An-na, este sitio estase inundando.
Escóitame.
Agora non tes que pensar nin en min nin en teu pai.
Só importa Ja-in.
- Teno ben presente. - Mamá…
por que dis iso?
Non vai pasar nada. Xa non tarda en escampar.
Para a semana tráeme a comida.
An-na,
grazas por todo.
Mamá…
quérete moito.
Xa o sei.
Mamá…
eu tamén a ti.
Acabaches?
Moi conmovedor.
Ti e túa nai.
Canto amor.
As emocións humanas funcionan así.
Aínda que a ti non che importe.
Xa, é que eu non teño nin a quen chamar.
Vamos. A auga xa chegou ao décimo andar.
Sae! Xa!
Ja-in!
Vamos.
Por aquí.
Pon iso.
Non é para tanto. Sube e pásame a min o neno.
Mamá, o lume está moi quente.
Non pasa nada, Ja-in. Imos ir para arriba.
Agárrate ben a mamá, si?
- Levántao así como estás. - Ja-in…
Ja-in, sube ti primeiro e espera con ese home, si?
- Non! Non quero! - Mamá xa sobe agora.
- Ti primeiro. - Mamá! Non quero!
Só un momentiño.
- Mamá, non! - Quietiño!
- Ja-in! - Mamá!
Mamá!
Mamá, non!
Mamá!
An-na!
- An-na, estás ben? - Mamá!
- Estou ben! - Mamá!
- Non!
Mamá non vai a ningures, Ja-in!
- Non pasa nada. Xa vou! - Non marches, mamá!
Espera por min, si?
Mamá…
Ola?
Hai alguén aí dentro?
Si. Por favor, abra a porta.
Como te chamas?
Lee Ji-su.
Ji-su, vouche abrir.
Volvo agora mesmo. Espera un momento, vale?
Carallo coa puta chuvia.
- Canto valerá o reloxo este? - Imos roubar todo antes de que escampe.
Se matamos alguén, non se vai saber.
Ji-su!
Estou aquí, Ji-su!
Abre! Ji-su!
An-na, onde estás?
- An-na! - Estou aquí!
Onde vai Ja-in?
Corre.
Ja-in! Son eu. Está aquí mamá.
Doe?
Teslle o tratamento, non? Onde está?
Perdino.
Mamá, doe moito.
O carallo.
Mamá…
Ja-in.
- Espera. - A onde vas?
- Buscar medicina. - Pero que dis?
Xa nos ocuparemos diso cando subamos ao helicóptero. An-na!
Sempre podes restauralo a hoxe á mañá cando espertou.
Tes os seus datos. Pódelo volver recrear e listo.
Temos que marchar!
Está morrendo!
Mamá…
Ja-in, aguanta, si?
- Quen é? - Perdoen…
Ja-in, aguanta.
- Perdoen, é que estou desesperada. - Que busca?
Ja-in.
Esperta, Ja-in.
Imos tomar isto, si? Veña.
- Agárrocho eu. - Non o toques!
Toma, Ja-in.
Ja-in, abre os ollos, por favor.
Tes que beber isto para mergullarte e xogar con mamá.
Veña, bebe.
Ja-in,
veña…
Queres renunciar a Ja-in?
É polo accidente do teu home?
En termos estritos, coñecín a Ja-in polo traballo.
Creo que non teño madeira de nai.
Hai alguén que a teña?
O Centro dá por completado o traballo no Xerador de Emocións.
Xa non temos que criar nós os nenos.
Dentro duns meses,
o Centro recuperará a Ja-in
e a miña Yu-jin.
Se cadra non foi boa cousa crealos.
Cando o van levar?
Mamá…
Ja-in, mamá está aquí.
Fixen pis. Perdón.
Moi ben feito.
Así estás quentiño.
Xa estás ben?
Si. Mamá, abrázame.
Sabes? Hoxe caín á auga
e púxenme maliño,
pero estou contento porque podo pasar o día enteiro contigo.
Pensei que era só unha tregua, pero saíu o sol.
Usa esta auga para lavares iso. A billa non vai.
Xa acabou, logo?
Si. Tanta leria para isto.
Ja-in está ben?
Hoxe á mañá, o xefe de Seguridade informoume do cambio.
Tiña que vir por ti.
Hai un refuxio provisional na escala.
Alí baixamos nós
e vas ti soa para o destino final.
Ja-in non pode ir. Vano recuperar.
Non cho dixera antes, non?
¿Pensabas
que se o soubese non viría?
Non, pensaba que si virías.
A raza humana nova non me interesa moito.
Vin para ver o que acababas facendo ti con Ja-in.
Tería sentido que o abandonases.
Por que querías ver iso?
Cando eu tiña a idade de Ja-in, foi o que fixo a miña suposta nai.
Choraba máis ca min dicíndome que ía volver,
pero non volveu.
Un neno nunca esquece algo así.
Así que pensei que verte marchar soa
me había servir de consolo.
"Ah, non son o único abandonado."
"Hai outras coma ela."
"Os humanos sonche así."
Era o que quería comprobar o día da fin do mundo.
Cada quen consólase como pode.
Oi, que carallo.
Vamos!
Ja-in!
- Vamos! - Mamá!
Mamá!
Síntoo. Cóidense.
Di: "Ah…"
- Estás ben? - Mamá!
- Veña.
- Lévoo eu. - Mamá!
Mamá.
Vamos, veña.
Por favor, axuda!
Que fago?
Ei, tranquila.
Axuda. Por favor!
Que fas? Temos que marchar!
Síntoo.
Mamá, por que está enferma esa señora?
Pois…
non está enferma.
Vai ter un bebé.
A ti tamén che pasou iso?
Tamén che doía?
Ja-in…
mamá está cansa. Podes baixar un momento?
Non…
Mamá está cansa, Ja-in. Baixa.
Un piso máis, veña.
Vamos.
Que fas? Xa case chegamos!
Por que temos que deixar o neno?
Por que non o podo levar comigo?
Escoita, non é…
Dixeches que teño que ir soa. Como?
Como o vou deixar atrás?
Mamá…
Ja-in…
Perdoa. Mamá non está enfadada.
Acouga e pensa un pouco.
A min tamén me parece raro.
Se a xefa Im e a nena morreron, só queda Ja-in.
Ja-in é crucial para que os do Centro poidan facer algo.
Ten que haber un erro.
Estou seguro.
"7 de xullo, 08:27.
O Centro Darwin dálle á doutora Gu An-na
as seguintes instrucións antes de proceder ao seu rescate:
Unha: o Centro Darwin, instituto extraoficial de investigación da ONU,
dedicarase a evitar a extinción humana tras esta catástrofe.
Dúas: a doutora Gu foi nomeada
como unha das 49 investigadoras de operacións especiais.
Dirixirase xa ao laboratorio provisional para completar o Xerador de Emocións.
Tres: a doutora Gu colaborará coas medidas necesarias
para cumprir cos obxectivos antes descritos."
Procedemento concluído.
- Procedo a entregar a persoa designada. - Moi ben.
Doutora Gu, con efecto inmediato,
procedemos a recuperar os datos de Newman-77, propiedade do Centro.
Que estás facendo?
Que lle quiten iso!
Dixeches que podía levalo! Dilles que o solten!
Queres saber unha cousa?
A xefa Im non afogou. Fuxiu coa nena.
Dixo que prefería morrer hoxe antes que abandonala.
Ti, en cambio…
seica xa quixeras entregalo antes.
Di a verdade. Sabías que ía pasar isto, non?
As emocións humanas sonche así.
Non o compliques máis.
Despídete.
Extráeo. Non temos moito tempo.
Esperade.
Estades tolos?
Non o toquedes!
Dixen que non o toquedes!
Vouvos matar!
Vouvos matar a todos!
Por favor!
Esperade, por favor.
Por favor, parade.
Por favor, deixádeo vivir.
Non o matedes.
Fago eu o Xerador. Prométovolo. Por favor, non o fagades.
Doutora Gu,
conseguiu bos resultados con Ja-in.
Por iso o necesitamos para construír outro Xerador de Emocións.
Non foi o que dixera vostede?
Por favor…
Por favor, suplícollo. Por favor…
Ou…
só ata o refuxio provisional.
Déixeno vir comigo ata o refuxio provisional.
Por favor.
Nesta situación, como vai haber un refuxio provisional?
Doutora Gu,
todos os demais
imos morrer aquí.
Vostede é a única que se vai.
Ja-in…
Efectos persoais, por seguridade.
NIVEL DE OSÍXENO: 97 %
Datos do suxeito recuperados. Dirixímonos ao lugar do lanzamento.
Dra. Gu, son Lee Hwi-so, director do Laboratorio Isabela.
Como acaba de incorporarse, repítolle a misión.
Nos próximos 15 minutos,
milleiros de fragmentos de meteorito caerán na Terra
e extinguirán a maior parte da vida do planeta.
Para evitar a extinción humana, o Centro Darwin
lanzou sete foguetes desde diferentes puntos do mundo.
Somos os últimos superviventes da humanidade.
Un momento.
A humanidade debe evolucionar por si mesma para sobrevivir ao Gran Diluvio
cos últimos coñecementos e tecnoloxía.
Aspiramos ao mínimo viable de poboación,
e o noso equipo debe crear as figuras de "nai e fillo".
No noso destino, o Laboratorio Isabela, xa producimos corpos humanos,
pero vostede é a única que pode reproducir emocións humanas
completando o Xerador de Emocións.
Voulle explicar a súa misión, doutora Gu.
Agora que o neno está completo…
queren que cree a nai?
Como o vai facer?
O suxeito experimental será a nai dun neno
e farei desaparecer o neno.
Mentres busca o fillo, o suxeito enfrontarase a moitos obstáculos.
Se fracasa, volverá intentalo empezando de cero.
Se, despois de innumerables repeticións, atopa o neno…
E se non o atopa?
Iso supoñería a extinción da humanidade.
Doutora Gu?
Aquí Beagle 6.
Golpeáronnos o motor restos do asteroide. Perdemos oxidante.
Informen do que ven desde aí.
Mamá, esperta. A casa é unha piscina!
Ja-in…
Que pasa? Por que está así a casa?
Entrou a auga mentres durmías. Non paraba de entrar!
Diga.
Doutora Gu An-na, do Equipo 3 do Xerador de Emocións?
Si. Quen é?
Son Hee-jo, de Seguridade. Vou ser breve. É unha emerxencia.
Como ten de inundada a casa?
- A auga… - Mamá!
Doutora Gu, escoite. Ten que saír de aí xa.
- Mamá, tiven un soño e debuxeino. - Estou chegando.
- Quérelo ver, "así e todo"? - Vaise inundar.
- Suba. A xefa Im era a primeira opción. - Mandeicho. Mírao!
Arrastrouna a corrente.
- Non hai tempo para maletas. - Mandeicho ao móbil.
- Mira o meu debuxo! - Ja-in, mamá está falando!
Doutora Gu? Non pode falar agora?
Non, si que podo. Dígame.
Vaia para arriba canto antes e Ja-in que vaia con vostede.
Dentro duns meses, o Centro recuperará a Ja-in.
E a miña Yu-jin.
Son os nosos recursos máis importantes. Cóidao ata ese día.
Cando o van levar?
Ola? Doutora Gu, está aí?
O Centro recuperará a Ja-in hoxe. Asegúrese…
Shin Ja-in, levántate. Vamos.
Nin sequera miras o meu debuxo
nin fas nada do que eu quero…
Shin Ja-in, mira para min.
Hoxe tes que facerlle caso a mamá. Nada de debuxar nin de nadar hoxe.
- E mergullarme? - Tampouco.
Hoxe tes que pegarte a mamá.
Non vaias con ningún descoñecido que te chame.
Hoxe faille caso a mamá
e para a próxima vou nadar e mergullarme contigo. Entendido?
Contesta.
Mentira.
O que?
Por que sempre teño seis anos?
Onte tiña seis anos
e antonte tamén
e o outro tamén! Por que?
Pero que dis? Veña, a carranchas.
Cala! Para de chorar!
- Ola. - Cala, anda!
- Perdón. - Mamá dixo que non chores!
Viron iso?
Pasou o que eu dixera.
Isto é a vontade de Deus.
Cómpre un sacrificio para o perdón dos pecados!
- Amén! - Amén!
Rápido! Que apartes!
Que fas? Apura, home!
Tirade para arriba, ho!
Vamos!
Doutora Gu An-na!
Está aquí, doutora Gu? Doutora Gu An-na!
Ja-in, sube.
Ja-in!
Shin Ja-in!
Ja-in…
Ja-in!
Está ben?
Que susto me deu.
Falamos por teléfono. Son Hee-jo, do Equipo de Seguridade 1.
Hai que gravar isto.
7 de xullo, 07:55. Confirmo que a investigadora Gu está viva.
Falta Newman-77.
Ei! Por aquí. O helicóptero vai aterrar na azotea.
O meu fillo caeu á auga.
Espere!
Non caeu, non.
Mire.
Saquei unha foto. Chocoume ver un neno só despois de vela a vostede desde alá.
É el, non?
Ja-in!
Shin Ja-in!
Que pensa?
Que o levou alguén?
- Xa lle dixen que o vin subindo só. - O meu fillo non ía marchar sen min.
Ja-in!
Shin Ja-in!
An-na!
Non hai tempo. Hai que marchar.
- Solta! - Por favor!
Que imos atopalo e subilo á azotea!
Onde está?
Dáme iso.
Non o vou repetir.
Onde está o meu fillo?
An-na, imos morrer todos.
Primeiro subimos, si?
Que fixeches con el?
Pero que dis? Se eu nin o cheguei a ver!
Se o levásemos nós, por que che ía ensinar a foto?
Nós tamén o queremos atopar, e rápido.
Dáme a man.
Dáma!
Ti non querías que cho levasen? Por que te pos así?
Como lle toques un pelo da cabeza,
- mátote. - O que?
An-na!
Mamá! Non te vaias!
Mamá!
- Sóltame! - An-na!
Cago en todo.
Non te movas! Vou por ti!
Hai alguén aí?
Si, estou aquí.
Espera, chámaste Ji-su?
Si. Como o sabe?
Tanto dá, Ji-su.
Espera, si?
Vouche abrir.
Non se moleste.
Antes intentárono uns homes e non deron.
Non, Ji-su. Eu si que dou.
Ti aguanta.
Si, estou aquí.
Ji-su, ti aguanta. Volvo agora.
Prométoche que te saco de aí. Ti aguanta!
Pero isto que hostia é?
Non hai outra. Poñemos isto e xa o devolveremos.
Xa deberon ir todos para a azotea.
Seguro que teu avó tamén. Non te preocupes.
Eh?
Como sabía que ía á casa de meu avó?
Ji-su…
teño que ir buscar o meu fillo, porque o perdín.
Ten tino.
Ji-su,
non sei nin o que digo,
pero vou morrer pouco despois de saír deste piso.
Se ves un neno de seis anos desta altura que se chama Shin Ja-in,
pódeslle dicir que súa nai o está buscando?
Oín algo cando estaba atrapada.
Unha xente
que lle facía preguntas a un neno.
Primeiro preguntábanlle pola nai,
logo onde vivía e se sabía o código da porta.
E despois? Ji-su, lembras algo máis?
Que tipo de xente cres que era?
Oínos arrastrar algo polo chan.
Grazas, Ji-su.
Teño que marchar. Cóidate.
Merda.
O carallo!
Hostia!
Merda.
Ei, usa isto.
Xa chegou. Vamos.
Non, para.
Como me cabrea, hostia.
Por que quedaches aquí para facernos quedar de ladróns?
E por que deixas a puta porta aberta?
Para que nos dás esperanzas?
Ti quen es?
Que pasa?
Señor!
Señor, está ben?
Por que te metes no que non te chaman?
Tira.
Que hostia pasa?
O meu fillo.
Que lle fixestes?
Veña, vamos.
An-na!
Atopaches o neno?
Estou aquí! Ven rápido!
- Estes… - Pecha a porta!
- Ala, hostia! - Merda!
Ao carallo.
Cago na puta.
Hostia xa.
Ven aquí.
Está ben?
An-na!
Morre dunha vez!
Que raio fas?
Cálmate, merdeira.
Levanta.
Ven aquí!
A ver, hostia!
O meu brazo!
Xa viches o teu amigo.
Cun brazo roto non flotas.
A ver, é que o neno estaba só. Só lle falamos para botar unhas risas.
Dixo que vivía no terceiro piso, así que o deixamos.
Non sei a onde foi. Xúrocho.
Vale, créocho.
Uns malotes que apareceron e se puxeron a saquear pisos baleiros.
Polo que parece, o neno desapareceu polo seu propio pé.
Algunha idea? Algún sitio ao que puido ir?
Non che sei.
El non fai estas cousas.
- Por que…? - Arre demo.
Estabas disposta a matarme, pero nin sabes por que marchou o neno.
Ja-in, abre os ollos. Por favor.
Tes que beber isto para mergullarte e xogar con mamá.
Veña, bebe.
Ja-in, veña.
Ji-su,
teño que marchar.
Cóidate.
Toma isto…
Señora…
como o sabe?
Ji-su, ven comigo. Non podes quedar aquí.
Agora estou ben.
Quero quedar con meus avós.
Este piso non tarda en inundarse. Ven comigo.
Pero, señora,
vostede tampouco marcharía sen Ja-in.
Eu quedo aquí.
Levo eu a Gu An-na, tranquilo.
Darán atopado o cativo nada máis chegar?
Vale.
Unha cousa:
o refuxio provisional…
onde é exactamente?
Xa.
Teño que colgar. Veña, ata agora.
An-na.
Vén aí persoal do meu equipo en barco. Dáselles ben buscar xente.
Van rexistrar o edificio para que nós poidamos subir.
Pasoulle a hora da medicina. Teño que atopalo eu primeiro.
An-na!
Que máis ten que o atopemos nós primeiro?
Que o vai atopar o meu equipo e subilo!
A ver, dime unha cousa.
Por que desaparece un neno que nunca sae de onda a nai? Por algo será!
Di a verdade. Non te sentías segura como nai.
An-na,
cambias de idea seguido. Aclárate.
Sabes tan ben coma min que é o teu último día con el.
Pois por iso.
Por iso quero atopalo. Por favor.
Fallei todos os intentos.
Non haberá moitos pisos coa porta aberta.
Axúdame só esta vez. Eu nos pisos impares, ti nos pares.
Vai por esas escaleiras. Eu vou por aquí.
Faime este favor.
Por que me pide favores? Acabamos de coñecernos.
Ou xa nos coñeceramos?
Non o sei! Nós non vimos ningún neno así.
Xúrolle…
Mamá, sabes o couso que usas para traballar?
Podo debuxar nel?
Por que debuxas aí? Tes unha chea de cadernos.
Se debuxo no meu caderno, nin o miras.
Como que non? Si tal!
Déixame.
Pola Vía Láctea, no ceo añil,
un barquiño branco vai deixando o ronsel.
A bordo, con só un pau de loureiro,
sentadiño vai un coello.
Sen mastro para unha vela erguer
nin remo para o rumbo manter…
Eun-su!
A auga está morna, espero que sirva.
Que bebé tan bonito temos.
Si, Eun-su.
Ultimamente levo soñado moito cun tsunami.
Debeunos dar sorte.
Mamá, tiven un soño e debuxeino.
Queres velo, "así e todo"?
Mamá, mamá, mandeicho ao móbil.
Mírao!
Mandeicho ao móbil, mamá.
- Mira o meu debuxo! - Ja-in, mamá está falando!
FOTOS
An-na!
Atopeino! Apura!
Por que sempre teño seis anos?
Onte tiña seis anos e antonte tamén
e o outro tamén! Por que?
Canto tempo vou seguir tendo seis anos?
Ja-in.
Logo espertámoste na azotea, cando atopemos a Ja-in,
para que poidas despedirte.
Non o compliques máis.
Ti…
non vas subir a ese helicóptero.
Morres na azotea.
Non lembras?
Xa nos coñecemos.
O que?
An-na, que acabas de dicir…?
Xa nos ocupamos nós. Por favor, saia.
Déixeme pasar. Ei, vostede, pare aí.
Suba ao helicóptero. Ordes do xefe.
Ei!
An-na.
An-na…
Dispara!
Dispara! Xa!
Moi ben, An-na.
Isto igual doe un chisco…
Vaia, doe moito, pero ti aguanta.
Mírame. Estás comigo?
Que dixeches antes? Que xa nos coñecemos?
Entón…
cantas veces pasou isto?
Desde a primeira vez que o abandonei, Ja-in desapareceu todas as veces.
Miles de veces.
Xa tivemos esta conversa.
E creo que el xa o sabía todo desde o principio.
Por iso desapareceu.
Para que non o volveses abandonar.
Ao primeiro non sabía que este piso era unha trampa,
pero, mesmo sabéndoo, vin igual.
Porque, a partir de aquí, necesítote.
Cando Ja-in está desgustado ou de malas, agóchase nun armario.
O único piso aberto que queda está no andar 30.
Ten que estar alí.
O problema é…
Os de Seguridade.
Xa.
Agora xa me acorda.
O Equipo de Seguridade intenta impedir que atope a Ja-in.
Igual que mo quitaron na realidade.
Intentase o que intentase,
non o daba atopado.
Os de Seguridade están por todo.
Mesmo plan da última vez.
Non.
Ven atrás de min.
Se cadra…
isto xa non serve de nada.
Mesmo se o dou atopado,
e se non me quere ver?
Obxectivo no andar 30. Acudan todas as unidades.
Por que?
Cres que pensa que a nai o abandonou?
Se desapareceu miles de veces,
non é porque odie a nai.
Está á espera de que o atopes.
A nai abandonouno, pero non a odia.
Está á túa espera en algures, desexando desesperadamente que o atopes.
Era como me sentía eu.
Vai. Vaite xa!
Quero velo.
O que acabas facendo.
Para iso vin ata aquí.
Hai moito tempo,
sabes cando mamá te abandonou?
A mamá esquecíalle. Non o sabía.
Non sabía dos teus debuxos…
nin sabía que estabas aquí.
Adeus, Ja-in.
Mamá pídeche perdón…
por volverte abandonar.
Pero…
creo que mamá vai volver esquecelo.
Non.
Ti non me abandonaches, mamá.
Dixéchesme que esperase.
Que?
Daquela, hai moitísimo tempo,
prometíchesme que habías volver.
Dixeches: "Espera por min."
Moi baixiño.
Ja-in,
ves o armario detrás de mamá?
Cando abras os ollos,
escóndete ben aí dentro.
Si? Mamá vaite vir buscar, prometido.
Espera por min, vale?
Doutora Gu, está ben?
Póñanme a min.
De suxeito experimental.
Mándenme alá con Ja-in.
Vai estar á miña espera.
Informei os outros equipos do noso plan.
Como pediu,
os recordos de Ja-in e os seus extraeranse e transmitiranse ao Laboratorio Isabela.
TRANSMITINDO
O experimento tomará como base os recordos transmitidos.
Se algún día o experimento sae ben,
a raza humana nova volverá á Terra.
Ja-in, queres nadar aí con mamá?
Empeza ti.
Ja-in, vai!
Mamá vai despois de ti.
Gustoume a idea que explicaches.
Crear emocións a través da experiencia.
CINCO ANOS ANTES
Pero leva demasiado tempo. Hai que pensar outro xeito.
E se creamos o bebé primeiro?
Un bebé de verdade,
cos seus pensamentos e emocións.
Con cinco anos chega.
Ja-in, que foi?
É o cueiro?
Ai, queima!
"O mar."
"O mar", Ja-in. Sabes dicilo?
"O mar."
Di como mamá: "O mar."
"O mar."
Eh? Probamos con outra.
Que rico!
Quérelo quitar?
Abre. Kimchi!
Queres kimchi?
Así, xa está, Ja-in.
- Xa está. - Mamá.
Ja-in,
que acabas de dicir?
Mami.
- Mami? - Mami.
Mami.
Ola.
Así que ti es Ja-in.
Ala!
Ja-in.
Ja-in!
Ja-in,
mergullámonos xuntos?
Conto eu ata 30.
Mamá…
Mamá, esperta!
Mamá, a mergullarnos. Por favor!
Xuntiños, coma onte.
Faino ti.
Eu cóntoche ata 30.
Listos… xa!
Un,
dous,
tres,
catro,
cinco,
seis,
sete,
oito,
nove,
Subtítulos: Ana M. Fernández Fernández