LOVE NEXT DOOR
Ang ganda ng panahon!
Oo, magandang mag-hiking ngayon.
Tanggalin mo 'yang sunglass mo bago ka pa madapa riyan.
Sige.
-Uy, In-suk. -O?
Ang ganda ng kutis mo ngayon, a.
-Talaga? -Oo.
Mukhang gumagana na ang Botox ko.
Teka, nagpa-Botox ka? Saan?
-Dito sa may ilong, sa may gilid ng labi… -At?
at sa halos buong mukha.
-Hindi ako payag diyan. -Bakit hindi?
Masyado nang hindi natural para sa 'kin.
Pinakamaganda kapag natural kang tumatanda.
Sabi ng babaeng gumagamit ng mga mamahaling pampaganda.
Nirerespeto ko lang ang kutis ko.
O, sige, lupain ng respeto kasi 'tong bansa natin.
-Uy, Jae-suk. -O?
May ginawa ka rin ba sa kutis mo? Ang ganda mo kasi.
Uminom ako ng prune juice kahapon.
Mukhang mabisa naman 'yon.
-Oo nga. -Grabe.
Di ko na na-kontrol ang puwit ko.
Ano'ng kinain mo kahapon?
-Prune juice. -Prune juice!
Ako rin.
Tinitingnan ko ang sarili ko sa salamin
at nakitang mukhang tokwang napisa ang puwit ko.
Dati mukhang silang mga peach, e, di ba?
-Oo nga. -Nakakainis talaga.
Kaya dapat nag-eehersisyo tayo sa ganitong edad.
Kaya nga tayo magha-hiking, di ba?
Hindi hiking ang tinutukoy ko.
-E, ano? -Pisil tapos bitaw.
-Di ako magaling doon. -Ano'ng ginagawa mo?
Kegel exercises.
-Mauna na 'ko. -Kegel exercises.
-Pisil tapos bitaw. -Ang bango ng simoy ng hangin.
Ay, naku!
Hoy!
Ang baho!
Uy, hintayin n'yo 'ko!
Teka lang!
Hoy!
'Wag kang lalapit sa 'kin!
Diyos ko po. Grabe ka.
Hala, Mi-suk. Bago ba 'tong damit mo?
-Wow. -Ang ganda ng kulay!
Mukhang nagbago na rin ang hilig ko kasabay ng pagtanda.
Nahihilig na 'ko sa pulang damit.
Wala 'yan sa hilig, kundi dahil sa siyensiya.
Habang tumatanda tayo, nagbabago ang retinal microvasculature
kaya mas nahihirapan tayong makita ang mga maiiksing kulay tulad ng asul,
kumpara sa mga mahahabang kulay kagaya ng pula.
Ang saya siguro na maraming alam.
Gawa ito sa kapaki-pakinabang na tela. Alam n'yo 'yong "Core-Tex"?
Hindi ba't "Gore-Tex" 'yon? Hindi "Core-Tex."
A, oo nga. Nabulol lang ako.
Pinadala 'to ng anak ko galing Amerika. Sobrang mahal nito.
-Mukhang mamahalin nga. -Oo nga.
Napakabuting anak ni Seok-ryu.
Oo nga.
Hindi ako komportableng makatanggap ng mga regalo sa anak ko
na galing sa pinaghirapan niyang pera.
Para namang may natanggap ka galing sa kaniya.
Hindi kasi ako materyalistiko.
Regalo na para sa 'kin ang presensiya ng anak kong si Seung-hyo.
Sinasabi mo bang hindi gano'n ang anak ko?
Ayaw ko na sanang magyabang,
pero nito lang, nakipagkita si Seung-hyo sa presidente.
Nagdisenyo siya ng isang aklatang pinarangalan
sa isang architecture competition kaya bumisita mismo ang presidente
at pinuri ito sa pagiging magandang modelo ng pampublikong pasilidad.
Kahanga-hanga talaga si Seung-hyo.
Oo naman.
Makinig kayo.
Kilala n'yo ba ang pangalawang pinakamayamang tao sa mundo?
-Oo. Si Jaden Becker. -Tama.
'Yong CEO ng Greip?
Hindi kilala ng buong mundo kung sino ang presidente ng South Korea,
pero si Jaden Becker, oo.
Tuwing Biyernes ng gabi,
tumatambay at nag-iinuman sila ni Seok-ryu.
Dahil 'yon nagtra-trabaho siya sa pinakakilalang kompanya sa mundo
matapos magtapos sa nangungunang unibersidad sa Amerika.
Alam n'yo naman, nangunguna sa klase si Seung-hyo sa Hanguk University.
Hindi lang maagang nakapagtapos si Seok-ryu
pero inalok din siya ng iba't ibang nangungunang kompanya.
Hindi Greip ang pumili kay Seok-ryu.
Siya ang pumili sa kanila.
Tumulong si Seung-hyo na idisenyo ang New York Art Center,
na nanalo ng pandaigdig na parangal na arkitektural.
Siya ang unang Koreanong nakagawa no'n!
Si Seok-ryu ang pinakamahusay na empleado
sa kompanyang pandaigdig na puno ng mga henyo!
Sa mga insentibo pa lang, grabe na ang kinikita niya!
Baka nakakalimutan mong nasa national swim team din si Seung-hyo.
Mahirap para sa ibang taong maging mahusay sa iba't ibang larangan,
pero nakayahan 'yon ng anak ko.
Hoy, hulog ng langit si Seok-ryu.
Alam mo ba kung ano'ng panaginip ko no'ng ipinagbubuntis ko siya?
-Nasa… -Nasa isang makulay na paraiso ka
-at may nakita kang malaking puno ro'n. -Oo.
Nabighani ka rito at nakakita ng makatas na pomegranate.
Kaya pinitas mo ito at ipinagbuntis si Seok-ryu.
-Kabisado ko na 'yan. -Salamat.
Parang kuwentong pambata naman. Pero si Seung-hyo…
Pero si Seung-hyo, itinalaga kang magtrabaho sa France,
lingid sa kaalaman mong buntis ka.
At nanaginip kang may lumabas na asul na dragon mula sa Seine.
Naaalala mo lahat ng 'yon?
Kakaibang klase ng alamat 'yan, a.
-Alam mo ba… -Pambihira.
Pare-pareho lang ang pinagtatalunan nilang dalawa.
Nakakabaliw na.
Gusto lang nilang ipagyabang ang mga matagumpay nilang anak.
Sino sa tingin mo'ng mananalo ngayon?
-Si Hye-suk. -Bakit siya?
Dahil diplomatiko siya at mapanghikayat?
Hindi, dahil makakatanggap na naman ng parangal si Seung-hyo ngayon.
CHOI SEUNG-HYO
Seung-hyo!
A, ikaw pala sir.
Nakarating ka.
Akala ko mga kilalang tao lang ang nakakadalo sa mga ganitong party.
Sikat na sikat na talaga si Seung-hyo!
Nasaan siya?
Si Seung-hyo? Di ko alam.
Ha?
CHOI SEUNG-HYO CEO, REHISTRADONG ARKITEKTO
Gusto mong magdisenyo ng isang libingan?
Oo.
Pero bakit mo 'ko ipinatawag?
Maraming punerarya na ang nabisita ko para magsaliksik,
pero wala pa 'kong na-interview na trabahador do'n.
Balita ko, 20 taon ka nang direktor sa punerarya.
Gano'n na ba katagal?
Sa tagal ko sa trabahong 'to,
wala pang nag-interview sa 'kin dati.
Gano'n ba.
Gusto ko maayos ang trabaho ko.
Isang maayos na trabaho
na may katapatan.
Di ko alam kung makakatulong ako.
Sabihin mo lang sa 'kin nang matapat
ang pakiramdam mo sa trabahong 'to.
Ang totoo niyan, kamamatay lang ng nanay ko.
Nakikiramay ako.
Pagdaraanan naman 'yon ng lahat.
Pero nakakagaan ng loob sa 'kin
na ako mismo ang maghahatid sa kaniya.
Siguradong masaya siyang
nandoon ang anak niya para magpaalam sa kaniya.
Tama ka.
Kaya nga
gusto kong masaya ang mga tao pag bumibisita rito.
Di naman dapat laging seryoso at malungkot ang mga libingan.
Minsan ding namuhay ang mga nakalibing dito.
Minamahal natin silang mga kaibigan at kapamilya.
Magtayo kaya tayo ng Kanlungan ng mga Alaala ro'n sa lobby?
Parang isang maliit na aklatan o kapihan.
Pupunuin natin 'to ng mga bagay na minahal ng mga yumao,
tulad ng mga libro o musika.
Para gunitain ng mga bisita ang mga mahal nila sa buhay.
Malungkot man sila,
gusto kong mapawi ng mga ngiti ang mga luha nila.
Gusto ko 'yan.
Paano mo naisip 'yan?
Pasensiya na.
Sasagutin ko muna 'to.
Hello.
Mamaya na lang, Myeong-u.
Nasaang lupalop ka na naman? Magsisimula na ang awards ceremony!
Papunta na 'ko.
Sa pamamagitan ng disenyo na umaayon sa kapaligiran…
Si Seung-hyo na ang susunod na aakyat sa entablado.
Makakarating daw ba siya?
Ano'ng ginagawa mo?
E, ako ang co-CEO ng Architectural Firm Atelier In,
kaya ako dapat ang tumanggap ng parangal sa ngalan niya.
I-aanunsiyo naman natin ang nanalo ng Creative Award.
Naku.
Ang nanalo ng Creative Award para sa 2024 Magazine Awards
-ay si… -Naku.
arkitekto at co-CEO ng architectural film na Atelier In,
Choi Seung-hyo.
-Babalik ako. -Teka, hindi.
-Ha? -Bakit?
-Uy, Myeong-u. -Seung-hyo!
-Di pa naman ako huli, di ba? -Oo.
Sa wakas, dumating din.
Sakto ang dating ng bida.
Sa ganiyang mukha, siya dapat talaga ang bida.
MAGAZINE DESIGN AWARDS CREATIVE AWARD
Pakinggan natin ang talumpati sa pagtanggap ni Mr. Choi Seung-hyo.
Salamat.
Sinabihan ko na siyang maghanda ng talumpati, e.
Mas marami dapat siyang sinabi
para makunan ang kagawapuhan niya sa lahat ng angulo.
Uy! Ang pangalan natin! Nakalimutan mong banggitin!
Galing ako sa architectural firm, ang Atelier In.
Palakpakan natin siya.
Yehey!
Napakamakaluma na ng pagsigaw ng "yehey" sa tuktok ng bundok.
E, ano naman ngayon?
Iginagalang ko ang bundok.
Masusumbong ka sa pulis niyan.
Sino'ng magsusumbong sa 'kin? Ikaw?
Di pa rin pala sila tapos.
Nag-aaksaya lang sila ng oras sa pag-aaway-bati palagi.
Di ba, 'no?
Uy.
May ibibigay ako sa inyo.
-Ano? -Ano 'to?
Imbitasyon sa kasal ni Seok-ryu?
Wow, tingnan mo nga naman.
Hindi ko muna binigay sa inyo agad
dahil gusto kong ibigay sa isang espesyal na lugar.
Bakit nag-print ka pa ng imbitasyon, e sa Amerika naman sila ikakasal?
Ayaw kong may makaligtaan.
Tingnan mo. Ang ganda-ganda.
Sobrang saya mo siguro na ikakasal na ang anak mo.
Mawawalan ka na ng pasanin!
Oo nga.
Kailan kaya lalayas sa bahay ko ang talunan kong anak?
-May mahahanap din si Mo-eum. -Oo nga.
Oo nga pala. May dine-date ba si Seung-hyo ngayon?
-Wala, masyado siyang abala. -Gano'n ba.
Palusot lang 'yan. Kahit mga abalang tao, may oras pa ring makipag-date.
May nahanap nga si Seok-ryu kahit sobrang abala niya, e.
Nasabi ko na bang abogado sa ibang bansa ang manugang ko?
-Uy. -Ang ganda-ganda.
Pinipilahan ng mga babae ang anak ko.
Gano'n ba?
Kinukulit ako no'ng ministro at direktor sa ospital ng asawa ko
na ipakilala ang mga anak nila kay Seung-hyo.
Sabihin mo na lang ulit 'yan kapag ikakasal na rin ang anak mo.
Naku. Namanhid ang mga binti ko.
At si Na Mi-suk ang nanalo.
Isang buwan na lang pala bago ang kasal.
Oo nga, e.
Malapit na.
Yehey!
Malapit na po tayong lumapag, ma'am.
Pakibuksan ho ang takip ng bintana n'yo at umupo nang maayos, puwede?
Pasensiya na.
Ma'am…
Naku, pasensiya na.
Ako dapat ang humingi ng dispensa. Mukhang nagulat ko kayo.
Hindi, nananaginip kasi akong binubugbog ako.
Naku.
Ang samang panaginip.
O baka babala.
Nandito na 'ko.
EPISODE 1: PAGBALIK
Nasaan siya?
Ano ba naman…
Bae Seok-ryu!
Damang-damang ko ang pagbabalik ko nang makita kita, Mo-eum.
Hoy, ikaw.
Alam mo bang gulat na gulat ako no'ng sinabi mong nasa airport ka na?
Hindi pa nga ako naghihilamos!
Halata nga.
Masyado mo ba 'kong namiss at pumunta ka rito na may uling sa mukha?
Pambihira.
Naging mapanukso ka na matapos ang ilang taon sa Amerika.
Kaya nga, e.
Sinasabi ko pa lang, parang ang OA na.
Pero kahit na, ilang taon din tayong di nagkita.
'Wag kang magkunwaring hindi ka masayang makita ako.
Yakapin mo nga ako.
Dali na.
Magnanakaw.
Ninakaw niya ang bagahe ko!
Ay…
Sabihan mo naman ako bago mo itaas ang bintana.
Muntik na 'kong masaktan.
Tinuturuan kitang maging maingat sa lahat ng oras.
Delikadong ilabas mo ang ulo mo nang ganiyan.
Tunog paramedic ka na talaga.
Dahil paramedic naman talaga 'ko.
Kaya nga.
Nasaan na 'yong babaeng nakilala ko na tumatalon na may kapa sa mga bakod?
Gusto ko ang babaeng 'yon.
Sumusuweldo ako dahil sa mga gano'ng bata.
Ano ba'ng iniisip ko noon?
Lumapit ka ba sa apoy?
Oo. Sinasamahan ng mga paramedic ang mga bombero sa pinangyarihan.
Buti na lang, walang namatay.
Mabuti naman.
Oo nga pala,
bakit ang payat-payat mo na?
Nagpapapayat ka ba para sa kasal mo?
Pamatay na ako, di ba?
Mahihiwa ka nitong panga ko.
Puwedeng 'wag kang gumamit ng mga salita tulad ng "patay" o "hiwa"?
Para 'kong mababaliw.
Sorry.
Tinawagan mo ba ang mama mo?
Hindi ako sinabihan ni Mama na uuwi ka ngayon.
Siyempre.
Siyempre. E, si Seung-hyo?
Baka marami siyang ginagawa.
Kumusta na ba siya?
Mabuti naman.
Nakalimutan mo 'kong banggitin sa talumpati mo.
Binanggit ko.
Hindi, ang kompanya lang ang binanggit mo, hindi ako!
Halata sa kulay ng damit mo na may binisita ka na namang sementeryo.
Oo.
Kumuha ka ba ng compass?
Hindi.
Sus. Hindi mo 'ko maloloko.
Arkitekto ka, hindi dalubhasa ng feng shui!
Parte ng trabaho ng isang arkitekto
ang pag-aralan ang kultura at kasaysayan ng isang lugar.
Di mo ba alam na isang matandang tradisyon,
ang feng shui sa mga sementeryo?
Tama ka nga.
Itabi mo nga 'yang camera.
Bibisita ako sa napakaraming sementeryo basta't ikaw ang kasama ko.
Kung gusto mo, tabi pa tayong ilibing.
Salamat na lang.
Naku, 'wag ka nang mahiya.
Nakakatakot. Mukhang seryoso siya.
Oo, ako rin.
Uy, si Roh Yoon-seo!
Kilala mo ba siya?
Paano mo siya nakilala?
Hindi ko siya masyadong kilala.
Nagkakilala lang kami sa launching ceremony ng Oblique.
Ayos! Batiin natin siya!
Mauna na 'ko. May gagawin pa 'ko.
Uy, saan ka pupunta?
Si Roh Yoon-seo na 'yan,
ang pinakaperpektong babae sa mata ng mga binata!
Di ka puwedeng umalis!
Isang magandang istraktura ang perpekto para sa 'kin, hindi tao.
-Pupunta ka naman do'n, 'no? -Oo naman.
Hindi, hindi ako papayag
hangga't di mo ko tinutulungan magpa-autograph at picture sa kaniya!
Sige na. Umalis ka na!
-Uy! -Bye.
Teka.
Hello.
BAE SEOK-RYU
"Sausage Stew ni Heungbu."
"Ox Bone Soup ni Sanshin."
"Pork Wraps ni Lola Kwon."
Di ka na ba marunong mag-Koreano o ano?
Bakit mo binabasa ang mga karatula?
Nakukuha nila ang atensiyon ko.
A, kaya pala.
Gutom na yata ako.
Oo nga.
Lampas tanghalian na.
Parang ang sarap lahat.
"Fried Chicken ng mga Biyenan."
Parang di 'yon nakakagana, a.
'Wag kang sakim at pumili ka lang ng isa.
Isa lang?
E di…
Heto na ang pagkain.
-Salamat. -Salamat.
Uy.
Pustahan, mas mapula ang dugo ng mga Koreano kaysa sa iba
kasi gawa ito sa chili paste.
Ang tinding teorya 'yan, a.
Pero akala ko, sa inyo tayo kakain.
Do'n na tayo palaging kumakain no'ng high school.
Sige, kainin na natin 'tong rice cakes at magbalik-tanaw.
Teka.
Kumain din tayo ng sundae.
Humanda ka na.
Simulan na ang laban.
Kain!
Ang sarap.
Sobrang sarap.
Maanghang nga lang.
Sobrang anghang.
Bakit sobrang anghang?
Naku, parang di na yata ako sanay sa maanghang ngayon.
Uminom ka ng tubig. Ayos ka lang ba?
Mukhang di na kasingpula ng dati ang dugo mo.
Nawawala na ang pagka-Koreano mo.
-Sobrang anghang. -A, alam ko na.
Hugasan muna natin sa tubig.
-Ano'ng ginagawa mo? -Dali, nganga.
Ayos lang.
Ano ba. Sobra naman 'yan.
Ayos lang 'yan.
-Magtago ka! -Ha?
-Hello. -Ano ang sa 'yo?
Isang tteokbokki, iba-ibang fries,
at sundae na may maraming pinausukang laman-loob nga po.
-Sige. -Si Dong-jin pala 'yan.
-Mismo. -Mukhang masarap.
Ano kaya'ng problema nila?
May sakit ba sila?
Heto na ang pagkain mo.
Salamat po.
Dito ka na magbayad.
Sige po.
Salamat.
-Paalam po. -Kumain kang mabuti.
Mukhang masarap.
-Sir! -Ano'ng laman niyang supot?
Bitawan n'yo muna ang tainga ko.
-Buksan mo. -Heto na.
500 calories ang tteokbokki na 'to.
Tapos mayroon ka pang sundae, prinitong seaweed rolls, at pusit?
1,350 calories ang lahat ng 'yan.
Paano n'yo nalaman 'yan?
Makinig ka. Ito ang gagawin mong ehersisyo ngayon.
Isang daang pull-ups, isang daang push-ups,
tig-dalawang daang lunges at burpees.
Tapos 500 squats, ha?
Sobra naman 'yan. Hindi ko pa nga kinakain!
Kinain mo na 'yan lahat sa utak mo.
Ayaw mo ba ng trainer certification?
Paano ang paparating na contest?
Krimen na agad na isipin mong kainin
ang mga ito, ha?
Akin na 'yan.
Dali na, akin na.
Kinukumpiska ko ang mga ito para sa ikabubuti mo.
May protina naman ang mga lamang-loob, a.
Pumunta ka sa gym sa loob ng limang minuto. Bilis!
Pasaway talaga.
-Mas may protina ang pusit. -Wala na siya?
Ang sarap, ma'am.
-Magandang araw sa 'yo. -Sa 'yo rin.
-Wala na siya, 'no? -Oo.
Do'n dapat siya kumakain sa kainan ni Papa, hindi rito.
Hoy.
Sabihin mo 'yan sa sarili mo.
Pero, ano 'yon?
Bakit nagtatago ka sa kapatid mo?
Baka di mo alam kasi kapatid na babae lang ang mayro'n ka,
pero ganito magkaro'n ng kapatid na lalaki.
Di ba alam ng pamilya mo na umuwi ka?
Surprise.
E kasi,
matagal na 'kong hindi umuuwi.
Kaya naisip kong mas magandang sorpresahin ko sila nang ganito
kaysa umuwi na lang basta-basta.
A, gano'n.
Baliw ka talaga. Kaya gumagawa ka ng buong palabas…
Teka, "buong palabas"?
Itodo na natin 'to.
Tara na, bilis.
Palamutian natin ang bahay n'yo bago sila umuwi galing sa pagha-hiking.
Teka, Mo-eum…
-Ano? -Mangako ka sa 'kin.
Anuman ang mangyari, sasamahan mo 'ko hanggang sa matapos ang araw na 'to.
Ano'ng sinasabi mo?
Kahit pumutok ang Mount Baekdo o umapaw ang Han River, ha?
Kahit magunaw ang mundo o bumalik ang mga dinosaur!
Teka lang.
-Ang ibig kong sabihin… -Hello?
Po, kapitan?
Ha? Ano'ng ginawa ni Jae-gyeong?
Ngayon na?
-Sige. Papunta na 'ko. -Aalis ka?
-Saan ka pupunta? -Kailangan kong umalis. May emergency.
May emergency rin ako.
Kakailanganin kita mamaya!
E di tumawag ka sa 911 mamaya! Bye!
Hoy, teka! Seryoso ako!
Jung Mo-eum!
Hoy!
Bye.
Pero…
Traidor.
May sauna dati rito, a.
KARATULA
PINONDOHAN NG GOBYERNO ANG GUSALING ITO
PARA SA MGA MAMAMAYAN NG HYEREUNG-DONG
UPANG GUNITAIN ANG NAGANAP NA OLYMPIC GAMES
HYEREUNG SAUNA
Ayoko!
Kailangan mo na talagang maligo ngayon.
Kita mo? Ang dungis-dungis mo. Di mo alam kung anak ka pa ba ng tao.
Anak ako ng nanay ko!
Sinasadya mo 'to, ano?
Ayoko! Ayokong maligo!
Dali na!
Ayokong pumasok
kasama ni Bae Seok-ryu.
Ayos lang 'yan, Seung-hyo.
HYEREUNG SAUNA
-Naku naman. -Ayoko!
BUKAS ANG SAUNA
PALIKURAN NG KABABAIHAN
Ang lupit talaga ng mga nanay natin.
Bakit nila tayo pinaligo nang sabay?
Paglabag 'yon sa mga karapatan natin.
Ayokong-ayokong nagpupunta sa sauna,
pero nakakalungkot na wala na 'to.
Ano ba 'tong lugar na 'to?
Walang karatula.
Kahit pinto, wala.
Sino ka?
Bae Seok-ryu?
Choisseung?
Ano'ng ginagawa mo rito?
Linya ko 'yan, e.
Ano'ng nangyari sa 'yo?
Wala ka na ro'n.
Nakaapak ka sa lupain ko.
Nagpapatawa ka yata. Lupain mo 'to?
Teka, hindi nga?
Oo, kaya umalis ka na.
-Nagba-ballroom ako. -Halatang-halata na ang edad, a.
Ano 'yan?
-Ano'ng ginagawa mo? -'Wag mo 'kong kausapin.
Tulungan mo na lang ako, puwede?
Ano ba'ng ginagawa mo?
Tulungan mo na 'ko, ngayon lang.
Isipin mo na lang na tinapong kahon ako, okay?
'Wag mong sabihin kahit kanino na nakita mo 'ko.
Kuha mo?
Bahala ka. Lumabas ka riyan.
-Lumabas ka sabi riyan. -Di ako naniniwala.
Gusto mo ng pruweba?
-Tingnan mo siya. -Uy.
Uy, itigil mo 'yan!
-Tama na! -Grabe, nakakahiya.
Isa, dalawa!
Bakit may bagahe rito sa gitna ng kalsada?
-Seung-hyo. -Mama.
Yakapin mo nga ako.
Naku.
-Narito ka pala, Seung-hyo. -Ikaw pala 'yan.
-Ang gwapo mo pa rin. -Oo nga, e.
Ako si In-suk. Naaalala mo pa ba 'ko?
Oo naman po. Kumusta kayo?
Naku naman!
-Hello. -Ano'ng ginagawa mo rito?
-Hello. -Hi.
-Bakit wala ka sa kainan? -Ha?
Saan ka na naman tatakas ngayon?
Bakit naman ako tatakas?
Ganiyan ka ba makipag-usap sa minamahal mong asawa?
Subukan mo ulit.
Galing lang ako sa palengke.
Uy, Seung-hyo! Ito, para sa 'yo.
-Salamat. -Masaya 'kong makita ka.
Salamat.
Dapat tumawag kang uuwi ka pala.
Napadaan lang ako para tumanggap ng mga muwebles.
-Pasensiya na't di ko nasabi. -Gano'n ba.
Ayos lang.
Abala ka siguro sa pagbubukas ng kompanya mo sa isang linggo.
Nag-imbita ako ng maraming bisita para sa opening party.
-Tungkol diyan… -Itong gusali na 'to
ang bago mong opisina?
-Opo. -Ang galing naman, Seung-hyo.
-Salamat. -Seung-hyo.
-Sa 'yo ba 'tong bagahe? -Ha? Hindi.
-Talaga? -Nandito lang talaga 'to?
-Dalhin natin sa pulis. -Oo nga.
-Tara. -Teka, tingnan ko.
May nakasulat dito.
Naka-Ingles.
Teka lang. Akin 'yan.
Akin nga 'yan.
Parehas talaga kami ng hilig ni Seung-hyo.
-Mukha nga. -Kulay ng mga lalaki ang rosas, a.
-Oo nga. -Alagaan mo ito.
Paano kung nawala mo ito? O, heto.
Ako na.
Seung-hyo.
Kinain mo ba 'yong mga pataning pinadala ko?
-Kinain mo ba lahat? -Naku, hindi pa po.
Ang dami ko kasing ginagawa kaya di ako makakain sa bahay.
Kumain ka nga nang maayos!
Gusto mo bang dumaan ako at tingnan ang ref mo?
Pasensiya na po. Mansanas, panghingi ng tawad.
Tawad?
Patani lang ang kakainin ko mula ngayon.
Bakit mo ba binabantayan 'tong kahon? Ano ba'ng laman nito?
Di ko po alam.
Di naman po siguro tao, ano?
May tinatago ka bang mamahalin diyan?
Naku, wala po.
Wala lang ho 'to.
Itatapon ko na nga.
Talaga? E di kami na'ng magtatapon niyan.
-Mahal. -Oo, ako na'ng magbubuhat.
Mapagkakaperahan pa 'tong ganitong kahon.
Teka.
Parang kailangan ko pa yatang ilagay ang mga basura ko rito.
Saka ko na 'to itatapon.
Mukhang may halaga pa 'to.
-Talaga? -Sige.
Sabihan mo 'ko pag itatapon mo na.
Sige po.
Seung-hyo.
-'Wag mong kalimutan ang patani. -Sige po.
Sarapan mo kasi ang luto.
Tara na.
-Bye! -Goodbye!
-Bye! -Magandang araw sa inyo!
Mauna na rin ako, Seung-hyo.
Sige. Ingat kayo.
-Mamaya na lang. -Opo.
Bye.
Wala na ba silang lahat?
Lalabas na 'ko.
Palabasin mo 'ko.
Bakit mo pinagtataguan si Tita?
Palabasin mo 'ko! Mahirap huminga rito!
Nakapagtataka lang.
Akala ko ba dapat nasa Amerika ka.
Nagkaproblema ka ba ro'n?
May iba pa 'kong paraan para makalabas dito.
Hala.
Pinunit mo ang kahon?
Kaya rin kitang punitin.
Tita Mi-suk!
Biro lang.
Papatayin talaga kita!
Ganiyan ka ba makipag-usap sa tagapagligtas mo?
Ito pala ang bago mong opisina?
Ang pangit.
-Mamahalin naman 'yan. -Sus.
Iligtas mo kaya ako nang isang beses pa?
Ha?
Pagamit ako ng banyo.
'Wag kang mag-iwan ng bakas diyan.
'Wag kang pumasok diyan!
Ba 'yan.
Deretso lang tapos kumaliwa ka. Nandoon ang pinto.
Bye.
Maganda rin pala.
Sumunod ka na lang sa ruta.
Uy, ano 'tong mga 'to?
Mga panggiling?
Mga inaapakang bato.
'Wag mong hawakan 'yan!
Nananadya ka ba?
May masamang feng shui ba 'tong lugar na 'to?
O ikaw ang malas sa 'kin?
Alam mo, ang sama mo rin, 'no?
Isip-bata ka, alam mo ba 'yon?
Ayoko nito.
Buti pa no'ng bata ka, cute ka.
Ni hindi ka nga cute no'ng bata ka.
Sira-ulong…
Tingnan mo 'to.
Nananapak ka kaagad.
Sinasabi ko na, e, halimaw ka yata kaysa tao.
Santo siguro 'yong mapapangasawa mo.
Ha?
Binigyan ako ni Tita Mi-suk ng imbitasyon sa kasal mo,
Siya na raw ang bibili ng plane ticket ko,
pero marami akong ginagawa kaya di ako makakapunta.
Congratulations sa kasal mo.
Salamat.
Oo nga pala, nasaan ang opisina mo?
Di ka pa ba aalis?
Nandoon, di ba?
Sige na naman, umalis ka na!
Umalis ka na lang. Bakit ka umaakyat?
Uy, ano ba! Umalis ka na rito.
Bakit ka ba pumasok dito?
Ang laki ng opisina mo.
Puwede bang umuwi ka na lang?
Ang ganda ng kisame.
Magaling ka pala talagang pumili.
Sinanggunian ko ang mga disenyo ng kisame ng mga mural tombs sa Goguryeo.
'Yong Twin Column Tomb o 'yong Tomb of the Dancers?
'Yon nga.
Isang kisame na may mga tatsulok sa bawat sulok,
ang pinakakaraniwang uri no'ng panahong 'yon.
Prinsipyo nito ang,
"bilog ang kalangitan, at parisukat ang lupa."
Sa madaling salita,
dinisenyo mo ang opisina mo na parang nitso. Weirdo ka talaga.
Ano? "Weirdo"?
Bahala ka.
Siyempre, hindi maiintindihan ng isang bastos na tulad mo ang sining ko,
na nagpapakahulugan sa walang-hanggang karunungan ng mga ninuno natin
na may modernong sensibilidad…
Diyos ko naman.
Ayos ka lang?
Mukha ba 'kong maayos sa 'yo?
Gumapang ka talagang mag-isa.
Masyado kong mahal ang buhay.
Ano ba 'yong nahulog?
Ang bigat naman nito!
Akala mo ba kasinggaan ng balahibo 'yan?
Nasaktan ka ba?
Patingin.
Ano'ng ginagawa mo?
May mata ka ba sa likod ng ulo mo?
Kung wala, pumirmi ka riyan.
Sabi na't mangyayari 'to, e.
Lagi akong nasasaktan kapag kasama kita.
Manahimik ka't pumirmi ka lang.
Ayos ka lang. Wala namang dapat ipag-alala.
Pero baka may maiwang peklat…
Ano'ng sabi mo? Ulitin mo!
Tama na 'yan!
'Wag!
Bitawan mo 'ko!
Nandito pa rin 'tong peklat na 'to.
Sinabi ko na sa 'yo, di ba?
Bugbog-sarado ang katawan ko sa lahat ng pinagdaanan ko dahil sa 'yo.
OA mo naman.
Hindi ko na inaasahang hihingi ka ng tawad.
Pero gusto ko lang na umalis ka na. Sige na.
Hoy, hindi ko rin ginustong ikaw ang kasama ko pagkabalik ko.
-May nangyari lang na di inaasahan… -Hoy, Seok-ryu.
Wala akong pakialam sa kung anong ginawa o di mo ginawa.
Gano'n ba.
Pasensiya na sa abala.
Pero ito ang alam ko.
Sa pagkakakilala ko kay Tita Mi-suk, walang magagawa ang pagpapaliban dito.
Lalo lang 'yang lalala kung patatagalin mo pa.
Baka isang araw ka niyang hindi pansinin
para sa kaya namang ayusin nang kalahating oras.
Kaya 'wag ka nang magpaligoy-ligoy pa, gawin mo na lang.
Nakakainis ka kapag tama ka.
Nakakaawa ka kapag may problema ka.
Huli na 'yan.
Tatamaan ka na talaga sa 'kin.
Sa tingin ko
labimpitong milyong won ang halaga nito.
Hindi 1,700 won?
Binigay sa 'kin 'to ng kaibigan kong designer.
Kapag nasira 'to, hihingan kita ng bayad…
Patingin.
Hindi naman nasira. Maayos 'to.
Ang mahal naman ng bakal na 'to.
Ayan. Pinunasan ko para mas kumintab.
Ang kintab-kintab na.
Hindi naman sira, di ba?
Parang bago pa nga.
Maingat ko na lang 'tong ibabalik dito.
'Wag ka nang mag-abala.
Ayan, tapos na! Mas maganda pa nga kaysa dati.
-Umalis ka na lang. -Ang ganda, o.
HYEREUNG 911 SAFETY CENTER
Uy.
Bakit ngayon mo lang ako tinawagan kung kailan nakauwi na 'ko?
Ni hindi nga ako parte ng team na 'to.
Wala na 'kong pagpipilian.
Sobrang nahilo sa kotse 'yong baguhan.
Sabi na sa 'yo e, dapat bagalan ni Captain Song ang pagmamaneho.
Ikaw lang ang nakakatiis sa pagmamaneho niya, e.
Sino'ng mag-aakala
na di pala dapat nahihilo sa kotse ang isang magaling na paramedic?
Aalis na 'ko.
Emergency dispatch.
911 AMBULANCE
Sir.
Paramedic po ako.
Ayos lang ba kayo?
Naririnig n'yo ba 'ko?
Ha? Sino'ng tumawag ng 911?
Sino?
Ano ba naman.
Nakatanggap kami ng tawag na humandusay kayong may sugat sa noo.
Dadalhin namin kayo sa ospital.
Saan n'yo 'to nakuha?
Nahulog lang ako sa upuan.
Ayos lang. Di ko kailangan ng doktor.
Kailangan n'yo.
Mukhang mababaw lang naman,
pero posibleng naalog ang utak n'yo.
Kailangan n'yong matingnan.
Alis.
Ang sabi ko, alis.
Ano ba 'yan, gutom na 'ko. Kailan ba darating si Mama?
-Diyos ko naman. -Sir.
Sir.
Diabetic ba kayo?
Di dapat kayo uminom nang ganito karami.
Sabi ko, umalis ka na.
Ingat.
Sige na, Captain Jung. Tumawag na lang tayo ng pulis.
-Titingnan ko ang blood sugar level n'yo. -Ano ba…
Ayaw ko nga!
Hindi ako pupunta sa ospital!
'Wag mo na 'kong istorbohin at umalis ka na!
'Wag n'yo akong murahin.
Kita n'yo 'tong camera na suot ko?
Wala na 'kong pagpipilian kundi kunan ang mukha n'yo
kung patuloy kayong aasta nang ganiyan.
Sinabihan na kitang umalis na at 'wag na 'kong istorbohin.
Bakit mo 'ko kukunan?
Sino ka para gawin 'yon, ha?
Tabi, Mo-eum.
Sir.
Pakiusap, ibaba n'yo na 'yang bote.
At sino ka naman?
Sibilyan lang ako.
Kayong lahat, 'wag na kayong makialam.
Kami na'ng bahala.
Gusto lang kitang tulungan kasi mukhang delikado ang sitwasyon.
Bakit? Kasi babae ako?
Hindi,
kasi red belter ako sa taekwondo.
-Ha? -Pasensiya ka na, sir!
Sandali lang!
Ano'ng problema niya?
Ano'ng…
Black belter ako.
Pakigamot naman siya.
Ayos lang ba kayo, sir?
Diyos ko.
Ano?
Titingnan ko lang ang dugo n'yo.
O, sige.
Makirot 'to.
-Sige. -Akin na ang kamay mo.
Bakit ang dami n'yong ininom?
Ang ingay. Lumayo ka nga sa 'kin.
Ikaw 'tong sumusunod sa 'kin, e.
Tingin mo ba, sinusundan kita?
Baka nakakalimutan mo,
magkapitbahay lang ang mga magulang natin.
Uuwi lang ako.
Sa iba ka na lang dumaan. Dali.
Ito ang pinakamabilis.
Diyos ko naman.
Gusto mo ba ng pritong manok ngayon?
FRIED CHICKEN NG MGA BIYENAN
Talagang naaawa ako sa 'yo.
Tingin mo ba puwede kong hiramin 'yong helmet na 'yon?
Ipapahiram kaya nila?
Ha?
Kailangan ko ng proteksiyon laban sa mama ko.
Kukutusan ako no'n sa sentido.
Puwede namang "ulo" o "bungo" na lang ang sabihin mo.
Walang malapit na tindahan ng helmet dito, ano?
Seryoso pala talaga 'tong baliw na 'to.
Ano'ng ginagawa mo?
Ano'ng ginagawa mo riyan sa gitna ng kalsada?
Hawakan mo 'to.
Hoy.
Nakakabaliw ka.
Mukhang minaliit ka talaga kita.
Sira-ulo ka talaga.
Mukha kang butete.
Normal lang na pabintugin ang katawan
kapag nahaharap sa matinding peligro.
Dali, hampasin mo 'ko.
Ano'ng pinagsasasabi mo?
Hampasin mo na 'ko. Para makita ko kung protektado talaga 'ko.
Bakit di ka na lang bumili ng bulletproof vest sa Amerika?
Dapat nga siguro bumili ako.
Bumalik kaya ako ro'n para bumili?
Masyado ka nang maraming oras at perang naaksaya,
tapusin mo na lang agad ngayon.
Uy, gusto mo bang magpalipas ng gabi kasama ako?
Ano na namang sinasabi mo?
Samahan mo 'ko.
Tumigil ka na nga.
Di naman ako humihiling nang sobra. Dito ka lang sa tabi ko, ha?
Do'n ka nga! Kinikilabutan ako sa 'yo.
Ako ang kinikilabutan.
Patay talaga 'ko nito, Seung-hyo.
Umuwi ako para kausapin si Mama at para matapos na,
pero hindi ko siya kayang harapin ngayon.
Ano? Ano ba'ng ginawa mo?
Kailangan kong malaman
para matulungan kitang magpasiya kung ano'ng gagawin.
Kasi…
Ano kasi…
Umurong ako…
sa kasal.
Ha?
Ang sabi ko…
Hindi na 'ko ikakasal.
Ayusin mo ngang magsalita, puwede?
Ang sabi ko, umurong ako sa kasal!
Tita Mi-suk.
Uy, di mo na ako maloloko ulit niyan.
Ano ulit ang sinabi mo?
Seok-ryu.
Ano'ng sabi mo? Ulitin mo.
Mama.
Mali lang ang rinig ko, di ba?
Oo.
Mama!
-Diyos ko. -Kumusta na kayo?
Nagulat siguro kayo sa biglaan kong pag-uwi.
Ang ganda-ganda n'yo pa rin.
Medyo nalilito ako dahil sa jet lag.
Kaya ako umuwi rito sa Korea kasi…
Ano?
Para…
sabihin sa inyo na umurong ako sa kasal.
Diyos ko po!
-Papa! -Geun-sik!
Papa!
Tumabi ka riyan.
Masyado siguro siyang nabigla.
Diyos ko!
Ayos ka lang ba, Geun-sik?
Binangungot ako.
-Akala ko sabi ni Seok-ryu… -Ayos ka lang ba, Papa?
Seok-ryu!
Di 'yon panaginip?
Hindi, panaginip lang ito! Binabangungot lang ako!
Seok-ryu.
Ano'ng sinabi mo? Ano'ng ginawa mo?
Umurong ako sa kasal.
Kinansela ko ang lahat.
Alam na ng lahat sa Amerika.
Nababaliw ka na.
Nasisiraan ka na ng bait.
Ayos lang ako.
Paano n'yo natatawag na baliw ang sarili n'yong anak?
'Yon ang nakikita ko!
Baliw lang ang gagawa nito nang isang buwan bago ang kasal!
Halika rito.
Tita Mi-suk!
Magsalita ka, pakiusap.
-Walang sakitan. -Oo nga, Mama. Pakinggan n'yo 'ko.
May kasabihan sa Amerika.
"May tatlong uri ng taong nagpapakasal.
"'Yong tanga, 'yong mahirap, at 'yong masokista."
Itong batang… Halika rito.
Teka, hindi pa 'ko tapos.
May sasabihin pa 'ko.
May isa pang kasabihan,
"Pag-alis mula sa isang pista bago pa ito magsimula ang pagpapakasal."
Nababaliw ka na ba?
Ano ba'ng nangyari?
Mukha ka namang masayang-masaya
-no'ng huli tayong nag-usap! -Tama na.
'Wag mong sabihin na ang manugang…
Hindi, hindi ko na siya manugang.
'Yong gagong Song Hyeon-jun ba na 'yon ang umurong?
Ang tarantadong 'yon!
Mahal, bumili ka agad ng dalawang tiket para sa 'tin.
-Sige. -Lagot talaga siya sa 'kin!
Wala siyang kasalanan.
Wala ka na bang pride?
Pinagtatanggol mo pa talaga siya?
Hindi niya kasalanan. Ako 'yon.
Di ko maintindihan.
Ano ba'ng posibleng…
Niloko…
mo ba siya?
Diyos ko.
Pambihira.
Dahan-dahan lang.
Ngayon,
hingang malalim.
Baka mahirapan kang huminga.
Kailangan ko ng CPR.
Sira-ulo kang bata ka!
Di ako makapaniwala!
-Kahit ako, ni minsan, walang niloko -Mi-suk!
kahit kaawa-awa ang asawa!
Paano mo nagawa ang gano'n kalalang bagay?
Punong-puno na ko sa 'yo! Papatayin talaga kita!
-Tita Mi-suk! -'Wag n'yo 'kong pagsalitaan nang ganiyan.
Gusto n'yo ba 'kong maging pariwarang anak na mauunang mamatay sa magulang niya?
-Uy. -Ano naman ngayon?
Para namang mabuti kang anak ngayon!
-Mi-suk! Tama na! -Tita! Teka lang!
-Mag-usap tayo nang maayos. -Oo nga!
Maging maayos tayo. Masyado kayong marahas.
At isa pa, matanda na ako.
Hindi n'yo 'ko puwedeng disiplinahin nang ganiyan!
Tratratuhin kitang matanda kapag gano'n ka nang umasta!
Halika rito, ikaw buwisit ka!
-Tita Mi-suk! -Ano'ng ginagawa mo?
'Wag ako ang saktan n'yo, siya dapat!
Oo nga!
Bakit anak ko ang sinasaktan mo?
Siya ang tumatanggap ng galit mo sa anak mo!
Napakalupit niya talaga, walang awa.
Pinagpush-up niya talaga 'ko nang sobra.
-Halika dito, ikaw pilya ka! -Hoy!
Anong kaguluhan 'yon?
-Umalis ka na. -May nag-aaway ba?
Bakit ba "pilya" ang tawag n'yo sa 'kin imbes na ang pangalan kong bigay n'yo?
'Yon talaga ang prinoproblema mo?
E kung "gaga" kaya ang itawag ko sa 'yo?
-Mas gusto ko na ang "pilya." -Hoy, ikaw…
Ginagago mo ba 'ko?
Tita Mi-suk! 'Wag!
'Wag mo 'kong paluin diyan!
Hoy!
Gusto mo bang mabaog ang anak ko?
Ayoko na.
Bitawan mo 'ko! Tama na!
-Mahal. -Tumabi ka riyan!
'Wag ka namang ganiyan.
Tito Geun-sik.
Mahal naman!
'Wag mo na siyang saktan, puwede?
Ni hindi mo pa nga pinapakinggan ang sasabihin ni Seok-ryu.
Hindi niya gagawin 'yon nang walang dahilan!
Papa.
Naku, anak ko.
Ayos lang 'yan.
Pinalaki niya ang sarili niya nang mag-isa!
May dahilan siguro siya kung bakit niya ginawa 'yon!
Sige, sabihin mo na.
Gusto kong marinig.
Hindi n'yo na ba 'ko sasaktan pag sinabi ko?
Sige.
Makikinig ba talaga kayo sa lahat ng sasabihin ko?
Oo.
Makikinig ako.
Talaga?
-Oo nga. -Oo nga raw.
Mama.
Nag-resign na rin ako.
Wala na 'kong trabaho.
Nagbibiro ka.
Ikaw… ano?
-Papa! -Geun-sik!
Ayos lang ba siya?
Dong-jin!
-Ano? -Kasi naman…
Ikaw bata ka…
Wala ka na talagang pag-asa!
Sa kabila ng lahat ng 'yon,
nag-resign ka?
Nababaliw ka na!
-Diyos ko, Mi-suk! -Halika rito!
Seok-ryu!
-Sabi n'yo makikinig kayo! -Si Seung-hyo ang nasasaktan!
-Sinasaktan mo ang anak ko! -Nakakaloko 'to.
-Pinaghirapan mong makarating do'n! -Tama na!
-Ang ganda ng trabaho mo. -Tama na!
-Bakit ka umalis? -Hoy!
-Ikaw pasaway ka! -Tama na.
-Di ako makapaniwalang… -Aray!
Nasa tamang pag-iisip ka pa ba?
-Tumakbo na tayo! -Sandali lang!
-Hoy! -Di pa 'ko tapos sa 'yo!
Bakit mo pa 'ko dinamay?
Wala naman akong dahilan para tumakbo!
Tinulungan kitang hindi mabugbog.
Kasalanan mo kung bakit ako pinalo ng dahon ng sibuyas, e!
Ano na'ng balak mo ngayon?
Isipin mo na lang, naglalaro tayo.
-Tumigil kayo riyan! -Patay tayo pag nahuli tayo.
Hoy!
Bibilang ako ng sampu!
Isa, dalawa, tatlo, apat,
lima, anim, pito, walo,
siyam, sampu!
Patay tayo pag nahuli tayo, ha?
Hoy, bumalik ka rito!
Tumigil ka, Bae Seok-ryu!
Hoy!
'Yong pasaway na 'yon. Bumalik ka rito!
Uy.
Hindi niya naman tayo susundan dito, di ba?
Hindi niya na tayo sinusundan kanina pa.
Bakit di mo sinabi sa 'kin? E di, tumigil na sana tayo sa pagtakbo.
Bakit tayo umabot dito?
Pagod na pagod 'ko!
'Wag mo 'kong tabuyin.
Ikaw ang unang humawak sa kamay ko.
Hoy.
Bilhan mo 'ko ng maiinom.
Nababaliw ka na ba?
Nando'n pa sa ibaba ang tindahan!
Uhaw na uhaw ako ngayon, para 'kong masusuka.
Lunukin mo ang laway mo.
Napakasalbahe mo talaga.
Pagod na 'ko.
Kailangan mong mag-ehersisyo kung 'yon pa lang pagod ka na.
Ikaw kaya ang sampung taong umupo sa harap ng computer.
Tingnan natin kung di sasakit 'yang katawan mo.
Palusot lang 'yan. Nag-ehersisyo ka dapat.
Sobrang init.
Bakit walang hangin dito?
Halika rito saglit.
Ano 'yan? Ano'ng ginagawa mo?
Tumayo ka riyan.
Ginagawa mo talaga 'kong panangga, 'no?
Fitting room ka naman ngayon.
Takpan mo 'ko habang nagpapalit ako.
Bakit mo ba ginagawa sa 'kin 'to?
Sus.
Gaano kakapal ba 'yang suot mo? Nesting doll ka ba o ano?
Ano 'yon?
'Yong laruan ng mga Russian na may mga manika sa loob ng manika.
Sinasabi mo bang mukha akong manika?
Mas mukha kang manang.
Papatayin kita.
Bilisan mo na lang diyan.
Ang dami ko nang pinalampas ngayong araw sa 'yo, a.
Puwede na ba 'kong lumingon?
Uy, lilingon na 'ko.
Bakit di ka sumasagot?
Nakinig na lang dapat ako sa 'yo.
Ngayon, isang araw akong di kakausapin ni Mama.
Mga dalawang araw siguro.
Buwisit.
Tinitigan ko pa sana nang mas malapit ang mukha ni Mama no'n.
Na-miss ko siya.
Sinabi mo na lang sana ang totoo.
Bakit mo sinabing nagloko ka?
Hindi ka naniniwalang
nagloko ako?
Bakit hindi?
Malay mo, kaakit-akit na babae talaga 'ko.
-Ikaw? -Hoy.
'Wag kang manghusga ng tao nang ayon lang sa hitsura nila.
Ang totoo niyan…
May malaki akong itinatago.
E di, itago mo na lang.
Nakakainis ka talaga.
Sus, wala akong pakialam.
Hindi mo naman 'yon mahuhuluan kahit kailan.
Di ako apektado. Ayos lang ako.
Parang di naman.
Dalawang malaking desisyon sa buhay ang ginawa mo nang sabay.
Manika lang ang hindi maaapektuhan no'n.
Mukha talaga akong manika sa 'yo, ano?
Demonyong manika siguro.
Manahimik ka nga.
Pakiramdam ko kasi…
napapagod na 'ko sa buhay ko.
Alam mo naman gaano ako naghirap.
Sa Korea ako nag-aral,
tapos bigla na lang akong pumunta ng Amerika
at kailangan kong makibagay ro'n.
Tapos nagkatrabaho ako
at inalok ng kasal.
Sa dami ng nangyayari palagi…
para akong nasisiraan ng bait.
Nag-blangko na lang ang utak ko,
at biglang di na gumana.
Kaya wala na 'kong nagawa
kundi magpahinga muna.
'Yon ang dahilan kung bakit ako nag-resign at umurong sa kasal.
Ang tapang mo naman.
Oo nga.
Kaya kailangan kong bumalik bago pa maubos ang tapang ko
at mawala na lahat ng lakas ng loob ko.
Excuse me. Puwede bang kunan n'yo kami?
-Sige. -Salamat.
Doon.
-Pagbilang ko ng tatlo. -Sige.
Isa, dalawa, tatlo.
Pahalang naman.
Sige.
Isa, dalawa, tatlo.
-Heto. -Salamat.
Salamat.
Gusto mo rin bang kunan namin kayo?
-Di na. -Salamat na lang.
Sabay na sabay, a.
Parang pareho ang mga utak ninyo.
Matagal na siguro kayong nagdi-date para maging ganiyan.
-Hindi, hindi kami… -Hindi.
E di paano kayo nagkakilala?
Anak siya ng kaibigan ni Mama.
-Mauna na kami. -Salamat.
Si Dong-jin.
Uy, teka!
Hello?
Pinapauwi ni Mama si Seok-ryu. Di niya na daw siya sasaktan.
Pagod na pagod na siya.
Gano'n ba? Sige.
Ano'ng sabi niya?
Kumalma na raw ang mama mo
at pinapauwi ka na.
-Nagsisinungaling ka, e. -Hindi, a.
Hindi na raw siya magiging marahas
at aayusin na 'to nang matiwasay.
At hindi ako naniniwala sa kaniya.
Nakita mong di niya tinupad ang pangako niyang makinig sa 'kin.
Sasapukin niya lang ako ulit.
Hindi niya gagawin 'yon. Masakit na ang balikat at pulso niya.
Mukha namang malakas pa siya no'ng sinasapok niya 'ko kanina.
Sasamahan kita kung gusto mo.
Bakit ang bait mo bigla?
Mas gusto kasi ako ni Tita Mi-suk kaysa sa 'yo.
Nakakainis na di ko maikakaila 'yan.
Sandali lang!
Ano ba 'yan.
Mahusay.
Pakibigay naman 'to sa pasyente
na kasama ko kanina.
Salamat. Kita tayo bukas.
Mawalang-galang na ho.
Hello.
Kumusta na ang kamay mo?
Ayos lang.
Pasensiya na.
Di dapat ako nangialam nang gano'n.
Ayos lang.
Nagmukha ka lang tanga pero salamat sa kabaitan mo.
Mauna na 'ko.
-Sandali lang. -Ano na naman?
Puwede ko bang malaman ang pangalan mo?
Anim na taon na 'kong paramedic.
Sa lahat ng humingi ng pangalan at numero ko para pasalamatan ako,
wala naman talagang nakipag-usap sa 'kin.
Pero ako, oo.
Pero di ko sasabihin sa 'yo.
-Bye! -Sandali!
JAESEUNG UNIVERSITY MEDICAL CENTER
Heto na.
Ano 'to?
Pinabibigay no'ng paramedic na nagdala sa 'yo rito.
Glucose candies ang mga 'to.
Kainin n'yo kapag nahilo kayo dahil sa low blood sugar.
'Wag na kayong iinom ng alak, ha?
Tumawag kayo kaagad sa 911 pag kailangan n'yo ng tulong.
THE CHUNGWOO DAILY
At ako naman…
Gusto ko ang mga kuwentong nakakaantig ng puso.
Sandali lang.
Saglit lang 'to.
Hindi pa 'ko handa.
Hindi ka na magiging handa.
Uy, teka!
Sino sila?
Ako 'to, Tita Mi-suk. Kasama ko si Seok-ryu.
Sige. Pasok kayo.
Kita mo?
Mauna kang pumasok.
Mukhang umiiyak siya.
Mama.
Umiiyak ba kayo?
Pasensiya na kayo, Ma.
Tumahan na kayo.
Halika rito.
Tapusin na natin 'to.
Takbo!
Ano'ng ginagawa mo?
Dinala ko na po siya sa inyo,
kaya kayo na'ng bahala sa kaniya.
Hoy! 'Tong sira-ulong… Buksan mo!
Buksan mo!
Sige na, buksan mo na ang pinto.
Sabi na, tratraidorin mo 'ko, e! Patay ka sa 'kin bukas!
Bukas?
Tingin mo ba, buhay ka pa bukas?
Mama.
Makinig kayo sa 'kin.
-Pumasok ka. -Masama sa kalusugan n'yo ang magalit.
Sige na, oo! Mama!
-Halika rito. -Mama!
Deretsuhin mo na lang ako! Ano ba'ng nangyari?
Sabihin mo na lang!
Totoo bang hindi ka marunong mag-Korean?
Sa ibang bansa kasi siya pinanganak.
E di magsalita ka ng wikang banyaga.
Dali na!
Mukhang wala siyang kayang gawin.
Pipi ka ba?
Hoy!
Si Bae Seok-ryu.
Papatayin ka niya kapag inasar mo ang tangang 'to.
Ano'ng sinabi mo?
Ulitin mo.
Papatayin kita kapag ginulo mo pa ulit ang baby ko!
Ngayong nandito na siya ulit, magkakagulo na naman.
Pinalo n'yo na 'ko diyan, Ma! Sa iba naman!
Masakit ba? Ngayon alam mo na ang nararamdaman ko!
Malapit na ang ika-60 n'yong kaarawan.
Di ba dapat mas mabait na kayo?
Pakinggan n'yo muna ako, sige na naman!
Aray!
PAGBALIK
PAG-UWI
LOVE NEXT DOOR
Ako ang nagpalaki kay Seung-hyo.
'Wag n'yo siyang pakinggan. Puro kasinungalingan ang sinasabi niya.
Ang babaeng 'to
ang unang baliw na nakilala ko.
Di ako makapaniwalang lumaking matagumpay ang mapiling batang 'yon.
Ipinagmamalaki kita.
Seok-ryu.
Ano'ng ginagawa mo rito?
Ayaw n'yong andito ako, ano?
Ayaw n'yong bumalik ako.
Kaya tinanggal n'yo ang kuwarto ko.
Ibinalik ko ang oras.
Binigyang-buhay ko ulit ang nakakahiya mong nakaraan.
Tagapagsalin ng subtitle: Lianne D.S.