Bądź cicho.
Zaczekaj. Przynieś resztę, gdy napiszę.
Jasne. Capisce.
Masz to?
Co to ma być?
To kilo, a nie 30.
Najpierw kasa.
Jesteśmy przed restauracją. Podejrzani są w środku.
Ruszamy!
Oddział A: na lewo. Oddział B: od tyłu.
Przyjąłem.
- Jaki kod? - 1490.
Lewo!
Dobra. Znacie zasady.
Łapiemy bandziorów,
a potem idziemy na drinka.
Pora na resztę.
Broń!
- Co się dzieje? - Zaatakowali nas.
Nie!
Napastnik rozbrojony.
Policja!
W kamizelkę. Żyję.
Bierzmy ich!
Na podłogę!
- Ręce na widoku! - Zamknij się!
Gdzie te cholerne prochy?
Sporo brakuje. Gdzie reszta?
Nie!
Spokojnie.
Wyluzuj, powoli.
Masz.
Bierz. Nie strzelaj.
Cholera!
WCZEŚNIEJ TEGO DNIA
Panie i panowie.
Mówi do was kapitan Conny Rundkvist.
Zbliżamy się do lotniska Sztokholm-Arlanda.
Mam nadzieję, że mieli państwo udany lot.
Do zobaczenia wkrótce.
Dziękuję.
- Za nisko. Teren. - Jaki teren?
Teren?
- Zwiększ wysokość. - Staram się!
Zwiększam wysokość. Robię, co mogę!
I nic się nie dzieje!
Rozbiłeś się.
A ty masz...
gówno zamiast mózgu.
- Co robisz? - Rozbiłem się.
- Włóż buty. - Dobrze.
Durna gra.
Jesteś gotowa.
Jedźmy do mamy i Tomasa.
Nie, jedziemy do szkoły.
Zapomniałam stroju na wuef.
Rany, coś poradzimy.
No dobra.
Hej. Niedługo masz urodziny.
Marzysz o czymś szczególnym?
- O kamieniu. - Kamieniu?
Stać mnie na coś więcej.
Kamień wystarczy.
Pytam poważnie. Co chciałabyś dostać?
- Na pewno nie... - Nie wiadomo.
- Powiedz. - No dobrze. Konia.
Konia? Nie!
To... poważna sprawa.
Koń to obowiązek.
Zobaczymy...
Będzie dobrze.
- Hej, mamo. - Cześć, misiu!
- Poszła po strój na wuef. - Jasne.
Możemy odebrać Julię wieczorem?
Jedziemy do mamy Tomasa.
Obok jest stadnina koni. Julia marzy o...
Nie.
Odbierzcie ją jutro. Zgodnie z umową.
Cześć, Conny. W porządku?
Tomas.
Cześć.
- Wyglądasz na padniętego. - Skonanego.
Leciałem z Toronto.
Jak ekologicznie.
Taka praca.
- Nie odbieramy dziś Julii. - O nie! Szkoda.
Niedaleko domu mamy jest stadnina koni.
Słyszałem. Straszna szkoda.
Ale to kiepska pora.
- Julia byłaby zachwycona. - Czym?!
Niczym, kochanie. Chodź do auta.
Do jutra.
- Co ty robisz? - Żartuję.
- Chcesz więcej pracować? - Tak.
Wezmę dodatkowe zmiany. Potrzebuję pieniędzy.
Kasyno online?
Co? Nie!
Chcę wykupić lekcje jazdy konnej.
Kumam. „Jazda konna”.
Naprawdę. Dla córki.
Jasne. „Dla córki”.
Tak, dla córki.
Zobaczymy. Przenieś frytkarki na front.
Frytkownice.
- Co? - To frytkownice.
Nieważne.
Przenieś je.
SPRZEDAWCA
Przepraszam, ktoś tu pracuje?
Tak, chyba Ali.
Już tu był. Miał wrócić za chwilę.
- Kwadrans temu. - Rany.
- Zgłosić zaginięcie? - Nie trzeba.
Jasne.
Pracują tu sami idioci.
No cóż...
Te pewnie będą najlepsze.
Mogę coś poradzić?
Te są o wiele lepsze.
Tak słyszałem. Wytłumiają hałasy.
Sam takie mam.
Co?
Sam takie mam. Polecam.
Powinni cię zatrudnić.
Lepiej nie.
Conny!
- Idealnie. - Co?
Conny!
- Wołam cię. - Nie słyszałem.
Załatwiłem ci nadgodziny na dostawie.
Wybiorę te.
- Pomógł pani? - Tak, był świetny.
Szybki.
Montaż 50-calowego telewizora.
- Dzień dobry. - Witam. Co za szybkość.
- Niedługo muszę wyjść. - Żaden problem.
Zrobiłabym to sama, ale kalibracja pewnie jest trudna.
- No cóż... - A nie?
Nie, ale już tu jestem.
Stary telewizor. Zobaczmy.
- DM Tech. - Trochę wstyd.
Fakt.
W porządku.
USTAWIENIA
Muszę już iść.
Przepraszam!
- Halo! - Zapomni pani o tym starociu!
Przepraszam. Nie zauważyłem pani.
Zakradłam się.
Albo i nie. Ale jestem.
- W porządku? - Tak.
To zupełnie odmieni doświadczenie oglądania telewizji.
4K, Dolby Atmos.
I jeszcze jedno. Może pani podłączyć komórkę,
by ustawić wygaszacz ekranu lub galerię obrazów.
Świetnie. Muszę już iść.
- Wrócę za pół godziny. - Dobrze.
- Zostawię pana. - Jasne.
- Ufam panu! - Co?
Kochanie! Halo?
Nie uwierzysz, co się stało!
Co?
Mój telefon.
Telefon? Co?
Halo.
Nie!
POKÓJ PRZESŁUCHAŃ
To ty.
Cześć.
- Co tu robisz? - Pracuję.
A ty?
Chcą mnie przesłuchać.
W porządku, zobaczmy.
To moje...
- Co? - Krzesło.
Przesłuchanie Conny’ego Rundkvista. Obecni: Helena Malm.
Oficer Diana Wilson.
- I Jorma Heikkonen. - Heikkinen.
Fińskie.
Heikonnen też, ale...
Tak.
W porządku.
Przyjechałem do niej w celu montażu telewizora.
Musiała wyjść z domu,
a ja zostałem, by dokończyć.
Chciałem wziąć narzędzia
i zobaczyłem mężczyznę na ziemi.
Mówił coś o telefonie.
Wtedy usłyszałem jakiś hałas.
Złapałem za śrubokręt.
To było głupie, ale byłem przerażony.
A potem...
Świetnie.
Przepraszam. Chcę pomówić z...
moim klientem, Connym Rundkvistem.
Tak.
- W tej chwili. - W porządku.
Przydzielono mnie do ciebie jako twojego adwokata.
Lub ciebie przydzielono do mnie.
Nie, mnie do ciebie. Rozumiesz?
- Przydzielono. - Tak.
- Masz doświadczenie? - W czym?
W takich sprawach.
No tak.
Oczywiście, że tak.
Świetnie.
- Jesteś niewinny, prawda? - Oczywiście.
Oczywiście.
- Co? - Nieważne.
Pracuję bez względu na winę.
- Dziwne. - Co?
Spotkałam go wczoraj.
Jasne.
Kupowałam słuchawki. Pracuje w Elgiganten.
Nie wyglądał mi na kogoś, kto za godzinę miałby zabić.
Nie wyglądał ci?
- Nie. Wydawał się miły. - A więc co się stało?
Było tak. Conny tam przyjechał. Mimmi otworzyła, a potem wyszła,
więc postanowił coś ukraść.
Ale po chwili wrócił jej mąż i przyłapał go na gorącym uczynku.
- Tak. - Tak, albo...
Ale...
Tak. Nie. Może.
Chyba już są gotowi.
Nie rozumiem.
Mogę już iść do domu?
No cóż...
Obiecuję, że będzie dobrze.
Świetnie. Co za ulga.
Sąd uznaje Conny’ego Rundkvista
winnym zabójstwa Luki Stojkovica.
Skazany zostanie przewieziony i osadzony w więzieniu Gränges.
Podpis.
Pierwszy raz?
- Tak. - Ruchy, Conny.
Mała rada.
Celuj w jabłko.
- Jabłko? - Idź.
Jako że morderstwo było bardzo brutalne,
skazany spędzi w więzieniu 18 lat.
Będziesz stać tak cały dzień?
Wiem, że go użyłeś.
O czym ty gadasz? Nie użyłem go.
Posłuchaj mnie!
Dowal mu!
- Co? - Nic!
No dawaj!
Musse, starczy.
Kto to zrobił?
No kto?
Mam widelec wbity w dłoń i nie wiem...
co z tym zrobić.
Cześć.
Usiądź.
Dobrze cię widzieć.
Dziękuję.
Tomas na nim jest.
Chciałeś wydrukowane. Tylko takie było.
Jasne.
Niedługo wyjdę, kochanie.
Nie zrobiłem nic złego.
Nie powinienem tu być.
Mój prawnik, Hasse, złoży apelację.
Niedługo znów będziemy się widywać.
Na pewno?
Oczywiście.
Obiecuję.
- Tu będziesz pracować. - W porządku.
Super.
2-2 na siłownię. Bójka.
Zaraz wrócę. Zaczekaj.
Tak, już idę.
Halo!
Co ci odbiło?
- Użył tunelu. - Wiem.
- A po co nam tunel? - By uciec.
- Właśnie. A potem? - Wiejemy do Wenezueli.
- A jak to zrobimy? - Camilla załatwiła samolot.
- Kto będzie pilotem? - Sam.
- A gdzie on jest? - W izbie chorych.
- Dlaczego? - Bo jest durniem.
Nie, Musse! Bo ty go sprałeś.
Tak, bo jest durniem.
- Wyszedł tunelem do jakiejś laski. - Boże!
Za trzy dni wiejemy.
Jak teraz wylecimy z kraju?
Wymyślimy coś.
Ty coś wymyślisz.
- Ty. - Ja?
Niby jak? Nie cofnę sprania go.
Załatw to albo tu zostaniesz. Jasne?!
Kurwa!
Usiądź, Conny.
Odrzucili apelację.
Co?
Tak.
Zrobiłem, co mogłem.
Wybacz, jeśli dałem ci fałszywą nadzieję.
Cześć.
Niestety czasami życie jest cholernie nie fair.
Nie mogę uwierzyć.
Był tam ktoś jeszcze. Znokautował mnie.
Jasne.
- Zabito go nie bez powodu. - Bez wątpienia.
- Luka wspomniał o telefonie. - Tak.
Znaleziono ten telefon?
Nie.
W takim razie...
moglibyśmy znów złożyć apelację, gdyby się znalazł?
Nie znalazł się.
A ktoś go szuka?
Policja przeszukała miejsce zbrodni.
- Nie było tam telefonu. - A ty?
Szukałeś go? Masz mi pomagać.
Nie.
To znaczy, owszem, mam ci pomagać.
Do licha, szybko ci zleci.
Masz pracę.
Co ci dali? Pranie?
Rozumiem. To nie twoja wina.
Zrobiłeś swoje. To tyle.
Dokąd to?
Do pracy.
- W pralni. - Pierwsza zmiana jest o 13.
Do tego czasu jest tam pusto?
Mówię niewyraźnie?
- Nie, bardzo wyraźnie. - Świetnie.
No to jedziemy.
Chyba idzie na wprost.
Co, do cholery?
W mordę.
Linia numer 12 do Åkeshov odjeżdża za cztery minuty.
- Nie widziałeś mnie. - Jasne.
- Nie wolno chodzić po torach. - Jasne.
Powieś kurtkę.
- Kawy? - Poproszę.
Do licha.
- Zamówiłaś jedzenie? - Jest w lodówce.
Co?
W lodówce!
Cześć.
Czekaj! Posłuchaj!
Jestem...
Wszystko wyjaśnię. Nie bij mnie...
- Nie zabiłem twojego męża. - Jak wszedłeś?
Chcę znaleźć mordercę twojego męża.
Tego, który naprawdę to zrobił.
Dlatego tu jestem.
Helena.
Przyjrzałam się sprawie Luki.
Jeśli to nie Conny Rundkvist zabił Lukę Stojkovica,
stoi za tym ktoś inny.
Nic ci nie umknie.
Tak.
Ale czemu ktoś miałby mordować Lukę?
Na końcu mówił coś o telefonie.
Jego morderca chciał go znaleźć.
- Kłamiesz! - Nie.
Musisz mi zaufać.
Zginął z powodu czegoś, co było na jego telefonie.
Spójrz. Sprawdziłam go.
Miał 53 lata i żonę.
Pracował niedaleko Bamboo Bamboo.
- Tak. - No wiesz!
Rozbiliśmy tam gang kokainowy.
Nie ma informacji, skąd dostaliśmy cynk.
Przyjrzę się temu.
- Co tam? - Rozmawiamy.
- Dobra robota. - Dzięki.
To moja ostatnia szansa. Masz jego telefon?
Nie, zniknął. Nie wiadomo, gdzie jest.
Zadzwoń do mnie, jeśli go znajdziesz.
Jedzenie jest gotowe.
Dobrze. Dziękuję.
Kim jesteś?
Jestem tu, bo...
To ty.
Zamordował Lukę!
Nie, to Marko.
- Marko? - Tak, kuzyn Luki.
Ten z Australii?
Tak.
- Owszem. - Tak. Przyleciałem.
- Dobrze cię widzieć, Marko. - Ciebie również.
Starsza pani.
- Cudownie. - Miła niespodzianka.
Zrób więcej kawy, Sonja.
- Mieszka w Australii. - Tak.
- Za nim długa podróż. - Tak.
Jak mogę zaufać, że...
Co, u licha?
- Czy to było aby mądre? - Nie.
Skorzystałeś z tunelu.
- Posłuchaj. Jestem nowy i... - To ty posłuchaj!
- Czas się pokręcić. - Nie, czekaj!
Przestań!
Zapierdolę cię!
Czekaj! Wyłącz ją!
Dostaniesz nauczkę za podsłuchiwanie!
Halo!
- Dobry. - Co tu robisz?
Odgrywam sobie scenki.
Nie możesz tu być. Masz terapię.
Idę.
No już!
Wyłącz pralkę!
Czekaj!
Wyłącz ją!
No dobra, wchodzę. Dzięki za przypomnienie.
Musse!
- Hej! - Co jest?
Co?
Nic. A co?
Wydajesz się spięty.
Wcale nie.
Jestem bardzo zrelaksowany.
Nie możemy się wychylać.
Nie rób głupstw, bo cię przeniosą.
Czyja to?
Nie wiem. Nowego.
Co ty odwalasz?
To ty?
Tak.
Nie wygląda na pilota.
Nie oceniaj po okładce.
- A ja wyglądam na zbira? - No.
Dobra, zły przykład.
Ale ten gość to pilot.
- Czemu jest cały mokry? - A bo ja wiem?
Pewnie kojarzysz rabunek w Farście.
- Sto milionów w gotówce. - Nie.
Tak, coś mi świta.
- To wasza robota? - Tak.
Moja kobieta będzie czekała na lotnisku Arlanda.
Załatwi nam samolot.
Niech mnie, sprytnie.
To pieprzony geniusz.
- Wiejemy w czwartek. - W czwartek?
Brzmi świetnie.
Na pewno?
- Mówi Ayla. - Tu Conny. Jest Julia?
Cześć. Co to za numer?
- Chcę jej złożyć życzenia. - Jasne.
Julia, chodź!
Cześć.
Wszystkiego najlepszego!
Tata!
Chciałbym ci zaśpiewać, ale nie wolno nam.
- Dziwne. - Strasznie.
Co zrobić?
- Dostałaś jakieś prezenty? - Tak, dużo.
Co dostałaś?
Muszę kończyć.
Zaczekaj.
- Halo? - Hej.
- Coś się stało? - Nie, nic.
- Akurat wychodzimy. - Jasne. Dokąd?
Julia zobaczy swojego konia.
Jasne... Że co?
Ja i Tomas kupiliśmy jej źrebaka.
Kupiliście jej konia?
Śniadanie!
- Tak. Daj spokój. - Czemu to ukryła?
- Muszę kończyć. - Zaczekaj.
Halo?
Śniadanie!
Śniadanie.
Jasne. W tej chwili?
- Tak, chodź. - Dobrze.
Dzień dobry. Helena Malm.
- Możemy porozmawiać? - Jasne.
- Program randkowy? - Tak.
Warto planować.
Po prostu sobie leci.
Żeby nie było cicho.
Jasne.
ŁĄCZENIE Z TV
Jakieś postępy w śledztwie?
Nie, sprawa zamknięta.
Ale sprawdzamy tropy.
Czasami...
Jak to ująć?
...pomija się wspólników skazanego.
- W porządku. - Jak się pani czuje?
W porządku.
- Pogrzeb był piękny. - Rozumiem.
- To dobrze. - Tak.
To proces.
Mam jeszcze jedno pytanie.
Czy znalazła pani komórkę Luki?
Słucham?
Znalazła pani komórkę Luki?
- Coś się stało? - Nie.
Po prostu...
nie znalazłam telefonu.
Już go tu szukaliście. Po co wam on?
To dowód w sprawie.
Zamkniętej.
Proszę na siebie uważać.
Wzajemnie.
Mówi Jorma.
Tu Helena. Potrzebuję podsłuchu.
Na kogo?
Na Mirjam.
Stojkovic.
Załatwione.
- Co się dzieje? - No co się dzieje?
- Co? - Co?
Hej.
Spoko?
Idę siku.
- Ayla, nie dzwoń na ten numer. - Kto?
Mówi Mimmi. Znalazłam telefon Luki.
Wiem, kto i dlaczego go zabił.
To jakiś obłęd.
- Coś się stało. - Co?
Gdzie Conny?
- Policjantka? - Tak.
Nazywa się Helena Malm.
Znajdź go i przyjdźcie.
Była u mnie. Nie chcę tego filmu.
- Co robić? - Wezmę go.
Musimy się spotkać.
W zatłoczonym miejscu.
Pod centrum handlowym.
- Nie wiem, kiedy... - Teraz.
Zamykaj cholerne drzwi.
Fałszywy alarm.
Conny!
Co robisz?
Co ty odwalasz?
Robię pranie.
Norinder chce z tobą pogadać. Chodź.
Jasne.
Wiejemy za dziesięć minut.
- A nie w czwartek? - Nie jęcz.
Słuchajcie. Mamy załatwiony samolot, ale musimy działać szybko.
Najpierw włączymy alarm.
Znajduje się przy celi Pettera, a ten na pewno nas wyda.
Na bank.
Hej! To był Norinder.
Wtedy zaczynasz, Musse.
Przebierzemy się w tunelu.
Cholera, brakuje telefonu.
Dziwne. Nie ma go w tamtej torbie?
Na parkingu będzie auto.
- Conny, ty prowadzisz. - Ja?
Tak, ty.
- Żaden problem. - Dobra.
- W środku będzie wszystko. - To znaczy?
Jedź. Pojedziemy na lotnisko. Będzie tam czekać moja kobieta.
Mimmi Stojkovic dzwoniła na jakiś telefon na kartę.
- Kiedy? - Pół godziny temu.
- Pół godziny? - Tak.
- Był problem z naszym systemem. - Miałeś jedno zadanie!
To takie trudne? Z drogi!
- Co się stało? - Nic.
Strasznie się wściekła.
Wcale nie. Lubi mnie.
Była u mnie. Nie chcę tego filmu.
Wezmę go. Musimy się spotkać.
W zatłoczonym miejscu.
Pod centrum handlowym. Teraz.
GDZIE JESTEŚ?
Nikt nas nie rozpozna w Wenezueli?
Jeden gość, Franzén, zgolił sobie brwi.
Nikt go nie rozpoznał.
To najlepszy sposób, by zmienić wygląd.
Albo polać twarz kwasem.
Wtedy zmiana będzie już trwała.
- Dokąd jedziesz? - Co?
- Źle pojechałeś. - Serio?
- Zatrzymać się? - Nie zatrzymuj się!
Masz jechać na lotnisko!
- Zaraz gdzieś zawrócę. - Zgłupiałeś?
- Co, do licha? - Nie masz prawka?
Wyjechał mi. Nie mogłem nic zrobić.
- Cofaj. - Nie mogę.
- Utknąłem. - Cofaj!
Utknąłem!
- Cofaj! - Zobaczę, co się dzieje.
Do chuja!
- Jak jeździsz? - Stoję na parkingu.
- Nie umiesz parkować? - Spokojnie.
Dogadamy się. Wina leży pośrodku.
To oceni policja.
- Nie. - Nie ma mowy!
- Co ty robisz? - Nie było innych uszkodzeń.
- Co się dzieje? - Nic.
- No i to. - Masz problem z telefonami?
Chcesz się bić?
Zobaczę, czy mamy lewarek. I...
klucz francuski.
- Cześć. - Hej.
Coś ty powiedział?
Albo kupię sobie nowy.
Musse, do licha. Do auta!
- Ubezpieczenie to pokryje. - Właśnie.
Musimy jechać do Jönåker.
Conny!
Hej.
- Jesteś niewinny. - Wiem.
- Masz telefon? - Jasne.
To jakiś obłęd.
Nagranie wyświetliło się na TV, kiedy w pokoju siedziała Helena.
Pokażę ci. Obłęd!
Kurwa!
Co? Nie!
Rozładował się.
- Nie zdążyłam go naładować. - Typowe.
Helena powala jakiegoś gościa, a potem zabiera mu narkotyki.
Wtedy podnosi wzrok i widzi Lukę.
Rusza w jego stronę i film się kończy.
- Jasne. Musisz uważać. - Wyjadę stąd.
Świetnie.
- Nie idź z tym na policję. - Wiem!
Uważaj!
Co, do licha?
- Pokażę go adwokatowi. - Świetnie. Powodzenia!
Co ty wyprawiasz?!
Uważaj!
- Ej! - Wybacz.
Jedź!
Policja! Stój!
Z drogi!
Wsiadaj!
Kurwa!
Gdzieś ty był?
Mówiłem, że idę poszukać lewarka.
Zatkajcie te jebane jadaczki!
Mamy 55 minut i kaput, więc klapa na ryj!
Nic nie zrozumiałem.
Ja też nie, ale zamknij się!
Kiedyś mój klient rzucił: „Chcę najlepszego obrońcę”.
Bez namysłu odparłem:
„Paolo Maldini jest zajęty, ale ja też daję radę”.
Paolo to inny rodzaj obrońcy.
PRZYJEDŹ NA LOTNISKO!
Bo to... piłkarz.
PS. TU CONNY!
Całkiem fajny sport. Słuchajcie, musimy kończyć.
Ale...
wszystkim się zajmiemy.
WIADOMOŚCI
Co robisz?
Nic.
Daj telefon.
- Dlaczego? - Bo ja tak mówię. No już!
Fakt, wyśledzą nas.
Coś knuje!
Co jest?
- To twoja sprawka? - Co?
- Dałeś znać policji. - Po co?
Musse, nie!
Kurwa!
- Co miałem zrobić? - Nie strzelać do policji!
- Mieli nas złapać? - Zamknijcie się, durnie!
Nic nie słyszę!
Do wszystkich jednostek.
Zbiegły z więzienia Gränges, Conrad Rundkvist,
jedzie vanem na północ.
Musicie mnie odebrać.
Mam po nią jechać?
Zjechali w stronę lotniska Arlanda.
Tęskniłam za tobą.
A ja... za tym.
Cześć.
Żartuję.
Co tak późno?
- Spytaj tego drania. - Jesteś tym pilotem?
Tak. Choć niepokoi mnie ten boczny wiatr.
Ale taki jest plan.
No dobra. Chodźmy.
Super!
Cholera jasna.
Siadaj i lecimy.
- No siadaj. - Dobra.
Paragonu nie trzeba.
Dasz radę?
Co?
- Wiesz, co robisz? - Jasne, że tak.
Idź na tył i zapnij pasy.
Mam cię na oku.
Zdrówko.
Przerwijcie start.
Czemu jedziemy tak wolno?
Opuśćcie pas startowy.
Słyszycie?
Wszystko w porządku. Niedługo startujemy.
Cholera.
Zwiał!
Dajcie znać, gdy zobaczycie Conny’ego.
- Po skosie. - Tak jest!
Wy dwaj tu zostańcie.
To ja pójdę za nią.
Kochany!
Idę po pieprzonego pilota!
Hasse!
Ten człowiek chyba pana woła.
Hasse!
Znalazłem. Mam dowód!
Jesteś za bramkami. Nie słyszę!
To policjantka, była jatka.
Rymuje się.
Nic nie słyszę.
Przyjdę. Nie!
Przyjdę do ciebie.
Tak, zostanę...
Dobrze, zostań.
Conny.
Zaufałem ci, draniu.
Byłeś mi jak brat.
- Policja! - Na ziemię!
Na ziemię! Nie ruszać się!
Nie ruszać się!
- Tam jest! - Bierzcie go!
- Szybko! - Conny!
Rundkvist! Stój!
Stój, bo strzelę!
Stój! Przewrócisz się!
Mamy go.
Do licha!
Stój! Uwaga!
Nie poszło, co?
Nie.
Jabłko...
Weź to. Wyceluj w niego.
- Co on trzyma? - Broń.
- Nie ruszaj się! - Tomas!
Jak mogliście kupić jej konia?
- Co? - No jak?!
Do cholery!
- Hasse! - Policja!
Stój!
- Spokojnie. Wyjmę telefon... - Broń!
- Strzelaj! - Mam...
Proszę zachować spokój.
- Ale z ciebie świnia. - Co zrobić?
Spokojnie, będzie dobrze.
Karetka!
- Mój telefon. - Co?
Mój telefon...
Jak to?
Wszystko jest na telefonie.
Cześć. Ten Conny...
- Operują go. Wyliże się. - Dobrze.
- Chcę z nim pogadać. - Po co?
Coś tu nie gra.
Po postrzeleniu kazał mi sprawdzić telefon,
ale żadnego nie miał. Gdzie się podział?
Zobaczcie, co znalazłam.
Przeczytajcie.
Luka pracował obok Bamboo Bamboo.
Podczas nalotu znaleźliśmy tylko kilo koki.
Ale był tam komputer, którym przelano kasę.
40 milionów koron w bitcoinach za kilogram?
Ile kilo kosztuje na ulicy?
- Milion. - Półtora.
- Racja. - Właśnie.
To już się zdarzało.
Nalot w Helsingborgu rok temu. Sporo kasy, mało towaru.
- Właśnie. - Luka ukradł towar.
- Dlatego go zabito. - Nie.
Rozumiem, że takie teorie bardzo cię ekscytują.
Pogadam z nim.
- Nie, sprawa zamknięta. - No dobrze.
Co robił na lotnisku jego adwokat?
- To bez sensu. - Diana!
Nie gadaj z nim.
- W porządku. - Tak.
Rozumiem.
Dziękuję.
Tak.
Hej. Gdzie są moje ubrania?
W szafce.
Jest tam mój telefon?
Dobra.
Nie, przykro mi.
Na pewno?
Zajmę się tym.
Jadę do szpitala.
Podam ci morfinę.
Już.
Dzień dobry.
- Hej, złotko. - Hej, tato.
Cześć, moja słodzinko.
Muszę powiedzieć ci coś ważnego.
Mówiłem ci wcześniej o apelacji, prawda?
Niestety ją odrzucili.
Więc zostaniesz w więzieniu?
Tak, jakiś czas.
Boże, będziesz miała...
Jak nazwiesz konia?
- Przepraszam. - Co?
Nie zatrzymamy go. Trudno się nim zajmować.
Czemu tak mówisz, kochanie?
Nie chcę, byś się smucił.
I żebyś był zły na Tomasa.
- Nie wolno wam tu być. - To moja córka!
Nieważne.
- Pada śnieg! - Jak miło.
- Chodźmy coś zjeść. - Dobrze.
Jak długo będzie w więzieniu?
Jeszcze trochę morfiny.
Na lepszy sen.
Już.
Oddział 85, mówi Ruben.
Nazywam się Kerstin. Pracuję w policji.
Dzień dobry.
Chcę pomówić z kolegą, który jest u was na oddziale.
- Jak mu było? - Chodzi o Linusa?
- Właśnie. - Chwileczkę.
- Dzięki. - Linus!
- Linus. - Z tej strony Kerstin... Kleve.
- Otrzymałam twoje zgłoszenie. - Jakie zgłoszenie?
Rozmawiam z Linusem Hammarem?
- Nie, jestem Linus Ottosson. - Ottoson?
No cóż, też ładnie.
Widziałeś to?
Tak.
Jedź, do cholery!
No cóż.
Co ci mogę powiedzieć?
Ani trochę mnie to nie cieszy.
Nie tak to miało się skończyć.
- To ta impreza z rakiem. - Tak, ta z...
- Czołem. - Cześć.
- Hej. Conrad Rundkvist? - Sala piąta.
Byłeś w złym miejscu, w złym czasie.
Co robisz?
Kazali mi go przesłuchać. Opierałam się, ale byli nieugięci.
To tutaj, prawda?
Cześć.
Nie wiem, czy mnie pamiętasz. Diana.
Może ktoś już z tobą rozmawiał,
ale chciałam cię zapytać, co stało się na lotnisku.
Kazałeś mi sprawdzić telefon.
Jestem niewinny.
Jak...
Harrison Ford.
W tym filmie. Jak on się nazywał?
- Ale nie miałeś telefonu. - Indiana Jones.
Co takiego było na tym telefonie?
Gdzie się podział? Stałeś tam.
Helena cię postrzeliła.
Zabiłeś Lukę?
Wiesz, kto zabił Lukę?
Halo!
Boże, zalali cię morfiną.
Wrócę kiedy indziej. Dzięki.
Boże.
Poprawię to. Co ty tu masz?
Cyjanek sodu!
Ktoś tu jest?
Hele...
Całkiem zabawne.
Ups.
Twoją broń też mam?
Jesteś chora.
- Czemu mnie postrzeliłaś? - Że co?
To trochę zaboli.
Cholera jasna!
Co to było?
A teraz najtrudniejsze.
Strzelę do ciebie w samoobronie. I to z twojej broni.
Z mojej?
Z mojej.
Helena, proszę cię.
- Rzuć broń! - W końcu. Aresztuj ją.
Jestem z policji.
To rzuć broń.
To ja jestem z policji.
Chciała mnie zabić. Postrzeliła się moją bronią!
- Prawie by mnie zabiła. - To jakiś jej wariacki wymysł.
- Aresztuj ją. - Ale...
To rozkaz!
Celuje we mnie z dwóch broni. Zrób coś!
Natychmiast...
Co ty zrobiłaś?
Nie.
- Co ty zrobiłaś? - Ja?
Właśnie zastrzeliłaś policjanta.
- Odbiło ci. - Teraz ja muszę zastrzelić...
- Chwila. Co teraz? - Musimy uciekać.
To niezbyt dobry...
Jestem...
- No dobra. - Żyjesz?
Diana!
Stój!
Conny, jesteś cały?
- Wstawaj, szybko. - Nic nie czuję.
Czekajcie!
- Nigdy bym jej nie podejrzewał. - Wiem. Czemu to zrobiła?
Boże.
Co nie?
Spotkała się z nim prywatnie, nim go aresztowaliśmy.
Do wszystkich jednostek, poszukujemy Conrada Rundkvista
oraz funkcjonariuszki Diany Wilson.
- Są uzbrojeni. - Zamknij się!
Kurwa.
- To ona. - Są tu!
- Patrz, jak jeździsz. - Zamienimy się?
Kurwa mać!
- Trzymaj się. - Co?
Trzymaj się. Będzie dobrze.
Diana. Przyznaj, że nie masz planu.
Diana.
Wysłuchaj mnie, Josef.
Coś ty zrobiła?
Nic, jestem niewinna.
Obiecuję. Helena kłamie.
Wróć, pogadamy.
Nie z Heleną.
Jest tam?
Gdzie jesteś?
Z Conradem Rundkvistem?
- Zmuszasz mnie do... - Cholera.
No dobra, wyrzuciłaś telefon.
Jasne, że tak.
- Co teraz? - Nie wiem. Co ja, przewodnik?
Z chęcią wysłucham pomysłów.
Ale jesteś policjantką.
Musimy się gdzieś ukryć.
Zjeść, przespać się i zabić Helenę.
Jasne.
Czemu o niej nie powiedziałeś?
Próbowałem.
Niestety byłem otumaniony, bo wcześniej mnie postrzeliła.
Twoja koleżanka.
Wiem, dokąd możemy iść.
- Znam pewną kryjówkę. - Kryjówkę?
Tak, kryjówkę, chodź.
Nie używaj tego słowa.
Czekam na dobre wieści.
Zauważyliśmy ich na blokadzie,
ale zawrócili i uciekli.
To ma być pieprzona dobra wieść?
Nie, ale było ciężko.
Ciężki to jest postrzał w ramię. Zróbcie coś!
Z kim rozmawiasz? Jest tam ktoś? Halo?
Nikogo nie ma na linii.
Co wy odwalacie?
Złapcie ich!
Chcę wiedzieć, gdzie są!
Przytulnie.
Może być.
Wracamy do szpitala,
gdzie około godziny 19 doszło do strzelaniny.
Morderca Conrad Rundkvist przebywał na oddziale
po aresztowaniu na lotnisku.
Cholera. Wszędzie nas rozpoznają.
Rundkvist otrzymał pomoc od policjantki Diany Wilson.
- Czemu wybrali to zdjęcie? - Musimy się przebrać.
I przefarbować włosy.
Rozmawialiśmy z Heleną Malm, policjantką ranioną w strzelaninie.
To smutne.
Pracowałam z tą młodą kobietą.
Powinnam to przewidzieć. To moja wina.
Dostrzegałam czerwone flagi. Była emocjonalna i impulsywna.
Co za...
Nie ma w tym grama prawdy?
Co? Jasne, że nie.
W każdym kłamstwie jest trochę...
Wyłącz to.
Dla mnie to...
Krwawisz.
Policja apeluje o informacje, ale i wzmożoną ostrożność.
To do ekranów ledowych, ale może się nada.
Teraz to takie oczywiste.
To Helena ukradła kokainę, a nie Luka.
Luka to nagrał i dlatego go zabiła.
Czy one mogą być toksyczne?
Potrzebujemy tego nagrania.
Czysta.
Jasne.
Dzięki.
POLICJA
Dzień dobry.
Mam nadzieję, że nie spaliście. Podejrzani na pewno nie spali.
Status?
Było kilka tropów, ale wszystkie fałszywe.
Wszystkie?
Imponujące, biorąc pod uwagę, że...
Muszę iść.
Potem dokończymy. Pracujcie.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Fajny garniak.
Dzięki. Mojego szefa.
Będzie tu za pół godziny, więc musimy się zbierać.
- Co robisz? - Nie mogą nas rozpoznać.
Czemu zgoliłeś brwi?
To najlepszy sposób, by zmienić wygląd.
- Jasne. - A co?
Tak dziwnie wyglądam?
Nie, jest super. W miarę.
Czoło biegnie aż do oczu. Dalej, niż to zwykle bywa.
- Nikt cię nie pozna. - Super.
Gdybyś też chciała...
Nie.
- Co? - Mam pomysł.
- Już przyszedł? - Tak.
- Ten pomysł ma związek z brwiami? - Zobaczymy.
Halo?
Jest tu ktoś?
USŁUGI MONTAŻOWE
Zobaczmy.
Jesteś pewien?
Wszystkie te telewizory mają terabajtowy dysk twardy,
na którym zapisują się kopie tego, co oglądasz.
Można wgrywać, ile się chce, a i tak starczy miejsca na...
Conny.
- Nie sprzedajesz mi go. - No tak.
Bierz. Nie strzelaj.
Zobacz. To ona.
To jakiś obłęd.
Cholera!
Beknie za to!
Dobra. Przegraj nagranie.
- Na co? - No...
Wyciągnij je jakoś.
Jest na dysku twardym, integralnej części telewizora.
Musiałbym przerwać obwody. Nie mogę go ot tak wyciągnąć.
To puśćmy je w TV i nagrajmy.
Nie mam telefonu.
Ty też pozbyłaś się swojego.
Co robimy?
- Ja będę mówić. - To mój adwokat.
Dzień dobry. Zastaliśmy Hansa Innermana?
- Nie, dzisiaj go nie będzie. - A gdzie jest?
Nie mogę powiedzieć.
- A może pan zadzwonić? - Nie dam wam jego numeru.
Co pani wyrabia?
Rux Hotel! I po co się kłócić?
To on. Hasse!
- Conny. - No chodź.
To Helena.
Widzisz torbę?
Przydzielony adwokat.
Teraz rozumiem. To przez niego odrzucono apelację.
- Pieprzony... - Skup się!
- Auć. - Wybacz.
Chcą sprzedać towar.
Jesteś pewna?
Nie, ale zaraz się dowiemy. Chodź.
Dziesiąte piętro.
Hasse i Helena. Nie kumam.
Hasse to adwokat. Helena to policjantka.
On wydaje klientów, a ona ich łapie.
Potem ich okradają. Bo co zrobią bandziory?
Nie zgłoszą policji, że skradziono im 30 kilo koki.
- Bystrzaki. - Trupy.
1001.
Potrzebujemy karty.
Chodź.
- Co robimy? - Sprzątnę mu kartę.
Niby jak?
- Coś zaimprowizujemy. - Czekaj.
- Przepraszam! - Tak?
Dzień dobry.
- Mamy pytanie. - O bufet śniadaniowy.
Już dawno jest zamknięty.
Tak, ale czy są tam dania keto?
Słucham?
- Keto. Taka dieta. - Gdzie masz brwi?
No cóż.
Mąż napił się wina.
Nie ma to jak wino do lunchu.
Keto to dieta bez węglowodanów.
To bufet. Każdy wybiera to, co chce.
Pewnie już taki widzieliście?
Owszem. Cztery razy.
Co robisz?
Cztery razy!
- Co się dzieje? - Łapy jej chodzą.
Właśnie widzę.
Zaplątała mi się twoja karta do windy.
Muszę już iść.
Jesteście fajni, ale stuknięci.
Na razie.
Keto? Powaliło cię?
To ty go złapałaś za policzki!
Uciekną nam!
Wiem o tym! Co robimy?
To było zajebiste.
No dobra.
- Wejdź, popilnuję TV. - Ty wejdź.
Zepsujesz tę chwilę?
Nie.
Dobra, wejdę.
Super.
Postanowiłem wybrać coś
z ładniejszym widokiem.
Będzie pan zadowolony. Jak zawsze.
Wszystko jest w porządku.
Co widziałeś?
Są tam. Dokonują transakcji.
Widziałem torby z towarem i kasę.
Czas, by pies zamerdał ogonem.
Że co?
Może ktoś wyda nas policji.
Dzień dobry. Podobno macie tu basen.
- Na trzecim... - Przepraszam.
- Co robicie? - Chwileczkę.
Dzień dobry.
To my.
- Co? - Policja nas ściga.
- Jasne. - Nie oglądasz wiadomości?
Nie mam wiadomości.
Nie masz?
- Jesteśmy mordercami. - Tak.
- Wy? - Tak.
Więc wezwij policję.
Raczej nie.
To my to zrobimy. Oddaj! Nie!
Numer ratunkowy. Co się stało?
Rux Hotel!
Gdzie Helena, do licha?
Wszyscy do Rux Hotel!
Tu radiowóz 7190. Przyjąłem.
Teraz wiesz, dokąd jedziemy.
To towar najwyższej jakości. Jak zwykle.
Jego czystość jest na niezmiennym poziomie.
- Niczego nie... - Przepraszam.
Może pan...
- Tak? - Helena.
Mamy Conny’ego i Dianę.
Świetnie. Gdzie są?
W Rux Hotel.
Jedziemy tam. Gdzie jesteś?
Halo?
Akurat jestem w pobliżu, więc...
- Widzimy się na miejscu. - Halo!
- W porządku? - Tak.
To nic takiego.
Muszę załatwić jedną sprawę i zaraz wracam.
W porządku.
Pewnie sprawy prywatne.
Problemy małżeńskie.
Może pan...
Są! Mówiłam, że to zadziała.
Stójcie! Są tam.
- Podobno byli... - Mam nowe informacje.
Chodźcie, są tam. Ruchy!
- Nie! Co się dzieje? - Odciąga ich stąd.
To Josef.
- Pokażmy mu TV. - Dobra.
A więc...
pieniądze.
- Pieniądze? - Tak.
Fajnie nosić razem sprzęt RTV.
To miłe.
- Może... - I dziwne.
Cholera!
Ruchy!
Wisisz mi 50 milionów.
Gdzie są?
Mieli być tutaj. Sprawdźmy wyżej.
Są tam.
To raczej nie oni.
- To oni, idziemy! - Jorma!
Nie będę spokojny! Wszystko zniszczyłeś!
Zgarnęli Norindera. Był dla mnie jak ojciec.
Bez pośpiechu, ale może...
trochę byśmy się sprężyli?
- Zamknij się. - Jasne.
No odbierz!
Odkryłeś, że nie jestem pilotem. Musiałem wiać.
Obiecuję, że zdobędę kasę.
Kłamiesz!
Policja!
Rzuć broń!
Na podłogę!
Strzela!
Kryć się!
Strzela! Chce uciec!
Świetnie.
Miło robić z panem interesy.
Boże.
- Nie za dobrze. - Wiem.
Nie mamy TV.
Policja poszła w złą stronę, a oni uciekają.
- Hasse nie ucieknie. - Conny!
Conny!
Sprawdzę tylko...
Witam ponownie. Przepraszam.
Z drogi!
Hej!
Conny!
Z drogi! Dziękuję.
Chryste!
Policja!
Ręce do góry!
Pod ścianę! Ręce do góry!
Josef. Idealnie.
Wezwaliśmy cię. Helena za tym stoi!
Rozumiecie?
Mam dowód na telewizorze. Postrzelonym, ale uwierz mi.
Niech mnie puszczą.
Stój!
Hasse, stój!
Czekaj!
Uwaga!
Przepraszam!
Nie!
Taczka? Do cholery!
Przestań!
Co ty wyprawiasz? Nie możesz...
Czekaj!
Dość tego.
Koniec gry.
„Koniec gry?”
Zaleciało taniochą, ale wiesz, o co chodzi.
Miałeś...
siedzieć w więzieniu.
Zniknę.
Już się nie spotkamy.
Przegrałeś.
A ja triumfuję.
Broń!
Na ziemię!
Ręce za plecy! Rzuć broń!
Leż! Pokaż ręce!
Conny!
Jesteśmy kwita.
- Ale z ciebie... - Taką mam pracę.
- Nie rozumiesz? - Nieważne.
- Nie. - Myślisz, że to ja?
Dobra robota, Jorma.
Mam dowód, Helena.
Wiem, co zrobiłaś. Wszyscy się dowiedzą...
- Oszalałaś? - Co?
- Co ty wyrabiasz? - Trochę ją poraziłam.
- To bardzo poważna sprawa. - Zgadzam się.
Ale to morderczyni policjantów.
Nie mogłam się powstrzymać. Zalazła mi za skórę.
- Coś ty sobie myślała? - Nie myślałam.
Po prostu czekam na windę.
SERWEROWNIA
- Było coś keto? - Co? Nie.
Tak. Napchałem się.
Co robisz?
Muszę... coś zrobić.
To zajmie dwie minuty. W porządku?
Jasne.
To świetnie.
Halo?
Nie wolno panu tu być!
Olej ją, jest głupia.
Ciężka? Pomóc wam?
Pomożesz mi trzymać telewizor?
Jasne.
Co pan robi?
- Winda. - Proszę wyjść!
Winda.
Co się dzieje?
BRAK SYGNAŁU
To długa historia.
Pracuję w Elgiganten.
Biedaczka. Czeka ją ciężki los.
Uwolnienie skazańca, morderstwo, handel towarem.
- Diana coś mi powiedziała. - Nie wątpię.
O tobie.
Gotowe.
Nie wiem, co robisz, ale wygląda spoko.
WYKRYTO SMART TV
Otwierać! Policja!
Spoko, pomogę ci.
Otwierać!
Klawo.
Bierz.
Wyważymy drzwi!
- Mogę też... - To też dobry pomysł.
- Policja! Na ziemię! - Czekajcie!
Cholera.
Spójrz na mnie.
Na ziemię!
Nie ruszać się!
Spójrz na mnie, Josef.
- Kocham cię. - Cicho bądź.
- Nie. - Zajmiemy się tym potem.
Wszystkim się zajmiemy. Będzie dobrze.
Spokojnie.
- Jestem z nim. - Ta, jasne!
Tu 9270. Możecie powtórzyć?
Helena Malm aresztowana?
Zgadza się, 7080.
Helena Malm to nasza główna podejrzana.
Uważaj, jestem ranna. Dam radę iść sama.
Nie gadaj z nią!
- Hej. Jak się masz? - Dobrze.
Mogłem cię posłuchać.
Owszem.
- Wsiadaj. - Jasne.
Na jaw wyszły nowe informacje.
WIĘZIENIE
Spójrzcie!
Koń. Biegnie w naszą stronę!
To nie twój tata?
Tak.
Czemu się nie zatrzymuje?
Uwaga!
Z drogi!
Spokojnie!
- Tato, zeskocz! - Stój!
Kupiłeś konia?
Nie, pożyczyłem od znajomej.
Tamtej.
POLICJA
- Dzięki. - Jasne.
- Pospiesz się. - Już idę. Czekajcie!
Tatę boli kość ogonowa, ale poza tym żyje.
Co to takiego?
Dobrze poszło.
Tak.
Co ty wyrabiasz?
Jeździsz na koniu między dziećmi?
- Mogę wyjaśnić. - Nie umiesz? Nie jeździsz.
- Miałem problem. - Będziesz siedzieć.
- Serio. - Jasne.
Obyś miał dobrego adwokata.
No to...
klops.
Napisy: Krzysztof Zając