(รักอยู่ประตูถัดไป)
(สระว่ายน้ำโอลิมปิกกรุงโซล)
(การแข่งว่ายน้ำชิงชนะเลิศระดับชาติ แห่งกรุงโซลประจำปี 2007)
ซึงฮโย แม่เธอมาหรือเปล่า เขาไม่กลับเกาหลีมาดูการแข่งเหรอ
ไม่ครับ พอดีมีเรื่องด่วน แม่เลยมาไม่ได้
งั้นเหรอ แล้วพ่อเธอล่ะ
คนไข้ของพ่อหลายคนอาการวิกฤต พ่อเลยปลีกตัวจากโรงพยาบาลมาไม่ได้ครับ
พวกเขาก็สำคัญ คงเข้าใจสินะ
- ครับ - เอาละ
จดจ่อกับการแข่งเอาไว้นะ
เธอจะติดทีมชาติถ้าเธอชนะ
การแข่งฟรีสไตล์ 200 เมตรรอบชิงชนะเลิศ กำลังจะเริ่มต้นแล้ว
ลุยกันเลย
(ทีมว่ายน้ำโรงเรียนมัธยมฮเยรึง)
ในลู่ที่แปด ชเวซึงฮโย จากโรงเรียนมัธยมฮเยรึง
นายทำได้แน่ ชเวซึงฮโย
ชเวซึงฮโยจากมัธยมฮเยรึงในลู่แปด สู้เขานะ
ตายละ ยัยนั่นมาทำไมเนี่ย
นี่ ซึงฮโย ทางนี้
- ทางนี้ - แม่คุณ เลิกตะโกนชื่อฉันซะที
สู้เขา ซึงฮโย ชนะให้ได้ นำโด่งขาดลอยไปเลยนะ
ให้ตายสิ ซอกรยู
ถ้าไม่ชนะก็อย่ามีหน้ากลับมาบ้านเลยนะยะ
นายทำได้แน่
เข้าที่
ไปเลย
ไปๆ
นายเก่งมาก
เร็วเข้าสิ
สู้เขา
(ชเวซึงฮโย อันดับที่หก)
ไม่เป็นไร ไปต่อเลย
ไปเลย ไปๆ
เย่
โธ่เอ๊ย
ยัยนั่นบ้าไปแล้วแน่ๆ
เอาจริงดิ
รู้ไหมว่านี่มันกี่โมงกี่ยามแล้ว
ไม่รู้ อยากรู้ก็ดูนาฬิกาเอาสิ
คิดว่าฉันถามเวลาหรือไง
- ไม่เข้าใจความหมายแฝงรึ - หนวกหูชะมัด
ข้อสอบเอนทรานซ์มันตกยุคไปแล้วย่ะ มาถามจับใจความทำด๋อยอะไร
นี่มันตีสามแล้วนะ
ชาวบ้านชาวช่องเขาหลับกันหมดแล้ว
กรี๊ดหาพระแสงอะไรอยู่ได้
โถๆ น้องซึงฮโยน่าสงสารจัง
ฉันทำให้หนูน้อยสะดุ้งตื่นเหรอจ๊ะ
ไม่ต้องเลยนะ
หนูน้อยของฉันนอนไม่หลับเหรอ ให้ร้องเพลงกล่อมไหมจ๊ะ
นี่ หยุดพูดแบบนั้นซะที
ก็กลับไปนอนต่อสิถ้าไม่อยากฟัง
หนวกหูเป็นบ้า
นี่ หนังเรื่องนั้นน่ะ
คนผมหยิกเป็นผีแหละ
เฮ้ย นี่สปอยล์หนังงั้นเหรอ
อำมหิตผิดมนุษย์ สปอยล์กันดื้อๆ ได้ไงวะ
หักมุมเป็นหนังบรูซ วิลลิสเรอะ
คืนนี้นายอย่าหวังเลยว่าจะได้นอน
คนบ้าอะไรนิสัยเสียสุดๆ
ไปเลยไป อีกนิดเดียว
เก่งมาก สู้เขา ไปให้สุดเลย
(อันดับที่หนึ่ง ชเวซึงฮโย)
เย่ นายได้ที่หนึ่งละ
สุดยอดไปเลย
สุดยอด
(ตอน 3 เส้นหยุด / เส้นเริ่มต้น)
พอเช้าแล้วยัยนั่นเงียบกริบเลยแฮะ
ซึงฮโย ตื่นเช้าจังลูก
- ครับ - แม่ไม่เห็นลูกเข้ามา
เลิกงานดึกเหรอจ๊ะ
- ครับ - น่าเป็นห่วงจัง
ลูกแม่ทำงานหนักจริงๆ
ไม่เป็นไรหรอกครับ
อาบน้ำเสร็จแล้วลงมานะจ๊ะ มากินมื้อเช้ากัน
ที่จริงแม่อยากทำแซนด์วิชแฮมบาแก็ตนะ
แต่ไม่มีวัตถุดิบที่ต้องใช้
เราเคยกินที่ฝรั่งเศสไงจ๊ะ
จำได้ไหม
ไม่ได้ครับ
จริงด้วยเนอะ ตอนนั้นลูกยังเล็กมาก
เอาเถอะ ในเมื่อเราอยู่พร้อมหน้ากันแล้ว…
ดีจังนะที่ได้ร่วมโต๊ะด้วยกัน
ไม่เคยคิดเลยว่าลูกจะกลับมาอยู่บ้านกับเรา
มันอยู่ใกล้ที่ทำงานน่ะครับ ก็แค่นั้นแหละ
เก็บของจากอะพาร์ตเมนต์สตูดิโอของลูกหรือยัง
ครับ สร้างตึกสำนักงานนี่ไม่ง่ายเลย
ถ้าเพราะเรื่องเงิน ลูกก็น่าจะบอกแม่นะ
สถาปัตยกรรมก็เป็นธุรกิจเหมือนกัน อย่าหักโหมเกินไปล่ะ
ครับ
ระวังตัวไว้เวลาอยู่ไซต์ก่อสร้างด้วย
มีคนงานบาดเจ็บมาที่ห้องฉุกเฉินบ่อยๆ
ได้ครับ
ขอบคุณสำหรับมื้อเช้า
ขนมปังนี่ไม่อร่อยเลย
แม่จะซื้อบาแก็ตกับเนยไว้สำหรับพรุ่งนี้นะ
ไม่ต้องหรอกครับ ปกติผมไม่กินมื้อเช้าน่ะ
เหรอจ๊ะ
แม่จะได้รับคำสั่งเมื่อไหร่ครับ
ลูกถามเหมือนพ่อเปี๊ยบเลย
ทำไมล่ะ อยากให้แม่ไปอีกเหรอจ๊ะ
ไม่ใช่อย่างนั้น…
แม่ไม่ชอบอยู่เกาหลีนานๆ นี่ครับ
ขอบคุณสำหรับมื้อเช้า ผมไปทำงานนะ
(อเทลิเยร์ อิน)
ยินดีด้วยค่า
ปัดโธ่ ตกใจหมด
นี่จงใจยิงระเบิดใส่ฉันงั้นเหรอ
หา เปล่านะคะ นี่พลุกระดาษ จากปาร์ตี้วันเกิดของฮยองชานต่างหาก
ใครว่า นี่มันระเบิดชัดๆ
ไม่รู้เหรอว่าของพวกนี้ทำคนตายมาแล้ว
สถาปนิกที่ไม่ใส่ใจความปลอดภัย จะทำให้คนอื่นเดือดร้อน
ฉันต่างหากที่เดือดร้อน
โดนดุทั้งๆ ที่แสดงความยินดีกับรุ่นพี่แท้ๆ
ยินดีกับฉันเรื่องอะไร
เฮ้ย ซึงฮโย เราทำได้แล้ว
ประธานยุนจะบอกรุ่นพี่เองค่ะ
มีอะไรเหรอ เกิดอะไรขึ้น
เราหายใจหายคอกันได้ซะที
มีข้อเสนอใหญ่เข้ามาน่ะ
ข้อตกลงที่มีไว้เพื่อประชากรชั้นยอด หนึ่งเปอร์เซ็นต์ของเกาหลีเท่านั้น
โครงการที่พักสุดหรูสำหรับผู้สูงวัย
มูลนิธิแพทย์ดันยองจะร่วมหุ้นสร้างกับวายอาร์กรุ๊ป
และเขาติดต่อเราโดยตรงให้เป็นผู้ควบคุม
เธอบอกแล้วว่าจะมีโชคสักอย่างในครึ่งปีหลัง
- ฮเยรันพูดถูก - เมียพี่ไปดูหมอมาเหรอ
อือ คราวนี้ดูไพ่ทาโรต์
เราจะโชคดีมีชัยเพราะไพ่วงล้อแห่งโชคชะตา
(ต้นทับทิม)
ใบแห้งไปหน่อยแฮะ
แกมัวมาห่วงต้นไม้กะหลั่วๆ อยู่เนี่ยนะ
- มีคนแช่งเอาไว้น่ะ - หือ
ชะตากรรมของบริษัทเราขึ้นอยู่กับต้นไม้นั่น
ถ้ามันเฉา เราเจ๊งแน่
บ้าเอ๊ย แล้วทำไมไม่รดน้ำล่ะ
โอ๊ย ช่างเหอะ
ใครก็ได้ไปซื้อปุ๋ยใส่ต้นไม้มาทีซิ
จะคลั่งมูอะไรเบอร์นี้
จะไม่ให้คลั่งยังไงไหว
ถ้าคว้าดีลนี้ได้
เราก็ไม่ต้องกังวลอะไรไปอีกสักพัก เราต้องทุ่มสุดตัวนะ
ผมอยากทำอันนี้
เออสิ แต่เราลงมือทำเฉยๆ ไม่ได้ เราต้องทำได้ดีด้วย
ผมอยากทำ
ฉันก็อยากทำ ฉันอยากทำเป็นบ้า
ไม่สิ ฉันอยากเห็นแกทำ
(ประกวดออกแบบปรับปรุง และขยายโรงยิมมัธยมฮเยรึง)
แม่
แม่คะ
ไม่มีใครอยู่เหรอ
แม่ทำแกงกะหรี่ไว้ อุ่นกินซะ
ทำไมอยู่ๆ ก็ใจดีขึ้นมาละเนี่ย
คิมบับร้อยม้วน
ใครสั่งออร์เดอร์จุกๆ ขนาดนี้กัน
ไม่รู้สิ เป็นของว่างกองถ่ายรายการทีวีสักอย่าง
เขาจะมารับตอนหกโมงเย็น
เหรอ งั้นไว้เดี๋ยวฉันถามว่าถ่ายอะไร
ตกลงคุณจะเลิกเซ้าซี้ลูกแล้วใช่ไหม
- ใช่ - ถามจริง
ทำไมล่ะ
มันเรียกว่าทฤษฎีโรมิโอกับจูเลียต
ว่ากันว่าพ่อแม่ยิ่งจุ้นจ้าน ความรักก็ยิ่งร้อนแรง
แล้วมันเกี่ยวอะไรกันด้วย
ฟังก่อน
มันใช้กับเรื่องอื่นได้ด้วย ไม่ใช่แค่ความรัก
ยิ่งพ่อแม่ขัดขวางหรือพยายามควบคุมลูกเท่าไหร่
ลูกก็จะยิ่งต่อต้านหนักขึ้นเท่านั้น
ถูกของคุณนะ ตัดสินใจได้เข้าท่าแล้ว
เวลาม้วนคิมบับก็ต้องรู้จักเบามือเหมือนกันนะ
ถ้าบีบแรงเกินไป ไส้ด้านข้างก็จะ…
ซอกรยูทนได้ไม่นานหรอก
รู้ได้ไงล่ะ
คนเราทนว่างงานกันไม่ได้ทุกคนหรอก
ลูกเป็นคนขยันมาทั้งชีวิต
เดี๋ยวสะกิดเข้าหน่อย สุดท้ายก็แพ้ภัยตัวเองนั่นแหละ
ฉันรอเวลานั้นอยู่
อีกไม่นานหรอก
เราต้องทำตั้ง 100 ม้วนนะ กินได้ไงเนี่ย
ก็มันอร่อย ผมแค่ชิมน่า
- อร่อยเหรอ - อื้อ
ให้ไวเลย
เรียบร้อย
(กำหนดการว่างงานของแบซอกรยู)
(เล่นเกม)
แจ๋ว
(นั่งทอดหุ่ย)
ฉันต้องทำได้เลิศมากแน่
(ดูทีวี)
ไม่ถูกสักหน่อย อย่าทำแบบนั้นสิ
(นอนงีบ)
- ทำอะไรอยู่ - ฉันยุ่งอยู่ บาย
เดี๋ยวสิ ยังไม่ทันได้บอกเลยว่าโทรไปทำไม ถ้าเป็นเรื่องสำคัญล่ะ
มีอะไร
คนผมตรงต่างหากที่เป็นผี
วางละนะ
เดี๋ยวสิ นี่เรื่องสำคัญนะ
- ไปอ่านการ์ตูนกัน - เธอคงไม่รู้
คนที่มีงานทำ เขาทำงานกันในวันธรรมดานะ
ไม่ได้หมายถึงตอนนี้ซะหน่อย
ฉันกะว่าจะไปตอนหกโมงถึงสองทุ่ม
นายเลิกงานแล้วไปนะ
ไม่ แค่นี้นะ
ไอ้คนใจดำ
ช่างสิ ฉันมีเพื่อนคนอื่นอีกย่ะ
- ยินดีต้อนรับ - สวัสดีค่ะ
นี่
สหายรักสุดซี้
เพื่อนตายคนสนิทมิตรแท้ของฉัน
จะอวยยศกันขนาดนี้เพื่อ
ฟังแทบไม่เข้าใจเลยด้วยซ้ำ
หน้าบูดซะขนาดนี้ วันนี้งานหนักเหรอ
หน้าเป็นซะขนาดนี้ วันนี้อยู่ว่างๆ สนุกดีเหรอ
แหงอยู่แล้วสิ
อยากอ่านอะไรล่ะ
ฉันหยิบเผื่อมาทุกแนวเลย
โรแมนซ์ แนวบู๊ การ์ตูนโชเน็น
น่าเบื่อทั้งนั้น
(สำหรับผู้ใหญ่)
ฉันอยากอะไรที่มันแดงๆ
อ๋อ
ที่นี่มันห้องสมุดสาธารณะแถวบ้านฉันนะยะ
ไม่เคยเห็นใครใจกล้าเท่านี้
เหรอ
เมื่อกี้ฉันลองแง้มดูแล้ว
เห็นเรื่อง "กุหลาบรัญจวน" ไหม น่าอ่านเชียวละ
ไปหยิบมาตอนไม่มีใครมองนะ
อ่านจบแล้วส่งต่อให้ฉันด้วย นะ ไปเลย
ตอนนี้แหละ ไม่มีใครมอง
- ตอนนี้เลย - ซอกรยู
ฉันไม่ได้หมายถึง "แดง" นั้น
เรื่องที่มีฉากเลือดสาดกับฉีกเนื้อเถือหนัง ทำนองนั้นต่างหาก
แบบนั้นไง
แดงนั้นเนี่ยนะ ก็บอกกันแต่แรกสิ
หวัดดีครับ
เพื่อนซี้อีกคนของแกมาแน่ะ
ไม่ ตั้งแต่วันนี้ไปไม่นับ หมอนั่นโดนคัดออกแล้ว
ไม่คิดจะทักทายกันเลยงี้
มาทำไม ไหนว่าจะไม่มา
ฉันไม่ได้มาหาเธอ มีหนังสือที่ฉันอยากอ่านอยู่
จริงดิ เล่มไหนเหรอ
ก็… นี่ไง นี่แหละที่อยากอ่าน
หนังสือที่นายอยากอ่าน…
"เจ้าหญิง" เนี่ยนะ
(เจ้าหญิง)
โห
อะไรล่ะ ฉันชอบแบบนี้มีปัญหาหรือไง
เปล่า ฉันไม่เหยียดแนวไหนทั้งนั้น
แต่นายชอบเรื่องรักอาภัพ
จบเศร้าๆ เหรอ
ใช่แล้ว
รู้ได้ไงล่ะ
ฉันก็แค่รู้
ยัยเพี้ยนกับยัยบ๊อง
จับคู่กันไว้แบบนี้แหละ จะได้ไม่ไปรบกวนชาวบ้าน
มาถึงก็หาเรื่องกันซะงั้น น่ารำคาญชะมัด
ทำอะไรกันต่อดี
จะให้ทำอะไร กลับบ้านสิ
ไม่เอา ฉันมีเวลาว่างนอกบ้าน ตั้งแต่สองทุ่มถึงสี่ทุ่ม
แกก็วางแผนเวลาว่างด้วยเหรอ
ไม้แก่ดัดยากน่ะสิ ท่าจะเหนื่อยซะไม่มี
อะไร แล้วมันผิดตรงไหนล่ะ
ไหนๆ ฉันก็ควรสนุกกับวิถีชีวิต ที่มีระบบระเบียบดูสักหน่อย
ว่าแล้วก็ไปเล่นบอร์ดเกมกันดีปะ
คราวหน้าเถอะ ฉันต้องกลับบ้านไปอ่านหนังสือ
อ่านเพื่อ
สอบใบอนุญาตขับเรือยนต์
ใบอนุญาตขับเรือ เธออยากขับเรือเหรอ
เปล่า ฉันมีเรื่องที่เพิ่งสนใจเมื่อเร็วๆ นี้น่ะ
แต่มันจำเป็นต้องใช้
ฉันยังทำงานไม่เสร็จ ฉันต้องกลับไปออฟฟิศ
อะไรเนี่ย จะไปกันโดยไม่มีฉันเหรอ
จบแค่นี้จริงๆ ดิ
ไปละ พรุ่งนี้โทรมานะ
อย่าโทรหาฉันล่ะ
ไม่เอาน่า
เออ ก็ได้ ไอ้พวกประชาชนคนขยัน
ไอ้เสาหลักแห่งความพากเพียร
อนาคตของประเทศขึ้นอยู่กับพวกแก ตั้งใจทำงานเข้านะ
ทำอะไรคนเดียวดีล่ะ
เอาละ กาแฟยามเช้าได้แล้วจ้า
ขอบคุณจ้ะ
ได้เลย นี่จ้ะ กินกับกาแฟดีกว่านะ
ใช่แล้ว
ของหวานๆ มันทำให้เลือดลมสูบฉีดดีจริงๆ
เธอไม่มีเครื่องชงกาแฟ
หรือชุดดริปกาแฟเหรอ
ถ้านางมี ที่นี่ก็ไม่ใช่ออฟฟิศอสังหาฯ สิ
- ปวดหลังจัง - ถามจริง
- แจซุก ส่งหมอนให้หน่อย - มาหยิบเองสิยะ
ไม่คิดจะกระดิกตัวเลย
อรุณสวัสดิ์จ้า
- ไงจ๊ะ - เอาดอกไม้มาทำไมน่ะ
ฉันซื้อจากร้านดอกไม้หลังจากนั่งรถไฟใต้ดินมา
สวยเนอะ
- อุ๊ยตาย - สวยจัง
ผัวฉันไม่เคยซื้ออะไรสวยๆ แบบนี้มาให้เลย
ลูกๆ ก็ด้วย จะให้ทำไงได้ ฉันก็ซื้อแจกคนอื่นซะเลยไง
- ขอบคุณมากจ้ะ - สวยใช่ไหมล่ะ
จำไม่ได้เลยว่าเคยได้ดอกไม้ครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่
- เดี๋ยวนะ ขอถ่ายรูปก่อน - เอาสิ
- ดอกลาเวนเดอร์นี่ - ส่งรูปให้ฉันด้วย
- ได้เลย - หอมจัง
- ขยับหน้าหน่อย แจซุก - หอมมากเลย
เนอะ
ขยับหน้าสิ แจซุก
ตอนดูดอกไม้ก็ฟังไปพลางๆ นะ
- เสร็จแล้ว - ฉันมีเรื่องมาหารือ
เปลี่ยนชื่อก๊วนเรากันเถอะ
- ทำไมล่ะ - เธออยากเปลี่ยนชื่อก๊วนเรางั้นเหรอ
จ้ะ จำได้ไหมว่าก๊วนดรุณีฮีปากร้ายแค่ไหนน่ะ
- จริง - น่าตบสุดๆ
ฉันไม่อยากข้องเกี่ยวอะไรกับพวกนาง แต่ชื่อเราก็ไม่ช่วยเลย
คราวนี้เปลี่ยนชื่อเป็นอะไรแจ่มๆ เถอะ
เช่นอะไรล่ะ
ก็แบบว่า
ชื่อที่มันไพเราะเสนาะหู
แปลคำว่า "ซุก" เป็นภาษาอังกฤษดีไหม
ฮเยซุก คำว่า "ซุก" ภาษาอังกฤษคืออะไร
ไม่รู้สิ
หล่อนเป็นนักการทูตนะยะ ไม่รู้ได้ไง
- ฉันจะไปรู้ชื่อต้นไม้ได้ไงล่ะ - ถามจริง
- ถามมาได้ - หาในมือถือดูสิ
แป๊บนะ ขอหาดูก่อน
เดี๋ยวนะ นอกเกาหลีเขาไม่กินดอกไม้นี่ใช่ไหม
- ไม่หรอกมั้ง - ไม่เคยได้ยินนะ
นี่ เจอแล้วละ
- ว่าไง - มักวอร์ต
- มัก… ไงนะ - มักวอร์ต
วอร์ต แบบนี้
เหมือนเห่าอยู่เลย
- ยากกว่า "แก้วมัก" อีก - หา
ไม่เอาหรอก พูดยากไป
แต่มักวอร์ตก็เป็นสมุนไพรไม่ใช่เหรอ
- ใช่ - ใช่
แล้วอะไรคือสุดยอดสมุนไพร
ลาเวนเดอร์ไงล่ะ
ต้องไวกว่านี้ย่ะ
ตกลงนะ ลาเวนเดอร์
(นามีซุก ใช้ชีวิตกับกลิ่นหอม)
- นี่ พ่อ - เออ
เราจะใช้ชีวิตกับกลิ่นหอมได้ไงน่ะ
ไม่รู้สิ ไว้แม่แกมาก็ถามดูนะ
แม่ต้องเริ่มแก่แล้วแน่ๆ ดูนี่สิ
แม่ตั้งรูปโปรไฟล์เป็นดอกไม้
- ลาเวนเดอร์น่ะ - นินทาลับหลังแม่ว่าแก่เหรอยะ
เพราะงี้ถึงปล่อยสองคนนี้ไว้ด้วยกันไม่ได้
จะดุไปไหน
หนูเปล่านินทาแม่ลับหลังนะ แค่พูดความจริงเฉยๆ
เราอายุมากขึ้นไปด้วยกันไง
เงียบไปเลย
ทำไมทำคิมบับเยอะแยะขนาดนี้
ยังต้องทำอีกเยอะเลย เราต้องทำ 100 ม้วน
- ร้อยนึงเลย - ใช่
กองถ่ายรายการทีวีเคยมาซื้อไปกิน
ก็เลยติดใจแล้วสั่งอีกน่ะ
จริงเหรอ
งั้นคงไม่มีทางเลือกแฮะ
หนูช่วยดีกว่า
นี่
ไม่ต้องเลย แกทำอะไรเป็นบ้าง
ไม่ต้องมาเกะกะ กินคิมบับไปซะ
หรือต๊อกโบกีก็ได้
- เอาหน่อยไหม - ไม่ต้อง ก็พ่อยุ่งอยู่
ยินดีต้อน…
- เชิญค่ะ - สวัสดีครับ
คุณครูยู
ตายจริง ซอกรยูเหรอเนี่ย
โห ครูไม่เปลี่ยนเลยนะคะ
หนูจำได้ตั้งแต่ครูเดินเข้ามาเลย แม่เจ้า
แม่ ครูประจำชั้นของหนูจากสมัยม.ปลายน่ะ
- ตายแล้ว - สวัสดีครับ คุณครูยู
ขอโทษนะคะที่จำคุณครูไม่ได้
ไม่เป็นไรค่ะ
ฉันก็เพิ่งจำได้หลังจากเห็นซอกรยูน่ะ ลืมไปเลยว่าพ่อแม่เธอเป็นเจ้าของร้าน
ครูมาทำไมเหรอคะ
ก็มาสั่งอาหารไงจ๊ะ
ขอต๊อกโบกี 20 ที่ กับไส้กรอกเลือด 20 ที่นะคะ
- ได้ครับ - ตายจริง
เราซาบซึ้งมากเลย
แต่สั่งเยอะขนาดนี้ จะถือกลับเองไหวเหรอคะ
เดี๋ยวผมช่วยถือ
ไม่ค่ะ หนูช่วยเอง พ่อยุ่งอยู่
- งั้นเหรอ - รอสักครู่นะคะ
- ได้ค่ะ - ที่รัก
- เดี๋ยวทำเอง - แป๊บนะคะ
- ได้ เร็วๆ ล่ะ - นี่
เอาน้ำให้คุณครูยูสิ
ขอบใจที่ช่วยถือนะจ๊ะ
ไม่มีปัญหาค่ะ
ว้าว โรงเรียนไม่เปลี่ยนไปเลยสักนิด
ที่นี่ก็เหมือนเดิมตลอดนั่นแหละ
คงเพราะอย่างนั้น ครูถึงลืมอยู่เรื่อยว่าเวลาเดินอยู่
สุดยอดเลย ไม่อยากเชื่อว่า ตอนนี้ครูได้เป็นครูใหญ่แล้ว
เธอก็ด้วยนะ
เมื่อก่อนเธอน่ะสุดเซี้ยว ไม่อยากเชื่อว่าเธอโตขนาดนี้แล้ว
กลับมาเยี่ยมเกาหลีช่วงสั้นๆ เหรอจ๊ะ มาพักร้อนเหรอ
คะ
ได้ข่าวว่าเธอทำงานที่เกรปนี่
ค่ะ…
ครูดีใจมากนะตอนได้ข่าว
ไม่ใช่แค่ครูคนเดียวด้วย
พวกครูทุกคนยังพูดถึงเธอกันอยู่เลย
เธอทั้งเก่งทั้งฉลาด
เป็นถึงนักเรียนดีเด่นของโรงเรียนมัธยมฮเยรึง
ดูสิ นักเรียนดีเด่นอีกคน ของโรงเรียนมัธยมฮเยรึงไง
เอ๊ะ
นายสมัครการแข่งออกแบบปรับปรุง และสร้างอาคารเรียนใหม่เหรอ
ใช่ วันนี้เป็นวันประชุมภาคสนาม ของบริษัทที่ร่วมแข่งน่ะ
ครูก็สงสัยอยู่ตอนเห็นชื่อคุ้นๆ ในรายชื่อ
เยี่ยมเลยจ้ะ ถ้าเธอได้ทำจะมีความหมายมากนะ
ครูยูคะ
นั่นแปลว่าตอนนี้ เขาไม่ควรมานั่งอยู่กับครูไม่ใช่เหรอ
ตามหลักแล้วเขามีความเกี่ยวข้องกับโรงเรียน
มันไม่ยุติธรรมนะคะ
เธอนี่ไม่เปลี่ยนเลยนะ
ผู้เชี่ยวชาญจากสำนักการศึกษาจะเป็นผู้ตัดสินจ้ะ
ครูไม่มีอำนาจอะไรเลย
เข้าใจหาเรื่องนี่
บ้าเอ๊ย
เราไม่เจอกันมานานมาก บ่ายนี้ว่างหรือเปล่าจ๊ะ
ว่างค่ะ
ขอโทษครับ
ผมพลาดอะไรไปนิดหน่อย จากตอนเยี่ยมชมสถานที่ก่อนหน้านี้
ผมต้องไปดูให้ละเอียดกว่านี้น่ะ
เหรอจ๊ะ เสียดายจัง งั้นครูคงต้องถามซอกรยูละนะ
ในเมื่อเธอมาแล้ว ไปพูดกับพวกนักเรียนนะจ๊ะ
ให้เด็กๆ ได้คุยกับศิษย์เก่า
ว่าไงนะคะ หนูเหรอ
ครูว่าเธอจะเป็นตัวอย่างที่ดี
พวกนักเรียนต้องตื่นเต้นแน่ๆ ที่ได้ยินว่าเธอทำงานที่เกรป
แต่หนู…
งั้นผมไปก่อนนะครับ
ได้จ้ะ ครูรู้ว่าเธอยุ่ง ขอบใจนะ ขอให้โชคดีจ้ะ
ขอบคุณครับ
ตกลงไปเจอพวกนักเรียนได้ไหมจ๊ะ
ได้ค่ะ
นี่คือพี่แบซอกรยู เธอเป็นศิษย์เก่าของโรงเรียนเรา
เธอทำงานที่เกรปในสหรัฐอเมริกา
- เกรปเหรอ - อย่างจึ้งเลย
หวังว่าพวกเธอจะมีไฟได้เหมือนรุ่นพี่นะ
ครูรุ่นป้าคนนี้จะออกไปก่อน คุยกันตามสบายจ้ะ
- ค่ะ คุณครู - ครับ คุณครู
- โชคดีจ้ะ - ขอบคุณค่ะ
สวัสดีค่ะ พี่ชื่อแบซอกรยูนะคะ
ที่จริงนี่ออกจะกะทันหันไปสักหน่อย
พี่เลยไม่ได้เตรียมตัวมา
ถ้าอยากถามอะไรก็ถามได้เลยนะ พี่จะตอบให้ค่ะ
พี่เรียนมหาวิทยาลัยที่ไหนคะ
พี่ติดมหาวิทยาลัยฮันกุก หลังจบจากที่นี่ค่ะ
หลังจากเรียนที่นี่ได้หนึ่งปี พี่ก็ไปเรียนต่อที่สหรัฐฯ
พี่สมัครเข้าเรียนที่ยูซีเบิร์กก์ลีย์แล้วก็จบออกมา
แปลว่าพี่บ้านรวยเหรอครับ
ไม่เลยค่ะ
ตอนนั้นเพื่อนคนหนึ่ง กำลังเตรียมตัวไปเรียนเมืองนอก
พี่ก็อยากเรียนภาษาอังกฤษด้วย เราเลยเตรียมตัวด้วยกัน
หลังจากมหาวิทยาลัยตอบรับพี่
พี่ก็ได้ทุนการศึกษาสี่ปี ถึงได้ไปเรียนน่ะ
- บ้าไปแล้ว - ว้าว
- เดี๋ยวนะ - ว่าไงคะ
พี่ทำงานอะไรที่เกรปเหรอครับ
ชื่อตำแหน่งคือผู้จัดการโครงการค่ะ
พี่มีหน้าที่ดูแลและจัดการโครงการต่างๆ
ตั้งแต่ขั้นตอนวางแผนไปจนถึงผลขั้นสุดท้าย
งานผู้จัดการโครงการ เป็นงานในฝันของพี่มาตลอดหรือเปล่าคะ
ไม่รู้สิ พี่ว่าไม่ใช่นะ
งั้นความฝันเดิมคืออะไรคะ
- ความฝันเหรอคะ - ค่ะ
สมัยพี่อยู่ม.ปลาย พี่อยากเป็นอะไรคะ
นี่ แบซอกรยู
เมินกันอีกแล้ว กินข้าวเที่ยงหรือยัง
อย่ามาพูดกับฉัน ฉันอยากอยู่เงียบๆ
งั้นก็ไปกับฉันเงียบๆ สิ
ไว้คราวหน้านะ
เราต้องไปเดี๋ยวนี้
ใครว่าล่ะ ฉันไม่อยากไป
ไปกับฉันเถอะน่า
บ้าหรือไงเนี่ย กล้าดียังไงมาคว้าคอผู้หญิงวะ
ทำอะไรไม่รู้จักคิด
เธอนั่นแหละ บ้าหรือไง
เธอเนี่ยนะผู้หญิง
ฉันเป็นผู้หญิงสิ
เห็นฉันเป็นผู้ชายหรือไง ถ้าไม่ใช่แล้วจะเป็นอะไร
เธอน่ะ…
แทบจะไม่ระบุเพศ
อยากตายวันนี้เลยไหม
- เดี๋ยวโดนฝังหลังโรงเรียนนี่หรอก - งั้นก็ไปกันสิ
- หา - ไปเร็ว
ต้องอยู่แถวๆ นี้แหละ
นายก็พูดแบบนั้นมา 30 นาทีแล้ว
เรามาขุดหาของนี่กันทำไมเนี่ย
เราตกลงกันว่าพอผ่านไปสิบปีแล้วจะขุดขึ้นมาไง นี่ก็เลยกำหนดมานานโขแล้ว
ฉันรู้น่า
แคปซูลเวลาที่เก่าจนลืมไปแล้ว มันจะสำคัญอะไรนักหนา
จำไม่ได้ด้วยซ้ำว่าใส่อะไรเอาไว้
นี่ เธอคือคนต้นคิดเองนะ
ฉันว่าเป็นจดหมายมั้ง "จดหมายถึงตัวฉันในสิบปีข้างหน้า"
ตอนนั้นฉันต้องบ้าแน่ แนวคิดแบบมิลเลนเนียลนี่ห่วยแตกชะมัด
ช่างมันเถอะ ไม่ต้องขุดหรอก เก็บมันไว้ใต้ดินนั่นแหละ
หวังว่าอีกพันล้านปีข้างหน้า ค่อยมีคนเจอเหมือนไข่ไดโนเสาร์ไง
ไม่สิ ก็ยังน่าอายอยู่ดีแหละ
ซอกรยูที่ฉันรู้จักคงอยากรู้มากกว่ามัวแต่อาย
เธอไม่อยากรู้หรือไง
ฉันว่ามันต้องเต็มไปด้วย ข้อความใสซื่อเพ้อฝันแหงๆ
แล้วไงล่ะ ความเป็นจริงก็คือ เราได้แต่ขุดจนมือจะหักอยู่เนี่ย
มองจากนอกโลกก็เห็นว่าเธอไม่ได้ตั้งใจขุดสักนิด
อยู่แถวๆ นี้แหละ
ทำไมก่อนหน้านี้ถึงทำแบบนั้นล่ะ
ทำอะไร
ฉันทำเหมือนฉันยังทำงานที่เกรปอยู่
ทำไมถึงแกล้งโง่ไปด้วยล่ะ
ฉันไปยืนหน้าไม่อายสอนเด็กด้วย
เธอเคยทำงานที่เกรปจริงๆ
นั่นก็โม้ด้วยหรือไง
หุบปากเลย
แค่นั้นก็ดีพอแล้ว เธอเคยมีประสบการณ์ที่นั่นจริงๆ
ฉันว่านั่นมากพอ ที่จะให้นำแนะนำดีๆ กับพวกเด็กๆ ได้
ทำไมดินนี่เช็ดไม่ออกเลยเนี่ย
เลิกทำตัวอนามัยจัดซะที ไว้ค่อยล้างออกทีหลังน่า
ฉันอยากกลับบ้านแล้ว
เดี๋ยวสิ ขุดต่ออีกหน่อยเถอะ ฉันว่าเราต้องเจอแน่
เกือบเจอแล้ว ฉันว่ามันอยู่ระหว่างสองต้นนี้แหละ
นายก็หาไปสิ
จะไปจริงๆ เหรอ
แบซอกรยู
ให้ตาย ฉันว่ามันต้องอยู่ระหว่างสองต้นนี้แน่ๆ
แบซอกรยู รอด้วยสิ
เกือบขุดเจอแล้วแท้ๆ
นี่ แบซอกรยู
กลับมาแล้วค่ะ
ไงจ๊ะ
นี่อะไรเนี่ย
กล่องของขวัญน่ะ
งานเสริมของเพื่อนบ้าน ฉันขอแบ่งมาทำ
แม่ทำแบบนี้ทำไม
มือแม่เป็นอะไรน่ะ ทำไมต้องแปะแผ่นแก้ปวด
ก็ที่ม้วนคิมบับทั้งหมดนั่นแหละ เล่นซะปวดข้อมือเลย
บอกแล้วไงว่าหนูจะช่วย
แกไม่ต้องทำอะไรก็ช่วยได้แล้ว ยัยตัวแสบ
ต่อให้ต้องแปะแผ่นพวกนี้อีก 100 แผ่นก็ยอม
หวังว่าจะขายคิมบับได้อีกพันหรือหมื่นม้วนเลยนะ
- เอามา หนูทำเอง - จะมาจุ้นทำไมเนี่ย
นี่งานของฉันนะ
อย่ามายุ่งกับเงินเก็บฉัน ไปทำงานของแกสิ
เฮ้ย ดงจิน
เอาอีกแล้วไง
ถ้าอยู่บ้านก็ช่วยแม่สิวะ
มุดหัวทำอะไรอยู่ในห้องทั้งวัน
พี่เป็นอะไรน่ะ
วันนี้ผมไปทำงานแล้วแค่แวะมาหยิบของ
- แม่ - เออ
ผมมีสอนตัวต่อตัว วันนี้กลับดึกนะ
ตกลงจ้ะ ขอให้สนุกนะ
- ไปละ - จ้ะ
พักนี้ดงจินทำตัวเป็นผู้เป็นคนดีนะ
ไม่นึกเลยว่าน้องจะทำอะไรเป็นเรื่องเป็นราวได้
เดี๋ยวนี้มันใช้ชีวิตดีแล้ว
ถึงจะเป็นงานพาร์ทไทม์แต่ก็ได้เงิน
ฝึกเป็นเทรนเนอร์โดยเจ้าของฟิตเนสเนี่ย
ได้ออกกำลังไปด้วย
ดีแล้วค่ะ
ฉันทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ ได้จริงๆ เหรอ
ยังไม่กลับบ้านเหรอ
อีกแป๊บนึงครับ
ทำอะไรอยู่น่ะ
แกเคยว่ายน้ำที่นี่ใช่ไหม
อือ
ซอมซ่อทีเดียวนะ
เดี๋ยวนี้สระยังเปิดอยู่ไหม
บางครั้งน่ะ เวลาคาบพละ
อย่าหักโหมนัก แกก็รู้ว่างานสาธารณูปการ ไม่ทำเงิน มีแต่ข้อบังคับ
การประชุมกับลูกค้าวันพรุ่งนี้สำคัญกับเรานะ
ก็สำคัญทั้งคู่แหละ
ภายนอกอาจดูเหมือนแกก็มีชื่อเสียง และเรากำลังไปได้สวย
แต่แกก็รู้ว่าวงการนี้มันไม่ง่ายขนาดนั้น
การถดถอยแค่นิดหน่อย ก็ส่งผลแม้แต่กับบริษัทขนาดใหญ่
ผมรู้
ปิดงานสระน้ำซะ แล้วเปิดงานโครงการที่พักของผู้สูงวัย
นี่บังคับกันหรือไง
เปล่า แนะนำต่างหาก
และบทสัมภาษณ์ของเรา ให้ชองอูรายวันก็ตีพิมพ์แล้วนะ
จะลงหนังสือพิมพ์พรุ่งนี้ ไปละ
บายครับ
(สถาปัตยกรรมตึกและผู้คน ชเวซึงฮโยและยุนมยองอูแห่งอเทลิเยร์ อิน)
(ชเวซึงฮโยชนะแข่งฟรีสไตล์ 200 เมตร)
(ในการแข่งว่ายน้ำชิงชนะเลิศระดับชาติปี 2007)
ตกใจหมด
มายืนทำอะไรตรงนี้เนี่ย
เพราะงี้คุณถึงได้มีสารพัดข่าวลือแปลกๆ ที่ทำงาน
ว่าคุณมีญาณทิพย์หรือมีตาที่สามบนหน้าผาก
ว่าฉันมีตาทิพย์และอ่านใจคนได้
ฉันแค่สายตายาวเพราะเริ่มแก่แล้วน่ะ
บทความเป็นไงบ้าง ไม่ชอบหรือเปล่า
ก็ไม่เลวนะ
คอนเซปต์ดีและเนื้อหาก็ชัดเจน
งั้นทำไมฟังดูไม่เหมือนชมเลยล่ะ
นายชักจะเฉื่อยแล้วน่ะสิ
งานเขียนของนายบ่งบอกว่าไม่มีการลงภาคสนาม
คังดันโฮ
ฉันนึกว่านายเสียสติตอนนายเข้าบริษัทมาแรกๆ
เวลานายไปตามสถานีตำรวจ
นายจะเก็บเสื้อผ้าใส่เป้ แล้วไม่ยอมกลับบ้านเป็นเดือนๆ
แล้วไง ตอนนี้ผมตั้งใจรักษาความสมดุล ระหว่างงานกับชีวิตส่วนตัวเกินไปเหรอ
ฉันเข้าใจนะ เข้าใจจริงๆ
ทำงานเชิงรุกให้มากขึ้นเถอะ
ผมจะจำไว้ครับ
- จะออกไปลุยตอนนี้เลยเหรอ - เปล่าครับ จะไปซื้อต๊อกน่ะ
ไม่เลวนี่
- ผู้ป่วยอยู่ไหนคะ - ทางนั้นค่ะ
เขาเริ่มชักเมื่อไหร่คะ
ราวๆ สิบถึง 15 นาทีก่อนค่ะ
โดฮยอนมีภาวะชักต่อเนื่อง
พาเขาไปกันเถอะ โมอึมนั่งหน้านะ
ค่ะ
รอเดี๋ยวนะ
ทำไงดีเนี่ย รถติดสุดๆ
กำลังเคลื่อนย้ายผู้ป่วยฉุกเฉินค่ะ
เรากำลังเคลื่อนย้ายผู้ป่วยฉุกเฉิน กรุณาให้ความร่วมมือด้วย
ชักนานกว่า 20 นาทีเป็นอันตรายนะ
ทำไมเราไม่ขยับเลยล่ะ
เรามีเด็กป่วยนะ ขยับทีเถอะ
หมอนั่นทำอะไรน่ะ
ผมว่าเขาพยายามเคลียร์ทางให้เราอยู่นะ
เอ๋
(ผมรักคุณนะ หาดโคลน)
(ผู้พิทักษ์หาดโคลน)
โอเค ดีแล้ว
(ผมรักคุณนะ หาดโคลน)
(อาคารวายอาร์)
ช่วงนี้มีโครงการที่พักอาศัย สำหรับผู้สูงวัยผุดขึ้นมากมาย
แต่คุณภาพก็แตกต่างกันออกไปใช่ไหมครับ
ดังนั้น ยูนิตที่ถูกที่สุดจะเริ่มต้นด้วย เงินมัดจำอย่างน้อยสองพันล้านวอน
เราวางแผนจะสร้าง โครงการที่พักที่หรูหราสำหรับผู้สูงวัย
อาคารจะถูกออกแบบเพื่อรองรับ ประชากรสูงอายุชั้นยอดหนึ่งเปอร์เซ็นต์เท่านั้น
มันจะสวยพอๆ กับแลนด์มาร์คสำคัญ เพราะมันจะตั้งอยู่ในใจกลางกรุงโซล
สถานที่ที่ไม่ใช่ทุกคนจะเข้าถึง
หรือแม้แต่กล้ามอง
อย่างผู้สูงอายุที่นั่งรถไฟใต้ดินฟรีนี่ก็คงไม่กล้า
ผมชอบรถไฟใต้ดินนะครับ
วันนี้ผมขับรถมา
แต่ผมนั่งรถไฟอยู่บ่อยๆ เวลาที่ต้องเดินทางเยอะๆ
อนาคตต่อจากนี้ผมก็จะชอบด้วย
ผมเห็นชอบกับนโยบายสวัสดิการ ที่มอบความสะดวกสบายด้านการเดินทาง
ให้ผู้สูงอายุ
เยี่ยมไปเลย
เราไม่ได้พยายามจะด้อยค่าครับ
แค่เปรียบเทียบน่ะ
- แน่นอนครับ - ครับ
แต่ถ้าจะสูงส่งขนาดผู้คนไม่อาจทอดสายตามอง
คุณจะสร้างตึกสูงแค่ไหนเหรอครับ
คนจะคอเคล็ดเอานะ
ที่คุณชเวจะพูดก็คือ
คุณกำลังมองหาแนวคิดแบบไหนครับ
คุณนึกถึงอะไรที่หรูหราอลังการหรือเปล่า
ใช่ครับ เราถึงเตรียมภาพร่างมาด้วย
ผมอยากผสมดีไซน์บางส่วนในนี้เข้าไป
เอ๊ะ
อย่างที่คุณเห็น นี่คือผลงาน ของนักออกแบบขึ้นชื่อระดับสากล
คนที่จะมาเป็นลูกค้าของเรา จะมีประสบการณ์กว้างขวางระดับโลก
พวกเขามีรสนิยมและมาตรฐานค่อนข้างสูง
ดังนั้น ดีไซน์ธรรมดาในประเทศ จะไม่สร้างความพึงพอใจให้พวกเขา
งั้นคุณจะบอกว่า…
คุณไม่ไว้ใจความสามารถของเรา
และอยากให้เราลอกเลียน ดีไซน์ที่ผ่านการยอมรับเหรอครับ
นั่นคือคำขอของคุณใช่ไหม
ขอโทษนะ คุณชเว
มันคือการคารวะ
การเลียนแบบคือต้นกำเนิดการสร้างสรรค์
บนโลกนี้ไม่มีอะไรแปลกใหม่ทั้งนั้น
ไม่ใช่ นี่คือการขโมยผลงานชัดๆ
คุณไม่ต้องห่วงเรื่องนั้นหรอก
พักนี้ใครๆ ก็โวยวายเรื่องการขโมยผลงาน
แต่ถ้าสู้ในชั้นศาลก็เล่นกันจริงได้ยาก
ผมทำไม่ได้
ไม่ต้องมากล่อมให้ยอมทำเลย
ผมไม่เปลี่ยนใจเด็ดขาด
ฟังฉันก่อนน่า ฉันก็มีแผนเหมือนกัน
แผนอะไร
ก่อนอื่นเราก็แกล้งๆ ตามน้ำไป
แล้วเราค่อยเปลี่ยนดีไซน์ตอนเริ่มลงมือทำ
เราเสนอดีไซน์ใหม่
เถอะน่า วันที่กับงบประมาณลงตัวหมดแล้ว
พวกเขาก็หยุดกลางคันไม่ได้เหมือนกัน
เราค่อยๆ เปลี่ยนรายละเอียด แล้วผสมผสานสไตล์ของเราเข้าไป
เข้าท่าดีใช่ไหมล่ะ
งั้นพี่ก็อยากตัดต่อดีไซน์ที่ขโมยผลงานมางั้นสิ
คิดซะว่าเป็นการอ้างอิงไง
พูดเป็นเล่นน่า
พี่
ผมรู้ว่างานสถาปัตยกรรมทำให้สำเร็จไม่ได้ ถ้าไม่มีลูกค้า
แต่ผมทำงานกับคนที่มีวิธีคิดแบบนั้นไม่ได้
ด้วยทัศนคติแบบนั้น เราก็ทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้นแหละ
เราจะต้องรับมือกับงานสกปรกเสื่อมเสีย ทุกประเภท
แกจะมาทำตัวแบบนี้เนี่ยนะ
เราสร้างออฟฟิศของเราจนเป็นหนี้กองพะเนิน เรามีพนักงานที่ต้องดูแล
เพื่อเห็นแก่พวกเขา ผมไม่ทำหรอก
ผมอยากรักษาศักดิ์ศรี ในฐานะสถาปนิกของพวกเขาเอาไว้
ไอ้โง่เอ๊ย รู้ไหมว่าจริงๆ พวกเขาต้องการอะไร
พวกเขาไม่ต้องการความรู้สึกที่จับต้องไม่ได้
พวกเขาต้องการแรงจูงใจเป็นชิ้นเป็นอัน การได้ขึ้นเงินเดือน
ถ้าอยากทำให้ได้ เราก็ต้องมีเงิน
บริษัทต้องไปได้สวย
งั้นพี่อยากขายวิญญาณแลกเงินงั้นสิ
นั่นดีที่สุดแล้วสำหรับบริษัทเราจริงๆ เหรอ
แล้วแกล่ะ
แกทำอะไรเพื่อบริษัทบ้างหรือเปล่า
แกไม่สนใจโครงการที่พักผู้สูงวัย
- แกเอาแต่ดูสระว่ายน้ำนั่น - หา
โครงการที่พักผู้สูงวัยมูลค่าเป็นพันๆ หมื่นๆ ล้าน กับอีแค่การปรับปรุงโรงยิมธรรมดา
มันเทียบกันได้หรือเปล่าเถอะ
แกเอาความรู้สึกส่วนตัวมาปะปนกับงาน
พี่
ไอ้สระว่ายน้ำเวรนั่นมันทำให้แกนึกถึงอดีต…
คือว่า… ฟังนะ ซึงฮโย…
ผมไปดีกว่า
เดี๋ยว…
เยี่ยมไปเลย
ทำได้ดีมาก
เก่งมากทุกคน
ดีใจจังที่โดฮยอนอาการดีขึ้นแล้ว
ทั้งหมดนี้เพราะหัวหน้ายอนเลยนะคะ
ฉันถนัดด้านนี้พอดีน่ะ
ตอนแรกที่เซยุนถูกวินิจฉัยว่าเป็นโรคลมชัก
ฉันก็นึกว่าโลกจะถล่มซะแล้ว
มันคงเป็นภารกิจที่สวรรค์ส่งมาท้าทาย เพื่อให้เราเป็นหน่วยกู้ภัยที่เก่งขึ้นละมั้ง
- เซยุนคือของขวัญจากสวรรค์ค่ะ - อยู่แล้วสิ
พลเมืองดีที่ช่วยเคลียร์ถนนให้เราเป็นใครกันนะ
- ตรงสเปคฉันเลย - เอ๋
ปกติฉันชอบพวกหนุ่มๆ ขาลุยมากกว่า
แต่ไม่แล้วละ
คนที่เงียบๆ แต่แพชชั่นเต็มเปี่ยม
มาดขรึมแต่เด็ดเดี่ยว
เฮ้อ แบบนั้นเซ็กซี่จริงๆ นะ
ครั้งแรกเลยนะที่เธอเห็นใครเซ็กซี่ นอกจากไอรอนแมน
ไม่สิ เธอเคยบอกว่าสไปเดอร์-แมนก็เซ็กซี่
มัดกล้ามใต้เสื้อรัดๆ น่ะ…
ด้านหลังเสื้อเขาเขียนว่าอะไรนะ โคลนอะไรสักอย่าง
"ผมรักคุณนะ หาดโคลน"
เออ จริงด้วย
งั้นเขาก็ต้องเป็นหาดโคลนแมน ไอรอนแมน สไปเดอร์-แมน หาดโคลนแมน
หาดโคลนแมน
มีใครเห็นทะเบียนรถของหาดโคลนแมนบ้าง
โทษที ผมน่าจะดูไว้ ตอนนั้นมันวุ่นวายมากเลย
คุณน่าจะดูไว้ ทีนี้ฉันจะหาเขายังไงล่ะ
หัวหน้าจอง มีของมาส่งครับ
อุ๊ยตาย ขอบคุณมากนะ
- อะไรเนี่ย - อะไรน่ะ
ต๊อกเหรอ กำลังหิวพอดี
ขอกินหน่อยได้ไหม
แป๊บนะ ขอดูก่อนว่าใครส่งมา
นี่ไง
- มีการ์ดมาด้วย - นี่ไงล่ะ
โอเค
โธ่เอ๊ย รอก่อนสิ
ขอบคุณมากสำหรับคราวก่อน
ผมสัญญาไว้ว่าจะติดต่อไปใช่ไหมล่ะ คุณกู้ภัยจองโมอึม
เอ๊ะ
รู้ชื่อฉันได้ไงเนี่ย
แต่ทำไมต้องส่งต๊อกมาด้วย ยิ่งทำให้คอแห้งน่ะสิ
แบ่งกันบ้างสิ
อร่อยจัง
คุณแบซอกรยู
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีค่ะ
ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ฉันอีจินยอง
- ขอบคุณค่ะ - ที่ฉันโทรไปทำให้คุณแปลกใจหรือเปล่าคะ
ไม่เลยค่ะ
ที่จริงให้ฉันไปหาคุณก็ได้ ขอบคุณที่อุตส่าห์มาถึงแถวบ้านฉันนะคะ
ไม่เป็นไรเลยค่ะ
ฉันสิที่ควรมาหาคนน่านับถือแบบคุณ
แต่ได้เบอร์ฉันจากไหนเหรอคะ
เรดาร์ฉันแรงน่ะค่ะ
ฉันได้ข่าวว่ามีคนเก่งกลับมาที่เกาหลี
ก็เลยเริ่มถามใครต่อใครดู
ยอกันเกินไปแล้ว ขอบคุณค่ะ
ฉันพูดจริงนะคะ
ถ้าคุณไม่ขัดข้อง
ขอถามได้ไหมคะว่าทำไมคุณถึงลาออกจากเกรป
แล้วกลับมาแบบนี้
ฉันมีเหตุผลส่วนตัวให้กลับบ้านค่ะ
อ๋อ
แล้วคุณทำงานที่เกรปมานานแค่ไหนนะ
ฉันเข้าบริษัทในปี 2015
แล้วลาออกอย่างเป็นทางการเดือนที่แล้วค่ะ
งั้นก็สิบปีสินะ
ไม่ค่ะ ฉันลาพักหนึ่งปีระหว่างนั้น
เหรอคะ
ค่ะ ตอนฉันอายุ 30
เพราะเหตุผลส่วนตัวด้วยหรือเปล่าคะ
ค่ะ
อายุ 30 ก็แบบนั้นละค่ะ
ฉันเองก็เปลี่ยนงานตอนอายุเท่านั้น
อาชีพกับพอร์ตโฟลิโอของคุณน่าประทับใจมาก
ฉันคิดว่าไม่น่ามีปัญหาอะไร
ตำแหน่งที่ฉันอยากเสนอคือที่เซเรนดิพิตี้…
แบซอกรยู
ทำไมแต่งตัวแบบนั้นล่ะ
อะไรเนี่ย
ทำไมชอบโผล่มาแบบนี้ล่ะ
เพราะบ้านเราอยู่ย่านเดียวกันไง
ฉันก็ไม่ได้แฮปปี้หรอกนะ
ก็ไม่ต่างกันหรอกย่ะ
จะไปไหนก็ไปไป๊
เธอจะไปไหน
ไปดมกลิ่นกาแฟให้หายง่วง
เธอบ้าบิ่นกว่าเดิมได้ไงเนี่ย
กล้าชะมัด
- ดื่มไหม - เธอดื่มจากกระบวยนั่นแล้ว
- ล้างให้ด้วยสิ - ฉันสกปรกหรือไง
ก็ไม่ได้ดูสะอาดนักหรอก
- ปัดโธ่ - อุ๊ย
ถามจริง
- นี่สาดน้ำใส่ฉันเหรอ - เปล่า มือมันลื่นต่างหาก
คอยดูเถอะ
จะสาดคืนเหรอ ประเทศเราขาดแคลนน้ำอยู่นะ
เพราะรักษ์โลกหรอกนะ
ทีนี้จะไปไหนอีก
ทำไมเป็นคนทำอะไรคาดเดาไม่ได้สักอย่างเลยเนี่ย
ฉันเอาแต่นอนเฉยๆ ทั้งวัน จนสูญเสียมวลกล้ามเนื้อน่ะ
เลยจะสร้างคืนมา
เธอมีมวลกล้ามเนื้อให้สูญเสียด้วยเหรอ
แล้วแต่งตัวเหมาะไหมนั่น
ก็เหมาะจนตอนนี้นั่นแหละ
เมื่อกี้ฉันไปเจอแมวมองหาพนักงานมา
- ทำไมเหรอ - ไม่รู้สิ
ไม่รู้เขาไปได้เบอร์ฉันมาจากไหน
คนเก่งมีพรสวรรค์ก็งี้แหละ
แล้วเขาว่าไง
เขาเสนอตำแหน่งให้ฉันสองสามที่
จีแอลโอโคเรียกับเซเรนดิพิตี้
เงื่อนไขก็ดีมากเลย
เงินไม่สูงเท่างานก่อน แต่ก็ดีใช้ได้
เหรอ
งานแบบเดียวกับที่ฉันเคยทำ
ฉันจะปรับตัวได้เร็ว
เยี่ยมเลยเนอะ
เธออยากทำไหมล่ะ
- หือ - เธออยากทำงานแบบนั้นอีกไหม
งานก็คืองานนั่นแหละ
- จะสำคัญตรงไหนว่าฉันอยากทำหรือเปล่า - ไม่จริงนะ
นี่งานของเธอนะ ทำสิ่งที่เธออยากทำสิ
คนเราจะทำแต่สิ่งที่อยากทำได้ยังไง
ทำไมจะไม่ได้
ทำไมทุกคนต้องทนยอมรับความจริงอยู่ได้
เธอพูดเองว่าชีวิตเธอร้อนระอุจนเกินรับไหว
- เธอพูดเองว่าอยากปิดเปิดเครื่องใหม่ - ก็ใช่ แต่…
นี่น่ะเหรอความกล้าของเธอ กลับมาหาชีวิตเก่าเนี่ยนะ
- ถ้าใช่แล้วไงล่ะ นายมายุ่งอะไรด้วย - คิดว่าฉันไม่รู้จักเธอหรือไง
เธอตาเป็นประกายเวลาอยากทำอะไร
แถมยังกระทืบเท้าด้วยความตื่นเต้น แต่ตอนนี้ฉันไม่เห็นอาการพวกนั้นเลย
นายยังเห็นฉันเป็นเด็กวัยรุ่นหรือไง
อย่าทำเหมือนรู้จักฉัน เพราะเราเป็นเพื่อนสมัยเด็กกันนะ
ฉันแค่อยากให้เธอเจอความฝันที่แท้จริงของเธอ
ความฝันเหรอ ความฝันเนี่ยนะ
คิดว่าคนเราจะมีความฝันกันได้เฉยๆ หรือไง
มีแต่คนที่มีทางเลือกให้ค้นหาความฝัน ถึงจะฝันได้เท่านั้นแหละ
คนที่มีโอกาสให้ล้มแล้วลุกขึ้นได้อีกครั้ง ถึงจะไล่ตามความฝันได้
นายจะไปรู้อะไรในเมื่อนายก็อยู่ดีมีสุข
ท่ามกลางอากาศปลอดโปร่งโล่งสบาย สุดแสนจะสมบูรณ์แบบ
ขณะที่ฉันเจอความอบอุ่นแค่ช่วงสั้นๆ ชีวิตส่วนใหญ่ฉันก็เหมือนอยู่ในไซบีเรีย
หนาวจับใจ ลมก็แรงบาดผิว เจอทั้งหิมะ ฝน ลูกเห็บ
- รู้ไหมว่ามันเป็นยังไง - ฉันรู้สิ
ฉันเองก็เคยเจอฤดูหนาวแบบนั้น
นึกว่าเธอจะจำได้ซะอีก
ตกใจหมด
- มาทำอะไร - ฉันรอนายอยู่
แตกเนื้อหนุ่มหรือไง ทำไมเสียงห้าวแบบนั้น
ฉันจะปล่อยผ่าน เพราะนี่วันแรกที่นายติดทีมชาติหรอกนะ
ทำอะไรน่ะ เธอทำอะไรแปลกๆ อีกแล้วเหรอ
ของขวัญต่างหากย่ะ
ผ้าเช็ดตัวเนี่ยนะของขวัญ
เออ คลี่ออกสิ
(ชเวซึงฮโย โอลิมปิกกรุงปักกิ่ง 2008 มุ่งคว้าเหรียญทอง)
เอาจริงดิ
เจ๋งเนอะ
ฉันขอให้เขาปักให้แบบนั้น
- พกไปที่ศูนย์ฝึกด้วยนะ - ไม่มีทาง
ถ้ามีคนเห็นเข้าล่ะ
ก็ได้ ฉันจะพกไป พอใจหรือยัง
ดูแลตัวเองนะ คว้าชัยชนะมาให้ประเทศชาติซะ
ฉันไม่ได้จะไปแข่งโอลิมปิกพรุ่งนี้ซะหน่อย
โชคดีนะ สู้ๆ
โชคดีนะ
นายทำได้
(เราจะตอบแทนกำลังใจคุณ ด้วยเหรียญรางวัล)
ข่าวร้ายครับ
ชเวซึงฮโยซึ่งติดทีมโอลิมปิกด้วยการคว้าชัยชนะ
การแข่งขันว่ายน้ำระดับชาติประจำปี 2007
ประสบอุบัติเหตุ
- ซึงฮโยไม่เป็นไรจ้ะ - ซึงฮโย…
ซึงฮโย…
ไม่เป็นไรนะ
ไม่เป็นไร ไม่เป็นไรจ้ะ
ไม่เป็นไรนะจ๊ะ
พอเข้ารับการฟื้นฟูสมรรถภาพ ลูกจะกลับมาเดินได้อีก
พ่อไม่คิดว่าลูกจะยัง…
เป็นนักกีฬาต่อไปได้
ฉันรู้สิ
ฉันเองก็เคยเจอฤดูหนาวแบบนั้น
นึกว่าเธอจะจำได้ซะอีก
(อเทลิเยร์ อิน)
ลืมมือถือไว้ในออฟฟิศแฮะ
ได้ข่าวว่าพวกรุ่นพี่ทะเลาะกัน
ประธานยุนบอกฉันแล้ว
เขาจะบอกเธอทำไมเนี่ย
ฉันให้คำปรึกษาเก่งนะคะ
ฉันฟังเรื่องจากทั้งสองฝั่งแล้ว
ฉันว่ารุ่นพี่พูดถูก
แอบขโมยผลงานเนี่ยนะ ดูถูกกันชัดๆ
ยิ่งกว่านั้น คนเราควรมองไปเบื้องหน้า
ในไม่ช้าบริษัทเราจะรุ่งเรือง
เรายอมให้การขโมยผลงานมาล่มเราไม่ได้
- นี่เธอเข้าข้างฉันเหรอ - ขอฉันพูดให้จบก่อนนะคะ
แต่ประธานยุนเองก็พูดถูกเหมือนกัน
ฉันอยากทำงานเก้าโมงเช้าถึงหกโมงเย็น แล้วได้เงินเดือนดีๆ
ถ้าจะทำให้ได้ บริษัทก็ต้องไปได้สวย
เราต้องจ้างคนเพิ่มด้วย
เพราะลักษณะของงานสถาปนิก เราจึงต้องตามใจลูกค้าอยู่เสมอ
แต่รุ่นพี่ไม่รู้วิธีตามใจคน
รุ่นพี่อาจจะย่ามใจเกินไป
เมื่อวานก็ได้ยินแบบเดียวกันนี้เลย
ไม่ว่าจะเป็นใคร เขาก็พูดถูกค่ะ
- มันจริงนะคะ - อะไรนะ
รุ่นพี่น่ะ
ดีเลิศประเสริฐศรี
พูดจาก็นุ่มนวลรื่นหูอย่างกับร่ายบทกวี
และชอบความฝันมากกว่าความเป็นจริง ยึดมั่นในอุดมคติ
บางครั้งรุ่นพี่มีทิฐิ
แต่รู้ไหมคะว่ามันมาจากไหน
มันมาจากพริวิเลจไงคะ
ความฝันเนี่ยนะ
คิดว่าคนเราจะมีความฝันกันได้เฉยๆ หรือไง
มีแต่คนที่มีทางเลือกให้ค้นหาความฝัน ถึงจะฝันได้เท่านั้นแหละ
คนที่มีโอกาสให้ล้มแล้วลุกขึ้นได้อีกครั้ง ถึงจะไล่ตามความฝันได้
สรุปก็คือ เพื่อเห็นแก่ความก้าวหน้า และความรุ่งเรืองของอเทลิเยร์ อิน
ฉันอยากเห็นความสามัคคีกันอย่างงดงาม ระหว่างประธานทั้งคู่
ขอบอกไว้นะคะ ประธานยุนน่ะ
ยืนอยู่หน้าออฟฟิศรุ่นพี่อยู่นานเลย
- เธอเป็นที่ปรึกษาที่ดีจริงๆ - ฉันรู้ค่ะ
เข้ามาสิ
ดูเหมือนเมื่อกี้นี้พี่อดกินกาแฟเพราะผมนะ
อ๋อ ขอบใจ
ผมขอโทษเรื่องเมื่อวานนะครับ
ผมทำให้พี่ลำบากใจ
ไม่เป็นไรหรอก
ฉันรู้ว่านั่นไม่ใช่การตัดสินใจที่ดี แต่ก็ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้
ฉันละอายใจจริงๆ
พอเลย พี่พูดอะไรน่ะ
ผมสิที่เห็นแก่ตัวเพราะเหตุผลส่วนตัว พี่พูดถูกนะ
ผมอยากทำสระว่ายน้ำมากกว่า
ผมนึกว่ามันเป็นโอกาสให้ผมได้ปล่อยวางน่ะ
ฉันเข้าใจนะ และฉันก็คิดมาแล้ว
ฉันลองไปคิดดูว่าแกต้องรู้สึกยังไงตอนที่เลิกว่ายน้ำ
ไม่มีอะไรเทียบได้เลย
นายุนเพิ่งบอกผม…
เราคงพังกันทั้งคู่ถ้าเปิดบริษัทแยกกัน
หา
บอกว่าเราควรสามัคคีกันไว้ถ้าไม่อยากอดตาย
แม่นั่นพูดจาตามใจปากจริงๆ
คนรุ่นมิลเลนเนียลกับเจนซีนี่ต่างกันชะมัด
พี่เป็นคนเจ๋งนะ
แต่อย่าพูดถึงกลุ่มคนรุ่นใหม่แบบนั้นดีกว่า
เอ๊ะ
มีแต่คนแก่ที่พูดจาแบบนั้นน่ะ
พวกเด็กๆ ไม่แคร์กันหรอก
อย่าเหมารวมเป็นรุ่นๆ แบบนั้น
งั้นแกไม่ชอบฉันเหรอ
แกจะไม่ทำงานกับฉันเหรอ
ทำสิ ทำไมจะไม่ทำ
เออน่า ฉันรู้อยู่แล้วว่าแกจะทำ
กระแซะใกล้เกินไปแล้ว
- ผมเดินไม่ได้ - โอเค
- ผมขอโทษจริงๆ เรื่องเมื่อวานนี้ - ไม่ ฉันสิต้องขอโทษ
เอาๆ
งั้นความฝันเดิมคืออะไรคะ
ความฝันเหรอคะ
ค่ะ สมัยพี่อยู่ม.ปลาย พี่อยากเป็นอะไรคะ
พอต้องตอบแล้ว พี่ไม่รู้จริงๆ ค่ะ
สมัยนั้น ความฝันของพี่คือการได้ที่หนึ่งทุกเรื่อง
พี่อยากเป็นลูกสาวที่แม่ภูมิใจ
พี่อยากให้พวกครูชมเชย
พี่อยากให้ทุกคนรู้จักพี่
พอนึกย้อนกลับไปตอนนี้ พี่ก็สงสารตัวเองนิดหน่อยนะ
ทำไมครับ
พี่ใส่ใจว่าคนอื่นจะมองพี่ยังไง
และพี่ว่าพี่ไม่ได้ให้ความสนใจกับตัวเองน่ะ
(ทีมหาบุคลากรที่จีแอลโอโคเรีย กับเซเรนดิพิตี้อยากสัมภาษณ์ทั้งคู่)
ยัยฮีโร่หัวทึบประจำบ้านเราฟื้นจนได้สินะ
หิวจัง
หิวเหรอ
แม่เพิ่งหุงข้าว ต้องรอสักพักนะ
กินต๊อกบนโต๊ะไปก่อนสิ
เอ๊ะ
กินต๊อกบ่อยจนหน้าจะเป็นก้อนต๊อกแล้วเนี่ย
มาจากไหนเหรอคะ
เพื่อนบ้านใหม่ที่เพิ่งย้ายมาน่ะ
นี่ แม่เคยเป็นนายหน้าให้บ้านหลังนั้นนะ
ประกาศขายอยู่เป็นชาติแต่ก็ไม่มีคนซื้อ
แม่งี้กังวลเลย ดีจังเนอะ
อร่อยไหม
ค่ะ
นั่นซอกรยูเหรอ
ครูยูเหรอคะ
ชาลูกแพร์กับดอกระฆังจ้ะ ทำให้ชุ่มคอน่ะ
ขอบคุณค่ะ
เมื่อกี้ขอโทษนะคะ หนูทำครูกลัวหรือเปล่า
ไม่เป็นไรจ้ะ หนาวสันหลังแบบนี้ หน้าร้อนครูจะได้สบาย
ว่าแต่เธอหาอะไรอยู่น่ะ
แคปซูลเวลาค่ะ
หนูกับซึงฮโยกับโมอึมเคยฝังเอาไว้
พวกเธอทำอะไรน่ารักกุ๊กกิ๊กแบบนั้นด้วยเหรอ
แต่เธอหาไม่เจอนี่จ๊ะ
คงดีแล้วละค่ะ
หนูนึกว่าหนูจะเจอคำตอบถ้าได้เห็นมัน
แต่มันคงทำให้หนูสับสนยิ่งกว่าเดิม
เอ๊ะ
ครูยูคะ
หนูโกหกครูค่ะ
หนูไม่ได้ทำงานที่เกรปแล้ว
หนูลาออกมาแล้วค่ะ
บอกตามตรง หนูไม่รู้ว่าหนูลาออก หรือเผ่นหนีออกมา
ซอกรยู เธอทำอะไรได้ดีมาตลอด
ครูถึงได้เป็นห่วงเธอ
ถ้าเธอทำอะไรได้ไม่ดีขึ้นมาล่ะ
ถ้างั้นเธอจะทำยังไง
ครูว่าครูไม่เคยสอนเรื่องนั้นให้เธอ
แต่แล้วครูก็คิดได้หลังจากเป็นครูมานาน
เด็กๆ น่ะโตขึ้นเรื่อยๆ
ถึงครูจะไม่ได้สอนพวกเขา
พวกเขาก็จะหาคำตอบได้สักทางอยู่ดี
มีคำตอบที่เธอคิดไว้ตอนที่ลาออกมาหรือเปล่า
งั้นก็อย่าเปลี่ยนใจล่ะ เชื่อมั่นในทางเลือกของตัวเองแล้วเดินหน้าต่อไป
การเปลี่ยนใจจะผิดพลาดเสมอ
ครูพูดถูกค่ะ
เสร็จแล้วไปที่สระว่ายน้ำสิจ๊ะ
ครูว่าซึงฮโยอยู่ที่นั่นนะ
ค่ะ
นี่ ชเวซึงฮโย
นายเจอแคปซูลเวลาหรือเปล่า
ตกใจหมด มาทำอะไรที่นี่
ฉันสิต้องถามนาย
นี่ ถืออะไรอยู่น่ะ นั่นจดหมายของฉันเหรอ
"ถึงแบซอกรยูในอีกสิบปีข้างหน้า
หวัดดีจ้ะ
- ฉันคือแบซอกรยูที่เก่งที่สุด…" - นี่
- "และสวยที่สุด" - อย่าอ่านนะ เฮ้ย
- "ฉันในอนาคตเป็นยังไงเหรอ" - นายตายแน่
"ฉันถูกจำคุกอยู่ในห้องเรียน เพราะความผิดของการเป็นนักเรียน"
- อย่าวิ่งสิ เดี๋ยวลื่นล้มหรอก - อย่านะ
- อย่าอ่านจดหมายฉันนะ - "เครื่องแบบนักเรียนคือชุดนักโทษ"
บ้าชัดๆ ฉันเขียนอะไรลงไปเนี่ย
- เฮ้ย - "ฉันได้การบ้านเป็นบทลงโทษ"
- "ฉันจะถูกปล่อยตัวเมื่อเรียนจบ" - เอามานะ
"เธอรู้ใช่ไหมว่าดีที่สุดกับที่หนึ่ง
- คือสิ่งเดียวกัน" - บ้าเอ๊ย
- "ถ้าเธอทำดีที่สุด" - เฮ้ย
"เธอก็คงได้ที่หนึ่ง"
บอกให้หยุดไง
เราน่าจะฝังมันไว้ต่อนะ
อาจจะถูกบรรจุลงตำราเรียนก็ได้ ถ้ามีใครมาเจอทีหลัง
ข้อความที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ สมบัติล้ำค่าของแท้เลย
สมบัติกะผีน่ะสิ เอามานะ
เอามา
จะบ้าหรือไง
ขี้โกงนี่หว่า
โดดหนีทั้งๆ ที่รู้ว่าฉันว่ายน้ำไม่เป็นงั้นเหรอ
งั้นก็มาแย่งไปสิ
ไม่เอา ฉันกลัวน้ำ
รู้หรือเปล่า
หลังจากฉันเลิกว่ายน้ำ
นี่ครั้งแรกเลยนะที่ฉันได้ลงสระ
โอ้โห ทำไมเพิ่งมาลงเอาตอนนี้นะ
รู้สึกดีจัง
นี่ ฉันไม่ได้ตั้งใจที่พูดไปก่อนหน้านี้…
จำได้ไหม
ตอนที่ฉันว่ายน้ำไม่ได้แล้ว
และเอาแต่หมกตัวอยู่ในห้อง
ซึงฮโย ทำอะไรอยู่น่ะ
ฉันซื้อการ์ตูนมา มาอ่านด้วยกันเถอะ
แล้วฉันจะทำรามยอนให้นายนะ
ไม่ใส่ไข่ แบบที่นายชอบไง
ทำอะไรน่ะ เฮ้ย
ผลักทำไมเนี่ย จะอ่านการ์ตูน
ซึงฮโย อย่างน้อยก็เอาการ์ตูนฉันมาก่อน
คิดว่าล็อกประตูแล้วฉันจะเข้ามาไม่ได้เหรอ
ฉันรู้ว่ากุญแจอยู่ในลิ้นชักชั้นแรก ของชั้นวางรองเท้า
โอเค ไม่เอารามยอน เดี๋ยวซื้อบาร์บีคิวมาให้
ฉันเลี้ยงเอง เนื้อนะ แบบนั้นเป็นไง
นี่ เดี๋ยวสิ เฮ้ย
เฮ้ย คิดว่าฉันจะยอมแพ้ง่ายๆ เหรอ
ทำอะไรน่ะ
แม่เจ้า
- เอาจริงดิ - ฉันตกใจจริงๆ นะ
เธอทำอะไรน่ะ
หลบไป
ไม่เอาน่า
หลบไปสิ
ยัยบ้าเอ๊ย
นี่หัวเราะอยู่จริงๆ เหรอ
ปีนขึ้นมาแบบนั้นทำไม
เดี๋ยวได้คอหักตายหรอก
แล้วนายล็อกประตูห้องทำไมล่ะ ตาเบื๊อก
ฉันเกือบตายเพราะนายเลยนะ
ฉันเพิ่งช่วยชีวิตเธอนะ ยัยคนเนรคุณ
เธอนี่มันคนบ้าชัดๆ
ถ้าฉันเป็นคนบ้า แล้วนายเป็น หมีแห่งเกาหลีหรือไง
คิดว่านายจะกลายร่างเป็นคน หลังจากอยู่ในถ้ำครบ 100 ปีงั้นเหรอ
ไอ้ซากหมึกดึกดำบรรพ์ เลิกถดถอยกลับไปเป็นเด็กติดเตียงซะที
เด็กติดเตียงงั้นเหรอ
เธอนั่นแหละที่เหมือนมนุษย์วานร
สมองไม่พัฒนาหรือไง
แยกไม่ออกเหรอว่าอะไรทำได้อะไรทำไม่ได้
กลิ่นอะไรเนี่ย
จิงจูฉ่ายกับกระเทียมเหรอ ไม่สิ
กลิ่นตัวนายต่างหาก
ฉันไม่เห็นได้กลิ่นอะไร
หุบปากแล้วไสหัวไปซะ มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย
ถ้าฉันไสหัวไป นายจะนั่งจ้องผนัง เป็นไอ้ขี้แพ้อีกหรือเปล่า
- ไอ้ขี้แพ้เหรอ - ใช่ ไอ้ขี้แพ้สมองกลวง
- หยุดนะ - ไม่
ไอ้ซื่อบื้อ ไอ้ขี้แพ้เฮงซวยตัวเอ้ที่สุดในโลก
- อย่าพูดหยาบสิ - มันจะทำไม
นายน่าจะกินข้าวจากชามข้าวหมาซะเลย
เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย บอกว่าอย่าพูดหยาบไง
นายมันไอ้ขี้แพ้ สมองหมาปัญญาควาย
ก็บอกว่าอย่าพูดหยาบ
เป็นเด็กห้าขวบหรือไงยะ
ไอ้โง่เง่า…
ให้ตายสิ บอกให้หยุดไงวะ
คิดว่าตัวเองเจ๋งนักสินะ
นายมันไอ้งั่งน่ารำคาญ เส็งเคร็งเฮงซวย
แค่นี้ฉันก็รู้สึกห่วยแตกพอแล้ว
- จะมาด่ากันทำไมเนี่ย - นายทำตัวงี่เง่าเองนี่หว่า
ฉันบาดเจ็บอยู่ ทำอะไรก็ไม่ได้
ทำไมต้องมาด่ากันด้วยวะ รู้หรือเปล่าเถอะว่าฉันรู้สึกยังไง
รู้สถานการณ์ของฉันบ้างไหมเนี่ย
รู้สึกดีขึ้นหรือยังล่ะ
ได้ยินเสียงนายครั้งแรก ในรอบหนึ่งเดือนเลยเนี่ย
แล้วไง
เดี๋ยวดิ พกขวานมาด้วยทำไมเนี่ย
ขืนนายล็อกประตูอีก
ฉันพังเข้ามาแน่ๆ
เวรเอ๊ย
เธอเป็นคนแบบนั้น
ยัยบ้าที่เหวี่ยงขวานใส่หมีที่ขังตัวเองอยู่ในถ้ำ
นั่นแหละตัวตนของเธอ
เลิกกลัวซะที ไม่เห็นเหมาะกับเธอเลย
- นั่นปลอบใจแล้วเหรอ - กากอะ
ว่าไงนะ
ซอกรยูคนเก่าทั้งมีชีวิตชีวาทั้งกระตือรือร้น
แต่เธอตอนนี้น่ะจืดชืดเป็นบ้า
ไม่สนุก แถมยังน่าเบื่อ
ถอนคำพูดเดี๋ยวนี้เลยนะ
โอ๊ย
นี่…
นี่
เดี๋ยวสิ เฮ้ย
ช่วยด้วย
ช่วยที
ฉันจับไว้แล้ว ไม่ตายหรอกน่า ไม่เป็นไร
ให้ตายเหอะ
จะโดดลงมาทำไมถ้าว่ายน้ำไม่เป็น
ก็มายั่วโมโหฉันก่อนทำไมล่ะ
- รู้ไหมว่าทำไมถึงจม - ไม่
เพราะเธอเกร็งตัวอยู่ไง ผ่อนคลายหน่อย ผ่อนคลายสิ
ขนาดตอนฉีดยาฉันยังผ่อนคลายไม่ได้ จะให้ผ่อนคลายตอนนี้ได้ไงล่ะ
เดี๋ยวนะ แค่… เออ สมมติว่าเธอเป็นแมงกระพรุนสิ
แกว่งแขนขา ใช่ ปล่อยตัวไปกับน้ำ
- แกว่งแบบนี้เหรอ - เออ
นั่นแหละ แบบนั้นเลย
อะไรเนี่ย การสมมติว่าตัวเอง เป็นแมงกะพรุนได้ผลด้วยแฮะ
- มันได้ผล ใช่ - มันได้ผล
มันไม่ได้ผล ไม่แล้ว ไม่ได้ผล
อย่ากดหัว
โอ๊ย น้ำเข้าปากฉันด้วย
อย่าหยุมหัวฉันสิ
นี่ฉันลอยน้ำอยู่จริงๆ เหรอ
เจ๋งเป็นบ้า ว้าว รู้สึกแปลกจัง
เวลานี้ยังจะพูดไม่หยุดอีกเนี่ยนะ
ปล่อยตัวนิ่งๆ ไปในน้ำ
นี่ ซึงฮโย
อะไร
ที่จริงฉันกังวลนะ
ฉันอยากลาออกเพราะฉันเหนื่อย
ฉันอยากพักแล้วฝันถึงชีวิตใหม่
แต่ว่า…
ฉันรู้สึกเหมือนคนไร้ค่าถ้าไม่มีภูมิหลังที่เกรป
ทุกคนกำลังเดินหน้า
แต่มีฉันคนเดียวที่หยุดเดิน
นั่นแหละที่ฉันรู้สึกหลังจากเลิกว่ายน้ำ
เสียงสัญญาณปล่อยตัวดังขึ้นแล้ว
แต่ฉันรู้สึกเหมือนฉันยืนอยู่คนเดียวที่เส้นเริ่มต้น
ฉันนึกว่า
"คงยากจะหาสถานที่ ที่เราจะว่ายน้ำอย่างอิสระได้อีกครั้ง"
แต่นายก็หามันเจอ
ฉันรู้
ฉันยังหาเจอ ทำไมเธอจะหาไม่เจอ
ฉันเกลียดการลงน้ำ แต่ก็โดดกลับลงมาได้อีกครั้ง
นายคิดงั้นเหรอ
ฉันก็ว่ายน้ำในที่ใหม่ๆ ได้เหมือนกันเหรอ
แหงอยู่แล้วสิ
นี่ ฉันแค่สงสัย
สมมตินะ
ถ้านายกลับไปว่ายน้ำได้อีกครั้ง
ถ้าเป็นอย่างนั้น
นายก็ยังจะเป็นสถาปนิกต่อไปเหรอ
ใช่
- จริงดิ - แหงสิ
แล้วเธอล่ะ
- อะไร - สมมตินะ
ถ้าเธอย้อนเวลากลับไปก่อนที่เธอจะลาออก
ถ้าเธอกลับไปที่เกรปได้
เธอจะกลับไปไหม
ไม่
ขอถามอีกข้อ
สมมตินะ
ถ้าเธอย้อนเวลากลับไป ก่อนจะล้มเลิกการแต่งงาน
เธอจะทำยังไง
ไม่ ฉันจะไม่กลับไป
งั้นก็ได้
เราจะเขียนจดหมายถึงตัวเรา ในอนาคตอีกสิบปีข้างหน้า
อือ
ต้องเขียนด้วยเหรอ
เงียบซะแล้วเขียนไปเถอะย่ะ
อีกสิบปีมาเปิดอ่านกันนะ
ถ้าใครเปิดอ่านก่อนหน้านั้น ขอให้โชคร้ายไปอีกพันปีเลย
เกี่ยวก้อยสัญญาเลยนะ
หวัดดีจ้ะ แบซอกรยูในอีกสิบปีข้างหน้า
ฉันคือแบซอกรยูที่เก่งที่สุดและสวยที่สุดไงล่ะ
ถ้าเทคโนโลยีก้าวหน้าจนฉันยิงใยออกมาได้ล่ะ
มีข่าวลือว่าเราปีนไต่เพดานได้
สิบปีต่อจากนี้รู้สึกนานชะมัด
ป่านนั้น นายคงสารภาพความรู้สึก กับซอกรยูแล้วสินะ
(เส้นหยุด)
(เส้นเริ่มต้น)
(รักอยู่ประตูถัดไป)
แต่ฉันทิ้งหลักฐานไว้แบบนั้นได้ไงเนี่ย
ความรู้สึกพวกนั้นมันหมดอายุไปนานแล้ว
ตกลงได้เปิดอ่านหรือยังล่ะ
ฉันขุดขึ้นมาคืนนั้นเลย ฉันอยากรู้น่ะ
เกรปติดต่อเรามา
ผมเพิ่งย้ายมาไม่นาน ดีใจที่ได้เจอนะครับ
เหรอคะ
คุณอีกละ
นี่ก็เรื่องบังเอิญด้วยเหรอ
ไม่ว่านายจะพยายามแค่ไหน
ก็เสียเวลาเปล่านั่นแหละ
อย่าพูดถึงการทุ่มเททำงานของฉันแบบนั้นนะ
ซอกรยู
ซึงฮโย
เมื่อกี้พูดว่าอะไรวะ
คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี