Kurwa mać!
Otwieraj drzwi, ty zakłamana łajzo!
Zaryzykowałem dla ciebie pracę!
Wyłaź natychmiast, tchórzliwy łajdaku!
Raz…
dwa…
trzy!
ZABIJAJ UWAŻNIE
Toni.
Miło cię widzieć.
Śmiało. Wpakuję ci kulkę w łeb, zanim dotrzesz do drzwi.
Posłuchaj, nie mam za dużo czasu na rozmowę, więc…
oddaj mi moją własność, a nie powiem Draganowi o twojej wpadce.
Jedno muszę ci przyznać, Björn.
Naprawdę masz jaja.
Nic nie rozumiesz, co?
Więc mi to wyjaśnij.
Chętnie.
Dragan wiedział, że będzie musiał się kiedyś ukryć.
Dlatego przygotowaliśmy ten kciuk razem ponad rok temu.
W razie gdybym musiał podpisywać rozkazy w jego imieniu.
Czemu musisz to robić?
Wiesz chyba, że gliny mają nas na oku?
Gdybym zanosił mu gazety, mógłbym dorzucić też karton papierosów
na wymianę w więzieniu.
To jak odbierasz od niego rozkazy?
Przez komórkę na kartę.
Świetnie.
To dzwoń do niego.
Teraz.
Tak jakbym miał jego numer!
To on dzwoni do mnie.
Poczekamy, aż zadzwoni.
To może zająć parę dni.
Mam czas.
A ja mam co robić.
Nie masz!
Pomocy!
Gdy ma pan subiektywne uczucie,
że wszystko pana przytłacza,
obiektywna przyczyna może być bardzo prosta.
Naprawdę pana to przytłacza.
Jak ma mi to pomóc?
Bardzo łatwo.
Skoro czuje się pan przytłoczony,
proszę odpuścić.
Także swoje obowiązki.
Dobrze jest odpuścić. Nie jest to równoznaczne z porzuceniem.
Wypuszczenie z rąk to nie to samo, co utracenie.
Magicznym słowem jest
delegowanie.
Proszę przekazać coś innym.
Da pan radę.
Siri.
Siri!
Cześć.
Zadzwoń do Saschy.
Przepraszam, nie rozumiem.
Zadzwoń do Saschy.
Dzwonię do Nataschy.
Nie! Do Saschy!
Zadzwoń do Saschy!
Saschy!
Przepraszam, nie rozumiem.
Ryż na mleku w poniedziałek.
Bolognese…
Jestem zajęty, mecenasie.
Sascha. Musisz mnie stąd uwolnić!
Co?
Musisz mnie stąd uwolnić!
Gdzie jesteś?
W hotelu!
Hotelu!
- Gdzie? - W moim hotelu!
Musisz mnie stąd uwolnić!
Nie ruszaj się. Już jadę.
Super.
No dobra.
Mam dość czekania na telefon od umarlaka.
Toni.
Popełniasz wielki błąd.
- Gdy Dragan dowie się… - Dragan nie żyje.
Obaj to wiemy.
Ty decydujesz, jak to się potoczy.
Zacznijmy jeszcze raz, powoli.
Chciałbym wiedzieć,
gdzie zakopałeś ciało Dragana.
Mówię do ciebie!
Toni, co to ma być?
Puść go.
Odłóż nóż.
Spierdalaj, stary.
I co teraz, pieprzone cwaniaczki?
Halo?
Wszystko w porządku?
Przepraszam.
Wracaj tu!
Boże.
Zastanawiam się, do kogo zadzwoni najpierw.
Na policję?
Czy do szefa?
To chyba bez znaczenia,
bo jej szef wezwie policję.
Proponuję zaczekać tutaj na ich przyjazd.
Pytanie, co im powiesz, Toni?
Morda w kubeł!
No dobra.
Proponuję…
zakończyć to spotkanie.
Wszyscy się zgadzają?
Tak.
I nie strzelisz mi w łeb, jak odłożę nóż?
Toni, policja będzie tu lada chwila.
Tylko idiota by to zrobił.
W porządku.
Do zobaczenia, mecenasie.
Cholera.
Jesteś cały?
Tak.
Pójdę sprawdzić, co z pokojówką.
- Dobra. - Zostań tu.
Zaraz wracam.
Umysł za często daje przytłoczyć się negatywnym myślom,
zamiast skupiać się na pozytywach.
Breitner mówił, że można temu zaradzić.
Według niego wdzięczność i pesymizm się wykluczają.
W tej chwili byłem wdzięczny za córkę
i moją zawodową wolność,
za Breitnera, wsparcie Saschy,
moją nie do końca zerwaną więź z Kathariną
i wdzięczny za przekazany oficerom plan,
który do rana powinien wyeliminować wszystkie pozostałe problemy.
Musiałem udowodnić winę Tony’ego i wydać go Borisowi.
A do tego potrzebowałem przynęty.
Najlepszą przynętą okazał się ktoś,
z kim wciąż miałem niewyrównane rachunki.
Möller był policjantem.
Policjanci są urzędnikami państwowymi
i zazwyczaj myślą racjonalnie.
Trudniej manipulować ludźmi racjonalnymi niż nieracjonalnymi.
W racjonalnym Möllerze musieliśmy wywołać emocje,
które na tyle zaćmią jego umysł,
że zrobimy z nim, co zechcemy.
Dobrze, maestro.
- Chyba jesteśmy gotowi. - Jasne. Dzięki.
- Już do ciebie dzwonię. - Dobra.
Tak, mecenasie?
Cześć, Sascha.
Wiesz, gdzie jest Toni? Nie mogę go złapać.
Przykro mi, nie widziałem go dzisiaj.
Ale jak go znam, pewnie posuwa laskę Möllera.
Nie przepuści okazji.
No raczej. Laska Möllera też nie.
Gdy Möller jest na służbie, spotykają się w naszym hotelu.
Domino, w apartamencie 77.
Nie przeszkadzajmy im. Do zobaczenia potem.
Na razie.
Jeśli się na to nabierze,
naprawdę jest idiotą.
To daje mi nadzieję na powodzenie.
Skoro tak twierdzisz.
AGNIESZKA (KRÓLICZEK) ŁĄCZENIE…
Tu Agnieszka.
Niestety nie mogę teraz odebrać, ale zostaw…
Ty złamasie…
- Cześć, Katharino. - Nicole Egmann była tu wczoraj.
Słucham?
- Po co przyszła? - Nie do ciebie, ale do Emmi.
- Pytała o weekend nad jeziorem. - Żartujesz. Oszalała?
Zagroziła wezwaniem na komendę i zaproponowała, że przesłucha ją w domu.
- Co chciała wiedzieć? - Czy ktoś jeszcze był nad jeziorem.
Czy widziała coś niezwykłego. Emily coś odpowiedziała.
- Ale nic interesującego dla Nicole. - Dobrze.
Muszę chyba zareagować.
Masz rację.
Do zobaczenia. Pa.
Przepraszam.
Gniew jest ważną emocją.
Pokazuje nam, że przekroczono nasze granice.
Jeśli inni nie szanują naszych granic,
stajemy się agresywni.
GNIEW
Ważne,
jak radzimy sobie z gniewem i agresją.
Gniew często uniemożliwia nam jasne i racjonalne myślenie
przy rozwiązywaniu problemów.
Dzień dobry, dodzwoniłeś się do Nicole Egmann.
Gniew zaburza nasz osąd.
Toni? Otwieraj drzwi, ty zakłamana łajzo!
Nie można dać mu przestrzeni.
Toni!
W przeciwnym razie można stracić głowę.
Robiłem, co chciałeś, złamasie!
A ty w zamian wziąłeś moją kobietę?
Tak!
Zaryzykowałem dla ciebie pracę!
Wyłaź natychmiast, tchórzliwy łajdaku!
To nie znaczy, że nie należy bronić swoich granic.
Wręcz przeciwnie.
Gniew może być sygnałem, że trzeba działać.
Jeśli nie otworzysz drzwi na trzy,
zabiję ciebie i tę dziwkę w łóżku!
Trzeba jednak wybierać środki…
Raz.
…zgodnie z zasadami uważności.
Dwa. Trzy!
Zamiast poddawać się gniewowi.
Dzwoniłeś do mnie?
Musimy oddychać na przekór gniewowi,
zamiast mu ulegać.
A potem działać spokojnie, świadomie i rozważnie.
Tak, Nicole?
Tak. Björn.
Oddzwaniam. Ty powinieneś coś powiedzieć.
Chciałbym się z tobą jutro spotkać.
- Chcesz się ze mną spotkać? - Prywatnie.
Już najwyższa pora.
Tak, cieszę się.
Ja też.
Liczyłeś?
Ma pusty magazynek.
Co…
Toni?
Spokojnie.
Chcemy tylko porozmawiać.
Co?
Gdzie… Co tu się dzieje?
Wszystko wyjaśnię. I zobaczymy, co dalej. Jasne?
- Pytałem, czy to jasne. - Tak.
Świetnie.
Właśnie wtargnął pan bezprawnie do hotelowego apartamentu.
Zgadza się?
Tak.
Wystrzelił pan cały magazynek służbowej broni
do dwójki nieznajomych gości, prawda?
Agnieszka, Toni… Gdzie oni są?
Nie mam pojęcia, gdzie jest Toni. Ale pana Agnieszka…
Czy też „dziwka”…
Zabiję ciebie i tę dziwkę w łóżku!
Jest w tym hotelu.
Tak. Ale kilka pięter niżej.
Rozmawia z szefową agencji castingowej.
Jeśli pan chce, możemy ją tu zaprosić.
Nawet jeśli nagranie z ukrytej kamery nie zainteresuje Agnieszki,
chętnie obejrzy je sympatyczny komendant, prawda?
I tak będzie musiał to zrobić,
gdy ta niewinna, urocza para zgłosi usiłowanie zabójstwa.
Jak by na to nie patrzeć…
Ja…
nie miałem pojęcia…
…siedzisz po uszy w gównie.
Siadaj.
Pogadajmy.
Czego chcecie?
Po pierwsze, posłuchaj uważnie…
Nie będziesz już nikomu przekazywać żadnych informacji.
Nikomu.
Chyba że pozwolimy ci coś przekazać.
Wiesz, co to znaczy.
Tak.
Grzeczny facet.
Dzwoń do Toniego.
Dlaczego?
Ujmę to tak.
Ostatni telefon na zakończenie długiej współpracy.
Co mam mu powiedzieć?
Powiedz mu…
że nasz drogi mecenas Diemel
przetrzymuje niejakiego Maltego w piwnicy firmy ochroniarskiej Waltera.
I powiedz mu, że chociaż pan Diemel nie wie, kim jest Malte,
będzie go przesłuchiwać dokładnie za dwie godziny.
To wszystko.
Jak długo tam jest?
Był tu dziesięć minut przed wami.
Narobił rabanu, że nie poinformowano go o więźniu.
Powiedziałem, że nie ma żadnego więźnia,
tylko jakiś idiota, którego zgarnęli moi chłopcy, bo cię śledził.
Całkiem mu odbiło. „To mnie Dragan zlecił przesłuchania!”
Potem się zdenerwował.
Ciągle pytał, czy Malte coś powiedział.
Na koniec poszedł do piwnicy.
Mimo celowego skupienia i przełamania wewnętrznego oporu
poczułem napięcie w związku z pytaniem,
jak Toni pozbędzie się Maltego.
Bardzo dobrze. Proszę otworzyć oczy.
W pana ciele są mięśnie,
których napięcie prowadzi natychmiast do uważnego rozluźnienia.
Mowa o mięśniach używanych do uśmiechania się.
Podczas napiętej sytuacji proszę się uśmiechnąć.
Poczuje pan, jak napięcie się uwalnia.
Proszę uśmiechać się do siebie jak najczęściej.
Proszę spróbować.
- Teraz? - Tak.
No dobra.
Proszę zachować go dla siebie.
Może pan to robić dyskretnie w razie potrzeby.
Pokażę panu.
Mówię wam.
Pozbędzie się go, bo jest świadkiem.
Zabije go.
Proszę się do siebie uśmiechnąć.
Który gnój zamknął drzwi?
Otwierać!
- Można przez to mówić? - Tak.
- Są tu jakieś efekty? - Na górze, te pokrętła.
Cześć, Toni.
Kto mówi?
Wiele różnych osób.
Może jestem Maltem.
Nieco wkurzonym, bo go zabiłeś.
A może Muratem, którego Malte zastrzelił na twoje zlecenie?
A może jestem Draganem, którego chciałeś zabić?
Co to za bzdury?
Żadne bzdury.
Groziłeś mojej córce, bo chciałeś zobaczyć się z Draganem,
i dlatego nie zaprowadzę cię do niego,
tylko do kogoś, kto czeka na ciebie z utęsknieniem.
Dość tego pieprzenia!
Wypuść mnie stąd albo cię zabiję!
Toni, może i nie mam matury,
ale jak zamierzasz zabić Björna, gdy drzwi są zamknięte?
Też mnie to ciekawi.
Głupi jesteście? Ten typ robi was w konia!
Dragan nie żyje!
No tak.
Chwila.
To jak martwy Dragan zlecił nam
zwabienie cię w pułapkę i nagranie, jak zabijasz Maltego?
Nagraliście mnie?
Tak jak zeznania Maltego.
Uśmiechnij się ładnie do alarmu przeciwpożarowego w rogu.
Zabiję cię, zasrańcu!
Gdy stąd wyjdę, będzie po tobie! Zabiję…
Co teraz?
Na razie nic.
Jutro czeka go dość nieprzyjemne spotkanie.
Zaparkuj tam.
- Przykuj się do kierownicy. - Zrobiłem wszystko, czego chcieliście.
Dlatego dostaniesz nagrodę. Ale to jedyny sposób.
Zapomnij.
W takim razie dostaniesz kilka kulek.
To jak?
To nie było trudne.
- Do zobaczenia. - Powodzenia.
Dzień dobry.
Ja do szefa.
Boris.
Jeśli chcesz zyskać więcej czasu,
sprawdź, co znaczy słowo „niet”.
Wręcz przeciwnie.
Ale przede wszystkim
chcę ci podziękować.
Za co?
Za dotrzymanie umowy.
Dzięki temu spokojnie znaleźliśmy zdrajcę.
Wdzięczność nie tylko przynosi ulgę osobie, która ją okazuje.
Ale i odpręża drugą stronę.
W naszej branży nieczęsto dostaje się podziękowania.
Z twoich słów wnioskuję, że dopadłeś drania?
Tak.
Świetnie.
Oddasz mi go jutro?
Z przyjemnością.
Kiedy i gdzie?
O drugiej w nocy na parkingu, gdzie wszystko się zaczęło.
Jasne.
Przyjdziesz sam?
Nie, ze wszystkimi oficerami.
A ten gnój?
To jeden z oficerów.
Tak myślałem.
Bystry jesteś, Borisie.
Nie podlizuj się.
I pamiętaj.
Po jutrzejszym przekazaniu zabierzesz mnie do Dragana. Jasne?
Tak.
Już nie może się doczekać.
Ja też.
Przyjąłem. 71, a ty?
Na razie nic. Już kończymy.
Przyjąłem.
- Cześć. - Cześć.
Centrala słucha.
Mamy coś.
Napisy: Agnieszka Komorowska