Spierdalaj. Zabiję cię.
Ty głupia pizdo, nie dotykaj mnie!
Dragan nie żyje, idioci! Nie kapujecie?
- Ty głupia jędzo. Pieprzony… - Zamknij się!
Gdy poczuje pan panikę, proszę skupić się na jednym punkcie.
To pańska kotwica.
- Nie trzyma się. - Wymyśl coś. Boris wyraził się jasno.
Opór wewnętrzny często stoi w opozycji do wewnętrznego impulsu.
Drut do dziergania.
Przez lewy policzek do prawego.
Gdy poczuje pan strach, proszę się skupić.
Skoncentrować się na oddechu.
Przygotujcie się. Zaraz będziemy.
ZABIJAJ UWAŻNIE
Poczułem presję nadchodzącego dnia od razu po przebudzeniu.
Mimo że rozwiązałem problem z przedszkolem Emily,
a przekazanie Toniego Borisowi było gotowe,
pozostawał jeszcze entuzjazm Nicole, którego nie udało mi się ostudzić.
A najtrudniejszy test dopiero mnie czekał.
Trudno będzie o rozwiązanie,
gdy żywy Boris zechce zobaczyć żywego Dragana, który już nie żył.
Aby rozwiązać nierozwiązywalny problem,
wymyśliłem plan, który nie był pozbawiony ryzyka.
Mogło się udać,
ale mogłem też do końca dnia skończyć martwy.
Nie chciałem siedzieć w domu i wydychać problemów,
więc postanowiłem zająć się pojedynczymi zadaniami.
Najpierw chciałem przenieść się do nowego biura
w tym samym budynku, co przedszkole Emily.
Fakt, że budynek należał do mojego klienta i że ten już nie żył,
były dwiema szczęśliwymi okolicznościami.
Podobnie jak fakt,
że przedszkole pomoże mi rozwiązać problem z Nicole.
Najpierw sporządziłem umowę ramową między sobą i Draganem
na korzystnych warunkach.
Poinformowałem Izbę Adwokacką o moim nowym adresie.
Wykupiłem ubezpieczenie OC,
otworzyłem konto kancelarii i zacząłem pracować na własny rachunek.
Potem jako wolny strzelec poszedłem na zakupy.
Kupiłem ostatnią rzecz, której potrzebowałem,
żeby powstrzymać Borisa przed zabiciem mnie.
Tu poczta głosowa Klausa Möllera. Zostaw wiadomość po sygnale.
HEJ, NICOLE! PASUJE CI 15.00?
W MOIM NOWYM BIURZE? NA PIERWSZYM PIĘTRZE, TUŻ NAD PRZEDSZKOLEM.
Powoli. Dalej.
Proszę.
Widziałaś dziś Möllera?
Po prostu zniknął.
- Dom rodziców Agnieszki. - Wiem. Co my tu robimy?
Nie my, tylko ty.
Przejdziesz przez ulicę, zadzwonisz do drzwi przyszłego teścia
i poprosisz o rękę Agnieszki.
Dlaczego?
Po pierwsze, dlatego że ją kochasz.
Po drugie, dlatego że żonaci mężczyźni, statystycznie rzecz biorąc,
rzadziej popełniają przestępstwa.
Po trzecie,
dlatego że my tak chcemy.
Mam coś dla ciebie.
Dla taty Agnieszki
i dla jej mamy.
Zaczekaj.
Auto nadjeżdża.
Jest daleko.
No właśnie.
Istnieją dwa rodzaje bólu.
Ból związany z raną
i ból związany z dotykaniem rany.
Nie możemy naprawić rany.
Ale jeśli przestaniemy jej dotykać,
rana zagoi się szybciej.
Nadeszła najwyższa pora,
żebym w końcu przestał dotykać rany.
Dzięki, że przyszłaś.
Nie ma za co. Z przyjemnością.
Posłuchaj, Nicole…
Chciałem porozmawiać na osobności,
bo myślę, że dałaś się ponieść.
Czyżby?
Co to?
Klamra od paska.
Nurkowie znaleźli ją w jeziorze przy willi.
Nie jest zardzewiała.
Tę samą zidentyfikowaliśmy na nagraniu z parkingu.
Na spodniach Dragana.
Chyba „taką samą”?
Tę samą.
Nicole. Produkują je masowo.
I akurat znaleźliśmy ją w jeziorze,
blisko miejsca, w którym znalazł się palec?
I gdzie Dragan ma dom.
I gdzie byłeś w zeszłym tygodniu z córką.
O tym chciałem z tobą porozmawiać.
Nie jako prawnik Dragana,
ale jako stary przyjaciel,
który się o ciebie troszczy.
- Co to ma być? - Widzisz?
Właśnie o to mi chodzi.
Ciągły brak zaufania.
Wszędzie węszysz zdradą i myślę,
że może to mieć związek ze mną.
Być może z nami?
Naszą wspólną historią?
Proszę cię. Nie myśl sobie, że jesteś taki ważny.
A chciałbym być.
Ale przesłuchiwanie mojej córki pod moją nieobecność
muszę potraktować bardzo poważnie.
Nie tylko dlatego, że przekraczasz kilka granic,
o czym wiesz,
ale dlatego, że się o ciebie martwię.
Naprawdę myślisz,
że zabiłbym klienta w obecności mojej córki?
- Tak myślisz? - Tego nie powiedziałam.
I co dalej?
Nurkowie przeszukujący jezioro…
znajdują klamrę masowej produkcji?
Tak, na tym polega praca policji.
Nie jestem policjantem,
ale wykorzystanie wszystkich zasobów na tak słabe dowody
wydaje mi się nierozsądne.
Czemu chcesz budować sprawę, której nie ma?
Dlaczego tak utrudniasz sobie życie?
Dragan Sergowicz
się ukrywa.
Nie mogę ci powiedzieć, gdzie jest, bo tego nie wiem.
Ale wiem,
jakie to uczucie, gdy wszystko cię przerasta.
Presja w pracy, presja przełożonych.
I do tego stres w domu. Trudno sobie z tym poradzić.
To człowieka rozrywa na strzępy.
A nawet nie jestem samotną matką.
JAK RYBA W WODZIE PRZEDSZKOLE
Co to jest?
List akceptacyjny z przedszkola.
W tym budynku.
Wstawiłem się za tobą.
Wiesz, że nie mogę tego przyjąć.
Owszem, możesz.
Gdybyś przestała we wszystkim dostrzegać zło.
No już.
Zrób mi przysługę i przemyśl to.
Cześć, Katharino.
Cześć, Björn. Co u ciebie?
Dobrze.
Urządzam nowe biuro.
A u ciebie?
Dostałam pracę.
Naprawdę?
- Tak. - Serio?
- Cieszę się. Super. - Dzięki.
Dlatego chciałam pogadać. Mam zacząć w przyszłym tygodniu.
Wiedzą, że nie mogą tego ode mnie wymagać.
- Ale to ważne dla nich i dla mnie. - To żaden problem.
Będziemy potrzebować przedszkola.
Mamy zapewnione miejsce.
A adaptacja?
No tak.
Mogę się tym zająć.
Naprawdę?
Tak, przyszły tydzień powinienem mieć spokojniejszy.
Dzięki, dawniej nie miałbyś na to czasu.
Katharina się nie myliła.
Pojedyncze zadania pozwalały mi skupić się najpierw na osobistych,
a potem na zawodowych problemach.
Niestety obecne problemy zawodowe mogły szybko przerodzić się w osobiste.
Czy tego chciałem czy nie.
ŚMIERĆ
Już schodzę.
Zabiję cię! Zabiję was wszystkich!
Pierdol się, mecenasie! Ty zasrańcu!
Facet ze spalarni odpadów to Plura.
Wie, że jedziemy. Jasne?
Spierdalaj. Zabiję cię! Ty głupia pizdo, nie dotykaj mnie!
Dragan nie żyje, idioci. Nie kapujecie? Ty głupia jędzo.
- Gnoju… - Zamknij się!
Kurwa mać!
Stanni!
Zabiję cię, zasrańcu! Zabiję cię!
No już, koleżko,
słodkich snów.
W porządku.
- Podnieś go. - Sukinsyn. Dobra…
I…
Cholera. Nie trzyma się.
- Wymyśl coś. - Nie ma szans.
- Boris wyraził się jasno. - Zszyj je! Mamy zszywacz?
Przydałby się drut do dziergania.
Jabłko w usta,
drut przez lewy policzek, potem przez jabłko i przez prawy policzek.
Chwileczkę.
Przytrzymaj je.
Dobra.
- Tak jest. Trzymasz go? - Tak.
Jest nieźle, co?
Idealnie.
- Przygotujcie się. - Tak jest.
Zaraz będziemy.
Boris.
Dragan kazał cię pozdrowić.
Przeprasza za wszystko, co się stało.
Po co ta komórka? Dragan do mnie zadzwoni?
Niedługo się zobaczymy. A może nie ma jaj, żeby się ze mną spotkać?
Nie, na komórce mamy zeznanie.
Gość od granatów miał załatwić Dragana, Igora i…
tamtego kolesia.
Wina miała spaść na Borisa.
Toni zostałby szefem, a Murat oficerem.
Ale pojawił się ten pieprzony autobus.
Czyli to Toni.
Czemu nie ma tu faceta, który go wsypał?
Bo Toni zabił go na naszych oczach.
Dragan zabił mojego zastępcę i w zamian daje mi
swojego zastępcę.
To chyba fair?
Tak.
Dobra robota.
Vladimir.
Ściągnij mu gacie.
Naprawdę chcesz…
Tak,
ja dotrzymuję słowa, mecenasie.
A kto wyciągnie zawleczki? To znaczy…
Nie można ufać granatom, rozumiesz?
Vladimir.
Zabierzcie mi go z oczu.
Nie chciałbyś czegoś powiedzieć? Kilka ostatnich słów…
Co?
To był Toni.
To dron!
Ściągnij go, Vladimir.
- To pieprzony dron policyjny! - Sfilmowali nas.
To nic nie da! Wszystko zapisało się na jakimś policyjnym serwerze.
- Stary! - Kurwa. Walter!
Nie będziemy tu czekać, aż nas aresztują.
- Uciekamy. I to już! - Ma rację.
Zmywajmy się stąd.
Czekajcie! Chwila.
To niezbyt mądre.
Jeśli policja nas sfilmowała,
to wiedzą, że Boris odpowiada za morderstwo.
Dlatego Boris musi się ukryć.
Ukryć się? Gdzie?
Chciałeś zobaczyć Dragana.
Jest w bezpiecznej kryjówce. Zabiorę cię tam.
Dobrze.
W porządku. Zabierz mnie do Dragana. Ale moim autem.
Reszta niech stąd znika. Daj mu kluczyki.
Mecenasie!
Czy w interesie Dragana jest, żebyś zabierał do niego Borisa?
- Wszystko omówiliśmy. - Chodź!
Ruchy!
Co to ma być?
Trochę tu duszno, ale nikt nie może poznać kryjówki Dragana.
Dla jego bezpieczeństwa.
I twojego.
Nie ma innego wyjścia. Zaraz tu będą.
Tylko bagażnik wchodzi w grę.
Dobra, mecenasie.
Zabierzesz mnie prosto do Dragana, jasne?
Tak. Niedługo zobaczysz się z Draganem.
Uważność oznacza
skoncentrowanie się na danej perspektywie.
Uważność nie oznacza zamykania oczu.
Gdy już naładuje pan baterie
i zużyje je,
będzie pan mógł pozwolić sobie na odpoczynek.
Przejście między tymi etapami jest niczym przebudzenie.
Proszę mu się nie opierać.
Niech pana oddech płynie.
Proszę na to pozwolić.
- Tato, co to za bzdury? - Nie pomogło?
Hej, ty.
Dzień dobry, szefie.
Co ty na to? Idziemy?
Gotowa?
Ciężka jesteś!
- Dokąd idziemy? - Wio! Szybciej, powolny koniu!
- Co? Dokąd? - Tam!
Tam?
Cześć.
Pa, skarbie. Baw się dobrze. Pożegnasz się ze mną?
Bez mleka i cukru, prawda?
Tak.
Dzięki.
Jestem ci winna przeprosiny. Posunęłam się za daleko z Emily.
Przepraszam.
Przeprosiny przyjęte.
Wciąż jednak szukamy Dragana.
Oczywiście.
Znasz mojego kolegę, Möllera?
- Tak. - Zginął w wypadku samochodowym.
- Na służbie? - Nie, w Polsce.
Co się stało?
To bardzo dziwne.
Potrącił go samochód tuż pod domem jego przyszłych teściów.
Pewnie chciał prosić o rękę dziewczyny.
- To raczej tragiczne, a nie dziwne. - Tak.
Dziwne jest to…
że ostatni numer, który wybrał, należał do waszego Toniego.
Nicole.
Znowu zaczynasz?
To było tylko przeczucie.
Nicole.
Kiedy przyprowadzasz syna do przedszkola,
przyprowadzasz syna do przedszkola.
Gdy szukasz nieistniejącego mordercy,
szukasz nieistniejącego mordercy.
Jasne?
Ale proszę, zrób coś dla mnie i nie szukaj nieistniejącego mordercy,
gdy przyprowadzasz syna do przedszkola.
- Co to za filozofia? - To uważność.
Nie powinno się robić dwóch rzeczy naraz.
No dobrze.
Co chcesz teraz zrobić?
Jak to?
Chcę przyprowadzić syna do przedszkola.
Świetnie.
Witamy w przedszkolu Jak ryba w wodzie.
Chodź tu.
BJÖRN DIEMEL PRAWNIK
MOJA
SYTUACJA
ŚWIETNA
Wrzuciłem klienta… i jestem wolny.
Wrzuciłem klienta do rębaka i jestem wolny.
Napisy: Agnieszka Komorowska