LOVE NEXT DOOR
GUSTO MO BA NG SAMGYEOPSAL?
Ano'ng ginagawa ko rito?
Ano pa? Naglilinis ka ng ihawan.
Siguraduhin mong malinis 'yan, a.
Tingnan mo, ang dumi pa nito.
Sabi mo dadalhin mo ako sa espesyal na lugar
pero mukhang inuto mo lang ako.
Ito na 'yon.
Puwede kang mag-workout habang inaamoy ang karne.
Inihaw na batok at kasim ng baboy…
at saka samgyeopsal. Di talaga nakakasawa.
Nagpapakapositibo ka ba o nababaliw ka na?
Positibong baliw?
Oo nga.
Ang hirap, 'no?
Ang totoo,
mas hihirap pa 'yan pagkatapos ng hapunan.
Good luck.
Teka, aalis ka? Talaga?
-Bitawan mo 'ko. -Ayoko nga.
Magkamatayan na tayo.
Sabi nang bitawan mo 'ko.
Hindi! Di kita bibitawan!
-Bitaw sabi! -Hindi!
Magkasama tayong dalawa rito.
Mapupunit ang pantalon ko!
Kaya 'wag ka nang magpumiglas.
Di na ako aalis, kaya bitawan mo na ang pantalon ko!
-Talaga? -Oo. Kaya bitaw na.
Naku.
Tingnan mo nga naman. Ginagastos mo na ang sahod mo.
Kaya lagi kang walang pera, e, kung ano-ano kasi binibili mo.
Uy.
Labas tayo sa weekend.
Anong trabaho na naman 'yan?
Maglilinis na tayo ng mga bangkay?
Malaki siguro kita roon.
-Ba't di ko agad naisip 'yon? -Ano?
Sa'n ako makakahanap ng gano'ng trabaho?
-Nayari na. -Hala. Ang galing mo!
Ba't ka pa nag-iipon ng pera kung wawaldasin mo lang?
Para mawaldas ko, siyempre!
Ano?
Tama ako!
Alam kong makikita n'yo agad 'to pag dito ko nilagay.
Gawa 'to sa totoong ginto, ha?
'Wag n'yong ibibigay sa iba.
Ang ganda.
EPISODE 02 HATE
Sa susunod na balita.
Sa palagay ko, marami ang matutuwa rito.
Matutunghayan ninyo ang magandang kalangitan ngayong gabi.
Ang Eta Aquariids meteor shower.
At dahil sa crescent moon ngayong gabi,
mas makikita natin ang meteor shower.
Ngunit may tsansa ng pag-ulan,
kaya di pa rin natitiyak kung mamamataan nga ba ito…
Kain na.
-…kung maganda ang panahon… -Sige.
Gigisingin ko ba…
si Seok-ryu?
Hayaan muna siguro siya.
Uy.
Magandang umaga.
Maayos ba ang tulog mo?
Oo, parang sanggol.
Ano 'yan?
Gochujang jjigae ba 'yan, Mama?
Ang bango-bango, nakauwi na talaga ako.
Di ba? Pinakamasarap ang gochujang jjigae ng mama mo.
Heto.
Nasa'n ang kanin ko?
Di n'yo ba ako hahainan, Mama?
Mahal.
Mama.
A, nagpapanggap siyang wala ako.
Ayos lang. Ako na lang ang sasandok.
Mabuti pa nga.
Ang payat-payat na niya. Dapat lang na…
Tatanungin ulit kita.
Seryoso ka ba sa sinabi mo
kagabi?
Tapatin mo nga ako.
Kahit sa'ng anggulo ko pa tingnan,
di ako makapaniwalang nagloko ka. Di ka naman gano'n.
Paano n'yo naman nasabi?
Malay n'yo kung mapang-akit talaga ako.
Ikaw talaga…
Alam kong di ka nag-iisip minsan,
pero hindi ka naman talaga ganito katanga.
May mga bagay na di dapat ginagawa.
Tama. Pumapasok ka pa nga rin kahit na naglayas ka na.
May magandang dahilan ka siguro para mag-resign at makipaghiwalay.
Siguradong mayroon.
Sabihin mo na.
Nagsawa lang ako.
Ano?
Ilang taon na akong nagtatrabaho sa kompanyang 'yon.
Nabagot lang talaga ako.
Ta's napaisip ako,
"Di kaya pagsasawaan ko lang din ang asawa ko?"
Kaya iniwan ko na pareho.
-Uy… -Niloloko mo ba ako?
Ano na'ng balak mo niyan?
Di mo naman siguro iniwan ang lahat nang wala kang plano, di ba?
-Siyempre. -Siyempre may plano siya!
-Ang personality type niya… -J type siya.
Sige, sabihin mo sa 'kin ang plano mo.
Una,
-matutulog ako. -Ano?
-Matutulog siya. -Papatayin ko ang alarm ko,
at matutulog hanggang kailan ko gusto.
At gusto ko ring kumain ng masasarap na Korean food.
Ikaw…
Tapos?
Tapos…
Gusto ko munang tumambay.
'Yan ba ang plano mo?
Oo.
Gusto ko munang maging masayang tambay.
'Wag kang makisali rito!
-Seryoso ka ba? -Oo.
Seryoso ako.
Hindi ka kakain.
Wala kang karapatang kumain.
Hindi n'yo ako pakakainin? Grabe kayo!
Ang ingay-ingay n'yo.
-Nagising tuloy ako. -Ikaw… Gumising ka nang maaga.
Tagabundok ka ba, ha? Magdamit ka nga.
Pinapakita dapat ang katawang 'to, hindi tinatago.
Mag-agahan ka na.
May tao.
-Ikaw na. Mas matanda ako sa 'yo. -Tingnan mo kung sino.
Sino 'yan?
-Si Seung-hyo. -A, gano'n ba?
O, papasukin mo!
Nandito rin si Mo-eum.
Nakakatuwa naman.
Magbihis ka, Dong-jin.
-Oo nga pala. -Sige.
Ano ba'ng iniisip no'n?
Hello.
Kumusta na po, Tita?
-Tuloy. -Magandang umaga.
-Ano 'to? -'Gandang umaga.
Tingala.
-Patingin ng dila. -Mo-eum.
Ayos naman ang temperatura at presyon mo.
Mayroon pa?
Nag-alala ka ba na baka napatay ko na siya sa bugbog?
E, halos balian n'yo siya ng binti no'ng naglayas siya dati.
Dapat tinuluyan ko na siya no'n.
-Halika. -Nakatulog ba kayo?
Ano sa tingin mo?
Naiintindihan ko.
Nagdala ako ng paborito n'yong kalabasang lugaw.
Ikaw lang ang may pakialam sa 'kin.
Pa'no naman ako, Seung-hyo? Hinimatay ako kahapon.
'Wag kayong tumayo lang diyan.
Di pa kayo nag-aagahan, di ba?
Hindi pa.
Nag-agahan na 'ko, pero puwede pa rin naman ako kumain.
Diyan ako nakaupo, e.
Ang galante naman ng mga tao rito.
Ginugutom ang anak para mapakain ang mga bisita.
-Kain lang kayo. Marami pa 'yan. -Sige po.
Akin na 'yang mangkok n'yo.
-Malamig na 'yan. -Ayos lang.
-Salamat. -Walang anuman.
-Ganiyan nga. Magbigayan kayo. -Salamat.
Salamat sa pagkain.
Kailangan nating mag-usap.
Pumunta ako para makausap si Tita Mi-suk.
Mag-almusal ka na, Dong-jin!
'Wag mo nang ipaulit.
Di ako kakain.
Krimen ang carbohydrate, at parusa ang sodyo.
Di ako puwedeng matukso.
Bahala ka.
Tanga, tingnan mo. Tokwa, kimchi, mga gulay, at karne.
-Masustansiya ang mga 'yan. -Heto, mahal.
Salamat.
Kailangan mong malaman ang mga 'to kung gusto mong maging trainer.
'Wag mo akong asarin.
Kaya lagi kang bagsak sa pagkuha ng lisensya, e.
Nagsalita ang tamad na walang trabaho.
-Ano? -Hayan na naman sila.
Tinawag mo ba akong "tamad"?
Pasensiya na kung nasaktan ka, tamad kong ate.
Hinila mo talaga ang buhok ko, buwisit ka?
Bitaw.
Ako pa, a. Ikaw muna ang bumitaw, tamad.
Bitaw, kung hindi!
Saan ka pupunta, Ma?
Sinabunutan ako ng hayop na 'yon.
Sa'n siya pupunta, Pa?
Makikita mo.
Five,
four,
three,
two, one.
Galing ba sa baba 'yon?
Oo.
May magaling na drummer na nakatira sa basement natin.
Lumalabas lang siya pag galit na galit siya.
'Yong drums ba na 'yon
'yong binili mo no'ng middle school no'ng gusto maging musikero?
Napakatalentado talaga ni Mama.
Magaling talaga siya sa kahit anong may pagpalo.
Oo nga.
-Ang galing niya. -Oo nga.
Para siyang si Ringo Starr.
Ang galing niyang pumalo ng drums gaya ng pagpalo niya sa mga tao.
Sige na, sabihin mo na.
Ano ba talagang nangyari?
Ba't ka nag-resign at umurong sa kasal?
Ang sakit no'n, a.
Ba't ka nananakit, e trabaho mong magligtas ng tao?
Mamaya na kita gagamutin, sabihin mo muna sa 'kin.
Bakit mo ginawa 'yon? Sino'ng may kasalanan?
Sino, ano, kailan, saan, bakit?
Sinabihan ka ba ni Mama na tanungin ako?
Oo. Sa bodega kanina.
Nagsabi ka ng totoo kaya palalampasin ko na.
Parang tanga kasi, e.
Di gawain ng mga seguristang gaya mo ang gano'n.
Segurista?
-Ako? -Oo.
Wala akong ibang kakilalang nabubuhay na kasingsipag mo.
Palaban, desidido, determinado,
matagumpay, metikuloso, matiyaga.
Sa tingin ko, nasa 'yo na ang lahat.
Ako? Pinapalaki mo naman ang ulo ko.
Hindi papuri 'yon.
Nahuhumaling ka nang husto sa panalo,
iniisip lagi ang opinyon ng iba,
-masyadong ambisyosa at… -Hoy!
Sabi ko nga, e.
Kaya bakit isusuko ng isang tulad mo
ang lahat ng 'yon para bumalik dito?
Gano'n talaga ang buhay, di ba?
Oo.
Sa ibang tao siguro.
Pero sa 'yo, hindi.
Sige na.
Sabihin mo na kung bakit!
-Sige na. -Mag-aalas-nuwebe na.
Ano?
Huli ka na.
-Sige na. -Buwisit.
-Di pa 'ko tapos sa 'yo! -Bye!
Hay, naku.
Kung tatamad-tamad ka,
mapupunta ka sa Impiyerno ng Katamaran.
Wala akong pakialam. Nasa langit ako ngayon.
Kung ganito ang hitsura ng langit, salamat na lang.
Parang may sumpa rito.
Halika muna rito, Seung-hyo.
-Bakit? -May sasabihin lang ako.
Tumayo ka muna.
Halika muna rito saglit.
-Ayoko. -Sige na!
Mahalaga 'to! Sige na, dali!
Ba't ka ba nagmamaktol?
Ano ba 'yon?
Lumapit ka.
-Buwisit. -Uy.
Alam mo ba?
Traidor ka.
Pa'no mo nagawang isuko ako sa nanay ko?
Papatayin na kita ngayon.
Ginawa ko 'yon para sa 'yo.
Para sa 'kin?
Talaga ba?
Ang sabi ni George Orwell,
"Ang pinakamadaling paraan para matapos ang laban ay ang magpatalo."
Ang sabi ni Seok-ryu,
"Kamatayan ang parusa sa pagtratraidor."
Di ako makahinga. Tita Mi-suk!
Ano'ng nangyayari?
-'Yon talaga 'yon. -Buwisit ka! Ano'ng ginagawa mo?
-Ang sakit! -Diyos ko!
Seung-hyo, ayos ka lang ba?
-Tita. -Baliw ka!
Papatayin niya ako.
Naku, ayos ka lang ba?
-Nasaktan ka ba? -Ayos lang ako.
Ano ba'ng problema n'yo?
Parang totoong anak n'yo siya, a.
Sana nga!
O, ba't di n'yo siya ipalit sa 'kin?
Oo nga, 'no. Anak na ba ako ni Tita Mi-suk simula ngayon?
Ayos sa 'kin. Pero pa'no ang trabaho mo?
Aalis na po ako.
Ang sakit.
Hoy, tumayo ka.
Di n'yo naman kailangang manipa.
Magpasalamat ka 'yan lang ang inabot mo sa 'kin.
Grabe kayo sa 'kin, Mama.
Ewan ko sa 'yo. Tumayo ka na at magdala ka ng garaetteok sa opisina ni Seung-hyo.
Siya na lang mismo ang gumawa no'n.
-Garaetteok? -Oo.
Oo, ginawan kita garaetteok.
Ibigay mo sa mga kapitbahay mo. 'Yon ang dapat mong gawin.
Inaalagaan n'yo po talaga ako. Salamat po.
Nakakatuwa naman.
Naiiyak na ako sa sobrang tuwa.
Tayo!
Ang guwapo niya.
Na-yun!
Totoo ba na gusto ng kliyente sa Buryeong-dong na magpalit ng bintana?
Oo. Dati gusto niyang nakaharap sa silangan para makita ang pagsikat ng araw,
pero ngayon, paglubog ng araw na ang gusto niyang makita.
Bakit ba pabago-bago ang isip niya?
Sinimulan na natin 'yon, e!
Pinatawag kita para ayusin ang mga lamesa,
pero mga litrato lang ni Seung-hyo ang inaayos mo.
-Myeong-u. -Uy.
Ano'ng sabi n'ong kliyente sa Buryeong-dong?
Sabi niya…
Ay, bagong kliyente ba siya?
-Hello, welcome. -Hello.
Ano 'to?
Pasensiya na.
Sandali lang ha, may kausap lang si Seung-hyo sa phone.
Ayos lang. Nandito lang ako para iabot 'tong garaetteok.
Kung ginawan mo kami ng garaetteok, dapat lang na gawan ka namin ng tsaa.
Nanay ko gumawa nito. Hinatid ko lang.
Teka, ikaw ba…
'yong kababatang kinuwento niya sa 'kin?
Ako nga. Kilala n'yo ako?
Oo naman! Masaya ako't nakilala na kita.
-Oo. Sa susunod na Martes, -O?
may opening party kami.
Pumunta ka.
A, sige.
Inom ka lang.
Matagal mo na bang kilala si Seung-hyo?
Siguro nga marami-rami na rin kaming pinagdaanan.
Kuwentuhan mo ako.
Gusto ko malaman mula sa simula.
-'Wag. -A, ganito kasi…
Mahaba-haba 'to.
Alam n'yong ipinanganak siya sa France, di ba?
Oo.
Noong 1995.
Isang araw no'ng tag-araw,
no'ng kasing-init ng uling ang buhangin sa palaruan.
-Bonjour. -Seung-hyo.
Isang araw, umuwi ako galing palaruan
at may nakita akong batang lalaki sa tapat ng bahay namin.
Si Seung-hyo 'yon.
-Kaibiganin mo siya, ha? -Opo.
Siya si Seung-hyo.
Hi. Ano'ng pangalan mo?
Sobrang liit niya at di rin siya nakakapag-Korean.
Nagtatago siya sa likod ng nanay niya.
Do'n ko na napagtanto.
Mag-hello ka.
Naisip kong kailangan kong tulungan ang kawawang batang 'yon.
Kayo munang bahala.
'Wag kayong mag-alala.
Iniwan ni Tita Hye-suk si Seung-hyo sa 'min
no'ng nagtrabaho siya sa Ministry of Foreign Affairs,
dati kasing nag-aalaga ng bata
-ang mama ko. -Welcome.
Ang cute-cute mo.
-Ang cute niya. -Buwisit ka.
'Yon 'yong panahon na binabantayan ko na rin siya.
Gusto mo ba maging hari o maging prinsipe?
A, alam ko na.
Prinsesa ka dapat.
Lahat 'to…
Nakikipaglaro ako sa kaniya.
Ang laki, di ba?
Naiihi ka na, baby?
Prinotektahan ko ang dignidad niya no'ng bata siya at nilinis siya.
Tatangkad ka pag kinain mo 'to.
Titibay ang ngipin mo rito.
Pinakain ko rin siya ng masusustansiyang pagkain para maging malusog siya.
Masarap 'to.
Kain na, baby.
Siya na agad ang panalo.
Wala namang problema roon,
di ba?
Tinulungan ko siyang makipagkaibigan sa ibang mga bata.
Oo, mukhang sapat na 'to.
Tara, baby.
Tinuruan ko rin siya ng ekonomiks.
Ako ang nagpalaki kay Seung-hyo.
Opinyon mo lang 'yan.
'Wag kang pumunta sa trabaho ko at magkalat ng tsismis tungkol sa 'kin.
Puwede kitang kasuhan ng libelo.
Wala kang utang na loob.
Dapat nga bayaran mo 'ko imbes na kasuhan!
Tama siya.
'Wag n'yo siyang pakinggan. Puro kasinungalingan ang sinasabi niya.
Sinungaling siya.
Hindi, a. Parang totoo ang kuwento niya.
Detalyadong-detalyado, e.
-Siyempre, detalyado 'yon. -Oo.
Pero namanipula na 'yon.
Ang babaeng 'to
ang unang baliw na nakilala ko.
Seung-hyo, siya si Mi-suk, matagal ko nang kaibigan.
At siya naman ang anak niyang si Seok-ryu.
Kaedad mo siya.
Hi. Ano'ng pangalan mo?
Ang dungis mo.
'Yon ang una naming pagkikita.
-Hi, Seok-ryu. -Hello.
Napakaagresibo niya.
Ang cute-cute mo.
Nakakabigla 'yon.
Nakakadiri.
Gusto mo ba maging hari o maging prinsipe?
Kilala n'yo ako, Myeong-u, Na-yun.
Alam n'yong gusto kong mapag-isa.
Ang lagkit.
Pero ayaw akong tantanan
ng babaeng 'to.
Sobrang laki!
Sinira niya ang oras ko para mapag-isa.
Naiihi ka na, baby?
Uy!
-Hinarass niya ako, -Mama! Nagko-Korean na ang baby!
kaya napilitan akong magsalita.
Pinipilit niya pa rin na tinuruan niya akong mag-Korean.
Heto.
Kumain ka ng patani, Seung-hyo.
Binibigay niya sa 'kin 'yong mga ayaw niyang kainin.
Ayoko niyan.
Di dapat mapili ang baby.
Kain na, baby.
Sino'ng taya?
Baby ko.
Siya na taya.
-Red light, green light. -Si baby ang "taya".
Red light…
"Siya na agad ang panalo"?
Baka "siya na agad ang taya."
Tara, baby!
Oo nga pala. Ninakawan niya rin ako ng pera.
Maghihiganti ako.
Lahat ng baon ko,
naging mga tsokolate at ice cream
na napunta lahat sa bunganga niyang 'yan.
Sabi ng lalaking di marunong magbanyo mag-isa.
Ikaw 'yong manyak na sinundan ako sa banyo!
Tinutulungan lang kita.
Di mo mabuksan ang zipper ng pantalon mo
-kaya lagi kang naiihi sa salawal mo. -Grabe.
Itigil mo na nga 'yan.
Sinabi ko na sa 'yong patak lang ng tubig 'yon.
Iba 'yong kulay, e.
-Hala. -Hala.
Naku naman.
Ngayon ko lang nakita si Seung-hyo na parang bata.
Ako rin. Pero ngayong pinakikinggan ko sila,
masasabi kong malapit silang magkaibigan.
Alam mo, sampung taon na akong nagbabasa ng mga kuwentong romansa,
-pati na rin mga fanfic at fantasy novels. -Oo.
Ito ang paborito kong kuwento, e.
One and only kababata.
At ano naman 'yon?
Nag-English lessons ka pa dapat.
Alam mo ba kung ga'no kamahal 'yon?
Pero gusto ng asawa ko, sa English kindergarten mag-aral ang kambal namin.
Sa'n ka pupunta? Di pa 'ko tapos.
Si Yoon Myeong-u 'to.
Uy, hello.
Teka.
-Nabalitaan mo na ba? -Ano?
'Yong anak ni Root Diner, niloko raw ang fiancé
kaya di na tuloy ang kasal.
Siyempre nabalitaan ko 'yan. Alam na ng lahat!
-Sabi na nga ba, e. -Diyos ko.
Di ba ipinagmalaki pa ni Mi-suk 'yong trabaho ng anak niya sa Amerika?
Balita ko, nasesante rin siya. 'Wag na sana siyang mayabang.
Oo nga.
Namili ka ba, Mi-suk?
Oo. Gusto ko sanang mag-giling.
Ano naman ang gigilingin mo?
Di ko pa alam. Baka kimchi,
o kaya mga tao.
HYEREUNG REALTY
Mi-suk.
Sige, Hye-suk. Oo.
Titingnan ko ang magagawa ko. Sige.
Bye.
Naku.
Bakit namumula ka?
Ang mga tsismosang 'yon.
Pinag-uusapan na nila 'yon.
Kung ano-ano ang sinasabi nila
sa likod ko!
Kung ayaw mo no'n,
hindi mo sana sinigawan ang anak mo sa harap nilang lahat.
Ang ibig kong sabihin,
sa loob ng bahay mo na lang sana siya dinisiplina.
Ano'ng sabi ni Hye-suk?
Ang sabi niya sa 'kin, inimbita niya raw ang Hee Sisters
sa opening party ni Seung-hyo.
Bale sina Yeong-hee, Soon-hee, Jung-hee, at Min-hee?
-Oo, sila. -Ba't niya inimbita ang mga ahas na 'yon?
Di ba nga, sinabi ni Hye-suk sa kanila ang bagong opisina ni Seung-hyo
no'ng class reunion?
Bakit kasi kinuwento niya 'yon sa mga taong di naman siya malapit?
"Naku, di n'yo ba alam?"
"Sa Greip nagtratrabaho ang anak ko."
"Ikakasal na rin siya,
at sa Amerika ang seremonya."
"International lawyer ang manugang ko."
Ang alinsangan ngayon.
At saka, hindi ganiyan kayabang ang pagkakasabi ko.
"International lawyer. Greip."
-"International lawyer…" -Nakakabuwisit.
-Tama na! -Hala, kalma lang.
Napakaganda talaga pag dapithapon sa Korea.
Luto na.
Ang galing! Ano 'yong ginawa mo?
Wala 'yon.
Taktika lang na natutuhan ko abroad.
A, gano'n ba?
Nasa'n si Seung-hyo?
Ba't ko siya tatawagan?
Nasa'n ka, Seung-hyo?
'Wag mo siyang papuntahin!
Pumunta ka kina Seok-ryu pag tapos ka na.
Anong "bakit"? Maghapunan tayo.
Sige, bye.
Pupunta ba siya?
Hindi, sabi niya magpakabusog tayo nang wala siya.
Seok-ryu.
May alak ba rito?
Wala.
May masarap kaming soju sa bahay.
Kailangan ko 'yan sa tindahan.
Ayokong makita ang pagmumukha ni Seok-ryu.
Talaga?
Gusto kong nakauwi na siya rito.
Seryoso?
Gusto mo rin bang nakikita siya na nakahilata lang at walang ginagawa?
Iniisip ko pa lang, kumukulo na ang dugo ko.
Pakiramdam ko rin, para akong binagyo.
Nadurog ang puso ko
na para bang tinamaan ng delubyo.
Bakit di mo kaya kausapin si Seok-ryu?
Pusta ko may tinatago siya sa 'tin.
-Naku naman. -Alamin mo ang buong kuwento.
Hayaan mo na lang siya! Ano ba'ng problema mo?
Bakit ba wala kang pakialam? Para bang di mo siya kilala.
Anak mo rin siya, 'no!
Sobra ka na!
Ang sa 'kin lang…
Parang wala kang pakialam,
habang mamatay-matay na 'ko pag-aalala.
Tahimik ka na naman.
Palagi mo na lang iniiwasan ang problema.
Natatakot akong magtanong.
Natatakot ako na baka di ako sapat
kaya nasira 'yon.
Ang galing no'n.
-Ang galing ko, 'no? -Oo!
-Ayos ba? -Oo.
Para akong nanonood ng perya.
Ang hirap no'n, a.
-Mukhang mahirap. -Di ba?
Sige nga, isa pa!
Ang ingay-ingay n'yo. Naririnig ko kayo hanggang sa kanto.
-Hi. -Panira ka talaga.
Wala na, pangit na.
Layas!
Bumili ka ba ng alak?
Siyempre hindi.
Ang pangit n'yong ka-bonding.
Makinig ka. Kailangan uminom ng beer pag ganitong gabi ng tagsibol.
-Bibili ba ako? -Di bale na.
Ako na.
Salamat.
O makgeolli na lang ba para bagay sa pajeon?
Beer sa 'kin.
Bahala ka.
Di ba't marami kang ginagawa para magpunta pa rito?
-Nakikipag-away ka naman ba? -E kasi…
mukhang seryoso ka kanina, e.
Kung magsisinungaling ka lang, umuwi ka na.
Bakit ka ba kasi nandito?
Mag-ingat ka sa mga sinasabi mo.
Dinala ko lahat 'to papunta rito.
-Dapat nga magpasalamat ka. -Seung-hyo!
Ay, Director Choi. Kailangan nating mag-usap.
May aberya sa townhouse project? Bakit biglaan naman?
Dahil sa pagtaas ng presyo ng mga materyales at pagpapatayo nito.
Kaya pinatigil muna.
Ibig sabihin, di rin nila tayo babayaran para sa pagdisenyo?
Ano'ng gagawin natin? Marami tayong bayarin.
Di pa tayo binabayaran ng youth center sa Seongjin.
Sa susunod na taon na raw sila magbabayad dahil may isyu sila sa budget.
Ang sama talaga ng ekonomiya.
Wala rin tayong mga bagong kliyente.
May nangyari, 'no?
May nangyayari do'n. Nasusunog na.
Ay.
Buwisit, nasunog.
Ayos lang kung walang dapat ipag-alala.
Gusto mo ba?
Gusto mong kainin ko 'yan?
Hindi, gagawa ako ng bago.
Tabi. Ako na gagawa.
Grabe naman.
Nakakasakit ka ng damdamin.
Ako ang pinakamagaling magluto ng ulam sa Amerika, kuha mo?
May vlog pa nga ako tungkol sa pagluluto ng Korean food, e.
A, gano'n?
Di ka naniniwala?
Ipapakita ko sa 'yo.
Hanggang kailan mo itatago 'yan?
Nagawa mong patagalin ng dalawang araw
pero kukulitin ka ng mga magulang mo at ni Mo-eum
kung bakit mo ginawa 'yon?
Di sila titigil sa kakatanong.
E, ikaw?
Hindi ka magtatanong?
Hindi ako interesado.
Bahala na, alam mo 'yon?
Hindi ko rin naman sasabihin sa 'yo,
kahit na sabihin ko pa sa buong mundo.
Sige.
Pero,
'wag mong patagalin na hindi sabihin kay Tita Mi-suk.
Nanay mo siya.
Ano ba'ng mayroon?
Inutusan ka ni Mama na gawin 'to?
Ano?
-Uy. -Buwisit ka.
Maghanda ka sa round two.
Bitawan mo nga ako, baliw ka.
Sabi ko sa 'yo, 'wag kang pakampante.
Ano ba, masakit nga.
-Teka, hindi… -Tarantado ka.
Masakit na talaga.
MANUGANG KO
Di siya sumasagot.
Ba't n'yo tinatago 'yan?
Sino'ng tinatawagan n'yo?
Di niya siguro ako naririnig.
Hindi naman kayo nabibingi na, 'no?
Pupunta ba kayo sa opening party ni Seung-hyo bukas?
Siyempre.
Teka, pupunta ka rin?
Imbitado ako, kaya…
Hindi. Bakit naman ako pupunta?
Ilang araw pa lang pero nauurat na ako sa kaniya.
Kilala n'yo naman si Seung-hyo, di ba?
-Uy, ano'ng ginagawa mo? -Ginalingan n'yo sana ang pagtatago.
Akin na 'yan!
Mama.
Tinawagan n'yo siya?
Oo.
Bakit, may mali ba akong ginawa?
Sinabi ko nang hiwalay na kami, Mama!
Ayaw mong sabihin sa 'kin lahat,
kaya ako na mismo ang magtatanong sa kaniya!
Ano'ng ginagawa mo? Tama na!
'Wag na 'wag n'yo na siyang tatawagan.
Ikaw talagang…
Anong…
Binura niya ba 'yong number? Diyos ko.
Kailangan ko bang gawin 'tong interview?
Hindi 'to para sa promo, ayaw mo no'n, e.
Tungkol sa Social Overhead Capital.
Gusto tayong tanungin ng reporter tungkol sa senior center na ginawa natin.
A, sige.
Ano ba'ng binabasa mo?
Nagbabasa-basa ako ng mga batas.
Mali na di nila tayo bayaran para sa design fee.
Magtatanong-tanong ako
at makikipagkita sa kaibigan kong abogado.
Makakatulong ba 'yon?
Wala sa kontrata kung kailan kailangan bayaran ang design fee.
Pero, kailangan ko pa rin subukan.
Nag-aalala rin ako sa mga utang natin.
Seung-hyo.
Nagpadalos-dalos ba tayo sa paggawa ng sarili nating opisina?
Ha?
Mukhang 'yon na ang reporter.
Mali ang pinupuntahan niya.
Ano…
Delikado rito, ma'am.
Kailangan ko pulutin ang mga 'to.
Di puwedeng masayang 'to.
Ako na. Tumabi na lang kayo.
Dito muna kayo.
Pasensiya na.
Salamat.
Mr. Choi Seung-hyo?
Bilisan natin.
A, oo nga.
Naku.
Laspag na ang gulong, at tabingi na 'to.
Naayos ko sa ngayon, pero di 'to magtatagal.
Saan ba kayo pupunta?
Dadalhin ko 'to sa junk shop.
Magkano ba ang benta n'yo rito?
Dati ang isang kilo, 130 won,
pero ngayon 100 won na lang.
Naubos ko na ang oras n'yo.
Maraming salamat sa inyo.
Mahihila n'yo ba 'to nang mag-isa?
Ayos lang ako. Araw-araw ko 'tong ginagawa.
Mag-iingat po kayo, ma'am.
Simulan na natin ang interview.
Gusto mo bang itulak o hatakin?
Itutulak ko.
Tutulungan na namin kayo.
-Ayos na? -Oo.
Diyos ko.
Bakit wala pa rin sila?
Pambihira.
Ano?
Ay, gusto n'yo ba ng tubig? Akala ko ayaw n'yo.
Di 'yon ang tinutukoy ko.
Para sa mga karton at papel na 'yon, 3,000 won lang ang nakuha niya.
Di ba?
Ang hirap nga no'n para sa dalawang lalaki, e.
Pa'no niya nagagawa 'yon araw-araw?
Mahirap talaga ang buhay.
Hindi ka na kailangan dito.
Palagi bang mag-isang nagtratrabaho si Seok-ryu?
Tingin niya kaya niyang ayusin lahat nang mag-isa, 'no?
Napakayabang naman niya!
Tipikal na Koreano. Puro trabaho lang.
Ayaw magpahinga,
akala niya kompetensiya ang lahat.
Mangyaring mag-iwan ng mensahe pagkatapos ng tunog.
Hyeon-jun.
Kailangan…
Kailangang-kailangan kita ngayon.
Hyeon-jun.
Huling himpilan na 'to!
Bumaba na kayo.
Ay, pasensiya na.
Salamat.
Sige.
Hello.
Dati kayong nagtratrabaho sa Jangyu Architecture, di ba?
Pinakamagandang architecture firm sa Korea, pang-11 sa buong mundo.
Puwede bang malaman kung bakit ang aga n'yong bumukod?
Natutuhan ko na ang pinaka-batayan ng arkitektura sa Jangyu.
Tinuro nila sa 'kin ang lahat ng kailangan kong malaman para kumita.
Pero dahil malaking kompanya 'yon na may sistema sa espesyalisasyon,
may mga bagay na hindi ko na kontrolado.
Tama ka.
Mas maraming akong nararanasan,
mas lalo kong ginugustong hawakan ang mga proyekto nang ako lang,
mula simula hanggang matapos.
Mukhang matagumpay ka na sa palabang larangan na ito,
magbubukas ka na rin ng sarili mong opisina.
Ano'ng nararamdaman mo roon?
Sa totoo lang, nagsisisi ako.
Ano?
Ano'ng sinasabi mo?
Madalas kong pinagdududahan ang desisyon ko
at napapaisip ako kung tama ba ang ginawa ko.
Pero sa palagay ko, mas mabuting
pagsisihan ang bagay na ginawa mo kaysa pagsisihang wala kang ginawa.
Pasensiya na, kailangan kong sagutin 'to.
Sige lang.
'Yon pala ang ibig niyang sabihin.
Kailan ka babalik?
Samakalawa.
May trabaho ako, at may seminar din ako.
Nakalimutan mo na ba ang opening ceremony ni Seung-hyo?
Dapat inayos mo na ang schedule mo.
Wala na akong pagpipilian.
Magpapadala na lang ako ng bulaklak at tatawagan siya.
Bahala ka.
Kailan ang susunod mong alis?
Isang buwan pa lang simula nang
-bumalik ka mula sa Tunisia… -Mangyayari na lang 'yon.
Bakit? Pinapaalis mo na ba ako agad?
Sabihan mo ako pag alam mo na.
PUNO NG POMEGRANATE
Bakit ka nandito?
Bakit ngayon ka lang umuwi?
Nauna akong nagtanong.
Matulog ka na.
Uy!
Ano?
Kunin mo 'to.
Puno ng pomegranate?
Para sa opening ceremony bukas.
Gusto ko kakaiba
ang ibibigay ko sa 'yo, kaya ayan.
Puwede kong itapon?
Oo, puwede naman,
pero simbolo ng kasaganahan ang mga pomegranate.
Sa bawat dahong mahuhulog, maglalagas din ang kompanya mo.
Sumpa ba 'yan? Isauli mo na 'to.
Di puwedeng magbalik ng regalo. Sa 'yo na 'yan.
E di, dalhin mo na lang bukas. Masyadong mabigat, e.
Di ako makakapunta bukas.
Bakit? May gagawin ka?
Oo. Sobrang dami.
Ikumusta mo na lang ako kay Director Yoon.
Nasaan na ba 'yon?
Alam ko dito ko lang nilagay 'yon.
Ano ba'ng hinahanap n'yo? Mahuhuli na kayo.
'Yong brotse ko.
'Yong binili mo sa 'kin dati, 'yong may perlas sa gitna.
A, 'yon?
Bakit n'yo hinahanap 'yon?
Gusto kong isuot sa ceremony.
Dadalo 'yong mga dati kong kaklase,
at lagi silang pormal manamit.
Hindi ba't luma at parang sira-sira na ang brotse na 'yon?
Sabi mo totoong ginto 'yon.
Hindi nagluluma ang ginto, kaya ayos lang.
'Yan ba ang susuotin n'yo?
Pangit ba? Magpapalit ba ako?
Hindi, ayos lang.
Sa'n n'yo nilagay?
Kung alam ko, e di sana nahanap ko na. Nasa'n ba kasi 'yon?
Ang labo.
Ako nga. Minsan, mas mabilis nahahanap ng ibang tao pag ganito.
Naghanap na ba kayo rito?
Sinuot ko 'yon sa hanbok no'ng kasal ng pinsan mo.
Nasaan na kaya 'yon?
Dito?
Nilagay ko 'yon kung saan.
Mama.
Ba't di n'yo ginamit ang mga make-up binigay ko sa inyo galing Amerika?
Gusto ko kasing gamitin sa espesyal na okasyon.
Pero ang tagal ko nang binili 'to!
Nag-eexpire kaya 'to, 'no!
Ibalik mo na nga 'yan.
Wala na akong oras makipagtalo sa 'yo.
Huli na ako. Kailangan ko nang umalis.
Aalis na 'ko.
SERUM PAMPAPUTI
Pambihira.
CONGRATULATIONS
Uy, nakarating ka.
-Salamat sa pagpunta. -Salamat.
Pasok kayo.
-Diyos ko! -Seung-hyo.
-Salamat sa pagpunta. -Ang galing!
Ang ganda!
Ang ganda ng gusali.
Sinabi mo pa.
Napakaganda!
-Sige, tuloy kayo. -Di ako makapaniwalang lumaking
matagumpay ang mapiling batang 'yon.
Ipinagmamalaki kita.
CEO lang ako sa papel.
Siya talaga ang totoong boss.
Hello, ma'am.
Balita ko, nakabalik na kayo ng Korea.
Siya ang nanay ni Seung-hyo, hindi ako.
Kaibigan niya lang ako.
Ako si Seo Hye-suk.
Masaya akong makilala ka.
Pasensiya na, ma'am! Ako si Yoon Myeong-u.
Ngayong tinitingnan ko kayo,
nakikita ko na kung kanino nagmana
ng kaguwapuhan si Seung-hyo!
-Talaga ba? -Oo!
Lagi ko ngang naririnig 'yan.
Tita Mi-suk, nasa'n si Seok-ryu?
-A, nasa… -Hye-suk!
-Hye-suk. -Yeong-hee.
-Hello. -Nandito nga sila.
-Ano na? -Masaya akong makita ka.
-Hi! -Hello.
Siya ang anak ko.
Batiin mo sila, Seung-hyo.
-Diyos ko. -Mga kaibigan ko sila.
-Salamat sa pagdalo. -Naaalala mo ba ako?
Masaya akong makilala ka.
Hye-suk, Mi-suk, Jae-suk, In-suk.
Matagal-tagal na rin no'ng huli tayong nagkita.
Oo nga, matagal-tagal na rin
mula nang magkita-kita ang Hee Sisters at Suk Sisters.
Ang babaduy ng pangalan!
Di ko alam ba't 'yan ang palayaw natin sa mga sarili natin noon.
Salamat sa pagpunta n'yo.
Siyempre nandito kami para ipagdiwang ang kaibigan namin.
May ipinagdiriwang ka rin, di ba, Mi-suk?
Di ba ikakasal na si Seok-ryu?
A, ano kasi…
Di mo ba nabalitaan? Di na tuloy ang kasal.
Hala. Di na tuloy ang kasal?
Di ko alam 'yon.
Sinabi ko 'yon
sa reunion group chat
para maibalik ang mga regalo, pero mukhang di mo nakita.
Siyempre hindi.
Di ba sabi mo sa mamahaling resort sa Hawaii ang seremonya ng kasal?
Ano'ng nangyari?
Walang nangyari.
Nag-iingat lang kami, hindi naman basta-basta ang pagpapakasal.
Mas mabuti siguro
kung mas maingat na kayo bago pa ang engagement.
Masyado naman kayong makaluma.
Di naman siya ikakasal sa isang hari ng Joseon dynasty.
Iba na ang panahon ngayon.
Hindi naman krimen ang magbago ng isip.
Oo naman. Mas mabuti pa rin 'yon kaysa ikasal
tapos magdidiborsiyo naman.
-Di ba? -Siyempre.
-Mas mabuti na 'to. -Mas baduy
ang mga pag-iisip n'yo kaysa mga palayaw natin.
Hindi 'yon ang ibig sabihin namin.
'Wag nating sirain ang araw na 'to, iba na lang ang pag-usapan natin.
Sige. Sang-ayon ako riyan.
Masaya akong makita kayo ulit.
-Cheers. -Cheers.
Pasensiya na. Nandiyan dapat ako.
Ayos lang. Alam ko naman marami kayong ginagawa.
Sige. Ibababa ko na.
Sige. 'Wag kayong magpapalipas ng gutom.
PAPA
Pinipilit ni Mi-suk na magmukhang ayos lang siya.
Lagi naman siyang gano'n.
Ang yabang, kahit na walang maipagyayabang.
Pero naaawa ako sa kaniya.
Kasingtalino niya si Hye-suk,
pero masyadong mahirap para mag-kolehiyo.
Tingnan n'yo, panay pa rin ang dikit niya sa kaniya.
Sa tingin niya ba, mapapawi ng tagumpay ng anak niya ang mga kapalpakan niya?
Tagumpay ng anak niya?
Mukhang di naman matagumpay ngayong di na tuloy ang kasal.
Tama ka.
Sabi nga nila, "mana-mana lang 'yan."
Mismo.
Akala ko di ka pupunta.
Naisip kong sumaglit lang.
Ano'ng pinagkaiba no'n?
Ang dami mong bisita, a. Ayos 'yan.
Salamat.
Dito lang ako, kaya pakitawag si Mama.
Di puwede gano'n lang. Bisita pa rin kita.
May regalo ka pa nga, e.
Dinala mo 'yan dito?
Bawal itapon, di ba?
Gutom ka na siguro, 'no?
Ayos lang. Gusto ko lang makausap ang mama ko.
Ano'ng problema mo?
Parang may mali.
Palingat-lingat ka na parang kriminal.
-Hindi, a. -Ginagawa mo pa rin.
May humahabol ba sa 'yo?
Sabi nang ayos lang ako, e!
Talaga ba?
Diyan ka lang.
Dadalhin ko ang mama mo at saka pagkain.
Ayos lang talaga ako.
Mahal ang kinuha naming catering, tumikim ka lang.
Seok-ryu!
Mama.
-Ano'ng ginagawa mo rito? -Ibibigay ko 'to.
Nahanap ko na ang hinahanap mo.
Di ka dapat pumunta rito.
Akala ko gusto n'yo 'to.
Mas bagay sa inyo kung may…
Umalis ka na.
May ibibigay sa 'kin si Seung-hyo kaya…
Mamaya na kayo mag-usap!
Sige na.
Pag-uusapan ka ng mga tao pag nakita ka nila rito.
Mama.
Kinakahiya n'yo ba 'ko?
Mi-suk.
O, si Seok-ryu.
Hello, Seok-ryu.
Paalis na sila, kaya ihahatid ko lang.
A, gano'n ba?
Si Seok-ryu ba 'to?
Naku.
Ikaw siguro ang anak ni Mi-suk.
Masaya akong makilala ka.
Kaklase kami ng mama mo no'ng high school.
Buti na lang nagkasalubong tayo, gusto ko rin siyang ipakilala sa inyo.
Batiin mo ang mga kaibigan ko.
Hello po, ako po si Bae Seok-ryu.
-Hello. -Ang ganda niya.
Naikuwento kong nasa Greip siya, di ba?
Pero nag-resign na siya roon.
Pero kilalang kompanya 'yon.
E, ngayon wala na siyang trabaho.
Siyempre, biro lang!
Nagpapahinga lang siya sa pagtratrabaho.
Pero kinukuha na siya ng mas magandang kompanya.
Talaga? Anong kompanya?
Di ko na alam sa sobrang dami.
Sasabihin ko na lang pag nakapili na siya.
Babalik ba siya sa Amerika?
Oo naman. Doon na siya nakatira.
Gusto kong lubusin ang oras namin habang nasa Korea siya
at pakainin siya ng masasarap na pagkain.
Nalulungkot ako kasi sobrang payat niya.
-Sinabi mo pa. -Pakainin mo siya nang marami.
No'ng sinabi niyang magre-resign na siya,
inalok siya ng napakaraming pera para manatili siya.
Pero pinili niyang pumunta sa mas magandang kompanya.
Ang galing naman.
Ang galing n'yong magsinungaling.
Inaral n'yo ba 'yon
kung sakaling ipahiya ko kayo?
Di ako nagsinungaling.
Babalik ka ng Amerika.
-Ano? -Bibilhan kita ng tiket,
kaya mag-empake ka na at bumalik sa Amerika ngayon din.
Ayaw n'yong andito ako, ano?
Ayaw n'yong bumalik ako.
Kaya tinanggal n'yo ang kuwarto ko.
Ibang usapan 'yan.
Bakit ba para kang bata tungkol diyan sa kuwarto mo?
Pinapakita nito ang lahat ng kailangan kong malaman.
Ayaw n'yong umuwi ako rito!
Tama ka! Kaya mag-empake ka na.
-Ma! -Hindi ka mag-eempake?
Ako na ang mag-eempake. Nasa'n ang maleta mo?
Ano ba'ng ginagawa n'yo, Mama?
-Bitaw! -'Wag n'yong gawin 'to.
Di ako aalis.
-Aalis ka! -Hindi ako aalis.
-Di nga ako aalis! -Bitaw!
Nababaliw na ba kayo?
Oo. Tama ka.
Ikaw ang dahilan kung ba't ako nababaliw.
-Ano ba'ng ginawa kong mali? -Nagtatanong ka pa talaga?
Di ko alam kung bakit kumikilos kayo na parang gumawa ako ng malaking krimen!
Hoy.
Pagkatapos kitang palakihin nang tama, pa'no mo nagawa sa 'kin 'to?
Sa tingin ko,
kahit walang-kuwenta ang buhay ko,
kakayanin ko lahat basta't maayos ang lagay mo.
Ano ngayon kung talunan ako?
Maganda naman ang buhay ng anak ko.
Kaya pa'no mo nagawa sa 'kin 'to?
Trinaidor mo ako!
Sa tingin n'yo trinaidor ko kayo
kasi nag-resign ako at umurong sa kasal?
Oo. Ni ayokong makita ang pagmumukha mo ngayon.
Buong araw kang tulog at nagsasaya na parang tanga.
Hindi n'yo ba naisip…
kung ga'no ako napuyat?
Kung ga'no ako nagdusa nitong mga nagdaang taon
para magsaya nang gano'n?
Lahat naman nahihirapan. Hindi ka naiiba.
Kahit na gano'n…
di ba puwedeng kampihan n'yo 'ko?
Ma!
Umuwi ako kasi pagod na pagod na 'ko.
Alam n'yo naman kung pa'no ako nagsikap.
Bakit di n'yo sabihin na…
na ang galing-galing ko
at hayaan mo muna ako magpahinga?
Siyempre alam ko kung pa'no ka nagsikap.
Kaya nga ako galit na galit!
Habang ang iba nagbabayad para makapag-Amerika,
may full scholarship ka
at kinita mo lahat ng kailangan mo.
Pero ngayon, sinasayang mo lahat ng pinaghirapan mo.
Di ko hahayaang mangyari 'yon.
Anak kita.
Pinagmamalaki kita at kaligayahan kita.
Bakit…
Bakit kailangang laging ako ang ipinagmamalaki mo at kaligayahan mo?
Hindi ba puwedeng maging anak n'yo lang ako,
kahit na wala akong kuwenta at talunan?
Bakit lagi akong may kailangang patunayan?
Ba 'yan.
Para kang multo sa horror movie.
Tinakot mo 'ko.
Pa'no mo nalamang nandito ako?
Wala ka namang ibang maiisip na puntahan kundi rito.
Gumanda ang palaruang 'to.
Parang Disneyland.
Ano'ng susunod kong lalaruin?
Uy, gusto mong mag-seesaw?
Hindi, ikaw na lang.
Di puwedeng ako lang mag-isa sa seesaw.
E, sa jungle gym?
A, oo nga. Takot ka dati diyan, e.
Hindi, a.
Takot ka pa rin.
-Hindi, 'no! -Takot ka, e.
Ano ba'ng nakakatakot dito?
-Hinahanap mo ba ako? -Ginulat mo 'ko.
Kailan ka umakyat?
Tingin mo ba ako pa rin ang batang kilala mo?
Hindi, alam kong malaki ka na ngayon.
Ang tangkad mo na, tatang.
Siyempre, 34 na 'ko.
Siguro nga.
Noong bata pa 'ko, ang laki ng jungle gym.
Naalala mo ang sinabi mo, no'ng nakaupo ka sa taas na parang ganito?
Sabi mo gusto mong kainin ang mga ulap na parang cotton candy
at nguyain ang mga bituin na parang candy.
Naaalala ko.
Akala ko tatangkad ako at maabot ang langit kapag tumanda na ako.
Pero di mangyayari 'yon.
Umuulan.
Sige.
Isang payong lang ang binili mo?
Ayokong bumibili ng payong sa convenience store.
Ang liit din. Pasilong nga.
Umalis ka nga.
Manahimik ka nga.
Sabi sa 'yo, bumaba na tayo.
Ayoko. Gusto ko pang maglaro.
-Uy. -Bakit tumatawa kang mag-isa?
May naalala akong nakakatawa.
Naaalala mo ba,
tumakbo ako at iniwan kitang mag-isa rito
no'ng mga bata pa tayo?
Sa pagkakatanda ko, buong gabi kang nandito at umiiyak
hanggang sa may mga tambay na tumulong sa 'yo.
Mababait sila.
Anong…
Halata namang mga loko-loko 'yon!
-Hindi kaya. -Ano ka ba?
Mga loko-loko sila, mga tambay na nagyoyosi.
Naaalala mo rin ba
na may merry-go-round dati rito?
At isang beses…
nauntog ako ro'n…
at ang laki ng bukol ko, nagmukha akong alien.
Ni hindi…
Ni hindi nga ako makatingin sa salamin no'n.
Sabi ng mga bata, magiging time machine 'yong merry-go-round
kapag napaikot mo 'yon nang sobrang bilis.
Naniwala talaga ako ro'n, alam mo?
Kaya nga…
Naiiyak ako sa kakatawa nang sobra.
Uy, umuulan pa rin.
Pumili ka lang ng isa.
Ano?
'Wag mong piliting tumawa kung naiiyak ka.
Kainis.
Ano ba 'yan?
Kadiri, nagkalat na ang uhog mo sa manggas mo.
Hindi 'yan uhog, ulan 'yan.
Nilinis ng ulan.
Humulas din ang makeup mo dahil sa ulan. Ang pangit tuloy.
Bahala ka. Di ko kailangang magpaganda sa 'yo.
Narinig mo ang away namin, 'no?
Paano ko di maririnig, ang lakas ng boses mo.
Nakakainis ka talaga.
Kalimutan mo na 'yon.
Nakalimutan ko na.
Kinamumuhian ako ni Mama.
Pareho lang naman kayo.
Nakakatawa, 'no?
Sa tanda kong 'to, nagagalit pa rin ako kay Mama.
Alam mo ba?
May mga satellite na umiikot na parang muhi,
tulad ng pag-ikot ng buwan sa Mundo.
'Yong mga inaasahan ko sa taong 'yon,
'yong tiwala at pagkatuwa ko sa kanila…
nasa isang grupo lang 'yon.
Pero pag may isa ro'n ang nawala sa dinadaanan niya o umatras,
nagiging muhi 'yon.
Hindi ka namumuhi sa taong wala kang pakialam.
Ginulat mo ako.
-Nakita mo ba 'yon? -Ano?
May bulalakaw.
May bulalakaw ngayon lang!
Sigurado ka ba, ha?
Nakita ko nga talaga!
-O! May isa pa! -Nakikita ko.
-Nakita ko rin. -Di ba?
-Ang astig no'n. -Humiling ka, bilis.
Humihiling ka rin ba na parang bata?
Ano'ng hiniling mo?
Hiniling ko na sana 'wag malugi ang kompanya ko.
Alam ko namang nagyayabang ka lang.
Bakit naman malulugi…
May nangyari, 'no?
-Tama ako, 'no? -Mapanakit ka talaga.
E kasi…
Nakipagsapalaran ako…
at natatakot ako na baka madapa ako't mabigo.
Wala kaming mga bagong kliyente,
di rin binabayaran ang design fees namin.
Tara.
Ngayon? Saan?
Sabihin mo sa 'kin kung sino 'yon, ipapaluwa ko sa kanila 'yong pera.
At paano naman?
Di ko sila tatantanan.
Dapat nagpa-tattoo ako ng nakakatakot.
Magpapalit muna ako ng balat ng hayop bago tayo umalis.
Siguradong mayroon si Mama no'n sa aparador niya.
Kakaiba ka talaga.
Sa'n ako pupunta?
Punta tayo sa kainan.
Mag-udon tayo.
Grabe.
Nabasa mo ba ang isip ko?
Pa'no mo nalamang
hiniling ko na sana bukas pa 'yong kainan?
Sino'ng hihiling ng gano'n?
Ako.
Saka natin kunin ang pera mo pagkatapos natin mag-udon.
Hindi na talaga 'ko puwedeng malugi.
Kailangan kong pag-igihan kahit ano'ng mangyari.
Bakit naman?
Kasi ayoko nang makitang suot mo 'yang malatigreng damit na 'yan.
Nag-aalala ka ba na baka maakit ka sa kaseksihan ko?
Alam mo ba kung ano'ng mangyayari pag ganiyan ang suot mo?
Babarilin ka at huhulihin.
Sabihin mo sa 'kin kung pa'no mo gustong mamatay.
Mag-uudon na lang ako.
Seok-ryu.
Sa'n siya nagpunta nang ganito kaaga?
YOON MYEONG-U ATELIER IN
-Director? -O?
Nakausap ko ang kliyente sa Buryeong-dong
at sinabi niyang gusto niyang nasa silangan ulit 'yong bintana.
Talaga? Pa'no mo siya nakumbinsi?
Sinabi ko lang na may dalang suwerte at pera
kapag sa silangan nakaharap ang bintana.
Ano?
Gumana talaga 'yon?
Opo.
Pero nasa'n si Seung-hyo?
Miss na miss ko na siya.
Di ko alam. Buong araw siyang wala.
Oo, dalhin mo rito.
YOON MYEONG-U
Nakauwi ka na pala, Seok-ryu.
Bilisan mo't magpalit ka na para makapaghapunan na tayo.
Ayaw ko.
Mama.
Mama!
Ma!
Bakit hindi tatay mo ang tawagin mo?
Sige, Papa. Mama!
Ano'ng nangyari sa kuwarto ko?
Nakakairita 'yang boses mo.
Maghugas ka na ng kamay.
Pinagawa 'yan ng mama mo kay Seung-hyo.
Ano po 'yon, Tita Mi-suk?
May ipapakomisyon ako sa 'yo, Seung-hyo.
-Puwedeng paayos ng kuwarto ni Seok-ryu? -Po?
Di ko kaya na sa bodega siya natutulog na parang bagahe.
Kahit na ilang araw o ilang buwan, dapat lang na may kuwarto siya.
Siyempre naman po.
Berde dapat ang pader,
pero may mga puno-puno na ganito.
Mayroon ba kayong katulad nito?
Opo.
Medyo makaluma na ang disenyo,
pero gusto ko 'yong malapit sana rito.
Sa tingin ko, alam ko kung ano'ng kailangan n'yo.
Salamat.
YOON MYEONG-U
Sa'n ko ilalagay 'to?
Pakidikit sa may pader.
-Dito? -Oo.
Sinabi n'yo sana sa 'kin na ipapaayos n'yo ang kuwarto ko.
Sasabihin ko dapat kaninang umaga.
Nasa'n ka ba buong araw?
Kung saan-saan lang.
May ginawa siguro siya. Kumain na tayo.
Tingnan mo nga naman.
Heto.
Kain na.
-Mahal. -Salamat.
Salamat sa pagkain.
Bakit kayo nagluto ng abalone rice? Di ba mahal 'to?
'Wag kang mag-alala.
Walang mahal para sa anak ko!
Kain na.
Ang sarap!
Sobrang sarap!
Di ba?
O, mag-galbi ka.
-Ang sarap nito. -Gusto mo rin 'to, di ba?
-Talong 'yan. -Kain ka.
Heto pa, o.
Dahan-dahan lang, baka mabulunan siya!
'Wag kang manghampas.
Ba't para tayong masayang pamilya? Nakakadiri, a.
Sakto ang dating mo. Maghugas ka na.
Nagda-diet nga ako, Mama.
Tumigil ka at kumain.
Kapag nag-away ulit kayong dalawa, palalayasin ko kayo.
Upo.
-Upo. -Sige.
Gusto mo rin 'to, di ba?
Di mo ba narinig ang sinabi ng mama mo na maghugas ka ng kamay?
Sa banyo ka maghugas.
Ibigay mo 'to kay Seok-ryu.
Buti magana kang kumain.
Ang sarap talaga.
Oo nga.
O, gabi na.
Bakit may mga bituin sa kisame?
Hindi ka ba muna magpapasalamat?
Ang ganda ng mga detalye.
Pa'no mo nagawang gayahin nang maayos ang mga bituin?
Ang mga bituin lang? Pa'no naman 'yong iba?
'Yong iba rin.
Ginamitan mo ba ng mahika ang kuwarto ko?
Ibinalik ko ang oras.
Ang mesa kung sa'n mo sinulat ang love letter mo sa senior mo.
Ang kama kung sa'n ka umiyak matapos ka niyang tanggihan.
Ang kumot na sinisipa mo.
Binigyang-buhay ko ulit ang nakakahiya mong nakaraan.
Buwisit, naalala ko tuloy lahat.
Hindi! Kailangan kong makabalik sa ngayon!
Ayoko nang alalahanin ang mga nakakahiyang alaala na 'yon!
May hihingin akong pabor.
Isara mong mabuti ang kurtina mo sa susunod.
Ano?
Lutang na ako. Sobrang init.
Hoy.
Bakit nandiyan ka?
Kaya nga.
Ayokong nakakakita ng pangit na tanawin sa tuwing nagbubukas ako ng bintana.
Tulad ng magulo mong buhok
at pangit mong mukha.
Alam mo, magpapasalamat na sana ako sa 'yo, e,
pero 'wag na lang. Pupunta ako riyan.
Siya nga pala,
ba't ba inaalala mo ang tanawin mo?
Di ka naman nakatira diyan.
Bumalik na ako rito.
Ano?
Dito na ako nakatira.
HATE
LOVE
LOVE NEXT DOOR
Buong araw abala ang mga taong may trabaho, alam mo ba 'yon?
Uy, ano na'ng gagawin natin?
Aalis kayo nang wala ako?
Gusto kong gawin 'to.
Nag-apply ka na ayusin ang gym
at magtayo ng bagong school building?
Ano ba talaga ang pangarap mo?
Ang pangarap ko?
May ililipat kaming emergency patient.
Sa tingin ko, pinapaalis niya ang mga kotse.
Kung makakalangoy ka ulit,
magiging arkitekto ka pa rin ba?
Ano ba kasing mayroon sa time capsule na 'yon?
Ayaw mo ba malaman kung ano'ng nakasulat do'n?
Sabi nang 'wag mong gawin, e!
Halika, kunin mo.
Tagapagsalin ng subtitle: Kate Flores