Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
Ang pelikulang ito ay naglalaman ng mapanganib at ilegal na gawain.
Huwag tutularan.
Ituturing na itong pinakamalaking Word Cup final
sa lahat ng napanood natin.
May panibagong dagdag si Lionel Messi
sa magical at magnificent na twist ng kuwento.
Mukhang siya na ang nanalo sa World Cup.
Ang layo namin sa excitement ng World Cup…
inakyat namin ang huling super skyscraper sa mundo.
Busy sa panonood ang security kaya di nila kami napansin.
Umaayon sa plano namin ang lahat
hanggang floor 113.
Narinig mo 'yon?
Pakinggan mo.
Gumagalaw ang mga elevator.
Magpapadala sila ng security.
May nakakita na sa 'tin.
Go. Go. Go.
Parating na sila.
Dito tayo.
May construction workers.
Wala 'to sa plano.
Pag narinig nila kami, lagot na.
Siguradong makukulong kami.
Ganito, nakulong na kami noon.
Kailangan natin ng sandamakmak na suwerte para makatakas tayo dito.
Mas matitindi ang mga kulungan dito.
Ingat, wag kang uubo o babahing.
Naging sampung oras ang lima.
Tapos naging 20 oras.
Naging 30.
Pero ito ang pinakamahalaga sa lahat ng inakyat namin.
Inakyat namin 'to para magkaayos kaming dalawa.
Aabutin ang pinakamatataas, ilegal na aakyatin ang buildings.
Wow!
Tatawirin ang makikipot na cranes.
Rooftopping ang tawag dito.
Kilala bilang rooftoppers,
sikat na sikat na ang videos nila sa internet.
May kapalit 'yon.
Lampas 20 urban explorers na sa buong mundo
ang biglang namatay dahil bumagsak sila.
Maraming batang Russians ang namatay,
at daan-daan pa ang nasugatan.
Nakikilala sila dahil pinapasikat nila 'yong genre ng high art.
Nag-viral ang Russian creator
na si Angela Nikolau no'ng makilala siya
bilang unang babae sa rooftopping.
Si Angela at ang kasama niya, si Vanya Beerkus,
ang pinakabagong social media sensation.
Dahil sa nakakahilong sky-high catwalk show,
naging risk-taking royalty sina Angela at Vanya.
Nagsusuot ba kayo ng safety harness?
-Hindi. Wala. -Wala no'n.
Rooftoppers kayo?
Di lang kami rooftoppers.
Skywalkers kami.
Ay, Lola, ang bata-bata mo pa dito.
Nabuhay ang nanay mo para mag-perform kasama ng mga ahas niya.
Pati ng llama, mga lobo, at mga unggoy niya.
Dito niya pinatira 'yon.
'Yong isang lobo, tumira 'yon sa banyo.
Takot akong magbanyo no'n.
Pero mahirap tanggihan ang mama mo. Matigas ang ulo niya.
Sa pamilya natin, matitibay ang lahat ng mga babae,
palaban talaga sila.
Tayo ang nasusunod.
Nandito ka na.
Magulo ang lahat no'ng nasa circus pa kami.
Circus performers ang parents ko.
Mahirap lang kami, pero nagagawa ng parents ko ang gusto nila.
Nakakatuwang makita 'yong gano'ng passion at kalayaan.
Sa circus, araw-araw silang humaharap sa panganib
dahil do'n nila naaabot ang buong potensiyal nila.
Nag-dance lessons at acrobatics ako.
Para maramdaman ko din 'yon.
Pero nakita ko kung gaano kabilis nawala ang lahat.
Binigyan ni Papa ng regalo si Mama, ng pagmamahal, ng lahat.
Pero sumama siya sa ibang babae.
'Yon na 'yon.
Wala na si Papa.
Masyadong na-depress si Mama. Tumigil siya sa trabaho.
Naaalala ko na lagi akong nagugutom no'n.
Si lola lang ang nag-alaga sa 'kin.
Tinuruan niya akong maging malakas.
Matalas ang kutsilyo mo?
-Ano? -Ayos ba ang kutsilyo mo?
Okay naman.
'Yong tenga ko ang di okay.
Mumurahin at pangit 'yong hearing aids galing sa public clinic.
Lagi kong sinasabi na sarili mo lang ang maaasahan mo.
Ilang taon akong hindi umiyak.
Pero hindi ko kilala ang sarili ko.
Ang alam ko lang, gusto ko ng mas malaki.
Kaya hinanap ko kung ano ang gusto kong maging.
May patakaran ako.
Walang ibang aasahan, sarili lang.
Anak, nakita ka namin sa cover ng Moscow Times.
Napakadelikado ng ginagawa mo at gusto namin na safe ka.
Para sa kinabukasan mo, maghanap ka ng hindi masyadong delikado.
No'ng lumalaki ako, loner ako.
Di magkasundo ang mga magulang ko.
Nakakasakal tuloy sa bahay.
May mga lalaking pumupuslit sa rooftops
para lumayo sa matatanda at uminom.
Di ako palainom pero nagsimula akong mag-explore.
Pag nasa mas mataas ako, mas madaling huminga.
Gago, ayos 'to! Yehey!
'Yong extreme na buhay, mas malawak na pag-iisip,
mahalaga sa 'kin 'yon.
Habang mas natututo ako, dumami din ang followers ko.
Sumunod na 'yong sponsors.
Nag-travel na din ako.
Mag-isa ako sa trabaho. Ako ang may kontrol sa buhay ko.
Nagbago ang lahat no'ng mapansin ko 'yong bagong babae.
Minsan, pag tinitingnan ko ang city sa baba,
di ako makapaniwalang narating ko 'to.
Nakakita ako ng pictures ng circus acts sa rooftops.
Nagtingin-tingin ako sa taas.
Parang tinatawag ako ng mga rooftop,
para hawakan ang langit, at maging bahagi ng kagandahan no'n,
ng kadakilaang 'yon.
Noong unang akyat ko sa tuktok, takot na takot ako.
Nakikita ko 'yong city sa baba.
Alam kong nahanap ko na ang lugar ko.
Naisip ko, "Ito ang trapeze ko."
Inaral ko ang rooftops sa Moscow sa local chat rooms.
Wala akong nakitang babaeng rooftopper.
Lalaki lang 'yong kumukuha ng extreme pictures.
Tapos nakita ko si Vanya, ang pinakaastig na roofer sa buong Russia
at may pinakasikat na Instagram sa bansa.
Di siya gaya ng ibang rooftoppers na kung ano-ano lang ang ginagawa.
Seryoso si Vanya.
Ginawa niyang career 'yon.
Dapat galingan ko para tumaas ang lebel ko.
Nagtanong-tanong ako kung sa'n ang pinakamagandang lugar.
Pero sabi nila di pambabae ang rooftopping.
Tingin n'yo mas mahina ako sa inyo?
Ayokong maging kapantay nila. Gusto kong maging mas magaling sa kanila.
Nag-acrobatics ako.
Nagkaro'n ako ng likes.
Para akong superstar.
Di ka nag-aalala na gagayahin ka no'ng mga walang training?
Trained ako sa competitive gymnastics. Maayos ang balanse ko.
Mukha siyang madali, pero mahirap 'yon. Delikado 'yon. Wag n'yong gagayahin.
Takot ka bang mamatay?
Lintik, nararamdaman ko ang bilis ng tibok ng puso ko. Nakakatakot 'to.
Oo, siyempre takot akong mamatay.
Pero pinapaalala ko lang sa sarili ko 'yong sinasabi nila sa circus:
malalaman natin ang buong potensiyal natin pag napangibabawan natin ang takot.
Nagkaro'n ako ng sariling circus troupe.
Grabe 'to.
-Nanginginig at natataranta ako. -Sanayan lang 'yan.
Hindi talaga nawawala ang takot.
Ang lakas ng hangin.
Para akong hinahampas.
-Grabe, sobrang maalog 'to. -Ayos lang, hindi ko na lang iisipin.
Natutunan ko lang kung pa'no harapin 'yon.
Nasa isip lang natin ang limitasyon.
Hindi ito adrenaline addiction.
Commitment 'to sa pagpapaunlad ng sarili.
Gusto kong umunlad bilang artist.
Proud ako sa sarili ko,
at kaya ko nang harapin ang pinakamagaling.
Tactically, siguro mas magaling si Vanya sa 'kin…
pero ako 'yong creative.
Sa tuwing may bago akong inaakyat,
may gagawin siya na mas creative kesa sa 'kin.
Di ko sinasabing mas malakas ang babae.
May sariling lakas ang mga babae.
Ang pagiging babae ang kalakasan namin.
Dalawang beses akong binayaran ng sponsor para mag-Europe.
Tagumpay ang Notre Dame, pero nahuli ako ng security
sa Sagrada Família at sa Eiffel Tower.
Di ako marunong ng français.
Mas gusto ko na mag-isa ako, pero kailangan ko ng bagong pakulo.
Ang haba ng unang message ni Vanya sa 'kin.
May photoshoot ako, lahat ng detalye tungkol sa sponsor,
hotels, logistics.
Kalaban ko siya,
pero iniimbitahan niya ako sa China.
Di ko siya kilala. Di ako dapat magtiwala sa kanya.
Pero marami pa 'kong di alam.
Ano, inimbitahan ka lang niya?
Oo.
Ano'ng gusto niya?
Libo-libo ang IG followers ni Vanya Beerkus.
Mas maganda ang profile niya kesa sa 'yo.
Oo, pero gusto ng sponsor niya na magsama siya ng babae.
Sandali. Babayaran ka ba?
Oo, 500 Euro.
Kailangan ba nila ng isa pa?
Ang galing.
Ito ang aakyatin n'yo?
150 floors 'yan. Di pa ako nakakalampas ng 70.
Angela Nikolau!
-Hello! -Hi!
-Nagpa-panic na 'ko. -Sorry, na-late ako.
Okay, sa Eiffel Tower.
Nagkalat ang security camera, walang blind spot,
may night vision cameras din. Hindi talaga ako makakalusot.
Pa'no pag nahuli tayo sa akyat natin?
Nasa Asia tayo, kaya kapag may nilabag tayo,
makukulong tayo dahil sa vandalism.
Mahigpit ang batas nila.
Hindi ako mapakali, paano kung mangyari 'to o 'yon.
Di pa 'ko kasinggaling mo sa rooftopping.
Expert ka na sa rooftops ng Moscow.
Hindi pa, sobrang layo pa.
Hindi? Okay. Hindi ka umaakyat nang mag-isa, di ba?
-Oo naman. -Talaga?
Sa extreme roofs?
-Inakyat ko 'yong Mercury Tower. -Seryoso?
Ikaw lang mag-isa?
Ang galing, ang tapang mo.
Magsalita ka.
Di ko alam ang sasabihin.
Naninigas ako kapag…
may pinapasabi sa 'kin.
Oo, ako rin.
Gano'n din ako.
Dalawang ticket. Dalawang ticket ngayon.
Ang misyon namin, akyatin ang pinakamataas na construction site sa mundo.
Wala akong magagawa kundi magtiwala sa kanya.
-Sana hindi 'to mahulog. -Hindi 'yan.
Now or never.
-Mag-ingat ka. -Ikaw rin.
Dumudulas ang sapatos ko, 'yong sa 'yo ba?
Dumudulas din.
Wow, gumagalaw talaga 'to.
Susundan kita.
Pucha, mag-ingat ka dito.
Sobrang basa dito.
Mas nadadalian ka. Hindi ako matangkad.
Tama.
Wag kang magmadali.
Mahirap talaga.
Dumudulas ang sapatos ko.
Siraulo ka.
-Tutulungan mo ako? -Oo naman.
Tingnan mo, ang ganda.
Sobrang saya ng kliyente.
Sa loob ng isang araw, nadagdagan pa ang followers ko.
Dumami na din 'yong offers.
Kumikita kami sa passion namin.
Papunta na kami sa next destination.
Maraming itinurong bago si Vanya.
Laging may blind spot ang security.
Pwede kong pakainin ang mga aso.
Ipantakip ang palda sa camera.
Mas maraming entrance ang higher floors.
Si Vanya, ang risk-taker!
Laging konektado ang mga garahe sa skyscraper sa taas.
Kung ginagawa pa, gumamit ng props para makibagay.
Walang security camera ang staff elevators.
Sa residential sites, magpanggap na tagadoon ka.
Pakiramdam namin, pwede kami kahit saan.
Air shafts muna bago ang machine room,
machine rooms muna bago ang rooftops.
Kita mo 'yong security do'n?
May natutunan akong bago sa bawat rooftop.
Hala, natatakot ako.
Tapakan mo 'yong shingles.
Nakakatakot dito.
Diyos ko po.
-Baliw ka kung umaakyat ka sa ganito. -Magtiwala ka sa tali.
Pipigilan ka pag papasok ka.
Walang pipigil sa 'yo pag palabas ka.
Gumaling ako sa pagbukas ng lock,
pero minsan, kailangan mo ding puwersahin.
May dala kaming pamalit na kandado.
Hindi kami masasama.
Pero technically, kriminal kami.
May natutunan kami sa mahirap na paraan.
Wag tatagal ng lampas 15 minuto sa taas.
May wang-wang.
May mga pulis sa baba.
Tumawid tayo sa kabila.
Dahan-dahan, mag-ingat ka.
No'ng una, clear 'yong daan sa likod.
Pero nakipaghabulan kami.
Nahuli ng mga pulis si Angela.
Binalikan ako ni Vanya.
Ikukulong ka.
Arestado ka dahil sa trespassing.
Patingin ng ID n'yo.
Magdamag kami sa kulungan,
pero magkasama kami do'n.
May kakaibang nangyari.
Nasa likod namin ang station. Pero may himala, nakalaya na kami.
Kinulong nila kami sa magkahiwalay na selda pagkatapos kaming kapkapan,
nang hubad.
Hindi kami terorista, hindi suicidal, hindi nananakit.
Artists kami na nagfi-film ng city mula sa taas. Tingin ko hindi mali 'yon.
Pwede akong iwan ni Vanya.
Sinakripisyo niya ang sarili niya para tulungan ako.
Mukhang siya na ang exception sa rule ko.
-Wow. -Oo nga.
-Ang hirap. -Baka mahulog ako.
-Wag kang bibitaw. -Hindi nga.
Ihahanap kita ng tali.
Dahan-dahan ka.
Patulong naman.
Ang taas no'n.
Sige, tara na.
-Natatakot ako para sa 'yo. -Grabe 'yong pag-alog.
Wag na nating ituloy.
Gawin na natin.
Hindi, wag na.
Tutulungan kita.
Nakakatakot talaga 'to.
'Yong isa pang kamay.
Wow, nagawa natin.
Mas maganda pag nasa labas ka.
Dahan-dahan. Priority natin ang buhay mo.
-Sobrang nakakatakot. -Oo nga, bumalik na tayo.
Malayo na ang narating natin.
Ang galing ng babaeng 'to.
-Pwede ko bang hawakan 'to? -Mukhang oo.
Makinig ka, sobrang…
galing nito. Konti lang ang nakakagawa no'ng ginawa natin.
Sobrang nag-aalala ako sa 'yo.
Nakaka-overwhelm.
Parte na siya ng buhay ko.
Mas iniisip ko na 'yong safety niya kesa sa sarili ko.
"Pag-ibig" ang tawag do'n.
Ah, siguro.
Siguro?
Plot twist 'yon.
Pag mas safe siya, mas nagiging creative siya.
At kahit hindi niya aminin,
nagiging mas malambing na siya.
Hindi sa kailangan ko ng tagapagtanggol…
Pero inaamin ko, mas dumali ang trabaho.
Pwede ba na maging magkapantay tayo?
Oo naman.
Aayusin ko lang muna ang buhok mo.
Okay, tara na.
Amin na 'yong boxes.
Dalhin mo ang pusa.
Bagong bahay natin, Amur.
May bahay na kami.
Pareho kayo ng pusa mo.
Bakit?
Laging naghahanap ng bagong aakyatin, at paraan para makaakyat.
Siyam ang buhay niya, isa lang 'yong sa 'yo.
Noon, marami nang rooftoppers,
mga European, Chinese, American.
Parang naging race sa tuktok.
Ang soon-to-be second tallest building,
ang Merdeka 118 ng Malaysia,
ito na siguro ang huling pinakamataas na skyscraper sa mundo.
Wow, ang ganda. Wala pang nakakaakyat diyan.
-Virgin pa. -Virgin pa.
Mag-gymnastics tayo sa taas.
Sige, okay ako.
Usapan na 'yan, a.
Pero di pa nagagawa 'yong spire.
Totoo 'yon.
Ayoko nang naghihintay.
Ano'ng mas delikado, bubong o ikaw?
Isinapubliko namin ang relasyon namin, nag-post kami ng videos namin.
Nag-acrobatics din kami.
Tumayo ka sa likod ko.
Dito na lang tayo.
Aabutin ko ang kamay mo.
Iikot 'yong drone sa taas.
Laging may tatlong points ng kontak.
-Kaya mo? -Oo, kaya kita.
-Bibitaw na 'ko. -Oo, sige.
Angela Nikolau at Vanya Beerkus.
Ang Russian couple na nangunguna sa sport.
Kami sina Vanya Beerkus at Angela Nikolau, ang nangungunang rooftoppers sa mundo.
Sa lampas isang milyong followers nila sa social media,
lalong sumikat sina Angela at Vanya.
May sarili kaming genre.
Ngayon, hindi lang kami daredevils.
May sarili kaming kuwento.
Love story 'yon.
PAGKATAPOS NG 2 TAON
Please, magsabay lang tayo.
Angela, buti wala lang sa 'yo habang inaayos ko ang safety natin.
Dahil sa 'yo, nakita tayo ng guard.
Hindi ko kita 'yong nasa likod ko.
Dati naman mas kalmado ka.
Naku, gumagalaw.
Ano'ng ginagawa niya?
Angela, relax lang.
Lumapit ka sa 'kin. Wag masyadong paatras.
Naninigas ang leeg mo.
Itaas mo ang isang braso mo.
Ang galing.
Dahan-dahan lang, Angela.
Hindi ako nagmamadali.
Wala pang magandang shot.
Wala tayong perfect picture no'ng binti ko.
I-scroll mo.
Wala akong nakikitang maganda.
Tama na. May magandang shot na.
Isa pa.
Tama na. Pagod na 'kong marinig 'yan.
Hindi mo na matantya ang katawan mo. Baka mapagod at himatayin ka.
Ba't pa natin gagawin kung pangit din naman?
Para saan pa? Ba't pa tayo umakyat?
Teka, tingin ko maganda 'tong picture na 'to.
'Yong may ganito? Ano 'yan?
Sige, ikaw na.
Di ako pwedeng bumitaw.
Naka-heels ako.
Wag kang mag-panic. Natataranta tuloy ako dahil sa 'yo.
Pinilit talaga natin.
Nakatutok ako sa 'yo.
Isang kamay mo lang 'yong nakakapit. Paano ako kakalma?
Sampung minuto 'yon.
Di ko maintindihan ang kagustuhan n'yong itaya ang buhay n'yo sa matataas na lugar.
Maiinis ba ako o magiging proud ako?
Oo, Ma, wag kang mag-alala.
Kaya ko ang responsibilidad ko dito dahil may tiwala ako sa kakayahan ko.
Ganito, nakausap ko 'yong kaibigan ko. May magandang offer siya para sa 'yo.
Trading company 'yon. Magiging sales rep ka.
Baka bigyan ka nila ng kotse.
Gawing hobby mo na lang 'yang creativity.
Magdadalawang taon na ang COVID pandemic,
isa na namang krisis ang tumama sa global transport market.
Ngayon, 43 airline na ang nabangkarote at nagsara.
No'ng COVID, binitawan kami ng travel sponsors namin.
Nawalan kami ng pinagkakakitaan.
Naghanap ako ng bagong sponsor.
Nakaka-14 na oras ako sa paggawa ng social media content.
Siya lang ang kumikita.
Parang papasok sa pyramid 'yong TVs.
Teka, tatawagan ko sila.
Pero di ito ang hilig namin.
Malayo na 'to sa kung sino kami noon.
Nararamdaman kong lumalayo na siya.
Naalala ko ang tatay ko.
Naghiwalay kami pagkatapos naming mag-away.
Ikaw ang lakas ko.
Nagpa-party ang lahat tapos ikaw, "Mas gusto kong nasa crane ako ngayon."
Kung hindi ako gagawa ng paraan para makaalis dito, maghihiwalay kami.
Pagkatapos ng mga agam-agam, nasa gera na ngayon ang Ukraine.
Kanina lang, nagsimula na ang atake ng Russian forces.
Nagdulot ang anunsiyo ng mass hysteria.
Dumagsa sa iba't ibang borders ang mga tao.
Itigil ang gera! Itigil ang gera!
Sa ngayon, naaresto ang lampas 10,000 na nagprotesta sa paglusob sa Ukraine.
Ayoko na maraming taong namamatay o naghihirap.
Bilang artist, kailangan mong ipahayag ang sarili mo.
Pero dito, walang pwedeng magsalita.
Pinapalakas ng Russia ang ban sa impormasyon,
ipinagbawal ng korte ang Facebook at Instagram.
Naka-block na ang Meta platforms
sa buong bansa.
Mananatili ka ba at mananahimik, o aalis ka?
Kung aalis kami, baka isara ng gobyerno ang borders,
para hindi kami makabalik.
Ayokong pilitan ka, pero pag-isipan mo ang alok ko.
Ukrainian din ako.
Gusto kong makasama ang pamilya ko.
Pero parang kahit ano ang piliin ko,
may masasaktan ako.
Pwede bang bigyan ng NFT ang artists ng access sa global market?
Angkinin ang creativity mo.
Kung ako lang, nami-miss ko 'yong pag-akyat namin.
Ang magical no'n.
Sunset, sunrise, ayaw mo ba no'n?
Ang gusto ko lang ay kumita…
sa totoo lang.
Sa NFTs, gagawa tayo ng gallery tapos ibebenta natin sa buyers.
Magsisimula ulit tayo sa wala.
Masyadong delikado.
Wala pa akong back up,
'yong mag-aalok sa akin ng maayos na trabaho sa opisina.
Di natin mapapasok agad ang NFT.
Dapat bongga. Hindi na pwede 'yong luma.
Tanda mo ba 'yong pinakita ko sa 'yo na tower na itinatayo sa Kuala lumpur?
Tapos na?
Malapit na. Tinatapos na ang spire.
May ilang buwan tayo bago mailagay ang security system.
Imposible nang makapasok pag nalagay na ang tech do'n.
Ito daw ang huling itatayong pinakamataas na skyscraper.
Pagkatapos ng higit isang dekada, matatapos na ang 118-story na Merdeka,
ang pinakamataas na monumento sa bansa.
Matatapos na ang $1.5 bilyong proyekto.
Aabot ng 2,200 feet above sea level ang taas ng Merdeka 118.
Sa 160-metrong spire nito,
malaking milestone ng buong mundo ang Merdeka.
Pwede tayong mauna.
Ba't parang nagpapaalam ka na?
Magkikita pa tayo, sira ka ba.
Tama na, naiinis na sa 'yo 'yong aso.
-Mahal kita. -Mahal din kita, Ma.
Tara na.
Walang tao sa airport.
Ginamit namin sa flight ang tirang pera namin.
Nag-aalala ka ba?
Medyo.
Walang-wala na kami.
Pangarap lang ang baon namin.
Nakakaloka.
Ang epic na infinity spire na nakaibabaw sa buong Asia.
Pinakamahirap at pinakamataas sa lahat ng susubukan namin.
At ang pinakadelikado din.
Mahigpit ang batas sa Malaysia,
kaya naghanda muna kami ng ligtas na lugar.
Kailan tayo huling nag-practice?
Mga ilang buwan na.
Dapat dalasan natin.
-Swan lift ang tawag dito. -Swan lift.
Ayos. Gusto ko ang pose na 'to.
Subukan natin.
Oras na para sa circus show.
Ipupuwesto ko muna ang kamay ko.
Sige.
Mas maganda 'yan.
Para tayong mga gymnast.
Kung balanced tayo.
Engaged na 'ko no'ng kindergarten.
Di natuloy ang kasal.
Ito ang pangako natin.
Gusto ko ang Brazil.
Oo, ayos. Ako rin. Ako rin.
Nanonood ang lahat ng World Cup, pati manggagawa.
Sa 18 ang finals.
Kung do'n namin isasabay ang akyat, walang mga guwardiya.
Natutuwa ako na excited ka.
Ngayon na lang ulit 'yan.
10 LINGGO BAGO ANG MERDEKA
Kailangan natin ang lapad ng spire,
drone operator para makakuha ng aerial shot
para makita natin ang mga sukat sa taas.
Opo, Pa, pang-NFT collection ang extrang oras namin.
Wag kang magmadali.
Vanya, kaya ko 'to.
I-relax mo ang palad mo.
Sa ngayon, ilan na ba ang nabenta mo?
Dalawang artworks pa lang, pero maayos naman ang kita.
Mahirap ang sitwasyon ngayon
pero pinili namin ang Merdeka, ang bagong goal namin
para itaas pa ang antas namin.
Kinausap ko ang drone operator.
Kilala mo ba siya?
Hindi.
Pero tumanggi 'yong iba pa.
Marami kang kinausap?
'Yong papayag lang sa ilegal ang kinausap ko.
Mas mabuting konti lang ang may alam.
Ano'ng sabi no'ng drone operator sa dimensions?
Susubukan niyang kunan.
Di okay ang balanse ko.
Muntik na akong mag-dive.
Teka, teka, teka. Ang sakit.
Nineteen. Twenty.
Maiikli ang holds natin.
Wala pang hangin dito.
Nag-text 'yong drone operator.
"Uy, Van, may balita ako sa 'yo."
Sa huling anim na buwan, dalawa ang nahuli do'n.
Dalawang grupo ang nahuli.
Nagta-type pa siya.
-Ilang buwan silang nakulong. -Kaya walang nagpo-post do'n.
May mga face scanner at security cam sa bawat palapag.
"Wala nang impormasyon."
Totoong kulungan 'to.
Grabe naman.
May facial recognition, fingerprint scanners.
Paano tayo papasok sa loob?
-Paano kung maaresto tayo? -Di tayo mahuhuli.
Pero paano kung oo, Angela?
Matagal na tayong nagpapaka-ninja.
-Tingnan ang proseso, di puro resulta. -Bahala na.
Kitty, tulog ka na?
Nagawan ko na ng paraan.
May almusal na tayo.
-Bagong video ba 'to? -Oo.
Tingnan mo 'yong pababa.
May ribs papunta sa stadium.
Pag naakyat natin 'yon, makakapasok tayo.
Pero parang sobrang taas.
Kaya mong akyatin 'yan.
7 LINGGO BAGO ANG MERDEKA
Galing 'to do'n sa nag-drone.
Ang lalim ng butas sa gitna.
Wala na 'yan, puwera na lang kung lalagyan ng plank.
Dito lang tayo pwedeng maglagay ng plank.
Perfect na 'tong konting scaffolding, Vanya.
May nakita akong scaffolding sa video ng Merdeka.
Gano'n din, gawa sa bakal.
Isa, dalawa, tatlo.
Hindi. Ibaba mo ako.
Dapat balanced ako para makapag-focus ako.
Sa horizon?
Magpa-practice ako sa bubong.
Nagkakaintindihan na tayo.
Magiging ganito kalawak ang Merdeka.
Eto lang 'yong ballpen natin.
'Yan na, ang nakakakabang square.
Nakakatakot.
Mag-ingat ka dito.
Ako ang bahala sa 'yo. Di ako aatras, pasulong lang.
Ba't ka tumapak dito?
Kailangan ko lang ayusin ang balanse ko.
Di ko maipaliwanag.
Di ka nawalan ng balanse?
Balanced ako.
Nakakatakot. Sige, tara.
Isa, dalawa, tatlo.
Diyos ko, nakakatakot.
Isa, dalawa, tatlo.
Bumababa ang mga binti ko.
-Buwisit. -Wag kang mag-alala.
Kapag walang kahit ano sa baba, pakiramdam ko mahuhulog ako.
Sobrang nakakatakot.
Iba 'to pag nasa gilid ka lang.
Paano na sa Merdeka?
Papakalmahin kita nang maraming beses.
Ang totoo, nag-aalangan ako sa Merdeka.
Oo, mas mahirap 'yon.
Sa ngayon, parang kalokohan 'to.
Aba, Vanya.
Tanda mo si Pasha na crew ko noon?
Nahulog si Pasha?
-Oo. -Gago.
Nakita ko ang post mo, nahulog ka pala?
May compression brace ka na ngayon?
Oo, bumagsak ako sa bubong ng hotel.
Grabe 'yon.
Wala na 'yong karamihan sa dating crew.
Pa'nong "wala na"?
Isa-isa silang namatay.
Patay na silang lahat?
Oo, lahat sila.
-Si Pogrebov? -'Yong kalbo.
-Oo. -Wala na siya.
5 LINGGO BAGO ANG MERDEKA
Mukhang nakakatakot talaga, Vanya.
Hindi ako sang-ayon.
Magkakaro'n ng shock dahil sa height tapos hawak mo 'ko.
Dapat magtiwala ako sa 'yo at ipasa ang self control,
papunta sa 'yo.
Lagi akong nakatayo sa sarili kong paa o kamay.
Pero ngayon, di ko maaasahan ang sarili ko.
Nabitawan na ba kita? Hindi pa.
Parang ang hina ko.
Maghihilamos lang ako.
Sige.
Pahawak ng phone ko.
Hindi ka confident, babe.
Wag kang magulo.
Vanya, hindi ko na kaya.
May problema ba?
Di na 'ko makagalaw. Uupo muna ako dito.
Teka, kukuha lang ako ng picture.
Vanya, ingat ka, please. Takot na takot ako.
Di ko alam kung paano ako babalik.
Okay, pupuntahan kita ngayon. Kalma lang.
Di ko maigalaw ang mga paa ko. Na-stuck na ako.
Sandali.
-Sinusubukan kong mag-relax. -Dahan-dahan lang.
Sa taas ka tumingin, wag sa baba.
-Buwisit. -Okay ka, okay ka.
Hindi ko kayang tagalan 'yong ganitong upo.
Saan na 'ko pupunta?
Pangit ang posisyon.
Di ko maabot ang kamay mo, di ko kaya.
Mas hindi komportable 'to. Ano'ng gagawin ko?
Ayos lang. Kumalma ka.
Wag kang mag-panic.
Teka. Pwede mo bang hilahin ang binti ko?
Ayan.
Nakakaupo na 'ko.
Lintik, nanginginig ang tuhod ko.
Magpapadulas ako, parang playground lang.
Okay.
Wag mong kunan 'yong ganitong pose.
Di ko alam ang nangyayari sa 'kin.
Ano ang nararamdaman mo?
Baka nasobrahan sa kape. Nakadalawa ako kanina.
Dahil ba talaga sa kape?
Hindi ko alam kung may iba pa.
Parang kumitid 'yong daan. Hindi ako makatuloy.
Wag na tayong umakyat sa mga ganito.
Baka may mangyari na sa susunod.
Lahat ng paghahanda at pagpaplano, paghihintay at pag-iisip.
Gusto ko nang umakyat, bago pa 'ko mag-panic ulit.
Dapat 100% sigurado ka sa rooftops.
Parang wake-up call na sa 'min 'yong panic attacks sa heights.
Nag-aalala lang ako sa 'yo.
Nag-aalala ako dahil parang nawawala ka sa sarili mo.
Ano naman? Nakokontrol ko na.
-Hayaan mong protektahan kita. -Ganoon pa din naman.
Pag nagsimula nang ma-stress, nagkakagulo na tayo.
Di natin maaayos ang parteng 'to.
Di 'yan mawawala hangga't nagru-rooftopping tayo.
Siguro nga, tama ka.
Hindi magbabago 'yon. Kahit kailan.
Ano'ng magpapatigil sa 'yo sa rooftopping?
Gusto mong itigil ko ang rooftopping?
'Yan talaga ang gusto mo, di ba?
Tingin ko, matatapos na 'to.
Gusto mong tumigil ako sa pag-akyat?
Oo.
Ngayon mo lang sinabi 'yan.
Seryoso ka ba?
Oo naman. Sobrang nag-aalala ako sa 'yo.
Hindi nakakatawa.
Sige, hindi na ako aakyat bukas.
Hindi, di pa bukas. Itutuloy natin ang Merdeka.
Ifi-film natin ang NFT tapos 'yon na.
Tama na muna. Puro kalokohan na ang pinag-uusapan natin.
Para sa relasyon, payag siyang isakripisyo 'yong pinakagusto niyang gawin.
Pero kapag overprotective siya,
pinipigilan niya ako.
Ulitin mo nga?
Nililimitahan niya 'ko.
Gano'n ba.
Sa buong panahon, nabuhay ako
batay sa sinasabi ng isip ko,
at wala akong pinagsisisihan.
Angela, ikaw lang ang pinakanakakakilala sa sarili mo.
Ayokong bumalik sa simple at nakakainip na buhay sa Moscow.
Magaling si Mama,
pero ngayon, tumatanda na siya sa maliit na village.
Naging animal handler si Papa.
Walang makakaalala sa kanila kapag wala na sila.
Kapag pinag-uusapan ang isang tao, di sila basta-basta namamatay.
Gusto kong may makaalala pa rin sa ginawa ko, kahit wala na ako.
4 LINGGO BAGO ANG MERDEKA
Ingat, Angel. Dahan-dahan lang.
Ang ninipis ng rod.
Bakit ka nakahawak diyan?
Akin na ang kamay mo.
Ako na lang.
Wala ka bang tiwala sa akin?
Vanya, Vanya, please lang. Nakakainis ka na.
Sabi nang wag mo 'kong guguluhin pag umaakyat tayo.
-Nag-aalala ako sa 'yo. -Okay lang ako, Vanya.
Wag kang mag-panic.
Hinahanap ko lang ang anggulo.
Ay, okay 'yon.
Ang lakas ng hangin.
Diyan ka lang. Ayan.
Ganyan lang.
Hoy, tigil! Security 'to!
Trespassing kayo. Tigil!
Bilisan natin.
Ako na, ako na.
Kaya mo, ha?
Nagkaro'n ako ng maliit na aksidente.
Nasugatan ang kamay ko no'ng nahulog ako.
Sabi ng doktor, aabot ng tatlong linggo bago gumaling 'to.
Sana gumaling na agad.
Medyo mahina pa naman ako, umiinom pa rin ako ng painkiller.
Naglagay sila ng bakal.
Hindi maganda sa pakiramdam.
Magkano?
Salamat.
Tingin ko kailangan nating maghinay-hinay. I-postpone muna natin ang Merdeka.
Di pwedeng magpo-postpone ka kung kailan mo gusto.
Malala ang injury mo.
Sabi ng doktor, gagaling sa loob ng tatlong linggo.
-Kilala ko ang katawan ko. -Para kang bata.
Di ako papayag hangga't di ka gumagaling at di tayo nakakapagsanay.
Delikado, Angela.
"Ayaw mo"? Magulang ba kita?
Ano'ng gusto mo, Angela? Ayaw mo na inaalala kita.
-Di 'yan "pag-aalala." Pinipigilan mo 'ko. -Gusto ko lang naman na tulungan ka.
Kaya ako nahulog, e.
Dahil sa 'kin?
"Tutulungan kita."
Kaya ako nahulog.
Nahulog ka kasi wala kang tiwala sa akin.
Bitawan mo 'ko.
Hanggang wala kang tiwala, di tayo magme-Merdeka.
Ako ang di magme-Merdeka kasama mo. Itigil mo na ang kakasaway sa 'kin.
Tama na ang shooting, guys.
Kung wala kang tiwala sa akin, gawin mo nang mag-isa.
E, di, sige.
-Sige lang. -Oo talaga.
Hi, Vanya.
Hi, Papa.
Ang tagal na, a. Kumusta ka?
Maayos naman. Ayos lang naman.
Okay lang.
Parang hindi ka sigurado.
Nasaan si Angela?
Tinanggihan niya ang tulong mo, ang suporta mo.
Desisyon niya 'yon.
Babagsak ang relasyon kung walang tiwala.
Itigil n'yo na muna ang relasyon n'yo.
At tapusin mo na 'tong project.
Umuwi ka na kaya muna?
Umuwi?
Ano sa tingin mo?
Nalipat ang focus ko mula sa safety ko papunta sa safety niya.
Responsibilidad ko siya.
Parte na siya ng buhay ko.
Pag mas mataas ang energy ni Angela, mas gumagaling siya.
Pero pag seryoso siyang gawin ang isang bagay,
kakabahan ka talaga.
Di 'yon simpleng spark.
Nagiging malaking apoy 'yon.
Inaapula niya 'yong apoy ko.
Sinabi niyang nawawalan na ako ng kontrol, na nadadala ako.
Angela, nag-post ka ng caption sa social media mo:
"Walang limitasyon, walang kontrol."
Oo, ano naman?
Baka tama na pinigilan ka niya, para mahila ka pabalik sa lupa.
Ikaw ang nagbibigay ng buhay sa kanya.
Baka binabalanse n'yo ang isa't isa?
Hi. Tagasaan ka?
Taga-Ukraine kami.
No'ng unang araw ng gera, umalis…
Ako din.
Galing din ako sa circus family.
Magtatrabaho din sa circus ang anak mo?
Bahala siya. Basta ligtas siya.
Napa'no ang braso mo?
-O style lang 'yan? -Oo.
Sa circus ba galing ang peklat?
Sa pagtatahi.
Hindi nga?
Nahulog ka?
Tara sa circus.
No'ng bata ako, pinakamasaya ako pag nasa circus ako.
Akala ko, dahil 'yon sa
pinapalakpakan ang performers dahil sa tagumpay nila.
Pero naisip ko na 'yon ay dahil sa magkasama sa circus ang parents ko.
Bago umalis si Papa.
Dapat siguro, parang aerial show ang mga relasyon.
Merong Flyer at Catcher.
Flyer ang magdadala sa kanila sa langit.
Walang nakatingin sa Catcher, pero nasa kanya ang main function.
Siya ang bahala sa safety, para maging grounded sila.
Hindi ko kayang mag-isa.
Nandito si Vanya.
Kumusta ang kamay mo?
Nakakabit pa rin naman.
Kukumbinsihin mo ba 'kong umakyat o hindi?
Bago kita nakilala, akala ko personal na tagumpay ang rooftopping.
No'ng makilala kita, naisip ko na porma 'yon ng art.
At na-inspire ako sa 'yo.
Nagsimula tayong gumawa
ng magagandang bagay.
At salamat do'n.
Kaya mag-deal tayo.
Ayoko ng mga kondisyon.
Magugustuhan mo ang mga kondisyon ko.
Kahit ano pang kabaliwan ang harapin natin,
magkasama nating haharapin 'yon,
hindi natin tatakbuhan 'yon.
At promise, lagi akong nasa tabi mo.
Pati sa Merdeka?
Pati sa Merdeka.
Last na 'yon, di ba?
8 ARAW BAGO ANG MERDEKA
Security cam. May nakita akong camera.
May security sa paligid.
Itago mo ang camera.
Mahina ang security dito,
pero matalino sila, naglagay sila ng camera dito.
Aakyatin natin itong rib.
Tapos iikot tayo sa terrace.
Dadaan tayo sa itaas ng security.
Casual ka lang.
Tara sa taas para maganda ang view.
Pupuslit tayo sa mga manggagawa para makapasok tayo sa mall.
Sa third floor tayo.
Tapos tatawid tayo sa mall…
saka sa tulay papuntang Merdeka.
Pinakamahirap daanan ang tulay.
Sana, busy manood ng laro ang guwardiya.
5 ARAW BAGO ANG MERDEKA
Wow, may parating na malakas na bagyo.
Nasa bubong ng mall ang mga manggagawa, umulan man o umaraw.
Itago natin ang mga mukha natin.
May maliit ba nito? Magkano?
May paparating.
Sobrang hirap pumuslit dito.
May mga camera sa elevator.
Hindi natin magagamit ang elevator.
Pag bukas ang ilaw, may construction do'n.
Pag nag-zigzag tayo sa mga hagdan, hindi tayo makikita ng mga manggagawa.
Saka tayo papasok sa spire.
May nakita tayong hagdan dito.
Malamang na paakyat 'yon sa taas.
Paliparin natin.
Naku, ang lakas ng hangin.
Eto, perfect na platform 'to.
Perfect din ang scaffolding na 'to.
2 ARAW BAGO ANG MERDEKA
Dalawang araw na lang, magaganap na ang pinakainaabangang World Cup final
sa pagitan ng France at Argentina.
Tapos ang pinakamahabang hagdan.
May trapdoor sa bubong.
Pag nabuksan natin ang trapdoor, atin na ang Merdeka.
Madali lang.
Oo nga.
ARAW NG PAG-AKYAT
Bago umakyat,
mas mahalaga ang kumpiyansa kesa sa pisikal na kakayahan.
Dapat tanggalin ang takot.
Pinakamahalaga ang tiwala sa isa't isa.
Ang dami nating dadalhin.
Mabilis mag-overheat ang GoPro, kaya apat ang dinala namin, at batteries.
Dapat may night vision para sa low light.
Pang-infrared security camera din 'yon.
Sa dami ng tactical gear, konti lang ang madadala naming pagkain at tubig.
Nasa backpack ang lahat ng gamit, pati mga lockpick.
Okay, nandito na ang lahat.
Di tayo makikita kasi nakaitim tayo, parang mga ninja.
Countdown na ng World Cup?
10:30 p.m. na.
Umpisa na ng laban in 30 minutes.
Di ka naman kinakabahan, di ba?
Ayos lang ako.
Akyatin natin 'to.
Halika.
Dito ang paa mo.
Isa, dalawa, tatlo.
Ang galing mo.
Argentina, France. 0. 0.
Dinig mo ba? Excited ang fans.
May penalty kick si Leo Messi.
Nasa baba natin ang guard booth.
Wag tayong magpapahuli dito.
May trabahador sa mall.
May mga camera ba?
Ingat, may bantay.
May flashlight ang guard.
Bilisan natin dito.
Mag-hard hat tayo. Dito na tayo magpalit ng damit.
Wag maingay.
Perfect ang sahig na 'to.
Walang camera dito.
Di nakatingin ang mga trabahador.
Ayun na ang tulay.
Bawal mag-ingay dito.
Ayan na siya.
Hawakan natin ang Merdeka.
'Yan ang mesa ng guwardiya.
Pero wala siya dito.
Nanonood ng laban. Alam mo na.
Basta wag kang mag-iingay.
Ang dali no'n.
Mabilis at tahimik.
30 minutes lang ang laban.
Magandang disguise 'yan.
Nakakapagod 'to. Magpahinga muna tayo dito.
Pantay pa rin ang laban, overtime na.
Mga 15 minutes 'yon.
Malinis. Walang camera.
Dinig mo ba?
Nasa penalty na ang laban.
Mas maraming oras.
Ang ganda dito. Mag-save tayo ng energy para sa spire.
Lampas isang oras bago ang sunrise. Dito na muna tayo.
Hanapin natin ang scaffolding.
Mamayang 5 a.m. natin gagawin ang lahat.
Ano 'yan?
Di pa ako nakakita ng ganyan.
Baka motion detector?
Camera.
Lintik. Camera 'yon.
Pucha.
-Nakabukas ba? -Tingin ko, oo.
Pa'no na?
Punyeta.
Dapat nag-mask ako.
Narinig mo 'yon?
Pakinggan mo.
-Gumagalaw ang mga elevator. -Magpapadala sila ng security.
May nakakita na sa 'tin.
May mga trabahador?
Parang gano'n nga.
Sobrang lapit nila.
Go. Go. Go.
Ano'ng plano natin dito?
Papunta sila dito.
Good idea. Itulak natin pabalik pag nasa loob na tayo.
Lintik.
Di ko alam kung paano tayo aalis dito.
Maliit ang tsansa natin.
Ang init pa naman. Wala na tayong tubig.
Maalikabok.
Ingat, wag kang uubo o babahing.
Sa alikabok?
Lagi kong iniisip ang mga kulungan.
Kailangan lang nating maghintay.
Kailangan namin ng tubig para di tumaas ang lagnat namin.
Mukhang umalis na sila.
Ituloy na natin.
'Yan ba ang elevator?
Sila 'yong panggabi.
Bumibigay na ang katawan niya.
Ang sakit na ng ulo namin, ang taas na ng lagnat namin,
at ang hirap huminga.
Kailangan kong sumugal.
Nakahanap ng tubig si Vanya, ang taong-kuweba.
Kahit na nanghihina na siya,
lagi niya pa rin akong aalagaan.
Nasa kabila sila.
Makinig ka, ando'n sila.
Mas tahimik pag nakamedyas tayo.
Bukas 'yan.
Wow. Ang suwerte natin.
Top floor na 'yan?
Oo, 118.
Sila 'yong ibang rooftoppers.
Nakaposas sila.
Grabe naman 'to.
Subukan natin sa kabilang hagdan.
Nakakandado ulit ang gate.
May isa pang camera. Lintik naman.
Punyeta. Lagot na tayo.
-Hanggang dito na lang tayo. -Baka kadena lang 'yan.
Sisirain ko sa harap ng camera?
Pumalpak tayo. Palpak talaga.
Wala na 'to.
Naka-lock ang lahat.
Kita ko na pinanghinaan na siya.
Ako na siguro ang dapat manguna sa 'min.
Nagpaka-positive ako.
May iba pa ba?
Ang totoo, hindi ko alam.
Baka may pinto na pwedeng sirain?
Angela, tumigil na tayo.
Hindi tayo sumusuko noon. Wag din nating gawin ngayon.
Tapos na. Tapos na ang pag-akyat.
Laging may paraan.
Palaging may paraan. Lagi mong nagagawan ng paraan, babe.
May naalala ako sa mga plano ng building.
May fire exit 'yong kuwarto na nasa top floor.
Pwede nating buksan ang lock.
Pareho tayo ng naiisip.
Ito na ang spire. Ang spire.
Dito natin nakita ang platform.
Nando'n 'yong scaffolding.
Kukunin ko. Susubukan kong tanggalin ang isa.
Super.
Ang galing.
Vanya, ang galing natin.
Malayo pa tayo.
Ito ang pinakaastig na ginawa natin.
Lalong sumakit ang ulo ko.
Pagod na pagod na ako.
Sixteen minutes na tayo dito sa hagdan.
Sobrang gutom at pagod na 'ko.
Puno na ng alikabok ang baga ko.
Halos di na ako makagalaw. Buwisit.
Hindi pa diyan. One hundred fifty feet pa.
Seryoso ka ba?
Ang layo naman ng tuktok ng Merdeka?
Muntik na akong mahulog.
Di ko na kayang umakyat, Vanya.
One hundred feet pa,
atin na ang spire.
Ang sakit na ng mga braso ko.
Babe.
Nakabukas.
-Nakabukas? -Oo.
Grabe, babe.
Lintik, sobrang maalog at maliit 'to.
Pero matibay 'to.
Parang di na natin kaya 'yong lift, Vanya.
-Nakakatakot ba? -Di naman.
Pag bumagsak ka dito, dederetso ka sa baba.
Nakakatakot.
Natatakot ako, kahit tatayo lang ako.
Kinakabahan ako.
Nanginginig ang tuhod ko.
Babe, six feet ang haba nito.
-Deretso sa baba ang butas. -Kita ko 'yan. Di kita bibitawan.
Inisip ko na ang pinakamalala.
Pag natumba si Vanya, mahuhulog ako sa butas ng spire,
o dito sa gilid papunta sa baba.
Ayoko na. Suko na 'ko.
Ayaw mong subukan?
Ayoko, kasi ako naman 'yong bibitin, e.
At ako ang hahawak sa 'yo.
Never kitang nabitawan sa practice.
Di pa natin nagawa 'yon na sobrang pagod tayo,
puyat pa tayo.
Bakit ba ang negative mo?
Pagod at tensed ako. Pwede bang maramdaman 'yon?
Oo naman.
-Natatakot ka ba? -Oo.
Hinding-hindi kita bibitawan.
Ba't ba kailangan pang pagdaanan 'to? Takot na takot ako.
Ayaw mo na?
Hindi ko alam.
Matinding mental pressure 'yon.
Tungkulin naming balansehin ang isa't isa.
Halika dito.
Lampas 30 oras na tayong umaakyat.
Sobrang hirap ng pinagdaanan natin.
Pero tingnan mo 'yong paligid natin.
Wala pang ibang nakakakita nito.
Ayon sa forecast, maulap at maulan ngayon.
Maulan dito no'ng dumating tayo.
Sabi nila walang himala,
pero meron.
Walang ulap, walang hangin.
Totoo 'yan, sobrang kakaiba.
Hindi 'to nagkataon lang.
Tinutulungan niya 'kong mag-isip.
Kapag kalmado ako, tumatapang ako.
Magtiwala ka lang sa 'kin.
-Okay. -Tara na.
Three, two…
Teka, hindi pa 'ko ready.
Tandaan natin ang sandaling 'to.
Ready.
Three, two, one.
Relax ka lang.
Relax lang. Hawak kita.
Lilipad tayo, kitty.
Ganyan lang. Ganyan lang.
Hindi kita bibitawan.
Hindi ka na takot?
Hindi na, okay na 'ko.
Pakiramdam ko ligtas ako sa mga kamay mo.
Sa sandaling 'yon, nawala lahat ng takot ko.
Sa pag-akyat natin dito, natuto akong magtiwala sa 'yo.
No'ng bumagsak ka, inangat kita.
No'ng ako ang bumagsak, inangat mo 'ko.
Nagawa natin.
Kinaya natin.
Puno ng tao ang bubong.
Pero siyempre, walang pipigil sa 'yo pag palabas ka na.
Di nila alam na galing kami do'n
hanggang mag-post kami pagkaalis namin ng bansa.
Proud kami sa malinis na trabaho.
Nagawa natin, babe.
Di ako makapaniwala.
No'ng i-post namin ang videos, nagkaro'n na sila ng sariling buhay.
Iimbestigahan ng pulis ng Malaysia
ang extreme climbers na si Angela Nikolau at Ivan Beerkus dahil sa trespassing.
Sabi ng gobyerno ng Malaysia, fake news 'yon.
Photoshopped daw 'yon.
Pero may pruweba ang Russian climbers.
At boom, ang pinakaastig na NFT namin ang pinakamalaking benta namin.
Ipinakita 'yon sa Times Square sa New York City.
Ang pinakamalaking art gallery na inasam namin.
Anak, pumili ka ng kakaibang landas.
At naabot mo ang gusto mong gawin.
-Salamat. -Proud kami sa 'yo, anak.
Hindi dapat 'to sinasabi ng nanay,
pero sang-ayon ako at proud ako sa 'yo.
Mahalaga sa 'kin 'yong sinabi n'yo. Salamat.
Pagkatapos ng ilang panahon, binisita ko si Lola.
Hindi ko alam na dadating ka.
May regalo ako sa 'yo, Lola.
Hearing aids! Mahal ba 'to?
Subukan natin.
Bulungan mo ako.
Gusto ko ng sandwich.
Mahal din kita.
Salamat, anak!
Nakapag-travel ulit kami.
Kami ang makabagong traveling circus.
Papunta na kami sa city malapit sa 'yo.
Parang heights ang love.
Di nawawala ang takot.
Nasasanay ka lang sa pagharap do'n.
Akala ko dumating si Vanya sa buhay ko para turuan akong mag-skywalk.
Pero ngayon nakikita ko na ang skywalking ang dinala sa buhay ko
para turuan akong magmahal.
Nagsalin ng Subtitle: Maria Elena Carlos