MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
BASEN OLIMPIJSKI W SEULU
MISTRZOSTWA KOREI W PŁYWANIU 2007
Seung-hyo, jest tu twoja mama? Nie miała przylecieć do Korei?
Nie, wypadło jej coś pilnego.
A twój tata?
Jego pacjenci potrzebują opieki, musiał zostać w szpitalu.
To ważne zawody, wiesz o tym?
- Tak. - W porządku.
Skup się.
Jeśli wygrasz, trafisz do reprezentacji kraju.
Za chwilę zaczynamy finał pływania na 200 metrów stylem dowolnym.
Idź!
REPREZENTACJA LICEUM HYEREUNG
Na torze ósmym Choi Seung-hyo z Liceum Hyereung.
Dasz radę, Seung-hyo!
Choi Seung-hyo z Liceum Hyereung! Do boju!
A ona co tu robi?
Seung-hyo, tutaj!
- Tutaj! - Nie wołaj mnie po imieniu.
Zmiażdż ich, Seung-hyo!
Rany, Seok-ryu.
Jeśli nie wygrasz, nawet nie wracaj do domu!
Dasz radę!
Na miejsca.
Dawaj!
Tak!
Świetnie ci idzie!
Dawaj!
Szybciej!
CHOI SEUNG-HYO SZÓSTY
Dobrze! Dawaj dalej!
Tak!
Hej!
Rety.
Ona chyba jest nienormalna.
Serio?
Wiesz, która jest godzina?
Nie. Sprawdź sobie na zegarku.
Nie o to mi chodzi.
- Nie załapałaś? - Co on taki głośny?
Egzaminy na studia były wieki temu. Co to za pytania?
Jest trzecia w nocy.
Nawet zwierzęta śpią.
Dlaczego tak krzyczysz?
Biedactwo.
Obudziłam nasze maleństwo?
Przestań.
Maleństwo nie może zasnąć? Zaśpiewać ci kołysankę?
Nie mów tak do mnie.
W takim razie wracaj do łóżka.
Strasznie hałasujesz.
A w tym filmie
duchem jest ta z lokami.
Czy ty właśnie zaspoilowałeś mi film?
Tak się nie robi! Jak mogłeś zaspoilować mi film?
To nie Szósty zmysł! Ta z lokami?
Nie zaśniesz tej nocy!
Musisz się ogarnąć.
Tak! Jeszcze trochę!
Świetnie ci idzie!
PIERWSZY CHOI SEUNG-HYO
Pierwsze miejsce!
Cudownie!
Dobra robota!
ODCINEK 3 LINIA STOPU
Rano już jest cicho.
Wcześnie wstałeś.
- Tak. - Nie zauważyłam cię.
Długo pracowałeś?
- Tak. - Niedobrze.
Tak ciężko pracujesz.
To nic takiego.
Zejdź, jak się umyjesz. Zjemy śniadanie.
Chciałam zrobić jambon-beurre.
Ale nie miałam składników.
We Francji jedliśmy je cały czas.
Pamiętasz?
Nie.
Byłeś jeszcze mały.
Ale skoro jesteśmy tu wszyscy…
Miło zjeść razem.
Nie spodziewałam się, że znowu z nami zamieszkasz.
Mam stąd blisko do pracy.
Opróżniłeś swoje mieszkanie?
Tak, budowa biurowca to nic łatwego.
Było powiedzieć, że potrzebujesz pieniędzy.
Architektura to też biznes. Nie przepracuj się.
Dobrze.
I uważaj na placu budowy.
Na SOR trafia wielu budowlańców.
Jasne.
Dzięki za śniadanie.
Ten tost smakuje paskudnie.
Na jutro kupię bagietki i masło.
Nie trzeba. Zwykle nie jadam śniadań.
Naprawdę?
Kiedy dostaniesz przydział?
Twój tata też mnie o to pytał.
Chcesz, żebym już wyjechała?
Nie o to chodzi.
Nie lubisz długo zostawać w Korei.
Dziękuję. Lecę do pracy.
Gratulacje!
Wystraszyłaś mnie.
Specjalnie do mnie strzeliłaś?
Skąd, to tylko tuba strzelająca z urodzin Hyeong-chan.
To materiał wybuchowy.
Ludzie giną przez takie rzeczy.
Architekt musi dbać o bezpieczeństwo.
Ty za to o mnie dbasz.
Dostałam ochrzan za gratulacje.
Czego mi gratulujesz?
Seung-hyo! Udało nam się!
Pan Yoon wszystko ci powie.
O co chodzi?
W końcu możemy odetchnąć.
Dostaliśmy duże zlecenie.
Dla najbogatszego procenta Koreańczyków.
Prestiżowe osiedle dla emerytów.
Fundacja Danyeong łączy siły z YR Group.
Zgłosili się z projektem do nas.
W drugiej połowie roku miało nam się poszczęścić.
- Hye-ran miała rację. - Twoja żona była u wróżki?
Tym razem wróżka postawiła tarota.
Fortuna kołem się toczy.
GRANATOWIEC
Liście są suche.
W takim momencie przejmujesz się roślinką?
- Ktoś rzucił na nas klątwę. - Co?
Od niej zależy przyszłość naszej firmy.
Jeśli uschnie, to koniec.
Rety. Czemu jej nie podlałeś?
Nieważne.
Niech ktoś skoczy do kwiaciarni po nawóz!
Te przesądy cię wykończą.
Jestem zdesperowany.
Jeśli nam się uda,
dobrze na tym wyjdziemy. Musimy zaryzykować!
Chcę to zrobić.
Oczywiście. Ale musimy się postarać.
Chcę.
Ja też. Nawet nie wiesz jak!
Dołącz do mnie!
PRZETARG NA PRZEBUDOWĘ SALI GIMNASTYCZNEJ HYEREUNG
Mamo.
Mamo?
Nikogo nie ma?
Zrobiłam curry. Odgrzej i zjedz.
Co ona nagle taka miła?
Sto rolek kimbapu.
Skąd takie cudowne zamówienie?
Nie wiem. To dla ekipy telewizyjnej.
Odbiorą je o 18.
Muszę zapytać, co kręcą.
Dałaś Seok-ryu spokój?
- Tak. - Naprawdę?
Dlaczego?
To tak zwany efekt Romea i Julii.
Miłość jest tym silniejsza, im bardziej rodzice się wtrącają.
Co ma piernik do wiatraka?
Słuchaj.
To prawda, która nie tyczy się tylko miłości.
Im bardziej rodzice kontrolują dziecko,
tym bardziej się ono buntuje.
Racja. Dobrze zrobiłaś.
Kimbap powinnaś zwijać równie delikatnie.
Jeśli za bardzo naciskasz, farsz…
Seok-ryu długo nie wytrzyma.
Skąd wiesz?
Nie każdy może żyć bez pracy.
Całe życie była bardzo sumienna.
Wystarczy drobna iskra, a sama się podda.
Czekam na tę chwilę.
Już niedługo.
Musimy zrobić 100 sztuk. Jak możesz to jeść?
Pycha. Musiałem spróbować.
- Naprawdę? - Tak.
Więc ruchy!
Gotowe.
GRAFIK BEZROBOTNEJ BAE SEOK-RYU
GRY
Dobrze.
ODPOCZYNEK
Byłabym w tym niezła.
TELEWIZJA
Nie idzie im. To nie tak się robi.
DRZEMKA
- Co robisz? - Jestem zajęty.
Nawet nie wiesz, czemu dzwonię. Może to coś ważnego.
Co tam?
Duchem była ta z prostymi włosami.
Kończę.
Czekaj! To ważne.
- Chodźmy poczytać komiksy. - Nie wiem, czy wiesz…
Ludzie pracują w tygodniu.
Nie teraz.
Czytelnię mam zaplanowaną od 18 do 20.
Wpadnij po pracy.
Nie. Kończę.
Gbur bez serca.
Nie to nie. Mam innych przyjaciół.
- Witamy. - Dzień dobry.
Hej!
Moja przyjaciółka.
Moja ulubiona długoletnia przyjaciółka!
Czemu mi tak słodzisz?
Nie rozumiem.
Jesteś jakaś przybita. Miałaś trudny dzień?
Ty za to tryskasz humorem. Dobrze się bawiłaś, nic nie robiąc?
Oczywiście.
Na co masz ochotę?
Mam tu wszystkie gatunki.
Romans? Sztuki walki? Shonen?
Nudy.
TYLKO DLA DOROSŁYCH
Chcę coś dla dorosłych.
Rozumiem.
Jesteśmy w miejscu publicznym w mojej okolicy.
Jesteś taka odważna.
No nie?
Wcześniej rzuciłam okiem.
Róża rozkoszy. Wygląda naprawdę nieźle.
Weź, jak nikt nie będzie patrzył.
Jak skończysz, to mi dasz.
Już. Nikt nie patrzy.
- Teraz. - Seok-ryu?
Nie taki komiks dla dorosłych miałam na myśli.
Chcę czegoś z krwią i flakami!
Jak to.
Tak? Mogłaś mi powiedzieć.
Cześć.
Twój drugi ulubiony przyjaciel.
Od dzisiaj już nie.
Nie przywitasz się?
Mówiłeś, że cię nie będzie.
Nie przyszedłem dla ciebie. Chcę coś przeczytać.
Tak? Co takiego?
To. Tego szukałem.
Chciałeś przeczytać…
Księżniczkę?
KSIĘŻNICZKA
Rety.
Nie podoba ci się mój gust?
W żadnym wypadku.
Zawsze wolałeś tragiczne historie miłosne
ze smutnym końcem.
Właśnie.
Skąd wiesz?
Po prostu wiem.
Jedna dziwniejsza od drugiej.
Trzymajcie się razem. Ludzie odetchną z ulgą.
Ledwo przyszedł, a już szuka zwady.
Co teraz?
A jak myślisz? Wracamy do domu.
Nie, mam czas wolny od 20 do 22.
Zaplanowałaś nawet czas wolny?
Jak za dawnych czasów. To musi być męczarnia.
Co w tym złego?
Mogę dobrze się bawić, mając wszystko zaplanowane.
Właśnie, co powiecie na planszówki?
Innym razem. Muszę się pouczyć.
Do czego?
Mam egzamin do patentu na motorówkę.
Motorówkę? Po co?
Ostatnio zainteresowały mnie motorówki.
Muszę mieć patent.
Ja muszę jeszcze wrócić do biura.
Co takiego? Oboje mnie zostawiacie?
To już koniec?
Pa. Zadzwoń jutro.
Do mnie nie dzwoń.
Dajcie spokój.
W porządku! Idealni obywatele.
Filary gospodarki!
Przyszłość Korei zależy od was! Dobra robota!
Co mam robić sama?
Poranna kawka.
Dziękuję.
Proszę. Taka będzie lepsza.
To prawda.
Cukier budzi mi krew w żyłach.
Nie masz ekspresu do kawy
czy zaparzacza?
Wtedy nie byłaby prawdziwą agentką nieruchomości.
Plecy mnie bolą.
- Jae-suk, podaj mi poduszkę. - Sama sobie weź.
Palcem nie ruszy.
Doberek!
- Hej. - Co to za kwiaty?
Kupiłam w kwiaciarni, jak wysiadałam z metra.
Ładne, prawda?
- Rety. - Tak!
Mąż nigdy nie kupuje mi nic ładnego.
Dzieci też nie. Więc ja kupuję rzeczy innym.
- Dziękuję. - Śliczne są.
Nie pamiętam, kiedy ostatnio dostałam kwiaty.
- Muszę zrobić zdjęcie. - Pewnie.
- Lawenda. - Prześlij mi je.
- Okej. - Pięknie pachną.
- Zabierz twarz. - Piękny zapach.
No nie?
Jae-suk, zabierz twarz.
Posłuchajcie mnie.
- Jest! - Mam sprawę.
Zmieńmy nazwę naszej grupy.
- Dlaczego? - Chcesz zmienić nazwę?
Pamiętacie te paskudne siostry Hee?
- Tak. - Zołzy.
Nie chcę być z nimi kojarzona, a nasza nazwa nie pomaga.
Zmieńmy ją na coś ładnego!
Na przykład na co?
No wiesz,
na coś eleganckiego.
Przetłumaczmy Suk na angielski.
Jak to będzie po angielsku?
Nie wiem.
Jesteś dyplomatką. Nie wiesz?
- Nie znam nazw roślin. - Poważnie?
- Wiesz co? - Sprawdź w telefonie.
Zaczekajcie, poszukam.
Nie jedzą tego poza Koreą?
- Raczej nie. - Nigdy o tym nie słyszałam.
Znalazłam.
- I jak? - Mugwort.
- Mug… Co? - Mugwort.
Wort. W ten sposób.
Ty szczekasz?
- Do niczego. - Co?
Źle to brzmi.
To też takie zioło, prawda?
- Tak. - Tak.
A jakie jest najlepsze zioło?
Lawenda!
Spóźniłaś się!
Mamy to! Lawenda.
NA MI-SUK ŻYCIE Z PIĘKNYM ZAPACHEM
- Tato? - Tak?
Jak się żyje z pięknym zapachem?
Nie wiem. Zapytaj mamy, jak wróci.
Mama się starzeje. Patrz.
Wrzuciła kwiatki na profilówkę.
- Lawenda. - Nazywasz mamę starą za jej plecami?
Dlatego nie mogę zostawić was samych.
Jesteś groźna.
Nie obgadywałam cię. Stwierdzałam fakt.
Wszyscy się starzejemy.
Cicho.
Czemu robisz tego tyle?
Musimy zrobić 100 sztuk.
- Sto? - Tak.
Ekipa z telewizji kupiła je ostatnio.
Zasmakowały im.
Naprawdę?
Czyli nie mam wyboru.
Muszę pomóc.
Ej!
Nie. Nie potrafisz.
Nie przeszkadzaj. Zjedz sobie kimbap.
Albo tteokbokki.
- Chcesz? - Nie, jesteś zajęty.
Witamy…
- Witamy! - Dzień dobry.
Pani Yu!
Rety, Seok-ryu?
Nic się pani nie zmieniła.
Od razu panią poznałam.
To moja wychowawczyni z liceum.
- Rety! - Dzień dobry, pani Yu!
Przepraszam, że pani nie poznałam.
Nic się nie stało.
Zapomniałam, że rodzice Seok-ryu prowadzą tę knajpkę.
Co panią tu sprowadza?
Chciałam zamówić jedzenie.
Poproszę 20 porcji tteokbokki i 20 porcji sundae.
- Oczywiście. - Rety.
Bardzo nam miło.
To bardzo dużo. Poradzi sobie pani sama?
Pomogę.
Nie, ja pójdę. Jesteś zajęty.
- Na pewno? - Za chwilę będzie.
- Jasne. - Skarbie.
- Pomogę. - Chwileczkę.
- Szybko. - Hej.
Daj pani coś do picia.
Dzięki za pomoc.
Drobiazg.
Rety, szkoła nic się nie zmieniła.
Tu nic się nie zmienia.
Może dlatego nie widzę upływu czasu.
Nie do wiary, że jest pani teraz dyrektorką.
A ty?
Byłaś taka dziecinna. Nie wierzę, że jesteś już dorosła.
Przyleciałaś do Korei na urlop?
Słucham?
Ponoć pracujesz w Greipie.
Tak…
Tak się ucieszyłam, kiedy się dowiedziałam.
Nie ja jedna.
Nauczyciele wciąż o tobie mówią.
Byłaś taka zdolna.
Duma Liceum Hyereung.
A oto kolejna duma Liceum Hyereung.
Co?
Bierzesz udział w przetargu na przebudowę sali gimnastycznej?
Tak, dziś zaprosili firmy na przegląd.
Miałam wątpliwości, widząc znajome nazwisko.
Byłoby cudownie, gdybyś się tym zajął.
Pani Yu.
Czy on może tu z panią siedzieć?
Jesteście powiązani.
To nieuczciwe.
Nic się nie zmieniłaś.
Eksperci z ministerstwa edukacji wybiorą firmę.
Ja nie mam nic do gadania.
Brawo.
Niech to.
Minęło tyle lat. Macie dziś czas?
Oczywiście.
Przykro mi.
Nie zobaczyłem wszystkiego, kiedy robiliśmy przegląd.
Muszę jeszcze coś zobaczyć.
Szkoda. Poproszę więc tylko Seok-ryu.
Porozmawiasz z uczniami?
Rozmowa z absolwentką.
Słucham? Ze mną?
Stanowisz świetny przykład.
Uczniowie chętnie posłuchają o pracy w Greipie.
Ale ja…
No to idę.
Tak, jesteś zajęty. Powodzenia.
Dziękuję.
Spotkasz się z uczniami?
Pewnie.
Oto Bae Seok-ryu. Absolwentka naszego liceum.
Pracuje w Greipie w USA.
- Greip? - Super!
Oby jej energia się wam udzieliła.
Starsza pani już idzie, nie krępujcie się.
Dobrze!
- Powodzenia. - Dzięki.
Cześć, jestem Bae Seok-ryu.
Wszystko wydarzyło się tak nagle,
więc jestem nieprzygotowana.
Możecie zadawać mi pytania, a ja odpowiem.
Gdzie pani studiowała?
Przyjęli mnie na Uniwersytet Hanguk.
Studiowałam przez rok tam, a potem w Stanach.
Skończyłam studia na Uniwersytecie w Berkkeley.
Jest pani z bogatej rodziny?
Nie, nie.
Przyjaciel chciał studiować za granicą.
Uczyliśmy się angielskiego razem.
Kiedy mnie przyjęli,
dostałam stypendium na cztery lata.
- Grubo. - Rety.
- Właśnie… - Tak?
Co robi pani w Greipie?
Jestem product managerką.
Odpowiadam za nadzór nad projektami
od planu po efekt końcowy.
Zawsze marzyła pani o byciu product managerką?
Nie wydaje mi się.
A co było pani marzeniem?
- Marzeniem? - Tak.
Kim chciała pani być w liceum?
Hej, Seok-ryu.
Znowu mnie ignorujesz. Jadłaś już lunch?
Nic nie mów. Potrzebuję spokoju.
Więc chodź ze mną w ciszy.
Później.
Musimy iść teraz.
Kto tak powiedział? Nie chcę.
Chodź!
Oszalałeś? Kto tak łapie kobietę?
Jak możesz być taki bezmyślny?
Mów za siebie. Zwariowałaś?
Nie jesteś kobietą.
Oczywiście, że jestem.
Kim niby jestem, mężczyzną?
Jesteś…
niemal bez płci.
Śpieszy ci się do grobu?
- Chcesz leżeć pod szkołą? - Chodźmy więc.
- Co? - Chodź.
To było gdzieś tutaj.
Mówisz tak od 30 minut.
Czemu jej szukamy?
Mieliśmy wrócić po dziesięciu latach. Minęło dużo więcej czasu.
Wiem.
Zapomnieliśmy o kapsule czasu. Czemu jest taka ważna?
Nawet nie pamiętam, co do niej włożyłam.
To ty chciałaś ją stworzyć.
To chyba były listy. „List do mnie za dziesięć lat”.
Chyba zwariowałam. Milenialski sentymentalizm.
Nie szukaj jej. Niech tam zostanie.
Niech ją znajdą za miliard lat, jak jaja dinozaurów!
Nie, to wciąż będzie żenada.
Seok-ryu, którą znam, postawiłaby ciekawość ponad wstyd.
Nie jesteś ciekawa?
Na pewno nasze listy są ciekawe i niewinne.
Ale co z tego? Musimy za nimi ciężko kopać.
Przecież widzę, że kopiesz na pół gwizdka.
Gdzieś tu jest.
Czemu nic nie powiedziałeś?
Co takiego?
Udawałam, że wciąż pracuję w Greipie.
Czemu nic nie powiedziałeś?
Nawet wygłosiłam pogadankę.
Pracowałaś w Greipie.
To też oszustwo?
Zamknij się.
To wystarczy. Twoje doświadczenia są prawdziwe.
Dałaś dzieciakom dobre rady.
Ta ziemia nie chce zejść.
Nie zgrywaj czyścioszki. Potem umyjesz ręce.
Chcę do domu.
Jeszcze trochę. Mam dobre przeczucia.
Już prawie. Była gdzieś między drzewami.
Sam jej szukaj.
Naprawdę idziesz?
Seok-ryu?
Szlag. Musi być gdzieś tutaj.
Seok-ryu, zaczekaj.
Było tak blisko.
Seok-ryu!
Jestem.
Hej!
Co to?
Pudełka na prezenty.
Sąsiadka je składa, poprosiłam o trochę.
Dlaczego?
Co ci się stało w dłoń? Plaster przeciwbólowy?
To przez ten kimbap. Nadgarstek mnie boli.
Mówiłam, że pomogę.
Bardziej pomożesz, nic nie robiąc.
Mogę nakleić jeszcze 100 plastrów.
Mam nadzieję, że sprzedam jeszcze 10 000 kimbapów.
- Pomogę ci. - Zostaw.
To moja praca.
Moje kieszonkowe. Zajmij się swoją.
Dong-jin!
Znowu to samo.
Mogłeś pomóc mamie, skoro byłeś w domu!
Co robisz cały dzień w swoim pokoju?
A ty co?
Byłem w pracy, przyszedłem po rzeczy.
- Mamo! - Tak?
Mam prywatne zajęcia do późna.
Jasne, powodzenia.
- Lecę. - Pa.
Dong-jin się ostatnio ogarnął.
Nie sądziłam, że mu się uda.
Idzie mu naprawdę dobrze.
Pracuje na pół etatu, ale zawsze.
Właściciel siłowni szkoli go na trenera osobistego.
Dużo też ćwiczy.
To dobrze.
Jak długo jeszcze dam radę?
Nie wracasz do domu?
Później.
Co robisz?
To na tym basenie pływałeś?
Tak.
Wygląda na stary.
Do dziś jest używany?
Czasem, na lekcjach WF-u.
Wiesz, że z instytucjami publicznymi są tylko problemy.
Jutro ważne spotkanie z klientem.
Obie fuchy są ważne.
Być może ludzie myślą, że dobrze sobie radzimy,
ale to nie jest łatwa branża.
Drobny błąd potrafi zrujnować najlepszych.
Wiem.
Zostaw ten basen i zajmij się osiedlem dla emerytów.
Naciskasz na mnie?
Nie, tylko sugeruję.
Opublikowali nasz wywiad dla Dziennika Chungwoo.
Jutro będzie w gazecie. Cześć.
Cześć.
ARCHITEKTURA I LUDZIE CHOI SEUNG-HYO I YOON MYEONG-U
CHOI SEUNG-HYO ZWYCIĘZCĄ W STYLU DOWOLNYM
NA MISTRZOSTWACH KOREI W PŁYWANIU 2007
Wystraszyłaś mnie.
Czemu nade mną stoisz?
Krążą o tobie różne plotki.
Ponoć masz moce parapsychiczne lub trzecie oko na czole.
Ponoć trzecim okiem widzę dusze ludzi.
Jestem dalekowidzem. Starość.
Jak artykuł? Nie podoba ci się?
Nie jest zły.
Dobrze rozplanowany, wszystko jest jasne.
Więc czemu nie brzmi to jak komplement?
Rozleniwiłeś się.
Widać, że nigdzie nie byłeś.
Kang Dan-ho.
Kiedy dołączyłeś, myślałam, że jesteś szaleńcem.
Biegałeś po komisariatach,
zabierałeś plecak i miesiącami byłeś poza domem.
Za bardzo skupiłem się na równowadze między pracą i życiem?
Rozumiem to, naprawdę.
Ale więcej aktywności.
Zapamiętam.
- Idziesz w teren? - Nie, po ciastka ryżowe.
No nieźle.
- Gdzie pacjent? - Tam.
Kiedy zaczął się atak?
Jakieś 15 minut temu.
Do-hyeon cierpi na epilepsję.
Przenieśmy go. Usiądziesz z przodu.
Dobrze.
Chwileczkę.
Co teraz? Nie przejedziemy.
Wieziemy nagły przypadek.
Proszę nam pomóc.
Po 20 minutach zrobi się groźnie.
Czemu nie jedziemy?
Wieziemy chore dziecko. Proszę.
Co on robi?
Próbuje zrobić nam przejazd!
Co?
KOCHAM WAS, BAGNA
STRAŻNIK BAGIEN
Dobrze.
Ostatnio buduje się wiele centrów dla seniorów,
ale ich jakość drastycznie się różni.
Najtańsze zaczynają się od co najmniej dwóch miliardów wonów.
My planujemy budowę luksusowego ośrodka.
Dla najbogatszego procenta koreańskich seniorów.
Będzie się pięknie prezentował w samym sercu Seulu.
Nie każdy będzie mógł tam wejść
czy choćby rzucić okiem.
Chociażby seniorzy, którzy jeżdżą metrem za darmo.
Uwielbiam metro.
Dziś przyjechałem autem,
ale często jeżdżę metrem.
Zawsze będę je sobie cenił.
Jestem za tym, by starsi obywatele
mogli jeździć za darmo.
To cudownie.
Nie chcieliśmy nikogo poniżać.
To było tylko porównanie.
- Oczywiście. - Jasne.
Ale skoro ludzie nawet nie zobaczą tego centrum,
jak wysoki ma to być budynek?
Kogoś może rozboleć szyja.
Pan Choi chciał zapytać,
jaki typ projektu panów interesuje.
Coś luksusowego i ekstrawaganckiego?
Przygotowaliśmy wstępne projekty.
Chcemy połączyć część z nich.
Słucham?
To prace najsłynniejszych światowych projektantów.
Nasi potencjalni klienci to światowi ludzie.
Mają wysokie standardy.
Zwykłe, krajowe projekty ich nie zadowolą.
Czy to znaczy…
że panowie w nas nie wierzą
i mamy tylko skopiować czyjś projekt?
Tego od nas panowie oczekują?
Przepraszam, panie Choi.
To raczej hołd.
Naśladownictwo jest matką twórczości.
Nic nigdy nie jest nowe.
To czysty plagiat.
Proszę się nie martwić.
Ostatnio dużo się mówi o plagiatach.
Ale w sądzie trudno cokolwiek udowodnić.
Nie mogę.
Nie namówisz mnie.
Nie zmienię zdania.
Posłuchaj mnie. Też mam plan.
Jaki plan?
Najpierw się zgodzimy.
A w trakcie prac zmienimy projekt.
Zaproponujemy coś nowego.
Budżet i terminy są już ustalone.
Oni nie zatrzymają się w środku prac.
Stopniowo będziemy dokonywać zmian.
Co ty na to?
Chcesz pracować na podstawie plagiatu!
To raczej punkt odniesienia.
Żartujesz?
Myeong-u.
Wiem, że bez klienta nie ma architekta,
ale nie mogę pracować z kimś takim.
Z takim nastawieniem nic nie osiągniemy.
Zostaną nam same ochłapy.
Taki jesteś?
Jechaliśmy na długach. Musimy zapłacić pracownikom.
Właśnie o nich mi chodzi.
Chcę, żeby zachowali dumę architektów.
Ty idioto! Wiesz, czego oni naprawdę potrzebują?
Na pewno nie tych sentymentów.
Potrzebują prawdziwej zachęty, wyższej pensji!
A do tego potrzebujemy pieniędzy.
Musimy sobie jakoś radzić.
Chcesz sprzedać duszę?
Tego potrzebuje nasza firma?
A co z tobą?
Co ty robisz dla firmy?
Miałeś gdzieś ośrodek dla seniorów!
- Interesuje cię tylko ten basen! - Co?
Ośrodek dla seniorów wart setki miliardów i prosta renowacja basenu!
Porównaj to sobie!
Traktujesz to zbyt osobiście!
Myeong-u.
Ten cholerny basen przypomina ci…
Posłuchaj, Seung-hyo.
Pójdę już.
Zaczekaj.
Świetnie nam poszło.
Dobra robota.
Super!
Dobrze, że Do-hyeon czuje się lepiej.
To dzięki panu, panie Yeon.
To moja specjalność.
Kiedy u Se-yoon zdiagnozowano epilepsję,
myślałem, że to koniec świata.
Może to próba od niebios, byśmy byli lepszymi ratownikami.
- Se-yoon to dar od niebios. - Oczywiście.
Kto nas wtedy uratował?
- Mój ideał. - Słucham?
Normalnie podobali mi się bohaterowie kina akcji.
Ale już nie.
Wolę kogoś cichego, ale pełnego zapału.
Spokojnego, ale zdeterminowanego.
To właśnie jest sexy.
Po raz pierwszy nazwała tak kogoś, kto nie jest Iron Manem.
Spider-Man też ją kręci.
Mięśnie widoczne pod getrami…
Co on miał napisane na plecach?
„Kocham was, bagna”.
Właśnie.
Człowiek-bagno. Iron Man, Spider-Man i Bagniak.
Bagniak.
Macie jego numer rejestracyjny?
Powinienem był go zapisać. Wszystko działo się tak szybko.
Właśnie. Jak go teraz znajdę?
Pani Jung, to dla pani.
Dziękuję bardzo.
- Co to? - Co tam masz?
Ciastka ryżowe? Akurat zgłodniałem.
Możemy?
Chwileczkę. Zobaczę, od kogo to.
Jest.
- Kartka. - Tak.
Okej.
Zaczekaj.
Dziękuję za ostatni raz.
Obiecałem, że się odezwę, prawda? Ratowniczko Jung Mo-eum.
Co?
Skąd wie, jak się nazywam?
Czemu wysłał ciastka ryżowe? Po nich chce mi się pić.
Daj trochę.
Dobre.
Pani Bae Seok-ryu?
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Miło poznać. Lee Jin-young.
- Dziękuję. - Zaskoczył panią mój telefon?
Nie.
Mogłam do pani przyjść. Miło, że tu pani przyjechała.
To drobiazg.
To zaszczyt spotkać się z kimś tak uznanym.
Ale skąd ma pani mój numer?
Mam dobry radar.
Słyszałam, że ktoś utalentowany wraca do Korei,
więc popytałam.
Miło mi. Dziękuję.
Naprawdę tak uważam.
Jeśli to nie problem,
mogę zapytać, czemu odeszła pani z Greipa
i wróciła do kraju?
Z powodów osobistych.
Rozumiem.
Jak długo tam pani pracowała?
Zaczęłam pracę w 2015 roku,
a odeszłam w zeszłym miesiącu.
Dziesięć lat?
Nie, w międzyczasie miałam rok przerwy.
Tak?
Kiedy miałam 30 lat.
Również z powodów osobistych?
Tak.
Tak to jest w wieku 30 lat.
Ja w tym wieku zmieniałam pracę.
Jestem pod wrażeniem pani kariery.
Nie widzę żadnych problemów.
Chcę zaoferować pani pracę w Serendipity…
Bae Seok-ryu.
Czemu się tak ubrałaś?
Słucham?
Czemu ciągle cię widuję?
Ponieważ blisko siebie mieszkamy.
Też nie jestem zadowolony.
Więc jesteśmy zgodni.
Nie zatrzymuję cię.
Dokąd idziesz?
Rozbudzić się przy kawie.
Jakim cudem jesteś taka beztroska?
To wymaga odwagi.
- Napijesz się? - Piłaś z tego.
- Przepłucz. - Jestem brudna?
Czysta na pewno nie.
- No weź. - Sorki.
Serio?
- Oblałaś mnie wodą? - Niechcący.
Poczekaj tylko.
Chcesz mnie oblać? W naszym kraju brakuje wody.
Za Ziemię.
Dokąd teraz idziesz?
Jak to jest, że jesteś taka nieprzewidywalna?
Od leżenia cały dzień zwiotczały mi mięśnie.
Muszę to naprawić.
Masz jakiekolwiek mięśnie?
Ubierasz się niestosownie do okazji.
Chwilę temu wszystko było okej.
Spotkałam się z rekruterką.
- Po co? - Nie wiem.
Nie wiem, skąd miała mój numer.
Ale sam wiesz, jestem zdolna i utalentowana.
Co mówiła?
Zaoferowała mi kilka posad.
W GLO Korea i Serendipity.
Warunki były naprawdę niezłe.
Nie takie, jak w USA, ale też dobre.
Naprawdę?
To podobna praca.
Szybko się dostosuję.
To chyba dobrze?
Chcesz tej pracy?
- Co? - Chcesz znów robić to samo?
Praca to tylko praca.
- Czy to ważne, czy tego chcę? - To bzdura.
To twoja praca. Rób to, co chcesz robić.
Ludzie nie mogą robić tylko tego, co chcą.
Dlaczego nie?
Dlaczego wszyscy idą na kompromisy?
Mówiłaś, że miałaś dość.
- Chciałaś się zresetować. - Tak, ale…
Gdzie twoja odwaga? Chcesz wrócić do dawnego życia?
- Może. Co cię to obchodzi? - Myślisz, że cię nie znam?
Świecą ci się oczy i tupiesz,
kiedy czegoś chcesz, ale teraz tego nie widzę.
Wyglądam ci na nastolatkę?
Nie udawaj, że mnie znasz.
Chcę, żebyś odkryła to, o czym marzysz.
O czym marzę?
Myślisz, że to takie proste?
Nie każdy może pozwolić sobie na pogoń za marzeniami.
To dla tych, którzy mogą podnieść się po porażce.
Ty znasz tylko śródziemnomorski klimat.
Idealne warunki.
Ciepełko jest tylko chwilowe. Całe życie spędziłam na Syberii.
Zimno, porywisty wiatr, śnieg, deszcz i grad.
- Wiesz, jak to jest? - Tak.
Też mam za sobą takie zimy.
Myślałem, że pamiętasz.
Wystraszyłaś mnie.
- Co tu robisz? - Czekałam na ciebie.
Co z twoim głosem? To dojrzewanie?
Przemilczę to. Dziś zaczynasz w reprezentacji.
Co robisz? Znowu coś odwaliłaś?
To prezent.
Ręcznik?
Rozwiń go.
CHOI SEUNG-HYO, PEKIN 2008 WALCZ O ZŁOTO
Żartujesz?
Fajny, prawda?
Sama poprosiłam o haft.
- Weź go ze sobą. - Nie.
Jeszcze ktoś zobaczy.
W porządku, wezmę go.
Powodzenia. Przynieś chlubę Korei.
Nie jadę na igrzyska jutro.
Będzie dobrze!
Powodzenia!
Dasz radę!
ODPŁACIMY WAM MEDALAMI
Mamy złe wieści.
Choi Seung-hyo, pływak, który zdobył miejsce na igrzyskach olimpijskich
na mistrzostwach Korei
uległ wypadkowi.
- Nic mu nie jest. - Seung-hyo…
Seung-hyo…
Już dobrze.
Będzie dobrze.
Naprawdę.
Po rehabilitacji będziesz mógł znowu chodzić.
Ale nie wrócisz już…
do sportu.
Tak.
Też mam za sobą takie zimy.
Myślałem, że pamiętasz.
Zostawiłem telefon w gabinecie.
Ponoć się pokłóciliście.
Pan Yoon mi powiedział.
Czemu ci o tym mówił?
Potrafię dobrze doradzić.
Usłyszałam obydwie strony.
Ma pan rację.
Plagiat? To obraźliwe!
Poza tym trzeba patrzeć w przyszłość.
Niedługo się wyrobimy.
Nie potrzebujemy problemów z plagiatem.
- Jesteś po mojej stronie? - Daj mi skończyć.
Pan Yoon też ma rację.
Chcę pracować od dziewiątej do 17 i mieć dobrą pensję.
Firma musi sobie radzić.
Musimy zatrudnić więcej ludzi.
Jako architekci gramy drugie skrzypce.
Ale ty tego nie potrafisz.
Jesteś zbyt ukontentowany.
Usłyszałem dziś coś podobnego.
Mądre słowa.
- Sama prawda. - Co?
Seung-hyo,
jesteś cudowny.
Twoje słowa są jak poezja,
a marzenia są dla ciebie ważniejsze niż prawda.
Choć czasem bywasz dumny.
Ale wiesz, jak to wszystko osiągnąłeś?
Bo mogłeś.
O czym marzę?
Myślisz, że to takie proste?
Nie każdy może pozwolić sobie na pogoń za marzeniami.
To dla tych, którzy mogą podnieść się po porażce.
Żeby nasza firma mogła się rozwijać,
potrzebuję współpracy obu panów prezesów.
Musisz wiedzieć, że pan Yoon
naprawdę długo stał przed twoim gabinetem.
- Jesteś w tym dobra. - Wiem.
Proszę.
Chyba nie wziąłeś kawy, bo mnie zobaczyłeś.
Dzięki.
Przepraszam za wczoraj.
Miałeś przeze mnie kłopoty.
Nic się nie stało.
Wiem, że to była zła decyzja, ale udawałem, że nie.
Wstyd mi za to.
Przestań. O czym ty mówisz?
Byłem samolubny. Miałeś rację.
Wolałem pracować nad basenem.
Myślałem, że w ten sposób zamknę ten rozdział.
Rozumiem. Przemyślałem sprawę.
Myślałem o tym, jak się czułeś, kiedy nie mogłeś już pływać.
Nie wyobrażam sobie tego.
Na-yun powiedziała mi…
że osobno nie dalibyśmy rady.
Co?
Że jeśli nie chcemy głodować, musimy trzymać się razem.
Naprawdę mówi, co jej ślina na język przyniesie.
Milenialsi i generacja Z.
Wszystko świetnie,
ale skończ z tą gadką o pokoleniach.
Co?
Tylko starzy ludzie tak robią.
Dzieciaki mają to gdzieś.
Nie wrzucaj ich do jednego wora.
Nie lubisz mnie?
Nie chcesz ze mną pracować?
Chcę. Dlaczego nie?
Wiedziałem.
Jesteś za blisko.
- Tak nie będę pracował. - Okej.
- Przepraszam za wczoraj. - Nie, to ja przepraszam.
Dobrze!
A co było pani marzeniem?
Marzeniem?
Tak. Kim chciała pani być w liceum?
Teraz sama nie wiem.
Wtedy marzyłam o byciu pierwszą.
Chciałam być córką, z której mama byłaby dumna.
Chciałam, by nauczyciele mnie chwalili.
Chciałam być zauważana.
Współczuję tamtej mnie.
Dlaczego?
Przejmowałam się opinią innych,
nie zwracając uwagi na siebie.
GLO KOREA I SERENDIPITY SĄ ZAINTERESOWANE
Nasza bohaterka w końcu wstała?
Jestem głodna.
Głodna?
Właśnie wstawiłam ryż. Trochę to potrwa.
Na stole masz ryżowe ciastka.
Co?
Ciągle je jem.
Od kogo one są?
Od naszego nowego sąsiada.
Załatwiłam mu to mieszkanie.
Myślałam, że nikt go nie zechce.
Martwiłam się. Wspaniale, prawda?
Dobre?
Dobre.
To ty, Seok-ryu?
Pani Yu?
Herbata z gruszką i dzwonkiem. Dobra na gardło.
Dziękuję.
Przepraszam, wystraszyłam panią?
Przynajmniej upał mi nie straszny, kiedy trzęsę się ze strachu.
Właśnie, czego tam szukałaś?
Kapsuły czasu.
Zakopałam ją z Seung-hyo i Mo-eum.
Zrobiliście coś tak uroczego?
Ale nie znalazłaś jej.
Może to i dobrze.
Myślałam, że uzyskam odpowiedzi.
Ale tylko by mnie to skołowało.
Słucham?
Pani Yu,
okłamałam panią.
Nie pracuję już w Greipie.
Odeszłam.
Nie wiem, czy nie ze strachu.
Zawsze radziłaś sobie tak dobrze.
Dlatego się o ciebie martwiłam.
Co jeśli coś ci się nie uda?
Co wtedy zrobisz?
Tego cię nie nauczyłam.
Ale w trakcie lat pracy zauważyłam jedno.
Dzieci dalej dojrzewają.
Nawet jeśli ich nie uczę,
w jakiś sposób same znajdują odpowiedzi.
Myślałaś o czymś, kiedy odchodziłaś?
Więc nie zmieniaj zdania. Zaufaj sobie.
Zmiany źle się kończą.
Ma pani rację.
Odwiedź basen.
Seung-hyo tam jest.
Dobrze.
Hej, Seung-hyo!
Znalazłeś kapsułę?
Wystraszyłaś mnie. Co tu robisz?
To ja powinnam cię o to pytać.
Co tam masz? To mój list?
„Do Bae Seok-ryu za dziesięć lat.
Cześć!
To ja, najlepsza i najpiękniejsza
- Bae Seok-ryu!” - Nie czytaj tego.
- „Kim jestem w przyszłości?” - Zabiję!
„Klasa jest moim więzieniem, zamknęli mnie za bycie uczniem”.
- Uważaj! - Nie!
- Nie czytaj tego! - „Mój mundurek jest jak pasiak”.
Byłam rąbnięta. Co ja pisałam?
- Ej! - „Nauka to moja kara.
- Wyjdę, kiedy skończę szkołę”. - Daj to!
„Być najlepszym i pierwszym,
- to coś podobnego, wiesz?” - Masakra!
- „Daj z siebie wszystko”. - Ej!
„A będziesz pierwsza”.
Powiedziałam coś!
Powinniśmy byli to zostawić.
Kiedyś mogłoby to trafić do podręczników.
Bezcenna wiedza. Naprawdę!
Ja ci dam wiedzę. Oddaj to!
Dawaj!
Oszalałeś?
To było poniżej pasa.
Wiesz, że nie umiem pływać.
Wejdź do wody i mi to zabierz.
Boję się wody.
Wiesz co?
Odkąd rzuciłem pływanie,
nigdy nie byłem na basenie.
Rety, czemu tego nie robiłem?
Miłe uczucie.
Nie miałam na myśli tego, że…
Pamiętasz?
Kiedy nie mogłem pływać,
zamknąłem się w pokoju.
Seung-hyo, co robisz?
Przyniosłam komiksy. Poczytajmy.
Potem zrobię ci ramen.
Bez jajek, tak jak lubisz.
Co ty wyprawiasz?
Nie popychaj mnie! Muszę je przeczytać.
Przynajmniej oddaj mi komiksy.
Myślisz, że zamknięte drzwi mnie powstrzymają?
Wiem, że klucze są w górnej szufladzie!
Dobra, żadnego ramenu. Kupię ci coś z grilla!
Ja stawiam mięsko! Co ty na to?
Ej! Czekaj!
Myślisz, że się poddam?
Co ty wyprawiasz?
O rany!
- Serio? - Naprawdę mnie wystraszyłeś.
Co to miało być?
Cofnij się.
Chodź!
Z drogi.
Jesteś walnięta.
Naprawdę się śmiejesz?
Dlaczego weszłaś tu po drabinie?
Prawie zginęłaś.
A dlaczego ty zamykasz drzwi, chamie?
Prawie zginęłam.
Uratowałem ci życie. Zero wdzięczności.
Jesteś wariatką.
A ty kim jesteś? Niedźwiedziem?
Myślisz, że za 100 lat zmienisz się w człowieka?
Ty żywa skamielino! Nie zachowuj się jak dziecko!
Dziecko?
Sama wyglądasz jak neandertalczyk.
Brakuje ci szarych komórek?
Nie wiesz, co wolno, a czego nie.
Co tak cuchnie?
Bylica i czosnek? Nie.
To smród starego samotnika!
Nic nie czuję.
Spadaj. Wracaj do siebie.
Żebyś gapił się w ścianę jak lamus?
- Lamus? - Beznadziejny lamus.
- Przestań. - Nie.
Największa miękka faja na świecie.
- Nie przeklinaj. - Bo co?
Powinieneś żreć z podłogi jak pies!
Co z tobą? Powiedziałem coś!
Lamus. Kompletny kretyn.
Mówiłem.
Co, masz pięć lat?
Ty durny…
Przestań, do cholery!
Myślisz, że jesteś fajny?
Jesteś wkurzającym gnojkiem!
Już się czuję jak gówno.
- Nie musisz mnie dobijać. - Zachowujesz się jak idiota.
Cierpię i nic nie mogę zrobić.
Czego ode mnie chcesz? Nie wiesz, jak się czuję.
Rozumiesz, przez co przechodzę?
Lepiej ci?
Pierwszy raz od miesiąca cię usłyszałam.
Co z tego?
Czemu masz przy sobie siekierę?
Zamknij drzwi jeszcze raz,
a je rozwalę.
Cholera.
Taka byłaś.
Wariatka z siekierą w niedźwiedziej gawrze.
To ty.
Nie bój się. To ci nie przystoi.
- To ma mnie pocieszyć? - Mówię, że to złe.
Co?
Dawna Seok-ryu była pełna energii.
Teraz jesteś bez wyrazu.
Nie bawisz się. Jesteś nudna.
Odszczekaj to.
Hej!
Hej…
Zaczekaj!
Pomocy!
Ratunku!
Mam cię. Nic ci nie będzie.
Szlag!
Czemu wskoczyłaś, skoro nie umiesz pływać?
Bo mnie wkurzyłeś!
- Wiesz, czemu toniesz? - Nie!
Bo twoje ciało jest sztywne! Odpręż się!
Jak przy zastrzyku? To niemożliwe!
Wyobraź sobie, że jesteś meduzą.
Ręce i nogi luźne. Niech woda cię poniesie.
- Tak? - Tak.
Dobrze.
Udawanie meduzy działa.
- Widzisz? - Działa.
To nie działa!
Moja głowa!
Napiłam się wody!
Nie łap mnie za włosy. Proszę.
Naprawdę się unoszę?
Super! Dziwne uczucie.
Nawet w takiej chwili chcesz mówić?
Poczuj spokój wody.
Seung-hyo?
Co?
Stresowałam się.
Chciałam odejść, bo byłam wykończona.
Odpocząć i zacząć nowe życie.
Ale…
Bez doświadczeń z Greipa czułam się nikim.
Wszyscy idą naprzód,
a ja jedyna się zatrzymałam.
Tak się czułem, kiedy przestałem pływać.
Słyszałem sygnał do startu,
ale czułem się, jakbym był tam sam.
Pomyślałem,
że trudno będzie mi znaleźć sobie nowe miejsce.
Ale znalazłeś je.
Wiem.
Ty też możesz.
Nienawidziłem kąpieli, ale teraz znów mogę wskoczyć do wody.
Myślisz?
Może też znajdę sobie nowe miejsce?
Jasne, że tak.
Jestem ciekawa.
Hipotetycznie.
Powiedzmy, że znów mógłbyś pływać.
Czy gdyby to było możliwe,
wciąż byłbyś architektem?
Tak.
- Naprawdę? - Oczywiście.
A ty?
- Co? - Hipotetycznie.
Gdybyś mogła cofnąć się w czasie.
Czy gdybyś mogła wrócić do Greipa,
zrobiłabyś to?
Nie.
Jeszcze jedno.
Hipotetycznie.
Gdybyś mogła cofnąć zerwanie zaręczyn,
zrobiłabyś to?
Nie. Nie cofnęłabym tego.
W porządku.
Napiszemy listy do nas za dziesięć lat.
Dobrze.
Musimy?
Nie gadaj, tylko pisz.
Otworzymy kapsułę za dziesięć lat.
Jeśli ktoś otworzy ją wcześniej, czeka go 1000 lat pecha!
To przysięga!
Do Bae Seok-ryu za dziesięć lat. Cześć.
To ja, najlepsza i najpiękniejsza Bae Seok-ryu.
Może dzięki nowej technologii będę mogła strzelać siecią?
Podobno umiesz chodzić po suficie.
Dziesięć lat to dużo.
Powiedziałeś Seok-ryu, co czujesz, prawda?
LINIA STOPU
LINIA STARTU
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Jak mogłem zostawić dowód?
Te uczucia to przeszłość.
Otworzyliście ją w końcu?
Wykopałam ją. Byłam ciekawa.
Dzwonili z Greipa.
Przeprowadziłem się tu. Miło cię widzieć.
Naprawdę?
Znowu ty.
Kolejna rzecz, którą oboje lubimy?
Możesz próbować,
to strata czasu.
Nie mów tak o mojej ciężkiej pracy.
Seok-ryu?
Seung-hyo!
Coś ty powiedział?
Napisy: Jakub Jadowski