ZAKAZ WSTĘPU
ODCINEK 4 NAKOPMY TURBOBABCI!
Okarun, ty pierwszy.
Nie. Panie przodem tutaj.
Patrz. Mam łzy w oczach.
Są zupełnie suche. Chodźmy razem, będzie sprawiedliwie.
Ej, Okarun! Jesteś taki powolny!
Ayase-san, oszukujesz!
Teraz ty jesteś w tyle!
- Ty palancie! - Auć! Ej, prze…
- Chodźmy. - Dobrze.
Co mamy zrobić, jeśli pojawi się Turbobabcia? Przywalić jej?
Nie! Musimy wywabić ją z Shono, by oddzielić ją od spętanego ducha!
To powinno ją osłabić na tyle, byśmy ją pokonali.
No tak, masz rację.
Ej, pokonaliśmy tamtego wielkiego kosmitę.
- Pewnie damy radę ją tu pokonać. - Oboje wiemy, że panikowałaś.
To tylko stara wiedźma.
W porównaniu z tym wielkim kosmitą stara wiedźma to nic…
Olbrzymia!
Co robimy, Ayase-san?
Wyluzuj! Mówiłeś, że mamy ją wywabić z Shono.
Biegiem!
Co do licha?
Nie ma mowy! To nie fair!
Zbliża się!
Zostaw to mnie!
Powinnam sobie poradzić. Dalej!
Fuj! Ma gębę zamiast oczu!
To straszne!
Ayase-san, uwolnij klątwę, proszę. Spróbuję coś zrobić!
- Liczę na ciebie! - Postaram się!
No nie wiem. Chyba nie dam rady.
Jestem kompletnie bezużyteczny.
Racja. Stajesz się taki negatywny.
Kibicuję ci, więc daj z siebie wszystko!
Pokaż mu!
Ta presja przygniata mnie na śmierć.
- Co? - Co? Nie!
Przepraszam, Ayase-san? Co się dzieje?
Co? Nie widzę jej.
Moc klątwy zniknęła!
Oddałam ci wacka.
Wymazałam twoją klątwę.
Zaskoczyłeś mnie.
Kto by pomyślał, że się przemienisz, używając mocy klątwy?
Ale nie pozwolę ci na to, ty brudna, złodziejska świnio!
Nie pozwolę ci użyć mojej mocy.
Rozgniotę cię na miazgę i pożrę.
Sprowokuj ją.
Ma absolutną pewność, że nikt jej nie prześcignie.
Musisz ją tylko sprowokować.
Boisz się przegrać wyścigu?
To żałosne, że polegasz na samej sile.
Przecież jesteś Turbobabcią.
Jak to możliwe, że nawet się z nami nie ścigasz?
Jeśli jesteś Turbo, rzuć nam wyzwanie z turbo-prędkością!
Ty suko.
Za kogo ty się masz, zasrańcu?
Nigdy nie przegram wyścigu.
Dobra, przyjmę twoje wyzwanie.
Mogę was zjeść, kiedy zechcę.
Jakie są zasady?
Gdzie jest meta?
Nie ma mety. Gramy w berka.
Wygrasz, jeśli złapiesz nas oboje.
Proste, co?
Odlicz do dziesięciu minut. Pobiegniemy, gdy ty liczysz.
Musisz przestrzegać tej zasady.
Łamiąc ją, udowodnisz tylko, że twoja legenda to ściema.
Doskonale.
Nienawidzę tych, co nie przestrzegają zasad.
Zaczynamy! Okarun, biegnij!
Raz.
Dwa.
Myślałem, że nie mamy szans. Ayase-san, jesteś geniuszem!
- Powinnam była dać nam więcej czasu! - Minuta.
Ciężko będzie wydostać się z miasta!
Pięć minut.
Osiem minut.
- Zaraz! Nie liczy poprawnie! - Sześć minut.
Dziesięć minut.
- Okaru… - Ayase-san!
Ayase-san!
Minęło jej dziesięć minut.
Teraz muszę zacząć odliczać twoje dziesięć minut, prawda?
Czterdzieści.
Minuta.
- To nie fair! Puść Ayase-san! - Dwie minuty. Pięć szóstych.
- Źle liczysz! - Pięćdziesiąt siedem.
Zgodziłaś się na zasady!
Nie określały, jak mam liczyć.
Cztery minuty. Pięć minut.
To popieprzone!
Przestań liczyć!
Dziesięć minut.
Proszę.
Złapałam cię.
Jesteś powolny, więc następnym razem pewnie znów cię uratuję.
Chcę possać twoje cycki!
Boli!
Nie waż się ssać mi cycków bez mojej zgody, kretynie!
Puszczaj, gówniarzu! Idioto!
Ty to zaoferowałaś!
Nie puszczę, póki nie uwolnisz Ayase-san!
Boli!
Co się dzieje?
Nie mogę skupić mojej siły!
Czy to przez ten strój?
Cholera! Nie mam wyboru!
Opętam cię!
Sprawia mi tyle kłopotów, cholera.
Gówniany dupek!
Oby nie pracowali z cholernym medium!
Nieważne.
Zjem dziewczynę i to zakończę.
Co to ma być?
Czuję się, jakby miażdżyła mnie pięść!
Kumam.
Nie widzę, ale rozumiem.
Babcia wyświadczyła mi przysługę i w nim siedzi.
Widzę to wyraźnie.
Za pomocą zmysłu dotyku!
Ty gówniana szmato!
Puszczaj mnie!
Dziękuję, Ayase-san!
- To moja kwestia! Dobra robota! - Gnojki!
Wyciągnij mnie z tego smarkacza!
Złapaliśmy cię, zasrana suko.
Jak powinniśmy skopać ci dupę?
Oddaj ją!
Oddaj babcię!
Spętany duchu, zabij tych gówniarzy!
Krab!
Dlaczego spętany duch jest krabem?
Babcia mówiła, że dusze przybierają formę kraba,
by przekroczyć Rzekę Śmierci!
UWAGA NA NIEDŹWIEDZIE
Tędy!
Gdzie masz oczy, kretynie?
Okarun, przemienisz się!
Ty stara wiedźmo! Siedź tam cicho!
- Uważaj, co mówisz! - Ayase-san, szybko!
Łatwo mówić!
Turbobabcia jest teraz wewnątrz ciebie!
Nadchodzi!
- Rety! Mało brakowało! - Gówniany draniu!
Nie używaj mojej mocy, jak ci się podoba!
Puszczaj mnie, wywłoko!
Świetnie.
Łatwiej cię złapać w ten sposób.
- Momo-chan, jest problem. - Nie mów do mnie po imieniu!
Za dużo ważysz, nie wejdę w zakręt.
Chyba sobie żartujesz!
Cholera!
Idę na całość!
A niech to! Jesteś jak helikopter!
- Dłużej nie dam rady. - Co?
Auć!
Okarun, żyjesz?
- Do bani. - Wybacz, ale uratowałeś mnie.
Wykorzystałem już raz pełną moc.
Możesz użyć jej tylko dwa razy, nie?
Ale udało nam się trochę oddalić.
Już tu jest!
Ma mnóstwo twarzy na pancerzu!
Cholera, dużo tu ludzi!
Co to? Niesie ją na barana?
Ale pędzą! To przezabawne!
Ale obciach.
Nie ma mowy! Nie widzą kraba?
Chwila.
Czyli wyglądamy, jakbyśmy mieli walkę na barana w pełnym biegu!
Oby nie było moich przyjaciół!
Momo-chan, jestem wykończony.
Dasz radę! Może użyjesz pełnej mocy?
Nie da rady.
Nie uda nam się uciec z Shono.
Zaraz nas złapie i zje!
Nie ma mowy!
Nie pozwolę, by pożarł mnie krab!
Prędzej sama go zjem!
Spróbujmy. Okarun, skręć w prawo!
Dobry wieczór. Ile osób?
Dwie!
Idź na górę.
Nie przeciśnie się tutaj za nami!
Nieważne!
Coś wybuchło!
Wiejemy!
Gorąco! Co to za miejsce?
Niedobrze, Ayase-san!
Kraby czują się tu jak ryby w wodzie!
Jasne, to woda.
Ale to gorące źródła!
Gdy gotujesz kraba, mięso twardnieje, prawda?
Założę się, że jego mięśnie zesztywnieją i będzie wolniejszy.
Zatrzymał się!
- Nie rusza się! - Ugotowany!
Zrobił się czerwony i wygląda pysznie!
Oszalałaś! Jak możesz o tym myśleć?
Dość tego kraba. Wynośmy się stąd!
Podążając tą ulicą, opuścimy Shono!
Jakoś mało tu ludzi, co?
- To prawda. - Co?
- Co to ma być? - Co?
Co?
Cholera.
Co to jest, do cholery?
Głupcy! Myśleliście, że tak łatwo wam odpuszczę?
Na obrzeżach Shono znajduje się ogromny cmentarz.
Poprosiłam spoczywające tam duchy, by nam trochę pomogły.
Shono to w końcu nasz teren.
Ayase-san!
Nie pozwolimy wam opuścić Shono.
- Okarun, użyj pełnej mocy! - Co? Jesteś pewna?
Jeśli zrobię to teraz, nie dotrzemy do kolejnego miasta.
Zginiemy, jak nie użyjesz pełnej mocy!
Zaufaj mi!
Rany, mam takiego doła.
Już po was.
Użyj pełnej mocy jeszcze raz, a ten gówniarz już się nie ruszy.
Dalej!
Momo-chan, nie mogę skręcić!
Nie zatrzymuj się!
Momo-chan!
Wracajmy na tamtą ulicę!
Co?
- Wróciłeś! - Co?
Nie puszczaj mnie bez ostrzeżenia!
Okarun, przygotuj się!
Nie mogę już. Osiągnąłem swój limit. Czuję, że moje ciało się rozpada.
To za wiele. Myślałam, że wypluję swoje wnętrzności.
Okarun, wstawaj.
Już prawie jesteśmy.
O nie. Turbobabcia!
Cholera. Puściłam ją!
Co?
Auć!
Wkurza mnie to.
Ciągle tylko oszukujesz.
Nie podoba mi się,
że nie szanujesz starszych.
To fakt, jesteś niesamowitą nestorką.
Nigdy nie widziałam, by staruszki tak nękały młodzież.
Mega respekt dla ciebie.
Mów porządnie, ty zasrana suko!
Próbujesz wykiwać starszyznę swoimi słowami.
Dobrze wiem, co robisz!
Daj spokój. Do diabła z angielskim.
Nie znoszę szemranych bachorów, które tak robią.
Jesteś taką…
sukinsynką.
Dalej, biegnij. Zjem cię!
Jesteś tak blisko wydostania się z Shono, co?
Dam ci czas na ucieczkę.
Dziesięć minut? Dwadzieścia?
Daj mi sekundę.
Co?
Moje moce pozwalają mi…
złapać wszystko!
Chwila, suko!
Turbobabcię nazywano Stukilometrową babcią.
Linia Takasaki pędzi do 120 kilometrów na godzinę.
Ta suka nas nie dogoni!
Pospiesz się, ślimaku!
Nie masz ze mną szans!
Rozwalę cię na kawałki!
Ty idiotko!
Pociągi nie zawsze jeżdżą z maksymalną prędkością.
Muszą zwolnić na zakrętach.
Ale ja ciągle mogę biec 100 kilometrów na godzinę.
Nie pozwolę ci uciec!
To ty nie uciekniesz, idiotko.
Babcia miała rację. Prowokowany zawsze akceptuje wyzwanie.
Ale ty wsiadłaś w bezpowrotny pociąg do porażki.
O tak!
Witamy w Kamigoe.
Ty obleśna, jebana suko!
Puszczaj mnie!
Byłaś cholernie szybka, nestorko. Nie na darmo żyłaś tak długo.
Nikt nie mógł cię pokonać.
Ale w tym pojedynku…
to ja zwyciężyłam.
Auć.
Ayase-san, gdzie jesteśmy?
Gdzie jest krab? I Turbobabcia?
- Chyba ich pokonaliśmy. - Co?
Szczerze mówiąc, nie chciałam uciekać się do tak trudnych metod.
Tutaj dziewczyny w twoim wieku gwałcono, zabijano, ćwiartowano, a potem porzucano.
Nie zmieniły się w złe duchy z własnej woli.
My, medium, od dawna chcieliśmy dopaść Turbobabcię.
Zawsze pojawiała się w miejscach,
gdzie był duch dziewczyny, która zginęła niesprawiedliwie.
Może chciała pocieszyć dziewczyny, które nie mogły przejść do zaświatów.
Ale to niedopuszczalne, by umarli atakowali żywych.
Musimy siłą wysłać ich na drugą stronę.
To samo dotyczy żywych.
Nie wolno nam znieważać zmarłych.
Jeśli wtargniecie na ich terytorium bez szacunku,
zasługujecie na śmierć.
Takie są zasady, by żyjący i zmarli mogli współistnieć.
Cieszę się, że żyjesz.
Ty starucho! Przestań brać same duże kawałki!
Daj mi nogę kraba, albo zniszczę twoje płyty z Bakatono!
Tylko spróbuj!
Spalę twoje pamiątki z Kenem Takakurą!
Ken-san to twój zakładnik? To nieludzkie!
Ty pierwsza zagroziłaś Bakatono!
- Przepraszam. - Co?
- Masz problem? - Nie jestem głodny, więc jeśli…
Nie jesteś głodny, choć mamy kraba? Co z tobą?
- Jesteś człowiekiem? - Zwykle jem więcej!
Jak można jeść kraba po tym, co się stało?
To co zjadłby teraz taki rozpieszczony bachor jak ty?
Ty zasrańcu!
Nie chcę już rozmawiać.
Jesteś zbyt marudny jak na faceta.
Naprawdę masz fiuta?
Oczywiście, że tak! Dzięki, że go odzyskałaś.
- Pokaż mi go. - Co?
Chcę sprawdzić, czy naprawdę go masz.
Cóż…
Czy ona jest kompletną kretynką?
Oszalałaś?
Ayase-san, pomóż mi!
Ta rodzina jest powalona!
Stój, gówniarzu!
Dziękuję za wszystko.
Jest późno, więc uważaj.
I tak będzie bezpieczniej niż w tym domu.
- Następnym razem nie uciekniesz. - Nigdy go nie pokażę!
Ale zimno.
Możesz ją zignorować. I tak nie mówi poważnie.
Pewnie próbowała cię podnieść na duchu, bo nie jadłeś kraba i byłeś cicho.
Może masz rację.
To miłe, że tak się o mnie troszczy.
Nie nabiorę się!
Zatem żegnaj.
Narka!
Żegnaj?
Żegnaj…
Żegnaj?
Żegnaj…
Żegnaj?
Żegnaj.
Okarun!
Do jutra!
Dobrze!
WYDARZENIA, OSOBY I ORGANIZACJE SĄ FIKCJĄ
Babciu, czemu wyglądał jak krab?
Podobno dusze przekraczają Rzekę Śmierci w formie krabów.
Dlatego spętany duch był w tym tunelu?
Jak mogłaś zjeść po tym kraba?
Następny odcinek: Gdzie moje klejnoty?
Mówiłam, żebyś mi pokazał.
Napisy: Paulina Żółta