MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Jaka piękna pogoda!
Tak, piękny dzień na wędrówkę.
Zdejmij okulary, zanim upadniesz na twarz.
Dobrze.
- Hej, In-suk. - Tak?
Twoja skóra wygląda dziś idealnie.
- Poważnie? - Tak.
Zastrzyki z botoksu wreszcie działają.
Wstrzyknęłaś sobie botoks? Gdzie?
- Lwia zmarszczka, bruzdy… - I?
W sumie wszędzie.
- Nie pochwalam tego. - Dlaczego?
To zbyt sztuczne.
Najlepiej starzeć się naturalnie.
Używasz najdroższych kosmetyków.
Szanuję swoją skórę.
Jasne, w tym kraju liczy się szacunek.
- Jae-suk. - Tak?
Też zrobiłaś coś z twarzą? Promieniejesz.
Wczoraj zrobiłam detoks sokiem śliwkowym.
Chyba podziałał.
- Tak. - Boże.
Nie kontroluję zwieracza.
Co wczoraj jadłaś?
- Sok śliwkowy. - Sok śliwkowy!
Wiem coś o tym.
Moje pośladki
wyglądają jak zgniecione tofu.
Kiedyś wyglądały jak brzoskwinki.
- Fakt. - Dramat.
Dlatego w naszym wieku trzeba ćwiczyć.
Po to idziemy w góry, tak?
Nie mówię o wspinaczce.
- A o czym? - Zaciśnij i puść.
- Nie wychodzi mi. - Co robisz?
Ćwiczę mięśnie Kegla.
- To ja idę. - Mięśnie Kegla.
- Zaciśnij i puść. - Jakie czyste powietrze.
O nie!
Hej!
Co za smród!
Hej, zaczekajcie na mnie!
Czekajcie!
Hej!
Nie zbliżaj się!
Boże. Nie wierzę.
Rany, Mi-suk. Masz nowy strój wspinaczkowy?
- Rany. - Piękny kolor!
Tak, mój gust zmienił się z wiekiem.
Teraz uwielbiam czerwony.
To nie kwestia gustu, tylko nauki.
Z wiekiem zmiany w unaczynieniu siatkówki
utrudniają postrzeganie kolorów o krótkich falach, jak niebieski,
w przeciwieństwie do kolorów o długich falach, jak czerwony.
Specjalistka się znalazła.
To funkcjonalna tkanina. Znacie „Core-Tex”?
Chyba „Gore-Tex”? Nie „Core-Tex”.
Właśnie. Przejęzyczyłam się.
Córka przysłała mi z USA. To drogie ciuchy.
- Wyglądają na drogie. - Poważnie.
Seok-ryu to wspaniała córka.
Pewnie.
Nie czuję się komfortowo, przyjmując prezenty
od mojego syna.
Jakby kiedykolwiek coś ci dał.
Nie przywiązuję wagi do rzeczy materialnych.
Samo istnienie mojego syna Seung-hyo jest darem.
A mojej córki to nie?
Nie chciałam o tym mówić, żeby się nie chwalić,
ale Seung-hyo ostatnio poznał prezydenta.
Zaprojektował bibliotekę, która wygrała konkurs architektoniczny.
Prezydent osobiście ją odwiedził
i pochwalił jako wspaniały model budynku publicznego.
Seung-hyo robi wrażenie.
Oczywiście.
Słuchajcie.
Wiecie, kto jest drugą najbogatszą osobą na świecie?
- Ja wiem. Jaden Becker. - Tak.
Prezes Greipa?
Nie każdy na świecie pozna prezydenta Korei Południowej,
ale każdy zna Beckera.
Co piątek gawędzi
z Seok-ryu przy piwie.
To dlatego, że po ukończeniu najlepszego uniwersytetu w USA
pracuje w topowej światowej firmie.
Jak wiecie, Seung-hyo był najlepszy na roku na Uniwersytecie Hanguk.
Seok-ryu nie tylko skończyła studia wcześnie,
ale miała oferty z najlepszych firm.
Greip nie wybrał Seok-ryu.
To ona wybrała ich.
Seung-hyo pomógł zaprojektować Nowojorskie Centrum Sztuki,
które wygrało międzynarodową nagrodę.
Jako pierwszy Koreańczyk!
Seok-ryu to najlepsza pracownica
globalnej firmy pełnej geniuszy!
Nie uwierzycie, ile dostaje premii motywacyjnych!
Pamiętaj, że Seung-hyo był też w narodowej reprezentacji pływackiej.
Nie jest łatwo być świetnym w wielu dziedzinach,
ale mój syn właśnie taki jest.
Seok-ryu jest darem z niebios.
Wiecie, o czym śniłam, gdy zaszłam z nią w ciążę?
- Byłam… - W tęczowym raju,
- znalazłaś wielkie drzewo. - Tak.
Byłaś nim oczarowana i zobaczyłaś soczysty granat.
Zerwałaś go i zaszłaś w ciążę z Seok-ryu.
- Znam na pamięć. - Dzięki.
Brzmi jak bajka. A Seung-hyo…
Dostałaś pracę we Francji,
nie wiedząc o ciąży.
Śnił ci się, że niebieski smok wyszedł z Sekwany.
Pamiętasz to?
Brzmi jak mit o powstaniu Korei.
- Słuchaj…. - Niewiarygodne.
Ciągle gadają o tym samym.
To mnie doprowadza do szału.
Chcą się chwalić sukcesami dzieci.
Kto dziś wygra?
- Hye-suk. - Dlaczego ona?
Bo jest dyplomatką i potrafi być przekonująca?
Nie, bo Seung-hyo odbiera dziś kolejną nagrodę.
NAGRODY MAGAZINE 2024
KATEGORIA: DESIGN
CHOI SEUNG-HYO
Seung-hyo.
A, to pan.
Tu jesteś.
Myślałem, że tylko gwiazdy chodzą na takie imprezy.
Seung-hyo jest gwiazdą!
Gdzie on jest?
Seung-hyo? Nie wiem.
Co?
CHOI SEUNG-HYO PREZES, ARCHITEKT
Chce pan zaprojektować park pamięci?
Tak.
Czemu chciał się pan ze mną spotkać?
Byłem w wielu domach pogrzebowych w ramach badań,
ale nie rozmawiałem z pracownikami.
Słyszałem, że pracuje pani w tej branży od 20 lat.
Już tak długo?
Przez te wszystkie lata
jeszcze nikt nie chciał przeprowadzić ze mną wywiadu.
Rozumiem.
Chcę wykonać dobry projekt.
Porządny
i ze szczerymi intencjami.
Nie wiem, na ile mogłabym pomóc.
Co pani czuje,
pracując tutaj.
Prawdę mówiąc, niedawno zmarła moja matka.
Bardzo mi przykro.
Wcześniej czy później każdy musi przez to przejść.
Pociesza mnie fakt,
że mogłam własnoręcznie przygotować jej pożegnanie.
Pani matka na pewno się cieszy, wiedząc,
że córka odprowadziła ją osobiście.
Zgadzam się.
Dlatego chcę,
by goście odwiedzali nas z poczuciem radości.
Parki pamięci nie zawsze muszą być takie poważne i smutne.
Ci, którzy tu spoczywają, kiedyś żyli.
Mieli przyjaciół i rodziny.
Może zbudujemy Dom Wspomnień w lobby?
To będzie mała biblioteka albo kawiarnia.
Wypełnimy ją przedmiotami, które kochali zmarli,
jak książki i muzyka.
Ludzie odwiedzający bliskich będą mogli powspominać.
Będą smutni,
ale uśmiechną się przez łzy.
Cudownie.
Jak pan na to wpadł?
Przepraszam.
Muszę odebrać.
Halo.
Nie mogę teraz rozmawiać, Meoung-u.
Gdzie ty się podziewasz? Zaraz rozdanie nagród!
Zaraz tam będę.
Dzięki projektowi pasującemu do otoczenia…
Seung-hyo ma zaraz wejść na scenę.
Powiedział, że zdąży?
Co pan robi?
Jestem drugim prezesem Atelier In,
więc przyjmę nagrodę w jego imieniu.
A teraz ogłosimy zwycięzcę Nagrody Kreatywnej.
O nie.
Nagroda Kreatywna 2024 roku
- trafi do… - Nie.
architekta i prezesa Atelier In,
Choi Seung-hyo.
- Zaraz wracam. - Chwila, nie.
- Co? - Co?
- Hej, Myeong-u. - Seung-hyo!
- Spóźniłem się? - Tak.
Patrz, kto przyszedł.
Gwiazda dotarła w samą porę.
Z taką twarzą musiał zostać gwiazdą.
KREATYWNA NAGRODA MAGAZINE
Posłuchajmy przemowy pana Choi Seung-hyo.
Dziękuję.
Kazałam mu przygotować przemowę.
Powinien był mówić dłużej,
żeby kamery uchwyciły jego urodę.
Hej! Nasza nazwa! Nie wspomniałeś o nazwie firmy!
Jestem ze studia architektonicznego Atelier In.
Proszę o brawa.
Juhu!
Już się tak nie krzyczy. To staromodne.
Kogo obchodzi, że to staromodne?
Ja szanuję górę.
Zgłoszą to na policję.
Kto na mnie doniesie? Ty?
Wciąż się kłócą.
Marnują energię na kłótnie i godzenie się.
Prawda?
Hej.
Mam coś dla was.
- Co? - Co to?
Zaproszenie na ślub Seok-ryu?
No proszę.
Zwlekałam z tym,
bo chciałam je wam wręczyć w wyjątkowym miejscu.
Po co wydrukowałaś zaproszenia na ślub w USA?
Nie chciałam niczego pominąć.
Spójrz. Jakie piękne.
Pewnie się cieszysz, że córka wychodzi za mąż.
Kamień spadł ci z serca!
Zgadza się.
Kiedy pozbędę się z domu mojej żałosnej córki?
- Mo-eum wkrótce kogoś znajdzie. - Jasne.
Właśnie. Czy Seung-hyo się z kimś spotyka?
- Nie, jest zbyt zajęty. - Rozumiem.
To tylko wymówka. Zajęci też znajdują czas na randki.
Seok-ryu znalazła kogoś, mimo że była zajęta.
Mówiłam wam, że mój przyszły zięć jest prawnikiem, prawda?
- Hej. - Ale śliczne.
Kobiety ustawiają się do mojego syna w kolejce.
Czyżby?
Minister i dyrektor szpitala mojego męża błagają,
bym przedstawiła mu ich córki.
Przypomnisz nam, gdy wręczysz własne zaproszenia.
Boże. Nogi mi zdrętwiały.
Wygrywa Na Mi-suk.
Ślub już za miesiąc.
Wiem.
Niedługo.
Juhu!
Za chwilę lądujemy.
Proszę odsłonić okno i wyprostować fotel.
Przepraszam.
Proszę pani…
Przepraszam.
To ja powinnam przeprosić. Przestraszyłam panią.
Nie, tylko śniło mi się, że mnie biją.
Rany.
Co za koszmar.
Albo sen proroczy.
Doleciałam.
ODCINEK 1: POWRÓT
Gdzie ona jest?
Co…
Bae Seok-ryu!
Gdy cię widzę, czuję, że naprawdę wróciłam.
Ty.
Wiesz, jak się wystraszyłam, gdy powiedziałaś, że przyleciałaś?
Nawet się nie umyłam!
Właśnie widzę.
Tak się stęskniłaś, że przyszłaś z sadzą na twarzy?
Rany boskie.
Aleś ty bezpośrednia po tych latach w Stanach.
Wiem.
Mówiąc to, czułam, że przesadzam.
Ale minęło wiele lat, odkąd się widziałyśmy.
Nie udawaj, że się nie cieszysz.
Chodź się przytulić.
No chodź.
Złodziejka.
Ukradła mój bagaż!
Co jest…
Mów, zanim zamkniesz okno.
Prawie oberwałam.
Uczę cię ostrożności.
Wystawianie głowy jest niebezpieczne.
Brzmisz jak ratowniczka medyczna.
Bo nią jestem.
Właśnie.
Gdzie dziewczyna, która w pelerynie skacze z płotów?
Lubiłam ją.
To dzięki takim dzieciakom mam pracę.
Co ja sobie wtedy myślałam?
Był jakiś pożar?
Tak. Ratownicy pomagają strażakom.
Nikt nie zginął.
To dobrze.
A w ogóle,
coś ty taka chuda?
Schudłaś przed ślubem?
Zabójczo wyglądam, co?
Ten podbródek może zabić.
Możesz unikać słów związanych ze śmiercią?
To mnie stresuje.
Sorki.
Dzwoniłaś do mamy?
Moja nie mówiła, że wracasz.
Dzwoniłam.
No jasne. A Seung-hyo?
Pewnie i tak jest zajęty.
Jak on się miewa?
Dobrze.
Zapomniałeś o mnie w swojej mowie.
To prawda.
Powiedziałeś o firmie, ale o mnie nie!
Po kolorze garnituru wnioskuję, że byłeś w domu pogrzebowym.
Tak.
Wziąłeś kompas?
Nie.
Jasne. Nie oszukasz mnie.
Jesteś architektem, nie mistrzem feng shui!
Częścią pracy architekta
jest poznać kulturowy i historyczny kontekst przestrzeni.
Nie słyszałeś o tradycyjnym zwyczaju
cmentarnego feng shui?
Masz całkowitą rację.
Odłóż ten aparat.
Z tobą mogę odwiedzić nawet sto parków pamięci.
Nawet dam się z tobą pochować.
Nie, dziękuję.
Nie wstydź się.
Ona chyba nie żartuje.
Chyba nie.
To Roh Yoon-seo!
Znasz ją?
Skąd ją znasz?
W sumie nie znam.
Spotkaliśmy się podczas ceremonii otwarcia Oblique.
Cudownie! Przywitajmy się z nią!
Muszę iść. Jestem zajęty.
A ty dokąd?
To Roh Yoon-seo,
kobieta, którą każdy mężczyzna ma za ideał!
Nie możesz iść!
Ideałem to może być dobra konstrukcja.
- Znowu tam idziesz, tak? - Oczywiście.
Nie pozwolę ci wyjść,
póki nie załatwisz mi autografu i zdjęcia!
Idź już. No idź!
- Hej! - Pa.
Chwila.
Dzień dobry.
BAE SEOK-RYU
„Potrawka wojskowa Heungbu”.
„Zupa z kości wołowej Sanshin”.
„Zrazy wieprzowe od babci Kwon”.
Zapomniałaś koreańskiego?
Po co czytasz szyldy restauracji?
Przyciągają mój wzrok.
Już wiem.
Chyba jestem głodna.
Tak.
Już po lunchu.
Wszystko wygląda pysznie.
„Smażony kurczak u teściów”.
To nie brzmi apetycznie.
Nie bądź zachłanna, wybierz jedno miejsce.
Jedno miejsce?
No to…
Smacznego.
Dziękujemy.
Hej.
Założę się, że krew Koreańczyków jest bardziej czerwona od innych
przez pastę chili.
Co za naukowa teoria.
Myślałam, że pójdziemy do twojego domu.
W liceum często tu jadałyśmy.
Zjedzmy ciastka ryżowe i pogadajmy o starych czasach.
Czekaj.
Zamówmy też sundae.
Przygotuj się.
Zaczynamy bitwę.
Jedzmy!
Ale dobre.
Pyszne.
Ale ostre.
Bardzo.
Czemu aż tak?
Chyba spadła mi tolerancja.
Napij się wody. Dasz radę?
Nie masz już tak czerwonej krwi jak kiedyś.
Tracisz koreańską tożsamość.
- Za ostre. - Wiem, co robić.
Opłuczmy je w wodzie.
- Co robisz? - Powiedz „aaa”.
Nie bój się.
Przestań. To zbyt żałosne.
W porządku.
- Chowaj się! - Co?
- Dzień dobry. - Co podać?
Poproszę tteokbokki, smażony zestaw
i sundae z wieloma podrobami.
- Dobrze. - To Dong-jin.
- Właśnie. - Wygląda pysznie.
O co im chodzi?
Źle się czują?
Jedzenie gotowe.
Dziękuję.
Można zapłacić tutaj.
Dobrze.
Dziękuję.
- Do widzenia. - Smacznego.
Wygląda pysznie.
- Trenerze! - Co jest w torbie?
Puść moje ucho.
- Otwórz. - Już.
To tteokbokki ma 500 kalorii.
Masz też sundae, smażony kimbap i kałamarnicę?
Razem 1350 kalorii.
Skąd wiesz?
Słuchaj. To twój dzisiejszy plan ćwiczeń.
Sto podciągnięć, sto pompek,
po dwieście wykroków i krokodylków.
Potem 500 przysiadów.
To niesprawiedliwe. Nawet ich nie spróbowałem!
Zjadłeś je oczami.
Nie chcesz certyfikatu trenera?
A co z konkursem?
Sam fakt, że rozważasz zjedzenie tego
to zbrodnia.
Oddaj je.
No już, dawaj.
Konfiskuję je dla twojego dobra.
Ale w podrobach jest białko.
Za pięć minut na siłowni. Biegiem!
Co za głupek.
- Mówiłem, że kalmary mają więcej białka. - Poszedł?
Pyszne jedzonko.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
- Poszedł? - Tak.
Powinien jeść w knajpie taty, a nie tutaj.
Hej.
Przyganiał kocioł garnkowi.
O co chodziło?
Czemu schowałaś się przed bratem?
Może nie wiesz, bo masz tylko siostry,
ale na tym polega posiadanie brata.
Rodzina nie wie, że wróciłaś?
To niespodzianka.
Wiesz,
trochę mnie nie było.
Pomyślałam, że fajniej będzie ich zaskoczyć,
niż po prostu tam wejść.
Jasne.
Odbiło ci. Robisz z tego wielką produkcję…
„Wielką produkcję”?
No to pójdziemy na całość.
Chodź, idziemy.
Dom ma być udekorowany, zanim mamy wrócą z wycieczki.
Czekaj, Mo-eum.
- Co? - Obiecaj mi jedno.
Zostań ze mną do końca dnia. Bez względu na wszystko.
To znaczy?
Nawet jak góra Pektu wybuchnie albo rzeka Han wyleje.
Choćby świat się skończył i dinozaury wróciły!
Chwila.
- Chodzi o to, że… - Halo?
Tak, kapitanie?
Co zrobił Jae-gyeong?
Teraz?
- Dobrze. Zaraz będę. - Zostawiasz mnie?
- Dokąd idziesz? - Muszę iść. To pilna sprawa.
Moja też jest pilna.
Będziesz mi później potrzebna!
To dzwoń pod 112! Pa!
Czekaj! Mówię poważnie!
Jung Mo-eum!
Hej!
To pa.
Ale…
Zdrajczyni.
Kiedyś była tu sauna.
TABLICA PAMIĄTKOWA
BUDYNEK UFUNDOWANY PRZEZ RZĄD NA RZECZ MIESZKAŃCÓW,
BY UPAMIĘTNIĆ ORGANIZACJĘ IGRZYSK OLIMPIJSKICH
SAUNA HYEREUNG
Nie!
Naprawdę musisz się dziś umyć.
Widzisz? Jesteś tak umorusany, że trudno odróżnić cię od dzikusa.
Jestem twoim dzikusem!
Chyba nie robisz tego celowo?
Nie! Nie chcę się myć!
Chodź!
Nie chcę tam wchodzić
z Bae Seok-ryu.
Już dobrze, Seung-hyo.
SAUNA HYEREUNG
- No chodź. - Nie!
SAUNA OTWARTA
ŁAŹNIA DAMSKA
Nasze matki były okrutne.
Jak mogły kazać nam razem się myć?
To pogwałcenie naszych praw.
Kiedyś nienawidziłam chodzić do sauny,
ale szkoda, że ją zamknęli.
Co tu teraz jest?
Nie ma szyldu.
Ani drzwi wejściowych.
Kim jesteś?
Bae Seok-ryu?
Choisseung?
Co tu robisz?
To moja kwestia.
Co z tobą?
Nie twoja sprawa.
Weszłaś na mój teren.
Nie rozśmieszaj mnie. To twój teren?
Serio?
Tak, idź sobie.
- Chodzę na tańce. - Widać, że się starzejesz.
Co jest?
- Co robisz? - Nie mogę teraz rozmawiać.
Pomóż mi, dobra?
O co ci chodzi?
Pomóż mi, ten jeden raz.
Udawaj, że to tylko puste pudło.
Nie mów nikomu, że mnie widziałeś.
Jasne?
Nie. Wynoś się.
- No już. - Nie wierzę ci.
Chcesz dowodów?
- Patrzcie. - Hej.
Przestań!
- Dość tego! - Co za wstyd.
Raz, dwa!
Co ta walizka robi na środku drogi?
- Seung-hyo! - Mamo.
Przytul mnie.
O rety.
- Kopę lat, Seung-hyo. - Jesteś.
- Przystojny jak zawsze. - Tak.
Jestem In-suk. Pamiętasz mnie?
Oczywiście. Jak się masz?
Boże!
- Cześć. - Co tu robisz?
- Cześć. - Hej.
- Nie jesteś w restauracji? - Co?
Dokąd się wymykasz?
Czemu miałbym się wymykać?
Tak się zwracasz do ukochanego męża?
Co ty gadasz?
Byłem na targu.
Hej, Seung-hyo! Proszę.
- Dziękuję. - Dobrze cię widzieć.
Dziękuję.
Mogłeś powiedzieć, że wracasz do domu.
Przyjechałem po meble.
- Wybacz, że nie mówiłem. - Tak.
Rozumiem.
Otwierasz firmę, jesteś zajęty.
Zaprosiłam na otwarcie wielu gości.
- Co do tego… - Czyli ten budynek
to twoje nowe biuro?
- Tak. - Imponujące, Seung-hyo.
- Dziękuję. - Seung-hyo!
- To twoja walizka? - Co? Nie.
- Naprawdę? - Tak sobie stoi?
- Zanieśmy ją na policję. - Tak.
- Chodźmy. - Pokaż.
Tu jest coś napisane.
Po angielsku.
Czekajcie. Jest moja.
To moja walizka.
Seung-hyo ma gust po mnie.
- Chyba tak. - Różowy to męski kolor.
- Tak. - Lepiej jej pilnuj.
A gdybyś ją zgubił? Proszę.
Ja to zrobię.
Seung-hyo!
Zjadłeś fasolę, którą ci wysłałam?
- Zjadłeś wszystko? - Jeszcze nie.
Nie miałem czasu jeść w domu.
Musisz się lepiej odżywiać!
Mam sprawdzić twoją lodówkę?
Przepraszam. Weź to jabłko w ramach przeprosin.
Przeprosin?
Od dzisiaj jem tylko fasolę.
Co tak pilnujesz tego pudła? Co w nim jest?
Nie wiem.
Chyba nie człowiek, prawda?
Ukrywasz coś cennego?
Gdzie tam.
To nic wartościowego.
Muszę to wyrzucić.
Naprawdę? My to zrobimy.
- Kochanie. - Tak, mogę to przenieść.
Takie pudło można sprzedać.
Chwila.
Chcę jeszcze wrzucić do niego śmieci.
Potem je wyrzucę.
Może jednak jest tu coś wartościowego.
- Naprawdę? - Dobrze.
Daj znać, gdy zechcesz je wynieść.
Dobrze.
Seung-hyo.
Nie zapomnij o fasoli.
Tak jest.
Musisz ją lepiej gotować.
Chodźmy.
- Do widzenia! - Do widzenia!
- Do widzenia. - Miłego dnia!
Też już pójdę, Seung-hyo.
Dobrze. Do widzenia.
- Do zobaczenia. - Tak.
Pa.
Poszli sobie?
Wychodzę.
Wypuść mnie.
Czemu chowasz się przed mamą?
Wypuść mnie! Duszno tu.
To bardzo dziwne.
Miałaś być w Stanach.
Masz kłopoty?
To wyjdę inaczej.
Jezu.
Rozerwałaś pudło?
Ciebie też mogę rozerwać.
Ciociu Mi-suk!
Żartuję.
Zniszczę cię!
Tak się zwracasz do swojego wybawcy?
To twoje nowe biuro?
Trochę słabe.
- Ale drogie. - Jasne.
Może uratujesz mnie jeszcze raz?
Co?
Skorzystam z łazienki.
Nie oznaczaj swojego terytorium.
Nie możesz tam wejść!
Jezu.
Idź prosto i skręć w lewo. To drzwi frontowe.
Do widzenia.
Nie jest tak źle.
Trzymaj się zalecanej trasy.
Co to?
To żarna?
Kamienie ścieżkowe.
Zabieraj te brudne łapy!
Robisz to specjalnie?
To miejsce ma złe feng shui?
Jesteś omenem?
Wiesz, że jesteś wredny, prawda?
Wiesz, że jesteś niedojrzała?
Nie podoba mi się to.
Jako dziecko przynajmniej byłeś uroczy.
Ty nawet wtedy nie byłaś urocza.
Ty mały…
Patrz.
Od razu zaczynasz zadawać ciosy.
Bliżej ci do bestii niż do człowieka.
Narzeczony musi być aniołem.
Co?
Ciocia zaprosiła mnie na twój ślub.
Chciała kupić mi bilet,
ale chyba będę zbyt zajęty.
Gratulacje.
Dzięki.
Gdzie jest twój gabinet?
Nie wyjdziesz stąd?
Tam jest, prawda?
Idź sobie!
Proszę, idź już. Dlaczego idziesz na górę?
Daj spokój! Wyłaź stamtąd.
Po co tu przyszłaś?
Twoje biuro jest ogromne.
Idź do domu, dobra?
Ale imponujący sufit.
Chyba jednak masz oczy.
To nawiązanie do sufitów w grobowcach z Goguryeo.
Dwukolumnowego albo Krypty Tancerzy?
Dokładnie.
Sufit z trójkątami w każdym rogu
był wtedy popularny.
Głosił zasadę:
„niebo jest okrągłe, a ziemia kwadratowa”.
Innymi słowy,
zaprojektowałeś swoje biuro jak grobowiec. Co za dziwak.
Co? „Dziwak”?
Nieważne.
Ktoś tak prymitywny jak ty nie zrozumie mojej sztuki,
która wykorzystuje odwieczną mądrość
naszych przodków z wrażliwością…
Na litość boską.
Nic ci nie jest?
A jak myślisz?
Nie wierzę, że sama się wyczołgałaś.
Jestem bardzo przywiązana do życia.
Co spadło?
Strasznie ciężkie!
Myślałaś, że będzie lekkie jak piórko?
Coś ci się stało?
Pokaż.
Co robisz?
Masz oczy z tyłu głowy?
Jak nie, to się nie ruszaj.
Wiedziałem, że tak będzie.
Zawsze gdy z tobą przebywam, robię sobie krzywdę.
Bądź cicho i nie ruszaj się.
Nic ci nie jest. Nie masz się czym martwić.
Ale może się zrobić siniak…
Co powiedziałeś? Powtórz to!
Przestań!
Nie!
Puść mnie!
Wciąż masz tę bliznę.
Mówiłem ci, prawda?
Moje ciało jest posiniaczone i poobijane po tym, co mi zrobiłaś.
Przesadzasz.
Nie oczekuję przeprosin.
Chcę, żebyś stąd wyszła. Proszę.
Też nie chciałam spędzić z tobą pierwszego dnia w Korei.
- Ale coś mi wypadło… - Seok-ryu.
Nie obchodzi mnie, co zrobiłaś lub nie.
Rozumiem.
Przepraszam za kłopot.
Ale wiem jedno.
Znając ciocię Mi-suk, odwlekanie sprawy nie wyjdzie ci na dobre.
Im dłużej będziesz zwlekać, tym gorzej.
Grozi ci całodniowy foch za coś,
co można było załatwić w 30 minut.
Przestań się ociągać i po prostu to zrób.
Wkurzasz mnie, gdy masz rację.
A ty jesteś żałosna, gdy pakujesz się w kłopoty.
Dość tego.
Walnę cię tylko raz.
To kosztowało
17 milionów wonów.
Nie 1700?
Dał mi to znajomy projektant.
Jeśli jest zepsute, zażądam odszkodowania
Pokaż.
Nie jest zepsute. W porządku.
Co za drogi kawałek metalu.
Patrz. Potarłam go, żeby się lepiej błyszczał.
Ale się mieni.
Cały i zdrowy, prawda?
Jak nowy.
Ostrożnie go odstawię.
Daj spokój.
I już, gotowe! Wygląda lepiej niż wcześniej.
- Idź sobie. - Wygląda idealnie.
CENTRUM RATUNKOWE HYEREUNG
Hej.
Czemu wezwałeś mnie po mojej zmianie?
Nawet nie jestem w tym zespole.
Nie miałem wyboru.
Nowy ma chorobę lokomocyjną.
Mówiłam, żeby Song jeździł wolniej.
Tylko ty wytrzymujesz z nim w karetce.
Kto by pomyślał,
że dobry ratownik to taki, co nie choruje?
Wychodzę.
Komunikat alarmowy.
Proszę pana.
Jestem ratowniczką.
Nic panu nie jest?
Słyszy mnie pan?
Co? Kto wezwał pogotowie?
Kto to był?
Boże.
Podobno stracił pan przytomność i ma uraz głowy.
Zabierzemy pana do szpitala.
Co się stało?
Tylko spadłem z krzesła.
To nic. Nie potrzebuję lekarza.
Nie zgadzam się.
Może to powierzchowna rana,
ale nie można wykluczyć wstrząsu mózgu.
Trzeba to sprawdzić.
Spadaj.
Mówiłem, że masz spadać.
Jezu, ale jestem głodny. Kiedy przyjdzie moja mama?
- Na litość boską. - Proszę pana.
Proszę pana.
Ma pan cukrzycę?
Nie powinien pan tyle pić.
Kazałem ci zjeżdżać.
Ostrożnie.
Daj spokój, Jung. Wezwijmy policję.
- Zmierzę panu poziom cukru. - Co…
Nie chcę!
Nie jadę do szpitala!
Zostaw mnie i spieprzaj!
Proszę na mnie nie bluźnić.
Widzi pan tę kamerę?
Jak będzie się pan opierał, będę musiała pana nagrać.
Powiedziałem, że masz dać mi spokój.
Czemu mnie nagrywasz?
Kim jesteś, żeby to robić?
Cofnij się, Mo-eum.
Proszę pana.
Proszę odłożyć butelkę.
A ty to kto?
Zwykły obywatel.
Proszę się nie wtrącać.
Poradzimy sobie.
Chciałem pomóc, bo sytuacja wyglądała groźnie.
Dlaczego? Bo jestem kobietą?
Nie,
bo mam czerwony pas w taekwondo.
- Co? - Przepraszam!
Chwila!
Co z nim?
Co…
A ja mam czarny pas.
Opatrzysz go?
Nic panu nie jest?
Jasny gwint.
Co?
Zbadam panu krew.
W porządku.
Trochę zapiecze.
- Dobrze. - Proszę dać rękę.
Po co pan tyle pił?
Co za hałas. Odsuń się ode mnie.
To ty mnie śledzisz.
Myślisz, że cię śledzę?
Może zapomniałaś,
ale nasi rodzice są sąsiadami.
Idę do domu.
To idź inną drogą. No już.
Tędy jest najszybciej.
Na litość boską.
Masz ochotę na smażonego kurczaka?
KURCZAK U TEŚCIÓW
Żal mi cię. Naprawdę.
Myślisz, że mogę wziąć ten kask?
Pożyczy mi go?
Co?
Muszę jakoś chronić się przed mamą.
Rozwali mi czerep.
Mogłaś wybrać normalne słowo, jak „głowa” albo „czaszka”.
Nie ma tu żadnych sklepów z kaskami, prawda?
Ta wariatka nie żartuje.
Co ty wyprawiasz?
Co robisz na środku ulicy?
Potrzymaj.
Hej.
Oszaleję przez ciebie.
Nie doceniałem cię.
Jesteś walnięta.
Wyglądasz jak rozdymka.
To naturalne, że nadymam się
w obliczu zagrożenia.
Dalej, uderz mnie.
O czym ty mówisz?
Uderz mnie. Muszę wiedzieć, czy mam wystarczającą ochronę.
Czemu nie kupiłaś w Stanach kamizelki kuloodpornej?
Powinnam była.
Może po nią wrócę?
Zważywszy na czas i pieniądze,
lepiej zrób to bez niej.
Chcesz spędzić ze mną noc?
O czym ty mówisz?
Zostań ze mną.
Nie wygłupiaj się.
Nie proszę o wiele. Po prostu zostań ze mną, dobrze?
Odejdź! Przerażasz mnie.
To ja się boję.
Naprawdę nawaliłam, Seung-hyo.
Wróciłam do domu, żeby powiedzieć o tym mamie,
ale nie jestem w stanie.
O co chodzi? Co zrobiłaś?
Muszę wiedzieć,
o co chodzi, jeśli mam ci pomóc.
Cóż…
Prawdę mówiąc…
Ja…
odwołałam ślub.
Co?
Mówię, że…
ślubu nie będzie.
Trochę głośniej.
Zerwałam zaręczyny!
Ciocia Mi-suk.
Nie dam się na to nabrać dwa razy.
Co powiedziałaś?
Seok-ryu!
Co powiedziałaś? Powtórz.
Mamo.
Chyba się przesłyszałam.
Tak.
Mamo!
- O rety. - Jak się masz?
Pewnie jesteś zaskoczona, że tak nagle mnie widzisz.
Wciąż jesteś piękna.
Mam mętlik w głowie przez jet laga.
Wróciłam do Korei, bo…
Tak?
Bo…
zerwałam zaręczyny.
O Boże!
- Tato! - Geun-sik.
Tato!
Z drogi.
Musiał doznać szoku.
Boże!
Jesteś cały, Geun-sik?
Miałem zły sen.
- Seok-ryu powiedziała… - Tato, w porządku?
Seok-ryu!
To nie był sen?
Nie, to musiał być sen! To tylko zły sen!
Seok-ryu!
Co powiedziałaś? Co zrobiłaś?
Zerwałam zaręczyny.
Wszystko odwołałam.
W Stanach już wiedzą.
Odbiło ci.
Kompletnie zwariowałaś.
Nic mi nie jest.
Jak możesz nazywać własną córkę wariatką?
Mówię, co widzę!
Tylko wariatka zrobiłaby coś takiego miesiąc przed ślubem!
Chodź tu.
Ciociu Mi-suk!
Używajmy słów.
- Bez przemocy. - Właśnie, mamo. Wysłuchaj mnie.
W Stanach jest takie powiedzenie.
„Są trzy rodzaje ludzi, którzy biorą ślub.
Głupi, biedni i masochiści”.
Co? Chodź no tu!
Mam więcej.
Chcę coś powiedzieć.
Jest też inne powiedzenie:
„Małżeństwo to opuszczenie festiwalu, zanim się zacznie”.
Oszalałaś?
Co się stało?
Byłaś taka szczęśliwa,
- gdy dzwoniłaś! - Przestań.
Nie mów mi, że mój zięć…
Nie, nie jest już moim zięciem.
To Song Hyeon-jun odwołał ślub?
Co za bydlak!
Kochanie, kup nam dwa bilety na samolot.
- Dobrze. - Rozerwę go na strzępy!
To nie jego wina.
Nie masz dumy?
Naprawdę go bronisz?
To nie jego wina, tylko moja.
To bez sensu.
Co takiego mogłaś…
Czy ty…
go zdradziłaś?
Boże.
O rajuniu.
Ostrożnie.
Dobrze.
Głębokie wdechy.
Możesz zacząć hiperwentylować.
Potrzebuję reanimacji.
Ty stuknięta dziewucho!
Nie wierzę!
- Nawet ja nigdy nikogo nie zdradziłam! - Mi-suk!
A mam żałosnego męża!
Jak mogłaś zrobić coś tak niewyobrażalnego?
Mam cię dość! Zabiję cię!
- Ciociu! - Nie mów tak do mnie.
Mam być córką niegodną, która umrze przed rodzicami?
- Hej. - A teraz?
Niby jesteś godna?
- Mi-suk! Stój! - Ciociu! Poczekaj!
- Porozmawiajmy na spokojnie. - Właśnie!
Jak cywilizowani ludzie. Jesteś agresywna.
Jestem dorosła.
Nie możesz mnie tak dyscyplinować!
Nie zachowujesz się jak dorosła!
Chodź tu, smarkulo!
- Ciociu! - Co robisz?
Bij ją, nie mnie!
Właśnie!
Czemu bijesz mojego syna?
Przyjmuje ciosy za twoją córkę!
Jest okrutny i bezwzględny.
Kazał mi zrobić wszystkie pompki.
- Chodź tu, smarkulo! - Hej!
Co to za hałasy?
- Idź już. - Ktoś się bije?
Czemu nazywasz mnie smarkulą?
To jest twój problem?
A może wolisz „bachorze”?
- Zostanę przy smarkuli. - Ty…
Nabijasz się ze mnie?
Ciociu, przestań!
Nie bij mnie!
Hej!
Chcesz wykastrować mojego syna?
Dość tego.
Puść mnie! Przestań!
- Kochanie. - Z drogi!
Nie rób tego.
Wujku.
Kochanie, proszę!
Przestań ją bić.
Nie znasz jeszcze wersji Seok-ryu.
Nie zrobiłaby czegoś takiego bez powodu!
Tato.
Córeczko.
Już dobrze.
Wychowała się praktycznie bez naszej pomocy.
Musiała mieć jakiś powód!
Dobra, mów.
Słucham.
Przestaniesz mnie bić, jak ci powiem?
Niech będzie.
Naprawdę mnie wysłuchasz?
Tak.
Wysłucham.
Na pewno?
- Tak. - Zgodziła się.
Mamo.
Odeszłam też z pracy.
Jestem bezrobotna.
Ale czad.
Co?
- Tato! - Geun-sik.
Nic mu nie jest?
Dong-jin!
- O co chodzi? - Jestem taki…
Ty mała…
Jesteś beznadziejna!
Do tego jeszcze
rzuciłaś pracę?
Jesteś szalona!
- Boże, Mi-suk! - Chodź tu!
Seok-ryu.
- Miałaś mnie wysłuchać! - Bijesz Seung-hyo!
- Bijesz mojego syna! - To niedorzeczne!
- Tak ciężko na to pracowałaś! - Przestań!
- Taka dobra praca. - Stój!
- Czemu ją rzuciłaś? - Hej!
- Ty gówniaro! - Przestań.
- Nie wierzę. - To boli!
Odbiło ci?
- Musimy uciekać! - Stójcie!
- Hej! - Nie skończyłam z tobą!
Po co mnie ze sobą zabrałaś?
Nie mam po co uciekać!
Uchroniłam cię przed pobiciem.
To przez ciebie oberwałem porami!
Co teraz zrobisz?
Potraktuj to jak zabawę w berka.
- Stój! - Jak nas złapią, to po nas.
Hej!
Liczę do dziesięciu!
Raz, dwa, trzy, cztery,
pięć, sześć, siedem, osiem,
dziewięć, dziesięć!
Jak nas złapią, to po nas.
Wracaj tu!
Stój, Bae Seok-ryu!
Hej!
Co za smarkula. Wracaj tu!
Hej.
Już nas nie śledzi, nie?
Zgubiliśmy ją dawno temu.
Czemu nie powiedziałeś? Przestalibyśmy uciekać.
Po co biegliśmy aż tutaj?
Jestem wykończona!
Nie tak agresywnie.
To ty pierwsza złapałaś mnie za rękę.
Hej.
Kup mi coś do picia.
Oszalałaś?
Sklep jest na dole!
Zaraz się zrzygam z pragnienia.
Przełknij ślinę.
Bezduszny dupek.
Jestem padnięta.
Musisz więcej ćwiczyć, skoro tak się zmęczyłaś.
Posiedź przy biurku przez dziesięć lat i zobaczysz,
czy twoje ciało wyjdzie z tego cało.
To tylko wymówka. Mogłaś więcej ćwiczyć.
Ale gorąco.
Czemu nie ma wiatru?
Chodź na chwilę.
Co teraz? Co robisz?
Stań tutaj.
Naprawdę znów użyjesz mnie jako ludzkiej tarczy?
Teraz jesteś przebieralnią.
Zasłoń mnie, muszę to zdjąć.
Dlaczego mi to robisz?
Rety.
Ile miałaś warstw? Jesteś matrioszką czy co?
Co to?
Wiesz, taka rosyjska zabawka. Lalka w lalce.
Wyglądam jak lalka?
Raczej jak pajac.
Zniszczę cię.
Skończ zrzucanie skóry.
Na dużo ci dziś pozwalam.
Mogę się odwrócić?
Odwracam się.
Czemu nie odpowiadałaś?
Powinnam była cię posłuchać.
Teraz mama nie odezwie się do mnie cały dzień.
Obstawiam dwa dni.
Do bani.
Powinnam była lepiej przyjrzeć się twarzy mamy.
Tęskniłam za nią.
Trzeba było nie ściemniać.
Czemu jej powiedziałaś, że zdradziłaś faceta?
Nie wierzysz,
że go zdradziłam?
Czemu nie?
Może jestem nieodpartą femme fatale.
- Ty? - Hej.
Nie oceniaj książki po okładce.
Prawdę mówiąc,
ukrywam coś bardzo ważnego.
To ukrywaj dalej.
Wkurzasz mnie.
Mam to gdzieś.
I tak nie zgadniesz.
W ogóle mnie to nie rusza. Nic mi nie jest.
A nie wyglądasz.
Podjęłaś dwie ważne decyzje jednocześnie.
Tylko lalce by to nie zaszkodziło.
Myślisz, że jestem lalką?
Może kukiełką szatana.
Zamknij się.
Miałam wrażenie,
że moje życie się przegrzewa.
Wiesz, jak ciężko pracowałam.
Studiowałam w Korei,
potem nagle pojechałam do USA i musiałam
przywyknąć do życia tam.
Znalazłam pracę
i zaręczyłam się.
Życie na pełnych obrotach…
przegrzało mi procesor.
Ekran zrobił się czarny,
klawisze przestały działać.
Nie miałam wyboru,
musiałam się zresetować.
To była moja wymówka, by rzucić pracę i odwołać zaręczyny.
To odważny krok.
Tak.
Musiałam wrócić, nim moja odwaga się skończyła,
a determinacja posypała.
Przepraszam. Zrobi nam pan zdjęcie?
- Jasne. - Dziękujemy.
Tutaj.
- Na trzy. - Dobrze.
Raz, dwa, trzy.
Zrób też poziomo.
Dobrze.
Raz, dwa, trzy.
- Proszę. - Dzięki.
Dziękuję.
Wam też zrobić zdjęcie?
- Nie. - Nie, dzięki.
Jak na sygnał.
Jesteście idealnie zgrani.
Musicie być parą od dawna.
- Nie jesteśmy… - Nie.
To skąd się znacie?
To syn koleżanki mojej mamy.
Córka koleżanki mojej.
- To do widzenia. - Dziękujemy.
To Dong-jin.
Zaczekaj!
Halo?
Mama chce, żeby Seok-ryu wróciła do domu. Mówi, że już jej nie uderzy.
Zabrakło jej energii.
Czyżby? Dobrze.
Co powiedział?
Twoja matka się uspokoiła
i chce, żebyś wróciła.
- Kłamiesz. - Nie.
Nie będzie już agresywna.
Chce to rozwiązać pokojowo.
Nie wierzę jej.
Złamała obietnicę, żeby mnie wysłuchać.
Znowu mnie pobije.
Nie zrobiłaby tego. Ma chore ramiona i nadgarstki.
Wcześniej wyglądała na zdrową.
Mogę iść z tobą, jeśli chcesz.
Czemu nagle jesteś miły?
Ciocia Mi-suk lubi mnie bardziej niż ciebie.
Niestety nie mogę zaprzeczyć.
Czekaj!
Boże.
Dobra robota.
Da to pani pacjentowi,
którego wcześniej przywiozłam?
Dziękuję. Do jutra.
Przepraszam.
Dzień dobry.
Jak twoja ręka?
W porządku.
Przepraszam.
Niepotrzebnie się wtrąciłem.
W porządku.
Trochę się wygłupiłeś, ale masz dobre serce.
Do widzenia.
- Przepraszam. - O co chodzi?
Mogę zapytać, jak masz na imię?
Posłuchaj. Jestem ratowniczką od sześciu lat.
Wielu ludzi pytało mnie o imię i numer telefonu,
ale nikt się ze mną nie skontaktował.
Ja to zrobię.
I tak ci nie powiem.
- Dobranoc! - Czekaj!
SZPITAL UNIWERSYTECKI JESEUNG
Proszę.
Co to jest?
Kobieta, która pana przywiozła, kazała to panu dać.
Cukierki glukozowe.
Proszę je zjeść, gdy spadnie panu cukier.
I koniec z alkoholem.
W razie czego proszę dzwonić na pogotowie.
DZIENNIK CHUNGWOO
Mam słabość…
do wzruszających historii.
Zaczekaj.
Daj mi chwilę.
Nie jestem gotowa.
I nie będziesz.
Czekaj!
Kto tam?
Ciociu, to ja. Przyprowadziłem Seok-ryu.
Dobrze. Wejdźcie.
Widzisz?
Idź pierwszy.
Chyba płacze.
Mamo.
Płaczesz?
Przepraszam, mamo.
Nie płacz.
Chodź tu.
Zakończmy to.
Uciekaj!
Co robisz?
Przyprowadziłem ją,
więc rób z nią, co chcesz.
Hej! Co? Otwieraj!
Otwieraj!
Dalej, otwórz drzwi.
Zdradziłeś mnie. Jutro cię zabiję!
Jutro?
Myślisz, że dożyjesz?
Mamo.
Wysłuchaj mnie.
- Wejdź. - Złość szkodzi zdrowiu.
Już dobrze! Mamo!
- Chodź tu. - Mamo!
Powiedz mi to wprost! Co się stało?
Powiedz mi!
To prawda, że nie znasz koreańskiego?
Przyjechał z zagranicy.
Powiedz coś w obcym języku.
No dalej!
Chyba nic nie potrafi.
Głupi jesteś?
Hej!
Bae Seok-ryu.
Zabije cię za dokuczanie głupkowi.
Co powiedziałeś?
Powtórz.
Zabiję was, jak nie zostawicie go w spokoju!
Skoro wróciła, znów zapanuje chaos.
Już mnie tu walnęłaś, mamo! Uderz gdzie indziej!
Boli? To wiesz, jak się czuję!
Masz prawie 60 lat.
Nie powinnaś byś spokojniejsza?
Wysłuchaj mnie, proszę!
To boli!
POWRÓT
POWRÓT DO DOMU
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
W zasadzie wychowałam Seung-hyo.
Nie ufaj jej. Każde jej słowo to kłamstwo.
To pierwsza wariatka,
jaką poznałem.
Nie wierzę, że taki niejadek wyrósł na człowieka sukcesu.
Jestem z ciebie dumna.
Seok-ryu!
Co tu robisz?
Nie chcesz mnie tu, prawda?
Nie chciałaś, żebym wróciła.
Pozbyłaś się mojego pokoju.
Cofnąłem czas.
Odtworzyłem twoją przeszłość.
Napisy: Zuzanna Falkowska