MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Żeński akademik?
Oszalałaś?
Mam się tam zakraść?
W czym problem?
Faceci moich współlokatorek ciągle tu wpadają.
I mam z nimi grać w pijackie gierki?
Właśnie. Bardzo je tu lubią.
Nauczyłam ich grać w mafię.
- Nieźle im idzie. - No weź.
Spokojnie. Nikogo dziś nie ma.
- Jesteś sama? - Tak.
Dokąd idziesz?
Bary są już pozamykane.
Poza tym jest drogo.
Zapraszam, ja stawiam!
Dzidzia zaoszczędzi i kupi sobie smakołyki.
Zostaw mnie.
Jesteś już w Stanach, na co masz największą ochotę?
Jeszcze pomyślimy. Chodź!
Narąbiemy się!
To mi się nie podoba.
Aleś ty śliczny!
Wyglądasz jak dziewczyna. Chodź.
Cholera.
Jesteś już w Stanach, na co masz największą ochotę?
Głupek.
Jak myślisz, co tu robię?
BRIAN ZAPOMNIAŁAŚ O NASZEJ RANDCE?
Moja głowa.
Strasznie mnie boli.
Co? Kiedy wstałeś?
No tak.
Przed chwilą.
Dostałaś SMS-a.
Serio?
Od kogo to?
Od mojego chłopaka.
Jestem z nim umówiona. Chodź z nami.
Masz chłopaka?
Tak, od niedawna.
Ma na imię Brian. Amerykański Koreańczyk.
Średnio zna koreański. To takie urocze.
Ledwo pisze.
Naprawdę, to przeurocze. Nie umie nawet napisać „obietnica”.
ODCINEK 5 WRACAM
Czemu tu tak ciemno?
Przez chwilę nic nie mów.
Gdzieś musi być włącznik.
Projektowałeś ten budynek, a nie wiesz, gdzie jest włącznik?
Mam.
Jesteś recydywistką.
Nie chciałam upaść, to normalne.
Recydywistka.
A co było wcześniej?
Rety!
Daj.
Namsan słynie z kotletów wieprzowych.
Po co robiłaś zakupy?
W tak dobry dzień powinno się coś ugotować.
Poczekaj.
To nie ta drama, żebym kupowała ci jedzenie.
Son Ye-jin to ty szanuj.
Pomóc ci?
Umiesz gotować?
Usiądź.
Czemu jesteś taka miła?
Miałem dzwonić po Mo-eum, gdybyś odcięła sobie palec.
Ale to… zielone.
Wygląda jak trawa.
Tylko tyle masz do powiedzenia?
Odebrałaś mi szansę na kotlety, liczyłem chociaż na smażoną wieprzowinę.
Masz gust jak małe dziecko.
Należy jeść żywność sezonową.
Zwłaszcza świeżą zieleninę. Jest równie zdrowa jak żeń-szeń.
Mnóstwo dodatków. Może jeszcze glutaminian sodu?
Tak, glutaminian sodu. Co jeszcze dodałaś?
- Bulion w kostce? - Umiejętności.
Nie wierzę. Czemu to takie dobre?
Dobre? Naprawdę?
Już wiem.
Jestem tak głodny, że nie potrafię obiektywnie ocenić.
Powinnam była zepchnąć cię z góry.
Najpierw daj mi zjeść.
Umrę najedzony.
Naprawdę ci smakuje?
Wyszło mi, co?
Nie jedz tak szybko.
Piękny zapach!
Co to?
Pochwaliłam się swoim talentem.
Czemu przyszłaś tak późno?
Jestem ratowniczką.
Byłam zajęta.
Dobra robota.
Pójdę po coś do picia.
Co? Okej.
Czemu wyszedł tak nagle?
Nie wiem.
- Kto go tam wie? - Jedz.
Wygląda przepysznie.
Szlag.
Czemu Seok-ryu tak dziwnie na mnie patrzyła?
Zamiast mieć wredną minę, była uśmiechnięta.
Wyglądała zbyt sympatycznie.
Naprawdę pysznie to wygląda.
- Jedz. - Zaczekaj.
MAMA
W porządku.
Ja to zrobię.
To twoja mama, nie odbierasz?
Wiem, co mi powie.
Chce mnie wysłać na randkę w ciemno.
- Serio? - Tak.
Sama wycierpiała się ze strony teściów.
Czemu tak jej zależy, żebym wyszła za mąż?
Wiesz, jak było.
Miałam siedem lat, kiedy zmarł tata,
babcia oszalała i winiła moją mamę za jego śmierć.
Dlatego się tu przenieśliśmy.
Wiem.
Nie rozumiem tego.
- Ślub nie zawsze jest rozwiązaniem. - Wiem.
Masz rację.
Dlatego uciekłam, zanim się zaczęło.
Żałuję tylko jednej rzeczy.
Chciałam zobaczyć cię w sukni ślubnej.
Możesz mnie zobaczyć. Chcesz zobaczyć zdjęcia?
- Nie usunęłaś ich? - Nie.
Poświęciłam na nie mnóstwo czasu i pieniędzy.
Miałabym się ich pozbyć?
Jesteś taka ładna.
Też tak uważam.
A to co?
Uśmiechasz się tak, kiedy jesteś naprawdę szczęśliwa.
Wiem, kto zrobił to zdjęcie.
Hej.
Dowiem się, czemu się rozstaliście.
A ty?
Czujesz się już lepiej?
Nie myślisz już o nim?
Myślę.
Wciąż go kocham.
Zostawiłem portfel.
Musiałem się wracać.
Może być piwo?
Nie, mam ochotę na soju.
Chcę się upić.
- Jasne. - Ja poproszę bezalkoholowe.
- I sok. - Co? Dlaczego?
Masz rację. Nie powinnaś się dziś upijać.
Na wszelki wypadek.
Zaczekajcie na mnie z jedzeniem.
Ani gryza beze mnie.
Spójrz na jej nogi. Jak się trzęsą.
Jest wykończona.
Po co ci te 108 ukłonów z samego rana?
To nie na nasze lata. Kolana ci wysiądą.
Przestań. Rany.
Jak tylko mój syn zda egzaminy,
mogą sobie zabrać moje kolana i zrobić na nich rosół.
Nie mów takich rzeczy w świątyni.
Buddyści to wegetarianie. Jedzą wyłącznie warzywa.
To był żart.
Jesteś o coś zła?
- Nie. - Na pewno?
Twoja twarz mówi inaczej.
Coś nie tak z moją twarzą?
Czepiasz się niewinnej koleżanki?
Nie podnoś głosu w obecności Buddy.
Zajmijmy się tym, co zawsze.
Idziemy na lunch?
Co zamawiamy?
Coś z nią nie tak.
Hej.
To dla was.
Dachówki z modlitwami.
Mój syn musi zdać egzaminy,
zanim trafią na dach.
Robiłaś już to kiedyś?
Widziałam, jak się to robi.
Tym piszę?
Tak, śmiało.
PARK KI-HOON O POMYŚLNE ZDANIE EGZAMINÓW
MO-EUM O WYPROWADZKĘ
BAE GEUN-SIK O SUKCES
BAE SEOK-RYU
O POWRÓT DO DAWNEGO STANU
„O wyprowadzkę”?
Hej.
Ma zostać pustelniczką?
Ej!
- Co? - Serio?
Nie o to mi chodzi.
Chce, żeby znalazła męża.
- Rozumiem! - Na litość boską.
BY MÓJ SYN ZAPOMNIAŁ O POGODZENIE SIĘ Z MĘŻEM
Musiałaś się popisać.
Napisałaś po francusku?
Francuski przychodzi mi naturalnie.
Samo tak wyszło.
Jasne.
Mamy tego nie rozumieć.
Nie o to chodzi.
Wszystkie prosimy o łaski dla mężów i dzieci.
Co innego możemy zrobić?
Te łajdaki muszą się postarać, żebyśmy miały spokój.
To prawda.
Łajdaki.
Wróć do dawnego stanu!
Wyprowadź się.
Zdaj egzamin!
Bądź produktywna.
Profesorze!
Idziesz do pracy?
- Wracam z pracy. - Ciężko pracujesz.
Zjesz coś, zanim wrócisz do domu?
Twojej żony raczej nie ma.
- Co? - Siostry Suk…
Chwila, przecież zmieniły nazwę.
Teraz są Lawendą.
Poszły razem na wycieczkę.
Do świątyni.
Ale moja żona jest katoliczką.
- Słucham? - Nic.
Jestem zmęczony. Innym razem.
Jasne. Do widzenia.
Zaczekaj!
Napijmy się jeszcze kiedyś.
Przepraszam, otwarte?
Tak, oczywiście!
Do zobaczenia.
- Jaka retro knajpka. - Zapraszam!
Ten szyld.
Rety!
Nagrywaj.
- Proszę. - Dziękujemy.
- Smacznego. - Proszę pana?
Kręcimy filmik na NerTube. Możemy?
Nagrywać?
Już zaczęliście.
Atmosfera jest rewelacyjna.
Knajpki retro są dziś bardzo w modzie.
Retro?
Nasz kanał ma 100 000 subskrybentów.
Sto tysięcy?
Tak.
Niesamowici jesteście.
Kręćcie jedzenie tak, żeby wyglądało dobrze!
Jasne.
- Nałożę wam więcej. - Nie trzeba.
Wszystko musimy kupić.
- Nie zasponsorować was? - Nie.
Rozumiem.
Musi być uczciwie.
Zdjęcie na miniaturkę.
Znacie się z Tonym? Czemu mi nie powiedziałeś?
Jestem skromnym człowiekiem.
Nie mieszam spraw prywatnych z zawodowymi!
Wiedziałem.
Hej.
Byłeś na miejscu budowy?
Tak.
Co robicie? Co ona tu robi?
Zadzwoniłem do niej.
Chcę z wami porozmawiać.
Chodzi mi o to…
by Seok-ryu dołączyła do nas
w ramach prac nad sklepem Greipa.
- Ja? - Tak.
Jeszcze nie teraz, ale niedługo zaczniemy.
Pozbyliśmy się przeciwności.
Spokojnie możesz do nas wrócić.
Będziesz brać udział w naszych spotkaniach.
- Jestem przeciw. - Co?
Poprosiliśmy o jej pomoc przy tamtym projekcie.
Po prezentacji umowa dobiegła końca.
Nie mamy potrzeby prosić jej o pomoc ponownie.
- Tak myślisz? - Oczywiście.
Ona też ma swoje plany. Nie możemy się jej uwiesić.
Jej plany nie mają związku z pracą.
Nie chcę też, żeby współpracowała ze swoim dawnym pracodawcą.
W sumie masz rację.
Myślałem tylko o nas.
Przepraszam.
Naprawdę bardzo nam pomogłaś.
To drobiazg.
Szkoda, ale chyba czas się rozstać.
Zorganizujmy przyjęcie pożegnalne
i wybierzmy się w jakieś fajne miejsce.
- Brzmi super! - Tak?
Pewnie.
Zaprosimy Na-yun?
Chodźmy wszyscy razem.
Jedzcie, ile chcecie.
Ja stawiam!
Płacisz firmową kartą.
Nic ci nie umknie. To aż bolesne.
Na-yun, rób dużo zdjęć.
Rzadko coś wrzucasz.
Dobrze.
Dzięki.
Jesteś gościem honorowym.
Jedz!
Dziękuję.
To drobiazg.
Zaraz dostaniemy czerwony kawior.
Rzadko się go spotyka.
Koreańczycy za nim nie przepadają.
Serio? Ja lubię kawior.
Ja też.
Lubię wszystko, co ty.
Znowu to samo.
Łososie to ciekawe zwierzęta.
Wykluwają się w rzekach i płyną do oceanu.
Potem wracają do rzeki na tarło.
Instynkt każe im wracać do miejsca narodzin?
Ponoć do dziś nie wiadomo, czemu to robią.
Te ryby żyją przeszłością.
Wypłynęły na głębokie wody. Po co wracać?
Może zostawiły za sobą swoją pierwszą miłość?
Mówiłeś, że lubisz kawior.
Już nie.
Serio? Mam szczęście.
Pozwolę sobie pożreć te łososie, które płyną pod prąd.
Słyszałam, że lubisz powieści online.
Powiedzmy.
Co czytujesz?
Polecisz coś ciekawego?
Ostatnio na topie są powroty do przeszłości.
Główny bohater czegoś żałuje
i wraca, by to naprawić.
Nie czytaj tego, to bez sensu.
Powinniśmy patrzeć w przyszłość.
Po co wracać?
Było, minęło. Lepiej o tym zapomnieć.
Żyć nowym życiem.
Kiedy kolejne danie?
Już za chwilę.
Zepsułeś nastrój.
Nic się nie stało.
Co to?
Sushi z doradą.
Gdzie ta dziewczynka?
Chciałam zapytać, jak ma na imię.
Uważaj, ludzie patrzą.
Co?
Za bardzo świecisz tyłkiem.
Przepraszam.
Szukałem czegoś.
Zgubiłeś coś?
Nie. Szukam czterolistnej koniczyny.
Co?
Kto w dzisiejszych czasach robi coś takiego?
Sprzedają je nawet w internecie.
To ponadczasowy symbol.
Liczą się intencje.
A można je zobaczyć?
Nie zatrzymuję.
Szłam właśnie tutaj.
Niełatwo taką znaleźć.
To dla dziewczyny?
Tak.
- Znalazłam! - Co?
Ale ma trzy listki.
Mam! Tym razem naprawdę!
Raz, dwa, trzy, cztery listki.
A niech mnie.
Jak ją znalazłaś?
Rety…
Mam dobry wzrok i umiem się skupić.
Możesz ją wziąć.
Nie potrzebuję jej.
- Na pewno? - Tak.
Dziękuję.
Dzięki! Cześć!
Cześć.
Zalaminuj ją, zanim ją dasz!
Ciekawe, czy sobie z tym poradzi.
Co za dziwak.
Możesz pracować zaraz po jedzeniu?
Napij się.
Mówiłem, że jestem zajęty. Wracaj do domu.
Najpierw wypiję herbatę.
Chyba mnie tu nie chcesz.
Na pewno nie potrzebujesz mnie przy projekcie?
Jeśli robisz to dla mnie,
to niepotrzebnie.
Znajdę dla ciebie trochę czasu.
Zwariowałaś?
- Co? - Masz odnaleźć swoje marzenie.
Musisz dać z siebie wszystko,
ale ciągle coś cię rozprasza.
Po prostu…
Ja zajmę się swoimi sprawami.
Ty skup się na swoich.
Nie wiń mnie, kiedy ci nie wyjdzie.
Hej.
Chciałam być miła.
- Chcę ci pomóc… - Nie potrzebuję twojej pomocy.
W porządku.
Naprawdę się starałam.
Cały czas myślę o tym, co jest moim marzeniem.
Codziennie.
Naprawdę?
Więc nie myśl, tylko działaj.
Ej!
Gniewasz się o coś?
Wyładowujesz się teraz na mnie?
Chodzi o to, że przez Chrisa straciłeś projekt?
Za kogo mnie masz?
Kopę lat, kochanie.
Nie masz wstydu, że tu przychodzisz.
Nie masz wyrzutów sumienia?
Ani trochę.
Czujesz się przy mnie niezręcznie?
Niekomfortowo.
To dobrze, że jest niekomfortowo.
Jang Tae-hui!
Zostawiłaś go dla innego faceta. Nie kombinuj!
To było niemiłe.
A jeśli jestem tu jako klientka?
Masz dla nas zlecenie?
Tak, mam.
Mogę spytać,
czemu ktoś o twojej pozycji
odwiedził naszą skromną firmę?
Trochę godności.
A opłacę nią rachunki?
Nie przejmuj się nim. Mów dalej.
Słyszeliście o Fresco?
Zajmują się dekoracją wnętrz.
Produkują miski, przybory kuchenne, garnki i sprzęt AGD.
Zgadza się.
Co roku współpracują
ze światowej sławy artystami, by zaprezentować nowe produkty.
To edycje limitowane.
Wiem. Nawet Dali z nimi współpracował.
Zaoferowali mi współpracę.
Ale co to ma wspólnego z nami?
Przyszłaś chwalić się tym, że jesteś mistrzynią onggi?
Chcę zaprojektować dzbanek do kawy inspirowany onggi.
Żeby zachować piękno struktury,
pomyślałam, że zasięgnę porady architekta.
Przyszedłeś mi do głowy ty.
Co? Chcesz mi go odebrać?
Chyba śnisz. Jest bardzo zajęty!
Myeong-u, nie dałam ci prezentu ślubnego.
Mam dla ciebie misę.
Misę? Jedną z tych wartych miliony wonów?
- Tak. - Bierz go.
Tylko oddaj w dobrym stanie.
„Bierz”? Jestem jakimś przedmiotem?
Nie, jesteś geniuszem.
Masz szansę być jak Dali.
To by było na tyle. Cześć.
A ty dokąd?
Powiedzieć Hye-ran, że dostaniemy misę.
Co oni tam robią, film kręcą?
Czemu jego była tu przyszła?
Wiesz coś o tej kobiecie?
Nazywa się Jang Tae-hui.
Jest rok starsza, studiowała sztukę, poznali się na studiach.
Spotykali się ponad rok.
O tym to i ja wiem.
Nie wiesz czegoś więcej?
- Za nimi namiętny związek. - Namiętny?
Płomienny.
Co jest?
Kto zaparkował nam przed domem?
Za moich czasów to byłoby nie do pomyślenia.
Co za rozluźnienie obyczajów.
Miło, że jesteście zakochani, ale na wszystko jest czas i miejsce.
Stoicie przed moim domem.
Przepraszam.
Mamo, nie mieli twoich ulubionych lodów.
Kto to był?
Co?
Byliśmy aż tak namiętni?
- Poważnie, Seok-ryu? - Przepraszam.
Nie powinnam była.
Nic się nie stało.
To były miłe wspomnienia.
Przepraszam raz jeszcze.
Przyjmuję przeprosiny.
Nazywasz się Seok-ryu?
Zgadza się.
Miło cię poznać.
Dużo o tobie słyszałam. Jakbym cię znała.
- Wcale nie. - A jednak.
Nie mieszkałaś w Stanach?
Niedawno wróciłam.
Rozumiem.
Super. Pomożesz mi?
Co? Z czym?
Dostałam świetną propozycję i złożyłam ofertę,
ale on jej nie przyjął.
- Przekonasz go jako przyjaciółka? - Nie rządź się tak.
W tym tkwi mój urok. Zapomniałeś?
Dać ci czas do namysłu?
Tak.
Może wpadniesz do mojego studia?
Rozejrzysz się.
Serio? Masz czas w ten weekend?
Oczywiście.
Zabierz wszystkich pracowników.
Mam dużo pokoi.
Zorganizujemy firmowe warsztaty. Czad!
Nie ma mowy. Jesteśmy zajęci.
Nie możesz żyć samą pracą.
Musisz pozwolić sobie na odpoczynek. Tak?
Myślisz, że nie wiem, co kombinujesz?
Chcesz uciec od opieki nad dziećmi.
One nie śpią. Pomóż mi choć ten raz.
- Więc jadą wszyscy. - Dzięki.
- Też powinnaś wpaść. - Nie.
Nie radzę sobie nawet z własnymi sprawami.
Poza tym ja tu nie pracuję.
Nie będę pasować.
Szkoda. Byłoby miło.
Miło było cię zobaczyć. Serce zabiło mi szybciej.
Pan Bae?
Hej, Seung-hyo.
Nie rzuciłeś palenia rok temu? Coś się stało?
Nie, to nic.
Bez żony zrobiłem się nerwowy.
Hej.
- Chcesz mnie wydać? - Być może.
Nie widziałem, jak palisz.
Rety…
Moja żona dobrze cię wychowała.
Napijesz się?
Jeden kieliszek. Pewnie.
- Ja naleję. - Dobrze.
Hej, Dong-jin. Pobudka!
Wstawaj!
Ej, gnojku.
Powinieneś wstawać skoro świt.
Dlaczego muszę się z tobą męczyć? Sama mam cię obudzić?
Dałam ci szansę.
Mama powiedziała, że mogę ci dowalić, jeśli nie wstaniesz!
Wstawaj!
Powiedziałam coś!
Dość!
Co? Co ty tu robisz?
Tato! Oni coś kombinują!
- Tato! - Ej! Nie!
Dong-jin, to nie tak, jak myślisz!
To nieporozumienie!
Zwichnąłeś sobie palec.
Czyli nie jest złamany?
Nie. Lekkie zerwanie więzadła.
Niemożliwe. Nie mogę ruszać stopą.
No nie wiem. Nie powinno tak boleć.
Panie Choi.
Taka już z niego beksa.
Może już zapomniałeś,
ale moja noga przeszła wiele.
Będziesz to wyciągał do końca życia?
„Wyciągał”…
To było niemiłe.
Bardzo mi z tego powodu przykro.
Ale czy palec to to samo, co noga?
Palce są częścią nogi.
To jedna kończyna.
Rozumiem.
Czyli paznokieć też jest częścią twojej nogi.
Co z Seung-hyo? Nic mu nie jest?
Przez trzy dni będzie brał leki, a przez tydzień będzie nosił gips.
To dobrze.
Czemu tak go pobiłaś?
To nie ma z tym związku!
Potknął się o własne nogi i upadł.
Upadł, bo go biłaś.
Za tydzień sprawdzimy, czy boli.
Dobrze.
Jak do tego doszło?
Cóż.
Chciałem zapłacić, ale zapomniałem portfela.
Zapłacisz następnym razem.
Dokąd idziemy teraz?
- Runda druga, u ciebie? - Runda druga?
Może u mnie?
Nie, pani Na nas zabije.
Słuchaj, bachorze! Ja jestem panem domu!
Mojej żony nie ma.
Fakt. Mojej mamy też.
Nie ma jej w domu!
Nie ma! Jak cudownie!
Jestem wolnym człowiekiem!
Zjedz.
Słuchaj.
Napijemy się u mnie i prześpisz się w pokoju Dong-jina.
- Nie Seok-ryu. - Jasne.
- W pokoju Dong-jina, jasne? - Tak.
W porządku.
Pójdziemy do mnie,
a ja wyciągnę wino z dzikiego żeń-szenia.
Z dzikiego żeń-szenia?
A nie ze zwykłego czerwonego?
Mam prawdziwe wino z dzikiego żeń-szenia!
Mówię ci, żadna podróbka!
W takim razie…
- No to co? Idziemy! - Jasne.
Do domu Seok-ryu!
Jesteś agresywna jak twoja mama.
Puszczaj.
Nie pij z nim.
Po pijaku nie potrafi się zachować.
- Powinienem cię zawieźć do domu. - Nie trzeba.
- Ale muszę jechać na warsztaty. - Wrócę autobusem.
Na pewno wszystko gra?
- Tak. - To dobrze.
Chodźmy.
Jestem zajęta. Jedź beze mnie.
Tak nagle?
Czyli pojadę sam. Nie wracaj za późno.
- Nocą jest niebezpiecznie. - Dobrze.
Co za maruda.
- Cześć. - Do widzenia.
Pa, tato.
Co ty wyprawiasz?
Zaskoczony?
Przyjechałam twoim autem.
- Co z tego? - No wiesz.
Może i nie zrobiłam ci krzywdy bezpośrednio,
ale ponoszę jakąś tam odpowiedzialność.
Zaopiekuję się tobą, aż zdejmą ci gips.
Dlaczego?
- Daj mi kluczyki. - Chcesz je?
Więc prowadź sam.
Łap.
Seok-ryu?
Tak?
No co?
To…
Co jest?
Jest sobota. Dokąd idziesz?
Do sklepu. A potem do pracy.
Ja już byłem, teraz idę zebrać materiały do artykułu.
Nie pytałam. Ale powodzenia.
Ratowniczko, zaczekaj.
To dla ciebie.
Za pomoc w szukaniu koniczyny.
To nie twoje?
Ja też mam.
W takim razie dziękuję.
Koniczyna się spodobała?
Nie.
Powiedziałem, że się starałem i pewna kobieta mi pomogła…
Co?
Czemu jej tak powiedziałeś?
„Szukałem sam, długo mi to zajęło”.
Tak było powiedzieć.
Nie mogę kłamać.
Pójdę już.
Dlaczego…
Facet nic nie wie o kobietach.
Może zrobimy sobie krótką przerwę?
Nie możemy.
Pomagamy, żeby starsza pani odpoczęła.
Musimy znaleźć, ile się da.
Poprosiłeś mi o pomoc przy artykule.
Tak się nie traktuje starszej koleżanki.
Jesteś w terenie, a nie przy biurku,
czy nie czujesz teraz, że żyjesz?
Zaraz tu padnę, gnojku!
Zawiodłaś mnie. Kiedyś taka nie byłaś.
Mścisz się za to, co ci powiedziałam?
Oczywiście, że nie.
Gaz do dechy!
Zwolnij!
Nie dam rady!
- Hej! - Pomagasz czy nie?
Czemu się boisz?
W Stanach byłam świetnym kierowcą.
Nie obracaj się. Oczy na drodze.
I nie przekraczaj prędkości.
Nie naciskaj guzików na ślepo.
Nic nie dotykaj.
No nie.
Wiatr, muzyka, relaks. Czy może być lepiej?
- Hej! - Jest miło.
Odpręż się i ciesz się podróżą.
Też mi odprężenie.
Kto tak jeździ?
Hej!
Cześć.
Co ci się stało?
Ją zapytaj.
Cześć. Zrobił sobie małą krzywdę.
Nic wielkiego. Za dwa tygodnie będzie zdrów.
Nie miałam wyboru, musiałam przyjechać.
Rozumiem.
Dobrze, że jesteś.
Myeong-u się spóźni. Dzwonił do ciebie?
Nie.
Co to za połączenia?
Ma rozstrój żołądka. Podobno poważny.
Co on znowu zjadł?
Chodźmy.
Nie mogę ci pomóc iść?
Nie, w porządku.
- Chodź. - Jasne.
Rety.
Łał!
To twoje dzieła, Tae-hui?
Mogę tak do ciebie mówić?
Oczywiście.
Tae-hui, mogę zobaczyć je z bliska?
Jasne.
Urocza. Jak szczeniaczek.
Jeśli mówisz o Seok-ryu, to jesteś w błędzie.
Dlaczego?
Jesteś zazdrosny, że nazwałam ją uroczą?
Znowu to samo.
- Seok-ryu. - Tak?
Chcesz wiedzieć, co jest w środku?
Tak!
Meju.
Ile tego tu jest!
Po co ci one?
Nie robisz onggi?
Robię.
Ale robię też sosy i pasty.
Co?
Mój tata zna się na jedzeniu. Jest mistrzem doenjangu.
Zapomniałeś?
Tak. Wybacz.
Pracuje tutaj?
Nie, mieszka w prowincji Gangwon.
Ja opiekuję się tym miejscem.
Żeby robić dobre naczynia,
najpierw musiałam poznać to, co się w nich trzyma.
Sprzedam więcej onggi, jeśli dobrze pójdzie mi z sosami i pastą.
To mój wielki plan.
Sama robisz sosy i pasty?
Tak, z pomocą pań z sąsiedztwa.
Dziś będziemy nad nimi pracować.
Potrzebuję pomocy.
Zaplanowałaś to?
Chciałam upiec dwie pieczenie na jednym ogniu.
Jestem chciwa.
Nie możesz nas tak wrobić.
Ja ci nie pomogę.
Z tą kontuzją i tak byś nie pomógł.
Nikt nie ma na to czasu.
Ja! Ja chcę pomóc!
Chcę spróbować zrobić doenjang!
Co?
Czemu nie? Chcę spróbować!
Super!
Będzie fajnie!
- Jak ci się podoba? - Bardzo.
To naprawdę ciekawe!
Hej, kawalerze.
- Tak? - Pomożesz mi.
- Otwórz. - Dobrze.
Wyjmij węgiel.
Weź to i wyczyść w środku.
Dobrze.
Rety…
Dziękuję.
Mam pytanie.
Co to za ślady na meju?
To ślady wiązania słomą.
To wisiało pod sufitem.
Rozumiem.
Co będziemy robić potem?
A jak myślisz?
Musimy umieścić doenjang w czystych onggi.
Jak to zrobimy?
Jesteś naprawdę ciekawska.
Cała ja.
Gdzie się spieszysz? Nauka wymaga czasu.
Rozumiem.
Świetnie się bawi.
Możemy porozmawiać?
Teraz?
Tak.
Musisz coś zrobić.
W czym ci pomóc?
Po prostu tu ze mną pobądź.
- Dlatego mnie zabrałaś? - Tak.
Co? Kiedyś ci się to podobało.
To było kiedyś.
Spotykałeś się z kimś potem?
Jasne. Rozstaliśmy się dawno temu.
Fakt.
Wpuszczasz nowych ludzi, ale i wypuszczasz starych.
To ja do ciebie zagadałam.
Szkoda, że tak myślisz.
Bardzo cię lubiłem.
Ja ciebie też.
Tęskniłam za tobą.
Nie wróciłaś tylko z powodu projektu?
Naprawdę chcę z tobą współpracować.
Ale i wykorzystałam to jako wymówkę, by się z tobą spotkać.
Miałam nadzieję na uśmiech losu,
a nuż dostalibyśmy kolejną szansę.
Taka prawda.
Ale praca jest ważniejsza.
To moja kolekcja, którą wystawiałam w Wiedniu.
Są ładne.
Przypominają mi kolumny z entasis.
Odpowiedź godna architekta.
Chcesz spróbować taką zrobić?
Do czego służy ściereczka i sito?
Są nam potrzebne, żeby resztki nie wpadły do środka.
Już prawie koniec.
Przyjechałaś aż z Seulu i dostała ci się ciężka praca.
Świetnie się bawię.
Dobrze znasz nasz dialekt.
Naprawdę?
Gdzie jest łazienka?
Muszę iść.
Tam.
- Zaraz wracam. - Jasne.
Dłonie powinieneś ułożyć tak.
Zepsujesz.
Szukałam łazienki.
Jest na końcu korytarza.
No to idę, natura wzywa.
Przepraszam.
Cholera.
Przepraszam za tamto.
Nie chciałam wpaść na krzesło.
O czym ty mówisz?
Ładnie razem wyglądaliście. Jak w Uwierz w ducha.
Nie kojarzysz? Film z Demi Moore.
Była tam taka scena z romantyczną muzyką.
Ona lepiła z gliny, a on…
Co próbujesz powiedzieć?
Że mam nadzieję, że wam się uda.
Nigdy nie wiadomo.
A nuż uczucia wrócą.
Co? Czemu tak na mnie patrzysz?
Ostrzegam cię.
- Nie wtrącaj się w cudze sprawy. - Chciałam tylko…
O ile wciąż ją lubisz.
- Przyjaciele o tym rozmawiają. - Nie.
Ten mały…
- Panie Choi! - Panie Choi!
Seung-hyo!
Seung-hyo, co ci się stało w nogę?
Wpadłem na coś.
Nic ci nie jest?
Było strasznie. Co chwila groziło mi niebezpieczeństwo.
Zatrzymywaliśmy się w każdej toalecie.
Było wziąć pieluchy.
Resztki dumy by mi na to nie pozwoliły.
Musiało być ci ciężko. Chodź.
A ty co? Twoja stopa.
Muszę odetchnąć świeżym powietrzem.
Co?
Idę do środka.
Tae-hui! Jesteśmy… Co?
- Spóźniliście się. - Cześć.
O co tu chodzi?
Mówiłaś, że cię nie będzie!
Jakoś tak wyszło.
To jakiś skansen? Tu zajmujesz się tradycyjną sztuką?
Tak jakby.
Przyjechali pracownicy.
Sprawdzimy fermentację past?
Brzmi doskonale.
Co takiego?
Chodzi o to,
że wyjmujemy meju i robimy z niego doenjang i sos sojowy.
- Świetna zabawa. - Jasne.
- Pomożecie, prawda? - Tak.
Czy ona oszalała?
To dlatego ten gnojek uciekł.
- Seok-ryu? - Tak?
Gdzie jest łazienka?
- Idź naokoło. - Okej.
- Jest w środku. - Dobrze!
Zapomniałem portfela.
Czujesz się już lepiej?
Nie myślisz już o nim?
Myślę.
Wciąż go kocham.
Zostawiłem portfel.
Musiałem się wracać.
Może być piwo?
Nie, mam ochotę na soju.
Chcę się upić.
- Jasne. - Ja poproszę bezalkoholowe.
- I sok. - Co?
Dlaczego?
Masz rację. Nie powinnaś się dziś upijać.
Na wszelki wypadek.
Zaczekajcie na mnie z jedzeniem.
Ani gryza beze mnie.
Dobra robota.
Świetna robota.
Która godzina?
Po piętnastej. Jeszcze nie jedliśmy lunchu.
- Zamówimy coś? - Może chińskie?
Zjemy smażony ryż.
Zamówiłam.
Dlatego nie zamawiamy makaronu.
No to jazda.
Co jest?
Nic.
Jesteśmy z pogotowia. Jest ktoś w domu?
Wchodzimy.
Jest tu kto?
Jesteśmy z pogotowia.
Co?
Hej, mała!
Obudź się!
Mała!
Hej.
Hej, mała. Wszystko gra?
Poznajesz mnie?
Boli.
Zadzwoniłam po pomoc.
Postąpiłaś bardzo dobrze.
Dobra robota, mała.
Nie jestem „mała”.
Yeon-du.
Mam na imię…
Yeon-du.
Dobrze, Yeon-du. Dobra robota.
Pomogę ci. Tylko poczekaj.
Dziękuję.
Znasz ją?
Gdzie jej opiekun?
Była sama?
Yeon-du, obudź się.
Yeon-du!
Zostań ze mną, Yeon-du!
Przepraszam. Czy może mi ktoś pomóc?
Ja pomogę!
Co jest?
Słońce wysuszyło pastę.
Chcę ją przenieść do studia.
- Dobrze. - Nie.
Jedno naczynie to ponad 30 kilo.
- Poproszę facetów. - Jestem silna!
- Poradzę sobie. - Nie… Myeong-u?
- No to… - Naprawdę.
- Ja popilnuję tutaj. - Jest zajęty.
- Zaraz wrócimy. - Uważajcie na siebie.
Nie poradzimy sobie.
Zawołajmy kogoś.
Już prawie.
Nie damy rady.
Pójdę po kogoś.
Poradzę sobie sama.
- Seok-ryu! - Bae Seok-ryu!
Seok-ryu.
Nic ci nie jest?
- Co z naczyniem i pastą? - Wszystko gra?
Mną się nie przejmuj, co z pastą?
Tak trudno było ją zrobić.
Czy to ważne?
Nie mogłaś być ostrożniejsza?
Nie umiesz się nawet zająć sobą!
To nie tak.
Próbowała mi pomóc.
Przepraszam. Posprzątam.
Zostaw. Znów coś zepsujesz.
Wystarczy.
Wystraszyłeś ją.
Seok-ryu, mam w pokoju ubrania.
- Przebierz się. - Dobrze.
Trudno będzie to wyczyścić.
Co za gbur.
O co on się tak wścieka? Narobił mi tylko wstydu.
To mój dom.
Tak właśnie mieszkam.
Jesteście moimi gośćmi,
ale nie mogę was wpuścić.
Nie pomieścicie się.
Nie ma gdzie usiąść.
Nie szkodzi. Mamy mocne nogi.
Dziękujemy za zaproszenie.
To ja wam dziękuję.
Wy, dziennikarze,
odwiedzacie kogoś tak mało znaczącego jak ja.
No i ten wózek.
Naprawdę mogę go sobie wziąć?
Na pewno był drogi.
Proszę się nie przejmować.
Poszły na niego środki firmowe.
Przestań.
Proszę uważać na ulicy.
Oczywiście, dziękuję.
Świat stał się nieprzyjemnym miejscem.
Ale wciąż istnieją dobrzy ludzie.
- Proszę na siebie uważać. - Dobrze.
Dziękuję za waszą pomoc.
Halo?
Co?
Yeon-du?
- Dan-ho! - Co się stało?
Nie ma Yeon-du?
Yeon-du się przeziębiła.
Dałam jej lek na gorączkę i poszła spać.
Wyszłam tylko po zakupy.
Gdzie ona jest?
Też byłam zaskoczona. Pytałam po całym osiedlu.
Przyjechało pogotowie.
CENTRUM RATUNKOWE
Powoli.
Pacjentka ma pięć lat.
Ciśnienie 100 na 70, puls 120.
Temperatura ciała 39,6 stopni. Saturacja 99%.
Kiedy przyjechaliśmy, była jeszcze świadoma.
Potem straciła przytomność.
Choroby współistniejące?
Nie ma z nią opiekuna. Nie wiemy.
Dajmy jej kroplówkę i zbadajmy.
Dobrze.
Chwileczkę.
Czy jest tu pacjentka Kang Yeon-du?
To pięcioletnia dziewczynka!
Tam jest.
Yeon-du.
Yeon-du, to ja, tatuś.
Yeon-du, otwórz oczy.
Yeon-du, to ja.
Otwórz oczy.
Proszę się odsunąć. Musimy podłączyć kroplówkę.
Oczywiście.
Yeon-du.
Nic ci nie jest?
Gdzie jesteśmy? Kim jestem?
W szpitalu.
Tatuś.
Tak, to ja.
Jestem z tobą. Już dobrze.
Nic ci nie grozi.
Rany.
Hej.
Na tobie te ciuchy wyglądają lepiej.
Dzięki, że mi je pożyczyłaś.
Narobiłaś niezłego bałaganu.
Trudno, zdarza się.
Przepraszam, nawaliłam.
Nie przejmuj się. Nic się nie stało.
Wyrzucimy tę pastę.
Nie marnujmy jej! Tak się nie robi!
Może gdybym nie wiedziała,
ile czasu i wysiłku wymaga jej zrobienie.
Nie możemy jej wyrzucić.
Może zjemy to, co się nie ubrudziło?
Nie jesteśmy menelami. Nie będziemy jeść z ziemi.
Dobra, zobaczę, co da się zrobić.
Zróbmy grilla. Mamy mnóstwo węgla.
Przecież brzuch cię boli.
Mięso leczy wszystko.
Słyszałyście?
Niebo się gniewa. Każe nam smażyć mięsko!
Chyba będzie padać.
- A kiedy pada… - Mięso!
Robi się kalguksu!
- Na ostro! - Co?
- Szefie? - Co?
Proszę się szykować.
Zgłoszę pana do Ministerstwa Pracy.
Nie bądź taka. Też jestem ofiarą.
Co z tego?
Nie mogę. Ręce mnie już bolą.
Na-yun.
Wyobraź sobie, że ciasto to ktoś, kogo nie lubisz.
Odstresujesz się,
a ciasto będzie elastyczne.
Cios dla Baek Seok-ryu?
Drugi dla Jang Tae-hui?
Yoon Myeong-u. Raz, dwa, trzy, cztery…
Rety. Wszystko zniszczysz.
Zabij mnie. Tak będzie lepiej.
Dość tych marnych ciosów.
Rajuśku.
Da się zjeść?
Nie tylko da się zjeść,
to jest pyszne! Prawda?
Zwłaszcza bulion. Petarda.
Naprawdę?
Tobie też smakuje?
Seok-ryu.
Nie potrzebujemy mięsa. Niech żyje doenjang.
Ta zupa jest cieplutka i kojąca.
Doceniłem koreańską kulturę past i sosów!
Dopiero miałeś nadzieję, że doenjang przepadnie na zawsze.
Gdzie Seung-hyo? Przegapi kolację.
Nie wiem. Dzwoniłam, ale nie odbiera.
Wróci, jak zgłodnieje.
Tak bardzo skupiłaś się na nas, że ledwo zaczęłaś jeść.
- Napracowałaś się. - Nie.
Jem przecież.
Na-yun.
Chcesz dokładkę?
Od mąki się tyje.
Tylko troszkę.
Jasne.
- Też mogę? - Hej.
- Ja też. - Rety. To ja też.
Przyniosę garnek. Zaczekajcie.
Póki jest dobre!
- Postaw. Ja nałożę. - Nie trzeba.
Wygląda wyśmienicie.
Seok-ryu!
Ja pozmywam.
Ty gotowałaś, nie musisz zmywać.
Przegrałam w kamień, papier, nożyce.
I rozbiłam ci dzban. Muszę to odpracować.
Masz rację.
Ale czy to wystarczy?
Jeden onggi kosztuje ponad milion wonów.
Blisko było.
Przydałabyś się innym razem.
Prześlij mi numer konta. Oddam ci za niego.
Też mi coś prześlij.
- Swój przepis. - Co?
Na kalguksu na ostro. Będziemy kwita.
Dawno nie jadłam tak pysznego makaronu.
To nic trudnego.
Widziałaś składniki.
Ważne są przyprawy.
Gochujang i doenjang w proporcji trzy do jednego.
Trzy duże łyżki gochujang i jedna doenjang.
Jakie łyżki?
Takie?
Czyli nic nie wiesz.
Przed nami długa droga.
Miałam ochrzanić jej rodziców.
Jesteś jej ojcem?
Przepraszam.
Mnie nie przepraszaj.
Przeproś Yeon-du.
Jak mogłeś zostawić chore dziecko samo w domu?
Pięciolatka sama zadzwoniła po pogotowie.
Bardzo mi wstyd.
Mówiłeś, że piszesz artykuł.
Zmienisz nim świat?
Uratujesz kraj?
Jak możesz osiągnąć cokolwiek, jeśli nie dbasz o dziecko?
Yeon-du
była sama, kiedy ją spotkałam.
Miała to w ręku. Dziś też była sama.
Yeon-du, jak się czujesz? Coś cię boli?
Hej, Yeon-du.
Byłaś dzielna?
Nie krzycz na mojego tatę.
Słucham?
Nie znoszę ludzi, którzy na niego krzyczą.
Yeon-du, to nie tak.
Ona nie zrobiła nic złego.
Od teraz będę udawać, że cię nie widzę.
Nie odzywaj się do mnie.
Yeon-du, bałaś się, gdy byłaś sama?
Nie.
Nauczyłeś mnie.
Dzwoń pod 112, gdy widzisz kogoś złego.
Pod 119, gdy cię coś boli.
Przepraszam.
Yeon-du,
bardzo mi przykro.
Też przepraszam.
Za co?
Szukałam kręgów.
Przyniosłeś mi koniczynę, a ja na ciebie nakrzyczałam. Przepraszam.
Nic się nie stało.
Zrobiłaś to wszystko sama?
Tak.
Super.
- Mam dużo blizn, co? - Przepraszam.
Nic się nie stało.
Jestem z nich dumna. Chciałam ci je pokazać.
Znaczą drogę do mojego marzenia.
Kiedy na nie patrzę, widzę, jak bardzo kocham onggi.
Lubię je.
Są jak tatuaże.
Kiedy postanowiłaś zacząć robić onggi?
Mówiłam ci, że mój tata był mistrzem doenjang.
Dorastałam wśród naczyń onggi.
Na początku wydawały mi się brzydkie.
Chciałam trzymać pastę
w czymś eleganckim, w celadonie lub porcelanie.
Ale w końcu pokochałam onggi.
Garnki i dzbany.
W porównaniu do ceramiki dekoracyjnej,
praktyczne misy i dzbany wydają się piękniejsze.
Dlatego zaczęłam. Nie brzmi to jakoś ciekawie.
Coś ty.
Historie ludzi, którzy znaleźli swoje marzenia, są wyjątkowe.
Ja nie wiem, od czego zacząć.
A co lubisz?
Słucham?
Zbyt poważnie do tego podchodzisz.
Rób to, co zawsze lubiłaś.
Co zawsze lubiłam?
Kiedy jedliśmy dziś kolację,
miski wyglądały naprawdę pięknie.
Tu jesteś.
Ładnie tu. Chłodno.
Nie wiesz, co mówisz.
Trudno tu wytrzymać, kiedy w piecu się pali.
Pewnie tak.
Pamiętasz, kiedy Seok-ryu powiedziała,
że nasz związek był namiętny?
Nie był.
To było jednostronne.
Ja płonęłam jak piec,
a ty byłeś palnikiem na małym ogniu.
Nie ugotowałabym nawet jajka.
Dlatego ze mną zerwałaś?
Tak.
Odeszłam do mężczyzny, który płonął żywym ogniem.
Ale wiesz, co jest zabawne?
To ja cię rzuciłam,
ale czułam, jakby było na odwrót.
Nieprawda.
Mnie też to zabolało.
Dobrze to słyszeć.
Zawsze miałam nadzieję, że kiedyś dla mnie zapłoniesz.
Stracisz panowanie nad sobą.
Zrobisz coś głupiego pod wpływem emocji.
Że po rozstaniu napiszesz i zapytasz mnie, czy śpię.
Raz prawie do ciebie napisałem. Byłem pijany.
Ale dziś widziałam,
jak się wkurzyłeś.
Nakrzyczałeś na Seok-ryu i narobiłeś jej wstydu.
Nigdy cię takiego nie widziałam.
Bo nawaliła.
Nie zrobiła nic złego.
Powiem ci prawdę.
Dzban był pęknięty.
Miałam zabrać go do naprawy.
Przemilczałam to.
Myślę…
że byłam zazdrosna.
Kiedy on to zabrał?
Co tu robisz o tej porze?
Mogłabym zapytać cię o to samo.
Nie mogłem spać.
Zobaczyłem, że na dworze ktoś jest.
To dlatego, że nie zjadłeś kolacji.
Zostało trochę ciasta. Masz ochotę na kalguksu?
Potem.
Wyprałeś moją bluzkę. Czego użyłeś?
Ryżu i octu.
Miło z twojej strony.
Czemu podnosisz te pokrywy?
Szukam skarbu.
Ponoć gdzieś tu jest sos sojowy, który stoi tu od 100 lat.
Naprawdę?
Czemu go szukasz?
Jestem ciekawa.
Jak wygląda stuletni sos sojowy?
Jest tu mnóstwo słojów. Sprawdzenie wszystkich zajmie wieki.
Ja je otwieram, to nie twoja sprawa.
Jak wygląda ten sos sojowy?
Jedna z pań mówiła, że jest ciemniejszy i ma bogatszy zapach.
Ale to wciąż sos sojowy.
Zapamiętasz, gdzie co było, jeśli szukasz na łapu-capu?
Ty szukaj tam. Ja poszukam tu.
Czemu mi pomagasz?
Ostatnio ciągle skaczesz mi do gardła.
- Kiedy? - Cały czas.
Kłócisz się ze mną i gniewasz bez powodu.
- Cały czas mnie ochrzaniasz. - O czym ty mówisz?
Jeszcze ci pokażę.
To gochujang.
A tu doenjang. Kurde.
Sos sojowy.
Już go znalazłaś?
Faktycznie jest ciemniejszy.
Niesamowite.
Co?
W tym słoju…
jest zamknięte nocne niebo.
Ta czerń.
Ten blask.
Myślałem, że szukasz sosu sojowego. Co to za poezje?
Makaron na ostro. Ze szczypiorkiem i sosem sojowym.
I z liśćmi pachnotki.
Czemu mówisz o jedzeniu? Jesteś głodna?
Choisseung.
Chyba znalazłam.
Tak, to ten sos.
Moje marzenie nie musi być wyszukane.
Nie muszę pływać kraulem jak ty,
ale mogę płynąć pieskiem.
Ja…
chcę gotować.
Gdy widzę ten sos, mam tyle pomysłów.
Myślę, że byłam zazdrosna.
Kiedy jesteś z Seok-ryu,
jesteś zupełnie inną osobą.
Irytujesz się i bywasz wredny.
Jesteś żałosny i niedojrzały.
Ale zawsze patrzysz w jej stronę.
Wiesz, jak wyglądasz, kiedy na nią patrzysz?
Jesteś naprawdę ciekawska.
Cała ja.
Śmiejesz się.
Kiedy Seok-ryu się śmieje,
śmiejesz się razem z nią.
Nigdy wcześniej tego nie robiłam,
ale chciałabym spróbować marynowania krabów w sosie sojowym.
Myślisz, że pozwoliłaby mi go spróbować?
Nawet najmniejsze rzeczy mogą mieć ogromny wpływ.
Długo uciekałem przed swoimi uczuciami.
Ignorowałem je, zaprzeczałem im.
Ale…
widząc śmiejącą się Seok-ryu, już wiem.
Ja…
Lubię ją.
WRACAM DO CIEBIE
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Znam ją tak długo.
Myślałem, że wiem o niej wszystko.
Może zostanę kucharką jak tata?
Myślałem, że już nic do niej nie czuję.
Ale zobaczyłem ją i nie jestem pewien.
Nigdy nie wyznałem jej uczuć.
Faceci wracają dopiero nad ranem. To poważny problem!
Widziałem cię z inną kobietą.
Dokąd chodzisz po zamknięciu knajpki?
Masz romans?
Ostatnio jesteś jakiś chłodny.
Czuję, że przez ciebie oszaleję!
Napisy: Jakub Jadowski