(รักอยู่ประตูถัดไป)
อากาศเลิศสะแมนแตนมาก
จริง อากาศวันนี้ ช่างเหมาะแก่การปีนเขาสุดๆ
นี่ ถอดแว่นกันแดดเถอะ เดินๆ ไปเดี๋ยวก็กลิ้งหรอก
ก็ได้
- นี่ อินซุก - จ๊ะ
วันนี้หน้าเธอดูตึงเปรี๊ยะเชียว ริ้วรงริ้วรอยก็ไม่มี
- จริงเหรอ - อือ
โบท็อกซ์ที่ฉีดมาคงจะสัมฤทธิผลแล้วสินะ
อุ๊ยตาย ฉีดโบมาเหรอ ตรงไหนน่ะ
- หว่างคิ้ว ร่องแก้ม แล้วก็… - แล้วก็…
ไม่รู้สิ จิ้มตรงไหนได้ก็จิ้มมาหมดเลย
- ก็ไม่รู้สินะ - ทำไมยะ
ไม่เห็นจะต้องแต่งเติมอะไรลงบนหน้าเลย
การแก่ตัวลงตามธรรมชาติน่ะ งดงามที่สุดแล้ว
หล่อนน่ะใช้เครื่องสำอางแพงสุดเลยจ้ะ แม่คุณ
ฉันแค่มีมารยาทกับผิวเฉยๆ
อ๋อจ้า ประเทศเราเก่งเรื่องมารยาทอยู่แล้ว
- นี่ แจซุก - หือ
เธอก็ไปทำอะไรกับหน้ามาใช่ไหม ฉ่ำวาวมาเลยนะ
ก็เมื่อวานฉันดีท็อกซ์ลำไส้มาไง ด้วยน้ำลูกพรุน
คงสัมฤทธิผลแล้วสินั่น
- อือ สัมฤทธิผลละ - โอ๊ย ให้ตาย
หูรูดนี่คุมไม่อยู่เลย
นี่ เมื่อวานเธอกินอะไรมายะ
- น้ำลูกพรุนจ้ะ - น้ำลูกพรุน
ฉันก็เหมือนกัน
เมื่อวานฉันส่องกระจกตอนอาบน้ำ
ก้นนี่เสียทรงอย่างกับเต้าหู้เละๆ เลย
แต่ก่อนทรงสวยเหมือนลูกพีชนะ บอกก่อน
- ตายละ - เหลือเชื่อ
เพราะแบบนี้ไง ยิ่งแก่ถึงยิ่งต้องออกกำลังกาย
เราถึงได้มาปีนเขากันอยู่นี่ไง
โธ่ ไม่ได้หมายถึงอันนี้สิ
- งั้นอะไร - ขมิบแล้วก็ปล่อย
- โอ๊ย ฉันก็ขมิบไม่ค่อยอยู่ - หมายถึงอะไร
บริหารน้องสาวให้ฟิตไง
- ฉันไปก่อนละนะ - บริหารน้องสาว
- ขมิบแล้วก็ปล่อย - อากาศดีจัง
ตายแล้ว
นี่
ขมคอ
นี่ รอด้วยสิ
รอด้วย
นี่
โอ๊ย เธออย่ามาใกล้ฉันนะ
ให้ตายสิ ไม่ไหวเลย
อุ๊ยตาย มีซุก เธอซื้อชุดปีนเขาใหม่มาเหรอ
- อุ๊ย - สีสันแจ่มมาก
ใช่ พออายุมาก รสนิยมก็คงเปลี่ยนไปมั้ง
สีแดงมันดึงดูดซะเหลือเกิน
ใช่รสนิยมที่ไหน เพราะความชราหรอกย่ะ
พอคนเราอายุมาก หลอดเลือดฝอยที่จอประสาทตาก็จะเปลี่ยน
เลยมองสีที่มีความยาวคลื่นสั้น อย่างสีน้ำเงินไม่ค่อยเห็น
ในขณะที่มองเห็นสีที่มีความยาวคลื่นสูง อย่างสีแดงได้ชัดแจ๋วไงจ๊ะ
ต๊าย ช่างแสนรู้ซะจริงจ้ะ แม่คุณ
นี่ อันนี้เป็นผ้าคุณสมบัติพิเศษแหละ "คอร์เท็กซ์" น่ะ
"กอร์เท็กซ์" มากกว่ามั้ง ไม่ใช่ "คอร์เท็กซ์" จ้ะ
เออจ้า กอร์เท็กซ์นั่นแหละ พอดีอิฉันลิ้นเปลี้ย
ตัวนี้ที่ลูกสาวฉันส่งมาให้จากอเมริกาไง เห็นว่าแพงเอาเรื่อง
- ก็ดูแพงจริงนะ - จริง คงแพงหูฉี่
ซอกรยูนี่อภิชาตบุตรจริงๆ
ใช่
ฉันไม่กล้ารับของที่ซื้อด้วยเงินลูกหรอก
รู้ว่าเขาลำบากกว่าจะได้มา
แหม รอลูกซื้อให้ก่อนแล้วค่อยมาพูดเนอะ
ฉันไม่ให้ค่ากับของนอกกายพวกนั้นหรอก
แค่การมีอยู่ของซึงฮโยลูกฉัน ก็นับว่าเป็นของขวัญแล้ว
อุ๊ยตาย แล้วคิดว่าซอกรยูลูกฉันไม่ใช่เหรอยะ
ฉันว่าจะไม่พูดแบบนี้แล้วนะ เพราะเดี๋ยวจะหาว่าขิง
แต่ซึงฮโยลูกฉันเพิ่งได้ไปพบกับ ท่านประธานาธิบดีเมื่อไม่นานนี้เอง
หอสมุดที่ซึงฮโยออกแบบ ได้รับรางวัลจากการแข่งขันสถาปัตยกรรมน่ะ
ท่านก็เลยมาเยี่ยมเยียนด้วยตัวเอง
แล้วก็อวยยศว่า เป็นต้นแบบสาธารณูปการอะไรประมาณนี้
ซึงฮโยนี่สุดยอดจริงๆ
แน่นอน
นี่ พวกเธอจ๊ะ
รู้ไหมว่าใคร คือคนที่รวยเป็นอันดับสองของโลก
- รู้สิ เจเดน เบคเกอร์ไง - อ๋อ
ซีอีโอของเกรปน่ะเหรอ
ออกไปถามคนต่างบ้านต่างเมืองดูสิ ถึงจะไม่รู้ว่าใครคือประธานาธิบดีเกาหลี
แต่ทุกคนรู้จักเจเดน เบคเกอร์
ซอกรยูลูกสาวฉันกับตาคนนั้น
จิบเบียร์คุยสัพเพเหระกัน ทุกคืนวันศุกร์เลยจ้ะ
ทั้งหมดทั้งสิ้นนั้นเป็นเพราะลูกฉัน ทำงานในบริษัทที่เลิศที่สุดไง
ก็แกเรียนจบจาก มหาลัยขึ้นชื่อในอเมริกานี่เนอะ
เผื่อจะลืมว่าซึงฮโยลูกฉัน ยืนหนึ่งในภาควิชาสถาปัตยกรรมม.ฮันกุกนะจ๊ะ
ซอกรยูลูกฉัน นอกจากจะเรียนจบเร็ว
แกยังผ่านเข้าบริษัทชื่อดังทั้งหลายแหล่ด้วยนะ
ที่จริง เกรปไม่ได้เลือกซอกรยูหรอก
ซอกรยูต่างหากที่เลือกเกรปเอง
ซึงฮโยเขามีส่วนร่วมในการออกแบบ ศูนย์ศิลปะในนิวยอร์ก
ซึ่งคว้ารางวัล สถาปัตยกรรมระดับนานาชาติมาด้วย
เห็นว่าเป็นครั้งแรกสุดในเกาหลีเลยนะเออ
ซอกรยูมันเป็นสุดยอดบุคลากร
ในบริษัทระดับโลก ที่มีอัจฉริยะอยู่เต็มไปหมดเชียวนะจ๊ะ
เธอคงนึกไม่ออกหรอกย่ะ ว่าลูกฉันได้ค่าจูงใจเยอะแค่ไหน
เธอ จงจำไว้ให้ขึ้นใจนะว่าซึงฮโย เขาเคยเป็นนักกีฬาว่ายน้ำทีมชาติมาก่อนด้วย
คนเราจะเก่งอะไรสักอย่างก็ว่ายากแล้ว
แต่ลูกชายฉันทำอะไรยากๆ ที่ว่านั่นได้จ้ะ
นี่ ซอกรยูลูกฉันน่ะ สวรรค์ประทานลงมานะขอบอก
เธอรู้ไหมว่าฉันฝันว่าอะไร ตอนอุ้มท้องซอกรยู
- ฉัน… - เธออยู่ในแดนสวรรค์สีรุ้ง
- แล้วก็มีต้นไม้ต้นใหญ่ต้นหนึ่ง - อือ
เธอเดินเข้าไปใกล้เหมือนถูกสะกด แล้วก็เจอผลทับทิมสุดเย้ายวน
เลยเด็ดเป๊าะเข้าให้ รู้ตัวอีกทีก็ท้องซอกรยูแล้ว
- แหม ฉันจำได้หมดละ - ขอบใจนะ
โม้อย่างกับนิทานพื้นบ้าน ซึงฮโยลูกฉันน่ะ…
ส่วนของซึงฮโย เธอถูกย้ายไปทำงานที่ฝรั่งเศส
โดยไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าท้องอยู่
แล้วก็ฝันว่ามังกรเขียวคาบลูกแก้ว ขึ้นจากแม่น้ำเซนไปสวรรค์ใช่ไหมล่ะ
ยัยตัวร้ายนี่หัวดีแฮะ
ตำนานการประสูติเหรอนั่น ถ้าปฐมกษัตริย์ได้ยิน ต้องหลั่งน้ำตาแล้วนะ
- ฉันเนี่ย… - ให้ตายสิ
โอ๊ย ยัยสองคนนั้น พูดแต่เรื่องเดิมๆ ไม่จบไม่สิ้นสักที
เลือดจะไหลออกทางหูอยู่แล้วเนี่ย
พวกนางแค่อยากจะอวดว่าลูกได้ดีน่ะ
คิดว่าวันนี้ใครจะมาเหนือ
- ฮเยซุก - ฮเยซุกเหรอ ทำไมล่ะ
เพราะนางเป็นนักการทูต ก็เลยฝีปากดีด้วยว่างั้น
ไม่ไง ก็ได้ยินว่าวันนี้ ซึงฮโยจะได้รับรางวัลอะไรอีกแล้วนี่
(รางวัลแมกกาซีนปี 2024)
(รางวัลแมกกาซีนการออกแบบ)
(ชเวซึงฮโย)
รุ่นพี่
ท่านประธานหรอกเหรอ
มาแล้วเหรอ
ฉันก็นึกว่ามีแต่ดาราตัวท็อป ที่ได้มาร่วมงานประกาศรางวัลนี้
ซึงฮโยเซเลบสุดๆ เลยนี่หว่า
รุ่นพี่เขาอยู่ไหนคะ
ซึงฮโยน่ะเหรอ ไม่รู้สิ
อ้าว
(ชเวซึงฮโย ซีอีโอ สถาปนิกที่จดทะเบียน)
จะออกแบบอนุสรณ์สถานเหรอคะ
ใช่ครับ
ว่าแต่ทำไมถึงอยากเจอฉันล่ะ
ผมเคยลงพื้นที่จริงมาเยอะแล้ว
แต่ผมว่าผมยังไม่เคย ฟังความเห็นจากคนหน้างานเลย
ได้ยินว่าคุณทำงานเป็นผู้นำพิธีศพ มา 20 ปีแล้วนี่ครับ
นานขนาดนั้นแล้วเหรอ
ฉันทำงานนี้มาก็นาน
แต่คุณเป็นคนแรกเลยนะคะ ที่มาขอฟังความเห็นจากฉัน
งั้นเหรอครับ
ผมอยากสร้างออกมาให้ดีน่ะครับ
ให้เหมาะสม
ด้วยความจริงใจ
ไม่รู้ว่าฉันจะช่วยอะไรได้หรือเปล่านะคะ
บอกผมมาได้ตามสบายเลยครับ
ว่ารู้สึกยังไงบ้างในตอนที่ทำงานนี้
เมื่อไม่นานมานี้ คุณแม่ฉันเพิ่งจะเสียชีวิตไปค่ะ
คงปวดใจแย่เลยนะครับ
เป็นสิ่งที่ไม่ว่าใครก็ต้องเผชิญสักครั้ง ในชีวิตอยู่แล้วนี่คะ
อย่างน้อยก็ดีแล้วค่ะ
ที่ฉันได้ส่งท่านไปอย่างงดงาม ด้วยสองมือของฉันเอง
ลูกสาวมาส่งท่านจากไปทั้งที
ท่านเองก็คงจะจากไปอย่างเบาใจครับ
ค่ะ
ฉันก็เลย
อยากให้การมาเยือนที่นี่ เป็นเรื่องที่น่าเบาใจด้วยเหมือนกันค่ะ
อนุสรณ์สถานไม่จำเป็น ต้องเคร่งขรึมและเศร้าซึมเสมอไปนี่คะ
ก่อนจากไป ทุกคนต่างก็เคยมีชีวิตทั้งนั้น
ที่นี่เป็นที่ที่มีคนที่เรารักอยู่ด้วยซ้ำ
เราสร้างจุดพักผ่อนแห่งความทรงจำ ที่ล็อบบี้กันดีไหมครับ
ให้อารมณ์เหมือนหอสมุดเล็กๆ หรือคาเฟ่อะไรแบบนั้น
วางหนังสือเล่มโปรดของผู้ตายไว้
เปิดเพลงที่ผู้ตายชอบ
คนที่มาเยี่ยมผู้ล่วงลับ จะได้จดจำพวกเขาให้ลึกสุดหัวใจ
อาจจะเสียน้ำตาบ้าง
แต่มันจะเป็นพื้นที่อบอุ่น ที่จะสร้างรอยยิ้มได้ด้วยนะครับ
ดีงามมากค่ะ
คิดอะไรแบบนั้นออกได้ยังไงคะเนี่ย
ขอโทษทีนะครับ
ผมขอรับสายสักครู่
ฮัลโหล
พี่ ตอนนี้ผมไม่สะดวกคุย…
แกอยู่ไหนวะเนี่ย งานประกาศรางวัลจะเริ่มแล้วนะเว้ย
พี่ เดี๋ยวผมรีบไปเลย
ด้วยการออกแบบ ที่กลมกลืนกับสภาพแวดล้อม…
โอ๊ย ใกล้จะถึงคิวแล้วนะ
รุ่นพี่เขาบอกว่าจะมาทันเวลาไหมคะ
นี่ทำอะไรคะ ท่านประธาน
ก็ฉันเป็นซีอีโอร่วมของ บริษัทสถาปัตยกรรมอเทลิเยร์ อินไง
ฉันก็ควรออกไปรับรางวัลแทนปะ
ลำดับต่อไป เราจะประกาศ ผู้ชนะรางวัลความคิดสร้างสรรค์ครับ
แย่แล้ว
งานประกาศรางวัลแมกกาซีนครั้งที่ 17 ประจำปี 2024
- สาขาความคิดสร้างสรรค์ ได้แก่ - ไม่นะ
สถาปนิกและซีอีโอร่วม ของบริษัทสถาปัตยกรรมอเทลิเยร์ อิน
คุณชเวซึงฮโยครับ
- เดี๋ยวมานะ - อย่าออกไปนะคะ
- หือ - อ้าว
- อือ - รุ่นพี่
- ผมไม่ได้มาสายนะ - เออๆ
ดูมันๆ กลัวใครไม่รู้มั้งว่าเป็นพระเอก
มาในจังหวะบีบหัวใจสุด
หน้าตาแบบนั้น เอาอะไรมาไม่ใช่พระเอกล่ะคะ
(รางวัลแมกกาซีนการออกแบบ สาขาความคิดสร้างสรรค์)
เรามาฟังความรู้สึกที่ได้รับรางวัล ของสถาปนิกชเวซึงฮโยกันครับ
ขอบคุณครับ
โธ่ รุ่นพี่นี่นะ ก็บอกแล้วไงว่าให้เตรียมคำพูดมา
ต้องพูดให้ยาวไว้ก่อน
กล้องจะได้จับความหล่อนั้นไว้ได้ทุกมุม
เฮ้ย ชื่อเว้ย พูดชื่อออกมาด้วยสิ
ผมมาจากบริษัทสถาปัตยกรรม อเทลิเยร์ อินนะครับ
ขอเสียงปรบมือดังๆ ด้วยครับ
ยะฮู้
สมัยนี้ใครเขาตะโกน "ยะฮู้" บนยอดเขากันล่ะ เชยชะมัดเลย
ฉันนี่แหละตะโกน จะทำไมยะ
นี่คือมารยาทที่ฉันมีต่อขุนเขาจ้ะ
เดี๋ยวก็โดนแจ้งจับหรอก
โอ๊ย ใครมันจะแจ้ง ขอแค่ไม่ใช่เธอก็จบ
ยัยสองคนนั้นยังตีกันไม่เลิกอีกแฮะ
เดี๋ยวก็ตัวติดกันอยู่ดี ไม่รู้จะตีกันให้เปลืองแรงเปล่าทำไม
ก็นั่นน่ะสิ
นี่
ฉันมีของจะให้พวกเธอด้วยนะ
- อะไรเหรอ - ว้าว
การ์ดงานแต่งซอกรยูมาแล้วสินะ
โห ตายแล้ว
ฉันอุตส่าห์เก็บไว้
กะจะให้ตอนบรรยากาศเป็นใจเชียวแหละ
นี่ เด็กมันจะแต่งที่อเมริกา เธอก็ยังจะร่อนการ์ดอีกเหรอ
แน่นอน คนอื่นทำยังไงฉันก็ต้องทำด้วย
โอ๊ย สวยจัง
แหม ยัยตัวดีนี่น่าอิจฉาชะมัด ลูกสาวจะได้เป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว
ได้ปลดเปลื้องภาระก้อนใหญ่ในชีวิตแล้วสิเนี่ย
จะว่างั้นก็ได้แหละ
เฮ้อ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ฉันจะกำจัด ยัยก้อนภาระไม่เอาไหนที่บ้านได้บ้าง
- โธ่ เดี๋ยวโมอึมก็คงมีแฟนแหละ - จริง
จริงสิ ช่วงนี้ซึงฮโย ก็ยังไม่ได้คบหาใครเหรอ
- อือ เขางานยุ่งมากน่ะ - อ๋อ
ไอ้ที่ว่ายุ่งจนหาแฟนไม่ได้เนี่ย ข้ออ้างทั้งนั้นแหละ
ดูอย่างซอกรยูสิ ยุ่งหัวหมุนขนาดนั้นยังมีแฟนได้เลย
ฉันเคยบอกใช่ไหมว่าตาลูกเขยซง เป็นทนายความระหว่างประเทศแหละ
- นี่ - สวยจัง
สาวๆ ที่ขอทำความรู้จักกับซึงฮโย เยอะเท่าคันรถจ้ะ
อ๋อเหรอ
ท่านรัฐมนตรีกับผอ.โรงพยาบาลพ่อซึงฮโย
มาตามตื๊อขอให้ซึงฮโย คบกับลูกสาวตัวเองกันใหญ่เลยแหละ
ร่อนการ์ดแต่งงานให้ได้ก่อน แล้วค่อยมาพูดเนอะ การ์ดแบบนี้น่ะ
โอ๊ย เหน็บกินขา
จบการแข่งขัน นามีซุกคว้าชัยไป
อุ๊ยตาย งานแต่งเดือนหน้าแล้วนี่
ใช่ไง
ใกล้แล้วนี่นา
ยะฮู้
ผู้โดยสารคะ เรากำลังเตรียมลงจอดแล้ว
รบกวนเปิดหน้าต่าง และปรับที่นั่งให้ตรงด้วยนะคะ
ขอโทษทีนะคะ
ผู้โดยสารคะ
อุ๊ยตาย ขอโทษนะคะ
ฉันต่างหากค่ะที่ต้องขอโทษ คงตกใจสินะคะ
ไม่ค่ะ เผอิญฉันกำลังฝัน ว่าโดนใครบางคนตีอยู่พอดีด้วย
ตายจริง
ฝันร้ายสินะคะ
อาจเป็นฝันบอกเหตุก็ได้ค่ะ
ถึงแล้ว
(ตอน 1: คัมแบ็ก)
ให้ตายสิ อยู่ไหนเนี่ย
อะไรวะนั่น
แบซอกรยู
เห็นหน้าจองโมอึมแล้ว ค่อยรู้สึกเหมือนมาถึงเกาหลีหน่อย
นี่
อยู่ดีๆ แกก็โทรมาบอกว่าอยู่สนามบิน รู้ไหมว่าฉันตกใจแค่ไหน
ฉันไม่ได้อาบน้ำมาด้วยซ้ำเนี่ย
เบอร์นั้นเลยเหรอ
คิดถึงเจ๊ถึงขั้นต้องรีบแจ้นมา ด้วยหน้าเปื้อนเขม่างี้เลย
นังบ้านี่
กินอะไรผิดสำแดงที่อเมริกามาหรือไง ทำไมเสี่ยวเบอร์นี้
เนอะ
ฉันก็ว่ามันชวนอี๋นิดนึงเหมือนกัน
นี่ แต่ยังไงเราก็ไม่ได้เจอกันตั้งกี่ปีแล้ว
หยุดเอือมแล้วทำหน้าดีใจหน่อยได้ปะ
มากอดมา
ให้ไว
นังหัวขโมย
นังโจรขโมยกระเป๋า
เฮ้ย
แกนึกจะปิดก็ปิดดื้อๆ ได้ไงเล่า
เกือบหนีบหน้าแล้วไหมล่ะ
ต้องได้ออกรายการเรื่องจริงผ่านจอก่อน แกถึงจะสำนึกได้ใช่ไหม
ว่าการยื่นหน้าออกนอกหน้าต่าง มันอันตรายแค่ไหน
เมื่อกี้แกพูดเหมือนหน่วยกู้ภัยตัวจริงเลยว่ะ
ไม่ใช่แค่เหมือนสิ ใช่เลยแหละ
ก็นั่นแหละ
จองโมอึมที่เคยสวมผ้าคลุมสีแดง กระโดดจากกำแพงหายไปไหนซะแล้วล่ะ
ฉันชอบยัยเด็กนั่นแท้ๆ
นี่ ต้องกราบยัยเด็กนั่นงามๆ เลยนะ ฉันถึงได้มีอาชีพอย่างทุกวันนี้
เมื่อก่อนฉันทำแบบนั้นไปทำไมนะ
ไปที่เกิดเหตุไฟไหม้มาเหรอ
ใช่ ถ้าทีมดับเพลิงระดมกำลัง เราก็ต้องตามไปด้วย
แต่ดีที่ไม่มีผู้เสียชีวิต
ดีไปเนอะ
ว่าแต่ว่า
ทำไมแกผอมแห้งแบบนี้ล่ะ
แกลดน้ำหนักเอาเป็นเอาตาย เพื่อจะใส่ชุดแต่งงานว่างั้น
กระดูกไหปลาร้านี่ฆ่าแกไปเลยปะ
กรอบหน้านี่เฉือนเลือดซิบได้เลยนะ
ช่วยงดพูดอะไรที่เสี่ยงตาย อย่างคำว่า "ฆ่า" หรือ "เฉือน" ได้ปะ
ได้ยินแล้วหลอนไปถึงเรื่องงาน
ซอรี่จ้ะ
แกได้โทรบอกคุณน้าหรือยัง
แม่ฉันไม่เห็นบอกเลยว่าแกจะกลับมาเกาหลี
ก็ นั่นแหละ
แกคงบอกเองแล้วแหละเนอะ แล้วบอกซึงฮโยยัง
คงยุ่งอยู่แหละ จะบอกไปทำไม
แล้วหมอนั่นมันสบายดีไหม
ก็สบายดีนะ
นี่ เมื่อกี้แกน่าจะเอ่ยชื่อ ตอนพูดแสดงความรู้สึกด้วยสิวะ
ก็พูดไปแล้วไง
ไม่ใช่ชื่อบริษัทสิวะ ชื่อฉันเนี่ย
ดูจากสีชุดแกก็รู้เลย ไปอนุสรณ์สถานมาอีกแล้วล่ะสิ
ใช่
เอาเข็มทิศมาไหมเนี่ย
ไม่นะ
ไม่ก็แย่ละ ปัดโธ่ ไปหลอกผีเถอะน้อง
แกเป็นสถาปนิกนะเว้ย ไม่ใช่ซินแสฮวงจุ้ย
ส่วนหนึ่งของงานสถาปนิก
คือการชี้ให้เห็นบริบททางวัฒนธรรม และความเป็นมาของพื้นที่นะ
ประเทศเรามีศาสตร์เกี่ยวกับทำเลฮวงซุ้ย
มาตั้งแต่โบราณด้วยซ้ำนะ
รุ่นพี่พูดถูกทุกประการค่ะ
ยังไม่เก็บกล้องอีก
แค่ได้อยู่กับรุ่นพี่ ฉันยอมไปอนุสรณ์สถานได้เป็นร้อยครั้งเลยค่ะ
ขอแค่รุ่นพี่โอเค ฉันยอมถูกฝังทั้งเป็นพร้อมกันเลยก็ได้
อย่าฆ่าฉันเลย
ฝังหนีบติดกันก็ไม่ว่านะ
ยัยนี่น่ากลัวว่ะ เหมือนพูดจากใจ
น่ากลัวอยู่นะ
สุดยอด เฮ้ย โนยุนซอนี่นา
นี่ แกรู้จักกับโนยุนซอเหรอ
รู้จักเหรอคะ รู้จักได้ไง
ไม่เชิงว่ารู้จักหรอก
คราวก่อนเราเคยเจอกันแบบผ่านๆ ตอนงานเปิดตัวออบลิก
เอาเรื่องว่ะ เราเข้าไปทักโนยุนซอกันเถอะ
ผมยุ่งอยู่ ต้องไปแล้ว
เฮ้ย แกจะไปไหนของแกเนี่ย
นั่นโนยุนซอ เทพธิดาแห่งยุค
สาวในฝันของผู้ชายวัยเลขสองเลขสาม ยืนอยู่ตรงนั้น
แกจะไปไหนเล่า
สำหรับผม โลกในฝันต้องมาก่อนคนในฝัน
- จะไปที่นั่นอีกแล้วใช่ไหม - แน่นอน
ไม่ได้ๆ ไม่ให้ไป
จนกว่าฉันจะได้ลายเซ็น และถ่ายรูปคู่กับโนยุนซอ แกห้ามไปเด็ดขาด
รุ่นพี่ ไปเถอะค่ะ รีบชิ่งไปเลยค่ะ
- เฮ้ย - ฝากที่เหลือด้วย
ไม่ๆ
สวัสดีค่ะ
(แบซอกรยู)
"แกงกองทัพฮึงบู"
"ซุปกระดูกวัวซันชิน"
"หมูห่อคุณยายควอน"
แกลืมอักษรเกาหลีหรือไง
จะไล่อ่านป้ายทำไมนัก
ไม่รู้สิ ตอนนี้มีแต่ป้ายร้านอาหาร อยู่ในสายตาฉันแฮะ
อ๋อ
นี่ฉันหิวสินะ
ใช่ไง
เลยเวลากินข้าวแล้วไหม
น่าอร่อยไปหมดเลย
"ไก่ทอดคลุกซอสบ้านสามี"
อันนั้นดูทรงไม่น่าอร่อย
อย่าโลภมาก เลือกมาร้านเดียวพอ
ร้านเดียวเหรอ
ถ้าให้เลือกร้านเดียว…
ทานให้อร่อยนะคะ
- ขอบคุณค่ะ - ขอบคุณค่ะ
นี่
ฉันว่าเลือดคนเกาหลี ต้องแดงแจ๋กว่าคนชาติอื่นแน่ๆ
เพราะมีโคชูจังอยู่ในสายเลือด
โห ทฤษฎีทางวิทยาศาสตร์สุดๆ
แต่ฉันนึกว่า เราจะไปที่ร้านของบ้านแกซะอีก
โธ่ ก็เราเคยมาที่นี่กันประจำ สมัยเรียนม.ปลายไง
เอ้ามา ไหนลองดื่มด่ำความหลัง และแกล้มต๊อกไปพร้อมกันดูซิ
เฮ้ย
จะขาดไส้กรอกเลือดไปไม่ได้สิ
บรรจุกระสุน
เริ่มการต่อสู้
กินละนะ
อร่อยอะ
อร่อยจริง
เผ็ดแฮะ
เผ็ดชะมัดเลยว่ะ
ทำไมเผ็ดจังล่ะ
ทำไงดี ต่อมรับรสเผ็ดของฉัน เจ๊งแล้วแหง ไรเนี่ย
ซดน้ำตามสิ ไหวไหมเนี่ย
เลือดแดงแจ๋คงจางแล้วแหละ
แกสูญสิ้นอัตลักษณ์คนเกาหลีแล้วนะ
- โอ๊ย เผ็ดเกิน - ซอกรยู ไม่ได้การละ
งั้นล้างน้ำให้น้องซอกรยูนะจ๊ะ
- ทำอะไรของแก - อ้าม
ไม่เป็นไรน่า
ฉันก็มีศักดิ์ศรีนะเว้ย ทำงี้ก็เกินไปปะ
ไม่เป็นไรน่า
- ซ่อน - หือ
- สวัสดีครับ - จ้ะ เอาอะไรเอ่ย
ต๊อกบกกีหนึ่งที่ครับ แล้วก็ของทอดรวมมิตรหนึ่ง
ไส้กรอกเลือดด้วยนะครับ ใส่ปอดกับตับแบบจุกๆ มาเลย
- ได้จ้ะ - นั่นดงจินนี่
- ใช่ไง - น่าอร่อยจัง
คนพวกนั้นทำอะไรกันน่ะ
ไม่สบายเหรอ
ได้แล้วจ้ะ
ขอบคุณครับ
จ่ายเงินตรงนี้เลย
ครับ
เรียบร้อย
- ขอให้เฮงๆ นะครับ - กินให้อร่อยนะจ๊ะ
น่าอร่อยจัง
- ผอ. - เปิดถุง ปฏิบัติ
ปล่อยหูผมก่อนเถอะ
- จะเปิดไม่เปิด - เปิดๆ
ต๊อกบกกีหนึ่งที่มี 500 แคลอรี
แล้วยังมีไส้กรอกเลือด สาหร่ายม้วนทอด หมึกทอดอีกเหรอ
รวมแล้ว 1,350 แคลอรี
จำแคลได้ด้วยเหรอครับ
ฟังนะ นี่คือรายการ ออกกำลังกายของนายวันนี้
ดึงข้อ 100 ครั้ง วิดพื้น 100 ครั้ง
ท่าลันจ์กับเบอร์พีอย่างละ 200 ครั้ง
ปิดท้ายด้วยสควอต 500 ครั้ง โอเคนะ
ได้ไงล่ะครับ ผมยังไม่ทันเอาเข้าปากเลย
นายเชื่อมจิตกินจนเกลี้ยงไปหมดแล้ว
เตรียมสอบใบอนุญาตเทรนเนอร์อยู่แท้ๆ
แถมยังเตรียมลงแข่งอยู่ด้วย
ลำพังแค่ความคิดที่จะกินของพวกนี้
ก็นับว่าผิดบาปแล้ว
ส่งมานี่
เอามานี่เลย ไอ้ตัวดี
ฉันขอยึดนี่ไว้ให้นายสำนึกผิด
แต่ตับกับปอดก็โปรตีนไง
ไปให้ถึงฟิตเนสภายในห้านาที เริ่ม
ไอ้เบื๊อกนั่น
- บอกแล้วไงว่าหมึกโปรตีนเยอะสุด - ไปยัง
เถ้าแก่เนี้ยครับ แซ่บมาก
- โชคดีนะครับ - กินให้อร่อยจ้า
- ไปแล้วใช่ไหม - อือ ไปแล้ว
ไอ้ตัวแสบ ร้านพ่อตัวเองก็มี
นี่
แกก็ไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะแซะน้องได้เนอะ
ว่าแต่ นี่มันยังไงเนี่ย
แกหลบหน้าน้องตัวเองทำไมก่อน
แกน่ะมีแต่พี่สาวเลยอาจจะไม่รู้
แต่พี่น้องต่างเพศก็เป็นแบบนี้แหละ
อย่าบอกนะว่าคนในครอบครัว ไม่รู้ว่าแกมาเกาหลี
เซอร์ไพรส์
ก็แบบ
นานๆ ทีฉันจะได้กลับมาบ้านไง
แต่จะให้กดกริ่งกริ๊งๆ เดินเข้าบ้านไปทื่อๆ มันก็ไม่สนุกถูกไหม
ฉันก็เลยกะว่าจะเซอร์ไพรส์ไง มีอีเวนต์ไรงี้
อ๋อ
นังบ้า แกก็จัดฉากทำอะไรไม่เข้าเรื่อง…
ถ้าแกจะจัดฉากทั้งที
แกต้องไปให้สุดสิ
รอไร ไม่รีบมาล่ะ
ถ้าจะแต่งบ้านก่อนพวกแม่ๆ กลับมา เราก็มีเวลาไม่มากแล้วนะ รีบไปกัน
นี่ โมอึม…
- ว่า - สัญญากับฉันมาอย่างหนึ่งนะ
วันนี้แกช่วยอยู่กับฉันจนถึงที่สุด ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นได้ไหม
หมายถึงอะไร
ต่อให้ภูเขาแบคดูระเบิด หรือแม่น้ำฮันท่วมทะลัก
ต่อให้โลกล่มสลาย หรือไดโนเสาร์ฟื้นคืนชีพ
อะไรของแก แป๊บนะ
- ที่ฉันจะบอกก็คือ… - ฮัลโหล
ค่ะ หัวหน้า
คะ แจกยองเหรอคะ
ตอนนี้เหรอคะ
- ได้ค่ะ ฉันจะไปเดี๋ยวนี้เลย - ไปเหรอ ไปไหน
- แกจะไปไหน - ฉันต้องไปแล้ว มีเหตุฉุกเฉิน
ของฉันนี่ภัยพิบัติเลยนะ
หลังจากนี้ฉันจะต้องการแกสุดๆ เลยนะ
งั้นก็โทรแจ้ง 119 นะคะ ฉันไปละ
เฮ้ย จองโมอึม ฉันจริงจังนะเว้ย
จองโมอึม
นี่
ไปละ
โอ๊ย
นังเพื่อนชั่ว
ตรงนี้เคยเป็นโรงอาบน้ำนี่นา
(ศิลาฤกษ์)
(อาคารนี้สร้างขึ้นด้วยทุนจากรัฐบาล ให้กับประชาชนย่านฮเยรึง)
(เพื่อรำลึกถึงการเป็นเจ้าภาพ การแข่งขันกีฬาโอลิมปิก)
(โรงอาบน้ำฮเยรึง)
ไม่เอา
ไม่ได้สิ ยังไงวันนี้ลูกก็ต้องขัดขี้ไคล
ดูสิ หลังคอดำปี๋หมดแล้ว นี่ลูกอีกาหรือลูกแม่เนี่ย
ลูกอีแม่นั่นแหละ
ไม่ได้มีเจตนาแฝงใช่ไหมเนี่ย
หนูเกลียดน้ำ ไม่ไปอาบเด็ดขาด
มานี่เลย
ผมไม่อยากเข้าโรงอาบน้ำ
พร้อมกับแบซอกรยู
ซึงฮโย ไม่เป็นไรนะลูก
(โรงอาบน้ำฮเยรึง)
- โอ๊ย มาให้ไว - ไม่
(เปิดให้อาบน้ำ)
(โรงอาบน้ำสตรี)
พวกแม่ๆ นี่ก็อำมหิตจัด
คิดยังไงถึงให้เด็กคนละเพศ แช่น้ำในอ่างเดียวกัน
ไม่ได้รับการคุ้มครองเลย ละเมิดสิทธิมนุษยชนนะเนี่ย
ฉันเคยเกลียดการมาโรงอาบน้ำเข้าไส้
แต่พอมันหายไปก็เสียดายแฮะ
ว่าแต่ที่นี่คืออะไรเนี่ย
ป้ายก็ไม่เห็นมี
ประตูทางเข้าก็ไม่มี
ใครครับ
แบซอกรยูเหรอ
ชเวซึงเหรอ
ไรเนี่ย ทำไมเธอมาอยู่ตรงนี้
ฉันนี่สิที่ต้องถาม
นายนั่นแหละ อะไรวะเนี่ย
ไม่ต้องรู้หรอก
อย่าเอาเท้ามาเหยียบที่ดินคนอื่นดีกว่า
ตลกละ ตรงนี้เป็นที่ดินนายหรือไงไม่ทราบ
ใช่เหรอ
เข้าใจแล้วก็ออกไปให้ไว
- ฉันลงเต้นด้วยแหละ - โอ๊ย อายุปาไปเท่าไรแล้วล่ะ
อะไรเนี่ย
- ทำอะไรของเธอเนี่ย - เรื่องมันยาวเล่าไม่ทัน
ช่วยชีวิตฉันสักครั้งเถอะ
จู่ๆ โผล่มาทำอะไรของเธอ
ครั้งเดียวนะ แค่ครั้งเดียวเลย
คิดซะว่าตั้งแต่วินาทีไป ฉันคือสิ่งของ เป็นแค่กล่องที่ถูกทิ้ง
และไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น นายก็ต้องทำเป็นไม่เห็นฉัน
เข้าใจนะ
เข้าจงเข้าใจอะไรล่ะ ออกมา
- รีบออกมาเลย - ฉันว่าไม่น่าใช่นะ
ดูไหมล่ะ
- ดูนาง - นี่
เฮ้ยๆ หยุดเลย
- โอ๊ย อายว่ะ - เฮ้อ ฉันล่ะขายหน้า
หนึ่ง สอง
กระเป๋าเดินทางอะไรมาวางโด่อยู่ตรงนี้
- ซึงฮโย - แม่
ตายจริง ซึงฮโย
ตายแล้ว
- ไม่ได้เจอนานเลยนะ ซึงฮโย - ลูก
- แหม หล่อเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย - น้าแจซุก
นี่ป้าอินซุกนะลูก จำได้ใช่ไหม
จำได้สิครับ สบายดีไหมครับ
อะไรกันเนี่ย
- สวัสดีค่ะ - มารวมตัวทำอะไรกันตรงนี้
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
- อะไรเนี่ยคุณ - หือ
จะย่องไปไหน ไม่ขายรอบเย็นเหรอ
"ย่อง" เลยเหรอ
บังอาจพูดกับสามีผู้สูงส่ง ให้เหมือนสัตว์สี่ขาได้ยังไง
อยากโดนจับทุ่มหรือไง
ไปจ่ายตลาดมานี่ไง
อ้าว เฮ้ย ซึงฮโย เอานี่ไปกินสักลูกสิ
- ขอบคุณนะครับ - ไม่เจอกันนานเลยเรา
ขอบคุณนะคะ
จะกลับบ้านก็น่าจะโทรบอกหน่อยสิ แม่ตกใจหมดเลย
วันนี้จะมีเฟอร์นิเจอร์เข้ามาส่งน่ะครับ
- ขอโทษที่ไม่ได้บอกนะครับ - อ๋อ
แบบนี้นี่เอง
พรุ่งนี้จะเปิดบริษัทแล้ว คงยุ่งน่าดูล่ะสิ
แม่เชิญแขกไปเยอะมากเลยนะ
- เอ่อ… - ลุงเดินผ่านไปผ่านมาแล้วก็เห็นอยู่
นี่ออฟฟิศใหม่ใช่ไหม
- ใช่ครับ - แหม ซึงฮโยของเราเจ๋งจัด
- ขอบคุณครับ - ชเวซึงฮโย
- นี่กระเป๋าเดินทางเธอเหรอ - ไม่ใช่
- เหรอ - มันอยู่ตรงนี้อยู่แล้วเหรอ
- ต้องมอบให้ตำรวจนะแบบนี้ - ต้องมอบแหละ
- ต้องให้นะ - ไหนดูซิ
ตรงนี้เขียนภาษาอังกฤษไว้นี่
ภาษาอังกฤษเหรอ
ดูดีๆ แล้วมันของผมนี่นา
ครับ ใช่ของผมแน่ๆ
ซึงฮโย รสนิยมคล้ายฉันเลยแฮะ
- ครับ - ผู้ชายก็ต้องสีชมพูอยู่แล้ว
- ใช่ - งั้นก็ต้องเก็บไว้ให้ดีสิ
เดี๋ยวก็หายหรอก เอ้า
ฉันทำเอง
ชเวซึงฮโย
ถั่วดำเชื่อมซอสที่น้าให้ไป
- กินเกลี้ยงหมดจนหยดสุดท้ายหรือยัง - เอ่อ ยังเลย
ช่วงนี้ผมยุ่งสุดๆ ไม่มีเวลากินข้าวที่บ้านเลย
ไอ้เด็กนี่ ยังจะเลือกกินอยู่อีก
เดี๋ยวน้าก็เข้าไปสุ่มตรวจ ตู้เย็นบ้านเธอซะหรอก
โทษทีๆ ซอรี่ ให้แอปเปิลแทนคำขอโทษนะ
แทนคำขอโทษเหรอ
นับตั้งแต่วันนี้ไป ผมจะกินแต่ถั่วดำเชื่อมซอสเลย
ว่าแต่นี่มันกล่องอะไรเหรอ ถึงได้ยืนเฝ้าทะนุถนอมขนาดนั้น
นั่นน่ะสิ
มีอะไรอยู่ข้างในนะ แต่คงไม่ใช่คนแน่ๆ แล้วหนึ่ง
เป็นกล่องดวงใจอะไรงี้เหรอ
โธ่ ใช่ที่ไหน
ไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก
ผมต้องเอาไปทิ้งน่ะ
เหรอ งั้นเดี๋ยวเราเอาไปทิ้งให้นะ
- ที่รัก เอาไปทิ้งซิ - ได้ๆ เดี๋ยวผมเอาไปทิ้งให้
กล่องแบบนี้ขายได้เงินนะ
ไม่สิ อันนี้
พอมาคิดดูดีๆ แล้ว ผมยังมีของข้างในที่จะทิ้งอีก
ไว้ผมรวบรวมของก่อน
อันนี้น่าจะยังใช้ประโยชน์ได้อยู่ ปล่อยไว้งี้แหละ
- เหรอ - เอางั้นเหรอ
ไว้ถ้าจะทิ้งเมื่อไหร่ก็บอกลุงนะ
ได้ครับ
ซึงฮโย
อย่าลืมกินถั่วนะ
ได้เลยครับผม
ตัวเองทำให้อร่อยก่อนเถอะ
ไปกัน
- จ้ะ - ซึงฮโย ไปนะจ๊ะ
- โชคดีนะครับ - โชคดีลูก
ซึงฮโย แม่ก็ขอตัวก่อนนะ
ครับ กลับดีๆ นะครับ
- เจอกันนะ - ครับ
แม่ไปก่อนนะ
นี่ ไปกันหมดแล้วใช่ไหม
ฉันออกไปละนะ
เอามือออกสิเว้ย
เธอหลบหน้าคุณน้าทำไม
ออกไปสิ ฉันหายใจไม่ออก
ก็มันแปลกนี่
คนที่ควรจะอยู่อเมริกา อยู่ดีๆ ก็โผล่มาไม่มีปี่มีขลุ่ย
เธอไปสร้างเรื่องอะไรไว้หรือไง
ไม่ได้มีกฎให้ออกได้แค่ทางบนสักหน่อย
เฮ้ย ไรเนี่ย
ถึงกับฉีกกล่องออกมาเลยว่ะ
ให้ฉันฉีกนายด้วยไหมล่ะ
อ้าว น้า
มุกนี้ได้ผลแฮะ
อยากตายหรือไงวะ
ดูมันพูดจากับผู้มีพระคุณสิ
สรุปว่านี่คือออฟฟิศใหม่ของนายว่างั้น
เฮงซวยว่ะ
- ก็เฮงอยู่นะ - เหรอ
ไหนๆ นายก็ได้ดิบได้ดีแล้ว งั้นช่วยฉันอีกสักทีเถอะ
อะไรนะ
ขอเข้าห้องน้ำแป๊บ
ให้ตาย จะฉี่สร้างอาณาเขตหรือไง
จะเข้าไปไหนเล่า
บ้าจริง
เดินตรงไปเรื่อยๆ แล้วเลี้ยวซ้าย ก็จะเจอประตูหน้า
กลับบ้านดีๆ นะ
แต่งไว้ดีใช้ได้เลยแฮะ
ไปตามเส้นทางที่แนะนำสิครับ
นี่ อันนี้คืออะไร
หินโม่เหรอ
ขั้นบันไดหินสิ ขั้นบันไดหิน
ยังไม่เอามือโสโครกนั่นออกอีก
นี่เธอจงใจใช่ไหมเนี่ย
โรงอาบน้ำนี่ทำเลไม่ดีงั้นเหรอ
หรือนับว่าเป็นการฟาดเคราะห์นะ
นายก็รู้ใช่ไหม ว่าฉันมันแสบซน
เธอไม่รู้ตัวใช่ไหม ว่าเธอไม่รู้จักโต
ไม่เอาละ ไม่สนุกเลย
ตอนเด็กๆ นายยังมีมุมน่ารักอยู่บ้างแท้ๆ
ตอนเด็กๆ เธอก็ไม่ได้น่ารักเลยนะ
ไอ้นี่มันได้คืบจะเอาศอกว่ะ
นี่ ดูสิเนี่ย
ยังลงไม้ลงมือก่อนเหมือนเดิม
ไม่น่าเชื่อว่ามีคนอุปถัมภ์มนุษย์วานร ที่เหมือนสัตว์ป่ามากกว่าคนอย่างเธอด้วย
ฉันล่ะอยากให้รางวัลเขาจริงๆ
อะไรนะ
เมื่อเช้าน้าเอาการ์ดงานแต่งมาให้ฉัน
แกมาชวนฉัน เสนอว่าจะจองตั๋วเครื่องบินให้
แต่ฉันคงไปไม่ได้หรอก งานเพียบเลย
ยินดีกับการแต่งงานด้วยนะ
ขอบใจ
แล้วห้องนายอยู่ไหนเนี่ย
ยังไม่ไปอีกเหรอ
อยู่นั่นสินะ
ช่วยออกไปสักทีเถอะ
ฉันไหว้ล่ะ จะขึ้นไปข้างบนทำไมอีก
ให้ตายสิ นี่ ออกมาเลย
เธอจะเข้ามาข้างในเพื่อ
โห ดูความใหญ่โตมโหฬารของห้องนี้สิ
กลับบ้านได้แล้วไป
จัดเต็มกับฝ้าเพดานน่าดูเลยสิเนี่ย
ยังดีที่ไม่ได้มีตาไว้ประดับแฮะ
อิงมาจากโครงสร้างเพดาน จิตรกรรมฝาผนังในสุสานสมัยโคกูรยอ
หมายถึงสุสานเสาคู่ หรือสุสานนักระบำอะไรพวกนั้นเหรอ
ใช่
ฝ้าเพดานสามเหลี่ยมเข้ามุม
เป็นรูปแบบที่พบเจอได้เยอะสุดในยุคนั้น
แฝงหลักการที่ว่า
"ฟ้าเป็นวงกลม แผ่นดินเป็นสี่เหลี่ยม"
ก็แสดงว่า
นายสร้างออฟฟิศตัวเอง ให้เหมือนหลุมศพว่างั้นเถอะ โรคจิตจัง
อะไรนะ โรคจิตเหรอ
ช่างมันเถอะ
เจตนารมณ์ชั้นสูงนี้ ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากประเพณีโบราณ
และนำภูมิปัญญาของบรรพบุรุษ มาตีความใหม่
คนกระจอกอย่างเธอจะไปเข้าใจอะไร…
แบซอกรยู ให้ตายสิวะ
โอเคปะ
ในสายตาเธอ ฉันดูโอเคไหมล่ะ
มันหนีเอาตัวรอดคนเดียวเลย
ฉันรักตัวกลัวตายพอสมควรน่ะ
ว่าแต่อะไรตกมาโดนนะ
โห หนักเหมือนยกเหล็กเลยแฮะ
คิดว่ามันจะเบาเหมือนปุยนุ่นหรือไง
เจ็บหนักเลยเหรอ
ดูซิ ฉันดูให้
ทำอะไรเนี่ย
นายมีตาหลังไหมล่ะ ก็ไม่มีไง
หยุดพูดมากแล้วอยู่นิ่งๆ ไปซะ
นึกแล้วว่าต้องเป็นแบบนี้
อยู่กับเธอทีไร ไม่เคยมีวันไหนเลยที่ฉันไม่เจ็บตัว
หนวกหู อยู่นิ่งๆ ไปซะ
เรียบร้อย นายปกติดี ไม่ตายหรอก
แต่คงจะเป็นรอยช้ำ…
นี่ เมื่อกี้นายพูดอะไร ถามว่าพูดอะไรไง
อย่านะ
อย่าสิ
โอ๊ย ปล่อย
รอยแผลเป็นนี่ยังอยู่แฮะ
คำพูดฉันเข้าหูเธอบ้างไหมเนี่ย
ร่องรอยการก่อเรื่องของเธอ ประทับอยู่บนร่างฉันทุกซอกทุกมุม
นี่ก็ออกแนวเว่อร์เกิน
ฉันก็ไม่ได้หวังให้เธอมาขอโทษหรอก
ขอร้องนะ กลับไปได้แล้ว
นี่ ฉันก็ไม่ได้อยากอยู่ร่วมกับนาย ตั้งแต่วันแรกที่กลับเกาหลีหรอกย่ะ
- แต่มันมีเหตุไม่คาดคิด… - นี่ แบซอกรยู
เธอจะไปก่อเรื่องอะไรมาก็ช่าง ฉันไม่สนแล้วก็ไม่แคร์หรอก
เหรอ
ฉันรบกวนนายจนได้ โทษทีนะ
แต่ฉันรู้อย่างหนึ่ง
ด้วยนิสัยน้ามีซุก ยิ่งเธอผัดวันก็จะยิ่งโดนทบต้นทบดอก
จากที่เธอจะโดนตีทีเดียว ก็จะกลายเป็นสิบที
จากเรื่องที่เคลียร์กันได้ใน 30 นาที
จะกลายเป็นโดนเงียบใส่ 24 ชั่วโมงแทนนะ
เพราะงั้นอย่ามัวอืดอาดอยู่ที่นี่เลย รีบกลับบ้านไปสะสางเหอะ
นายพูดถูกไปหมดได้ไงเนี่ย หมั่นไส้ว่ะ
เธอก็ขยันหาเรื่อง ให้โดนตีอยู่ตลอดได้ไงเนี่ย เวทนาว่ะ
ไม่ไหวละ
ขอตบสักป้าบเถอะ
อันนี้
มูลค่า 17 ล้านวอนไหมนะ
ไม่ใช่ว่า 1,700 วอนเหรอ
นี่ได้มาเป็นของขวัญจากดีไซเนอร์เลยนะ
ถ้ามันพังแล้วฉันต้องจ่ายค่าเสียหาย…
ฉันดูให้เอง
ก็ไม่แตกนะ ปลอดภัยดี
ก้อนเหล็กนี่มีค่ากว่าที่เห็นสินะ
ดูนี่สิ เช็ดแล้วเงาวับเชียว
มีประกายม้อบแม้บขึ้นมาเลย
ยังโอเคใช่ไหมล่ะ
เหมือนของใหม่แน่ะ
ฉันจะวางกลับเข้าที่อย่างเบามือเลย
วางๆ ไปเหอะ
เรียบร้อย กลับสู่ปกติ จบปิ๊ง เป็นประกายกว่าเดิมอีก
- รีบไปได้แล้ว - เก๋สุดๆ จบนะ จบ
(ศูนย์ความปลอดภัยฮเยรึง 119)
หือ
เรียกตัวคนที่เลิกงานแล้ว กลับมาใหม่ในวันเดียวกันได้ด้วยเหรอคะ
ฉันไม่ได้อยู่ทีมนี้ด้วยซ้ำนะ
แล้วจะให้ทำไงล่ะ
ก็เด็กใหม่มันเมารถจนเป็นลมไปนี่
ก็นั่นแหละ ฉันถึงได้บอกหัวหน้าซง ให้ซิ่งเบาๆ ลงหน่อย
มีแต่เธอคนเดียวนี่แหละ ที่ทนกับการเบรกหัวทิ่มแบบนั้นได้
ใครมันจะไปคิดล่ะ
ว่าการเป็นหน่วยกู้ภัยที่ดี ต้องเป็นคนไม่เมารถให้ได้ก่อน
ฉันไปนะคะ
ระดมกำลังฉุกเฉิน
(หน่วยกู้ภัยฉุกเฉิน 119)
คนไข้คะ
คนไข้คะ ฉันมาจากหน่วยกู้ภัยนะคะ
ไหวไหมคะ
รู้สึกตัวไหมคะ
อะไรเนี่ย ใครมันโทรแจ้ง 119 มา
ใครกันวะ
บ้าเอ๊ย
เราได้รับแจ้งเหตุว่าคุณหมดสติไป และมีเลือดบนหน้าผากค่ะ
เดี๋ยวจะพาตัวไปโรงพยาบาลนะคะ
บนหน้าผากเป็นแผลได้ยังไงคะ
ฉันแค่ตกจากเก้าอี้เฉยๆ
ช่างเถอะ ไม่ไปหรอก โรงพยาบาลน่ะ
ไม่ได้ค่ะ ต้องไปค่ะ
มันอาจเป็นแผลเล็กๆ ก็จริง
แต่เรามองข้าม เรื่องสมองกระทบกระเทือนไม่ได้ค่ะ
ต้องเข้ารับการตรวจนะคะ
ไสหัวไปซะ
ยังไม่ไปอีก
โอ๊ย หิวเว้ย เมื่อไหร่แม่จะมาสักที
- ให้ตายเถอะ - คนไข้คะ
คนไข้
เป็นเบาหวานใช่ไหมคะ
ดื่มเหล้าแบบนี้ ถ้าเป็นโรคแทรกซ้อนขึ้นมาจะแย่นะคะ
บอกว่าไสหัวไปไง
ระวังนะ
หัวหน้าจอง มานี่เถอะ เรียกตำรวจมาเถอะน่า
- ขอเช็กระดับน้ำตาลในเลือดหน่อยนะคะ - บ้าเอ๊ย
บอกว่าไม่ไง
ฉันไม่ไปโรงพยาบาลโว้ย
อย่ามารังควานกันสิ ไสหัวไปซะ
อย่าพูดหยาบสิคะ
เห็นไหมคะว่าฉันมีกล้องติดอยู่
ถ้าคนไข้ยังดื้อแบบนี้ ฉันก็จำเป็นต้องถ่ายหน้าไว้ให้เบิ้มๆ นะคะ
บอกว่าอย่ามายุ่งไง ตัวเองเป็นฝ่ายเข้ามากวนก่อนแท้ๆ
จะถ่ายฉันไปทำไม
เธอมีสิทธิ์อะไรมาถ่ายฉันฮะ
หัวหน้าจอง ถอยเถอะ
คุณครับ
วางขวดเหล้าในมือลงก่อนนะครับ
แกเป็นใครอีกวะ ไอ้เวรนี่
ผมเป็นพลเมืองที่ผ่านมาครับ
ทุกคนคะ ออกไปจากตรงนี้เถอะค่ะ
พวกเรารับมือกันอยู่ค่ะ
สถานการณ์ดูอันตรายมาก ผมเลยอยากช่วยน่ะครับ
ทำไมคะ เพราะฉันเป็นผู้หญิงเหรอ
ไม่ใช่ครับ
เพราะผมเทควันโดสายแดง
- คะ - คุณผู้ชาย ต้องขอโทษด้วยนะครับ
เดี๋ยว
อะไรของมันเนี่ย
โอ๊ย
ส่วนฉันสายดำค่ะ
หัวหน้ายู ช่วยดูแลคนไข้หน่อยค่ะ
คนไข้ โอเคไหมคะ
โอ๊ย
ครับ
ขอเช็กน้ำตาลในเลือดหน่อยนะคะ
อ๋อ เอาสิครับๆ
เจ็บนิดนึงนะคะ
- อ้อ - ส่งมือมาค่ะ
ทำไมดื่มเหล้าหนักแบบนี้ล่ะคะ
ให้ตาย หนวกหูเป็นบ้า ช่วยไปเดินห่างๆ ทีเถอะ
ตัวเองตามมาเองยังมีหน้ามาบ่น
ฉันเนี่ยนะตามเธอ
เธอคงลืมไปเพราะมันนานแล้ว
แต่บ้านเดิมของฉันอยู่ใกล้กับบ้านเธอ
ฉันก็เดินกลับบ้านฉันอยู่
งั้นก็ไปทางอื่นซะสิ ไปไป๊
ทางนี้เร็วสุดเหอะ
เชื่อเขาเลยว่ะ
เธอยังมีอารมณ์อยากกินไก่ทอดอีกเหรอ
(ไก่ทอดคลุกซอสบ้านสามี)
ไม่ไหวเลยนะ ฉันล่ะสงสารจับใจ
ถ้าฉันเดินไปขอยืมหมวกกันน็อก ที่ร้านไก่ทอดตรงนั้น
เขาจะให้ยืมปะ คงไม่ให้เนอะ
ว่าไงนะ
ฉันต้องการของป้องกันตัวซะด้วยสิ
แม่ต้องตีหม้อฉันแตกแน่
เรียกว่า "หัว" หรือ "กบาล" ก็ยังดี เธอก็ช่างสรรหาคำ
แถวนี้ไม่มีร้านขายหมวกกันน็อกบ้างเหรอ คงไม่มีใช่ไหม
ยัยบ้านี่มันจริงจังแฮะ
ทำอะไร
ทำอะไรกลางถนนเนี่ย
ถือนี่ไว้หน่อย
นี่
ฉันจะบ้ากับยัยนี่จริงๆ
ฉันคงประเมินเธอต่ำไปแหละ
เสียสติสุดๆ
เธอเหมือนปลาปักเป้ามีพิษเลย
การพองตัวเมื่อเผชิญกับความอันตราย
คือเรื่องธรรมชาติไง
ตีฉันมาสักเพียะซิ
ยัยตัวดีนี่ก็เพ้อเจ้อ
ตีมาหน่อยสิ ฉันจะได้เช็ก ว่ามันกันกระแทกดีพอหรือยัง
ทำไมไม่ซื้อเสื้อเกราะกันกระสุนมาซะล่ะ ที่อเมริกาก็น่าจะมีขายนี่
ฉันก็กำลังนึกเสียดายสุดๆ อยู่
หรือฉันจะกลับไปซื้อตอนนี้ดีล่ะ
คำนึงถึงเวลาและเงินที่จะต้องเสียไป
ปลอดภัยไว้ก่อนดีที่สุด
นี่ ชเวซึง คืนนี้นายอยากอยู่กับฉันไหม
พูดบ้าอะไรออกมาเนี่ย
มาอยู่กับฉันนะ
อย่านะ เธอจะบ้าเหรอ
ฉันไม่ขออะไรมากเลย นายแค่อยู่ข้างๆ ฉันแค่นั้นพอ
ไปให้พ้นเลย ฉันกลัวเธอแล้วนะ
ฉันกลัวหนักกว่าอีกเหอะ
นี่ ฉันสร้างเรื่องครั้งใหญ่ไว้
ฉันกลับมาตั้งหลัก คิดว่ายอมโดนแม่ตีก่อนยังจะดีกว่า
แต่พอกลับมาจริงๆ ใจมันก็ป๊อดขึ้นมา
มีอะไร เรื่องราวมันเป็นยังไง
ฉันต้องรู้ระดับความรุนแรงก่อน
ถึงจะหาทางช่วยเธอได้ไง ว่าควรเคลียร์หรือหนีไป
ก็…
คือฉัน…
ฉัน…
ล่มวิวาห์แล้ว
อะไรนะ
คือว่าฉัน…
ล่มงานแต่งแล้ว
ไม่เห็นจะได้ยินเลย
ฉันบอกว่าฉันล่มงานแต่งแล้วไงโว้ย
น้า…
นี่ คิดว่าจะหลอกฉันได้ เป็นครั้งที่สองหรือไงยะ
เมื่อกี้แกพูดว่าไงนะ
แบซอกรยู
เมื่อกี้แกพูดอะไร ขออีกทีซิ
แม่
ฉันคงได้ยินผิดไปใช่ไหม เนอะ
ใช่ๆ
แม่
- อุ๊ยตาย - สบายดีไหม
อึ้งไปเลยใช่ไหม ที่หนูมาแบบปุบปับไม่ได้บอกก่อน
แม่หนูยังสวยเหมือนเดิมเลย
แม่ หนูทำตัวไม่ถูกเพราะเจ็ตแล็กอยู่น่ะ
เหตุผลที่หนูกลับมาเกาหลีก็คือ…
อือ
หนู…
ล่มงานแต่งแล้วนะ หนูจะไม่แต่งงานแล้ว
คุณพระช่วย
- พ่อ - พ่อซอกรยู
พ่อ
คุณออกไปก่อน
เขาคงช็อกน่ะ
ว้ายตาย
พ่อซอกรยู รู้สึกตัวแล้วเหรอครับ
ผมฝันไปแหละ
- ฝันว่าซอกรยู… - พ่อ พ่อโอเคไหม
ซอกรยู แก
นี่ไม่ใช่ความฝันเหรอครับ
ไม่นะ มันต้องเป็นความฝันสิ เรื่องนี้ต้องเป็นแค่ความฝัน
แบซอกรยู
แกพูดอีกทีซิ แกจะไม่ทำอะไรนะ
ไม่แต่งแล้ว ล่มแล้ว
หนูยกเลิกสถานที่แล้วด้วย
คนที่อเมริการู้เรื่องกันหมดแล้ว
นังตัวดีนี่เป็นบ้าไปแล้ว
บ้าแน่ๆ แกเสียสติแน่ๆ
หนูปกติดีสุดๆ หรอก
แม่ก็ดูถูกลูกตัวเองเกินไปแล้ว
นี่แกปกติดีงั้นเหรอ
คนสติดีที่ไหนมันจะก่อเรื่องแบบนี้ อีกเดือนเดียวก็จะแต่งงานอยู่แล้ว
แกมานี่เลยนะ
น้าๆ นี่น้า
เดี๋ยวก่อน เรามาคุยกันดีๆ ก่อนเถอะ
- คุยก่อน - ใช่ แม่ ฟังหนูก่อน
ที่อเมริกามีคำพูดแบบนี้ด้วยนะ
"คนที่คิดจะแต่งงานมีอยู่สามประเภท"
"คนโง่ คนจน และคนซาดิสต์"
นังลูกคนนี้ มานี่นะ
เดี๋ยวๆ หนูยังพูดไม่จบ
ฟังต่ออีกนิดนึง คราวนี้ของจริงละ
ทางตะวันตกเขาบอกกันแบบนี้
"การแต่งงานก็เหมือนกับ การเดินออกจากงานรื่นเริงก่อนงานเริ่ม"
แกนี่มันน่านัก
มันมีเรื่องอะไรกันแน่
คราวก่อนที่โทรมา แกยังดี๊ด๊าอยู่เลย
- ทำไมไม่แต่งแล้วซะงั้น - พอแล้ว
อย่าบอกนะว่าลูกเขยซง…
ไม่สิ ลูกเขยบ้าบออะไรล่ะ
ซงฮยอนจุน หมอนั่นล้มเลิกงานแต่งเหรอ
ไอ้ชาติหมานั่นมันต้องโดน
ที่รัก จองตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวนี้เลย
- ได้ - ฉันจะบุกไปอเมริกาแล้วฉีกมันเป็นชิ้นๆ
อย่าไปว่าคุณฮยอนจุนเลย
นังคนไม่มีศักดิ์ศรี
แกยังจะเข้าข้างมันอีกเหรอ
ไม่ใช่ความผิดคุณฮยอนจุนหรอก เป็นเพราะหนูเอง
มันเข้าท่าตรงไหน
แกไปทำอะไรผิดไว้ถึงกับต้อง…
หรือว่าแก…
นอกใจเหรอ
อุ๊ย
อุ๊ยตายว้ายกรี๊ด
ระวังครับ ระวังๆ
เอาล่ะ
สูดหายใจลึกๆ นะครับ
ไม่งั้นคุณจะหายใจถี่เกินไป
ช่วยทำซีพีอาร์ทีครับ
นี่ นังเด็กบ้า
เหลือเชื่อเลยเว้ย
- ขนาดคนสมะถุยอย่างแบกึนชิก - มีซุก
ฉันยังกัดฟันทนอยู่ร่วมมาได้ ไม่เคยนอกใจ
แต่แกริอ่านคิดนอกใจเหรอ
อย่าหวังว่าจะรอดไปได้ วันนี้แหละวันตายของแก
- น้าๆ - แม่ พูดอะไรน่าน้อยใจจัง
นี่แม่จะให้หนูเป็นลูกอกตัญญู ที่ตายก่อนพ่อแม่ตัวเองงั้นเหรอ
- นี่ - แล้วตอนนี้ล่ะ
ตอนนี้แกกตัญญูมากมั้ง
- มีซุก พอเถอะ - น้าๆ เดี๋ยวสิ
- เรามาพูดคุยกันอย่างปัญญาชนเถอะ - ใช่แม่
เป็นปัญญาชนหน่อย แบบนี้มันใช้ความรุนแรงเกินไป
อีกอย่าง หนูเป็นผู้ใหญ่แล้วนะ
ไม่ใช่เด็กน้อยที่ต้องถูกตี เพื่อสำนึกบุญคุณแล้ว
ภูมิใจเหลือเกินนะที่ได้โตเป็นควายสักที
แกมานี่เลย มานี่
- โอ๊ยเจ็บนะ น้า - ทำอะไรเนี่ย
ถ้าจะตีก็ตียัยนี่สิ มาตีผมทำไม
เออจริง นี่
เธอมาตีลูกชายฉันทำไม
ลูกสาวเธอไม่โดนสักนิด ซึงฮโยโดนอยู่คนเดียวเลยเนี่ย
ไอ้คนไม่มีหัวจิตหัวใจ
ให้ฉันวิดพื้นแบบไม่ลดให้สักครั้งเลยได้ไง
- มานี่ ฉันบอกให้มานี่ - นี่
โหวกเหวกอะไรขนาดนี้
- เธอไปเถอะ - ใครตีกันเหรอ
ทำไมเอาแต่เรียกหนูว่า "นัง" อยู่ได้ ชื่อเพราะๆ ก็อุตส่าห์ตั้งไว้แล้ว
ไม่พอใจกับคำว่า "นัง" เหรอคะ
เออก็ได้ เดี๋ยวฉันจะเรียกว่า "อี" แทน
- คิดๆ ดูแล้ว "นัง" น่าจะดีกว่า - เฮ้ย เธอนี่
นี่แกยั่วโมโหฉันเหรอ
น้าๆ เดี๋ยวสิ
ตีตรงนั้นไม่ดีหรอกนะ
นี่
เธอจะคุมกำเนิดลูกชายฉันหรือไง
ตายแล้ว ยัยนี่
เธอออกไปเลย ออกไป
- ที่รัก - หลีกไป
อย่าทำแบบนี้เลย
ลุงครับ
ที่รัก ขอร้องล่ะ
หยุดตีลูกสักที
ซอกรยูก็คงมีเหตุผลของมันแหละ
ซอกรยูลูกเราไม่ใช่คนที่จะทำแบบนี้ โดยไม่มีเหตุผลสักหน่อย
พ่อ
โธ่ ซอกรยูลูกพ่อ
ไม่เป็นไรนะ
แกเติบโตมาได้ดีขนาดนี้ โดยที่เราไม่ได้ช่วยอะไรด้วยซ้ำ
ลูกมันก็น่าจะมีเหตุผลไม่ใช่เหรอ คุณก็หัดฟังก่อนบ้าง
โอเค งั้นว่ามา
ขอฟังเหตุผลหน่อย
งั้นแม่จะไม่ตีหนูแล้วใช่ไหม
ใช่
แม่จะฟังหนูเล่าทีละขั้นจนจบเลยใช่ไหม
อือ
เล่ามาสิ
พูดจริงนะ
- จริงสิ - แม่รับปากแล้ว
แม่
หนูลาออกจากบริษัทแล้วด้วย
ตอนนี้หนูว่างงาน
สุดมาก
ออกจากเกรปเหรอ
- พ่อ - พ่อซอกรยู
ไหวไหมครับ
ดงจินลูก
- มีอะไรๆ - พ่อไม่ไหว…
นังลูกสมองกลับ
หมายังไม่กัดแกให้เปลืองน้ำลายเลยมั้ง
แกล่มงานแต่งยังไม่พอ
ลาออกจากงานด้วยเหรอ
นังลูกบ้า
- นี่ มีซุก - มานี่นะ
ซอกรยู
- ไหนรับปากว่าจะคุยกันดีๆ ไง - เธอตีซึงฮโยอยู่นะ
- โดนซึงฮโยล้วนๆ เลยเนี่ย - เป็นแกจะคุยดีด้วยได้ไหมล่ะ
- กว่าจะถ่อไปอเมริกาเข้าทำงานที่นั่น - พอแล้ว
- พูดชื่อบริษัทไปใครก็รู้จักแท้ๆ - พอ
- แกจะออกมาทำพระแสงอะไร - นี่
- นังลูกบ้า - หยุดเถอะ
- ออกมาทำไม… - ผมเจ็บนะ
แกรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป
- นี่ เผ่นเหอะ เผ่นๆ - หยุดอยู่ตรงนั้นเลยนะ
- นี่ๆ - ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่
นี่ เธอจะหนีก็หนีไปคนเดียวสิ
จะหนีบฉันมาด้วยทำไม
ฉันอุตส่าห์ช่วยไม่ให้โดนตี ไม่สำนึกบุญคุณเลยนะ
ฉันโดนโบยด้วยต้นหอมก็เพราะใครกันเล่า
เธอจะเอาไงต่อ
คิดซะว่าเล่นซ่อนหาแล้วกัน
- นังตัวดี หยุดนะ - ถ้าโดนจับได้ เราตายแน่
นี่
นับถึงสิบนะ
หนึ่ง สอง สาม สี่
ห้า หก เจ็ด แปด
เก้า สิบ
ถ้าโดนจับได้ เราตายเลยนะ เข้าใจใช่ไหม
นี่ แบซอกรยู
นี่ แบซอกรยู แกหยุดเลยนะ
นี่
นังตัวดี หยุดเดี๋ยวนี้
นี่
แม่คงตามมาไม่ถึงนี่หรอกใช่ไหม
ตามเรามาไม่ทันตั้งนานแล้วเหอะ
เอ้า งั้นน่าจะหยุดตั้งแต่กลางทางสิ
จะให้ถ่อขึ้นมาที่สูงๆ ทำไม
โอ๊ย เหนื่อยชะมัด
สะบัดมือฉันทิ้งทำไม
ทีเมื่อกี้นึกอยากจะจับก็จับ ตามใจชอบอยู่หยกๆ
นี่
ไปซื้ออะไรมาให้ดื่มหน่อยสิ
เธอบ้าปะเนี่ย
งั้นฉันก็ต้องลงไปซูเปอร์มาร์เก็ตอีกนะ
ฉันจะอ้วกอยู่แล้วเนี่ย หิวน้ำ
กลืนน้ำลายสิ
โอ๊ย ไอ้คนใจดำ
โอ๊ยเหนื่อย
วิ่งแค่นี้เอง ดูเรี่ยวแรงเธอสิ
ก็ลองมานั่งแต่หน้าคอมเป็นสิบปีดูสิ
ฉันล่ะอยากรู้นัก ว่าจะมีส่วนไหนของนายเป็นปกติบ้าง
ข้ออ้างทั้งนั้นแหละ เธอก็แค่ออกกำลังกายไม่เพียงพอ
โอ๊ยร้อนชะมัด
ลมไม่พัดบ้างหรือไงเนี่ย
เดี๋ยวนะ มานี่หน่อย
อะไรของเธออีก จะทำอะไร
นายยืนนี่นะ
เธอใช้ฉันเป็นโล่มนุษย์ซะขนาดนั้นแล้ว ยังไม่พออีกเหรอ
รอบนี้เป็นห้องเปลี่ยนชุดให้ที
ฉันจะถอดเสื้อหน่อย บังดีๆ
ฉันไปติดค้างอะไรเธอไว้หรือไงนะ
เฮ้อ ให้ตาย
นี่ใส่เสื้อกี่ชั้นกันแน่เนี่ย ทำอย่างกับเป็นตุ๊กตาแม่ลูกดก
คืออะไร
ตุ๊กตาของรัสเซียไง ที่มีตุ๊กตาซ้อนในตุ๊กตาเรื่อยๆ น่ะ
ฉันเหมือนตุ๊กตาว่างั้น
เธอเหมือนตุ๊กๆ มากกว่า
วอนหาที่ตายหรือไง
ลอกคราบให้เสร็จๆ เหอะ เร็วเลย
วันนี้ฉันยอมนายหลายครั้งแล้วนะ
ฉันจะหันหลังแล้วนะ
นี่ ฉันหันไปได้แล้วใช่ไหม
คนเขาถามก็ไม่ตอบ
ฉันน่าจะฟังที่นายบอก
ทีนี้แม่จะไม่คุยกับฉัน 24 ชั่วโมงใช่ไหม
ฉันว่าน่าจะปาไป 48 ชั่วโมงเลยนะ
ซวยซะแล้ว
รู้งี้ฉันน่าจะดูหน้าแม่ไว้ให้เต็มตาหน่อย
คิดถึงจะแย่
เธอก็น่าจะบอกไปตรงๆ สิ
จะแถข้างๆ คูๆ ว่านอกใจทำไมเล่า
นายไม่เชื่อเหรอ
ว่าฉันนอกใจ
ทำไมล่ะ
รู้อีกทีฉันอาจจะเป็นแม่เสือสาวแล้วก็ได้ไง
- เธอเนี่ยนะ - นี่
นายอย่าไปคิดว่าสิ่งที่เห็น คือสิ่งที่เป็นเสมอไปสิ
ที่จริงฉัน…
เก็บซ่อนบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่ไว้
งั้นช่วยซ่อนต่อไปเรื่อยๆ เลยได้ไหม
หัวร้อนเลยแฮะ
โอเค เยาะเย้ยไปให้ดีเถอะ
ยังไงนายก็จะไม่มีวันได้รู้อยู่ดี
ไม่มีผลอะไรกับฉันอยู่แล้ว ไม่รู้สึกอะไรสักนิด
แต่ดูไม่เหมือนว่าไม่รู้สึกนะ
เธอตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต ตั้งสองเรื่องในคราวเดียวกันเลยนี่
ถ้าไม่ส่งผลอะไรก็ไม่ใช่คนสิ คงเป็นตุ๊กตาแล้วแหละ
ฉันคงเหมือนตุ๊กตาจริงๆ สินะ
เธอเหมือนตุ๊กตาที่ซาตานเข้าสิง
บ้าเอ๊ย
ฉันแค่…
รู้สึกว่าชีวิตฉันมันร้อนระอุเกินไป
ฉันใช้ชีวิตมาโคตรโหดเลยไง
ฉันเรียนอยู่ในเกาหลี
จู่ๆ ก็ได้ไปเรียนต่อที่อเมริกา
แล้วก็ต้องปรับตัวกับที่นั่น
จากนั้นก็ได้งานทำ
ถึงขั้นจะแต่งงานด้วย
พอมันทำงานเต็มสูบแบบนั้นตลอดเวลา
ซีพียูของฉันก็เลยรับไม่ไหว
หน้าจอก็ว่างเปล่า
คีย์อะไรก็ไม่ได้ผล
ฉันเลยหมดหนทาง
ทำได้แค่ปิดเปิดเครื่องใหม่
ทั้งหมดนี้คือข้ออ้างของการลาออกจากงาน และล่มงานแต่งของฉัน
กล้าหาญดีนี่
อือ
ฉันเลยต้องกลับมา ก่อนที่ความกล้าหาญครั้งนี้จะหมดอายุไป
ก่อนที่การตัดสินใจของฉันจะเน่าบูด
โทษทีนะครับ ช่วยถ่ายรูปให้เราสักรูปได้ไหมครับ
- อ้อ ได้ครับ - ขอบคุณครับ
ไปตรงนั้น
- ถ่ายนะครับ - ครับ
หนึ่ง สอง สาม
นี่ ถ่ายแนวนอนด้วยสิ
อือ
หนึ่ง สอง สาม
- นี่ครับ - ครับ
ขอบคุณค่ะ
เราถ่ายให้บ้างเอาไหมคะ
- ไม่เป็นไรค่ะ - ไม่เป็นไรครับ
พูดพร้อมกันเป๊ะเลย
แบบนี้เรียกว่ารู้ใจกันหรือเปล่านะ
ใจตรงกันขนาดนี้ ทั้งสองคนคงคบกันมานานแล้วสินะครับ
- ไม่ใช่ค่ะ - ไม่ใช่ครับ
งั้นคุณสองคนเป็นอะไรกัน
แค่ลูกชายของเพื่อนแม่น่ะค่ะ
นี่ลูกสาวของเพื่อนแม่ครับ
- ครับ งั้นเราขอตัว - ขอบคุณนะคะ
ดงจินนี่นา
เฮ้ย นี่
ฮัลโหล
พี่ แม่บอกว่าให้พี่ซอกรยู กลับมาบ้านได้เลย แม่ไม่ตีแล้ว
ตอนนี้ไม่มีแรงจะตีแล้ว
งั้นเหรอ โอเค
มันว่าไง
ตอนนี้คุณน้าใจเย็นลงแล้ว
ให้เธอกลับไปบ้านได้เลย
- โกหก - จริงๆ
ฟากคุณน้าอยากเคลียร์ใจอย่างสันติ
โดยไม่มีการใช้กำลังอีกต่อไป
ฟากฉันขอบอกว่าไม่หลงเชื่อหรอก
นายไม่เห็นที่แม่ฉันกลับคำพูดเมื่อกี้เหรอ
แม่ก็พูดไปงั้นแหละ เดี๋ยวแยกเขี้ยวใส่อีกตามเคย
น้าเขาเป็นโรคไหล่ติดนะ ช่วงนี้ข้อมือก็ไม่ค่อยดีอยู่
เป็นขนาดนั้น แต่เมื่อกี้เหวี่ยงเต็มวงสวิงเลยนะ
ถ้าต้องการ ฉันไปด้วยก็ได้นะ
ไรเนี่ย อยู่ๆ ก็ใจดีขึ้นมาเฉย
ก็คุณน้าเอ็นดูฉันมากกว่าเธอนี่
ปรี๊ดนะ แต่จะเถียงก็ไม่ได้
รอด้วยสิ
ให้ตายเถอะ
เหนื่อยแย่เลยนะคะ
คนไข้ที่มากับฉันเมื่อกี้น่ะค่ะ
ฝากเอาให้เขาทีนะคะ
ค่ะ ขอบคุณนะคะ โชคดีค่ะ
โทษทีนะครับ
อ้าว ค่ะ
ทำแผลเสร็จแล้วเหรอคะ
อ้อ ครับ
ขอโทษด้วยนะครับ
ผมเข้าไปเจ๋อจนทำให้เดือดร้อนแท้ๆ เลย
ไม่เป็นไรหรอกค่ะ
ถึงคุณจะดูต๊องๆ ไปบ้าง แต่ฉันเป็นพวกแพ้ทางให้ความใจดี
งั้นขอตัวนะคะ
- เดี๋ยวครับ - คะ มีอะไรอีก
ถ้าไม่เป็นการเสียมารยาท ผมขอถามชื่อคุณได้ไหมครับ
คืองี้นะคะ ฉันทำงานกู้ภัยมาหกปีแล้ว
จนถึงทุกวันนี้ คนที่เข้ามาถามชื่อ และขอเบอร์โทรเพื่อจะขอบคุณ
ไม่เห็นมีใครติดต่อมาจริงสักคน
แต่ผมเอาจริงนะครับ
แต่ฉันไม่บอกหรอกค่ะ
- โชคดีนะคะ - คุณกู้ภัยครับ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยเจซึง)
นี่ค่ะ
นี่อะไรครับ
หน่วยกู้ภัยที่พาคนไข้มาส่งเมื่อกี้ ฝากเอาไว้ให้ค่ะ
นี่เป็นลูกอมกลูโคสค่ะ
เอาไว้ทานเวลาเวียนหัวเพราะน้ำตาลตก
ขอบอกว่าห้ามดื่มเหล้าเด็ดขาดนะคะ
และถ้าต้องการความช่วยเหลือเมื่อไหร่ ก็โทรหา 119 นะคะ
(ชองอูรายวัน)
เป็นเรื่องแล้วสิ
เรามันแพ้ทางกับอะไรชวนซึ้งซะด้วย
แป๊บนะ
ขอเวลาแป๊บ
ฉันว่าฉันยังทำใจไม่ได้
รอจนตายก็ทำใจไม่ได้หรอก
เฮ้ย นี่
ใครคะ
น้า นี่ผมเองนะ ผมพาซอกรยูมาแล้ว
โอเค เข้ามาสิ
ฉันพูดถูกเห็นไหม
นายเข้าไปก่อนสิ
เหมือนคุณน้าร้องไห้อยู่นะ
แม่
แม่ร้องไห้จริงเหรอ
หนูขอโทษนะ แม่
แม่อย่าร้องเลย
มานี่ซะ
แกกับฉันตายด้วยกันวันนี้นี่แหละ
ซวยแล้ว เผ่น
ทำอะไร
น้า ผมจับแบซอกรยูมาให้แล้ว
จะต้มจะแกงอะไรก็ตามสบายนะ
เฮ้ย ไอ้คนทรยศ เปิดนะ
เปิดประตู
นี่ เร็วๆ เปิดประตูสิโว้ย
ฉันน่าจะดูออกตั้งแต่ตอนโดนหว่านล้อมแล้ว พรุ่งนี้ฉันฆ่านายตายแน่
พรุ่งนี้เหรอ
ห่วงว่าแกจะมีชีวิตถึงตอนนั้นก่อนไหมเถอะ
แม่
แม่ฟังหนูก่อนนะ
- เข้ามา - ความโกรธไม่ดีต่อสุขภาพนะ
ก็ได้ๆ โอ๊ย แม่
- มานี่ - แม่
แกบอกฉันมาตามตรงเลยนะ มันเกิดอะไรขึ้นฮะ
ทำไมไม่พูด
นายพูดเกาหลีไม่เป็นจริงๆ เหรอ
เห็นว่าหมอนี่เกิดที่เมืองนอกแหละ
งั้นไหนพูดภาษาต่างประเทศซิ
เร็วๆ สิ
ทำอะไรไม่เป็นสักอย่างนี่หว่า
นี่ นายไม่เต็มเหรอ
นี่
แบซอกรยูนี่นา
ถ้าแกล้งไอ้บ๊องนี่ แบซอกรยูเอาตายแน่
นี่ เมื่อกี้นายพูดอะไร
ถามว่าพูดอะไรไง
ถ้ามายุ่งกับหนูน้อยของฉันอีก ได้ตายกันหมดแน่
แบซอกรยูกลับมาแล้ว คราวนี้คงวุ่นวายอีกแน่ๆ
แม่ แม่ตีตรงนั้นไปแล้ว อย่าตีซ้ำจุดเดิมสิ มันเจ็บนะ
เจ็บเหรอ ฉันก็เจ็บเหมือนกันแหละ นังตัวดี
อีกไม่นานแม่ก็อายุ 60 แล้วนี่
เขาว่ายิ่งแก่ยิ่งใจดีขึ้นไม่ใช่เหรอ
แม่ฟังหนูก่อนเถอะ
โอ๊ยเจ็บ เจ็บ มันเจ็บนะ
(คัมแบ็ก)
(คัมแบ็กโฮม)
(รักอยู่ประตูถัดไป)
จะบอกว่าฉันเป็นคนเลี้ยงดู ชเวซึงฮโยเองเลยก็ยังได้ค่ะ
อย่าไปเชื่อยัยนี่นะ โกหกทั้งนั้นแหละ
ยัยนี่
เป็นคนบ้าคนแรกที่ผมได้เจอในชีวิตนี้เลย
ไม่น่าเชื่อว่าหนูน้อยจอมเลือกกินคนนั้น จะโตจนเป็นเจ้าคนนายคนแบบนี้แล้ว
เก่งมากลูก
แบซอกรยู
ทำไมแกมาอยู่ตรงนี้
แม่ไม่อยากให้หนูอยู่นี่ใช่ไหมล่ะ
ไม่อยากให้หนูกลับมาตลอดชีวิตเลยล่ะสิ
ถึงได้ทำลายห้องหนูทิ้งแบบนี้ใช่ไหม
ฉันย้อนเวลากลับไป
รื้อฟื้นยุคมืดของเธอขึ้นมาใหม่
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์