(รักอยู่ประตูถัดไป)
(สามชั้นหน่อยไหม)
ฉันมาทำอะไรที่นี่เนี่ย
จะอะไรซะอีก ก็มาขัดตะแกรงย่างไง
ต้องขัดให้เกลี้ยงทุกซอกทุกมุมนะ
ดูทำสิเนี่ย คราบไม่ออกเลยสักนิด
ยัยบ้าจอมหลอกลวงนี่
ไหนบอกว่ามีที่เด็ดๆ ที่ต้องไปกับฉันไง
ที่นี่ก็เด็ดไง
ได้ออกกำลังกาย แถมได้สูดกลิ่นเนื้อแบบหนำใจ
สันคอหมู คอหมู
สามชั้นก็มา
ถ้ามีน้ำหอมกลิ่นหมูย่างออกมาก็ดีสิ
นี่เธอคิดบวกหรือเป็นบ้านะ
ก็น่าจะเป็นบ้าแบบคิดบวกปะ
อ๋อ
เหนื่อยกันใช่ไหม
แต่อย่างน้อย
งานก็ไม่ค่อยหนัก เพราะยังไม่ถึงมื้อเย็น
สู้ๆ นะ
จะไปแล้วเหรอ จะไปจริงๆ เหรอ
- ปล่อยนะ - ไม่ได้
ถ้าจะไปก็ข้ามศพฉันไปก่อน
ปล่อยซะตอนที่ฉันยังพูดดีๆ
ไม่ ให้ตายยังไงฉันก็ปล่อยนายไปไม่ได้
- ปล่อย ปล่อยสิ - ไม่ปล่อย
วันนี้นายกับฉันลงตะแกรงย่างเดียวกันแล้ว ต้องรับผิดชอบร่วมกันสิ
โธ่เว้ย เดี๋ยวกางเกงหลุด
ไม่อยากให้หลุดก็อย่าไปสิ
ไม่ไปก็ได้ ปล่อยมือก่อน กางเกงจะหลุดแล้วเนี่ย
- ปล่อยแล้วไม่ไปแน่นะ - ได้ ไม่ไปแล้ว ปล่อยๆ
เฮ้อ
ได้ค่าจ้างปุ๊บก็มาผลาญปั๊บเลยเหรอ
เธอซื้อแต่ของไร้สาระแบบนี้ตลอด ถึงไม่มีเงินติดกระเป๋าไง
นี่
สุดสัปดาห์นี้เราไปที่แจ่มๆ กันไหม
ที่แจ่มๆ เหรอ ทำไมล่ะ
คราวนี้จะชวนฉัน ไปรับจ๊อบทำความสะอาดศพหรือไง
คงได้เงินเยอะเลยเนอะ
- ทำไมฉันคิดไม่ถึงเลยนะ - ฮะ
ฉันจะไปรับงานนั้นได้ที่ไหน
- แบบนี้ไม่ใช่แล้ว - นายนี่อัจฉริยะจัง
เธอจะหาเงินไปทำไม ในเมื่อจะผลาญหมดแบบนี้
คนเราหาเงินไว้ผลาญอยู่แล้วไง
อะไรเนี่ย
ตามคาดเป๊ะ
กะแล้วว่าถ้าใส่ไว้ในนี้ แม่ก็จะเจอก่อนใคร
คุณนายนามีซุก อันนี้ทองจริงนะ
ห้ามเอาให้คนอื่นล่ะ
สวยจัง
(ตอน 2: เกลียด)
ข่าวต่อไปค่ะ
เป็นข่าวที่ทำให้ใครหลายคนใจเต้นเลยล่ะค่ะ
สัปดาห์นี้จะเกิดปรากฏการณ์น่าอัศจรรย์ บนจักรวาลในช่วงกลางคืน
ซึ่งก็คือฝนดาวตกอีตา คนแบกหม้อน้ำนั่นเองค่ะ
โดยเฉพาะในครั้งนี้ ที่เป็นช่วงดวงจันทร์เสี้ยว
จึงมีโอกาสน้อยที่ฝนดาวตก จะถูกบดบังจากแสงจันทร์ค่ะ
แต่คาดว่าอาจมีฝนตก
จึงต้องรอดูต่อไปอีกหน่อย ว่าจะมองเห็นหรือไม่ค่ะ
มากินข้าว
- ในกรณีที่อากาศปลอดโปร่ง - อือ…
นี่ ผมควรขึ้นไป…
ปลุกซอกรยูไหม
ปล่อยให้นอนต่อน่าจะดีกว่าเนอะ จริงไหม
อ้าว
กู้ดมอร์นิ่ง
ลูกสาวพ่อหลับสบายไหม
หลับฝันหวานสุดๆ
นี่อะไรเหรอ
แม่ ทำแกงโคชูจังเหรอเนี่ย
พอได้กลิ่นนี้ รู้สึกเหมือนกลับถึงเกาหลีแล้วจริงๆ
ใช่ไหมล่ะ แม่แกทำเมนูนี้อร่อยมากซะด้วย
อะ ที่รัก
ว่าแต่ทำไมมีข้าวแค่สามถ้วยล่ะ
แม่ ไม่มีถ้วยข้าวของหนูเหรอ
ที่รัก
แม่จ๋า
อ๋อ ทำเหมือนหนูไม่มีตัวตนอยู่สินะ
ไม่เป็นไร หนูตักข้าวของตัวเองมาก็ได้
ใช่ๆ ตักมากินเลย
ลูกยิ่งผอมแห้งอยู่ อย่างน้อยก็ให้กินข้าว…
ฉันขอถามเป็นครั้งสุดท้าย
สิ่งที่แกพูดมาทั้งหมดเมื่อคืนนี้
แกจริงจังใช่ไหม
ตอบมาตามตรงนะ
ไม่ว่าฉันจะนั่งคิด ตีลังกาคิดกี่ตลบ
แต่เรื่องนอกใจเนี่ยนะ ไม่ใช่หรอก แกไม่มีปัญญาทำแบบนั้นแน่
ปัญญาหนูมันทำไมเหรอ
หนูอาจจะมีความเปรี้ยวซ่าแสบซน ซ่อนอยู่ข้างในก็ได้
เดี๋ยวปั๊ด…
ถึงแกจะทำเรื่องบ้าๆ บอๆ อยู่บ้าง
แต่แกก็ไม่ได้บ้าถึงขั้นนี้
แกอาจจะเหยียบเส้น แต่ไม่ข้ามเส้นหรอก
ใช่ ขนาดตอนหนีออกจากบ้าน แกยังอุตส่าห์ไปเรียนที่โรงเรียนเลย
การล่มงานแต่งและลาออกจากงานของแก
ต้องมีเหตุผลแน่นอน
ฉะนั้น บอกมา
หนูแค่เบื่อๆ น่ะ
ฮะ
พอทำงานที่เดิมหลายปีเข้า มันก็ไปต่อไม่ไหว
น่าเบื่อออก สุดจะทนแล้ว
หนูเลยมีความคิดนี้ผุดขึ้นมา
กับบริษัทยังขนาดนี้แล้วหนูจะอยู่ร่วม กับคนคนเดียวหลายปีไหวเหรอ
หนูเลยบอกลากับทั้งสองอย่างซะเลย
- นี่… - พูดบ้าอะไรออกมา
แล้วยังไง หลังจากนี้ไปแกจะทำยังไงต่อ
ในตอนที่ตัดสินใจก่อเรื่องวอนบาทาแบบนี้ แกก็น่าจะคิดแผนไว้แล้วใช่ไหมล่ะ
- แน่นอนสิ - นี่แหละๆ ลูกมันมีแผน
- เอ็มบีทีไอตัวสุดท้ายของแกว่าไงนะ - มีแบบแผน
งั้นบอกมาว่าแกจะทำยังไงต่อไป
อย่างแรกเลย
- หนูจะนอน - อะไรนะ
- ลูกมันจะนอนก่อน - หนูจะปิดนาฬิกาปลุก
แล้วนอนนานๆ แบบไม่สนเดือนไม่สนตะวัน
อ้อ และหนูก็อยากกินอาหารเกาหลีแซ่บๆ ให้หนำใจไปเลยด้วย
นี่…
แล้วอะไรอีก
เอ่อ แล้วก็…
หนูอยากนั่งเหม่อเรื่อยเปื่อย ไม่ทำอะไรทั้งนั้น
นั่นน่ะเหรอ แผนของแก
ใช่
หนูอยากเป็นคนว่างงานที่มีความสุข
อีตาลุงนี่อยู่นิ่งๆ ซิ
- ฉันถามว่าจริงจังหรือเปล่า - อือ
จริงจัง ไม่เล่น ไม่หยอก
แกไม่ต้องกิน
คนอย่างแกไม่มีสิทธิ์กินข้าวด้วยซ้ำ
แย่งข้าวกันเลยเหรอ ขี้งกจัง
โอ๊ย คนเขากำลังนอน
- หนวกหูชะมัด - ตกใจหมด ตื่นให้มันเร็วๆ หน่อย
ไอ้ไร้อารยธรรมนี่ ไม่ใส่เสื้อหน่อยหรือไง
กล้ามนี่ปั้นมาให้เชยชมอยู่แล้วไง จะหวงไปเพื่อ
มานั่งกินข้าวมา
มีคนมาแฮะ
- แกนั่นแหละไป เดี๋ยวโบกเลย บ้าปะวะ - ไปเปิดประตู
ใครมา
- พี่ซึงฮโยนี่นา - เหรอ
รีบเปิด เปิดเร็วๆ
พี่โมอึมก็มาด้วยแฮะ
- โมอึมจ๋า - นี่ ดงจิน แกไปใส่เสื้อซะไป
- ใช่ - ครับผม
จะทำไงกับหน้าอกหน้าใจนั่น
สวัสดีครับ
น้า เป็นไงบ้าง
- มาก็ดีแล้ว - สวัสดีครับ
- หอบอะไรมาเนี่ย - หวัดดี
มองไปข้างบนซิ
- แลบลิ้นออกมาดูด้วย - โมอึม นี่
อุณหภูมิกับความดันน่าจะโอเคอยู่
อย่างอื่นล่ะไหวไหม
โอ๊ยตาย ห่วงว่าฉันจะตีมันจนตายหรือไง
แหม ก็เมื่อก่อนที่นางหนีออกจากบ้านไป น้าเกือบตีนางขาหักมาแล้วนี่
ตอนนั้นฉันน่าจะทำให้หักๆ ไปซะ
- น้าก็ - น้าได้นอนบ้างยัง
ใครมันจะไปหลับลงล่ะ
ก็จริง หลับไม่ลงหรอก
เรามากินอะไรอุ่นๆ กันก่อนดีกว่า นี่โจ๊กฟักทอง ของโปรดน้าไง
มีแต่เธอนี่แหละที่ห่วงใยฉัน
ซึงฮโย ไม่มีของลุงบ้างเหรอ เมื่อวานลุงเป็นลมไปนะ
อย่ายืนให้รกสายตาเลย
นั่งสิ พวกเธอน่าจะยังไม่กินข้าวมานี่
ใช่ ยังไม่ได้กินเลย
กินแล้วแต่กินได้อีกค่ะ
นี่ที่นั่งลุงนะ
คนบ้านนี้ใจบุญจังเนอะ
ไม่ให้ลูกในไส้กินแต่ประเคนให้แขกเฉย
- กินเยอะๆ นะ ไม่พอก็บอกได้ - จ้า
ส่งถ้วยมา
- เดี๋ยวตักซุปอุ่นๆ ให้ - ไม่เป็นไร
- ขอบคุณครับ - จ้ะ
- ดีมาก แบ่งกันกิน - ขอบใจนะ
ขอบคุณสำหรับอาหารครับ
เดี๋ยวเรามาคุยกันหน่อย
ฉันไม่ได้อยากจะคุยนะ วันนี้ฉันมาหาคุณน้า
แบดงจิน รีบมากินข้าวเช้ามา
อย่าให้แม่เตรียมสองหน
ผมไม่กินนะ
คาร์โบไฮเดรตเป็นบาป โซเดียมเป็นโทษ
จะโดนปีศาจล่อลวงไม่ได้
เพ้อเจ้อว่ะ
นี่ เต้าหู้ กิมจิ ผัก เนื้อ
- ของพวกนี้ดีต่อสุขภาพจะตาย - อะ ที่รัก
อือ
คนจะเป็นเทรนเนอร์อย่างแก ไม่ศึกษาโภชนาการบ้างหรือไงยะ
อย่ามากวนตั้งแต่เช้านะ
เพราะงี้แกถึงได้สอบใบอนุญาต ไม่ผ่านอยู่เรื่อยไง
ทีตัวเองล่ะ ก็แค่คนว่างงานปะ
- "ทีตัวเอง" เหรอ - เริ่มละ
แกพูดกับพี่แบบนั้นเลยเหรอ
ตายจริง คุณพี่ ทานโทษทีครับ
ไอ้เด็กนี่มันหยุมหัวฉันว่ะ
ปล่อยซะ
ปากดีนักนะ เอามือชั่วๆ บนหัวผมออกไปก่อนเหอะ
ปล่อยตอนที่ฉันยังพูดดีๆ
แม่ จะไปไหนเหรอ
ผมเสียทรงหมด พลังช้างชะมัด
พ่อ แม่ไปไหนเหรอ
เดี๋ยวแกก็รู้
ห้า
สี่
สาม
สอง
หนึ่ง
เสียงนี้มาจากใต้ดินเหรอ
ถูก
ชั้นใต้ดินบ้านเรามีมือกลองในตำนานอยู่
จะปรากฏตัวแค่ตอนที่ โกรธจนปรี๊ดขั้นสุดเท่านั้น
กลองนั่น
คือไอ้ที่แกแหลว่าอยากเล่นดนตรี สมัยม.ต้นน่ะนะ
สุดยอดเลยแม่เรา
มีพรสวรรค์กับทุกอย่างที่ต้องตีจริงๆ
นั่นสิ
- น้าเขาตีเก่งเนอะ - อือ
แซงริงโก สตาร์ไปเลย
ตีเก่งอยู่แล้ว กับคนก็ตีเก่งเหมือนกัน
รีบบอกมาเลยนะ
เกิดอะไรขึ้นกันแน่
เรื่องล่มงานแต่งกับลาออกน่ะ
โอ๊ย เกือบขิต
แกช่วยชีวิตคนอื่นได้ แต่จะฆ่าเพื่อนตัวเองแบบนี้เหรอ
รีบเล่ามาก่อนเถอะ ฉันจะได้ช่วยแกได้
ทำไมถึงทำแบบนั้น มันเป็นเพราะใคร
ใครทำอะไรที่ไหน เมื่อไหร่ทำไมและอย่างไร
ทำไม แม่ให้มาถามเหรอ
อือ ที่ห้องอเนกประสงค์เมื่อกี้
ฉันยอมปล่อยไป เพราะเห็นว่าแกยอมคายแต่โดยดีนะ
ก็มันไม่สมเหตุสมผลเลยนี่
ทำไมนักเรียนต้นแบบในชีวิตจริง อย่างแบซอกรยูถึงทำแบบนั้น
นักเรียนต้นแบบในชีวิตจริงเหรอ
- ฉันน่ะนะ - ใช่
เท่าที่ฉันรู้จักมา ไม่มีใครสู้ชีวิตเท่าแกแล้ว
หิวชัยชนะ ใจสู้ มีแรงขับเคลื่อน
ประสบความสำเร็จ ช่างวางแผน เด็ดเดี่ยวอีกต่างหาก
แกมันมนุษย์ผู้เก่งรอบด้านชัดๆ
ฉันเนี่ยนะ แกก็อวยเกิน
ไม่ใช่คำชมนะยะ
แกยึดติดกับความสำเร็จ
แคร์คำวิจารณ์ของคนอื่น
- หิวเกียรติ หิวอำนาจ… - เฮ้ย
ช่างมองคนได้ขาดจริงๆ
แต่แบซอกรยูผู้เป็นแบบนั้น
ยอมปล่อยวางทุกสิ่ง แล้วกลับมาอยู่เกาหลีเฉยเลยเนี่ยนะ
ก็เป็นไปได้ปะ
หึ
กับคนอื่นน่ะเป็นไปได้แหละ
แต่กับแกน่ะเป็นไปไม่ได้จ้ะ
บอกมาให้ไว
บอกมาเร็วๆ สิ ถามว่ากลับมาทำไม
- โอ๊ยนี่ - อีกห้านาทีเก้าโมงนะ
ฮะ อะไรนะ
เธอสายแล้ว
- ไปเถอะๆ - โธ่เอ๊ย
- คราวหน้าแกเจอดีแน่ - บาย
จ้า
ล้มตัวลงนอนอีกแล้วเว้ย
เดี๋ยวก็ได้ตกนรกแห่งความเกียจคร้านหรอก
ช่างมันสิ ตอนนี้ฉันได้ขึ้นสวรรค์แล้ว
ถ้าสวรรค์สภาพแบบนี้ ฉันขอไม่ขึ้นดีกว่า
ไม่โดนผีอำบ้างเหรอ
ชเวซึง มานี่แป๊บสิ
- ทำไม - มีอะไรจะบอก
ลุกขึ้นมาพูดสิ
โอ๊ย มาเร็ว มานี่แป๊บเดียว
- ไม่อะ - โอ๊ย เร็วสิ
มาเร็วๆ นี่เรื่องสำคัญจริงๆ นะโว้ย เร็ว
ยัยบ้านี่ จะชักดิ้นชักงอทำไมอีก
ทำไม มันมีอะไร
นั่งๆ นั่งก่อน
- ปัดโธ่ - นี่
ให้ทายว่ามีอะไรเด็ด
ไอ้คนทรยศ
บังอาจจับฉันทั้งเป็นมาให้แม่เหรอฮะ
วันนี้นายตายแน่
เฮ้ย ฉันทำเพื่อเธอทั้งนั้นนะ
ทำเพื่อฉันเหรอ ฮะ
ใช่เหรอ
จอร์จ ออร์เวลล์เคยกล่าวไว้
"วิธีการยุติสงครามที่เร็วที่สุด คือการแพ้สงคราม"
ท่านแบซอกรยูก็เคยกล่าวไว้นะ
"คนทรยศต้องถูกบั่นคอ"
นี่ ฉันหายใจไม่ออก น้า
เกิดอะไรขึ้น
- นายต้องโดน - นังตัวดี ทำบ้าอะไรของแก
- โอ๊ย เจ็บๆ - ตายแล้ว
ซึงฮโย โธ่
- น้า - นี่ก็แรงเยอะจริง
น้า ยัยนี่จะฆ่าผม
โธ่ ซึงฮโยลูก อุ๊ยตาย
- ไม่เจ็บตรงไหนนะ - อือ ไม่เป็นไร
"ซึงฮโยลูก" เหรอ โอ๋อย่างกับลูกในไส้ที่ซ่อนไว้งั้นแหละ
ได้แบบนั้นฉันก็ไม่ขออะไรแล้วย่ะ
เหรอจ๊ะ งั้นก็สลับตัวกันตอนนี้ซะเลยสิ
เอางั้นไหม งั้นผมเป็นลูกน้าตั้งแต่วันนี้เลยไหม
งั้นน้าก็กำไรล้วนๆ สิ แล้วเรื่องงานล่ะ
ต้องไปแล้วล่ะ
เจ็บอะ
นี่ ลุกซิแกน่ะ
เอาเท้ามาเตะกันได้ไงเนี่ย
ฉันไม่กระทืบให้ตายก็บุญหัวแกแล้ว นังนี่
แม่ใจร้ายกับหนูเกินไปแล้วนะ
เงียบปากไป
ลุกขึ้นแล้วยกต๊อกนี่ไปที่ออฟฟิศซึงฮโยด้วย
ก็ให้มันยกไปเองสิ
- ต๊อกเหรอ - จ้ะ
น้าสั่งต๊อกชั้นถั่วแดงไว้ให้
เอาไปแจกคนแถวบ้านให้ครบ ก่อนเปิดกิจการนะ มันเป็นมารยาท
น้านี่แหละที่พึ่งหนึ่งเดียวของผม ขอบคุณนะ
ซึ้งไม่ไหว
น้ำตาจะไหลแล้วเนี่ย กินใจเกิ๊น
ยังไม่ลุกอีก
หล่อจัง
นายุน
นายุน ลูกค้าจากย่านบูรยอง ขอเปลี่ยนตำแหน่งหน้าต่างเหรอ
ใช่ค่ะ ตอนแรกขอให้ติดตรงทิศตะวันออก รับแสงแดดยามเช้า
แต่อยู่ดีๆ เขาก็อยากชม อาทิตย์ตกดินขึ้นมาซะงั้นค่ะ
ทำไมหมอนั่นตอนเช้าพูดอย่าง ตอนเย็นก็พูดอีกอย่าง
เราเริ่มก่อสร้างกันไปแล้วนะ
เดี๋ยวนะ ฉันเรียกเธอให้มาจัดโต๊ะ
แต่เธอมานั่งจัดรูปซึงฮโยอยู่สินะ
- พี่ - อือ
ลูกค้าย่านบูรยองว่าไงนะ
ก็ลูกค้าคนนั้น…
อุ๊ย นี่ลูกค้าใหม่เหรอ
- ครับ สวัสดีครับ - สวัสดีค่ะ
อะไรเนี่ย
เอ่อ คือว่า
ซึงฮโยมันคุยโทรศัพท์อยู่ คงต้องรอสักหน่อยนะ
ไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันแค่เอาต๊อกมาให้แล้วก็จะกลับเลย
ไม่ได้สิครับ อุตส่าห์เอาต๊อกมาให้ อยู่ดื่มชากันก่อนก็ยังดี
อันนี้เป็นของแม่ฉันน่ะค่ะ ฉันแค่เอามาส่งให้เฉยๆ เลย
อุ๊ยตาย งั้นคุณก็…
เป็นเพื่อนแถวบ้านสมัยเด็ก ที่ซึงฮโยพูดถึงเหรอ
อ๋อ ใช่ค่ะ รู้จักฉันเหรอคะ
แหม แน่นอนสิครับ ดีใจมากเลยที่ได้เจอกันแบบนี้
- อ้อ วันอังคารหน้า - ค่ะ
รู้ใช่ไหมครับว่าเราจะจัดพิธีเปิดกิจการ
แวะมาจอยได้เลยนะครับ
อ๋อค่ะ ได้ค่ะ
ดื่มเลยครับ
รู้จักกับรุ่นพี่มานานเลยเหรอคะ
ก็ ถือว่ามีอดีตอันยาวนานร่วมกันอยู่ค่ะ
เล่าอดีตที่ว่าให้ฟังหน่อยสิคะ
เรียงตั้งแต่เจอกันครั้งแรกมาเลย
- เอ่อ มันก็ - นี่
ระดับมหากาพย์อยู่นะ
รู้กันใช่ไหมคะ ว่าชเวซึงเกิดที่ฝรั่งเศส
ครับ
ตอนนั้น ปี 1995
วันหนึ่งในกลางฤดูร้อน
ที่พื้นดินในสนามเด็กเล่น ร้อนพอๆ กับทรายในซาวน่า
- บงชูร์ - ซึงฮโย
ฉันไปเล่นข้างนอกอย่างดี๊ด๊า และวิ่งกลับมาบ้านเหมือนอย่างทุกวัน
แล้วก็เจอเด็กผู้ชายคนหนึ่งอยู่ตรงนั้นค่ะ
เด็กคนนั้นก็คือชเวซึงฮโย
- ต้องสนิทกันไว้นะ เข้าใจไหม - อือ
ซึงฮโย ทักทายสิลูก
นี่ นายชื่ออะไรเหรอ
เขาตัวกะเปี๊ยกเดียว แถมพูดเกาหลีก็ไม่ได้
เอาแต่หลบงุดๆ อยู่ข้างหลังแม่
จนฉันมีความคิดแบบนี้ขึ้นมาเลยค่ะ
สวัสดีสิลูก
"ฉันต้องช่วยเจ้าเด็กปวกเปียกนี่แล้วล่ะ"
ฝากดูแลซึงฮโยด้วยนะ
อย่าได้กังวลเลย
น้าฮเยซุกพาซึงฮโยมาฝากที่บ้านฉัน
ช่วงที่น้าเขาเริ่มงาน ที่กระทรวงการต่างประเทศ
อ้อ พอดีว่าแม่ฉัน
- เคยทำงานเป็นพี่เลี้ยงเด็กน่ะค่ะ - ยินดีต้อนรับนะ
น่ารักจังเลย
- น่ารักเชียว - ยัยตัวดี
ฉันดูแลเขามาตั้งแต่ตอนนั้นเลยค่ะ
หนูน้อยของฉัน อยากเป็นราชาหรือองค์ชายเอ่ย
ไม่ดีกว่า
เป็นองค์หญิงดีไหม
ทั้งหมดนี้คือปราสาท
ฉันให้เขาเล่นกิจกรรมที่สร้างสรรค์
ใหญ่ใช่ไหมล่ะ
โอ๋ หนูน้อยจะไปฉี่เหรอ
ฉันปกป้องเกียรติความเป็นเด็กของเขา และดูแลสุขอนามัยของเขาด้วย
อันนี้ช่วยให้ตัวสูง
อันนี้ช่วยให้ฟันแข็งแรง
ฉันส่งเสริมโภชนาการที่ถูกต้อง ให้เขาได้รับสารอาหารอย่างครบถ้วน
อันนี้ดีเฉยๆ
หนูน้อยของฉัน กินเยอะๆ นะ
เจ้านี่เป็นเศษเกิน
ต้องเล่นดีๆ กับเศษเกินนะ
เข้าใจปะ
นอกจากฉันจะช่วยเหลือเขา ในการเข้าสังคมกับกลุ่มเพื่อนแล้ว
อือ ฉันว่าเรามีพอ
หนูน้อย ไปกันเถอะ
ฉันยังปลูกฝัง ทัศนคติทางการเงินให้เขาด้วย
เรียกว่าฉันแทบจะเลี้ยงชเวซึงฮโย มาเองกับมือเลยก็ได้ค่ะ
อันนั้นมันสิ่งที่เธอคิด
กล้าดียังไงมาปลุกปั่นข่าวลือ ในที่ทำงานฉันเนี่ย
อยากโดนคล้องกุญแจมือ ข้อหาปล่อยข้อมูลเป็นเท็จไหม
ไอ้นี่มันตอบแทนบุญคุณ ด้วยการเป็นศัตรูนี่หว่า
ให้กำไลทองยังไม่พอด้วยซ้ำ นี่จะคล้องกุญแจมือฉันเหรอ
เออจริง
นี่พี่ อย่าไปเชื่อยัยนี่นะ โกหกทั้งนั้นแหละ
ขอบอกเลย ยัยนี่เป็นโรคขี้โกหก
ทำไมล่ะ แต่ฟังจากที่เขาเล่า
เรียบเรียงมาเป็นฉากๆ เลยนะ
- ใช่ เป็นฉากๆ เลย - อือๆ
แต่โดนตัดต่อทั้งนั้น
ยัยนี่
เป็นคนบ้าคนแรกที่ผมได้เจอในชีวิตนี้เลย
คนบ้าเหรอ
ซึงฮโย คนนี้มีซุกเป็นเพื่อนเก่าของแม่
ส่วนนี่เป็นลูกสาวของเธอ ชื่อซอกรยู
อายุเท่ากับลูกเลยนะ
นี่ นายชื่ออะไรเหรอ
โสโครก
เป็นแบบนั้นตั้งแต่ครั้งแรกที่ได้เจอ
- ซอกรยู หวัดดีจ้ะ - สวัสดีค่ะ
แสนจะบ้าบิ่น
น่ารักดีนะ
เป็นอะไรที่หนักใจสุดๆ
อี๋ชะมัด
หนูน้อยของฉัน อยากเป็นราชาหรือองค์ชายเอ่ย
พี่รู้ใช่ไหม นายุนก็รู้ใช่ไหม
ว่าผมต้องการเวลาอยู่คนเดียว
เหนียวอะ
แต่ว่ายัยนี่
- ทั้งหมดนี้คือปราสาท - ไม่เคยจะปล่อยผมไปเลย
ยิ่งใหญ่สุดๆ
เธอทำลายความสันโดษ อันสง่างามของผมอย่างอำมหิต
หนูน้อยจะไปฉี่เหรอ
นี่
- ด้วยการคุกคามทางเพศ - แม่ หนูน้อยพูดเกาหลีแหละ
ผมเลยต้องฝืนพูดออกมา
- ไม่ชอบถั่วในข้าวเลย - แล้วทำมาพูดว่าตัวเองสอนภาษาเกาหลีให้
ถั่ว
ซึงฮโย นายกินถั่วไปนะ
อะไรที่ตัวเองไม่กิน เธอจะเขี่ยมาอยู่ในถ้วยข้าวผม
อันนี้ไม่ชอบ
หนูน้อยจะเลือกกินไม่ได้นะ
หนูน้อยของฉัน กินเยอะๆ นะ
ใครจะเป็นคนหา
หนูน้อยของฉัน
หนูน้อยของฉันจะเป็นเอง
- เออีไอโอยู หยุด - "ผู้หา" ก็ต้องเป็นเจ้าหนูน้อย
เออีไอ…
อ้างว่าผมเป็นเศษเกิน
เพื่อจะให้เป็น "ผู้หา" ทั้งปีทั้งชาติ
หนูน้อย ไปกันเถอะ
อ้อ พอหลังจากนั้น เธอถึงขั้นไถเงินผมด้วยนะ
ฉันจะแก้แค้น
อั่งเปาของผม
กลายเป็นช็อกโกแลต ไอศกรีม
แล้วก็เข้าไปอยู่ในปากนั่นจนหมด
ทีตัวเองฉี่เองไม่เป็นด้วยซ้ำ ยังจะมาปากดี
ตายละ ยัยเด็กโรคจิตที่ตามฉันเข้าห้องน้ำน่ะ เงียบไปเถอะ
ฉันเข้าไปช่วยไง
นายรูดซิปเองไม่เป็นด้วยซ้ำ
- เลยฉี่รดกางเกงเป็นอาจิณ - อุ๊ยตาย
อะไร เธอช่วยยังไงก่อน
ฉันบอกแล้วไงว่าน้ำกระเซ็นมาโดนเฉยๆ
สีมันไม่เหมือนน้ำเลยอะค่ะ
ตายแล้ว
ให้ตายสิ
ฉันเพิ่งเคยเห็นเลยนะคะ มุมเด็กน้อยแบบนั้นของรุ่นพี่ซึงฮโย
นั่นน่ะสิ แต่ดูจากที่สองคนนั้น ถึงขั้นมีความทรงจำเรื่องการเข้าห้องน้ำด้วยกัน
แปลว่าคงซี้ปึ้กกันจริงๆ แหละ
ท่านประธาน ฉันเสพการอ่าน เรื่องราวโรแมนติกทั้งหลายมาเป็นสิบปี
- ตั้งแต่แฟนฟิคยันนิยายแฟนตาซีเลย - แล้ว
แล้วมันก็จะมีสไตล์หนึ่งที่ฉันกรี๊ดมาก
วันแอนด์อนลี่ เรื่องเล่าในวัยเด็ก
หมายความว่าไงล่ะนั่น
ถ้าเป็นฉัน คงหาที่เรียน อนุบาลภาษาอังกฤษให้ลูกแล้ว
นี่ เธอรู้ไหมว่า โรงเรียนอนุบาลภาษาอังกฤษแพงแค่ไหน
แล้วฮเยรันเมียฉัน ก็อยากจะส่งลูกแฝดไปเรียนให้ได้
นี่ๆ ฉันยังพูดไม่จบนะ ไปไหนของเธอเนี่ย
ยุนมยองอูพูดสายครับ
ครับ สวัสดีครับ
อะไรนะครับ
- ได้ข่าวหรือยัง - หือ
ลูกสาวร้านของว่างรากนอกใจ
จนโดนล่มวิวาห์แหละ
แน่นอนว่าได้ข่าวมาแล้ว คนเขาลือกันให้แซ่ดไปทั่ว
- ว่าแล้ว - อุ๊ยตายแล้ว
นางเคยมาอวดว่าลูกสาวได้ทำงาน ที่บริษัทสุดเลิศในอเมริกาไม่ใช่เหรอ
เห็นว่าโดนไล่ออกแล้วด้วย นางชอบอวดถึงเกรปหรืออะไรนั่น…
โธ่เอ๊ย คนเรา…
อุ๊ย คุณพี่ มาซื้อของสินะคะ
อือ ว่าจะหาอะไรไปดองสักหน่อย
จะดองอะไรล่ะ
ไม่รู้สิ คงต้องดูก่อนว่าฉันควรจะดองกิมจิ
หรือดองศพคนแทน
(อสังหาฯ ฮเยรึง)
มีซุก
จ้ะ ฮเยซุก โอเค ได้เลย
ฉันจะคุยให้เอง จ้า
แค่นี้นะ จ้ะ
ตายแล้ว
ทำไมเธอหน้าแดงแบบนี้ล่ะ
นังพวกมนุษย์ป้า
อดใจไม่ไหว รวมหัวกันใหญ่เชียว
พวกนางนินทาฉันแบบออกรสสุดๆ
เฮ้อ ให้ตายสิ
ก็นี่ไง
เธอไม่น่าไปตบตีลูกรัวๆ กลางถนน ต่อหน้าประชาชีแบบนั้น…
หมายถึงว่า
ถ้าเธอไปสั่งสอนลูกที่บ้านแทน คงจะดีกว่าไม่น้อย อะไรแบบนี้
ยัยฮเยซุกมันว่าไง
เรื่องงานเลี้ยงเปิดกิจการ ของซึงฮโยคราวนี้น่ะ
เห็นนางบอกว่าเชิญก๊วนดรุณีฮีมาด้วย
ก๊วนดรุณีฮีที่มียองฮี ซุนฮี จองฮี มินฮีน่ะนะ
- ใช่ไง - จะไปเชิญนังจอมเชิดพวกนั้นมาทำไม
ฮเยซุกมันเชิญพวกนางมา ตอนงานเลี้ยงรุ่นคราวก่อนไง
ว่าลูกจะเปิดออฟฟิศใหม่
ทำไมนางต้องไปชวนยัยพวกนั้นด้วย ไม่ได้สนิทกันมากมายสักหน่อย
"อุ๊ย พวกเธอยังไม่รู้เหรอ"
"ซอกรยูลูกฉันทำงานที่เกรป"
"แกใกล้จะแต่งงานแล้ว
จัดงานที่อเมริกาน่ะ"
"พอดีลูกเขยซงของฉัน เป็นทนายความระหว่างประเทศ"
ทำไมวันนี้อากาศชื้นจังเนี่ย
นี่ แล้วฉันไปดัดจริตพูดแบบนั้น ตอนไหนไม่ทราบ
"ทนายความระหว่างประเทศ เกรป"
- "ทนายความระหว่างประเทศ…" - โอ๊ย หงุดหงิด
- พอเลยนะ - พออะไรล่ะจ๊ะ
อาทิตย์ตกที่ประเทศเราสวยสุดแล้วจริงๆ
เรียบร้อย
บราโว่ ฝีมือการลอยฟ้าเมื่อกี้คืออะไรเนี่ย
ก็ไม่ได้ดีเลิศอะไรหรอก
แค่วิธีการเอาตัวรอดที่ได้เรียนรู้จากต่างแดน
อ๋อ เหรอจ๊ะ
ชเวซึงฮโยล่ะ ยังไม่มาเหรอ
ทำไมฉันต้องชวนมันมาด้วยล่ะ
ชเวซึงฮโย อยู่ไหนน่ะ
อย่าโทรเรียกสิ
ถ้าเสร็จแล้วก็มาที่บ้านซอกรยูนะ
จะทำไมซะอีก ก็ชวนมากินข้าวเย็นไง
โอเค รับทราบ
มาเหรอ
ไม่อะ ไม่มา เขาบอกให้เรากินกันเองให้พอใจเลย
ซอกรยู
มีเหล้าปะ
ไม่มีนะ
เฮ้อ ไปกินของอร่อยๆ ที่บ้านเถอะ
จะมากินของในร้านให้เปลืองทำไม
ฉันไม่อยากเห็นขี้หน้านังซอกรยูตัวดี
ทำไมล่ะ
ผมออกจะชอบนะ ที่ได้เห็นหน้าลูกสาวทุกวัน
ชอบเหรอ
ถึงจะเห็นลูกนอนแผ่หลาไปวันๆ ก็ยังชอบว่างั้น
ฉันนี่เดือดปุดๆ ภูเขาไฟในใจแทบปะทุอยู่แล้ว
ผมก็รู้สึกเหมือนเจอมรสุม แล้วน้ำท่วมซ้ำเหมือนกัน
ใจสลายไปหมด เหมือนผู้ประสบภัย
ที่รัก คุณลองไปคุยกับซอกรยูดูหน่อยสิ
ลูกมันยังบอกเราไม่หมดหรอก
ไปโอ๋แล้วรับฟังมันดูซิ
ปล่อยลูกมันไปเถอะ เป็นอะไรของคุณ
ไม่ไหวเลยจริงๆ เฉยเมยอย่างกับไม่ใช่เรื่องของตัวเอง
ฉันคลอดซอกรยูคนเดียวได้เหรอ มันไม่ใช่ลูกคุณเหรอ
พูดอะไรไม่เข้าท่าเลยเนี่ย
ก็มันจริงนี่
ฉันอยู่ไม่เป็นสุข ส่วนคุณกลับนั่งดูเฉยๆ
คุณไม่กังวลบ้างหรือไง
เงียบเข้าสู้อีกแล้วสินะ
ไอ้นิสัยชอบหนีปัญหามันจะหายไปไหนได้
ฉันกลัวจนไม่กล้าถามต่างหาก
พ่อแม่แฟนมันได้ดิบได้ดีกันหมดนี่
ถ้าเรื่องนี้มันเป็นเพราะฉันขึ้นมาล่ะ
โห อะไรน่ะ
- ฉันเก่งเว่อร์เลยใช่ไหม - เก่งเว่อร์จริงๆ
- เลิศไหมล่ะ - สุดจะเลิศ
นึกว่าดูละครสัตว์อยู่เลย
อันนี้แอบยากอยู่นะ
- ดูยากเลยแหละ - ใช่ปะ
เอาอีกๆ ทำอีกสิ
หนวกหูชะมัด เสียงพวกเธอได้ยินไปถึงท้ายซอยแน่ะ
- หวัดดี - เฮ้อ บรรยากาศกำลังดีแท้ๆ
ดันมีแขกไม่ได้รับเชิญมา
ชิ่วๆ
นี่ ซื้อเหล้ามาปะ
ซื้อก็บ้าแล้ว
พวกแกนี่มันจืดสนิทเลยจริงๆ
นี่เพื่อน สิ่งที่เติมเต็มค่ำคืนในฤดูใบไม้ผลิ ให้สมบูรณ์ได้ คือเบียร์นะเว้ย
- ฉันไปซื้อให้ไหม - ไม่ๆ ไม่ต้อง
เดี๋ยวฉันไปเอง
โอเค ขอบใจนะ
แต่ในเมื่อมีจอนต้นหอม ก็ต้องกินคู่กับไวน์ข้าว
ฉันเอาเบียร์นะ
เงียบปากไป
ว่าแต่คนที่ยุ่งทั้งงานราษฎร์งานหลวง มาอยู่ที่นี่ได้เหรอ
- มาถึงก็กวนประสาทเลยเหรอ - ไม่ไง
ก็เห็นนายดูมีเรื่องสำคัญ
นี่ ถ้าเธอจะมาพูดจาเหลวไหล ก็รีบกลับบ้านซะไป
จะตามมาทำไมก็ไม่รู้
อุ๊ย ดูมันพูดเข้า
ฉันอุตส่าห์แบกต๊อกมาให้จนแขนแทบหลุด
- ยังจะหาว่าฉันตามมาอีก - ซึงฮโย เอ่อ
ประธานชเว มาคุยกันหน่อย
โปรเจกต์สร้างทาวน์เฮาส์ถูกเลื่อนไปเหรอ จู่ๆ เกิดอะไรขึ้น
ราคาของมันสูงขึ้นไง ค่าก่อสร้างก็เพิ่มด้วย
เขาเลยจะระงับไว้ก่อน
งั้นแปลว่าเขาจะไม่จ่ายค่าออกแบบให้เรา จนกว่าจะกลับไปสร้างต่อสินะ
ทำไงดีล่ะ เรามีอีกหลายอย่าง ที่ต้องใช้เงินซะด้วย
เรามีค่าออกแบบที่จะได้อยู่นี่ จากศูนย์เยาวชนเมืองซองจิน
เจ้านั้นตื๊อจะจ่ายปีหน้าให้ได้ เห็นว่าใช้งบสำหรับปีนี้หมดแล้ว
ช่วงนี้เศรษฐกิจคงแย่จริงว่ะ
ลูกค้าที่มาปรึกษาก็ไม่ติดต่อกลับมาเลย
มีเรื่องอะไรจริงๆ ใช่ไหม
คนที่มีเรื่องน่าจะเป็นเธอมากกว่านะ
- ไหม้แล้วแน่ะ - เฮ้ย
เฮ้อ ไหม้จริงแฮะ
ไม่มีอะไรร้ายแรงก็แล้วไป
กินจอนไหมล่ะ
นี่เธอจะให้ฉันกินแผ่นนั้นเนี่ยนะ
เปล่า ฉันมีของให้ทอดใหม่ได้อยู่
นี่ ลุกออกมา ฉันทำของฉันเอง
ไม่ได้สิ
นายหยามศักดิ์ศรีฉันนะเมื่อกี้
ตอนอยู่อเมริกา ฉันคืออาจารย์แบ แห่งวงการทำกับข้าวที่บ้านนะ
ฉันเคยเปิดช่อง ทำอาหารเกาหลีมาแล้วนะเฮ้ย
งั้นเหรอ
ไม่เชื่อกันอีกแล้วสินะ
เดี๋ยวฉันเปิดให้ดู รอแป๊บ
เธอจะเก็บไว้จนถึงเมื่อไหร่กัน
เธออาจจะหนีรอดไปได้อย่างหวุดหวิด ในวันสองวันนี้
แต่พ่อแม่เธอ จองโมอึม
จะเอาแต่ถามเธอว่าทำไม เหตุผลคืออะไร
เป็นแบบนั้นทุกวันแน่ๆ
แล้วนายล่ะ
นายจะไม่ถามเหรอ
ฉันไม่ได้อยากรู้
นี่ ช่างมันเถอะ
ถึงฉันจะบอกคนทั้งโลก
แต่ฉันจะไม่บอกนายเด็ดขาด
ก็แล้วแต่
แต่หลังจากนี้
หลังจากนี้ไม่นาน เธอบอกคุณน้าไปเถอะ
นั่นแม่เธอไง
อะไรเนี่ย
นายก็โดนแม่สั่งมาใช่ไหม
หือ
- นี่ - ไอ้หนอนบ่อนไส้
เตรียมโดนคิดบัญชีรอบที่สองซะดีๆ
นี่ เธอจะฆ่าฉันหรือไง
ฉันสอนนายแล้วไงว่าอย่าประมาท
เดี๋ยวก่อน นี่เจ็บจริง
- โอ๊ย ฉัน… - ไอ้ตัวดี
เฮ้ยนี่ เจ็บจริง
(ลูกเขยซง)
ไม่รับสายแฮะ
ไรเนี่ย ซ่อนอะไรน่ะ
โทรหาใครล่ะนั่น
คงไม่ได้ยินที่เราพูดสินะ
นี่ไม่ใช่ว่าหูไม่ดีไปแล้วใช่ไหม
แม่ๆ ได้ยินว่าพรุ่งนี้แม่จะไป พิธีเปิดกิจการของชเวซึงเหรอ
ไปอยู่แล้วสิ
ทำไม แกจะไปด้วยเหรอ
หนูได้รับเชิญ…
ไม่ไปหรอก หนูจะไปที่นั่นทำไมล่ะ
เห็นหน้าชเวซึงได้ไม่กี่วัน หนูก็ชักจะเบื่อแล้ว
หมอนั่นมันเป็นพวกน่าเบื่ออยู่แล้วไง
- นี่ แกทำอะไรฮะ - ซ่อนซะไม่เนียนเลย
นี่ เอาคืนมา เอาคืนมานะ เดี๋ยวปั๊ด
แม่
แม่โทรหาเขาเหรอ
ใช่
อะไร ฉันทำอะไรผิดไปหรือไง
แม่ ก็บอกแล้วไงว่าหนูจบกับเขาแล้ว
ก็แกไม่ยอมบอกมาตรงๆ
ฉันก็เลยต้องฟัง จากปากลูกเขยซงไง จะทำไมยะ
แกทำอะไรน่ะ นี่ แก
อย่าโทรหาเขาอีกนะ
นังลูกคนนี้…
อะไรเนี่ย
มันลบไปแล้วเหรอ โอ๊ย ให้ตาย
ผมต้องให้สัมภาษณ์อันนี้จริงๆ เหรอ
ไม่ใช่การโปรโมตแบบที่แกเกลียดหรอก
เป็นข่าวพิเศษเกี่ยวกับทุน โครงสร้างพื้นฐานทางสังคม
นักข่าวเขาอยากสอบถามเรา เรื่องศูนย์สวัสดิการผู้สูงอายุที่เราสร้างน่ะ
งั้นเหรอ
แกตั้งใจดูอะไรอยู่เนี่ย
มองหาตัวอย่างอยู่
ผมว่าเราไม่ควรมองข้าม เรื่องที่พวกเขาไม่จ่ายค่าออกแบบ
ต้องลองถามที่สมาคม
แล้วก็ถามเพื่อนที่เป็นทนายหน่อย
แบบนั้นจะได้ผลเหรอ
ในสัญญาไม่ได้ระบุ ระยะเวลาจ่ายค่าออกแบบไว้สักหน่อย
ก็ต้องทำเท่าที่ทำได้แหละ
ฉันเป็นห่วงเรื่องเงินกู้อยู่เหมือนกัน
ซึงฮโย
เรารีบร้อน กับการสร้างออฟฟิศเกินไปไหมนะ
หือ
เหมือนจะใช่คุณนักข่าวนะ
คาเฟ่ก็อยู่นี่ จะไปไหนของเขา
เดี๋ยว…
คุณยาย บนถนนมันอันตรายนะครับ
ยายต้องเก็บของพวกนี้น่ะ
เสียดายจัง ทำยังไงดีล่ะ
ผมจัดการให้ ไปรอก่อนนะครับ
รอนี่นะครับ
ขอโทษทีนะครับ
ขอบคุณครับ
สถาปนิกชเวซึงฮโยเหรอ
รีบหน่อยดีไหมครับ
อ้อ ครับ
โอ้โฮ
ล้อสึกหมดแล้วนะครับ เพลาก็คดมาก
ผมพยายามปรับสมดุลให้แล้ว แต่คงใช้ไปได้ไม่นานนะครับ
จะเข็นไปไหนเหรอครับ
จะไปโรงรับซื้อของเก่าน่ะ
เดี๋ยวนี้ของพวกนี้ขายได้เท่าไรเหรอครับ
แต่ก่อนยายเคยขายได้กิโลละ 130 วอน
เดี๋ยวนี้ได้ไม่ถึง 100 วอนด้วยซ้ำจ้ะ
ยายคงขโมยเวลาของหนุ่มๆ มาเยอะแล้ว
ขอบคุณสำหรับวันนี้นะจ๊ะ
รถเข็นอยู่ในสภาพนี้ เข็นไปคนเดียวน่าจะลำบากนะ
ไม่เป็นไรจ้ะ ยายทำแบบนี้ทุกวันอยู่แล้ว
งั้นคุณยายระวังตัวด้วยนะครับ
คุณสถาปนิก เราไปสัมภาษณ์…
จะดึงหรือจะเข็นครับ
เข็นครับ
พวกเราช่วยนะครับ
- ครับ - ครับ
ทำไมยังไม่มาอีกนะ
เกินไปจริงๆ นะครับ
อะไรนะครับ
อ้อ อยากดื่มน้ำสักหน่อยไหมครับ เห็นเมื่อกี้คุณบอกว่าไม่เอา
ไม่ใช่เรื่องนั้นสิ
คุณยายมีกระดาษลังเยอะแบบนั้น แต่ได้เงิน 3,000 วอนเองนะครับ
นั่นสิครับ
ขนาดชายฉกรรจ์สองคนยังเหนื่อยเลย
ท่านทำแบบนั้นทุกวันได้ยังไงนะ
ชีวิตมันยากนี่ครับ
เธอไม่จำเป็นกับที่นี่อีกต่อไปแล้ว
ซอกรยูทำงานคนเดียวตลอดเลยเหรอ
เธอคิดว่าตัวเองมีความสามารถ ที่จะแก้ไขทุกอย่างได้ด้วยตัวคนเดียวเหรอ
อวดดีหยิ่งผยองชะมัด
เป็นคนเกาหลีที่ตามสูตรเลย บ้างานจนขึ้นสมอง
คิดแต่ว่าทุกอย่างคือการแข่งขัน
และไม่เคยปล่อยใจตามสบายเลย
กรุณาฝากข้อความหลังเสียงสัญญาณ
คุณฮยอนจุน
ตอนนี้ฉัน…
ตอนนี้ฉันต้องการคุณมาก
คุณฮยอนจุน
ถึงป้ายสุดท้ายแล้ว
ไม่ลงเหรอครับ
อ้อ ได้ค่ะ
ลานะคะ
ครับ
สวัสดีค่ะ
ท่านประธานเคยทำงานที่ สถาปัตยกรรมจางยูด้วยกันทั้งคู่นี่ครับ
ที่นั่นเป็นบริษัทที่ยอดเยี่ยมสุดในเกาหลี มิหนำซ้ำยังครองอันดับที่ 11 ของโลกด้วย
ขอถามเหตุผลที่ออกมาเปิดบริษัทเอง เร็วแบบนี้ได้ไหมครับ
ผมได้เรียนรู้หลักพื้นฐาน สถาปัตยกรรมทั้งหมดที่จางยูเลยครับ
ถ้าจะบอกว่าผมกำลังหากิน ด้วยประสบการณ์จากที่นั่นก็ไม่ถือว่าเกินจริงเลย
แต่เนื่องจากที่นั่นเป็นบริษัทใหญ่ ซึ่งมีระบบแบ่งหน้าที่การทำงาน
เลยมีบางอย่างที่เราไม่ได้ลงมือทำด้วยครับ
ใช่ ถูกเลย
ยิ่งทำงานไปเรื่อยๆ
ก็ยิ่งเกิดความเสียดาย ผมเลยมีความคิดขึ้นมาว่า
อยากทำทุกอย่างตั้งแต่ต้นจนจบดูครับ
ดูเหมือนคุณจะประสบความสำเร็จ ในอุตสาหกรรมที่มีการแข่งขันสูง
และได้ยินว่าจะเปิดตัว บริษัทสถาปัตยกรรมเร็วๆ นี้ด้วย
รู้สึกยังไงบ้างครับ
ถ้าจะว่ากันตรงๆ ผมนึกเสียดายอยู่ครับ
อะไรนะครับ
นี่ อยู่ดีๆ ก็พูดอะไรเนี่ย
ผมนึกเสียใจทีหลังเป็นสิบๆ ครั้งในแต่ละวัน
ว่าผมคิดถูกหรือคิดผิดกันแน่
แต่ความเสียใจ ที่รู้สึกหลังได้ลงมือทำอะไรไปบ้าง
ก็ยังดีกว่าการนึกย้อนไปเสียดาย ที่ไม่ได้ทำอะไรสักอย่างนี่ครับ
โทษทีนะครับ พอดีเป็นสายสำคัญ
ตามสบายเลยครับ
ไม่ได้มีเจตนาแฝงอะไรหรอกครับ
ไปทำงานตอนนี้แล้วจะกลับตอนไหน
เช้ามะรืนนี้
ผมต้องเข้าเวรแล้วก็เตรียมสัมมนาด้วย
พรุ่งนี้มีพิธีเปิดกิจการ ของซึงฮโยนะ ไม่รู้เหรอ
ทำอะไรอยู่ ทำไมไม่ปรับตารางงาน
มันเป็นแบบนั้นไปแล้ว
ผมจะส่งดอกไม้และโทรหาซึงฮโยเอง
เอาที่สบายใจเลยค่ะ
คำสั่งครั้งต่อไปจะออกเมื่อไหร่
คุณกลับมาจากตูนิเซียได้หนึ่งเดือน…
ถึงเวลาก็คงต้องไปไง
ทำไมล่ะ อยากให้ฉันไปเร็วๆ เหรอ
คำสั่งออกแล้วบอกด้วยนะ
(ต้นทับทิม)
ทำไมนายออกมาจากในนั้น
แล้วทำไมเธอเพิ่งจะโผล่หัวมา
ฉันถามก่อนนะ
ล้างตัวแล้วไปนอนซะ
นี่
ทำไม
เอานี่ไปสิ
ต้นทับทิมเหรอ
พรุ่งนี้มีพิธีเปิดกิจการนี่
ต้นกวักมรกตมันซ้ำซากเกิน
เลยเลือกต้นที่ทำให้นึกถึงฉันแทน
ทิ้งได้ไหม
อือ จะทิ้งก็ได้
แต่น้องเป็นสัญลักษณ์ ของความอุดมสมบูรณ์นะ
ในทุกครั้งที่แต่ละใบร่วงลงมา บริษัทนายก็จะค่อยๆ ล่มจมลงด้วย
แช่งกันชัดๆ เอาคืนไปเลย
ของขวัญที่ไหนเขาให้แล้วเอาคืนกันล่ะ เก็บไปเถอะ
งั้นเธอก็เอามาให้วันพรุ่งนี้เองสิ มันหนักเนี่ย
พรุ่งนี้ฉันไม่ไปหรอก
ทำไม ติดอะไรเหรอ
อือ ติดธุระสำคัญ
ฝากสวัสดีท่านประธานด้วยนะ
อยู่ตรงไหนนะ
ฉันว่าฉันเก็บไว้ดีแล้วนี่นา
ทำอะไรน่ะ ใกล้ถึงเวลาแล้วนี่ หาอะไรอยู่อีก
เข็มกลัด
อันที่แกซื้อให้แม่เมื่อก่อนไง ที่มีมุกตรงกลาง
อ๋อ อันนั้นน่ะเหรอ
หาไปทำไมเหรอ
ฉันว่าจะติดไปออกงานหน่อย
เพื่อนสมัยเรียนจะมากันเป็นโขยง
แถมยัยพวกนั้นก็แต่งตัวจัดเต็มกันตลอด
แต่อันนั้นมันก็นานแล้วนะ จะไม่เชยไปหน่อยเหรอ
แกบอกว่าเป็นทองนี่
ไม่เป็นไรหรอก ทองไม่เสื่อมอยู่แล้ว
ว่าแต่แม่จะใส่ชุดนั้นไปเหรอ
ไม่โอเคเหรอ งั้นเปลี่ยนดีไหม
ไม่ ไม่เป็นไรหรอก
เอาไปวางไว้ที่ไหนล่ะเนี่ย
ถ้าฉันรู้ ฉันคงหาเจอไปแล้วสิ มันเดินไปไหนเองหรือไงนะ
ประหลาดชะมัด
รอแป๊บนะ ต้องให้คนอื่นหา ถึงจะเจอเร็วกว่า
ยังไม่ดูตรงนี้ใช่ไหม
ล่าสุดฉันติดไว้บนชุดฮันบก ตอนไปงานแต่งลูกพี่ลูกน้องแก
ฉันติดไว้
กับชุดฮันบก
แล้วก็ถอดออกมาแล้ว
แม่
นี่แม่ไม่ได้ใช้เครื่องสำอาง ที่หนูซื้อให้จากอเมริกาเลยเหรอ
ทำไมจะไม่ใช้ล่ะ แค่เสียดายเฉยๆ
อันนี้หนูซื้อให้เป็นชาติแล้วนะ
ใช้ของหมดอายุมันไม่ดีนะ
นี่ ฉันจัดการเองแหละ
คนยิ่งรีบๆ อยู่ จะเข้ามาป่วนทำไม
ตายจริง สายแล้ว ฉันต้องรีบแล้ว
ไปละนะ
(เซรั่มผิวกระจ่างใส)
ให้ตายสิ
(อเทลิเยร์ อิน)
(ขอแสดงความยินดี)
อ้าว พ่อหนุ่มสถาปนิกของเรา
- ดีใจที่ได้เจอนะ - เช่นกัน
สาวๆ เข้ามาเลย เข้ามา
- อุ๊ยตาย อะไรกันเนี่ย - ซึงฮโย
- ขอบคุณที่มานะ - ตายแล้ว
สวยมาก
อาคารดูเก๋มาก
นั่นสิ
ทำไมเลิศจัง
เชิญข้างในเลย
ไม่น่าเชื่อว่าหนูน้อยจอมเลือกกินคนนั้น จะโตจนเป็นเจ้าคนนายคนแบบนี้แล้ว
เก่งมากลูก
ผมเป็นประธานแค่ในนาม
คนนี้ต่างหากประธานตัวจริง
แหม คุณแม่ สวัสดีครับ
ทราบมาว่าคุณแม่กลับมาเกาหลีแล้ว แต่ผมเพิ่งได้มาสวัสดีเลย
แม่ตัวจริงอยู่ทางนี้จ้ะ
ฉันเป็นแค่เพื่อนแม่
ซอฮเยซุกค่ะ
ดีใจที่ได้เจอนะคะ
ตายจริง ขอโทษทีครับ ผมชื่อยุนมยองอูนะครับ
เห็นคุณแม่แบบนี้แล้ว
ซึงฮโยได้ทางฝ่ายแม่มาสินะครับ
เหมือนคุณแม่อย่างกับแกะเลย
- เหรอคะ - ครับ
เคยได้ยินมาบ่อยอยู่
น้า แล้วซอกรยูล่ะ
- อ๋อ ซอกรยู… - ฮเยซุกจ๊ะ
- ฮเยซุก - อ้าว ยองฮี
- หวัดดีจ้ะ - พวกนางมาจริงๆ แฮะ
- ทำไงดี - ดีใจที่ได้เจอนะ
- ดีจ้ะ - หวัดดี
นี่ลูกชายฉัน ซึงฮโย
- สวัสดีสิ - สวัสดีครับ
- ตายแล้ว - นี่เพื่อนๆ แม่เอง
- ขอบคุณที่มานะ - จำพวกน้าได้ไหม
ดีใจที่ได้เจอนะจ๊ะ
ฮเยซุก มีซุก แจซุก อินซุก
ไม่ได้เห็นพวกเธอครบก๊วนแบบนี้นานมาก
นั่นสิ ก๊วนดรุณีฮีกับก๊วนดรุณีซุก ไม่ได้เจอกันนานแค่ไหนแล้วเนี่ย
โอ๊ย เชยชะมัด
ไม่เข้าใจเลยว่าสมัยนั้น เราจะตั้งฉายาแบบนั้นกันไปทำไม
สาวๆ ขอบคุณทุกคนที่มานะ
เพื่อนมีงานน่ายินดีทั้งที เราก็ต้องมาแสดงความยินดีสิ
มีซุก ได้ข่าวว่าเธอก็มีข่าวดีด้วยนี่
ไหนว่าลูกสาวจะแต่งงานไง
อ๋อ เรื่องนั้น…
เรื่องยังไม่ถึงหูเหรอ เห็นว่างานแต่งลูกสาวมีซุกล่มแล้ว
อุ๊ยตาย จริงเหรอ วิวาห์ล่มซะแล้วเหรอ
ฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย
อ้อ
ฉันแจ้งไว้ในแชตกลุ่มศิษย์เก่าแล้วนะ
เพราะเพื่อนบางคนส่งของขวัญมาแล้ว แต่นางคงไม่เห็นสินะ
คงเห็นแล้วแหละ
ไหนว่าจะจัดงานแต่งในรีสอร์ตหรูที่ฮาวาย
มันเกิดอะไรขึ้นถึงล่มซะได้ล่ะ
เกิดอะไรซะที่ไหนล่ะ
แค่จะรอบคอบให้มากขึ้นน่ะ ก็การแต่งงานเป็นเรื่องสำคัญจะตายไปนี่
งั้นก็น่าจะรอบคอบกว่านี้
ก่อนที่จะไปไกลแบบนี้ตั้งแต่แรกนะ
ยัยพวกนี้ก็ไม่ทันสมัยกันเลย
ไม่ได้จะเลือกมเหสีในยุคโชซอนซะหน่อย
ยุคนี้แล้วยังจะห่วงเรื่องมีตำหนิอีก
เด็กมันไม่ได้ก่ออาชญากรรม หรือทำอะไรผิดนี่ จริงไหม
จริง ดีกว่าแต่งไปแล้วต้องเลิกกัน
เป็นร้อยเท่าพันเท่าเหอะ
- จริงไหม - ถูก
- แบบนี้แหละดีแล้ว - ความคิดพวกเธอนี่นะ
โบราณยิ่งกว่าชื่อก๊วนอีก
ฉันไม่ได้หมายความแบบนั้นสักหน่อย
อย่าทำให้เสียบรรยากาศในวันดีๆ เลย เปลี่ยนเรื่องเถอะ
จริง เรามาชนแก้วกันดีกว่า
ใช่ๆ ดีใจที่ได้เจอนะ
- ชน - ชน
ขอโทษนะ พ่อควรจะไปที่นั่นแท้ๆ
ไม่เป็นไรหรอกครับ ก็พ่องานยุ่งนี่นา จะทำไงได้ล่ะครับ
โอเค งั้นแค่นี้นะ
ครับ อย่าลืมกินข้าวด้วยนะครับ
(คุณพ่อ)
ยัยมีซุกแกล้งทำเป็นไม่สนไม่แคร์ แบบสุดแรงเกิดเลยเชียว
นางก็เป็นแบบนั้นอยู่แล้วนี่
เก่งแต่เชิดทั้งที่ไม่ได้มีปัญญาเลย
ก็น่าสงสารอยู่นะ
เรื่องเรียน นางเก่งพอๆ กับฮเยซุก
แต่บ้านจนเลยไม่ได้เรียนต่อมหาลัย
แล้วก็คอยยืนประกบ รอเสียบเป็นนางเอกแทนนางจนทุกวันนี้
พอลูกสาวได้ดีเข้าหน่อย ก็คิดว่าชีวิตตัวเองจะได้เฉิดฉายด้วยเหรอ
ได้ดีที่ไหนล่ะ
ถึงขั้นโดนล่มงานแต่ง ชีวิตก็คงไม่ราบรื่นแล้วแหละ
ถูกของเธอ
ไม่งั้นเขาจะพูดกันว่า "ชะตากรรมลูกสาวไม่หนีไปจากแม่" เหรอ
ก็จริงนะ
ไหนว่าจะไม่มา มาได้ไงเนี่ย
ก็ไม่มีอะไร ฉันแค่แวะมาแป๊บๆ ไม่ได้มาแบบจริงจังหรอก
จะแวะหรือจะมาก็เหมือนกันไหม
แขกเยอะเชียว ดีจังนะ ยินดีด้วย
ขอบใจ
ฉันจะรอตรงนี้ นายไปตามแม่มาให้หน่อยสิ
แบบนั้นก็เสียมารยาทกับแขกสิ
เธออุตส่าห์ให้ของขวัญแล้ว
โอ้ เอามาวางด้วยแฮะ
จะทิ้งก็ไม่ได้ไง
ยังไม่กินอะไรมาใช่ไหม ไปกินก่อนสิ
ไม่เป็นไร ฉันมาหาแม่แป๊บเดียวก็กลับแล้ว
อะไร เป็นอะไรของนาย
เธอมีอะไรใช่ไหม
ทำไมเอาแต่เลิ่กลั่ก เหมือนคนที่ไปทำอะไรผิดมา
- ฉันเลิ่กลั่กตอนไหน - ตอนนี้ก็ด้วย
เธอเหมือนโดนใครตามล่าอยู่เลย
เปล่าสักหน่อย
เหรอ
งั้นรอนี่นะ
ฉันจะไปตามคุณน้าและเอาเครื่องดื่มมาให้
ไม่เป็นไรจริงๆ
จ้างบริษัทจัดเลี้ยงมาแพงนะ กินหน่อยเถอะ
แบซอกรยู
แม่
- ทำไมแกมาอยู่ตรงนี้ - เอานี่มาให้
พอแม่ออกไปหนูก็เจอเลย
จะเอามาถึงที่นี่ทำไม
ก็หนูเห็นว่าแม่ดูเสียดายที่หาไม่เจอ
อีกอย่าง ติดไว้จะได้ดูหรู…
โอเค แกไปได้แล้ว
อ้อ ชเวซึงจะหยิบของกินมาให้ รอบอกเขา…
ก็ค่อยบอกทีหลังสิ
แม่ เป็นอะไรไป
ถ้าใครเห็นแกมาอยู่ที่นี่ คิดว่าเขาจะยอแกหรือไง
แม่
นี่หนูทำให้อายเหรอ
มีซุก
อ้าว ซอกรยู
ซอกรยูมาแล้วเหรอ
ยัยพวกนี้จะกลับกันแล้ว ฉันก็เลยมาส่ง
อ๋อ
ซอกรยูเหรอจ๊ะ
- ตายจริง - อ้าว
ลูกสาวมีซุกสินะ
ดีใจที่ได้เจอนะจ๊ะ
พวกเราเป็นเพื่อนสมัยม.ปลาย ของแม่หนูน่ะ
ดีเลย ฉันว่าจะแนะนำลูกสาว ให้พวกเธอรู้จักอยู่พอดี
สวัสดีสิ นี่เพื่อนๆ แม่เอง
สวัสดีค่ะ หนูชื่อแบซอกรยูค่ะ
- จ้ะ - สวยจังเลย
ฉันเคยเล่าใช่ไหมว่าลูกสาวทำงานที่เกรป
แต่ตอนนี้ลาออกมาแล้ว
คุณพระ ลาออกจากที่นั่นเนี่ยนะ
ใช่ เป็นคนว่างงานแล้ว
นี่ ล้อเล่นจ้ะ หยอกขำๆ
แกกลับมาพักผ่อนระหว่างเปลี่ยนงานน่ะ
พอดีมีบริษัทที่ดีกว่าทาบทามมา
เหรอ ที่ไหนล่ะ
โอ๊ย ติดต่อมาหลายที่เชียวแหละ
ไว้ได้แน่นอนแล้วจะมาบอกนะ
งั้นก็จะกลับไปอเมริกาอีกเหรอ
แน่นอนสิ ที่นั่นเป็นบ้านแกไปแล้ว
ฉันอยากจะใช้เวลาอยู่กับลูกเยอะๆ ระหว่างที่แกอยู่ที่นี่
แล้วก็จะทำของอร่อยๆ ให้กินด้วย
ฉันปวดใจจะแย่แล้วที่ลูกผอมแห้งแบบนี้
- นั่นสิ - จริง
พอลูกสาวฉันบอกว่าจะลาออกนะ
ทางเกรปก็เสนอจะให้เงินเพิ่ม รั้งไม่ให้ลูกสาวฉันออกแหละ
แต่จะทำไงได้ ก็มีที่ที่ดีกว่าอ้าแขนรออยู่แล้ว
น่าอิจฉาจัง
แม่โกหกเก่งเชียวนะ
เคยซ้อมมาก่อนเหรอ
เผื่อว่าหนูจะทำแม่เสียหน้าใช่ไหม
ฉันไม่ได้โกหกสักหน่อย
เพราะแกจะกลับไปอเมริกาอีก
- ว่าไงนะ - ฉันจะจ่ายเงินให้
จองตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวนี้เลย แล้วก็เก็บข้าวของไปอเมริกาซะ
แม่ไม่อยากให้หนูอยู่นี่ใช่ไหมล่ะ
ไม่อยากให้หนูกลับมาตลอดชีวิต
ถึงได้ทำลายห้องหนูทิ้งแบบนี้ล่ะสิ
แล้วมันเกี่ยวกันตรงไหน
แกไม่ใช่เด็กแล้วนะ ใช่เวลามาคร่ำครวญเรื่องห้องไหม
ก็ห้องนี่มันตอบทุกอย่างหมดแล้วไง
ว่าแม่ไม่เคยอยากให้หนูกลับมาบ้านเลย
เออใช่ ฉะนั้นเก็บข้าวของเดี๋ยวนี้
- แม่ - ไม่เก็บใช่ไหม
ได้ งั้นฉันเก็บให้แกเอง กระเป๋าอยู่ไหนล่ะ
แม่ทำอะไรน่ะ แม่
- ปล่อยนะ ปล่อย - อย่านะ
หนูไม่ไป
- ไปซะ - หนูไม่ไปหรอก
- ก็บอกว่าไม่ไปไง - ปล่อย
แม่เป็นบ้าไปแล้วเหรอ
ใช่ ฉันมันบ้า
ลูกฉันเป็นซะแบบนี้ แล้วฉันจะไม่บ้าได้เหรอ
- หนูไปทำอะไรให้ - ที่ถามนี่ไม่รู้หรือไง
ก็ไม่รู้ไง หนูไม่รู้ว่าหนูไปทำอะไร ที่ผิดจนสมควรตายไว้นักหนา
นี่
ฉันอุตส่าห์เลี้ยงแกมา แต่แกทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง
สำหรับฉัน
ต่อให้ชีวิตฉันมันจะเส็งเคร็งแค่ไหน
ฉันก็ไม่เสียดายเลยสักนิด เมื่อคิดว่าความโชคดีของฉันจะไปอยู่ที่แกแทน
ชีวิตฉันอยู่ในสภาพแบบนี้ ก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย
ในเมื่อลูกสาวฉันได้มีชีวิตที่เลิศหรู
แต่แกมาทรยศฉันได้ยังไง
แกแทงข้างหลังฉันได้ยังไง
การล่มงานแต่งของหนูคือการทรยศแม่เหรอ
การลาออกของหนู คือการแทงข้างหลังแม่หรือไง
เออ ฉันไม่อยากเห็นขี้หน้าแกด้วยซ้ำ
เอาแต่นอนสันหลังยาว หัวเราะบ้าๆ บอๆ ไปวันๆ
แล้วแม่ไม่คิดบ้างเหรอ
ว่าหนูต้องอดหลับอดนอนแค่ไหน
หนูต้องขาดความสุขแค่ไหน ถึงได้หัวเราะบ้าๆ บอๆ แบบนั้น
ไม่คิดแบบนั้นบ้างหรือไง
คนอื่นเขาก็ลำบากแบบนั้น แกอย่าสำคัญตัวคนเดียว
ถึงคนอื่นจะเป็นเหมือนกันก็เถอะ
แต่แม่ช่วยเข้าใจหนูหน่อยไม่ได้เหรอ
แม่
หนูกลับมาเพราะหนูเหนื่อย
ที่ผ่านมาหนูก็สู้มามากแล้วไง
เพราะงั้น…
แค่ปลอบหนูว่า "พักเถอะลูก เก่งมากแล้ว"
ช่วยพูดแค่นั้นก็ไม่ได้เหรอ
รู้สิว่าแกผ่านอะไรมามาก ฉันรู้ สวรรค์ก็รู้
ฉันถึงได้เป็นแบบนี้ไง
คนอื่นจ่ายเงินเป็นฟ่อนๆ เพื่อไปเรียนที่อเมริกา
แต่แกได้ทุนเต็มจำนวน
แถมหาเงินเลี้ยงตัวเองทุกสตางค์
ความสำเร็จที่ได้มาอย่างยากเย็นนั้น แกกำลังทิ้งขว้างมันไปโดยไม่ไยดี
แล้วฉันจะทนมองเฉยๆ ได้ยังไง
แกเป็นลูกสาวที่มีค่าของฉันนะ
แกเป็นความภาคภูมิใจของฉันตั้งเท่าไร
แล้วทำไม…
ทำไมหนูต้องเป็นความภาคภูมิใจของแม่ ตลอดเวลาด้วยล่ะ
ถึงหนูจะมีจุดด่างพร้อย มีตำหนิบ้าง
หนูขอเป็นแค่ลูกสาวแม่เฉยๆ ไม่ได้เหรอ
ทำไมหนูต้องเป็นกระดาษห่อของขวัญ ให้ชีวิตแม่ด้วยล่ะ
เฮ้ย
ถ่ายหนังผีในสนามเด็กเล่นอยู่หรือไง
เสียขวัญหมด
รู้ได้ไงเนี่ยว่าฉันอยู่ที่นี่
เดาง่ายจะตาย ว่าคนไร้จินตนาการอย่างเธอจะไปไหนได้
ระหว่างที่ฉันไม่อยู่ สนามเด็กเล่นอัปเกรดขึ้นเยอะเลยแฮะ
อย่างกับดิสนีย์แลนด์แน่ะ
คราวนี้จะเล่นอะไรดีนะ
นี่ อยากนั่งไม้กระดกปะ
ไม่ล่ะ เธอนั่งคนเดียวเหอะ
คนเดียวมันจะกระดกยังไงล่ะ
งั้นจังเกิลยิมล่ะ
อ้อ จริงสิ นายเคยกลัวจังเกิลยิมนี่เนอะ
ใครกลัวเหอะ
ตอนนี้ก็ยังกลัวสินะ
- เปล่าสักหน่อย - กลัวนั่นแหละ
ถามจริง ไอ้นี่มันน่ากลัวตรงไหน
- หาฉันอยู่เหรอ - ตกใจหมด
ปีนขึ้นมาตอนไหนเนี่ย
คิดว่าฉันยังเป็นหนูน้อย ที่ตัวเล็กกว่าเธออยู่หรือไง
ตอนนี้นายสูงเป็นตาลุงไปแล้ว
แก่วันแก่คืนสุดๆ
แหงสิ ฉันอายุ 34 แล้วนะ
นั่นสินะ
ตอนเด็กๆ จังเกิลยิมดูสูงมากแท้ๆ
เธอจะพูดแบบนั้นทุกครั้ง เวลาที่ขึ้นมานั่งบนยอดตรงนี้นี่
บอกว่าอยากฉีกก้อนเมฆกินให้เหมือนสายไหม
อยากเคี้ยวดาวให้เหมือนลูกอม
ใช่
ฉันเคยคิดว่าถ้าตัวโตเท่านี้ คงจะแตะท้องฟ้าได้แท้ๆ
แต่ไม่ใกล้เลยสักนิด
ฝนตกแล้ว
ให้ตายสิ
นี่นายซื้อร่มมาแค่คันเดียวเนี่ยนะ
ใช่ ฉันเสียดายเงินซื้อร่มในร้านสะดวกซื้อ ในวันที่ฝนตกสุดๆ
ซื้อมาซะคันจิ๋วเชียว มากางด้วยกันสิ
โอ๊ย ออกไปไกลๆ
ทนๆ ไปน่า
ปัดโธ่ บอกแล้วไงว่าให้ลงไป
ก็ฉันจะนั่งเล่นตรงนี้
- นี่ - อยู่ดีๆ ก็ขำขึ้นมาคนเดียว ฉันกลัวนะ
ฉันนึกเรื่องตลกๆ ออก
นายจำได้ปะ
ตอนเด็กๆ ที่ฉันทิ้งนายไว้ตรงนี้คนเดียว
แล้วชิ่งหนีไปน่ะ
ตอนนั้นนายนั่งร้องไห้คนเดียวจนค่ำ
จนพวกวัยรุ่นเกเรที่มาสูบบุหรี่แถวนี้ ถึงขั้นต้องมาช่วยนายไง
พี่ๆ เขาออกจะเป็นคนดี
คนดีเนี่ยนะ
นี่ มองจากดาวอังคาร ยังรู้เลยว่าเป็นแก๊งนักเลง
- นักเลงอะไรเล่า - นักเลงสิ
ใครๆ ก็ดูออกว่าเป็นนักเลงที่มาสูบบุหรี่กัน
งั้นจำอันนั้นได้ไหม
เดิมทีตรงนั้นจะมีม้าหมุนใช่ไหมล่ะ
มีครั้งหนึ่งฉันเล่นม้าหมุน…
แล้วก็หัวแตก
ตรงนี้ปูดขึ้นมาลูกเท่านี้ เหมือนมนุษย์ต่างดาวเลย
ช่วงนั้นฉันไม่กล้า…
ไม่กล้าส่องกระจกพักใหญ่เลย
ไม่ไง ก็ตอนนั้นน่ะ เด็กๆ เชื่อกันว่าถ้าเล่นม้าหมุน
แล้วมันจะเปลี่ยนเป็นไทม์แมชชีน
แล้วฉันก็เชื่อจริงอะไรจริง
ฉันก็เลย…
ขำเกินจนน้ำตาไหลเลยแฮะ
ทำไรเนี่ย เปียกฝนนะ
นี่ เธอเลือกมาสักอย่างเถอะ
เลือกอะไร
อย่าฝืนหัวเราะเลย เลือกมาเถอะว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้
นังลูกบ้า
นังคนไม่ได้เรื่อง
อี๋ เอาแขนเสื้อเช็ดน้ำมูก สกปรก
ไม่ใช่น้ำมูกเว้ย น้ำฝนหรอก
ฝนล้างจนออกไปหมดแล้ว สะอาดสุดๆ
ล้างเครื่องสำอางเธอ จนหลุดแล้วด้วย สยองสุดๆ
ช่างมันสิ จะสวยให้คนอย่างนายดูไปทำไม
ก่อนหน้านี้ นายได้ยินใช่ไหม
เสียงเธอดังซะขนาดนั้น
รำคาญว่ะ
ทำเป็นไม่ได้ยินไปซะ
ทำเป็นไม่เห็นด้วยก็ได้
แม่เกลียดฉัน
ตอนนี้เธอก็กำลังเกลียดคุณน้าเขานี่
น่าสมเพชนะว่าไหม
อายุปูนนี้แล้วยังเกลียดแม่ตัวเองอยู่อีก
เธอรู้ไหม
เหมือนกับที่ดวงจันทร์เป็นบริวารของโลก
ความเกลียดชังก็มีดาวบริวารเหมือนกัน
ความคาดหวัง ความเชื่อใจ
และความรักที่เรามีต่อใครสักคน
มันอยู่ในเซตเดียวกัน
แต่เมื่อไหร่ที่สิ่งเหล่านั้น หลุดวงโคจรหรือสวนทางกัน
ก็จะเริ่มกลายเป็นความเกลียด
ถ้าไม่ได้รักตั้งแต่แรกก็คงไม่เกลียดหรอก
เฮ้ย ใจแทบร่วง
- เห็นไหม - อะไร
ดาวตก
เมื่อกี้มีดาวตกไง
ดาวตกอะไร ตาฝาดหรือเปล่า
เปล่านะ ดาวตกจริงๆ
ดูนั่นสิ มีดาวตกอีกดวงแล้ว
- เห็นแล้ว เจ๋งแฮะ - เห็นใช่ไหม
- โห อะไรกันเนี่ย - อธิษฐานเร็ว
อธิษฐานอะไรเล่า เด็กน้อยชะมัด
อธิษฐานอะไรเหรอ
ขอให้บริษัทฉันไม่เจ๊งน่ะ
อวดดีให้มันน้อยๆ หน่อย
บริษัทนายจะเจ๊งทำไมก่อน…
ตอนนั้นมีเรื่องอะไรใช่ไหม
- ใช่ใช่ไหม - ปัดโธ่ มือไวจริงๆ
ไม่มีอะไรหรอก
ฉันทุ่มไปเยอะ…
แต่พอจะกู้สถานการณ์ หนทางข้างหน้าก็ดันมืดมน
ลูกค้ารายใหม่ก็ไม่มี
แม้แต่ค่าออกแบบก็ดูท่าว่าจะไม่ได้
ไปกัน
ตอนนี้เลยเหรอ ไปไหน
บอกชื่อคนที่ค้างจ่ายมาก็พอ ฉันจะไปทวงเงินมาให้
เธอจะทำยังไง
ฉันจะนอนประท้วงไม่ยอมไปไหน
รู้งี้ฉันน่าจะสักลายโหดๆ ไว้หน่อย
อ้อ แวะเข้าบ้าน ไปเปลี่ยนเป็นชุดลายสัตว์กันก่อนดีกว่า
ในตู้เสื้อผ้าแม่ฉัน น่าจะมีชุดลายเสือกับม้าลายอยู่
เธอนี่ไม่ปกติจริงๆ
ไปสิ ต้องไปที่ไหนล่ะ
ไปร้านแผงลอยก็พอ
กินอูด้งกัน
นี่
นายอ่านจิตได้ปะเนี่ย
ตอนอธิษฐานเมื่อกี้
ฉันขอให้ร้านแผงลอยแถวนี้ยังไม่ปิดแหละ
ใครเขาอธิษฐานเรื่องแค่นั้นกัน
ฉันไง
กินอูด้งเสร็จแล้วเราไปทวงเงินกันเถอะ
ฉันว่าฉันเจ๊งไม่ได้เด็ดขาดแล้วล่ะ
ไม่ว่าจะเจอความลำบาก และความทุกข์ยากแบบไหน ฉันก็จะฝ่าฟันให้ได้
คึกขึ้นมาซะงั้น
ใช่ เพราะฉันไม่อยากเห็นแบซอกรยู ในชุดลายเสือดาว
ทำไมยะ กลัวจะเซ็กซี่เกินเหรอ
ไม่สิ ถ้าเธอใส่ชุดแบบนั้นไปไหนจริงๆ
คงโดนล่าหัวแน่ ถูกยิงชัวร์
อยากตาย อยากสู่ขิต หรืออยากสิ้นชีวิตดี
อยากกินอูด้ง
ซอกรยู
หายไปไหนตั้งแต่เช้าเนี่ย
(อเทลิเยร์ อิน ยุนมยองอู)
- ท่านประธาน - หือ อือ
ฉันโทรคุยกับลูกค้าจากย่านบูรยองแล้วนะคะ
เขาตัดสินใจว่าจะให้หน้าต่าง อยู่ทิศตะวันออกตามเดิมค่ะ
จริงเหรอ เธอไปกล่อมเขามาว่าไง
ฉันแค่บอกไปว่า ต้องให้หน้าต่างอยู่ทิศตะวันออก
ถึงจะได้รับพลังงานดีและเฮงๆ ค่ะ
ฮะ เดี๋ยวนะ
ได้ผลเหรอนั่น
ใช่ค่ะ
ว่าแต่รุ่นพี่ซึงฮโยไปไหนเหรอคะ
คิดถึงใจจะขาดแล้วเนี่ย
ไม่รู้สิ วันนี้ทั้งวันยังไม่เห็นมันเลย
ครับ อันนี้วางไว้ชิดผนังด้านนี้เลยครับ
(ยุนมยองอู)
อ้าว ซอกรยูกลับมาแล้ว
ซอกรยู รีบเข้าห้องไปเปลี่ยนชุด แล้วมากินข้าวกัน
หนูไม่อยากกิน
แม่
แม่ๆ
แกนี่ก็เรียกหาแต่แม่ได้ตลอด เรียกหาพ่อบ้างสิ
ก็ได้ พ่อ นี่แม่
เกิดอะไรขึ้นกับห้องนั้นน่ะ
ยัยลูกคนนี้นี่ กินโทรโข่งเข้าไปหรือไง
ไปล้างมือมาสิ
แม่แกเขาขอให้ซึงฮโยมาจัดให้น่ะ
ว่าไง น้า มีอะไรเหรอ
ซึงฮโย ช่วยอะไรอย่างสิ
- ช่วยแต่งห้องให้ซอกรยูใหม่หน่อยนะ - หือ
ยัยนั่นไม่ใช่ผักกาดสักหน่อย จะให้นอนระหว่างกล่องกิมจิไปตลอดก็เกินไป
จะอยู่สักกี่วันหรือกี่เดือนก็ช่าง ให้มันได้มีที่อยู่หน่อยแล้วกัน
ผมเห็นด้วยทุกประการเลย
ฝาผนังเป็นสีเขียว
แต่มีลายต้นไม้แบบนี้อยู่ด้วย
พอจะมีแบบที่คล้ายที่สุดไหมครับ
แน่นอนครับ
อันนี้เป็นดีไซน์ที่เก่าสักหน่อย
แต่ช่วยคงสไตล์นี้ไว้ให้ได้มากที่สุดนะครับ
งั้นเชิญมาทางด้านนี้เลยค่ะ
ครับ
(ยุนมยองอู)
อันนี้วางตรงไหนครับ
อันนี้วางไว้ชิดผนังด้านนี้เลยครับ
- นี่เหรอครับ - ครับๆ
แหม ก็น่าจะบอกกันหน่อย ว่าจะแต่งห้องใหม่ให้
เมื่อเช้าฉันว่าจะบอกแล้ว แต่แกไม่อยู่ในห้อง
แกไปไหนมาถึงไม่เห็นหน้าทั้งวัน
ก็มีนิดหน่อย
ลูกมันคงมีธุระแหละ กินข้าวกัน
โห
อะ
กินสิ
- นี่ ที่รัก - จ้ะๆ
จะกินให้อร่อยนะคะ
ไหงเป็นข้าวหน้าเป๋าฮื้อได้ล่ะ มันน่าจะแพงนี่
แพงอะไรกันล่ะ
แค่ให้ลูกสาวเราได้กิน แพงเท่าไรก็ไม่เสียดายหรอก
กินเยอะๆ เลย
อร่อยจัง
อร่อยจริง ไม่ได้พูดเล่น
ใช่ไหมล่ะ
นี่ซี่โครงตุ๋น
- บ้าไปแล้ว โห - นี่ แกชอบอันนี้นี่
- มะเขือยาว - กินเลย
- ของโปรดเลย - ป้อนอะไรอีกดี
ช้าๆ หน่อยสิ เดี๋ยวลูกจุก
นี่ก็ขยันตีจังเลย
อะไรกันเนี่ย บรรยากาศสมานฉันท์ ที่น่าอึดอัดใจแบบนี้
แกมาก็ดีแล้ว ไปล้างมือแล้วมานั่งสิ
แม่ ผมบอกแล้วไงว่าคุมอาหารอยู่
เงียบปากแล้วกินๆ ไปซะ
ถ้าแกสองคนทะเลาะกันอีก ฉันไล่ออกจากบ้านเรียงตัวแน่
- นั่งเลย - มา
- มานั่ง - ก็ได้
อะ ลองชิมนี่ดูหน่อย
แม่แกบอกให้ไปล้างมือไง ไอ้ลูกบ้านี่
ดูมัน ล้างไม่เลือกที่เลย แถมเช็ดอีกต่างหาก
ที่รัก เอานี่ให้ซอกรยู
แหม กินเก่งเชียว
อร่อยมากเลย
โทรมากลางดึกทำไมเนี่ย
นี่ ดาวบนเพดานนี่มาได้ไงเหรอ
เธอควรจะขอบคุณฉันก่อนไม่ใช่เหรอ
โห เก็บรายละเอียดสุดๆ
นายติดดาวบนเพดานใหม่ ให้เหมือนเดิมได้ไงเนี่ย
แค่ดาวเหรอ แล้วอย่างอื่นไม่เหมือนเหรอ
ไม่ไง ก็นั่นแหละ
นายร่ายเวทมนตร์ใส่ห้องฉันเหรอ
ฉันย้อนเวลากลับไปน่ะ
โต๊ะที่เธอเคยเขียนจดหมายสารภาพรัก ให้รุ่นพี่ห้องกระจายเสียง
เตียงที่เธอร้องไห้หลังจากโดนเขาเท
รวมถึงผ้าห่มที่เธอเคยเตะตอนเขิน
ฉันจำลองยุคมืดของเธอขึ้นมาใหม่
บ้าบอ เอาซะนึกออกหมดเลย
โอ๊ย ไม่เอาๆ ย้อนกลับไปในห้วงไม่รู้สึกตัวซะ
ขอร้อง ฉันไหว้ล่ะ อย่าไปนึกถึงเรื่องพวกนั้นนะ
ฉันก็ขอร้องเหมือนกัน
ต่อไปนี้ช่วยปิดม่านในห้องให้ดีๆ หน่อยเถอะ
ว่าไงนะ
โอ๊ย ไม่ไหวเลย ร้อนจัง
อะไรเนี่ย
นายอยู่นั่นหรอกเหรอ
เพราะแบบนี้แหละ
เวลาเปิดหน้าต่าง ฉันไม่อยากเห็นวิวน่าเกลียดๆ
แบบการคาดผมเปิดหน้าผาก
กับหน้าสดของเธอน่ะ
นี่ ที่จริงวันนี้ฉันรู้สึกขอบคุณนายอยู่นิดนึงแท้ๆ
แต่รอตรงนั้นเลยนะ ฉันจะข้ามไปหา
นี่
ว่าแต่นายจะต้องห่วง ว่าจะได้เห็นอะไรไปทำไม
นายไม่ได้อยู่ที่นั่นแล้วนี่
ฉันย้ายกลับมาแล้ว
ฮะ
จากนี้ไปฉันจะอยู่ที่นี่
(เกลียด)
(มีใจ)
(รักอยู่ประตูถัดไป)
คนที่มีงานทำในประเทศเกาหลี เขาทำงานกันในช่วงกลางวันของวันธรรมดานะ
เราจะทำอะไรกันดี
จะไปกันโดยไม่มีฉันเหรอ
พี่ ผมอยากทำอันนี้
นายสมัครการแข่งออกแบบปรับปรุงโรงยิม
และสร้างอาคารเรียนใหม่เหรอ
ความฝันเดิมคืออะไรเหรอคะ
ความฝันเหรอคะ
กำลังเคลื่อนย้ายผู้ป่วยฉุกเฉินค่ะ
ผมว่าเขาพยายามเคลียร์ทางให้เราอยู่นะ
ถ้านายกลับไปว่ายน้ำได้อีกครั้ง
นายก็ยังจะเป็นสถาปนิกต่อไปเหรอ
แคปซูลเวลาที่เก่าจนลืมไปแล้ว มันจะสำคัญอะไรนักหนา
เธอไม่อยากรู้เหรอ ว่าเขียนไว้ว่าไง
ฉันบอกแล้วนะว่าอย่า
งั้นก็มาแย่งไปสิ
คำบรรยายโดย: รักษ์สุดา ขุนรักษ์