Downloaded from YTS.LT
Official YIFY movies site: YTS.LT
Ej, co ty tu robisz?
Czemu nie jesteś w swoim pokoju?
Ćwiczę pływanie.
A raczej nurkowanie.
Baw się dobrze, Ja-in.
Bo na zewnątrz zrobił się basen.
Mamo, chodźmy popływać.
- Chodź, mamo. - Czemu ty ciągle chcesz pływać?
I miałeś ich nie nosić w domu.
Będziesz miał brzydką buzię.
Założę je na zewnątrz.
Tam jest prawdziwy basen.
No chodź.
Nie idź dziś do pracy. Proszę.
Wstawaj. Musisz iść do przedszkola.
Jeszcze jedno nurkowanie.
Zanurkuj ze mną, mamo.
Ty zanurkuj, a ja policzę.
Policz do 30.
Dobra. Raz,
dwa,
trzy,
cztery,
pięć,
sześć,
siedem…
Shin Ja-in. Nie możesz oddychać podczas nurkowania.
Nie oddychałem. Cały czas wstrzymywałem oddech.
Szybko, licz dalej.
Osiem,
dziewięć…
Co to było?
Shin Ja-in, musisz wziąć leki po śniadaniu. Pamiętaj.
Bo mama może zapomnieć.
Mamo. To coś, czego używasz do pracy.
Mogę na tym porysować?
Czemu ciągle chcesz na tym rysować? Masz dużo zeszytów.
Bo jeśli rysuję w zeszycie, nie patrzysz na to.
Co? Oczywiście, że patrzę.
Leży na łóżku. Weź sobie.
- Mamo! - Tak.
Hasło nie działa.
Znowu…
Ja-in!
- I co zrobisz z deszczem? - Co mam zrobić?
Muszę wziąć wolne.
U was też pada?
Tak, leje.
- Sprawdź zamrażarkę. - Babciu! Tęsknię!
- Odsuń się. - Masz wołowinę.
- Przyjedź! - Ja-in…
Zrób z niej i z miyeok jakąś zupę.
Nie wiedziałam, że tu jest.
Będzie miyeokguk.
Dodaj wody podczas smażenia.
Przestań jeść śmieci i zjedz coś porządnego.
Na razie ci to nie szkodzi, ale na starość to poczujesz.
Mamo.
Rozumiem. Robię śniadanie.
Za tydzień przywiozę ci składniki do zupy.
Nie opuszczaj posiłków.
Kiepsko jesz. Powinnam tam być…
Mamo, dobrze.
Mam drugi telefon. Pogadamy później.
Dobrze. Czekaj, An-na…
Shin Ja-in. Zostawiłeś odkręcony kran w łazience?
Nie byłem w łazience. A co?
- Nieważne. - Mamo, spójrz, co narysowałem.
Co to?
Mama i ja.
Ja-in.
Skoro już rysujesz mamę, może zrób ją ładną?
Jak?
Masz czerwoną i zieloną kredkę.
Nie używaj tylko czarnej… Zimne.
Mamo, nasz dom to teraz basen!
- Tu biuro zarządu. - Basen!
- Cicho. - Basen!
Przez rekordowe opady deszczu
woda dotarła do drugiego piętra w budynkach od 101 do 107
i do trzeciego piętra w budynkach od 108 do 110.
- Osoby dotknięte… - Płyń, mamo!
- Możemy pływać w domu! - Poczekaj.
- Czemu nie? - …ewakuować na wyższe piętra.
Mówiłaś, że pobawisz się…
Shin Ja-in! Kazałam ci być cicho!
Windy nie działają i nie można ich użyć do ewakuacji.
Mówiłaś, że pójdziemy popływać!
- Powtarzamy… - Czemu mnie nie słuchasz?
- Przez rekordowe opady deszczu… - Miałeś nie nosić tego w domu.
Zostań tu, bo ci ich nie oddam!
…i do trzeciego piętra w budynkach od 108 do 110.
Osoby dotknięte…
Halo?
Dr Gu An-na z grupy badawczej Modułu Emocji?
Tu Son Hee-jo z ochrony.
- Zalało pani mieszkanie? - Tak.
Niedługo po panią przyjdę.
- Po mnie? - Trzecie piętro wkrótce zaleje.
Proszę szybko iść wyżej.
Nie ma czasu na pakowanie. Proszę się nie bać.
Proszę iść schodami z synem. Znajdę…
Halo?
SHIN JA-IN (LIPIEC, TYDZIEŃ 2)
Ja-in!
Musimy iść. Nie chowaj się!
Ja-in, idziemy!
Musimy iść.
Przepraszam, Ja-in. Przytłoczyło mnie to.
Nie jestem zła.
Chcesz na barana?
Pospiesz się, kochanie!
Gyu-na, nie płacz. Musimy iść.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Przepraszam, możemy przejść?
Za dużo wziąłeś. Musimy pilnować dzieci.
Chodźmy.
Przepraszam.
Przepraszam. Czemu stoimy?
Słucham?
Nie wiem.
Coś blokuje drogę.
Ktoś podobno zemdlał.
Przepraszam. Mogę przejść?
Panie, zmiłuj się nad nami. Zbaw nas od…
Szybko!
Kochanie, uważaj! Przewrócisz się.
SEUL, OBECNIE
Ja-in, boisz się?
Myślałem, że to tylko woda,
ale w tej chyba nie mogę pływać.
Pośpiewasz z mamą?
Bo, tak czy siak, będziemy się dziś bawić.
Cały dzień.
„Tak czy siak”?
Co to znaczy?
To znaczy…
Mamo, patrz!
- Pomocy! - Niech mi ktoś pomoże!
Proszę!
Pomocy!
Na Drodze Mlecznej po niebieskim niebie
Mała biała łódka płynie przed siebie
A przy laurowym drzewie
Malutki zając drzemie
Na łodzi masztu brak
I wioseł też, no tak
A jednak dalej płynie
Co?
Ja-in.
Zostań tu, dobrze?
Gdzie idziesz?
Nigdzie. Rzucę tylko okiem.
Jesteśmy z lokalu 407.
Możemy skorzystać z toalety?
- Proszę, moje dzieci muszą! - Jest tam kto?
Potrzebujemy wody dla dziecka!
Proszę zrobić przejście.
Jeśli ktoś potrzebuje toalety albo wody, zapraszam.
- Dziękuję. - Proszę wejść.
- Dziękuję. - Powoli.
- Dr Gu An-na! - Tędy.
Dr Gu, jest tu pani?
Dr Gu An-na!
Tutaj!
Tu jestem!
Chodź, Ja-in.
Ja-in.
Przepraszam.
Ja-in.
Przepraszam.
Shin Ja-in!
An-na, w porządku?
- Ja-in! - Proszę dać mi dziecko!
Nie oddycha.
Ja-in.
Mamo!
Pewnie bardzo się bałeś.
Już dobrze.
Bardzo dziękuję.
Jestem Son Hee-jo. Rozmawialiśmy.
Muszę to nagrać.
Siódmy lipca, 7.55.
Potwierdzam przetrwanie głównej badaczki Gu i Shin Ja-ina.
Ruszamy w drogę.
Już. Chodźmy.
Idziemy.
- Mamo! - Ja go poniosę.
Wezmę go.
- Da pani radę na schodach? - Tak.
Wskakuj.
Już dobrze, Ja-in? Skończyłeś płakać?
Myślałem, że mnie zostawiłaś i wszedłem do tego mieszkania.
Gdzie ja bym poszła bez ciebie?
A potem było dużo wody
i się bałem, i myślałem o tym, co było wieki temu.
Wiesz, mamo.
Jak nasze auto wpadło do wody, a tata…
Ja-in.
Pośpiewamy jeszcze?
Nie.
Nie jestem w nastroju.
Dobrze. W takim razie odpocznij.
Idziemy na dach. Helikopter firmy jest już w drodze.
- To będzie pierwszy lot helikopterem? - Woda jest słona.
To nie jest zwykły deszcz.
Trzy godziny temu asteroida trafiła w Antarktydę.
Stopiony lód płynie na północ razem z wodą morską.
Połowa Japonii jest pod wodą.
Ten budynek też długo nie wytrzyma.
Uderzyła asteroida?
Jak mogli tego nie zauważyć?
Zauważyli. Ale milczeli, bo nic nie dało się zrobić.
Rasa ludzka dziś zginie.
Chwileczkę.
Wszyscy ludzie umrą?
Myślała pani, że pracowaliście tylko nad rozwojem AI, prawda?
Nie.
Mówią, że ma pani stworzyć nową rasę ludzką.
Co? Niby jak mam…
Na świecie są tylko dwie osoby,
które pracowały nad Modułem Emocji.
Nasz numer jeden zaginął dziś rano.
Tak, pani szefowa, główna badaczka Im Hyeon-mo.
Zmyło ją razem z dzieckiem.
Uznaliśmy, że nie żyje.
Pani jest druga.
W tymczasowym schronie otrzyma pani dalsze wytyczne.
Chwileczkę. Zaraz…
Możemy rozmawiać po drodze.
Ale ja niewiele wiem.
Moduł Emocji, który stworzyliśmy, służył tylko do testów.
Jeśli nie ma tam Im, nie mogę…
Mam odwołać helikopter?
Inne grupy zakończyły badania.
Ludzkie ciała, inteligentne, zdolne do reprodukcji.
Został tylko Moduł Emocji. Rozumie pani?
Wszystko zależy od pani.
Mamo.
Tak?
Muszę kupę.
Poczekaj.
Zrobiłeś już?
Nie. Trzymam. Ale już nie mogę.
Nie taki był plan.
Wytrzyma czy nie? Nie mamy dużo czasu.
Ja-in, mama nie ma dla ciebie spodni na zmianę.
Rozumiesz? Musisz wytrzymać.
Szybko. Nie ma spodni na zmianę.
Ja-in, jeszcze nie.
Ja-in.
Trzymaj.
Poczekaj.
Tak, to ja.
Na razie dobrze. 15. piętro.
Dzieciak musiał do toalety.
Po co miałem jej mówić?
Współpracuje bez problemu.
Tak, zaraz ruszamy.
A młody?
Sam kończy.
Włóżcie to.
I tak są niczyje.
Więc ten Moduł Emocji
zawiera ludzkie uczucia?
Ludzkie emocje?
Tak.
Jest jak człowiek?
Nie rozumiem. Czemu ludzkie emocje?
Nie ma lepszych opcji? To nowa rasa ludzka.
Nie powinno być czegoś nowego?
A co jest złego w emocjach?
Na dachu trudno będzie wsiąść do helikoptera.
Ludzie się na nas rzucą. Będą błagać, żeby ich zabrać.
Zostawią własne rodziny, by przeżyć.
Zabawne jest to,
że pani zrobi to samo.
To nic złego.
Tak działają ludzkie emocje.
Z tego pana telefonu
można normalnie dzwonić?
I dzwoń od razu, jeśli coś się stanie.
Po co ja ci doradzałam to trzecie piętro?
Nie mów tak.
Cieszę się, że jesteś bezpieczna.
Uważaj na siebie.
An-na. Zaczyna nas zalewać.
Posłuchaj.
Tata i ja nie mamy teraz znaczenia.
Liczy się tylko Ja-in.
- Pamiętaj o tym. - Mamo.
O czym ty mówisz?
Będzie dobrze. Niedługo przestanie padać.
Przywieziesz mi coś do jedzenia.
An-na.
Dziękuję za wszystko.
Ja…
Bardzo cię kocham.
Wiem.
Mamo.
Ja ciebie też.
Skończyła pani?
Wzruszająca.
Ta rozmowa z mamą.
Tyle miłości.
Tak działają ludzkie emocje.
Ale pana to nie obchodzi.
Cóż, ja nie mam do kogo zadzwonić.
Chodźmy. Woda sięga już dziesiątego piętra.
Proszę uciekać!
Ja-in!
Idziemy.
Tędy.
Proszę je włożyć.
To nic trudnego. Proszę wejść i podać mi dziecko.
Mamo, ogień jest naprawdę gorący.
Spokojnie, Ja-in. Idziemy na górę.
Trzymaj się mamy, dobrze?
- Proszę go podnieść. - Ja-in.
Idź pierwszy i pilnuj się pana.
- Nie! Nie chcę! - Mama zaraz dołączy.
- Najpierw ty. - Mamo!
- Nie chcę! - Tylko na chwilę.
- Mamo, nie! - Nie ruszaj się!
- Ja-in! - Mamo!
Mamo!
Mamo, nie!
Mamo!
An-na!
- An-na, nic pani nie jest? - Mamo!
- W porządku! - Mamo!
- Wszystko gra!
Mama tu jest, Ja-in.
- W porządku. Zaraz tam będę. - Nie odchodź, mamo!
Poczekajcie na mnie.
Mamo…
Halo?
Jest tam kto?
Tak, proszę otworzyć.
Jak masz na imię?
Lee Ji-su.
Ji-su, zaraz otworzę.
Zaraz wracam. Poczekaj chwilę, dobrze?
Kurwa, ale napadało.
Ile jest wart ten zegarek?
Zgarniamy fanty, zanim przestanie padać.
Możemy tu nawet bezkarnie kogoś zabić.
Ji-su!
Jestem, Ji-su!
Otwórz! Ji-su!
An-na, gdzie pani jest?
- An-na! - Jestem.
Gdzie Ja-in?
Szybko.
Ja-in! To ja. Mama tu jest.
Bardzo cię boli?
Ma pani jego leki, prawda? Gdzie one są?
Zgubiłam.
Mamo, bardzo boli.
Cholera jasna.
Mamo.
Ja-in.
- Trzymaj się. - Dokąd to?
- Po lekarstwo. - Bez żartów.
Załatwimy to w helikopterze. Proszę pani!
Możesz go przecież przywrócić do stanu z rana.
Masz jego dane, możesz go odtworzyć.
Musimy iść!
On umiera!
Mamo.
Wytrzymaj, Ja-in.
- Kim pani jest? - Bardzo przepraszam.
Ja-in, trzymaj się.
- Przepraszam. To ważne. - Czego pani szuka?
Ja-in.
Obudź się, Ja-in.
Wypijemy to, dobrze? Proszę.
- Potrzymam go. - Nie dotykaj go!
Proszę, Ja-in.
Ja-in, otwórz oczy. Proszę.
Musisz to wypić, żeby nurkować i bawić się z mamą.
No już, wypij.
Ja-in.
Dalej.
Chcesz oddać Ja-ina?
To z powodu wypadku męża?
Poznałam Ja-ina w związku z tą pracą.
Nie nadaję się na matkę.
A kto się nadaje?
Centrum uznało, że Moduł Emocji jest gotowy.
Nie musimy już wychowywać tych dzieci.
Za kilka miesięcy
Centrum odzyska Ja-ina.
I moją Yu-jin.
Może nie powinniśmy były ich tworzyć.
Kiedy go zabiorą?
Mamo.
Ja-in.
Mama tu jest.
Zsikałem się. Przepraszam.
I dobrze.
Jest ciepło. Miło.
Lepiej ci?
Tak. Mamo, przytul mnie.
Wiesz, wpadłem dziś do wody
i zachorowałem,
ale cieszę się, bo spędziłem cały dzień z tobą.
Myślałem, że to chwilowa cisza, ale wyszło słońce.
Użyj tej wody do prania. Krany nie działają.
Czyli to koniec?
Tak. Po tym wszystkim.
Jak tam Ja-in?
Szef ochrony powiedział mi rano o tym przydziale.
Że mam was odebrać.
Zatrzymamy się w tymczasowym schronie.
Wysiądziemy tam,
ale do punktu docelowego polecisz sama.
Ja-in nie leci. Zostanie odzyskany.
Nie wspominałem o tym, prawda?
Myślałeś,
że nie pójdę, wiedząc to?
Myślałem, że pójdziesz.
Nie interesuje mnie nowa rasa ludzi.
Chciałem zobaczyć, co zrobisz z Ja-inem.
Porzucenie go byłoby logiczne.
Czemu chciałeś to zobaczyć?
Bo tak postąpiła moja tak zwana matka, gdy byłem w jego wieku.
Płakała mocniej niż ja, gdy mówiła, że wróci,
ale nie wróciła.
Dzieci tego nie zapominają.
Myślałem, że widząc to u ciebie,
poczuję się trochę lepiej.
„Nie tylko ja zostałem porzucony.
Są inne takie jak ona.
Tacy właśnie są ludzie”.
Chciałem mieć tę pewność w dniu końca świata.
Niektórych takie coś pociesza.
Cholera.
Chodźmy.
Ja-in.
- Idziemy. - Mamo!
Mamo!
Przepraszam. Powodzenia.
Powiedz: „A”.
- W porządku? - Mamo!
- Chodź.
- Wezmę go. - Mamo!
Mamo.
Chodźmy.
Potrzebujemy pomocy!
Co mam teraz zrobić?
Będzie dobrze.
Pomóż nam. Proszę!
Co ty robisz? Musimy iść!
Przepraszam.
Mamo, czemu ta pani jest chora?
Cóż,
ona nie jest chora.
Rodzi dziecko.
Też tak miałaś?
Też cię bolało?
Ja-in.
Mama jest zmęczona. Możesz zejść?
Nie.
Mama jest zmęczona. Zejdź.
Ostatnie piętro. Chodźmy.
Idziemy.
- Co ty robisz? Prawie jesteśmy! - Dlaczego muszę go zostawić?
Czemu nie mogę go zabrać?
Słuchaj. To nie…
Mówiłeś, że mam lecieć sama. Jak?
Jak mogę go zostawić?
Mamo.
Ja-in.
Przepraszam. Mama się nie gniewa.
Uspokój się i pomyśl.
Dla mnie to też dziwne.
Im i jej dziecko nie żyją.
Został tylko Ja-in.
Jest kluczowy, jeśli Centrum chce cokolwiek osiągnąć.
To jakaś pomyłka.
Jestem pewien.
„Siódmy lipca, godzina 8.27.
Gu An-na otrzymuje wytyczne od Centrum Darwina
przed ewakuacją.
Po pierwsze, Centrum Darwina,
instytut badawczy działający przy ONZ,
zrobi wszystko, by zapobiec zagładzie ludzi
po tej katastrofie.
Po drugie, dr Gu wybrano
jako jedną z 49 badaczy specjalnych.
Zgłosi się natychmiast
do tymczasowego laboratorium, by ukończyć Moduł Emocji.
Po trzecie, doktor Gu będzie współpracować
przy realizacji powyższych celów”.
Koniec procedury.
Przekazuję nominowaną.
Dobra robota.
Doktor Gu, w tej chwili
odzyskamy własność Centrum, dane Newmana-77.
Co to ma być?
Każ im to zdjąć!
Mówiłeś, że może ze mną pójść. Niech go puszczą!
Coś ci powiem.
Dyrektor Im nie utonęła. Uciekła z dzieckiem.
Wolała umrzeć, niż porzucić córkę.
Za to ty…
Podobno chciałaś go oddać.
Bądź szczera. Wiedziałaś, że tak będzie.
Tak działają ludzkie emocje.
Nie komplikujmy tego.
Pożegnaj się.
Wyciągajcie. Mamy mało czasu.
Czekajcie.
Odbiło wam?
Nie dotykaj go!
Nie dotykaj, mówię!
Zabiję was!
Pozabijam was wszystkich!
Proszę.
Zaczekajcie, proszę.
Przestańcie.
Proszę, pozwólcie mu żyć.
Nie zabijacie go.
Stworzę Moduł Emocji. Obiecuję. Nie róbcie tego.
Doktor Gu.
Osiągnęła pani dobre wyniki z Ja-inem.
Dlatego potrzebujemy go do budowy Modułu Emocji.
Sama tak pani powiedziała.
Proszę.
Błagam.
To może…
chociaż do tymczasowego schronu.
Pozwólcie mi go wziąć chociaż do schronu.
Proszę.
Naprawdę myślała pani, że jest jakiś tymczasowy schron?
Doktor Gu.
My wszyscy
umrzemy tutaj.
Leci tylko pani.
Ja-in.
Proszę o rzeczy osobiste. Względy bezpieczeństwa.
NEWMAN-77
POZIOM TLENU: 97%
Dane eksperymentalne odzyskane. Ruszamy do miejsca startu.
Dr Gu, tu Lee Hwi-so, dyrektor Laboratorium Izabela.
Dopiero pani przybyła, więc powtórzę odprawę.
W ciągu 15 minut dziesiątki tysięcy meteorytów spadną na Ziemię.
W rezultacie zginie większość organizmów na planecie.
By zapobiec zagładzie ludzi, Centrum Darwina
wystrzeliło rano siedem rakiet z całego świata.
Jesteśmy ostatnimi ocalałymi.
Chwileczkę.
Ludzkość musi ewoluować,
by przetrwać po Wielkim Potopie,
wykorzystując wiedzę i technologię.
Cel to minimalna populacja zdolna do przetrwania,
a zadaniem naszego zespołu jest stworzenie matki i dziecka.
W Laboratorium Izabeli
możemy produkować fizyczne ciała ludzkie,
ale tylko pani,
jest w stanie odtworzyć ludzkie emocje przez Moduł Emocji.
Opowiem pani o pani misji.
Skoro dziecko jest gotowe…
pewnie teraz mam stworzyć matkę?
Wie pani jak?
Ustawię obiekt badań jako matkę dziecka
i sprawię, że dziecko zniknie.
Szukając dziecka, obiekt napotka wiele przeszkód.
Jeśli zawiedzie, zacznie ponownie od początku.
Jeśli po wielu próbach znajdzie dziecko…
A jeśli nie?
To oznacza zagładę ludzkości.
Doktor Gu?
Tu Beagle 6.
Odłamki asteroidy uderzyły w nasz silnik. Wycieka utleniacz.
Jak to wygląda z waszej perspektywy?
Mamo, obudź się. Nasz dom to basen!
Ja-in.
491
Co tu się dzieje? Czemu tak jest?
Woda wpłynęła, jak spałaś. Wpływała i wpływała!
Halo?
Dr Gu An-na z grupy badawczej Modułu Emocji?
Tak. Kto mówi?
Tu Son Hee-jo z ochrony. Będę się streszczał.
Jak bardzo panią zalało?
- Woda jest… - Mamo!
Musi się pani natychmiast ewakuować.
- Mamo, narysowałem mój sen. - Zaraz będę.
- Chcesz zobaczyć, tak czy siak? - Zaraz panią zaleje.
Proszę iść w górę.
- Pierwsza była pani Im. - Wysłałem ci na telefon. Patrz!
Niedawno zmarła.
- Proszę się nie pakować. - Wysłałem ci na telefon.
- Spójrz na mój rysunek! - Mama rozmawia!
Doktor Gu? Może pani rozmawiać?
Tak. Słucham.
Proszę iść jak najszybciej w górę i zabrać ze sobą Ja-ina.
Za kilka miesięcy Centrum odzyska Ja-ina.
I moją Yu-jin.
To nasze najważniejsze zasoby. Wychowuj go do tego czasu.
Kiedy go zabiorą?
Halo? Doktor Gu, jest tam pani?
Centrum odzyska dziś Ja-ina. Proszę…
Shin Ja-in, wstawaj. Chodź.
Nawet nie spojrzysz na mój rysunek
i nie robisz nic, o co proszę.
Shin Ja-in. Spójrz na mnie.
Musisz dziś słuchać mamy.
Dziś nie ma rysowania i pływania.
- A nurkowanie? - Też nie.
Dziś musisz trzymać się mamy.
Nie idź z nikim obcym, kto każe ci ze sobą iść.
Bądź dziś grzeczny,
to następnym razem popływamy i ponurkujemy razem. Jasne?
Odpowiedz.
Kłamiesz.
Co?
Czemu ciągle mam sześć lat?
Wczoraj miałem sześć lat,
przedwczoraj też.
I dzień wcześniej! Dlaczego?
O czym ty mówisz? Wskakuj na barana.
Cicho! Nie płacz!
- Dzień dobry. - Cicho!
Przepraszam.
Nie płacz!
Widzicie?
Jest tak, jak mówiłam.
Taka jest wola Boga.
Musimy złożyć ofiarę, by przebaczył nam grzechy!
- Amen! - Amen!
Szybciej! Ruszaj się!
Co ty robisz? Pospiesz się!
Ruchy!
Szybciej tam!
Doktor Gu An-na!
Jest pani tu?
Doktor Gu An-na!
Ja-in, wejdź na górę.
Ja-in!
Shin Ja-in!
Ja-in.
Ja-in!
W porządku?
787
Przestraszyła mnie pani.
Rozmawialiśmy przez telefon. Jestem Son Hee-jo.
Muszę to nagrać.
Siódmy lipca, 7.55. Potwierdzam przetrwanie badaczki Gu.
Newman-77 nieobecny.
Tędy. Helikopter wyląduje na dachu.
Mój syn wpadł do wody.
Chwila!
Nie wpadł.
Proszę.
Zrobiłem zdjęcie.
Widziałem, jak młody idzie sam na górę.
To on, prawda?
Ja-in!
Shin Ja-in!
Co pani myśli?
Że ktoś go porwał?
Mówiłem. Widziałem, jak wchodził sam.
On nigdy by mnie nie zostawił.
Ja-in!
Shin Ja-in!
An-na.
Nie ma na to czasu. Musimy iść.
- Puszczaj. - Szlag.
Znajdziemy go i sprowadzimy na dach!
Gdzie on jest?
Daj mi to.
Nie będę powtarzała.
Gdzie mój syn?
An-na, w ten sposób wszyscy zginiemy.
Chodźmy na górę.
Co z nim zrobiłeś?
O co ci chodzi? Nie tknąłem go!
1931
Jeśli go porwaliśmy, po co pokazywałbym ci zdjęcie?
Też chcemy go znaleźć. Jak najszybciej.
Podaj mi dłoń.
No daj!
Przecież chciałaś, żeby go zabrali! Co to ma być?
Nie waż się go tknąć.
- Zabiję cię. - Co?
An-na!
Mamo! Nie odchodź!
Mamo!
- Mamo! Puść mnie! - An-na!
Cholera.
Nie ruszaj się! Wyciągnę cię!
Jest tam kto?
Tak, jestem.
Nazywasz się Ji-su?
Tak. Skąd pani wie?
Nieważne, Ji-su.
Zaczekaj chwilę.
Zaraz to otworzę.
Szkoda czasu.
Tacy panowie już próbowali i nie dali rady.
Otworzę to, Ji-su.
Poczekaj.
Tak, jestem.
Zaczekaj chwilę.
Zaraz wracam.
Obiecuję, że cię wyciągnę. Trzymaj się!
4007
Kurwa, co do…
Nic nie poradzimy. Załóżmy to, zwrócimy je później.
Pewnie wszyscy poszli już na dach.
Spokojnie, twój dziadek też tam będzie.
Co?
Skąd pani wiedziała, że idę do dziadka?
Ji-su.
Muszę poszukać syna. Zgubiłam go.
Uważaj na siebie.
Ji-su.
Sama nie wiem, co mówię,
ale umrę zaraz po tym, gdy wyjdę z tego mieszkania.
Jeśli zobaczysz takiego sześciolatka, który nazywa się Shin Ja-in,
możesz mu powiedzieć, że mama go szuka?
Słyszałam coś, gdy byłam w windzie.
Jacyś ludzie
przepytywali jakiegoś chłopca.
Najpierw pytali, gdzie jego mama,
a potem, gdzie mieszka i czy zna kod do drzwi.
A potem? Ji-su, pamiętasz coś jeszcze?
Co to mogli być za ludzie?
Słyszałam, że ciągną coś po podłodze.
Dziękuję, Ji-su.
Muszę iść. Trzymaj się.
Cholera.
Szlag!
Kurwa!
Kurde.
4006
Użyj tego.
Wystarczy. Chodźmy.
Nie, puszczaj.
Ale się wkurwiłem.
Czemu zrobiłeś z nas rabusiów?
I po co zostawiać otwarte drzwi?
Po co dawać nam nadzieję?
A ty to kto?
Co jest?
Proszę pana!
Wszystko w porządku?
Po co wtykasz nos w cudze sprawy?
Spadaj stąd.
Co jest, kurwa?
Mój syn.
Co mu zrobiliście?
Spadajmy stąd.
An-na!
Znalazłaś młodego?
Tu jestem! Szybko!
- Oni… - Zamknij drzwi!
- Kurna! - Szlag.
Ja pierdzielę.
Niech to.
Kurwa.
Chodź tu!
Wszystko gra?
An-na!
Zdechnij wreszcie!
Co jest?
Ogarnij się.
Ej, wstawaj.
Chodź tu!
Cholera!
Moja ręka!
Widziałeś, jak skończył twój kumpel.
Ze złamaną ręką nie popływasz.
Gówniarz był sam.
Rozmawialiśmy z nim dla zabawy.
Powiedział, że mieszka na trzecim i go puściliśmy.
Nie wiem, dokąd poszedł. Słowo.
Wierzę ci.
Jakieś gnojki zaczęły plądrować puste domy.
Wygląda na to, że młody naprawdę sam zniknął.
Masz pomysł, gdzie mógł pójść?
Nie wiem.
Zwykle tak nie robi.
- Dlaczego? - Matko.
Byłaś gotowa mnie zabić, a nawet nie wiesz, czemu twój mały uciekł.
Ja-in, otwórz oczy. Proszę.
Musisz to wypić, żeby nurkować i bawić się z mamą.
No już, wypij.
Ja-in. Proszę.
Ji-su.
Muszę iść. Trzymaj się.
Proszę. To…
Proszę pani.
Skąd pani wiedziała?
Ji-su, chodź ze mną. Nie możesz tu zostać.
Już dobrze.
Chcę zostać z babcią i dziadkiem.
To miejsce niedługo zaleje. Chodź ze mną.
Ale pani
też nie odeszłaby bez Ja-ina.
Zostanę tutaj.
Spokojnie, przyprowadzę Gu An-nę.
Znajdą dzieciaka, gdy tu dotrą?
Jasne.
Jeszcze jedno,
ten tymczasowy schron.
Gdzie dokładnie jest?
Rozumiem.
Muszę kończyć. Do zobaczenia.
An-na.
Moi koledzy wkrótce przypłyną łodzią.
To spece od szukania ludzi.
Przeczeszą cały budynek, więc my możemy iść na górę.
Powinien już wziąć leki. Muszę go znaleźć.
An-na!
Co to za różnica, kto go znajdzie?
Moja ekipa go odnajdzie i przyprowadzi!
Powiedz mi coś.
Czemu dziecko, które nie opuszcza matki, nagle ucieka? Musi być powód!
Bądź szczera. Nie byłaś pewna, czy go wychowasz.
An-na.
Ciągle zmieniasz zdanie. Weź się w garść.
Dobrze wiesz, że to twój ostatni dzień z nim.
Właśnie dlatego.
Dlatego chcę go znaleźć. Proszę.
Ciągle nie udaje mi się go znaleźć.
Niewiele mieszkań ma otwarte drzwi.
Choć raz mi pomóż. Sprawdzę nieparzyste, a ty parzyste.
Idź po schodach, a ja pójdę tędy.
Zrób mi tę przysługę.
Czemu prosi o przysługę? Dopiero się poznaliśmy.
A może nie?
Nie wiem! Nie widzieliśmy takiego dziecka.
Przysięgam…
Mamo. To coś, czego używasz do pracy.
Mogę na tym porysować?
Czemu ciągle chcesz na tym rysować? Masz dużo zeszytów.
Bo jeśli rysuję w zeszycie, nie patrzysz na to.
Co? Oczywiście, że patrzę.
7993
PIĘTRO 28
Daj.
Na Drodze Mlecznej po niebieskim niebie
Mała biała łódka płynie przed siebie
A przy laurowym drzewie
Malutki zając drzemie
Na łodzi masztu brak
I wioseł też, no tak
Eun-su!
Woda jest trochę letnia. Mam nadzieję, że może być.
Mamy piękne dziecko.
Tak, Eun-su.
Ostatnio śniło mi się tsunami.
To musiał być szczęśliwy sen.
Mamo, narysowałem mój sen.
Chcesz zobaczyć, tak czy siak?
Wysłałem ci na telefon.
Patrz!
Wysłałem ci na telefon.
- Spójrz na mój rysunek! - Mama rozmawia!
ZDJĘCIA
An-na!
Znalazłem go. Szybko!
Czemu ciągle mam sześć lat?
Wczoraj miałem sześć lat, przedwczoraj też.
I dzień wcześniej! Dlaczego?
Jak długo będę miał sześć lat?
Ja-in.
Obudzimy cię na dachu, gdy znajdziemy Ja-ina,
żebyś mogła się pożegnać.
Nie komplikujmy tego.
Ty…
nie polecisz helikopterem.
Zginąłeś na dachu.
Nie pamiętasz?
Już się spotkaliśmy.
Co?
An-na, co ty powiedziałaś?
Zajmiemy się tym. Proszę wyjść.
Odsuń się. Ej, ty tam. Przestań.
Proszę do helikoptera. Rozkazy szefa.
Hej!
An-na.
An-na…
Strzelaj!
No już!
Dobra robota, An-na.
To może trochę zaboleć…
Nie, zaboli bardzo. Ale wytrzymaj.
Spójrz na mnie. Jak się czujesz?
Co mówiłaś? Że już się spotkaliśmy?
Więc…
ile razy to się zdarzyło?
Odkąd pierwszy raz zostawiłam Ja-ina,
znikał za każdym razem.
Tysiące razy.
Już o tym gadaliśmy.
Chyba od początku wiedział wszystko.
Czyli dlatego zniknął.
Nie chciał, by mama znów go porzuciła.
Na początku nie wiedziałam, że to mieszkanie to pułapka,
ale potem i tak tu wracałam.
Bo od teraz potrzebuję twojej pomocy.
Gdy Ja-in się denerwuje albo dąsa, chowa się w szafie.
Ostatnie mieszkanie z otwartymi drzwiami jest na 30. piętrze.
Musi tam być.
Problemem jest…
nasza ekipa.
9311
Tak.
Teraz pamiętam.
Ochrona próbuje mnie powstrzymać przed znalezieniem Ja-ina.
Tak jak w rzeczywistości.
Co bym nie robiła,
nie mogę go znaleźć.
Ochrona jest w całym budynku.
21499
Tak jak ostatnio.
Nie.
Chodź ze mną.
Może
to wszystko nie ma sensu.
Nawet jeśli go znajdę,
może nie chce mnie już znać?
Cel na trzydziestym piętrze. Ruszamy.
Dlaczego?
Sądzisz, że myśli, że mama go porzuciła?
Jeśli zniknął tysiące razy, to nie dlatego, że nienawidzi mamy.
Czeka, aż go znajdziesz.
Mama go porzuciła, ale on jej nie nienawidzi.
Czeka gdzieś na ciebie
i chce być znaleziony.
Ja tak miałem.
Leć! Szybko!
21499
Chcę to zobaczyć.
Co zrobisz na końcu.
Po to tu przyszedłem.
Dawno temu
mama cię porzuciła.
Ale mama zapominała. Nie wiedziałam.
Nie wiedziałam o twoich rysunkach…
I nie wiedziałam, że tu jesteś.
Żegnaj, Ja-in.
Mama przeprasza…
że znowu cię porzuca.
Ale
chyba znowu zapomnę.
Nie.
Nie porzuciłaś mnie, mamo.
Kazałaś mi czekać.
Co?
Wtedy. Wieki temu.
Obiecałaś, że wrócisz.
Powiedziałaś: „Czekaj na mnie”.
Szeptem.
Ja-in.
Widzisz szafę za mamą?
Gdy otworzysz oczy,
schowaj się tam.
Dobrze? Mama cię znajdzie, obiecuję.
Czekaj na mnie, dobrze?
Wszystko w porządku?
Niech to będę ja.
Ja będę obiektem.
Wyślijcie mnie z Ja-inem.
Będzie na mnie czekał.
Przekazałem nasz plan innym zespołom.
Zgodnie z pani życzeniem,
wspomnienia pani i Ja-ina
trafią do Laboratorium Izabeli.
PRZESYŁANIE
Eksperyment rozpocznie się na bazie tych wspomnień.
Jeśli pewnego dnia się powiedzie,
nowa rasa ludzka powróci na Ziemię.
Ja-in, chcesz popływać tam z mamą?
Ty pierwszy.
Leć, Ja-in!
Mama zaraz dołączy.
Podoba mi się twój pomysł.
Kreowanie emocji poprzez doświadczenie.
PIĘĆ LAT TEMU
Ale to trwa zbyt długo. Wymyślmy inny sposób.
A jeśli najpierw stworzymy dziecko?
Prawdziwe dziecko,
z własnymi myślami i emocjami.
Damy radę w pięć lat.
Ja-in, co się stało?
Chodzi o pieluchę?
Gorące!
„Ocean”.
„Ocean”. Dasz radę powtórzyć?
„Ocean”.
Powtórz za mamą. „Ocean”.
„Ocean”.
Spróbujmy czegoś innego.
Ale pyszne!
Chcesz to zdjąć?
Powiedz: „A”. Kimchi!
Chcesz kimchi?
I już. Gotowe, Ja-in.
- Gotowe. - Mama…
Ja-in.
Co powiedziałeś?
Mama.
- Mama? - Mama.
Mama.
Cześć.
A więc ty jesteś Ja-in.
O rany!
Ja-in.
Ja-in!
Ja-in.
Zanurkujesz z mamą?
Policzę do 30.
WIELKA POWÓDŹ
Mamo.
Mamo, obudź się!
Mamo. Obudź się!
Mamo, zanurkujmy. Proszę.
Razem, jak wczoraj.
Ty zanurkuj.
A ja policzę do 30.
Start!
Raz,
dwa,
trzy,
cztery,
pięć,
sześć,
siedem,
osiem,
dziewięć,
Napisy: Paweł Awdejuk