Nie obwiniaj się.
Każdy miał kiepski dzień w pracy.
NA PÓŁNOC OD PÓŁNOCY
12 DNI WCZEŚNIEJ
Jesteśmy małżeństwem 20 lat. Wiesz, że to dla mnie ważne. Tutaj.
Usunęłam gumę z 70 krzeseł. Zrobiłam wszystkim kawę.
- A tobie idealną herbatę. - Nie teraz. Mam problem.
Jej zoomowy klub wina łączy się w środy.
- I to problem? - W środy są wieczorki starszyzny.
Wiesz, jak trudno sprowadzić dobre wino Malbec?
Trudno. Bardzo trudno.
Simon musiał wystąpić o koncesję, złożyć wniosek, dostać moją zgodę,
potem zamówić wino
i znaleźć kogoś, kto je przetransportuje samolotem,
a teraz muszę wszystko wypić…
zupełnie sama.
Bez sensu.
Poprowadzę wieczorek.
Że niby mam ci zaufać po twoich przebojach?
Helen, dam radę. Przysięgam.
No weź.
Helen…
Powtarzasz, że te wieczorki same się prowadzą.
Dobrze je zaplanowałam.
Zgoda.
- Boże, naprawdę? - Tak, ale to wymagające.
Tak jak lubię.
Otwierasz, podajesz kawę, pilnujesz protez zębów.
Łatwizna.
Sprzątasz, zamykasz i, Siaja…
żadnych niespodzianek ani otwartego ognia.
Przestań. Nie ośmielaj jej.
Z nią trzeba stanowczo.
Tak, kontynuuj.
11 DNI WCZEŚNIEJ
POCZTA
Być może powiedziałam ci parę niemiłych słów.
I może… część tych słów odwołam.
Nie umiesz przepraszać.
Następny!
Ja nie przepraszam.
No właśnie.
Trzymaj się z dala, a nie będzie żadnych problemów.
Dobrze, ale to małe miasteczko.
To moje małe miasteczko.
Wiem, że ta cała sytuacja jest… dość dziwna.
Będziemy na siebie wpadać,
więc może spróbujmy być nieco bardziej uprzejmi.
I co, mamy udawać, że się nie znamy?
Następny!
Jeśli to sprawi, że będziesz uprzejma.
Jesteśmy dwójką nieznajomych, co?
Którzy jakimś cudem mają razem 27-letnie dziecko.
Ma 26 lat. Kiepski z ciebie ojciec.
Może dlatego, że nie dano mi szansy?
Następny!
10 DNI WCZEŚNIEJ
WIECZOREK STARSZYZNY
Popilnujesz dziś Bun?
- Pracuję i… - Nie.
Ting ma nocną zmianę, więc proszę…
Samotne macierzyństwo wita.
Zaraz… Czemu się na mnie gniewasz?
To ja gniewam się na ciebie.
Ullaakkut!
- Cześć, kochanie. - Moje kochane tuktu.
Chodzi o to, że spędzam czas z Alistairem? Mam prawo znać ojca.
Nie dramatyzuj.
Nie jesteś jedynym mieszańcem bez ojca.
Nie mów tak. To odczłowieczające.
Wasze pokolenie jest przewrażliwione. Jesteś mieszańcem i Eskimoską. Kropka.
Brzmicie jak Puszek i Charlie.
„Mieszaniec i Eskimoska. Bla, bla. Kropka”.
Bun?
- Chcesz być dziś moją asystentką? - Tak! Pójdę po okulary.
Dobrze.
Widzisz?
Eksperckie rodzicielstwo.
Chlebki się palą.
Nie!
Cześć, Bun.
- Kuuk? Co ty tu robisz? - Przyszedłem na wieczorek starszyzny.
Ciocia Crystal powiedziała, że zmyję tak z siebie swąd mieszczucha.
Tak.
- Chyba chodzi o wodę kolońską. - Nie użyłem.
- Oprowadzić cię? - Mam przygotowywać kawę.
- Dlatego bardzo chętnie. - Dobrze.
No dobrze. Tutaj gramy w karty.
Maata, Josephina. Co tam?
Stare wyjadaczki.
- Tu szachy. - Uwielbiam je.
- Tak? - Tak.
- Musimy zagrać. - Tak, ale przegrasz.
Złośliwa jesteś. Podoba mi się to.
To mój najlepszy ziomek, Kuuk.
- Ziomek? - To ten pierwszy Kuuk.
Nazywaj mnie „drogim imiennikiem”.
- Atikuluk. - Atikuluk.
Atikuluk. Mój imiennik.
A to jego przyjaciel, Lazarus.
To brat Elisapee.
Znam tutaj każdego.
- Tak. - Kto jest twoją mamą?
On ciebie nie zna.
Neevee.
Tak…
Teraz cię poznaję.
Kiepsko znam Inuktitut. Przepraszam.
Przepraszam.
Nie szkodzi.
Twojej mamie, anaana,
czasami było bardzo ciężko, kiedy byłaś mała.
Ale teraz jest trzeźwa
i ma się lepiej.
Prowadzi sklep.
I wszystkim pomaga. Jestem wdzięczny.
Ale ten chlebek bannock…
jest przesmażony.
- Za dużo proszku do pieczenia. - Tak.
Jest też twardy i trochę przypalony.
Tak…
Przepraszam.
Wiem, że następnym razem dasz radę przygotować lepszy.
Zrobisz to?
- Próbuj. - Dobrze.
Proszę mi wybaczyć.
Najmocniej panią przepraszam.
Co ty odwalasz?
Nie znamy się. Pamiętasz?
Patrz, gdzie leziesz… nieznajomy.
Wieczorki starszyzny są zawsze takie…
przygnębiające?
Z reguły tak.
- Bun, taima. Wpadniesz na starszego. - Nic nie słyszę!
Przeurocza.
Umie się bawić. Świetnie.
Porwie całą resztę.
Jaka ona słodka.
Zaplecie mi pani warkoczyki?
Bez obaw. Nie mam wszy.
Urocza dziewczynka chce warkoczyki,
to je dostanie.
- Kuuk. - Tak?
Mam pomysł.
9 DNI WCZEŚNIEJ
Witajcie w jedynej audycji radiowej w miasteczku.
Dzieciaki z Ice Cove!
O tej porze nie tylko słońce zostaje z nami do późna.
Wiecie, co jest spoko?
Wieczorki starszyzny w środy.
Kumacie bazę? Seryjnie nie możecie tego przegapić.
- Co to było? - Czemu gadasz jak białaska?
Nie wiem. Spanikowałam.
Nadal nie wiem, o co chodzi.
Nie chcę, żeby wieczorki starszyzny były takie… słabe.
Mają być mniej w stylu Helen, ale nie spytałaś jej o to?
Helen jest teraz zajęta swoim winem,
a to idealna okazja, żeby pokazać, że umiem przejąć inicjatywę.
Czy dzieciaki słuchają radia?
- Przepraszam. - Ma rację.
Wiecie co? Musimy wyjść z tym na ulice.
Czekaj.
Co tam, dzieciaki?
Niezłe rzuty.
Co robicie w środę?
Jesteś dilerką?
Nie. A wyglądam?
Ja i tamten gość… chcemy zaprosić młodzież na wieczorki ze starszyzną.
Będzie frajda!
Zapłacicie nam?
Będziecie mogli spędzić czas ze starszyzną.
- Za 20 $ na głowę. - Co?
Tak. Dwie dychy.
A może darmowe…
napoje lodowe?
- Nie możesz przekupować… - Zgoda.
Widzisz? Dobrze.
Ale weźcie kolegów.
Może…
Dwa napoje?
3 DNI WCZEŚNIEJ
Do domu proszę. \
Dobry wieczór pani.
Dobry wieczór panu.
Będzie pan musiał pojechać następną taksówką. Ta jest zajęta.
Dobrze wiemy, że to jedyna taksówka w miasteczku,
więc nie ma szans, że z niej wyjdę.
Do hotelu, proszę pana.
WIECZOREK STARSZYZNY 2.0
Ktoś ma ochotę na herbatę?
Kawę? Chlebek bannock?
Mam świeżą porcję.
Karty?
- Nudzi mi się. - Beznadzieja.
Nie rozumiem. Są dzieciaki. Czemu nie reagują na nie jak na Bun?
Nie wiem. Może wezmę szachownicę i…
Super. To zajmie dwie osoby.
Próbuję tylko…
Impreza jest do bani.
Stypa tu. Spadamy.
Czekajcie.
Nowy plan. Colin, niech Naullaq weźmie akordeon.
Millie, zorganizuj jak najwięcej głośników.
Tak, wasza wysokość.
Proszę. Dziękuję.
Kuuk, więcej cukru w tych napojach.
- Jasne. - Świetnie.
Rozkręćmy tę imprezę!
Nie usłyszałem, czym się pani zajmuje.
Jestem lekarką medycyny sądowej.
Badam tajemnicze i niecodzienne przypadki śmierci w Nowym Jorku.
Proszę, proszę. Prestiżowa praca.
A pan?
Ja? Jestem wpływowym adwokatem, proszę pani.
Zwykłym zimnym draniem.
No co?
Jesteś mięczakiem, nie draniem.
Masz ładne kolczyki.
Tyle… warstw.
Serio?
Tak. Syp wszystko.
- Dasz radę? - Tak.
- Impreza! - Tak.
Lazarus, chodź.
Nieważne.
Kto chce zagrać w kości?
Mam nagrody.
- Jedziemy! - Nie wierzę!
Dalej!
Weź napój, idź porozmawiać ze starszym.
Wszyscy dobrze się bawią?
Kto wypije pierwszy, ten wygrywa!
To będzie pamiętny wieczór!
Dobra z nas drużyna.
Owszem.
Pij, pij!
Co tu się wyprawia?
Siaja, słyszę cię ze spotkania klubu wina.
Czy to nie wspaniałe?
Nie lepsze niż wcześniej?
Co tu robią dzieciaki?
Sprowadziłam je dla starszyzny. Starszy Kuuk świetnie się bawi.
Boże!
Co się stało?
Na pewno żartuje.
Zgrywus z niego.
Nie żyje!
Ale że na serio?
Siaja…
DZIŚ RANO
Czemu trumnę transportuje helikopter?
Kiedy 23 lata temu Helen przyjechała tu jako urbanistka,
pierwszej zimy wybrała to miejsce na cmentarz.
Nie wiedziała, że otacza je zamarznięta rzeka.
Teraz nie znosi, gdy ktoś umiera, kiedy lód stopniał.
Mocno jest na ciebie wkurzona?
Potrzebuje czasu, żeby poradzić sobie z emocjami.
Urządziłaś świetną imprezę.
Siaja, nie wiem, co powiedzieć.
W ciągu kilku tygodni udało ci się pokazać palec całemu miasteczku,
podpalić wysypisko
i zabić lubianego starszego.
Chciałam tylko…
Wystarczyło postawić kawę na stole i sprzątnąć krzesła.
Teoretycznie to zrobiłam.
No…
Nie wiem, czy wiesz, co teraz będzie, ale mówią na to „młot Helen”.
Ja nie. Nie wymyśliłam tej nazwy.
Mój brat idzie.
Pewnie cię wyklnie.
Lazarus, tak mi przykro.
- Przeceniłam Siaję i… - Nie.
Cicho.
Millie, potłumaczysz.
Elisapee zawsze przeinacza moje słowa na swoją modłę.
Wiesz, jak Inuici przetrwali tysiące lat w Arktyce?
Nie. Sama pewnie zamarzłabym na śmierć w ciągu dwóch godzin.
Owszem, umiejętności praktyczne są ważne.
Ale ważne są też małe przyjemności.
Zabawy, piękne wyroby krawieckie, tatuaże, wychowywanie dzieci…
To dzięki nim potrafimy przetrwać mroczne czasy.
Przyszedłem ci tu podziękować, Siaja.
W młodości bardzo lubiłem starszego Kuuka.
Pomógł mi w najtrudniejszych chwilach życia.
Świetnie się tamtej nocy bawił.
Zmarł szczęśliwy.
Sprawiłaś mu radość.
Mówi, że każdej społeczności potrzeba kogoś takiego jak ty,
żeby łączyć pokolenia.
Do zobaczenia za tydzień.
Oczywiście.
Ale może bez napojów lodowych?
Dobrze. Oczywiście.
Chyba ma rację.
HOTEL DISCOVERY
To… był ostatni raz.
Neevee…
Mówię poważnie.
- Wczoraj też mówiłaś. - Nie chcę, żeby Siaja się dowiedziała.
O czym?
Że dorośli uprawiają seks?
Znowu się nie znamy, dobrze?
Tak.
To był…
naprawdę fajny tydzień.
Miłego życia.
Napijemy się?
Uczcimy to, że wciąż mam pracę.
Ja chętnie. Tak.
Jasne. Nie mam nic lepszego do roboty.
Tak. Ja też nie.
A ja mam alkohol.
Możemy wrócić do mojego hotelu albo…
A Alistair?
Nie będzie miał nic przeciwko.
Oczywiście, jeśli ty się zgadzasz i też nie masz nic przeciwko…
- Nie mam. - Dobrze.
Idealnie. Afterparty u Kuuka.
- Dobra. - Tak.
To świetny bourbon.
Dominują w nim nuty wanilii i tytoniu.
- Dominują nuty? - Cicho, odchamimy się.
Jesteśmy.
Otworzę.
Oto strefa relaksu.
Siaja?
Cześć.
Napisy: Krzysztof Bożejewicz