(ห้ามเข้า)
โอคารุน นายไปก่อนเลย
ไม่ครับ ต้องเลดี้เฟิสต์
ดูสิ น้ำตาคลอแล้วนะ
แห้งสนิทเลยครับ เข้าไปพร้อมกันสิถึงจะแฟร์
เดี๋ยว โอคารุน นายเดินช้ากว่าฉันนะ
อ๊า ขี้โกงนี่ คุณอายาเสะ ไปอยู่ข้างหลังผมทำไม
- อีตาบ้า! - นี่ หยุดนะ
- ไปกันต่อ - ครับ
ถ้ายายแก่เทอร์โบโผล่มาจะทำยังไงดี ต่อยให้ฟันร่วงเลยมะ
ไม่ใช่ครับ เราจะต้องล่อนางออกจากเมืองโชโน
เพื่อแยกนางจากวิญญาณติดที่
พอนางอ่อนแรงก็เสร็จโจ๋
จริงด้วยๆ
แต่ว่านะ ถ้าเราโค่นมนุษย์ต่างดาวยักษ์ได้ เราก็น่าจะโค่นนางที่นี่ได้เลย ว่ามะ
เมื่อกี้ยังกลัวอยู่เลย
ก็แค่ยายแก่หงำเหงือกไม่ใช่เหรอ
เทียบกับมนุษย์ต่างดาวยักษ์นั่นแล้ว ยายแก่ก็แค่…
บักเอ้บ!
ทำไงดีครับ คุณอายาเสะ!
ใจเย็นก่อน นายบอกว่าเราควร ออกจากเมืองโชโนไม่ใช่เหรอ หนีกันเถอะ
เป็นบ้าอะไรยะ!
ไม่จริงน่ะ แบบนี้ก็ได้เหรอ
มันกำลังมาทางนี้แล้ว!
เอามานี่!
ฉันน่าจะทำได้ ไปเลย!
อี๋แหวะ มีปากที่ตาด้วย หยะแหยง
คุณอายาเสะ ปล่อยคำสาปด้วยครับ
ผมจะดูว่าทำอะไรได้บ้าง
- เข้าใจแล้ว ฝากด้วยนะ - สู้ตายครับ
โอย ไม่ไหวหรอก ดูทรงแล้วทำไม่ได้แน่ๆ
เกิดมาเสียข้าวสุกเจงๆ เลย
ลืมไปเลย ร่างนี้หม่นหมองมาก
ฉันจะเชียร์นายนะ พยายามเข้า! สู้ๆ
กดดันจะตายอยู่แล้วเดะ
ฮะ ไม่จริงน่า
เดี๋ยวนะ คุณอายาเสะ เกิดอะไรขึ้นครับ
ทำไมล่ะ มองไม่เห็นเลย
คำสาปหายไปแล้ว!
ข้าคืนช้างน้อยให้เจ้าแล้ว
คำสาปก็ลบออกแล้ว
โตะใจโหมะเลยเด๊ะ
ใครจะไปคิดว่า เจ้าจะใช้พลังของคำสาปในการกลายร่าง
แต่ข้าจะไม่ยอมอีกต่อไป ไอ้หมูสกปรกขี้ขโมย
ข้าจะไม่ยอมให้เจ้าใช้พลังของข้า
มาให้ข้าเขมือบซะดีๆ
ท้าทายนาง
นางมั่นใจในขาตัวเองเต็มร้อย
เจ้าแค่ต้องยั่วโมโหนางนิดๆ หน่อยๆ
กลัวจะแข่งแพ้เหรอ
พึ่งพาแต่พละกำลังอย่างเดียวมันห่วยว่ะ
ฉายายายแก่เทอร์โบไม่ใช่เหรอ
ได้ฉายามาซะขนาดนี้ แต่ดันไม่ยอมแข่งความเร็วด้วยเนี่ยนะ
ถ้าเป็นยายแก่เทอร์โบจริง
ก็แข่งกันด้วยความเร็วสิโว้ย!
นังเด็กบ้า
คิดว่าพูดกับใครอยู่ฟระ
ข้าไม่มีทางแพ้การแข่งขันหรอก
ก็ได้ ข้าจะรับคำท้าของเจ้า
อย่างพวกเจ้าน่ะ ข้าจะจับกินเมื่อไหร่ก็ได้เว้ย
บอกกติกามาสิ
เส้นชัยอยู่ที่ไหน
ไม่มีเส้นชัย เราจะวิ่งไล่จับกัน
ถ้าแกจับเราได้ แกก็เป็นฝ่ายชนะ
ง่ายใช่ไหมล่ะ
นับไปสิบนาทีแล้วค่อยเริ่ม
เราจะวิ่งนำไปก่อนระหว่างที่แกนับ
นั่นเป็นกติกา ต้องทำตามอย่างเคร่งครัด
ถ้าไม่ทำตามกติกา เราจะถือว่าตำนานของแกเป็นของปลอม
ได้สิ
ข้าน่ะเกลียดพวกไม่ทำตามกฎกติกาอยู่แล้ว
งั้นก็เริ่มได้! โอคารุน วิ่งเร็ว!
หนึ่ง
สอง
นึกว่าเราจะตายแล้วแน่ๆ คุณอายาเสะเป็นอัจฉริยะจริงๆ เลยครับ
- แหงละ แต่ฉันน่าจะให้เวลาเรามากกว่านี้ - หนึ่งนาที
แค่สิบนาทีไม่รู้จะออกจากเมืองทันไหม
ห้านาที
แปดนาที
- เดี๋ยวนะ นางนับแปลกเว่อร์ - หกนาที
สิบนาที
- โอคารุ… - คุณอายาเสะ
คุณอายาเสะ!
หมดเวลาสิบนาทีของนางแล้ว
ต่อไปข้าจะนับสิบนาทีของเจ้าต่อนะ
สี่สิบ
หนึ่งนาที
- ขี้โกง ปล่อยคุณอายาเสะนะ! - สองนาที
ห้าสิบหก
- หยุดนะ นับแบบนี้มันผิด - ห้าสิบเจ็ด
- ไหนบอกว่าจะทำตามกติกาไง - กติกาไม่ได้บอกว่าให้นับแบบไหน
สี่นาที ห้านาที
อย่ามามั่วนิ่ม!
- หยุดนับนะ! - สิบนาที
เจอตัวแล้ว
จะจับละนะ
แต่โอคารุนเป็นพวกคิดช้า ฉันก็อาจต้องเป็นฝ่ายช่วยนายอยู่ดี
เอานมมาให้ดูดเดี๋ยวนี้!
โอ๊ย!
อย่าบังอาจมาดูดนมข้า โดยไม่ได้รับอนุญาตนะ ไอ้เด็กเวร!
ปล่อยเว้ย เจ้าเด็กบ้า!
ก็แกเป็นคนเสนอเองนี่หว่า
ฉันจะไม่ปล่อยจนกว่าแกจะปล่อยคุณอายาเสะ
เจ็บนะเฟ้ย!
นี่มันอะไรกัน
ข้าควบคุมพลังไม่ได้เลย!
อย่าบอกนะว่าเป็นเพราะชุดที่มันใส่
บ้าเอ๊ย ช่วยไม่ได้
สิงมันเลยละกัน!
สร้างปัญหาให้ข้าเยอะดีนัก
ไอ้เด็กบร้า!
หวังว่าพวกมันจะไม่ร่วมมือ กับคนทรงบ้าบอหรอกนะ
เอาเถอะ
ข้าจะกินนังเด็กผู้หญิงนั่น จะได้จบๆ กันไป
อะไรเนี่ย
รู้สึกเหมือนถูกบีบอยู่ในกำปั้น
เข้าใจแล้ว
ถึงจะมองไม่เห็น แต่ก็สัมผัสได้อย่างชัดเจน
ยายแก่เล่นสิงเขาทั้งตัว
เลยรู้สึกได้แจ่มแจ้งไงล่ะ
ด้วยการสัมผัส
นังเด็กฉิบหายวายป่วง!
ปล่อยข้านะ!
ขอบคุณครับ คุณอายาเสะ
ฉันต่างหากต้องขอบคุณ เก่งมาก!
พวกโง่!
ปล่อยข้าออกไปจากเจ้าเด็กนี่นะ!
เราจับแกได้แล้ว อีแก่เจ้าปัญหา!
เราจะจัดการกับแกยังไงดีน้า
เอาคืนมา!
คืนยายมา!
วิญญาณติดที่ ฆ่าเด็กเปรตพวกนี้ซะ!
ปูเหรอ!
ทำไมวิญญาณติดที่ถึงเป็นปูได้
คุณยายฉันบอกว่า คนตายกลายร่างเป็นปูน้ำจืด
เพื่อจะได้ข้ามแม่น้ำซันสึ
(ระวังหมี)
ทางนี้เฟ้ย! ทางนี้!
มองไปไหนวะ ไอ้โง่!
โอคารุน ได้เวลากลายร่างแล้ว
ยายแก่อยู่นิ่งๆ สิวะ ไอ้ดื้อด้าน
- ปากดีนักนะ - คุณอายาเสะเร็วเข้า
มันยากนี่นา
คราวนี้ยายแก่เทอร์โบเข้าไปในตัวนายเลย
มันมาแล้ว!
- ยายแก่เอาจริงแฮะ - ไอ้เด็กบ้า
อย่าใช้พลังข้าโดยพลการสิวะ
ปล่อยข้านะ เจ้าคนถ่อย
แจ๋วไปเลย
จับตรงๆ แบบนี้ง่ายขึ้นเยอะ
- โมโมะจัง แย่แล้วเด้อ - อย่ามาเรียกชื่อแบบสนิทสนมสิยะ
โมโมะจังตัวหนัก ฉันเลี้ยวไม่ได้
ล้อกันเล่นน่า!
ฉิบหายแล้ว!
จะเอาจริงละนะ!
โอ้โฮ อย่างกับเฮลิคอปเตอร์แน่ะ
- ไม่ไหวแล้ว - หา!
แอ้ก!
โอคารุน เป็นไรไหม
- หมดแรงสุดๆ - โทษนะ นายช่วยฉันไว้จริงๆ
นั่นคือใช้พลังเต็มพิกัดครั้งที่หนึ่ง
จริงด้วย นายทำได้แค่สองครั้งเอง
แต่เราทิ้งห่างมาแล้วนะ
มันมาแล้ว!
หน้าคนอยู่บนหลังมันเพียบเลย!
ซวยละ แถวนี้มีคน
อะไรน่ะ ขี่ม้าส่งเมืองกันเหรอ
เอาจริงเอาจังสุดๆ ตลกอะ
โคตรจะน่าอายเลย
ไม่จริงน่ะ พวกเขาไม่เห็นปูยักษ์เหรอ
เดี๋ยวนะ
แปลว่าเราเหมือน คนเล่นขี่ม้าส่งเมืองกันแบบเอาเป็นเอาตาย
หวังว่าเพื่อนๆ จะไม่อยู่แถวนี้กันนะ
โมโมะจัง หมดแรงข้าวต้มแล้วอะ
นายทำได้ ระเบิดพลังอีกครั้งดีไหม
ต่อให้เอาจริงก็ไม่ไหว
เราออกจากเมืองโชโนไม่ได้แน่
ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เราจะถูกจับได้
ไม่เอาเด็ดขาด
ฉันจะไม่ยอมถูกปูกิน
ฉันต่างหากที่ต้องกินปู
งั้นเอางี้ โอคารุนเลี้ยวขวาตรงนั้น
สวัสดีค่ะ กี่ท่านดีคะ
สองคนค่า!
ขึ้นบันได
ดูซิว่ามันจะตามมาในที่แคบๆ ได้ไหม
ได้นี่หว่า!
อะไรไม่รู้ระเบิด!
หนีเร็ว!
ร้อน! ที่นี่ที่ไหน
แย่แล้ว คุณอายาเสะ
ปูชอบอยู่ในน้ำ
จริงอยู่ที่นี่มีน้ำ
แต่นี่มันน้ำพุร้อน
เวลาเราต้มปู เนื้อมันจะแข็งขึ้นใช่ไหม
กล้ามเนื้อมันจะแข็งตัวจนเคลื่อนไหวช้า
มันหยุดแล้ว
- มันหยุดแล้วคร้าบ! - สุกแล้ว
พอเป็นสีแดงก็น่ากินขึ้นมาเลย
บ้าเหรอ กินลงเข้าไปได้ยังไง
เลิกสนปูแล้วรีบไปจากที่นี่กันเถอะ
ตามถนนเส้นนี้ไปเรื่อยๆ เดี๋ยวก็ออกจากเมืองโชโนแล้ว
คนหายไปไหนกันหมดน่ะ
- นั่นสิ - หือ
- นั่นอะไรน่ะ - เอ๋
เหวอ!
แย่แล้วๆ
พวกมันเป็นตัวอะไร
เจ้าเด็กโง่ คิดเหรอว่าจะรอดไปได้ง่ายๆ
ตรงชานเมืองมีสุสานขนาดใหญ่อยู่เฟ้ย
ข้าเลยขอให้วิญญาณที่นั่นออกมาช่วยนิดหน่อย
ยังไงซะเมืองโชโนก็เป็นเขตของข้า
คุณอายาเสะ!
ข้าไม่ให้พวกเจ้าออกจากเมืองโชโนหรอก
โอคารุน ระเบิดพลังเดี๋ยวนี้!
เอ๊ะ จะดีเหรอครับ
ถ้าผมระเบิดพลัง เราจะไปไม่ถึงอีกเมืองนะครับ
ถ้านายไม่ระเบิดพลัง เราจะตายกันที่นี่แหละ
เชื่อใจฉันสิ
เฮ้อ หดหู่ว่ะ
จบแล้ว
ระเบิดพลังอีกครั้ง เจ้าเด็กนี่จะขยับไม่ได้อีกเลย
เอาเลย!
โมโมะจัง ฉันเลี้ยวไม่ได้
อย่าหยุด!
โมโมะจัง กลับไปถนนเมื่อกี้กันเถอะ
อ๊ะ
- นายคืนร่างแล้ว - เอ๋
อย่าปล่อยกันดื้อๆ แบบนี้เซ่!
โอคารุน เตรียมลงจอด!
ผมไม่ไหวแล้วครับ ถึงขีดจำกัดแล้ว
ร่างเหมือนจะแตกเป็นเสี่ยงๆ
กระแทกแรงไปหน่อย ไส้พุงแทบจะพุ่งจากปาก
โอคารุน ลุกขึ้น
เราเกือบถึงที่หมายแล้วนะ
ไม่นะ ยายแก่เทอร์โบ
แย่แล้ว ฉันดันปล่อยมือ
เอ๊ะ
อั้ก!
อภัยให้ไม่ได้
ขี้โกงกันนี่หว่า
ข้าไม่ชอบพวกเจ้า
เพราะพวกเจ้าไม่มีสัมมาคารวะ
คุณยายแก่งั่กเลยเจ้าค่ะ
ฉันไม่เคยเห็นคนแก่รังแกเด็กแบบนี้เลย
โคตรจะน่าเรสเป็กต์เลย
พูดภาษาญี่ปุ่นสิวะ อีหนู
เจ้าพยายามจะหลอกคนแก่ด้วยภาษาอังกฤษ
ข้ารู้นะว่าเจ้ากำลังทำอะไรอยู่
ไม่เอาๆ ภาษาอังกฤษเนี่ยนะ
ข้าเกลียดเด็กเจ้าเล่ห์ที่ทำแบบนี้
เจ้ามัน…
เลวซะไม่มี
เอาสิ วิ่งหนี ข้าจะจับกินให้พุงกาง
อีกนิดเดียวก็ออกจากเมืองได้แล้วไม่ใช่เหรอ
ข้าจะต่อเวลาให้
สิบนาที หรือยี่สิบนาทีดีล่ะ
งั้นขอวินาทีเดียว
หา
พลังของฉันน่ะ…
จับได้ทุกอย่าง!
เดี๋ยวสิ นังเด็กบ้า!
ยายแก่เทอร์โบเคยมีฉายาว่ายายแก่ร้อยกิโล
รถไฟสายทาคาซากิ วิ่งได้เร็วสุด 120 กม.ต่อชั่วโมง
มันตามเราไม่ทันแน่
ช้าว่ะ วิ่งได้เร็วแค่นี้เองเหรอ
แบบนี้ตามฉันไม่ทันหรอกเฟ้ย
ข้าจะทำลายเจ้าให้แหลกคึ!
โง่รึเปล่า
รถไฟไม่ได้วิ่งเร็วเต็มพิกัดตลอดเวลาซะหน่อย
พอถึงทางโค้งก็ต้องลดความเร็วลง
แต่ข้ายังวิ่งได้ 100 กม.อยู่เว้ย
ไม่ให้หนีไปได้หรอก!
แกต่างหากล่ะที่หนีไม่ได้ อีแก่หน้าโง่
คุณยายพูดถูก แกมักจะรับคำท้าเสมอเวลาที่โดนยั่วยุ
ปลายทางของรถไฟขบวนนี้…
คือความพ่ายแพ้ของแกไงล่ะ
เริ่ด
ขอต้อนรับสู่เมืองคามิโกเอะ
เล่นสกปรกกันนี่หว่า
ปล่อยข้านะ!
แกน่ะโคตรไว อีแก่ สมแล้วกับที่อยู่มานาน
ไม่มีใครเอาชนะแกได้
แต่การแข่งครั้งนี้…
ฉันคือผู้ชนะ
เจ็บๆ
คุณอายาเสะ เราอยู่ที่ไหนกันครับ
ปูอยู่ไหน ยายแก่เทอร์โบอยู่ไหน
- ดูเหมือนเราจะชนะแล้ว - เอ๊ะ
เอาจริงๆ ข้าก็ไม่คิดจะใช้วิธีรุนแรงแบบนี้
เด็กสาวรุ่นราวคราวเดียวกับหลาน
เคยถูกข่มขืน ฆ่าหั่นศพ แล้วก็โดนเอาไปทิ้ง
เด็กสาวพวกนี้น่ะ
ไม่ได้อยากกลายเป็นวิญญาณร้ายหรอก
คนทรงอย่างเราตามล่ายายแก่เทอร์โบมานาน
นางมักจะปรากฏตัวในสถานที่
ที่มีวิญญาณเด็กผู้หญิงที่ตายอย่างไม่เป็นธรรม
นางอาจจะเดินทางไปทั่ว
เพื่อปลอบเด็กๆ ที่ไม่ไปผุดไปเกิดก็เป็นได้
แต่คนตายที่ทำร้ายคนเป็น เป็นเรื่องที่ยอมกันไม่ได้
เราก็เลยต้องใช้กำลังบังคับให้พวกเขาไปอีกภพ
คนเป็นก็เหมือนกัน
เราห้ามลบหลู่คนตายเด็ดขาด
ถ้าเราลบหลู่และเข้าไปในอาณาเขตพวกเขา
เราก็สมควรถูกฆ่า
นั่นคือกฎที่ทำให้คนเป็นและคนตายอยู่ร่วมกันได้
ดีแล้วที่พวกเจ้าไม่เป็นไร
ยายแก่หนังเหี่ยว เลิกหยิบแต่ชิ้นใหญ่ๆ ซะที!
เอาขาปูนี่มานะ ไม่งั้นหนูจะเอาดีวีดีบากะโทโนะไปทำลายทิ้ง
ก็ลองดูเซ่
ข้าจะเผาสินค้าของทาคาคุระ เคนให้หมดเลย
นี่จะเอาท่านเคนเป็นตัวประกันเหรอ ป่าเถื่อนเกินไปแล้ว
เจ้านั่นแหละที่เอาบากะโทโนะเป็นตัวประกันก่อน
- ขอโทษครับ - อะไร!
- มีปัญหาเหรอ - ผมไม่หิว ถ้าไม่รังเกียจ…
ไม่หิวทั้งๆ ที่เรามีปูเนี่ยนะ สติดีรึเปล่า
- เป็นคนรึเปล่า - ปกติผมกินมากกว่านี้ครับ
แต่คุณกินปูลงได้ยังไงหลังจากสิ่งที่เกิดขึ้น
งั้นคุณชายอย่างนาย อยากกินอะไรล่ะ ไอ้เด็กบ้า!
ผมไม่อยากคุยด้วยแล้ว
ผู้ชายอะไรขี้งอนชะมัด
เจ้ามีป๋องแป๋งจริงๆ ปะเนี่ย
มีครับ ขอบคุณที่ช่วยให้ได้คืนมา
- ขอดูหน่อยสิ - หา
ข้าจะดูให้ชัดๆ ว่าเจ้ามีป๋องแป๋งจริงรึเปล่า
เอ่อ คือ…
ไม่เต็มเต็งรึเปล่านะ คุณยายคนนี้
บ้าไปแล้วเหรอ
คุณอายาเสะ ช่วยผมด้วย
ครอบครัวนี้มีแต่คนบ้า!
หยุดนะ ไอ้หนู!
ขอบคุณสำหรับทุกอย่างครับ
ดึกแล้ว ระวังตัวด้วยนะ
ผมว่ายังไงก็ปลอดภัยกว่าที่นี่แหละ
- คราวหน้าเจ้าหนีไม่รอดแน่ - ไม่มีทางให้ดูเด็ดขาด
โอ๊ย หนาว
ไม่ต้องไปสนยายแกหรอก นางไม่ได้คิดจะทำจริงซะหน่อย
คงแค่อยากให้นายร่าเริงขึ้นมากกว่า เพราะนายเอาแต่เงียบ ปูก็ไม่กิน
เป็นอย่างนี้นี่เอง
ใจดีจังนะครับที่ห่วงใยผมแบบนี้
เชื่อก็บ้าแล้ว!
งั้นก็ ลาก่อนนะครับ
โอเค บ๊ายบาย
ลาก่อนเหรอ
ลาก่อน…
ลาก่อนเหรอ
ลาก่อน…
ลาก่อน
ลา… ลาก่อน
โอคารุน!
พรุ่งนี้เจอกันนะ!
ครับ!
(นี่เรื่องแต่ง หากคล้ายคนหรือองค์กรจริง)
(นั่นคือความบังเอิญ)
คุณยาย ทำไมมันถึงเป็นปูล่ะ
ว่ากันว่าคนตายจะกลายเป็นปู เพื่อข้ามแม่น้ำซันสึ
วิญญาณติดที่ก็เลยอยู่ในอุโมงค์นั่นเหรอ
หลังเหตุการณ์นั้น กินปูกันลงได้ยังไง
ตอนต่อไป! "ป๋องแป๋งหายไปไหน!"
เพราะงี้ไง ข้าถึงได้ขอดู
คำบรรยายโดย ต้องตา สุธรรมรังษี