WITAMY W DETROIT
Detroit, zróbcie hałas...
dla Trevora Noah!
Co słychać, Detroit?
Jak się macie?
Witam.
Dzięki, że przyszliście.
Co za wieczór. Co za nastrój.
Jesteśmy. Detroit, Michigan.
Udało się.
Podoba mi się tu. Wszędzie mi się podoba.
Nigdy tak dobrze się nie bawiłem.
Ameryka podoba mi się jak nigdy.
Każdego dnia.
Nie rozumiem tego.
To chyba...
Kiedy coś się kończy, zaczynacie to doceniać.
Po prostu...
Podchodzicie do tego inaczej.
„Co to za smak? To już koniec?”
Z Ameryką nigdy nie wiadomo.
Każdy dzień jest najlepszy
i być może ostatni.
Świetnie się bawię, serio.
Ten rok był cudowny.
Podróżowałem po świecie,
występowałem w zupełnie nowych miejscach.
Miejscach, w których zawsze chciałem wystąpić.
Po raz pierwszy występowałem w Berlinie.
Było cudownie.
Zanim pojechałem, tamtejsi ludzie mnie przerażali.
Podobnie jak przy Detroit: „Uważaj na Detroit”.
Przy Niemczech było podobnie.
Ludzie pytali: „Niemcy, serio?”.
„Oni umieją się śmiać?”
„Ale jak to? Przecież to ludzie”.
„Nie wiem. A śmieją się?”
Myślałem o tym.
Kiedy leciałem do Niemiec,
zastanawiałem się, czy Niemcy będą reagować w stylu:
„Ja, ja, aha.
To był zabawny występ”.
Ale nie. Śmiali się.
To była świetna publika.
W Berlinie było super.
To miasto potrafi zaskoczyć.
Jest kulturowo różnorodne.
Ma rosnącą scenę artystyczną.
Fantastyczną muzykę.
A historia...
Historia jest naprawdę bogata.
Uwielbiam podróże, zawsze zwiedzam nowe miasta.
W Berlinie dołączyłem do wycieczki
i świetnie się bawiłem.
Ale szkoda, że nikt mnie nie ostrzegł o bolesnej przeszłości Berlina.
Berlin był główną siedzibą partii nazistowskiej.
Wszystko łączy się z Hitlerem. Nie wiedziałem.
Myślałem, że będzie miło.
Zadaję dużo pytań. Interesuję się.
Popsułem ludziom humor.
Zwiedzaliśmy.
Przewodnik sobie dowcipkował.
Też był zadowolony, mówił: „Za mną widzicie
jedno z największych lotnisk na świecie.
Ja, najsłynniejsze lotnisko w Berlinie,
tak duże, w środku można było
nakręcić Igrzyska śmierci.
Ja, jakieś pytania?”.
„Rety. Ile ono ma lat?”
„Prawie 100 lat”.
„Cholerka, kto je zbudował?”
„No tak, to mniej przyjemna...
część historii.
Lotnisko zbudował Hitler”.
Zauważyłem, że nawaliłem.
Chciałem poprawić humor.
Spytałem: „Który Hitler?”.
„Który Hitler?
Jakiego innego Hitlera znasz?”
„To mógł być Henry Hitler”. „Henry Hitler?
Kto to jest Henry Hitler?”
„Nie znasz Henry'ego Hitlera?”
Nie zadziałało.
O stary.
Mimo to było miło.
Mam na myśli, że...
Miło było odwiedzić miejsce,
gdzie ludzie pamiętają o historii.
Chodzi o to...
Kiedy podróżujecie przez Niemcy,
nawet muzea przypominają o historii Berlina
i tym, co zrobili Niemcy.
W mieście jest mnóstwo pomników.
Dużych pomników.
Upamiętniających to, co Niemcy zrobili milionom Żydów
i innym ludziom na świecie.
Rozumieją, rozmawiają.
Uczą o tym w szkołach.
„Tak postąpili Niemcy”.
Żeby dzieci wiedziały.
Ale nie wmuszają poczucia winy.
Cudowna równowaga.
Mówią dzieciom: „Mam nadzieję, że rozumiecie.
Niemcy zrobili to i to.
Nie jesteście winni, bo nie było was na świecie.
Ale jesteście przyszłością Niemiec,
więc musicie upewnić się, że to się nie powtórzy”.
W Niemczech podobało mi się to,
że mówią o swojej historii otwarcie.
Wiedzą, że jest bolesna.
Wiedzą, że zrobili dużo złego,
ale nie ukrywają tego.
Kiedy to zobaczyłem, pomyślałem:
„Chciałbym, żeby tak było w Ameryce”.
Czy...
Czy zauważyliście, jak niezręcznie
mówi się o historii w Ameryce?
Robi się nerwowo.
Nieważne, o co chodzi.
Dajmy na to Dzień Kolumba.
Co roku w Nowym Jorku jest chryja. W Detroit też była.
Przez 110 lat stało tu popiersie Kolumba.
Połowa miasta chciała się go pozbyć.
Druga połowa nie. Prawdziwa afera.
W Nowym Jorku co roku to samo.
Dzień Kolumba, Dzień Ludności Rdzennej.
Widziałem raz pewien wywiad.
Nie miał być zabawny, ale mnie rozbawił.
Dziennikarz zapytał faceta:
„Jakieś plany na Dzień Ludności Rdzennej?”.
A on: „To Dzień Kolumba.
Nie będziecie zmieniać nazwy święta.
Jesteśmy z niego dumni.
Krzysztof Kolumb. Dzień Kolumba. Żadnych zmian.
Jak byście się czuli,
gdyby ktoś odebrał wam coś,
a potem zmienił w coś zupełnie innego?
Jak byście się czuli?”.
Pomyślałem: „Czy to
nie jest właśnie duch Dnia Kolumba?”.
Nie przepadam za Dniem Ludności Rdzennej.
Nie podoba mi się ta nazwa.
Jest zbyt mało konkretna.
O jaką rdzenną ludność chodzi?
Powiedzcie mi coś więcej.
Wiecie, co lubiłem w Dniu Kolumba?
Nazwa była konkretna.
Chodziło o inspirującą historię
niejakiego Krzysztofa Kolumba,
który mimo przeciwności wierzył,
że opłynie świat z drugiej strony
i trafi do Indii.
Nikt mu nie wierzył.
No.
Mówił: „Dam radę”. A oni: „Krzychu, co ty gadasz”.
„Zrobię to”. „Nigdy ci się nie uda!”
„Uda mi się!” „Nie!”
Zebrał pieniądze i w końcu dostał okręty.
Okrążył świat
i mu się nie udało.
Nie dość, że nie trafił do Indii,
to znalazł się na Karaibach.
Powiedział: „To są Indie”.
A miejscowi na to:
„Nie wiem, czy próbowałeś naszego zioła,
ale to nie są Indie”.
„To są Indie, a wy jesteście Indianami”.
„Stary, nie jesteśmy Indianami”.
„Już ja wiem, jak wyglądają Indianie.
Jesteście Indianami z zachodu.
Z Indii Zachodnich”.
I trzymał się tego.
Krzysztof Kolumb trzymał się tego całe życie.
Inni podróżnicy mówili mu: „Ej, Krzychu.
Wcale nie dopłynąłeś do Indii”.
A on: „To są Indie”.
„Chyba nie”. „To Indie”.
Umarł, twierdząc,
że dotarł do Indii.
Nigdy nawet nie postawił stopy w Ameryce.
Nigdy.
Ani razu.
Mimo to
poświęciliśmy mu
święto narodowe,
tu, w Ameryce.
Ta inspirująca historia mówi nam,
jak biali potrafią się ustawić.
Wiecie, ile pewności siebie coś takiego wymaga?
Tylko biali to potrafią.
Nikt inny nie ma tyle pewności siebie.
Trafiacie nie tam, gdzie chcieliście.
Twierdzicie, że macie rację.
„Żądam swojego święta”.
Nikt inny tak nie potrafi.
Wszyscy powinniśmy chcieć takiej pewności siebie,
jaką mają biali mężczyźni.
Kobiety tak nie umieją.
Gdyby kobieta powiedziała, że opłynie ziemię,
usłyszałaby: „Spalić wiedźmę!”.
A ludzie o innym kolorze skóry?
Na przykład czarnoskórzy?
Powiedzmy, że któryś opłynął świat.
Trafił nie tam, gdzie powinien.
Pewnie by go zamknęli.
„Co ty tu robisz?”
„Sorki, płynąłem do Indii.
Mój błąd. Przepraszam.
Pomyliłem się.
Nie idzie nam ze statkami.
Przepraszam.
To się nie powtórzy”.
Czemu ukrywacie swoją historię?
Możemy się wiele nauczyć.
No nie?
Ameryka idzie w tym kierunku.
Coraz mniej historii i kontekstu.
Spójrzcie na podręczniki.
Floryda chce zakazać podręczników
lub wyciąć fragmenty o niewolnictwie.
Rodzice walczą.
Jedni mówią: „Wytnijcie niewolnictwo. To stresuje dzieci”.
A inni: „Zostawcie niewolnictwo.
To część nauki”.
Kłócą się. Ale po co?
Nie musicie...
Nie kłóćcie się o to.
Dzieci nie czytają podręczników.
Oglądają TikToka.
W ten sposób dotrzecie do dzieci.
Niewolnictwo
Statki pływały
Tak...
Myślę, że to nie jest prawdziwy problem.
To jeden ze sztucznych problemów,
o których mówi się w Ameryce,
a ludzie tylko się wkurzają
i kłócą się o coś, co nawet nie jest problemem.
Naprawdę w to wierzę.
W Ameryce politycy odwalili kawał dobrej roboty,
wmawiając Amerykanom, by walczyli o rzeczy,
z którymi nigdy nie było problemu,
pomijając problemy rzeczywiście ważne.
No nie?
Kiedy walczycie o podręczniki,
nie zwracacie uwagi na rosnącą inflację.
Na szalone ceny najmu.
Ludzi nie stać na mieszkanie.
Pensje nie nadążają za inflacją.
Korporacje kradną pracownikom miliardy miliardów,
nie ponosząc żadnych konsekwencji.
Nie zwracacie na to uwagi.
Zwracacie uwagę na to, co się sprzedaje.
To, co was rusza.
Osoby trans i publiczne toalety?
Sztuczny problem.
Kogo to spotkało? Szczerze.
Czy ktokolwiek miał z tym problem?
Jakiś polityk pomyślał sobie:
„Historyjka, która dotyczy kilku osób.
Zróbmy z tego problem ogólnokrajowy,
żeby ludzie się kłócili”. Kogo to w ogóle spotkało?
Czy ktokolwiek z was miał w toalecie sytuację,
że wybuchła afera i ludzie zaczęli pytać:
„Przepraszam, czy to twoja płeć?
Czy zgadza się z symbolem na drzwiach?
A co z genitaliami?
Proszę pokazać”.
Spotkało was to?
Nie.
Gdzie tam.
Ale mamy się o to kłócić, bo to się sprzedaje.
„Która toaleta?” Kogo to obchodzi?
Serio, kogo to obchodzi?
Niektórzy powiedzą: „Osoby trans”.
Chcą wiedzieć, czy mogą skorzystać.
Idźcie gdziekolwiek. Kto was powstrzyma?
Serio, to publiczna toaleta.
Kto was powstrzyma?
Kto będzie tego pilnował?
Nie możemy nawet
zmusić ludzi do srania do kibla.
Myślicie, że będą wiedzieć, kim się urodziliście?
Idźcie, gdzie chcecie. Po co marnować nasz czas?
Inni za to mówią:
„Będziemy walczyć, bo musimy wiedzieć, kto”...
Coś wam powiem. Jeśli tracicie czas na to,
by wiedzieć, jakie kto ma genitalia,
to z wami jest problem.
Martwię się o was.
W publicznych toaletach panuje jedna zasada.
Nie zwracacie uwagi na nikogo,
wstrzymujecie oddech i tyle.
Po co gapicie się na innych ludzi?
Każdy facet wie, że w toalecie
patrzymy się przed siebie, sikamy,
robimy swoje. Nie rozglądamy się.
Jeśli już, to w górę i w dół.
Nie patrzycie na ludzi.
Facet obok może się dusić. Nie patrzycie.
Nie wiercicie się.
Słyszycie i pytacie...
„Ej, stary.
Wszystko gra?
Nic ci nie jest?
Zadzwonić... Wszystko gra?
„Zadzwonić po”... „Nie gap się na mnie!”
Co my wyprawiamy?
O co my się kłócimy?
Publiczne toalety.
W Ameryce to dzieje się cały czas.
Raz za razem.
Kiedyś kobiety walczyły o prawo do korzystania z publicznych toalet.
Wyobraźcie sobie.
Kiedyś kobiety nie mogły korzystać z publicznych toalet
i musiały walczyć o to prawo.
A mężczyźni byli wściekli. Mówili: „To jakiś absurd.
Kobiety w publicznych toaletach? To szaleństwo!
Jak to miałoby działać?
Będą wchodzić, kiedy sikamy?
I co? Będą patrzeć nam na siurki?
I się śmiać?”.
Pomyślcie, panie.
Kiedy kobiety zaczęły pracować,
nie mogły załatwiać się w publicznych toaletach.
Jeśli chciało wam się siku czy kupę,
musiałyście iść do domu.
Mówię o kupie teoretycznie.
Nie wiem, czy robicie kupę.
Żaden facet nie wie. Bądźmy szczerzy.
Zakładamy, że tak jest, ale nie wiemy,
czy kobiety faktycznie...
Żaden facet tego nie wie.
Kiedy wasza kobieta ostatnio robiła kupę? Nie wiecie.
Nie wiecie tego.
Nie macie żadnych dowodów.
Nie ma zapachu.
Nie ma śladów. Nic.
Nie wiem, kto odpowiada za wasz PR,
ale radzi sobie wyśmienicie.
Wyśmienicie.
Łazienka po wyjściu kobiety pachnie jeszcze lepiej.
Jakim cudem?
Nigdy nie wiecie, kiedy kobiety robią kupę.
Zawsze spędzają w toalecie tyle samo czasu.
To jest najlepsze. Nie dajecie po sobie poznać.
Kobieta idzie siku, dziesięć minut.
Poszła do łazienki.
Robi swoje, wychodzi, myje ręce,
pudruje twarz, wysyła SMS-a, wraca do stołu.
Nic nie wiecie.
Przy kupie tak samo, dziesięć minut.
Idzie, robi swoje,
wychodzi.
Myje ręce, pudruje nosek, pisze SMS-a. Wychodzi z łazienki.
Nie wiecie.
U nas wszystko wiadomo.
Nie jesteśmy dyskretni.
Wiecie, kiedy facet był siku.
Dwie minuty.
Najszybsza rzecz na świecie.
Jak na postoju w NASCAR.
Wchodzimy, sikamy, wychodzimy,
udajemy, że umyliśmy ręce, wracamy.
A skąd wiecie, że robiliśmy kupę?
To oczywiste. Nie ruszamy się z toalety.
Już nas nie zobaczycie.
Wasza rodzina rozkleja plakaty w restauracjach.
„Widzieliście tego człowieka?”
W Ameryce ludzie zawsze walczyli o toalety.
Zawsze. Kiedyś czarnoskórzy musieli walczyć o to,
by korzystać z toalet.
Pytali: „Dlaczego nie możemy korzystać z publicznych toalet?”.
Ludzie byli wściekli.
„To jakiś absurd.
Czarnoskórzy w publicznych toaletach?
Jak to miałoby działać?
Będą tam stali, kiedy sikamy?
I co? Będą patrzeć mi na siurka?
I się śmiać?”
Mam tyle lat, że pamiętam
dyskusję na temat tego,
czy geje powinni korzystać z publicznych toalet.
Naprawdę były takie dyskusje.
Pamiętam wywiady w wiadomościach.
„Czy geje powinni móc korzystać z tych samych toalet, co hetero?”
„Nie obchodzi mnie, co robią,
póki nikomu nie przeszkadzają.
Ale powiedzcie mi jedno.
Jak to miałoby działać?
Korzystalibyśmy z jednej toalety i co?
Jakiś gej będzie patrzył
jak sikam? Na mojego siurka?
Potem za niego złapie.
Zacznie tarmosić.
Będzie mi tarmosił.
I jeszcze mi się to spodoba?
I będę zadowolony jak nigdy w życiu?
Zacznę wpadać co tydzień,
licząc, że znów się spotkamy?
A potem w końcu spotkamy się w miłej knajpce,
żeby lepiej się poznać?
By po kilku latach pobrać się
i żyć razem długo i szczęśliwie?
Tego chcecie?”
Publiczne toalety.
Dlatego nie ukrywajmy historii.
Znając historię, wiecie, czego się spodziewać.
Wiecie, czemu coś miało miejsce.
Niemcy świetnie sobie z tym radzą.
Nigdy nie będzie idealnie.
Ale Niemcy to jedno z niewielu państw,
które wypłaciły reparacje za to, co zrobiły.
To jedno z niewielu państw, które potrafiło przeprosić
i naprawdę zmienić to,
jak Niemcy widzą siebie, a świat ich.
Po II wojnie światowej Niemcy zmieniły wiele praw.
Zmienili państwową ikonografię.
Co można wieszać, czego nie.
Zmienili hymn.
Wyobraźcie to sobie, zmienili hymn.
Uznali, że hymn był nacjonalistyczny,
a naziści wykorzystywali go niewłaściwie.
Zmienili go. Oryginalny utwór miał tytuł
„Deutschland, Deutschland über alles”.
Mogliście słyszeć go w starych filmach.
Szło tak.
Po angielsku to znaczy...
Niemcy, Niemcy ponad wszystko
Ponad wszystko na świecie
I naprawdę tak myśleli.
W przeciwieństwie do większości hymnów
niemiecki był konkretny.
Ale po wojnie Niemcy stwierdzili: „Już tak nie możemy”.
Zmienili więc hymn.
Zmienili tekst.
Nowy tekst brzmi...
Po angielsku to...
Jedność, prawa i wolność
Dla wszystkich żyjących w Niemczech
Urocze.
Równie dobrze mogliby śpiewać...
Przepraszamy Bardzo przepraszamy
Przepraszamy za to, co zrobiliśmy
Doceniam to, ale ja nie szedłbym aż tak daleko.
Serio. Nie aż tak.
Stary hymn był okropny. Nie powinniśmy tak myśleć.
Ale hymn musi mieć kopa.
Wymyśliłbym coś pośrodku.
Mój hymn brzmiałby...
Niemcy, Niemcy
Gdzieś w pierwszej piątce
Nie ponad wszystkich na świecie
Jesteśmy w pierwszej piątce Bez dwóch zdań
Pierwsza jest Ameryka
Potem Wielka Brytania A następnie Francja i Hiszpania
A my jesteśmy na piątym miejscu...
Hiszpania nie jest lepsza.
Jesteśmy na czwartym miejscu
Czwarte miejsce na...
Francja jednak nie ma aż tak silnej gospodarki.
Może jesteśmy na trzecim miejscu
Anglia powyżej... Brexit nie był dobrym pomysłem.
Może jesteśmy an drugim miejscu Ameryka jest na...
Mają problemy z wyborami.
Więc może jesteśmy über alles!
Nikt nie wie, że zrobili coś takiego.
Rozmawiałem z pewnym Niemcem.
Był zaskoczony.
„Przeszliśmy wiele zmian.
Hymn był dla nas ogromną zmianą.
Na pewno cały świat o tym wie”.
Ja na to: „Nie”.
„Ale jak to?
Ktoś o tym nie wspomina?”
„Nikt o tym nie wspomina”.
„Jak to nikt?” „No nikt.
Poza Niemcami nikt o tym nie wie”.
„Jak mogą nie wiedzieć?” „Co masz na myśli?
Poza Niemcami nikt nie mówi po niemiecku.
Skąd mamy wiedzieć?
Zresztą zrobiliście coś dziwnego.
Zmieniliście słowa,
ale zostawiliście melodię”.
Przedziwne.
„Hymn jest okropny, więc go zmienimy”.
„Ja. A co z melodią?”
„Melodię zostawimy, bo znam już kroki. Ja”.
Dlatego ludzie nie wiedzą, że cokolwiek się zmieniło.
Większość ludzi nie zna słów.
Znamy tylko melodię.
Michael Jackson śpiewał: „Jesteś warzywem”.
Nie wiedzieliśmy o tym.
Zapytacie: „Kiedy tak śpiewał?”.
Śpiewaliście to całe życie...
Jesteś warzywem
Nikt nie zna tekstu. Znamy tylko melodię.
Niemcy to właśnie zrobili.
Dziwnie jest zostawić muzykę. Muzyka to emocje.
Próbowałem mu wytłumaczyć, ale nie rozumiał.
Wiecie, jak to jest.
Wyobraźcie sobie
coś takiego w Gwiezdnych wojnach.
Weźmy na przykład Dartha Vadera.
Kiedy na ekranie pojawia się Vader,
na przykład na jakiejś planecie,
od razu wiecie, że będzie się działo,
stanie się coś złego,
bo słyszycie jego muzykę.
Muzyka mówi wam, co się stanie.
Statek ląduje...
Drzwi się otwierają...
A on tam jest.
Ale nigdy nie...
Nigdy nie wyjdzie bez swojego podkładu.
Na boku poprosi DJ-a:
„Puść mój kawałek”.
„Właśnie”.
I wiecie, że będzie się działo.
Schodzi...
„Na kolana, Jedi”.
„Nie poddamy się, będziemy walczyć!”
„Nie pokonacie mnie”.
„Jest za silny. Może nam się nie udać”.
„Pokonać go musimy”.
„Mocy użyjemy”.
„Pokonaliście mnie!”
„Udało nam się, Mistrzu Yodo!
„Pokonaliśmy Dartha Vadera!”
„Zgadza się”.
„Co teraz?”
„Wolność w galaktyce przywrócimy.
Głosić dobre wieści będziemy”.
„Do dzieła”.
„Nową pieśń stworzymy”.
„Jesteście wolni”.
Dziwne, serio.
Ale jestem pod wrażeniem.
Zmiana hymnu to nie byle co.
Naprawdę.
Jakakolwiek zmiana.
Rozmawialiśmy na ten temat.
Potem mój rozmówca powiedział coś ciekawego.
„Widzieliśmy, że Niemcy muszą zmienić to,
jak postrzegają samych siebie.
Dlatego zmieniliśmy hymn”.
„Jestem pod wrażeniem”.
„Myślisz, że Ameryka zmieniłaby”...
„Nie kończ tego zdania.
Nawet tego nie kończ”.
Dowiedziałem się,
że Ameryka nienawidzi zmian.
Żadnych zmian.
Chcecie zmienić to, co Niemcy?
Pieniądze, flagi, hymn? Jaja se robicie?
Kiedyś chcieli zmienić dwudziestodolarówkę.
Pamiętacie?
Na banknocie miała być Harriet Tubman.
Ludzie tak się wkurzyli, że pomysł odłożono.
Ludzie byli wściekli. „Co wy wyprawiacie?”
„Chcemy Harriet na”... „Jak śmiecie?
Jak śmiecie usuwać prezydenta z banknotu?
Jak śmiecie...
Kto jest na 20?
Jak śmiecie usuwać Andrew Jacksona?
„Harriet Tubman będzie z przodu,
a Andrew Jackson z tyłu”.
„Prezydent ma być z tyłu?
To brak szacunku!”
Wcale nie.
Powinniście wiedzieć,
że Jackson chciałby mieć czarną kobietę nad sobą,
więc nie wiem, o co ta afera.
Wszyscy wygrywają.
Mimo to ludzie byli źli.
A teraz chcecie zmiany flagi?
Zmiany hymnu?
W Ameryce nauczyłem się dwóch rzeczy.
Szanujemy flagę
i szanujemy hymn.
Nie wiem, co to znaczy.
Ale trzymam się zasad.
Po prostu nie mogę tego pojąć.
Ludzie mówią: „Szanuj flagę!” i ja to rozumiem.
Ale czwartego lipca te same osoby
noszą flagę jako bieliznę.
Liczy się?
Patrzycie w niebo, mówiąc:
„Ta flaga, te jajca”.
Nie zmieniałbym nic.
A hymn? W życiu.
Choć drobne zmiany by się przydały.
Mnóstwo w nim przemocy.
Ameryka ma problem z przemocą.
Może coś lżejszego...
Dużo w nim przemocy.
To jedyny hymn,
który ma w swoich słowach wybuchające bomby.
Tak. Bomby i rakiety
w hymnie.
Jakby to był film Michaela Baya.
Wszystko wybucha w zwolnionym tempie.
Brzmi też, jakbyśmy grozili innym krajom.
„Bomby rozdzierające powietrze, czerwień rakiet.
Powodzenia”.
Niczym gangsterski rap.
Serio.
Hymn USA jest jak gangsterski rap.
Ma te same elementy.
Przemoc, groźby.
Udowodnić wam?
To jedyny hymn,
w którym możecie dodać słowo „suko”
na koniec każdego wersu,
a treść wciąż będzie miała sens.
Dowodziły przez całą noc
Że nasz sztandar ciągle tam trwa
Suko
Uwielbiam hymn USA. Naprawdę.
Jest emocjonujący, znam wszystkie słowa. Nie śpiewałem, ale znam.
Słyszycie ten hymn tak często, że znacie słowa.
To jak...
Nationwide jest po waszej stronie
To...
To samo. Nie musiałem tego znać.
Chciałbym odzyskać tę część umysłu.
Z hymnem USA jest tak samo, słyszymy go w Ameryce cały czas.
To jedyny kraj z tych, w których mieszkałem,
gdzie puszczają hymn,
kiedy nie ma nikogo z innego kraju.
Na meczach koszykówki, futbolu,
beer ponga.
Jeśli od urodzenia tu mieszkacie, to dla was normalne.
„Trevor, a można inaczej?”
Powiem...
Powiem wam jako ktoś z innej części świata,
tak się nie robi.
Większość miejsc na świecie
puszcza hymn może raz do roku, podczas narodowego święta
lub na zawodach międzynarodowych.
Właśnie wtedy.
Bo przy innym kraju
musicie udowodnić przeciwnikom,
że jesteście lojalni. Dlatego śpiewacie.
Państwa są bardzo zakompleksione.
Trzeba dodawać im otuchy.
Cały czas.
Powinny iść na terapię,
by rozwiązać problemy, ale nie robią tego.
To zakompleksienie widać,
kiedy wyjeżdżacie.
Kiedy wyjazd i powrót?
Pytają was tylko o to.
Kompleksy, zazdrość.
„Gdzie byliście?
Gdzie? W jakich krajach?
Znaleźliście sobie nowe państwo, tak?
Tak mam to rozumieć?
Co to za pieczątki? Pokażcie paszport”.
„Cholerka. Naruszacie moją prywatność”.
Dlatego śpiewamy hymn
tylko w obecności innego kraju.
Tylko i wyłącznie.
Żeby wasz kraj poczuł się dobrze.
Rozumiecie?
Wiecie, czym są hymny?
Hymn to geopolityczny odpowiednik
tego, co kobiety robią
nam, mężczyznom.
Panie, kojarzycie tę sztuczkę?
Kiedy wasz facet ma zranione ego,
a wy chcecie mu pomóc.
Każda z was zna sztuczkę,
która działa na każdego.
Myślicie sobie teraz: „Zamknij się, Trevor!
Zamknij się!”.
To piękna i subtelna technika.
Powiedzmy, że jecie sobie lunch
i podchodzi do was jakiś facet.
Przypakowany, wysportowany, atrakcyjny.
„Boże! Michelle?”
„Justin? O mój Boże!
Co u ciebie?”
A wy myślicie sobie: „Co za Justin? O co chodzi?”.
„Masakra. Drugi raz w ciągu dwóch tygodni?”
A wy znowu: „Dwa razy? Kiedy był pierwszy?
Co to za typ?”.
„Wiem. Boże. Co u ciebie?”
„W porządku. Musimy kiedyś się spotkać. Pogadać o studiach.
Myślałem o tym. To były czasy.
Pamiętasz tamten wieczór?”
„Byłaś na studiach? O co chodzi?”
Ona czuje, jak wasze ego
więdnie jak rodzynki na słońcu.
Nie spojrzy na was.
Nie zrobi afery.
Dalej będzie rozmawiała.
Ale delikatnie położy wam rękę na udzie.
I będzie głaskać.
Jakby nic się nie stało.
„To były czasy. Byłam cheerleaderką.
Musiało się dziać. Wiesz, jak jest”.
A dłoń wtedy...
„Wszystko gra.
Jesteś dorosłym mężczyzną.
Silnym. Zgadza się.
Nie ma innego takiego jak ty.
Dorosły mężczyzna.
A on? Nawet nie wiem, kto to.
I te jego mięśnie.
Nie lubię mięśniaków.
Mięśnie są obrzydliwe.
Tylko spójrz, jaki wysportowany.
Obrzydliwe.
Sześciopak? Po co mi sześciopak?
Dlatego wolę ciebie”.
To właśnie hymn.
Jak pocieszyć wasz kraj.
Hymn USA jest ciekawy.
Jest w nim wszystko, co reprezentuje Ameryka.
Ameryka ma najciekawsze zasady dotyczące hymnu.
To jedyny kraj na świecie, w którym możecie śpiewać hymn tak,
jak chcecie.
Jakkolwiek.
Nigdzie indziej tego nie ma.
W innych krajach śpiewacie tak, jak jest napisane.
To nudne i w tym rzecz.
Hymnu się nie zmienia.
W Ameryce możecie wszystko.
Zauważyłem to kiedyś.
Byłem akurat na meczu koszykówki.
New York Knicks kontra Toronto Raptors.
A jako że Raptors są z Kanady,
przed meczem puszczono dwa hymny, co zdarza się rzadko.
Nagle usłyszeliśmy głos.
„Panie i panowie,
proszę wstać do hymnu Kanady”.
Wszyscy wstali,
a ktoś puścił hymn z taśmy.
Widać było, że mają to gdzieś.
Hymn Kanady. Zawsze taki sam.
O Kanado...
Coś tam, coś tam Daj nam...
Znacie tę piosenkę. Nie mam na to czasu.
Hymn Kanady.
Koniec.
Konferansjer wrócił.
„A teraz, panie i panowie,
wstańcie do hymnu Stanów Zjednoczonych”.
To moja ulubiona część.
Zgasły światła.
Ktoś wszedł na środek boiska.
Kompletna cisza, napięcie.
O, powiedz
Czy
Widzisz
W pierwszym świetle świtu
Cośmy tak dumnie sławili...
Czemu chcesz, żeby hymn był sexy?
Nigdy tego nie rozumiałem.
Czemu chcesz sprawić, by hymn był sexy?
Będąc w Anglii, nigdy nie usłyszycie: „Remix!”.
Boże, chroń Chroń królową
Boże, chroń królową Chronię królową, dobry seks
Chroń królową Chrońmy królową
Dobry seks Chrońmy królową
Matko.
Niemcy były super.
Potem, po raz pierwszy,
występowałem w Paryżu,
byłem podekscytowany.
Zawsze chciałem wystąpić w Paryżu.
Nie wiedziałem, jak to będzie. Mogę opowiedzieć?
Paryż jest taki, jak wam mówią.
Jedno z najbardziej romantycznych miejsc, w jakich kiedykolwiek byłem.
Zakochałem się 1000 razy.
Byłem tam sam. Ale to nieistotne.
Tak.
Każdej nocy tylko ja i pluskwy.
Podobało mi się,
bo mogłem poznać paryżan.
Osobiście.
Żadnych stereotypów.
Uczyłem się o Francuzach od Francuzów.
Dowiedziałem się wyjątkowych rzeczy.
Francuzi zupełnie inaczej podchodzą do pracy
niż my.
Wiecie?
Mają pracę w dupie.
Brzmiało to inspirująco.
Wydaje mi się, że wielu z nas
za bardzo wiąże siebie ze swoją pracą.
Identyfikujemy się z pracą.
Mówicie komuś: „Powiedz mi coś o sobie”.
„Jestem architektem”...
„Powiedz coś o sobie”. „Mam salon fryzjerski”...
„Powiedz coś o sobie”. „Nauczyciel”.
„Powiedz mi coś o sobie”,
a ludzie mówią wam o swojej pracy.
Na tym się skupiają.
Francuzi nie. O nie.
Żaden Francuz taki nie jest.
Zapytacie Francuza: „Przepraszam. Czym się zajmujesz?”.
„Ja?
Chodzę ze znajomymi na spacery...
lubię dobre jedzenie”...
„Nie, co robisz na co dzień”.
„Na co dzień? Pardon.
Na co dzień?
Oddycham i...
Piję wodę i...
Uprawiam seks”.
Zupełnie inne podejście.
Bez przywiązania do pracy. Cudowna rzecz.
Dowiedziałem się tego,
kiedy zgubiłem na lotnisku bagaż.
No nie?
Wylądowałem, a mojego bagażu nie było.
Zorientowałem się przy karuzeli.
Linie lotnicze robią coś paskudnego.
Wiedzą, że wasz bagaż nie wyjedzie.
Wiedzą, gdzie jest wasz bagaż.
Ale wam tego nie mówią.
Pozwalają wam stać tam
z nadzieją w serduszku.
Mogliby przyjść do was przed lotem i powiedzieć:
„Bagażu nie ma.
Uwaga, spoiler”.
Ale nie robią tego.
Pozwalają wam lecieć i się cieszyć.
Wylądowałem w Paryżu.
Myślałem, że to początek cudownej podróży.
Byłem zadowolony, bagażowe wożonko.
„Wezmę swój bagaż
i pójdę zwiedzać Paryż”.
Podszedłem do karuzeli.
„Zaraz wezmę swoje bagaże.
Tak jest. Przyszedłem po bagaże”.
„Przepraszam.
Zróbcie miejsce.
Chcę się pochylić.
Wtedy wyjedzie szybciej.
No chodź, walizeczko”.
Bagażowe wożonko na maksa.
Walizki zaczęły wyjeżdżać, a ja je oceniałem.
„Dalej macie Samsonite?”
„Gdzie mój bagaż?”
Walizki wyjechały,
a nowe już się nie pojawiały.
Zacząłem się martwić.
Bagaży było coraz mniej.
„Mój bagaż...
Nie ma go”.
Dotarło do mnie.
Mój bagaż się nie pojawił.
Straszne. Czułem się tak,
jak kiedy byłem mały
i mama nie odebrała mnie ze szkoły.
Dokładnie tak samo.
Czułem się, jakbym znów miał dziesięć lat.
„Panie Wilkinson, może pan iść.
Mama przyjdzie. Może pan iść do domu.
Przecież by o mnie nie zapomniała.
Nie... Ona...
Pewnie nie żyje.
Leży gdzieś martwa”.
Zapomniała o mnie.
Zdarzało jej się to.
Musiałem wtedy iść na piechotę.
Jakąś godzinę.
A kiedy wracałem,
zawsze reagowała tak samo,
bo pracowała z domu.
Pracowała przy komputerze,
a ja wchodziłem i zamykałem za sobą drzwi...
Zawsze taka sama reakcja.
„Nie, skarbie!
Która godzina?”
A ja mówiłem: „Już za późno!”.
Nie będę kłamał. Nie lubiłem, gdy o mnie zapominała,
ale delektowałem się tymi chwilami.
Nie był to jakiś problem. Lubiłem spacery.
Nie denerwowało mnie wracanie z buta.
Kopałem sobie kamienie, śpiewałem.
A pod domem myślałem: „Chwila”.
W takich momentach
mogłem być wredny bez żadnych konsekwencji.
Żadnych.
Bo kiedy byłem mały,
nie mogłem być wredny w stosunku do rodziców.
Nie byłem biały. No nie?
Musiałem uważać.
Lubiłem, kiedy mama zawaliła.
Pytała: „Wybaczysz mi?”.
„Zastanowię się”.
Musiałem znaleźć pomoc.
Rozglądam się,
widzę starszego Francuza,
siwe włosy, różowe policzki,
niewysoki pan w okularach.
Podszedłem do niego.
Miał czerwoną kamizelkę.
A na niej napisane po francusku: Information,
a pod spodem po angielsku:
Information.
Podchodzę i...
„Bonjour. Dzień dobry”.
On: „Dzień dobry. Bonjour”.
Spytałem: „Angielski? Francuski?”.
„Angielski, tak, oui”.
„Może mi pan pomóc?
Mój bagaż się nie pojawił.
Co muszę zrobić?”
„Pański bagaż... Nie pojawił się...
„Okej.
W porządku.
Spróbujmy po francusku.
Ciekawe, co się stanie”.
W końcu się udało.
Pokierował mnie do miejsca, gdzie mogłem złożyć skargę.
W okienku stał dużo młodszy Francuz.
Algierskiego lub marokańskiego pochodzenia.
Bardzo francuski. Spoko ziomek.
Pomagał właśnie komuś.
„Dziękuję bardzo. Następny”.
Podszedłem. „Cześć”.
A on: „Co słychać, brachu?
Jak się masz, co tam?”
„Potrzebuję pomocy.
Mój bagaż się nie pojawił”.
„O nie, stary. Twój bagaż się nie pojawił.
No nie.
Próbowałeś go szukać?”
Odparłem: „Co? To pierwsza rzecz, jaką zrobiłem.
Nie przyszedłem tu pogadać”.
„Oczywiście, to...”
Dodał: „Tylko się upewniam.
Czyli bagaż zaginął? To...”.
„Tak”.
„Niedobrze, stary, przykro mi.
Niefajnie.
Co chcesz teraz zrobić?”
„Co chcę zrobić?
Chcę, żebyście wy coś zrobili.
Mogę to zgłosić?”
„Chcesz wypełnić formularz?
Żeby dostać pieniądze z ubezpieczenia?”
„Nie, chcę, żebyś znalazł mój bagaż”.
„Nie martw się,
nie znajdziemy go.
Nie, luzik.
Nie przejmuj się.
Jesteśmy w Paryżu.
Kiedy coś znika, to na zawsze.
Bagaż się nie znajdzie. Chyba że masz szczęście.
Ale jeśli go nie ma, to przepadł.
Jest piątek. Mamy strajki.
Możesz iść. Nie przejmuj się”.
„Mam się nie przejmować?
To mój bagaż.
Miałem tam ubrania”.
„Ale jesteś w Paryżu.
Potrzebujesz ubrań? Jesteś w Paryżu.
Kup sobie coś.
Co z tobą, stary? Wyluzuj”.
Był tak pewny siebie,
że czułem, że ma rację.
Zwątpiłem w siebie.
Poszedłem sobie, myśląc: „Czy to ja się mylę?
Czy za bardzo zależy mi na bagażu?”.
Nie kłamał. W Paryżu mają ogromny wybór ubrań.
Musiałem kupić nowe ciuchy,
bo czekały mnie występy i nie tylko.
Jeśli będziecie lecieć kiedyś do Paryża,
weźcie więcej pieniędzy na ciuchy.
Spakujcie też
więcej pewności siebie.
Przyda się we francuskich sklepach.
Ci sprzedawcy to nie wasi koledzy.
Nigdy nie byłem w kraju,
gdzie w sklepie jesteście zdani tylko na siebie.
Nikt wam nie pomoże. Nikt.
Nie wiecie, kto tam pracuje, co robi.
Jakby sprzedawcy byli pod przykrywką.
Chodzili sobie po sklepie.
Przez 20 minut nikt mi nie pomógł.
W końcu zacząłem dobierać ciuchy, kiedy usłyszałem zdenerwowany głos:
„Mogę panu pomóc?”.
„Poproszę. Chcę kupić ubrania.
Przepadł mi bagaż”.
Zostałem zroastowany bardziej
niż kiedykolwiek w życiu.
Wszystko, co wybrałem,
zostało skrytykowane.
„Znajdę to w rozmiarze M?”
„M?
A nie L lub XL?
Chyba nie nosi pan M.
Nie wydaje mi się”.
„Słucham?”
„Myślę, że nosi pan L. Przyniosę L.
M to nie pana rozmiar”.
„Co takiego?”
Wszystko.
Chciałem kupić kurtkę.
„Może być?”
„Nie, ta nie pasuje do pańskiej karnacji.
Musi pan wiedzieć, jak połączyć barwy,
które ma materiał
i kolor pańskiej twarzy.
Ta kurtka do pana nie pasuje”.
„Mam już podobną”.
„I nosi ją pan?”
„Już nie”.
„Może ją pan nosić.
C'est tranquille. Proszę”.
„Teraz mi pan grozi”.
Jest po prostu inaczej.
Kolega powiedział mi:
„Francuzi to buce”.
Powiedziałem, że tak nie uważam.
„Po prostu są szczerzy do bólu”.
No nie?
Trudno odróżnić jedno od drugiego.
Któregoś dnia rozmawiałem z pewną Francuzką,
ośmieliłem się ją zapytać:
„Hej...
Dlaczego Francuzi...
tacy są?”.
Spytała, co mam na myśli.
„Kiedy robię zakupy,
wydają się wredni”.
„Nie są wredni. Po prostu są sobą.
Może przyzwyczaiłeś się do tego,
że obsługa tak boi się o napiwek,
że wokół ciebie skacze.
»W czym mogę pomóc?«
We Francji dbamy o to, by każdy godnie zarabiał.
Porządną pensję.
Więc nie musimy się o to martwić.
W Ameryce klient jest królem.
A we Francji? Wiesz, jak traktujemy królów.
Więc wiesz...
Tu jest inaczej”.
Francuzi tacy nie są.
Jesteście świetni.
Dziękuję.
Dziękuję bardzo.
Miałem rację.
Dlatego jestem w Detroit.
Serio. Super publiczność.
Piękna, różnorodna.
Miasto też jest super.
Zwiedziłem to i owo.
Pokłóciłem się z moim kolegą Dave'em.
Jest reżyserem tych nagrań,
pewnego dnia spytał mnie:
„Co robisz w ciągu dnia?”.
„Może pójdę coś zjeść”.
„Stary, może obczaimy wszystkie muzea w Detroit?”
„Może jedno”.
„Jak to jedno?”
„Mam zwiedzić wszystkie?”
„Byłeś tu już kiedyś?
Wiesz, ile mają tu muzeów?”
„Tak, ale to wciąż muzea.
Jedno mi wystarczy.
Nie mam kondycji. Nie zwiedzę tylu, co ty”.
„Co masz na myśli?”
„Jesteś biały, ty lubisz takie rzeczy”.
Żartowałem sobie. Droczyłem się z nim.
Nic więcej.
Szybko się obraził.
„Coś ty powiedział?”
„Jesteś”...
„Biali ludzie nie kochają muzeów.
O czym ty mówisz?
Muzea nie są nawet w pierwszej piątce tego, co lubią biali”.
Był taki pewny siebie.
Mówił to z takim przekonaniem.
„A co jest w pierwszej piątce?”
To było... „To nawet nie pierwsza piątka”.
Jakby w swojej sypialni miał listę
dziesięciu ulubionych rzeczy.
Niesamowite.
Pomyślałem. „Serio.
Nie zmienię zdania”.
Lubią muzea.
Nic w tym złego.
Biali uwielbiają muzea.
Wielu ludzi lubi muzea,
ale biali je uwielbiają.
Naprawdę.
Nie istnieje miejsce,
gdzie biali nie postawili jakiegoś muzeum.
Nieważne. Biali kochają muzea.
Widzieliście kiedyś białych w muzeum?
Spacerują uśmiechnięci z rękoma za plecami.
„Tak, to byliśmy my.
Tak, tu też my.
Dobrze nam szło”.
Biali kochają muzea.
Na pewno byłyby w pierwszej piątce.
Zastanawiałem się.
Gdyby istniała taka lista,
muzea byłyby w pierwszej piątce.
Numer cztery, pływanie.
Biali ludzie kochają pływanie.
Nic w tym złego. Widzieliście, jak pływają?
Wyglądacie zjawiskowo.
Zjawiskowo.
Robicie coś takiego z włosami.
Wynurzacie się i...
Idealnie, jak kaczka.
Też kochałbym pływanie.
Biali uwielbiają pływanie.
Tak bardzo uwielbiają pływanie,
że na igrzyskach olimpijskich,
pływając, można zdobyć więcej medali
niż w innych dyscyplinach.
Tak bardzo biali kochają pływanie.
Kiedyś to zauważyłem.
Trwała dyskusja na temat tego, kto jest najlepszym olimpijczykiem.
W finałowej dwójce byli Michael Phelps
i Usain Bolt.
Jednym z argumentów było to,
że Michael Phelps zdobył więcej medali.
Pomyślałem: „Tak, bo oszukiwał.
Jest pływakiem”.
Nie mówię, że nie jest niesamowity.
Po prostu nie liczcie medali.
Pływanie to jedyna dyscyplina,
w której można zdobywać medale za to samo,
z drobnymi tylko różnicami.
To bez sensu.
Pomyślcie. „Sto metrów stylem dowolnym”.
Złoty medal.
Teraz tak.
Kolejny medal.
I jeszcze tak.
Kolejny medal. A to?
Kolejny.
Bez sensu. Mam gdzieś, co kto myśli.
Nie możecie zdobywać więcej medali.
Usain Bolt nie ma tego luksusu.
Biegnie sto metrów i koniec.
„Na miejsca, gotowi”...
Dawaj, dawaj.
Meta, złoty medal.
Koniec.
Nie może pomyśleć sobie:
„Super. A teraz motylkiem”.
Tak nie można.
Szkoda.
Biali kochają pływanie, więc stworzyli zasadę. Kumam.
Czwarte miejsce.
Muzea są na piątym miejscu,
pływanie na czwartym.
Numer trzy,
bycie osłupiałym.
Biali lubią być osłupiali.
Doskonale wiecie, o co chodzi.
Kiedy biała osoba miała zły dzień,
coś się stało,
zachowują się tak...
Biali ludzie uwielbiają osłupienie.
Łatwo to zobaczyć w supermarkecie.
Mamy długą kolejkę.
Ale tylko jedną otwartą kasę.
Klienci czekają.
Ale zawsze jest ktoś, kto...
„Czemu nie otworzą drugiej...
Poważnie?
Co oni...”
A jeszcze bardziej uwielbiają,
kiedy mogą to robić z drugą osobą.
Widzieliście?
Dzieje się magia.
Prawdziwa magia.
Ktoś biały stoi w osłupieniu.
Znajduje wzrokiem drugą białą osobę
i są osłupiali razem.
Jakby składali się na osłupiałego Voltrona.
Patrzą. „Widziałeś?”
„Wiem”.
Klucz do osłupienia.
Wypuszczanie powietrza.
Życie jest trudne, wypuszczamy powietrze.
Nie możecie oddychać.
Stąd tornada na Środkowym Zachodzie.
Biali ludzie w osłupieniu.
Biali lubią być osłupiali.
Pierwsza piątka, na bank.
Pięć ulubionych rzeczy białych ludzi.
Numer pięć, muzea.
Numer cztery, pływanie.
Numer trzy, osłupienie.
Numer dwa, bycie białym.
Świetna rzecz. Nie winię was.
I numer jeden.
To moja osobista lista.
Niczego nie narzucam.
Jeśli się nie zgadzacie, zróbcie własną listę.
To moje osobiste zdanie.
Jest jedna rzecz,
jedna, jedyna rzecz,
którą biali ludzie kochają najbardziej.
„Sweet Caroline”.
Coś wam powiem.
Nic nie przynosi takiej radości
duszy białych osób,
jak piosenka Neila Diamonda.
To się dzieje wszędzie.
Byłem na każdym kontynencie,
w wielu krajach.
Kiedy leci ta piosenka,
oczy białych ludzi zaczynają świecić...
jakby ktoś wybudził uśpionych agentów.
To dzieje się zawsze.
Za każdym razem.
Nie chodzi o muzykę, lecą różne piosenki.
Czy to na grillu, meczu baseballa,
czy na imprezie firmowej.
Ludzie nie zwracają uwagi na muzykę w tle.
Ale kiedy pojawia się ta piosenka,
coś w białym DNA się aktywuje.
Nie rozumiem tego.
Ale nic innego nie ma znaczenia.
Patrzycie na spotkanie białych ludzi.
Rozmawiają sobie:
„Biznes, import, eksport.
Tak, właśnie.
Porozmawiamy innym razem.
Zapamiętam”.
A kiedy pojawia się ta piosenka,
za każdym razem...
Nie spodziewacie się tego.
Nie wierzycie.
Ale zawsze jest tak, że...
Nie proponowałem wam nic.
Nie mówiłem: „A teraz wy”.
Ani „na trzy”.
To właśnie wasza białość.
Czuliście to?
To właśnie wy. „Tak jest!”
„To nasza chwila!”
Jestem biały, biały, biały
Biały, biały
Spójrzcie na siebie. Jacy radośni!
No co za radość.
Dziesięć minut temu mieliście wątpliwości.
A teraz: „Najlepszy komik ever!”.
Nie traćcie tej radości.
Moi biali widzowie.
Trzymajcie się jej. To skarb.
Najbardziej urocza rzecz na świecie.
Nic tak nie rozwesela białych ludzi.
Ta piosenka to czysta, nieobrzezana kaukaska radość.
Właśnie tak.
Biali nie mogą się oprzeć.
Zapomnijcie o badaniach DNA.
Jeśli chcecie wiedzieć, czy jesteście biali,
puśćcie tę piosenkę.
Im większa radość, tym więcej w was bieli.
Zaoszczędziliście pieniądze.
Żaden biały...
To się łączy jak klocki.
Mówię wam,
gdyby, broń Boże, miało miejsce trzęsienie ziemi,
a ludzie utknęliby pod gruzami,
zgłosiłbym się, by poszukać białych.
„Wy poszukajcie reszty.
Dam radę!
Mam kolejnego!
Nic ci nie jest?”
Część z was myśli sobie:
„Lubimy tę piosenkę, ale nie jest dla nas aż tak ważna”.
Tak? Ale hymnu ze mną nie zaśpiewaliście.
Byliście cudowni.
Dziękuję bardzo.
Świetnie się bawiłem.
Dziękuję.
Dobranoc.
Jak ci poszło?
Zawsze działa, Neil.
W porządku.
Zawsze działa.
Dziękuję bardzo.
Było cudownie. Dziękuję.
Napisy: Jakub Jadowski