Na tej kanapie przerobiłam wiele stłumionych potrzeb,
ale zwykle w towarzystwie dużej pały i hasła bezpieczeństwa.
Carr, nigdy nie składam wizyt domowych, ale po naszej rozmowie
miałam obawy związane z bezpieczeństwem.
Nie wątpię.
Bałaś się, że jeśli w końcu
zabiję te kobiety, splami to twoją i tak bezużyteczną praktykę.
A może, że dopadnę cię za to, że udawałaś, że możesz mnie naprawić.
Pięć lat, 400 dolców za sesję,
a ty tydzień po tygodniu robisz notatki jak jakaś podrzędna stenografka.
Te kobiety rozważają współpracę z tobą.
Prawda? Może to wywołuje skrajne emocje.
Tylko bawią się w tortury.
Machają mi szansą przed nosem
jak stekiem przed głodnym psem,
żeby patrzeć, jak się ślinię.
Tylko tym razem, uwierz mi,
odgryzę się, rzucę im się do gardeł.
Jak wspomniałaś, od lat zmagamy się z tą narcystyczną raną.
Tak, wiem to.
I jest coraz gorzej.
To boli. One mnie krzywdzą.
Wiem, że ból nigdy nie zniknie.
Pogodziłam się z tym.
Pogodziłam się już z tym ciągłym kacem po gniewie,
z którym budzę się każdego jebanego dnia.
Zmienia się w fantazjowanie
o powieszeniu ich za apaszki Hermès,
a potem karmieniu na siłę foie gras, aż wybuchną.
To one są powodem. Mam nadzieję, że to wiesz.
Powinnaś to, kurwa, zapisać.
To one pozbawiły mnie człowieczeństwa, gdy byłam młodą kobietą,
i zmieniły mnie w tę osobę.
Dlaczego mogę rzucić faceta, usunąć jego numer,
ale kiedy te kobiety mi się sprzeciwiają,
obmyślam, jak nasączyć ich torebki Lemaire cyjankiem?
Kiedy kobieta cię rani, to coś więcej niż sprawa osobista.
To plemienne i stanowi wyrwę w podstawowym systemie wsparcia.
Allura, Emerald, Liberty i Dina nie tylko ranią twoje uczucia,
ale też niszczą twój instynkt samozachowawczy.
Bla, bla, bla.
Mam dla ciebie radę, pani doktor.
Skoro nie możesz sprawić, by te uczucia zniknęły,
twoim jedynym zadaniem jest pomóc mi zaplanować ostateczną zemstę.
Wiem wszystko o tajemnicy lekarskiej,
więc masz jakieś pomysły?
Przyszłą pannę młodą spotka tragiczny wypadek,
może śmierć bardzo szybko ich rozłączy?
Chodzi o zbliżający się ślub Liberty.
Pomówmy o lekach.
Nie chcę antydepresantów.
Jestem wściekła, nie jestem przygnębiona.
Myślałam raczej o hormonach.
Niedobór estrogenu zwiększa drażliwość
i wzmacnia poczucie złości, odrzucenia.
Czyli jeśli zamarynuję mózg w estrogenie,
nie będę chciała ich rozpłatać jak tuńczyka w knajpie z sushi?
Jesteś banalną terapeutką obleczoną w kardigan z przeceny.
Jebać hormony!
Czas minął.
Zaprosiłaś mnie tu, bo miałaś mordercze myśli.
Miałam.
Nadal mam.
O tak.
Ale tobie nic nie groziło.
Jesteś zbyt nudna, by cię zabić.
Chociaż powinnaś wypierdalać z mojego biura, zanim zmienię zdanie.
Wypierdalaj!
OSTATECZNA ZEMSTA
Wszystko dozwolone
Myślę, że możemy spodziewać się orzeczenia
zawierającego uzgodnione warunki do czasu, gdy wrócę z miesiąca miodowego.
Dobrze. Dziękuję bardzo.
To ekscytujące, ale ucieszę się, gdy będzie po wszystkim.
Nie po wszystkim. Wiesz, o co mi chodzi.
Wybacz. Jezu.
Możesz dać znać o każdej porze dnia i nocy.
Będę, zwłaszcza jeśli spróbuje się z tobą skontaktować.
Wszystkiego dobrego.
Właśnie. Dziękuję.
Przepraszam, że przeszkadzam, ale próbowałam wyjaśnić…
Świetna robota, Celio. Twoje poświęcenie nie pójdzie na marne.
Celio, dasz znać, kiedy przyjdzie klientka umówiona na 15.00?
Na 15.00?
Tak, na 15.00. Wspaniale.
Super, gdy Brytyjczycy brzmią mądrze, nawet jeśli tacy nie są.
- Mogę? - Nie możesz.
Możesz wyjść. Proszę.
To właśnie w tobie lubię.
Twój styl Margaret Thatcher. Żelaznej Damy.
Walisz prosto z mostu, nie jak frajerki, dla których pracujesz. Z którymi.
Wybacz, mój błąd.
Powiedz, po co przyszłaś.
Niech zgadnę, że w swoim pokręconym urojeniu
myślałaś, że przekonasz mnie,
bym poparła twoją kandydaturę na wspólniczkę?
Pozwól, że zaśmieję ci się w twarz.
Wiem, że zagłosujesz przeciwko.
Na twoim miejscu też bym tak zrobiła.
Chociaż dajesz z siebie wszystko,
nikt inny w tym klubie nie ma odwagi się ze mną zmierzyć.
Dlatego zawsze wysyłam ci najostrzejsze ciosy,
a ty oddajesz je z precyzją.
I za to masz mój szacunek.
Dziękuję.
Ale i tak na ciebie nie zagłosuję.
- Tak. - Choćby groziło mi posiekanie na kawałki,
a jedyną ulgę mogłabym uzyskać,
oddając głos na ciebie, kazałabym kontynuować siekanie.
To dobrze.
Dina miała rację.
Pod tą całą górną warstwą snobizmu kryje się
niezrozumiana siostra-dzikuska jak ja.
Na twoim miejscu nie martwiłabym się, że dziewczyny mówią:
„Jesteś zbyt brytyjska” albo drwią z tego fiaska z dudami.
Jeśli nie masz nic przeciwko…
Naprawdę drwiły sobie z dud, co?
Wręcz rechotały.
- To dlatego, że są… - Prowincjonalne?
Prowincjonalne to niedopowiedzenie.
Posłuchaj, Liberty.
Mam coś dla ciebie.
Nazwij to łapówką, jeśli chcesz, zwrócić i odzyskaj małą fortunę,
którą zapłaciłam, jeśli musisz.
Zobaczyłam to, pomyślałam o tobie,
przypomniałam sobie, że za tydzień wychodzisz za mąż
i pomyślałam, że kurwa, lubię cię.
Szanuję cię. Więc kupiłam
i nie obchodzi mnie, co pomyślisz.
Nie potrzebuję prezentów od ciebie. Dzięki.
Może nie potrzebujesz, Liberty,
ale myślę, że chcesz.
- Czyżby? - Tak.
- Diana, królowa naszych serc. - Tak.
Pierwsza emisja?
Jak udało ci się go zdobyć? To niemożliwe.
Myślisz, że wyjawiłabym ci moje sekrety?
Nie mogę…
Tego się nie spodziewałam.
Rozmawiałam z dziewczynami o ślubie księżnej Diany.
- Naprawdę? - Tak.
Musiały być wtedy na drugiej półkuli,
bo patrzyły, jakbym była…
Outsiderką, którą jesteś.
Witaj w moim klubie.
Mogę zadać ci pytanie?
Tak.
Co to, kurwa, jest?
Przeglądam suknie dla druhen.
Żartujesz?
Na twój ślub czy ślub Allury?
Przepraszam, to jej styl.
Takie przewidywalne. Miks Miesa Van Der Rohe
z podrzędną prostytutką odzianą w poliuretan.
Wybacz, myślałam, że wybierzesz coś bardziej…
W twoim stylu.
Jedynego w swoim rodzaju, klasycznego, międzynarodowego.
Pamiętam, jak mówiłaś, że mama nazwała cię Liberty
na cześć marki Liberty of London, co było w chuj dziwne.
Ale też bardzo fajne. Te kwiatki, stokrotki
i sukienki pod szyję.
Powinnaś nosić takie rzeczy, one też.
To jak twoja druga skóra, na litość boską.
Wiesz, masz to w DNA.
Wyobrażasz sobie te dziewczyny w czymś pod szyję i z bufiastymi rękawami?
Bez cycków?
W tej ceremonii chodzi o ciebie, o to, kim jesteś,
kogo kochasz i co reprezentujesz.
Jeśli nie umieją cię w tym wesprzeć, to utnij im głowy.
Moim skromnym zdaniem.
- Carr… - Wiem.
I tak na mnie nie głosujesz. Brawo,
ty suko w stylu Thatcher.
Bądź wierna sobie, złotko.
Ale pierdol się.
Szanuję to.
Ciesz się talerzem.
W porządku.
Idealnie.
Co to za improwizowane spotkanie na wokandzie?
To nie spotkanie, tylko podwieczorek.
W stylu Ronson oczywiście.
Mamy herbatę Twinings Earl Grey,
kanapki z ogórkiem i bułeczki.
Domowej roboty, przepis mojej mamy. Z gęstą śmietaną i dżemem.
Ile jest kalorii w tym słodziaku?
O czym ty mówisz?
Możesz jeść, co tylko chcesz.
Przynajmniej kończy we właściwych miejscach.
- Zgadza się. - W porządku.
Cieszę się, że jesteście.
Powiem tylko kilka słów.
Jak wiemy, małżeństwo to celebracja miłości.
Nie chodzi tylko o miłość między dwojgiem ludzi przy ołtarzu.
Chodzi o przyjaciół i rodzinę.
Ale mam problem
z wyborem druhny.
Przestań. Spójrz na nas.
Każda zbyt lubi samą siebie,
by dać się wciągnąć w konkurs popularności.
Bez urazy, słowo. Powinnaś wybrać kogoś,
kto będzie cię uspokajał w kryzysie.
Chociaż była glina może nie być złym pomysłem.
- Tak tylko mówię. - Słuszna uwaga.
Założysz szpilki do powalania sprawców?
Myślisz, że wybierze ciebie?
Spójrz w oczy faktom.
Liberty i ja znamy się najdłużej.
Z kim spędziła najwięcej godzin roboczych?
Dzyń, dzyń.
Skreślamy kobietę, dzięki której zrobiła karierę?
Nie. Dość już.
Nikogo nie skreślam.
Doceniam wszystkie fantastyczne uwagi.
Będę potrzebowała więcej czasu na decyzję.
Cierpliwość jest cnotą, prawda?
Ta herbatka mogła być podstępem, żeby wyciągnąć was z biur,
gdzie moja osobista stylistka zostawiła coś wyjątkowego.
Suknie dla druhen!
Tak!
Pokaz mody!
- Pokaz mody. - Tak.
O mój Boże.
Nieźle, co?
Tak.
Oto i ona.
- Serio? - Spójrz na nas.
Tak! Są piękne.
- To dopiero coś. - Tyle tekstury.
Czy istnieje precedens prawny na taką liczbę falbanek?
Bo moje falbany mają prążki.
Są ponadczasowe, prawda?
- Wywołują pewne uczucia. - Czuję się jak głupek.
Ktoś jeszcze?
W 1969 roku kupiłam podobny materiał
na piękne zasłony w salonie.
Dobrze wiedzieć.
Jeśli ktoś skieruje kamerę w moją stronę,
gdy będę w tej sukience, spróbuję wtopić się w zasłony.
Poczekajcie, aż cała stylówka będzie gotowa.
Potrzeba tylko akcesoriów.
Dostaniemy mały domek i prerię?
W porządku.
To żart, prawda?
- To nie te sukienki? - Niemożliwe.
- Co? - Wysłuchajcie mnie, dobra?
To część całego motywu.
Jestem w Londynie, wiosna. Wystawa Chelsea Flower Show.
Moja suknia jest szyta na miarę, żonkile, stokrotki i zielone pola.
Wzbudza zainteresowanie. No dobra.
W porządku.
Naprawdę się wam nie podobają.
- Owszem. - To fakt.
- Próbowałam. - Ale kochamy cię
i z radością umrzemy na tym kwiecistym polu bitwy.
- Twoje wierne żołnierki w żabotach. - Meldują się i nie pokazują tyłków.
To trochę protekcjonalne.
Dobrze.
Może Carr miała rację.
- Carr? - Co Carr ma z tym wspólnego?
Szczerze mówiąc? Dajcie spokój.
To miał być początek najbardziej ekscytującego okresu w życiu,
ale się posypało.
Nie widzę tu nikogo, kto nadawałby się na druhnę.
Czekaj, Libby.
W porządku. Wrócę do punktu wyjścia.
Przepraszamy. Wróć.
Widzicie, co narobiłyście?
Dziewczyno.
Co?
Nie uwierzysz.
Pamiętasz, jak szukałyśmy gościa, który mnie zaatakował?
Ezra dał mi nowe oprogramowanie.
Rozpoznawanie twarzy, sprawdzanie przeszłości.
Postanowiłam zlustrować Reggiego.
To coś jak prezent ślubny dla Liberty.
Przerażasz mnie.
Niezłe bagno, co?
Musimy znaleźć Dinę.
Powiedzcie mi, na co dokładnie patrzę.
Nasz Reggie jest bardziej obnażony, niż Liberty kiedykolwiek widziała.
Wziął ogromną pożyczkę, by sfinansować swoją firmę.
Wysokie odsetki, krótkie terminy.
Zastawił dom, wyłożył wszystkie oszczędności.
Wykorzystuje ich przyszłość jako zabezpieczenie.
Jeśli firma nie osiągnie zysków, może wszystko stracić.
Kochanie, z tego, co widzę,
jest niebezpiecznie blisko bankructwa.
Tak, prawie tonie.
Ona nie może wziąć ślubu, nie wiedząc o tym.
Już rozumiem, dlaczego był tak nieugięty co do intercyzy.
Próbował ją chronić.
Jak szlachetnie.
Dziewięćdziesiąt dziewięć procent rozwodów sprowadza się do jednej z dwóch rzeczy.
Niewierności lub pieniędzy.
Zawalił tu i tu.
Nie tylko podjął fatalne decyzje finansowe,
ale okłamał ją w tej kwestii.
Początek małżeństwa oznaczałby dla niej
ogromne przeciwności i do tego
wielkie ryzyko.
Nieroztropność finansowa zawsze naraża związek na szwank.
- Wszyscy myślą, że są wyjątkiem. - Nikt nie jest.
Mam pytanie.
Kto jej powie?
Pani Lane?
- Tak, czego? - Przyszła Liberty Ronson.
Świetnie.
Niech wejdzie.
Susan, podaj herbatę i nieotwarte pudełko kruchych ciasteczek.
Dziękuję.
- Cześć. - Witaj.
Czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Boże, to była katastrofa.
Bardzo im się nie spodobały sukienki. Wyśmiewały się z nich i ze mnie.
Takie przynajmniej odniosłam wrażenie.
Pewnie myślisz, że jestem żałosna,
skoro to moje najbliższe przyjaciółki.
Wcale nie uważam, że jesteś żałosna.
Może bezbronna.
To coś nowego, powiew świeżości.
Dziękuję, kochana.
- Co? - Jezu Chryste. Ten akcent
wpada w ucho.
- Boże, bułeczki? - Tak.
Cóż mogę powiedzieć?
Trzymanie talerza pamiątkowego księżnej Diany odmieniło mnie.
Nie tylko na ciebie miała wpływ.
Z kawiarni Bricks and Scones w Larchmont.
Nie mów, że niczego ci nie dałam.
Jakby tarzać się w maśle.
Przerobiłam dość terapeutów,
by mieć własną licencję, więc wiem, o czym mówię.
Te kobiety są pojebane, fakt,
ale kochają cię.
Czy są ograniczone? Tak. Jak my wszyscy.
Allura nie chce, żebyś była sobą.
Chce, żebyś była nią.
Ale robi to dlatego, że nie jest pewna, czy bycie nią wystarcza.
Więc potrzebuje potwierdzenia. A Emerald?
Boże, trzeba mieć własną butlę z tlenem
w pobliżu tej eksplozji gorącego powietrza.
Wysysa cały tlen z pomieszczenia.
Ale to przez własne kompleksy.
Musisz spojrzeć na to szerzej.
Zajrzeć pod powierzchnię. Pamiętać, kim one dla ciebie są.
Jeśli uważasz, że są tego warte,
a są.
Obserwuję was od wielu lat
i łączy was coś wyjątkowego.
Widzę, że jeśli chodzi o ciebie, pozory mylą, pani Lane.
Tak? No nie wiem.
Nigdy nie poznałam cię od tej strony.
Cieszę się, że nie za późno.
Dziękuję.
Papatki.
Dziękuję.
Herbata za jakiś czas?
Bardzo bym chciała, szczerze.
Susan, zabierz te jebane buły
i zjełczałą herbatę, zanim się zrzygam.
„Należy zaprotokołować, że niżej podpisane wspólniczki
Grant, Ronson i Greene zebrały się w celu sformalizowania
dołączenia Diny Standish jako wspólniczki imiennej do kancelarii”.
Tak.
Tylko jako doradczyni, nadal potrzebujecie czwartego Beatlesa.
„Zgodnie z jednomyślną umową, pani Standish
otrzymuje wszystkie prawa i przywileje wspólniczki,
w tym prawo głosu w sprawach dotyczących kancelarii”.
„Ponadto zebrałyśmy się, by obradować i głosować
nad propozycją przyjęcia Carrington Lane jako wspólniczki w kancelarii.
Gdy decyzja zostanie podjęta w tajnym głosowaniu,
co najmniej trzy na cztery głosy
muszą potwierdzić lub odrzucić nominację.
Głosowanie trwa do czasu podjęcia decyzji.
W tym momencie wszystkie uczestniczki muszą oddać głos
i przekazać go do zestawienia”.
Nie wiem, dlaczego nie możemy o tym porozmawiać.
Wiemy, kto jak zagłosuje.
Zwłaszcza ty, mamo-kwoko.
Chcesz, żeby wszystkie pisklęta wróciły do gniazda.
Tajne głosowanie to odwieczna tradycja
dla waszego własnego dobra.
Wierzcie mi.
Mimo że tylko jako doradczyni,
cieszę się, że jesteś z nami.
Wynik głosowania. Dwa głosy na tak, dwa głosy na nie, mamy remis.
Głosowanie zostało wznowione.
Spotkamy się ponownie za 48 godzin.
W międzyczasie możecie rozważyć meritum tej decyzji,
ale nie wolno wam ujawniać
treści oddanego głosu.
Mówię poważnie.
Przemyślałabym ten strój.
WSPÓLNICZKA
Trzeba poprawić.
Niezła chata.
Chyba zajmę tę obok.
Ostrzegam, medytuję przy dźwiękach
orgazmu wala białego i robi się głośno.
Carr, czemu zawdzięczam tę przyjemność?
Horses.
- Horses? Koniom? - Coś ci to mówi?
Zdobyłam medal Wadsworth, gdy miałam 16 lat.
Za ujeżdżanie.
Donatello był moim ukochanym holendrem.
Ścieżka wspomnień.
Może przejdziemy się nią w restauracji Horses przy Sunset.
Miałyśmy ten lunch w planach od tygodni.
Naprawdę?
Mój mózg jest na urlopie.
Przepraszam, Carr.
Tak mi przykro.
Może coś przekąsisz tutaj?
Hamburgery w świętym przybytku.
Marzyłam o tym dniu.
Dobrze.
Cieszę się, że przyszłaś.
Chcę ci coś powiedzieć.
Wino Edmond Vatan Sancerre o 13.00?
Świętujemy?
Dostałam rolę, panie DeMille?
Nie.
Nie osiągnęłyśmy konsensusu.
Dwa do dwóch.
Czemu mi to mówisz?
Myślałam, że rytuały Stowarzyszenia Czaszki i Damskich Wzwodów
są skrywane za zasłoną tajemnicy.
Jak najbardziej.
Dziękuję.
Spróbuj powiedzieć „hamburger” z kęsem tego w ustach.
Ale dobra.
Lepsza niż bardzo dobra.
Jest idealna.
Więc… mam twój głos.
Na pewno nie mam głosu Allury.
Kto mnie blokuje?
Chcesz poznać sekret?
Chcę.
Szef kuchni Ricamora
ma coś, czego inni nie mają.
Dodatkową zdolność węchową,
dosłownie szósty zmysł
pozwalający mu wyczuć ulotny,
niemal niewyczuwalny zapach,
który mówi mu,
kiedy ryba osiąga idealny stopień przyrządzenia.
Nie używa zegara ani termometru,
tylko własnego nosa.
To fascynujące.
To Liberty, prawda?
Zmieniła zdanie?
A może to Emerald.
Łączy nas więź samotnej matki, więc…
Nie głosowałam na ciebie, Carr.
Nie mogę mówić za resztę, ale ja nie chcę cię w kancelarii.
Wiem, że heca z sukniami druhen
to twoja sprawka.
Daj spokój.
Nieszkodliwy żart? Może.
Ale widzę tu coś głębszego i mrocznego, co mnie przeraża.
Myślałam, że jeśli cię dopuszczę, coś się w tobie zmieni.
Ale siejesz niezgodę,
zanim w ogóle przekroczyłaś te progi.
Nie pozwolę ci być szkodliwym chwastem,
który zatruwa firmę u samych podstaw.
Mów dalej.
Kobiety bywają trudne.
Są wzloty i upadki, ulubienica staje się wyrzutkiem,
sojusze się zmieniają, pasy ruchu się łączą i rozchodzą.
Lata temu, gdy cię nie wybrały,
myślałam, że jesteś nieśmiałą dziewczyną,
ofiarą polityki towarzyskiej przy obiedzie na stołówce.
Ale myliłam się.
One wyczuły w tobie coś, czego ja dotąd nie czułam.
Głęboką i przerażającą socjopatię.
Moja miłość do Allury, Liberty i Emerald
była głęboka i matczyna.
Ale dla ciebie, Carr…
Zdałam sobie sprawę,
że zawsze czułam tylko litość.
Nigdy nie należy mylić miłości z litością.
Bardzo mi przykro, że to zrobiłam.
Cóż…
Czas więc już na mnie.
Ryba?
Ten szef kuchni Ricky Ticky Tavi i jego specjalny nos?
To wszystko bzdury, prawda?
Metafora.
Chcesz pudełko na wynos?
Następnego dnia jest równie dobra.
Rozczarowanie nigdy nie zawodzi.
Ogarnę się
i spędzę kolejne dwa dni, prowadząc kampanię,
by upewnić się,
że twoja noga już nigdy tu nie postanie.
Nie.
Boże. Kurwa.
Jak długo tu jesteś?
- To żenujące. - Lib.
Muszę ci coś powiedzieć.
Nie musisz.
Zdecydowałam, że wam wybaczam.
Wszystko… Sukienki będą lepsze, obiecuję.
Jestem potworną panną młodą.
To ty.
Tak.
Moja druhna.
Zawsze nią byłaś i zawsze będziesz, bo bardzo cię kocham, Alluro.
Ja też cię kocham, Lib.
Boże.
Ale chodzi
o coś innego.
Co?
Nie.
Nawet nie wiesz, po co tu jestem.
Nieważne. Po tym, jak przekonałaś Liberty
do tych mdłych sukienek druhen, masz szczęście, że tylko tak reaguję.
Jebać suknie druhen.
To poważna sprawa.
Ktoś, na kim nam zależy, ma kłopoty.
Jeśli chodzi o Chase'a,
nie przyjmuję zwrotów i mam to w dupie.
Chodzi o Dinę.
Co z Diną?
Boże.
To takie trudne.
To znaczy…
Bez niej bym nie istniała.
Dzięki niej jestem tak dobra w tym, co robię.
Czy to ma związek z tym, że została wspólniczką?
Nie.
Możliwe, ale to ty zdecydujesz.
Jezu, Carr, wyrzuć to z siebie, kurwa.
Przepraszam, ale to dla mnie trudne.
Wystawiam rachunek co sześć minut.
Dobrze.
Znasz najlepszych lekarzy,
więc pomyślałam, że może skontaktujesz ją z kimś,
kto ustali, czy jej stan jest trwały.
O czym ty mówisz?
Mówię o jej jebanym złym stanie umysłu, debilko!
Przepraszam.
Myślałam, że to tylko faza, kilka momentów typowych dla seniorów,
ale to coś więcej.
Dzieje się coś bardzo złego.
Zawsze myślałam, że Dina jest trochę stuknięta,
ale odmowa wydania ciała Douga?
Przyznaj, że coś jest nie tak.
Dina zawsze była ekscentryczna, odbiegała od szablonu.
Teraz tak daleko od niego odbiegła, że szablon zniknął jej z oczu.
Dina poszła sobie w chuj
i nie wiem, czy to demencja, czy alzheimer.
Kuleje już od dłuższego czasu.
To może otępienie z ciałami Lewy'ego.
Przepraszam.
Gdzie zdobyłaś dyplom z medycyny? W Google?
Myślałam, że można to uznać za normalne starzenie się,
dopóki nie wysłała mi tego.
„Doug odwiedził mnie w nocy.
Wyglądał na szczęśliwego, kazał mi się nie martwić”.
Co z tego? Ludzie bardzo często widzą bliskich po śmierci.
Czytaj dalej.
„Ewangelia wg św. Mateusza 19:3-8.
Jezus mówi, że Bóg nigdy nie chciał rozwodów.
Zaczynam wątpić w świętość tego, co tu robimy”.
Ja pierdolę.
Przeczytaj następną.
„Gdybym chciała zakończyć życie, byłabyś skłonna mi pomóc?”.
- Szlag. - Jest tego więcej.
To, co widziałam,
co mi wysyłała, o czym nie chciałam wspominać,
to, co powiedziała mi gosposia.
- Porozmawiam z nią. - Nie.
Nie możesz sama, wszystkie musicie z nią porozmawiać.
Skonfrontować się z nią.
Próbowałam, naskoczyła na mnie.
Wylała na mnie kieliszek wina, kurwa.
Znasz Dinę.
Racja.
Musimy być zjednoczone i dać jej znać, że nam na niej zależy.
Chcemy jej pomóc.
Właśnie.
Co powiedziała jej gosposia?
Cześć.
Wiem, że chciałaś piwonie do bukietu ślubnego,
ale po drodze
na San Vicente zauważyłem, jak pewna kobieta sprzedawała te kwiaty.
Pomyślałem, że pasują do ciebie, więc…
Co się dzieje?
Nie będzie ślubu, Reg.
Odwołuję go.
- O czym ty mówisz? - Nie pogarszaj sprawy.
- Koniec gry. - Co się dzieje?
Wszystko się wydało.
Proszę. Wiem wszystko.
Kto to znalazł?
Jakie to ma znaczenie?
To jest…
One próbują nastawić cię przeciwko mnie.
Nie, próbują mnie uratować przed oddaniem życia komuś,
kogo nawet nie znam!
Nie miałem wyboru, Lib.
Bank nie dałby pożyczki na czas,
nie mogłem pozwolić, by firma upadła przed startem,
- więc wziąłem gównianą pożyczkę, - Nie.
Tak. Potrzebowali zabezpieczenia, zastawiłem wszystko,
ale to część planu i wykalkulowane ryzyko.
Właśnie dlatego chciałem intercyzy.
Nie chciałem, żebyś ryzykowała.
Na tym polega małżeństwo.
To ryzyko, skok.
To nie jest wykalkulowane,
to skok z zawiązanymi oczami, walącym sercem i wstrzymaniem oddechu, co?
- Tak, to… - I to chciałam zrobić z tobą.
Wiem, że potrzebowaliśmy intercyzy
i że chciałeś postąpić słusznie,
chciałeś mnie chronić,
ale chronienie mnie to nie to samo, co zaufanie mi.
Nie ma miłości bez zaufania!
Co to ma być? To nie małżeństwo. To występ!
Jeśli nie możesz mnie teraz wpuścić,
kiedy powinniśmy razem budować życie,
kiedy miałbyś to zrobić? Kiedy będzie gorzej?
Kiedy wszystko będzie się walić?
Nie. Na tym polega małżeństwo.
To świadomość, że kiedy się spada,
ktoś tam jest, osoba, z którą się skoczyło.
Jeśli nie umiemy tak, co robimy?
Co my, kurwa, robimy?
- Co miałem powiedzieć? - Prawdę!
- Co? Tylko prawdę. - Daj spokój, Lib.
Jesteś idealna pod każdym względem.
Co mam zrobić? Ujawnić, że jestem nieudacznikiem?
Porażką? Jebanym przegrywem?
Tego chcesz?
Myślisz, że jestem idealna?
Że nie popełniam błędów?
Popełniam tysiące głupich błędów, kurwa,
taka jestem.
Te błędy mnie uformowały.
Wiesz, co robię?
Zwracam się do ludzi, których kocham,
a oni mnie podnoszą, uczę się, rozwijam i ruszam, kurwa, dalej.
- Tak się robi! - Nie.
To właśnie…
Przepraszam, Lib.
Wiem.
Wiem, że źle zrobiłem. Przepraszam. Proszę cię.
Proszę, Liberty.
Przepraszam. Obiecuję…
Nieważne, już za późno.
Co jest do bani, bo…
Kochałam cię.
Kochałaś?
Tak.
To koniec?
Jestem prawniczką od rozwodów.
Wiem, jak wygląda koniec, ale nie wiem, czy to koniec dla nas.
Wierzę…
W miłość. W coś.
W nas.
Tak, ja w nas wierzę.
Potrzebuję przerwy.
Potrzebuję resetu.
W porządku.
Ile czasu potrzebujesz?
Nie wiem. Jeśli musisz liczyć dni,
to pewnie za krótko.
Więc…
Będziesz w moim życiu, Liberty.
Będziesz.
Tak już jest.
Idzie.
Możemy przeskoczyć do jutra, kiedy już będzie po wszystkim?
Myślałam, że to spotkanie tylko dla wspólniczek.
Co ona tu robi?
Dino, proszę, musimy z tobą porozmawiać.
Nie w jej obecności.
Jeśli chcecie rozmawiać, będę u siebie w biurze.
Chodzi o twoją stabilność psychiczną.
Przepraszam, co?
Carr ostrzegła nas o zmianach w zachowaniu i…
Jako wspólniczki popełniłybyśmy zaniedbanie,
gdybyśmy nie potraktowały sprawy poważnie.
Ty też byś tak zrobiła, gdyby role się odwróciły.
Moje zdrowie psychiczne jest w porządku.
Dziękuję bardzo.
Poza tym, że cierpiałam na pomyłkę w ocenie,
która od lat zaślepiała mnie przed dostrzeżeniem prawdy o niej.
Co to ma być?
SMS-y wysłane przez ciebie do Carr.
Nic takiego nie wysyłałam.
To twój numer, prawda?
Są absurdalne.
To musi być robota hakera.
Nie widzisz go, nie rozmawiasz z nim?
Nie w ten sposób.
Nadal czuję jego obecność,
ale nie sądzę, że jest dosłownie ze mną.
Więc nie rozmawiałaś z nim, nie słyszałaś, jak do ciebie mówi?
Czasami lubię dzielić się z nim szczegółami mojego dnia.
Wtedy czuję się mniej samotna.
Odpowiada?
Nie wiem, co ci powiedzieć.
A co z butelką galantaminy w apteczce?
Nie wiem, o czym mówisz.
To lek na demencję.
Widziałam butelkę w twojej apteczce,
gdy pomagałam ci planować stypę Douga.
- Nie widziałaś nic takiego. - Widziałam, Dino.
Nie widziałaś nic takiego.
Dougowi chyba przepisano ją na końcu.
Nie pamiętam.
Brał tyle leków na tak wiele objawów.
Esmeralda twierdzi, że zażywasz ją od miesięcy.
Esperanza.
- Jeśli tak mówiła, pomyliło się jej. - Dobrze.
A co z kieliszkiem wina,
który wylałaś na twarz Carr podczas lunchu?
Ja wylałam?
Ona to zrobiła, gdy powiedziałam, że nie będę jej wspierać
w dążeniu do zostania wspólniczką.
Dino, przykro mi, ale to tobie wszystko się myli.
Zapytałam cię o wiadomość, którą mi wysłałaś, puściły ci nerwy.
Mówiłaś, że nie wesprzesz mnie, jeśli powiem reszcie,
potem chlusnęłaś mi kieliszkiem wina w twarz.
Chyba nie wierzycie w te manipulacyjne kłamstwa?
A co z agresywnymi napadami złości, przemocą fizyczną?
Przemocą fizyczną?
Nigdy nie podniosłam na nikogo ręki.
Nie tak zostałam wychowana, nie jestem taką osobą.
Wiem, że w to wierzysz, Dino.
Chcemy widzieć w sobie to, co najlepsze.
Ale czasem oznacza to ignorowanie tego, kim naprawdę się jest.
Żałuję, że musiałam to zrobić.
Co tu się, kurwa, dzieje?
Jest za dużo dowodów, żeby je zignorować, Dino.
Próbujemy dotrzeć do sedna.
Sedna czego?
Nie musisz się bać, Esmeraldo.
Powtórz, co mi powiedziałaś.
- Esperanzo. - Przepraszam. Esperanzo.
Proszę, mów.
Pracuję u pani Diny od dawna.
To bardzo dobra kobieta.
Zawsze miła i hojna.
Bo jesteś rodziną, Esperanzo.
Tak było, dopóki pan Doug nie zachorował.
Zauważyłam wiele zmian.
Jakich zmian?
Nie patrz na nią, tylko na mnie.
Nie martw się. Jesteś w bezpiecznym miejscu.
Esmeraldo.
Pewnego dnia przed śmiercią pana Douga
weszłam do kuchni, wszystko leżało roztrzaskane na podłodze.
Nie byłam sobą.
Nie wiedziałam, co robię.
Jak zareagowała pani Dina, gdy skonfrontowałaś się z nią?
Złapała mnie za szyję, przyparła do ściany
i dusiła, potrząsając do tyłu i do przodu.
Esperanza.
Zaprzeczasz, Dino?
Oczywiście, że zaprzeczam.
Nie skrzywdziłabym jej.
Esperanzo, wiesz, że cię nie dotknęłam.
Cokolwiek ci zaproponowała za kłamstwo…
Nic jej nie zaoferowałaś.
Groziłaś, że doniesiesz Wydziałowi Imigracji na jej rodzinę.
Ty bezwzględna, ksenofobiczna żmijo.
Nie zniżę się do udzielenia odpowiedzi.
Potem oferowałaś kasę.
Nie, Dino, nawet gdybym chciała, a nie chcę,
nie przebiłabym kwoty,
jaką zostawiłaś gosposi w testamencie.
Zostawiła ci 80% wszystkiego.
- Wiesz o tym? - Nieprawda!
Nie pozostawiasz mi wyboru.
Oto twój testament.
Dałaś mi go, gdy Doug zmarł.
Czyli nie byłaś przy zdrowych zmysłach, gdy wprowadzałaś poprawki?
Czy to nie twoje pismo?
Tak, to moje pismo.
Nie pamiętam, żebym to robiła.
Nie pamiętasz?
Wtedy zaczęłam się martwić.
Ani centa dla żadnej z was, jej tak zwanych córek?
Nic na cele charytatywne?
To bardzo szalone i bardzo smutne.
Dziękuję, Esperanzo, że miałaś odwagę tu przyjść
i ośmielić się powiedzieć prawdę.
Przepraszam panią, nie miałam pojęcia…
Gracias, pani Dino.
Tędy.
Nie jesteśmy twoimi wrogami.
Chcemy ci tylko pomóc, ale musisz nam na to pozwolić.
Pomóc w czym?
Chcemy chronić cię przed krzywdzeniem siebie i innych.
Musimy cię spytać,
czy ostatnio myślałaś o zakończeniu swojego życia?
Oczywiście, że nie.
Nie.
Czasami…
Czasem myślę, że byłoby łatwiej, gdybym przestała istnieć.
Gdybym nie obudziła się i nie czuła bólu, tęsknoty za nim każdego dnia.
Nie chcę umierać, ale…
Nie wiem, czy umiem bez niego żyć.
To bardzo trudny czas. Wiele przeszłaś.
Wspieramy cię, Dino. Naprawdę.
Może ją złapałam.
Nie wiem, nie pamiętam.
Gdy Doug był chory i umierał, byłam rozkojarzona.
Wściekła.
To zrozumiałe, skarbie.
Świetnie przed wami grałam,
ale prawda jest taka, że nie byłam sobą.
Nie mogę spać, straciłam apetyt.
Czasami wydaje mi się, że słyszę, jak Doug do mnie mówi,
ale nie jest przy mnie i nie rozmawiamy ze sobą.
To tylko…
To jest…
To tylko żałoba.
Oczywiście.
Żałoba.
I ta żmija!
Nie może dyktować, co jest prawdą, a co nie,
co jest prawdziwe, a co nierealne dla mnie ani dla nikogo innego.
Nie może osądzać mojego zdrowia psychicznego!
- Żadna z was nie może! - Chcemy tylko pomóc.
To wszystko.
Detektyw Moreau, da nam pani chwilę?
- Jesteśmy w trakcie… - Obawiam się, że nie.
Pani Dino Standish, jest pani aresztowana za zabójstwo Lloyda Andrew Waltona.
Co?
Ma pani prawo zachować milczenie.
Wszystko, co pani powie, może być użyte przeciwko pani w sądzie.
Rozumie pani prawa, które przeczytałam?
Pani Standish.
Rozumie pani prawa, które przeczytałam?
Tak.
Napisy: Małgorzata Ciborska