Błagam!
Proszę pozwolić jej tu zostać!
Może weźmiesz ją do siebie?
To niemożliwe.
Ten dom to nasza jedyna opcja.
Czemu nie? Mamy już kota.
Nie porównuj mnie do tej płotki!
Ona pewnie nawet nie je!
A co się stało z tym gostkiem?
- Wrócił do klasy chemicznej. - Co?
Powiedział: „Jeśli Hana jest bezpieczna, mogę nadal być modelem anatomicznym!”.
Ale chce się z nią spotykać w nocy, kiedy wymknie się ze szkoły.
Liczymy na twoją wielkoduszność, ciociu!
Prosimy!
To modele anatomiczne czy zwierzęta w okresie godowym?
Możecie się mizdrzyć, ale nie przeszkadzajcie sąsiadom.
A co z jajem?
A, no tak…
Okazało się, że to była bombka choinkowa.
Szaleństwo.
Tak jak niektórym zwierzętom świecą się tyłki podczas godów.
Co poradzić.
Nic z tego nie rozumiem.
Czas jeść.
Wyciągnij stół.
- Okarun, zjesz z nami, nie? - Tak. Dziękuję.
Wkurza mnie.
Momo, nie wiedziałem, że masz takie zajebiste moce!
Już wiem, dlaczego ciotka powierzyła ci egzorcyzmy.
No i Okarun, ta przemiana była ekstra!
Pozamiatałeś!
Też chciałbym mieć jakieś supermoce!
To nic takiego…
Przesuńcie się! Niosę stół.
Pomogę ci!
Dzięki! Możesz złapać z tej strony?
Odbiór!
No weź, przeszkadzasz tylko!
Chwila, Momo.
Co?
Miałaś paprocha.
Aha. Dzięki.
Okaż mi więcej wdzięczności!
Suń się, dobra?
Jeśli znów podziękujesz.
Mowy nie ma.
Jesteś moją jedyną!
Za żadne skarby nie pozwolę ci odejść!
Jeśli nie zrobię czegoś tu i teraz, będę żałować do końca życia!
Ayase-san!
Masz tu paprocha!
Usunąłem go.
Przepraszam.
Dzięki. Co ci?
Postanowiłem nigdy się nie wycofywać.
Wzmogę wysiłki i będę walczył!
Z czym?
Patrzę tylko na ciebie
Od kiedy się poznaliśmy, aż po dziś dzień
Chcę wykrzyczeć „kocham cię” Spróbujmy…
Odmienić
Jutro
Z drogi, przygłupy!
Dość tych durnot!
- Kurz przez was lata! - Przepraszamy.
Momo, pakuj majtki i resztę na weekend u Jiji'ego.
Ej! Nie da się tego inaczej powiedzieć?
Ayase-san! Jedziesz do jego domu? Po co?
Co? Nie mówiłam ci?
Dom Jijiego jest nawiedzony, muszę tam odprawić egzorcyzmy.
- Nom. - To dlatego tu przyjechał.
Więc będziecie tam tylko we dwoje? Ayase-san i Jiji-san?
Mowy nie ma.
Miałam zamiar cię zaprosić.
Samej byłoby mi niezręcznie.
No to bierzmy się do dzieła!
Załatwmy to bezzwłocznie, żeby Jiji-san mógł prędko wrócić do domu!
Dziękóweczka!
O co biega?
Masakra! Szkoła jest taka straszna w nocy!
Oby nam się za to nie dostało.
Luz. Zrobimy sobie tylko mały seansik spirytystyczny.
Nagrajmy to.
Ej, zaraz. Słyszeliście to?
Daj spokój. To nie…
- Ja walę! - Rety!
Tylko nie to!
Złaźcie z drogi!
Ruchy!
STACJA KAMIGOE
Czekaj na mnie, Hano!
Biegnę do ciebie!
Hana!
Coś długo go nie ma.
Już czwarta.
Nie martw się.
Poczekam z tobą, aż się pojawi.
Na pewno przyjdzie.
Będzie dobrze.
Wybacz spóźnienie, Hano.
Taro.
Kocham cię.
Cholera, zasnęłam.
Co? Ej!
Trzeba było mnie obudzić, jak przyszedłeś!
Dziękuję ci, Momo-san!
Jestem wdzięczny, że z nią na mnie czekałaś.
Coś mi wypadło po drodze, ale od jutra będę punkt druga!
Będziesz przychodzić codziennie?
WON POKÓJ JIJIEGO
A niech to, dzisiaj też nie mogę spać.
Przez niego.
Udaję, że biorę tę kartę, ale tak naprawdę wezmę tę!
- O tak! - Nie!
Okarun, jesteś beznadziejny w karty.
To wy po prostu jesteście wredni!
A może to ty jesteś naiwny?
Naiwność Okaruna jest bezcenna!
Nie gram z wami!
Daj spokój, to tylko żart.
Okarun, poczęstuję cię słodyczami!
Uszy do góry!
Sto lat ich nie widziałam!
Uwielbiam je!
Kupiłem ich od groma, też się częstuj, Momo!
Byłem w szoku, że ten sklepik nadal tam jest!
Ta starowinka nic się nie zmieniła, nie?
Nadal mówi: „Masz tu resztę, pięćset tysięcy”.
Mega się podjarałem!
- Nie podoba mi się to. - Pączki Tango? Kochałam je!
Wkurza mnie, że jestem taki małostkowy.
Ale nic nie poradzę na to, że się tak czuję.
Muszę myśleć o czymś innym.
Powinienem skupić się na odzyskaniu złotego jaja!
Złote jajo.
Złote jajo!
- Co z tobą? - Złote jajo!
Za dużo o tym myślisz!
To nie tak! Po prostu…
Zastanawiam się nad tym, od kiedy sprośne żarty są modne?
To nie tak.
To długa historia.
W takim razie zacznę własny trend!
Moje krocze!
Mówię, że nie chodzi o sprośne żarty.
Vamola!
Jak Kazu w tej reklamie!
Żałosny! Jesteś żałosny, Ken!
Dłużej tego nie wytrzymam!
- Co ty na to? - Muszę przykuć uwagę Ayase-san!
Opowiem wam teraz o potworze Tsuchinoko!
- Chwila! - Tsuchinoko? Chętnie posłucham!
Kryptydy nie są tylko zmyślonymi stworzeniami!
Nawet goryle uważano za kryptydy sto lat temu.
Moim zdaniem Tsuchinoko będzie jak goryle!
Co mi przypomina o legendzie o wielkim wężu w mojej wiosce!
Podobno jest nawet poświęcona mu dwustuletnia świątynia.
Nazywa się: świątynia Tsuchinoko!
Serio?
Chodźmy tam!
- Chcę zobaczyć węża Tsuchinoko! - Skoro nalegasz!
Lepiej trzymaj się blisko mnie!
O nie! Odebrał jej uwagę!
Mumia kappy!
Też ma poświęconą sobie świątynię.
Świątynie wzniesione ku czci kryptyd to nic nowego.
Ha! Świątynny kontratak!
Serio?
Ale jazda!
Czyli kappy są prawdziwe?
Chwila! A co z Nessie?
Są zdjęcia, nie?
Na pewno istnieje!
To zdjęcie nazywa się „zdjęciem chirurga”.
To podróbka, ale niedawno widziałem Nessie na własne oczy!
Bez jaj! Ja też chcę!
W sumie to nigdy z nikim o tym tyle nie rozmawiałem prócz Ayase-san.
Ale fajnie!
Okarun, jesteś zajebisty!
Wszystko wiesz!
Mega szacun, ziomek!
„Ziomek”?
Nie jesteśmy ziomkami? Totalny szok!
Tylko spokojnie.
Kumplujesz się z Momo, nie?
Też chcę być twoim kolegą!
Przepraszam. Jestem niewprawnym facetem.
Ej! Kazałam ci tak nie mówić!
Co? A czemu? Co jest?
Nic ci do tego!
Ty też mnie wykluczasz, Momo?
Chciałbym, żeby był dupkiem.
Tak miły facet
sprawia, że…
Hej!
Chwila! Macie tu gorące źródła?
Mają związek z pracą mojego taty.
Twój tata nie był nauczycielem?
Bada wulkany na pobliskim uniwersytecie.
Dlatego się tu przeprowadziliśmy.
Czy wulkany są bezpieczne? Nie wybuchają?
Erupcja tego wulkanu miała miejsce jakieś 200 lat temu.
Od tego czasu pozostaje uśpiony.
Aha.
- Chyba sobie żartujesz. - Mowy nie ma.
O tak!
Tędy!
I co, Momo?
Widzisz jakąś dziwną aurę?
Nigdy nie opadasz z sił?
Nie ma.
Nic nie widzę.
Wygląda normalnie.
Serio?
A wszystkie medium twierdziły, że to tragedia!
Odpocznijmy trochę.
Pić mi się chce.
Naprawdę nic nie widzisz?
Serio?
Serio.
Zaczekaj, Ayase-san.
Okarun, ruszaj się!
Dobrze.
Co myślisz, Ayase-san?
Widzisz jakąś dziwną aurę?
- Jak ci smakuje? - Telewizor sam się włączył!
- Leci Nasza chata. - Wystraszyłem się!
Po co włączyłaś telewizor?
Bo mi się nudzi.
Nic tu nie ma.
To wszystko na dziś. Wracamy do studia!
Co? Myślisz, że ściemniam?
Nie w tym rzecz.
Medium mówiły, że jest tu niebezpiecznie, co nie?
To tylko przeczucie,
ale może nasze duszki się ukrywają?
Tak samo było z Turbobabcią.
Jeśli energia ducha jest słaba, ciężej ją wykryć.
Dzięki temu mogą się schować.
Innymi słowy,
to będzie bułka z masłem.
Wymiatasz!
Momo-sama! Może wymasuję ci ramiona?
Ej!
Nieźle.
Napiłabym się jakiegoś soku.
Najlepiej słodkiego.
Natychmiast go przygotuję!
Dotknąłeś jej ramion!
Odpocznijmy sobie.
Siadaj, Okarun.
Duchy i tak bezczelnie wychodzą w nocy.
Lepiej sobie teraz odsapnąć.
- Dobrze. - Więc skoczę szybko do gorących źródeł!
Mówisz, że nie ma tu duchów tylko po to, żeby móc sobie tam iść?
Wcale nie!
Naprawdę ich tu nie ma!
Dobra, baw się dobrze z Jijim.
Co? Naprawdę sobie idziesz?
A co jeśli pojawią się duchy?
Spoko!
Wrócę do wieczora.
Narka!
- Pa! - Chwila, Ayase-san!
Pa!
Momo-sama! Słodki soczek podano do stołu!
Co?
Ayase-san poszła do gorących źródeł.
Serio? A chciałem iść z nią!
Zagramy w piłkę?
Najpierw zablokuj.
O tak!
Nieźle!
Teraz podaj do mnie.
Dominująca stopa przy piłce i kopnij wewnętrzną stroną.
Przepraszam!
Spoko! Masz!
Przepraszam!
Jestem beznadziejny.
Dobrze, że nie ma tu Ayase-san.
Ale jeśli teraz poćwiczę, może później będę mógł jej pokazać, co potrafię.
Okarun, jesteś niesamowity!
Ale super!
Ej, Okarun!
Przepraszam!
Bujasz się w Momo?
Co?
Mam nadzieję, że się dogadują.
To pierwszy kolega Okaruna, tylko bym im przeszkadzała.
Dobrze dla ciebie, Okarun.
Momo jest słodka, co nie?
- Ayase-san to moja pierwsza przyjaciółka. - Podaj!
Naprawdę ją szanuję.
Jest dla mnie ważna!
Niezłe podanie!
Rozumiem.
Jest dla ciebie „ważna”, co?
I ją „szanujesz”?
A ja uwielbiam jej twarz i osobowość!
Ja też!
Co?
Mówiłeś o szacunku!
Szanuję ją plus wyżej powiedziane!
To nie fair!
W takim razie ja lubię jeszcze jej oczy!
Dobra, wygrywam!
To ja lubię do tego jej usta!
Proszę, wygrywam!
Nie liczy się!
Nie możesz tego nie zaliczać!
Pierwszy powiedziałem, że lubię jej twarz, twoje się nie liczy!
To, że lubisz jej oczy, też się nie liczy!
Dla mnie się liczy! Przyjaźnię się z Momo od dziecka!
Szach-mat!
Niech cię!
Wygrałem.
Co? Z czym?
Nie możesz tak po prostu powiedzieć!
Tak jest i już. Przepraszam.
Co?
Zaczyna mi się kręcić w głowie. Pora iść.
Wysokie ściany jak na gorące źródła.
Szkoda, że nie da się podziwiać widoków.
O, kogo my tu mamy?
W dodatku niezła z niej ślicznotka.
Chwila!
Uparciuch z ciebie, Okarun.
Ale respekt za twój upór.
To jeszcze nie koniec.
Nie poddam się.
Dobra, dawaj łapę na zgodę!
Pewnie, czemu nie!
Mam cię, stary!
Ty gówniany gnoju!
Ayase-san nienawidzi takich oszustów!
Przyznaj się do porażki, Okarun-kun!
Nigdy!
Nie poddam się!
Okarun-kun!
Jiji-san, dość!
- Spójrz na to! - Co?
- O co chodzi? - Tam! Patrz!
Czy to nie dziwne?
Obok wejścia.
Nie ma tam pokoju, prawda?
Panienko, przyszłaś do tych koedukacyjnych źródeł zupełnie sama?
Nic tam nie widać!
- Gorąco. - Tak trzeba żyć.
- Strzeliłbym sobie browara. - Jak w niebie.
Nigdy tego nie zauważyłem,
chociaż z zewnątrz wygląda jak pokój.
Coś tu musi być.
Pusto.
Cholera.
Co teraz?
Chcę wyjść, ale przez nich nie mogę.
Szlag! Muszę stąd szybko wyjść!
Nie mogę zebrać myśli.
Może ją rozwalimy?
Jesteś pewien?
Nie powinniśmy, bo go wynajmujemy.
Ale nie ma rady.
Musi być jakaś przyczyna choroby moich rodziców.
Panienko, słyszałaś kiedyś o krokodylach?
Mówi pan o tych przypominających jaszczurki?
Nie.
O tych, co chodzą do źródeł koedukacyjnych
i polują na gołe babki.
Dam sobie radę z wszystkimi naraz?
Podobno wataha wilków ucieka, kiedy dorwiesz ich przywódcę.
Cholera!
WYDARZENIA, OSOBY I ORGANIZACJE SĄ FIKCJĄ
Napisy: Paulina Żółta