MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
MOŻE BOCZKU?
Co ja tu robię?
A jak myślisz? Czyścisz grille.
Tylko dokładnie.
W ogóle nie są czyste.
Nie wierzę, że jej zaufałem,
gdy mówiła, że zabierze mnie w miłe miejsce.
Tu jest miło.
Ćwiczenia przy aromacie mięsa.
Grillowane podgardle,
karkówka i boczek.
Mogliby robić z nich perfumy.
Jesteś optymistką czy szajbuską?
Optymistyczną szajbuską.
Właśnie.
To trudne, prawda?
To nic
w porównaniu z porą kolacji.
Powodzenia.
Idziesz już? Serio?
- Puść mnie. - Nie ma mowy.
Po moim trupie.
Wypuść mnie.
Nie mogę! Nie puszczę cię!
- Puszczaj. - Nie.
Jedziemy na jednym wózku!
Nie uwieszaj się na spodniach!
To nie uciekaj.
Dobrze, puść mnie już!
- Obiecujesz? - Tak. Odpuść.
Rety.
Spójrz na siebie. Roztrwaniasz wszystko, co zarobisz.
Zawsze jesteś spłukana, bo kupujesz niepotrzebne rzeczy.
Hej.
Chodźmy gdzieś w weekend.
Co tym razem?
Dorywcza praca przy sprzątaniu zwłok?
Muszą nieźle płacić.
- Czemu wcześniej na to nie wpadłam? - Co?
Jak dostać taką fuchę?
- Nie tego się spodziewałem. - Jesteś genialny!
Po co zarabiać, skoro wszystko wydasz?
Po to, żeby wydawać!
Co to?
Miałam rację!
Wiedziałam, że ją tu znajdziesz.
Jest zrobiona ze złota.
Nie dawaj jej nikomu.
Jaka piękna.
ODCINEK 2: NIENAWIŚĆ
Oto kolejna wiadomość.
Dla wielu z was będzie ekscytująca.
W tym tygodniu oczekujemy
spektakularnego deszczu meteorów Eta Akwarydy.
Księżyc jest w fazie ubywającego sierpa.
Jego światło nie będzie miało wpływu na widoczność meteorów.
Jednakże uprzedzam,
że możliwe opady mogą zaburzyć widoczność.
Chodź jeść.
- Przy dobrej pogodzie… - Już.
Powinienem
obudzić Seok-ryu?
Lepiej dam jej się wyspać, nie?
Hej.
Dzień dobry.
Dobrze spałaś?
Jak dziecko.
Co to?
Potrawka z gochujang?
Przez ten zapach naprawdę czuję się jak w domu.
Prawda? Twoja mama robi najlepszą potrawkę.
Proszę.
Czemu są tylko trzy porcje?
Gdzie moja miska ryżu, mamo?
Kochanie.
Mamo.
Rozumiem. Udaje, że nie istnieję.
W porządku. Sama sobie wezmę.
Dobry pomysł.
Jest chuda jak patyk. Powinnaś ją chociaż nakarmić.
Pytam ostatni raz.
Wczoraj w nocy
mówiłaś poważnie?
Powiedz prawdę.
Nieważne, jak na to patrzę.
Nie mogę uwierzyć, że zdradziłaś. Nie jesteś do tego zdolna.
Skąd wiesz?
Może drzemie we mnie uwodzicielka.
Ty mała…
Wiem, że czasem robisz dziwne rzeczy,
ale nigdy coś takiego.
Masz pewną granicę.
Tak. Chodziłaś do szkoły, nawet gdy uciekłaś z domu.
Musi być jakiś ważny powód, dla którego zerwałaś zaręczyny
i rzuciłaś pracę.
O co chodzi?
Po prostu się znudziłam.
Co?
Zbyt długo pracowałam w jednej firmie.
Miałam tego dość.
Zaczęłam myśleć:
„Czy małżeństwo też mi się znudzi?”.
Więc odeszłam.
- Hej. - Żartujesz sobie?
Co masz zamiar teraz zrobić?
Nie zrobiłabyś tego bez żadnego planu, prawda?
- Jasne, że nie. - Oczywiście, że ma plan.
- Ostatnia litera twojego MBTI to… - J.
Co zamierzasz zrobić?
Po pierwsze,
- będę spać. - Co?
- Będzie spać. - Wyłączam budzik
i śpię tak długo, jak chcę.
Najem się koreańskich przysmaków.
Rany…
Co dalej?
Potem…
Przez jakiś czas chcę nic nie robić.
Taki masz plan?
Tak.
Będę szczęśliwa na bezrobociu.
Nie wtrącaj się!
- Mówiłaś poważnie? - Tak.
Zupełnie poważnie.
Nie musisz jeść.
Nie masz prawa jeść.
Jesteś taka surowa.
Co tak hałasujecie?
- Obudziliście mnie. - To wstawaj wcześniej.
Jesteś jaskiniowcem? Włóż coś.
Ciało ma być widoczne, a nie ukryte.
Jedz śniadanie.
Ktoś przyszedł.
- Ty idź. Jestem starsza. - Zobacz, kto to.
Kto tam?
- To Seung-hyo. - Tak?
Wpuść go!
Mo-eum też tu jest.
- Jak miło. - Ubieraj się, Dong-jin.
- Właśnie. - Dobrze.
Zakryjże się.
Dzień dobry.
Jak się masz, ciociu?
- Witaj. - Dzień dobry.
- Co to jest? - Cześć.
Spójrz do góry.
- Pokaż język. - Mo-eum!
Temperatura i ciśnienie w normie.
Coś jeszcze?
Boisz się, że pobiłam ją na śmierć?
Kiedyś prawie złamałaś jej nogę, gdy uciekła z domu.
Powinnam była to zrobić.
- Daj spokój. - Spałaś choć trochę?
A jak myślisz?
Nie zmrużyłaś oka.
Przyniosłem ci twoją ulubioną zupę dyniową.
Tylko ty się mną opiekujesz.
A co ze mną, Seung-hyo? Wczoraj zemdlałem.
Nie stójcie tak.
Nie jedliście śniadania, prawda?
Nie.
Jadłam, ale mogę zjeść więcej.
To moje miejsce.
Jaki gościnny dom.
Głodzenie córki, by nakarmić gości.
- Jedzcie. Jest więcej. - Dobrze.
Dajcie miski.
- Potrawka wystygła. - Nie szkodzi.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
- Właśnie. Podziel się. - Dzięki.
Dziękujemy.
Musimy pogadać.
Nie musimy. Przyszedłem do cioci Mi-suk.
Chodź na śniadanie, Dong-jin!
Nie będę odgrzewać.
Ja nie jem.
Jedzenie węgli to przestępstwo, a sodu to kara.
Nie skusicie mnie.
Co za bzdury.
Patrz, idioto. Tofu, kimchi, warzywa i mięso.
- To zdrowe. - Proszę, kochanie.
Dziękuję.
Musisz to wiedzieć, jeśli chcesz być trenerem.
Nie wkurzaj mnie.
To dlatego oblewasz egzaminy.
I kto to mówi, ty bezrobotny pasożycie?
- Słucham? - Znowu to samo.
Nazwałeś mnie pasożytem?
Przepraszam, że cię zraniłem, nieznośna siostro.
Złapałeś mnie za włosy, smarkaczu?
Puszczaj.
Najpierw ty mnie puść, pasożycie.
Puszczaj, bo pożałujesz!
Dokąd idziesz, mamo?
Wyrwała mi włosy.
Dokąd ona idzie?
Zaraz się dowiesz.
Pięć,
cztery,
trzy,
dwa,
jeden.
To z naszej piwnicy?
Tak.
W naszej piwnicy mieszka legendarna perkusistka.
Pojawia się tylko wtedy, gdy wzmaga się jej gniew.
To perkusja,
którą dostałeś, gdy chciałeś zostać muzykiem?
Mama ma talent.
Łomotać to ona potrafi.
Tak.
- Jest naprawdę dobra. - Tak.
Jest jak Ringo Starr.
Uderza w bębny tak dobrze, jak w ludzi.
Powiedz mi.
Co się stało?
Dlaczego rzuciłaś pracę i zerwałaś zaręczyny?
Daj już spokój.
Jesteś ratowniczką, a rozgrzebujesz moje rany?
Musisz mi powiedzieć, żebym mogła ci pomóc.
Dlaczego to zrobiłaś? Czyja to była wina?
Kto, co, kiedy, gdzie, jak i dlaczego?
Moja mama cię o to prosiła?
Tak. W składziku.
Odpuszczę ci, bo byłaś szczera.
To nie ma sensu.
Nie pasuje do takiej perfekcjonistki jak ty.
Perfekcjonistka?
- Ja? - Tak.
Nie znam nikogo tak sumiennego jak ty.
Rywalizacja, wytrwałość,
zapał, osiągnięcia, skrupulatność i upór.
Masz wszystko, co potrzebne.
Tak? Za bardzo mi schlebiasz.
To nie komplement.
Masz obsesję
na punkcie sukcesu, opinii innych
- i za dużo ambicji. - Hej!
Trafiłaś w sedno.
Czemu ktoś taki jak ty
rzucił wszystko i wrócił tutaj?
Zdarza się.
Jasne.
Może komuś innemu.
Ale nie tobie.
Dalej.
Wyduś z siebie prawdę.
- Dalej. - Za pięć dziewiąta.
Powiedz mi. Co?
Spóźnisz się.
- Idź już. - Cholera.
- Nie skończyłam z tobą. - Pa.
Na razie.
Jak będziesz się tak obijać,
trafisz do piekła dla leni.
Mam to gdzieś. Jestem w niebie.
Jeśli tak jest w niebie, wolę tam nie iść.
Jak ty tu śpisz?
Chodź tu na chwilę, Choisseung.
- Po co? - Coś ci powiem.
Wstań.
Chodź tu na chwilę!
- Nie chcę. - Chodź!
To ważne! Pospiesz się!
Nie histeryzuj, furiatko.
Co znowu?
Przysuń się.
- Rany. - Hej.
Powiedzieć coś fajnego?
Ty zdrajco.
Jak mogłeś oddać mnie matce?
Załatwię cię.
To dla twojego dobra.
Dla mojego dobra?
Dobrze mówię?
George Orwell powiedział kiedyś:
„Najszybszym sposobem na zakończenie wojny jest jej przegranie”.
A Bae Seok-ryu powiedział:
„Karą za zdradę jest śmierć”.
Nie mogę oddychać. Ciociu Mi-suk!
Co się dzieje?
- A masz, dupku. - Ty gówniaro! Co robisz?
- To boli. - Boże.
Nic ci nie jest, Seung-hyo?
- Ciociu. - Odbiło ci!
Próbowała mnie zabić.
Biedaczek.
- Nic ci nie jest? - Nie.
Tak go niańczysz, że można by pomyśleć, że to twój syn.
Szkoda, że nim nie jest!
Tak? To może wymień mnie na niego?
To jest myśl. Mogę być teraz twoim synem, ciociu?
Jestem za. A co z pracą?
Muszę iść.
Boli.
Wstawaj.
Nie musiałaś mnie kopać.
Ciesz się, że cię nie rozdeptałam!
Jesteś wredna, mamo.
Cicho bądź.
Wstawaj i zanieś te ciastka do biura Seung-hyo.
Niech sam to zrobi!
- Ciastka? - Tak.
Zamówiłam ci ciastka ryżowe.
Powinieneś je rozdać w okolicy.
Jak ty o mnie dbasz. Dziękuję.
Wzruszające.
Zaraz się rozpłaczę.
Wstawaj!
Jest taki przystojny.
Na-yun!
Klient z Buryeong-dongu chce mieć okna gdzie indziej?
Tak. Na początku chciał okna na wschód.
Ale teraz chce oglądać zachody słońca.
Czemu ciągle zmienia zdanie?
Zaczęliśmy już budowę!
Miałaś zająć się porządkowaniem biurek,
a siedzisz tu i układasz zdjęcia Seung-hyo.
- Myeong-u. - Hej.
Co mówi klient z Buryeong-dongu?
Że…
To nowa klientka?
- Witam. - Dzień dobry.
Co to jest?
Przepraszam.
Musi pani chwilę poczekać, Seung-hyo rozmawia.
Proszę się nie martwić. Tylko przyniosłam ciastka.
W takim razie powinniśmy chociaż podać herbatę.
Są od mojej mamy. Ja je tylko dostarczam.
Pani jest…
tą przyjaciółką z dzieciństwa, o której mówił Seung-hyo?
Tak. Zna mnie pan?
Oczywiście, że tak. Cieszę się, że w końcu mogę cię poznać.
- W następny wtorek… - Tak?
urządzamy imprezę z okazji otwarcia.
Wpadnij.
Dobrze.
Napij się.
Znasz Seung-hyo od dawna?
Mamy długą historię.
Proszę, opowiedz mi.
Chcę wiedzieć wszystko po kolei.
- Zobaczmy. - Nie.
To potrwa bardzo długo.
Wiesz, że urodził się we Francji?
Tak.
Zaczęło się w 1995 roku.
Latem,
gdy ziemia na placu zabaw była gorąca jak węgiel.
- Dzień dobry. - Seung-hyo!
To był dzień jak każdy inny. Wróciłam do domu z placu zabaw,
a przed moim domem stał chłopiec.
To był Seung-hyo.
- Bądźcie dla siebie mili. - Dobrze.
Przywitaj się.
Cześć. Jak masz na imię?
Był niski i nie znał koreańskiego.
Chował się za swoją matką.
Wtedy to do mnie dotarło.
Przywitaj się.
Muszę pomóc temu bezbronnemu chłopcu.
Opiekuj się nim.
Nie martw się.
Ciocia Hye-suk oddała go pod naszą opiekę,
pracując w Ministerstwie Spraw Zagranicznych,
a moja mama
- pracowała jako niania. - Cześć.
Jesteś taki uroczy.
- Jak słodko. - Przestań.
Wtedy zaczęłam się nim opiekować.
Dzidziu, chcesz być królem czy księciem?
Nie, chwila.
Powinieneś być księżniczką.
To jest twój zamek.
Wymyślałam kreatywne zabawy.
Wielki, prawda?
Chcesz siusiu, dzidziu?
Chroniłam jego godność i dbałam o higienę.
Dzięki temu urośniesz.
A to wzmocni twoje zęby.
Zachęcałam go też do zdrowego jedzenia, aby dobrze się odżywiał.
To jest bardzo zdrowe.
Jedz, dzidziusiu.
Bądźcie dla niego mili.
To chyba nie problem,
prawda?
Przyczyniłam się do jego rozwoju społecznego wśród rówieśników.
Tak, tyle nam chyba wystarczy.
Chodźmy.
Nawet pomogłam mu w nauce ekonomii.
W zasadzie wychowałam Seung-hyo.
To twoja wersja.
Nie rozsiewaj o mnie plotek w pracy.
Mogę cię pozwać o zniesławienie.
Niewdzięczny dupek.
Raczej powinieneś mi zapłacić!
No właśnie.
Nie ufaj jej. Każde jej słowo to kłamstwo.
Kłamie jak z nut.
Niemożliwe. Jej historia nie brzmi jak kłamstwo.
Ma wątek narracyjny.
- Owszem. - Tak.
Ale nie jest prawdziwa.
To pierwsza wariatka,
jaką poznałem.
Wariatka?
Seung-hyo, to moja stara przyjaciółka Mi-suk.
A ta dziewczynka to jej córka, Seok-ryu.
Jest w twoim wieku.
Cześć. Jak masz na imię?
Jesteś brudna.
Wiedziałem to od pierwszego spotkania.
- Cześć, Seok-ryu. - Cześć!
Była taka agresywna.
Słodki jesteś.
To było przytłaczające.
Ohyda.
Dzidziu, chcesz być królem czy księciem?
Oboje mnie znacie.
Potrzebuję czasu dla siebie.
Klei się.
Ale ta dziewczyna…
- To jest twój zamek. - …zawsze była obok.
Ale wielki!
Zakłócała moją spokojną samotność.
Chcesz siusiu, dzidziu?
Hej!
- Molestowała mnie. - Mamo! Mówi po koreańsku!
W końcu musiałem zaprotestować.
- Nie smakuje mi. - Niby nauczyła mnie języka?
Proszę.
Zjedz fasolę, Seung-hyo.
Dawała mi to, czego nie chciała jeść.
Nie lubię ich.
Dzidziuś nie może być wybredny.
Jedz, dzidziusiu.
Kto będzie berkiem?
Mój dzidziuś.
Będzie gonił.
- Raz, dwa, trzy… - Dzidzia goni.
Baba Jaga patrzy.
Wszyscy mieli być mili,
ale zawsze byłem berkiem.
Chodźmy.
Tak jest. Potem zaczęła mnie okradać.
Zemszczę się.
Całe moje kieszonkowe
szło na czekoladę i lody,
a te wylądowały w tej buzi.
Odezwał się ten, co nie mógł sam iść do toalety.
Byłaś zboczona i za mną łaziłaś.
Chciałam ci pomóc.
Nie umiałeś rozpiąć rozporka
- i ciągle się moczyłeś. - Boże.
Nie wygaduj bzdur.
Mówiłem, że oblałem spodnie wodą.
To nie wyglądało jak woda.
Rety.
Na niebiosa.
Nigdy nie widziałam, żeby Seung-hyo zachowywał się tak dziecinnie.
Ja też nie. Ale chodzili razem do łazienki,
więc muszą być ze sobą blisko.
Od dziesięciu lat czytam romanse.
- Od fanfików po powieści fantasy. - Tak?
Jest jeden motyw, za którym szaleję.
Romans z przyjacielem z dzieciństwa.
Co to ma znaczyć?
Niech szuka przedszkola z angielskim.
Wiesz, ile kosztuje anglojęzyczne przedszkole?
A moja żona chce posłać do takiego nasze bliźniaki!
Dokąd idziesz? Nie skończyłem!
Tu Yoon Myeong-u.
Dzień dobry.
Słucham?
- Słyszałaś? - Co?
Córka tej tam zdradziła narzeczonego,
więc zaręczyny zerwane.
Oczywiście, że słyszałam. Wszyscy już wiedzą!
- Wiedziałam. - O rety.
Mi-suk przechwalała się świetną pracą córki w USA.
Podobno ją zwolnili. To ją nauczy, by się tak nie przechwalać.
Prawda?
Byłaś na zakupach, Mi-suk?
Tak. Chcę się wyładować.
A na czym?
Jeszcze nie wiem. Na warzywach
albo jakimś pechowcu.
NIERUCHOMOŚCI HYEREUNG
Cześć, Mi-suk.
Dobrze, Hye-suk. Dobrze.
Zobaczę, co da się zrobić. Dobrze.
Do widzenia.
Rany.
Coś ty taka czerwona?
Cholerne plotkary.
Mają używanie.
Robiły to za moimi plecami!
Są beznadziejne.
Jak chciałaś tego uniknąć.
to trzeba było nie bić swojej córki na oczach wszystkich.
Chodzi mi o to,
że byłoby lepiej zdyscyplinować ją w zaciszu własnego domu.
Co powiedziała Hye-suk?
Powiedziała, że zaprosiła siostry Hee
na przyjęcie Seung-hyo.
Yeong-hee, Soon-hee, Jung-hee, Min-hee?
- Tak. - Czemu zaprosiła te nadęte baby?
Hye-suk powiedziała im o nowym biurze Seung-hyo
na zjeździe klasowym.
Czemu wygadała to ludziom, z którymi się nie przyjaźni?
„To wy nie wiecie?
Moja córka pracuje dla Greipa.
I wychodzi za mąż.
Ślub ma się odbyć w Stanach.
Mój zięć jest prawnikiem”.
Parno dziś jak diabli.
Poza tym, nie mówiłam tego próżnie.
„Jest prawnikiem. Greip”.
- „Prawnik…” - Wkurzasz mnie.
- Wystarczy! - Uspokój się.
Zachody słońca w Korei są najlepsze.
Gotowe.
Brawo! Co to była za sztuczka?
To nic takiego.
Nauczyłam się tego za granicą.
Rozumiem.
Gdzie Seung-hyo?
Co miałby tu robić?
Gdzie jesteś, Seung-hyo?
Nie dzwoń do niego!
Przyjdź do Seok-ryu.
Jak to dlaczego? Zjesz z nami kolację.
Dobrze, pa.
Przyjdzie?
Nie, kazał nam się napchać bez niego.
Seok-ryu.
Masz coś do picia?
Nie.
W domu mamy lepsze soju.
Tego potrzebuję do restauracji.
Nie chcę widzieć Seok-ryu.
Naprawdę?
Ja się cieszę, że wróciła.
Serio?
Lubisz patrzeć, jak leży i nic nie robi?
Aż mi krew wrze na samą myśl.
Czuję się, jakbym przeżył huragan.
Moje serce jest w strzępach, jakby doszło do katastrofy.
Czemu nie porozmawiasz z Seok-ryu?
Założę się, że coś ukrywa.
Przekonaj ją, by powiedziała resztę.
Zostaw ją w spokoju. Co z tobą?
Jak możesz być tak obojętny? Jakby była ci obca.
Jakby nie była twoją córką.
To już przesada!
Tak tylko mówię.
Jesteś beztroski, nic nie robisz,
a ja tu wariuję.
Znowu nic nie mówisz.
Unikasz problemu, jak zawsze.
Boję się zapytać.
Obawiam się, że zerwała zaręczyny,
bo nie byłem dość dobry dla rodziny narzeczonego.
To było super.
- Dobrze mi idzie, co? - Tak!
- Jestem super? - Tak.
Jak w cyrku.
To było trudne.
- Tak wyglądało. - Tak?
Pokaż mi jeszcze raz!
Jesteście za głośno. Słychać was aż na ulicy.
- Cześć. - Nieproszony gość.
Zepsułeś nastrój.
Sio!
Kupiłeś coś do picia?
Jasne, że nie.
Nie umiesz się bawić.
Słuchaj. W tak piękną wiosenną noc potrzeba nam piwa.
- Iść po nie? - Nieważne.
Ja pójdę.
Dzięki.
A może wezmę wino ryżowe do naleśników z cebulkami?
Dla mnie piwo.
Cicho.
Nie jesteś zbyt zajęty, żeby tu być?
- Chcesz się kłócić? - Nie, tylko…
Wyglądało poważnie.
Jak masz kłamać, idź do domu.
Po co przyszłaś?
Uważaj, co mówisz.
Przyniosłam je aż tutaj.
- Powinieneś dziękować. - Seung-hyo.
To znaczy panie Choi. Musimy porozmawiać.
Projekt przebudowy domu opóźniony? Czemu tak nagle?
Ze względu na wzrost kosztów surowców i budowy.
Zawieszony na czas nieokreślony.
Nie zapłacą nam za projekty do wznowienia budowy.
Co zrobimy? Wciąż musimy pokryć wydatki.
Zapłacą nam za ośrodek w Seongjin.
Powiedzieli, że zapłacą nam za rok, bo mają problemy z budżetem.
Z gospodarką musi być kiepsko.
Nie mamy nowych klientów.
Coś się stało, prawda?
Tam coś się dzieje.
- Pali się. - O nie.
Cholera, przypalił się.
Cieszę się, jeśli to nic takiego.
Chcesz trochę?
Mam to zjeść?
Nie, zrobię ci nowego.
Przesuń się. Sam sobie zrobię.
Nie ma mowy.
Uraziłeś moją dumę.
Jestem znana jako mistrzyni kuchni.
Prowadziłam nawet vlogi o kuchni koreańskiej.
Rozumiem.
Nie wierzysz mi?
Pokażę ci.
Jak długo masz zamiar się bronić?
Udało ci się odpierać atak przez dwa dni,
ale twoi rodzice i Mo-eum wciąż będą pytać,
dlaczego to zrobiłaś.
Nie przestaną pytać.
A ty?
Zapytasz mnie?
Nie jestem ciekaw.
Mam to gdzieś.
I tak nigdy ci nie powiem,
choćby wszyscy inni się dowiedzieli.
Dobrze.
Tak czy inaczej
nie zwlekaj zbyt długo z powiedzeniem cioci Mi-suk.
To twoja matka.
O co chodzi?
Mama cię o to prosiła?
Co?
- Hej. - Ty draniu.
Czas na drugą rundę.
Puszczaj, wariatko.
Mówiłam, żebyś był czujny.
To naprawdę boli.
- Czekaj. - Ty gnojku.
To boli.
MÓJ ZIĘĆ
Nie odbiera.
Czemu chowasz telefon?
Do kogo dzwoniłaś?
Chyba mnie nie słyszy.
Uszy już ci szwankują?
Idziesz jutro na przyjęcie inauguracyjne Choisseunga?
Oczywiście.
Ty też idziesz?
Zostałam zaproszona, więc…
Nie. Po co mam tam iść?
Minęło dopiero kilka dni, a już mam go dość.
Seung-hyo taki już jest.
- Co robisz? - Co ukrywasz?
Oddaj to!
Mamo.
Dzwoniłaś do niego?
Tak.
Co? Zrobiłam coś nie tak?
Mówiłam, że to koniec, mamo!
Nie mówisz mi wszystkiego,
więc chciałam go o to zapytać.
Co robisz? Przestań!
Nigdy więcej do niego nie dzwoń.
Ty mała…
Co…
Skasowała jego numer? Boże.
Muszę udzielić tego wywiadu?
To nie promocja. Nie cierpisz jej.
Chodzi o kapitał społeczny.
Reporter chce zapytać o dom seniora, który zbudowaliśmy.
Naprawdę?
Co czytasz?
Szukam precedensów.
Powinni zapłacić nam za projekt.
Popytam
i spotkam się z prawnikiem.
To pomoże?
W umowie nie ma zapisu, kiedy zapłacić za projekt.
Muszę spróbować wszystkiego.
Pożyczki też mnie martwią.
Seung-hyo.
Pospieszyliśmy się z tym własnym biurem?
Chwila.
To chyba ten dziennikarz.
Idzie w złą stronę.
Co?
Tu jest niebezpiecznie.
Muszę to pozbierać.
Co za marnotrawstwo.
Ja to zrobię.
Proszę tu zaczekać.
Przepraszam.
Dziękuję.
Pan Choi Seung-hyo?
Pospieszmy się.
No tak.
Boże.
Koła są zużyte, a oś przekrzywiona.
Wyrównałem ją, ale nie na długo.
Dokąd pani jedzie?
Zabieram to na wysypisko.
Ile pani za to dostanie?
Kiedyś dostawałam 130 wonów za kilogram,
teraz tylko 100.
Zajęłam panom już zbyt wiele czasu.
Dziękuję za pomoc.
Da pani radę sama?
Tak. Robię to codziennie.
Proszę uważać.
Czas na wywiad.
Pchasz czy ciągniesz?
Pcham.
Pomożemy pani.
- Gotowy? - Tak.
Gdzie oni są?
Nie do wiary.
Słucham?
Chcesz wody? Myślałem, że nie chcesz.
Nie o tym mówię.
Dostała tylko 3000 wonów za tyle papieru i tektury.
Prawda?
Dwóch facetów się przy tym zmachało.
Jak ona to robi?
Życie jest ciężkie.
Nie jesteś już potrzebna.
Seok-ryu zawsze pracuje sama?
Myśli, że zawsze sobie poradzi?
Zarozumiała egoistka!
To typowa Koreanka. Pracoholiczka.
Dla niej wszystko jest rywalizacją.
Nie umie wyluzować.
Po sygnale zostaw wiadomość.
Hyeon-jun!
Naprawdę…
Naprawdę cię teraz potrzebuję.
Hyeon-jun.
To ostatni przystanek.
Proszę wysiąść.
Przepraszam.
Dziękuję panu.
Jasne.
Dzień dobry.
Pracowaliście w Jangyu, prawda?
To najlepsza firma architektoniczna w Korei. Jest 11. na całym świecie.
Dlaczego tak wcześnie poszliście na swoje?
W Jangyu nauczyłem się podstaw architektury.
Nauczyli mnie wszystkiego, czego potrzebowałem, by się utrzymać.
Ale to wielka firma, z różnymi działami,
więc nie miałem wpływu na wszystko.
Dokładnie.
Im więcej umiałem,
tym bardziej chciałem sam zajmować się projektami
od początku do końca.
Odnieśliście sukces w bardzo konkurencyjnej branży.
Niedługo otwieracie własną firmę.
Jakie to uczucie?
Szczerze mówiąc, żałuję tego.
Słucham?
O czym ty mówisz?
Wątpię w swoją decyzję kilkanaście razy dziennie
i zastanawiam się, czy dobrze zrobiłem.
Ale nadal uważam, że lepiej żałować,
że się coś zrobiło, niż że się czegoś nie zrobiło.
Przepraszam. Muszę odebrać.
Nie ma sprawy.
Nie ma w tym ukrytego znaczenia.
Kiedy wracasz?
Pojutrze.
Mam dyżur i seminarium.
Zapomniałeś o ceremonii otwarcia Seung-hyo?
Powinieneś był wziąć wolne.
Nie miałem wyboru.
Wyślę mu kwiaty i zadzwonię do niego.
Rób, co chcesz.
Kiedy znów wyjeżdżasz?
Wróciłaś z Tunezji już miesiąc temu.
Jak wyjadę, to wyjadę.
A co? Już chcesz się mnie pozbyć?
Powiedz, jak będziesz wiedziała.
GRANATOWIEC
Co tu robisz?
Czemu wracasz tak późno?
Spytałam pierwsza.
Idź spać.
Hej!
Co?
Weź to.
Granatowiec?
Na jutrzejsze otwarcie.
Chcę dać ci coś wyjątkowego.
Będzie ci o mnie przypominać.
Mogę go wyrzucić?
Tak, możesz,
ale granaty symbolizują obfitość.
Twoja firma ucierpi z każdym opadającym liściem.
Próbowałaś mnie przekląć. Odwołaj to.
Nie możesz oddać prezentu. Zatrzymaj go.
Przynieś go jutro ze sobą. Jest za ciężki.
Nie przyjdę jutro.
Czemu? Jesteś zajęta?
Tak. Bardzo zajęta.
Pozdrów ode mnie Yoona.
Gdzie ona jest?
Gdzieś ją tu położyłam.
Czego szukasz? Spóźnisz się.
Mojej broszki.
Tej z perłą, którą kupiłaś mi dawno temu.
Tamtej?
Po co jej szukasz?
Chcę ją założyć na ceremonię.
Będą moje koleżanki z klasy.
Zawsze są wystrojone.
Czy ta broszka nie jest stara i obdrapana?
Mówiłaś, że to złoto.
Złoto nie matowieje, więc jest w porządku.
Idziesz w tej sukience?
Dziwnie wygląda? Przebrać się?
Nie trzeba.
Gdzie ją schowałaś?
Gdybym wiedziała, już bym ją znalazła. Gdzie ona może być?
Dziwne.
Pomogę ci. Cudze rzeczy czasem łatwiej znaleźć.
Szukałaś tutaj?
Przypięłam ją do hanboka na weselu twojej kuzynki.
Gdzie ona jest?
Tutaj?
Gdzieś ją położyłam.
Mamo.
Czemu nie zużyłaś kosmetyków, które przysłałam ci ze Stanów?
Trzymałam je na specjalną okazję.
Kupiłam je wieki temu!
Nie można ich używać po terminie ważności!
Odłóż je.
Nie mam czasu na kłótnie.
Jestem spóźniona. Muszę już iść.
To pa.
SERUM ROZJAŚNIAJĄCE
No wiesz?
GRATULACJE
Jesteś!
- Dzięki, że przyszedłeś. - No jasne.
Wejdźcie.
- O Boże! - Seung-hyo!
- Dziękuję za przybycie. - Niesamowite!
Jest pięknie.
Budynek wygląda wspaniale.
Co ty nie powiesz?
Niesamowicie.
Dalej, do środka.
Nie wierzę, że taki niejadek wyrósł na człowieka sukcesu.
Jestem z ciebie dumna.
Jestem prezesem na pokaz.
To on jest prawdziwym szefem.
Dzień dobry.
Nie mieliśmy okazji się poznać.
To ona jest matką Seung-hyo.
Jestem jej przyjaciółką.
Seo Hye-suk.
Miło mi.
Bardzo panią przepraszam. Nazywam się Yoon Myeong-u.
Teraz widzę,
po kim Seung-hyo
odziedziczył urodę.
- Naprawdę? - Tak!
Często to słyszę.
Ciociu, gdzie Seok-ryu?
- Ona… - Hye-suk.
- Yeong-hee!
- Cześć. - Naprawdę tu są.
- Co teraz? - Jak miło.
- Cześć! - Dzień dobry.
To mój syn.
- Przywitaj się. - Witam.
- Boże. - To moje koleżanki.
- Dziękuję za przybycie. - Pamiętasz mnie?
Miło cię poznać.
Hye-suk, Mi-suk, Jae-suk i In-suk.
Dawno was nie widziałam.
Trochę minęło od ostatniego spotkania sióstr Hee i Suk.
Co za tandetne imiona!
Nie wiem, czemu nadałyśmy sobie takie ksywki.
Dziękuję wszystkim za przybycie.
Przyszłyśmy świętować dobre wieści.
Mi-suk, a ty nie masz dobrych wieści?
Seok-ryu wychodzi za mąż?
Prawdę mówiąc…
Nie słyszałaś? Zaręczyny odwołane.
Proszę, proszę. Odwołane?
Nie wiedziałam.
Cóż,
ogłosiłam to na czacie grupowym,
bo niektórzy wysyłali prezenty. Musiałaś przegapić.
Z pewnością widziała.
Ceremonia miała się odbyć w jakimś luksusowym kurorcie na Hawajach.
Co poszło nie tak?
Nic.
Jesteśmy ostrożni, bo małżeństwo to poważna sprawa.
Trzeba było myśleć
przed zaręczynami.
Nie bądźcie takie staromodne.
Przecież nie wychodzi za króla z dynastii Joseon czy coś.
Czasy się zmieniły.
Zmiana zdania to nie zbrodnia.
Oczywiście, że nie. To lepsze niż ślub,
a potem rozwód.
- Prawda? - Jasne.
- Tak jest lepiej. - Wasze podejście
jest gorsze niż nasze przezwiska.
Nie o to mi chodziło.
Nie psujmy nastroju i zmieńmy temat.
Dobrze. Wypijmy za to.
Dobrze was widzieć.
- Zdrowie. - Zdrowie.
Przepraszam. Powinienem tam być.
W porządku. Wiem, jaki jesteś zajęty.
Dobrze. Muszę już iść.
Dobrze. Nie pomijaj posiłków.
OJCIEC
Mi-suk udaje, że jej to nie rusza.
Zawsze taka była.
Nic nie ma, a zgrywa snobkę.
Żal mi jej.
Była tak samo zdolna jak Hye-suk,
ale nie było jej stać na studia.
Wciąż gra drugie skrzypce.
Myśli, że sukces córki wynagrodzi jej własną porażkę?
„Sukces córki”?
Zerwane zaręczyny popsuły jej wizerunek.
Masz rację.
Jak to mówią: „Jaka matka, taka córka”.
Właśnie.
Myślałem, że nie przyjdziesz.
Postanowiłam wpaść na chwilę.
Co za różnica?
I tak jest mnóstwo gości. Gratulacje.
Dzięki.
Zostanę tutaj. Zawołasz moją mamę?
Jesteś moim gościem.
Nawet dałaś mi prezent.
Przyniosłeś go?
Nie mogę go wyrzucić.
Pewnie jesteś głodna.
Nie. Przywitam się z mamą i pójdę.
Co z tobą?
Coś jest nie tak.
Rozglądasz się, jakbyś zrobiła coś złego.
- Nie zrobiłam. - Nadal to robisz.
Ktoś cię goni?
Mówię, że to nic.
Czyżby?
To zaczekaj tu.
Pójdę po twoją mamę i przekąski.
Naprawdę nie trzeba.
Zamówiliśmy drogi catering. Spróbuj.
Seok-ryu.
Mamo.
- Co tu robisz? - Chcę ci to dać.
Znalazłam ją po twoim wyjściu.
Po co ją tu przyniosłaś?
Myślałam, że chcesz ją założyć.
Będziesz lepiej wyglądać z…
Idź już.
Choisseung miał mi coś przynieść.
Może później!
Co się stało?
Ludzie będą gadać, jak cię tu zobaczą.
Mamo.
Wstydzisz się mnie?
Mi-suk.
To Seok-ryu.
Cześć, Seok-ryu.
Już wychodzą. Odprowadzam je.
Rozumiem.
To Seok-ryu?
- O rety. - Hej.
Ty musisz być córką Mi-suk.
Miło mi cię poznać.
Jesteśmy koleżankami twojej mamy z liceum.
Dobrze, że na was wpadłyśmy. Chciałam was sobie przedstawić.
Przywitaj się.
Bae Seok-ryu.
- Dzień dobry. - Ale ładna.
Mówiłam wam, że pracowała dla Greipa?
Niedawno odeszła.
To prestiżowa firma.
Tak, teraz jest bezrobotna.
Tylko żartuję!
Robi sobie przerwę.
Zrekrutowała ją lepsza firma.
Naprawdę? Jaka firma?
Jest ich tyle, że się pogubiłam.
Powiem wam, jak będzie załatwione.
Wraca do Stanów?
Oczywiście. To jej dom.
Chcę spędzić z nią jak najwięcej czasu
i karmić ją pysznościami.
Nie mogę patrzeć, jaka jest chuda.
- Prawda? - Tak.
Gdy powiedziała im, że odchodzi,
zaproponowali jej więcej, by została.
Ale wybrała lepszą firmę.
I dobrze.
Świetnie kłamiesz.
Ćwiczyłaś to na wypadek,
gdybym cię zhańbiła?
Nie kłamałam.
Wrócisz do Stanów.
- Co? - Kupię ci bilet.
Pakuj się i wracaj do Stanów.
Nie chcesz mnie tu, prawda?
Nie chciałaś, żebym wróciła.
Pozbyłaś się mojego pokoju.
To inna sprawa.
Czemu jęczysz o swój pokój jak dziecko?
Ten pokój mówi mi wszystko.
Wcale nie chciałaś, żebym wróciła!
Zgadza się! Pakuj się.
- Mamo! - Nie chcesz?
Ja to zrobię. Gdzie twoja torba?
Co robisz, mamo?
- Puszczaj. - Nie rób tego.
Nie pójdę!
- Pójdziesz. - Nie pójdę!
- Mówię, że nie idę! - Puszczaj!
Odbiło ci?
Pewnie, że tak.
To ty doprowadziłaś mnie do szaleństwa.
- Co takiego zrobiłam? - Jeszcze pytasz?
Nie wiem, czemu uważasz, że zrobiłam coś złego!
Hej.
Jak możesz? Po wszystkim, co robiłam, żeby dobrze cię wychować?
Myślałam sobie,
że nieważne, jak żałośnie żyję,
zniosę wszystko, o ile ty będziesz sobie radzić.
I co, że jestem nieszczęśliwa?
Moja córka ma cudowne życie.
Jak mogłaś mnie tak zdradzić?
Wbiłaś mi nóż w plecy!
Zdradziłam cię, zrywając zaręczyny
i rzucając pracę?
Tak. Nie chcę cię widzieć.
Śpisz cały dzień i robisz z siebie idiotkę.
A przyszło ci do głowy…
że byłam wycieńczona?
Albo że przez lata
nie mogłam odetchnąć?
Wszystkim jest ciężko. Nie jesteś wyjątkowa.
Nie możesz po prostu…
być po mojej stronie?
Mamo!
Wróciłam, bo byłam wykończona.
Wiesz, jak ciężko pracowałam.
Nie możesz…
mnie za to pochwalić
i dać mi odpocząć?
Wiem, jak ciężko pracowałaś.
Dlatego jestem zła!
Inni płacili za wyjazd do USA,
a ty dostałaś stypendium
i sama zarabiałaś na życie.
Ale cała ta praca pójdzie na marne.
Nie mogę na to pozwolić.
Jesteś moją córeczką.
Moją chlubą!
Co to znaczy?
Dlaczego zawsze muszę być twoją chlubą?
Czy choć raz nie mogę być twoją córką,
bez względu na to, jak żałosna jestem?
Dlaczego muszę udawać?
Boże.
Wyglądasz jak duch z horroru.
Wystraszyłem się.
Skąd wiedziałeś, że tu jestem?
Jesteś przewidywalna.
Ulepszyli ten plac zabaw.
Jest jak Disneyland.
Na czym się teraz pobawić?
Idziemy na równoważnię?
Nie, idź sama.
Samemu się nie da.
A drabinki?
Racja. Kiedyś się tego bałeś.
Nieprawda.
Wciąż się boisz.
- Wcale nie! - Boisz się.
Co w tym strasznego?
- Mnie szukasz? - Przestraszyłeś mnie.
Kiedy tu wszedłeś?
Myślisz, że wciąż jestem chłopcem, którego znałaś?
Nie, teraz jesteś wysoki.
Bardzo urosłeś, staruszku.
Oczywiście. Mam już 34 lata.
To prawda.
Drabinki wydawały mi się ogromne, gdy byłam mała.
Pamiętasz, co zawsze mówiłaś na szczycie?
Mówiłaś, że chcesz jeść chmury jak watę cukrową
i chrupać gwiazdy jak cukierki.
Pamiętam.
Myślałam, że kiedyś urosnę na tyle, by dotknąć nieba.
Ale to niemożliwe.
Pada deszcz.
Aleś ty męcząca.
Kupiłeś tylko jedną parasolkę?
Nienawidzę kupować parasolek w sklepach całodobowych.
Musiałeś kupić taką małą? Podziel się.
Spadaj.
Musisz wytrzymać.
Mówiłem, żeby stąd zejść!
Nie ma mowy. Chcę się jeszcze pobawić.
- Hej. - Z czego się śmiejesz?
Coś mi przyszło do głowy.
Pamiętasz,
jak zostawiłam cię tu samego i uciekłam,
gdy byliśmy mali?
Płakałeś całą noc,
aż jakieś łobuzy przyszły tu zapalić.
Byli mili.
„Mili”?
To była banda zbirów!
- Wcale nie. - Daj spokój.
Grupa zbirów wyszła na fajkę.
A pamiętasz,
że była tu kiedyś karuzela?
Raz…
uderzyłam się w głowę
i nabiłam sobie guza. Wyglądałam jak kosmita.
Nie mogłam…
spojrzeć w lustro.
Dzieci mówiły, że karuzela zmieni się w wehikuł czasu,
jeśli się ją rozpędzi.
Wierzyłam w to.
Dlatego…
Popłaczę się ze śmiechu.
Ciągle pada.
Zdecyduj się.
Co?
Nie zmuszaj się do śmiechu, gdy chce ci się płakać.
Kretynka.
Kompletna kretynka.
Fuj, smarkasz sobie rękaw.
To nie smarki, tylko deszcz.
Wszystko zmył.
Makijaż też popłynął. Wyglądasz okropnie.
No i co? Dla ciebie nie muszę ładnie wyglądać.
Słyszałeś naszą kłótnię?
Trudno było jej nie słyszeć.
Wkurzasz mnie.
Zapomnij o wszystkim.
Już zapomniałem.
Mama mnie nienawidzi.
Ty jej też.
Czy to nie żałosne,
że w tym wieku nadal nienawidzę mamy?
Wiedziałaś?
Nienawiść ma swoje satelity,
jak Ziemia ma Księżyc.
Wysokie oczekiwania,
wiara i sympatia do człowieka
są połączone.
Gdy któryś z tych elementów opuści orbitę,
zmienia się w nienawiść.
Nie da się nienawidzić kogoś, kogo się nie kocha.
Co jest?
- Widziałeś to? - Co?
Spadająca gwiazda.
Właśnie spadła gwiazda!
Coś ci się przywidziało.
Wiem, co widziałam!
Patrz! Jeszcze jedna!
- Widziałem. - Prawda?
- Ale super. - Pomyśl życzenie.
To dziecinne.
Czego sobie życzyłeś?
Żeby moja firma nie splajtowała.
Wiem, że tylko się popisujesz.
Niby czemu miałaby…
Coś się stało, prawda?
- Mam rację? - Po co ta agresja?
Po prostu
sporo zaryzykowałem…
i boję się, że polegnę.
Nie mamy nowych klientów
i nie płacą nam za projekty.
Chodźmy.
Teraz? Dokąd?
Powiedz, kto jest ci winien pieniądze. Zmuszę ich do zapłaty.
Jak to zrobisz?
Nie wyjdę, póki nie zapłacą.
Mogłam zrobić sobie straszny tatuaż.
Wiem. Przebiorę się w coś w panterkę.
Mama pewnie ma coś w szafie.
Niezły z ciebie numer.
Dokąd mam iść?
Chodźmy coś zjeść.
Chodźmy na udon.
Hej.
Czytasz mi w myślach?
Skąd wiedziałeś,
że życzyłam sobie, żeby był tu stragan z jedzeniem?
Kto sobie życzy takich rzeczy?
Ja.
Jak zjemy udon, pójdziemy po twoją zapłatę.
Teraz już nigdy się nie poddam.
Będę musiał sobie radzić, żeby nie wiem co.
Dlaczego?
Nie chcę cię widzieć w stroju w panterkę.
Boisz się, że będę zbyt sexy?
Wiesz, co by się stało?
Ktoś by cię upolował i zabił.
Naprawdę chcesz dzisiaj umrzeć?
Wolałbym zjeść udon.
Seok-ryu.
Dokąd ona poszła tak wcześnie?
YOON MYEONG-U
- Panie Yoon. - Tak?
Rozmawiałam z klientem z Buryeong-dongu.
Chce, żeby okna były na wschód.
Naprawdę? Jak go przekonałaś?
Powiedziałam mu, że okna na wschód
przynoszą szczęście i pieniądze.
Co?
Uwierzył w to?
Tak.
Ale gdzie jest Seung-hyo?
Tak bardzo za nim tęsknię.
Nie wiem. Cały dzień go nie ma.
Połóż to tutaj.
YOON MYEONG-U
Już jesteś, Seok-ryu.
Przebierz się szybko przed kolacją.
Nie jestem głodna.
Mamo.
Mamo!
Czemu choć raz nie zawołasz taty?
Dobrze, tato. Mamo!
Co się stało z moim pokojem?
Nie drzyj się.
Idź umyć ręce.
Twoja mama poprosiła o to Seung-hyo.
O co chodzi, ciociu?
Mam dla ciebie zadanie, Seung-hyo.
- Wyremontujesz pokój Seok-ryu? - Co?
Nie może spać w graciarni jak bagaż.
Choćby na kilka dni lub miesięcy, zasługuje na pokój.
Całkowicie się zgadzam.
Ściany powinny być zielone,
ale ze wzorem w takie drzewka.
Ma pan coś podobnego?
Oczywiście.
To klasyczny design,
proszę trzymać się projektu.
Mamy to, czego pan szuka.
Dzięki.
YOON MYEONG-U
Gdzie to postawić?
Przy ścianie, proszę.
- Tutaj? - Tak.
Mogłaś powiedzieć, że zrobisz remont.
Chciałam rano, ale cię nie było.
Gdzie byłaś cały dzień?
Tu i tam.
Musiała mieć coś do załatwienia. Jedzmy.
Spójrz.
Proszę.
Jedz.
- Kochanie. - Dziękuję.
Smacznego.
Ryż ze słuchotkami? Nie są za drogie?
Już ty się nie martw.
Dla mojej córci wszystko!
Zajadaj.
Ale pycha.
Niewiarygodnie pyszne!
Prawda?
Zjedz żeberka.
- Niesamowite. - Tobie też smakuje, co?
- To bakłażan. - Spróbuj.
- Twój ulubiony. - Dołożę ci.
Zwolnij, zanim się udławi.
Nie bij mnie!
Co to za dziwnie szczęśliwa rodzina?
W samą porę. Umyj ręce.
Mówiłem ci, mamo, jestem na diecie.
Zamknij się i jedz.
Jak znów się pokłócicie, wyrzucę was.
- Siadaj. - Dobrze.
- Siadaj. - Już.
Spróbuj też tego.
Matka kazała ci umyć ręce.
To się robi w łazience.
Daj to Seok-ryu.
Proszę. Jedz.
Naprawdę dobre.
Jeszcze jak.
Jest środek nocy.
Co to za gwiazdy na suficie?
Chyba powinnaś mi podziękować.
Jesteś bardzo dokładny.
Jak udało ci się odtworzyć gwiazdy na suficie?
Gwiazdy? A co z całą resztą?
Całą resztę też.
Zaczarowałeś mój pokój?
Cofnąłem czas.
Biurko, na którym pisałaś list miłosny do starszego chłopaka.
Łóżko, na którym płakałaś, gdy cię odrzucił.
Koc, który kopałaś ze wstydu.
Odtworzyłem twoją przeszłość.
Cholera, wszystko pamiętam.
Nie, przestań! Wracajcie do podświadomości!
Muszę przestać wspominać te żenujące rzeczy!
Mam prośbę.
Od teraz porządnie zaciągaj zasłony.
Co?
Nie wytrzymam. Ale gorąco.
Co?
Co tam robisz?
Właśnie dlatego.
Nie chcę zobaczyć nic nieprzyjemnego, otwierając okno.
Na przykład porannej fryzury,
nieumytej twarzy.
Przez chwilę byłam ci wdzięczna.
Zapomnij. Idę do ciebie.
A tak w ogóle,
czemu przejmujesz się widokiem?
Nie mieszkasz tu.
Wróciłem.
Co?
Teraz tu mieszkam.
NIENAWIŚĆ
MIŁOŚĆ
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Wiesz, że ludzie pracują w ciągu dnia?
Co teraz robimy?
Zostawiacie mnie tu?
Chcę to zrobić.
Zgłosiłeś się do konkursu na projekt sali
i nowego budynku szkoły?
Jakie było pani marzenie?
Marzenie?
Przewozimy pacjenta do szpitala.
Chyba próbuje utorować nam drogę.
Gdybyś znów mógł pływać,
i tak byłbyś architektem?
O co chodzi z tą starą kapsułą czasu?
Nie jesteś ciekawa zawartości?
Natychmiast przestań!
Chodź i weź ją sobie.
Napisy: Zuzanna Falkowska