LOVE NEXT DOOR
Sa summer vacation natin ngayong taon,
sa Alaska kaya tayo?
Dati ko pa gusto.
Hindi ko alam.
Kung gano'n…
Kung hiking sa Yosemite National Park?
Ayoko.
Talaga? Kung gano'n…
sa New York ba?
Manood tayo ng shows at mag-art museums.
-Mukhang masaya, di ba? -Di masyado.
Huwag na. Huwag na tayong pumunta kahit saan.
Ibig kong sabihin, lagi na lang tayong busy.
Kaya gusto ko sanang mag-summer vacation kasama ka. Okay?
Pero ako lang 'yong excited at umasa 'ko sa wala.
-Buksan mo. -Ano 'yan?
Malalaman mo pag binuksan mo.
PAGDATING INCHEON
Matagal ka nang wala sa Korea.
Di mo nami-miss 'yong nanay mo?
Iiyak ka ba?
Dalawa 'yong ticket. Kasama ako.
Hyeon-jun.
May natitira pa yata sa sobre.
Di ko akalaing itatanong ko 'to sa 'yo nang naka-pajama.
Mainipin, mainitin ang ulong Seok-ryu…
Pumapayag ka bang…
Pakakasalan mo ba 'ko?
Oo.
Sa magandang lugar at espesyal na araw sana 'to.
Perfect 'tong moment na 'to.
May mas espesyal pa ba dito?
Stomach cancer 'to.
Mukhang early-stage,
pero malalaman lang 'yong mismong stage pagkatapos ng operasyon.
Kailangan mong maoperahan sa lalong madaling panahon
at pag-usapan natin 'yong post-surgery na gamutan.
Pero kailangan muna ng tests at biopsies.
Kailangang magpa-appointment sa clinic…
Di ako nakakatulog.
Di ako nakakakain nang maayos.
Lagi akong stressed.
Inisip ko kung pa'no ako nagka-cancer
no'ng bigla akong napatingin sa bintana.
Maaliwalas ang langit.
Tatlumpung taong gulang ako no'n.
EPISODE 9 DARKNESS IN LIFE
Uy, Mo-eum. Ako 'to.
Sabihin mo lahat ng ospital dito na may ER.
CHOISSEUNG
Nahihilo ka ba o nasusuka?
Hindi ho. Ayos lang ako.
Jeongheon University Hospital ho ito?
Di mo alam?
Ang gulo ho kanina.
Nandito ho kaya si Professor Choi Gyeong-jong?
Off niya ngayon.
Kilala mo 'yong propesor?
Hindi po.
Napanood ko lang po sa TV. Sikat siya.
Ayos na ho ako. Aalis na 'ko.
Teka. Alamin mo muna 'yong test results mo.
Okay po.
Seok-ryu.
Hyeon-jun.
Ba't nandito ka pa?
Pa'no naman kita maiiwan dito?
Nasuri ka na? Ano'ng sinabi ng doktor?
Bumalik ba…
Seok-ryu!
Choisseung.
Okay ka na ba? Masakit pa ba 'yong tiyan mo?
Hindi na.
Ba't sumakit? Ano'ng nangyari…
Alam mo…
Pa'no nalamang nandito 'ko? May nagsabi sa 'yo?
Walang nagsabi sa 'kin.
Bale, ano'ng sinabi nila?
Sabi nila, okay lang ako. Ba't ka sumisigaw?
Naririnig kita, okay?
Excuse me? Nakatayo rin ako dito. Puwede mo 'kong pansinin.
Nandito ka?
Wala akong pakialam sa 'yo.
Tara. Ihahatid kita pauwi.
Sa 'kin ka sumama.
Wala akong pakialam kung sino'ng kasama. Basta umalis na tayo.
Magaling ka talagang makialam.
Pero huwag kang sosobra.
Sa amin lang dalawa 'to.
Ano?
Hyeon-jun, kay Choisseung na 'ko sasama.
-Ano? -Pareho lang kasi ng direksiyon.
Salamat kanina.
Tawagan mo 'ko pagkauwi mo.
Maghihintay ako.
Huwag na.
Maaga ko siyang patutulugin.
Hindi bata si Seok-ryu para sa 'kin.
Babae siya.
Tara na.
Stomach cancer 'yan?
Ano'ng gagawin ko?
Natatakot ako.
Hindi, hindi kailangang matakot.
Ako'ng bahala.
Tutulungan kita.
Nag-improve na 'yong medical technology.
Maagang na-detect, kaya gagaling ka.
May kaibigan akong sa ospital nagtatrabaho.
Tatawagan ko siya.
Baka mapabilis 'yong operasyon.
Okay. Simula bukas,
mag-sick leave ka.
-Magli-leave of absence din ako. -Ikaw rin?
May importante kang kaso. Di puwede 'yan.
Ikaw ang pinakaimportante.
Huwag kang mag-alala.
Kasama mo 'ko.
Uy, sandali lang.
Gusto mo 'kong lumabas?
Oo.
Ano'ng nangyayari? Ba't mo ginagawa 'to?
Nagiging magalang lang.
Pag may lalaking gumawa sa 'yo nito, hayaan mo na lang.
Huwag kang ganyan. Ang weird.
Lagi ngang utusan ang trato mo sa 'kin.
Nakakalito 'tong malaprinsesang trato mo.
Ganito yata ang trato sa 'yo ni Hyeon-jun.
Huwag mo nang pansinin. Pasok na.
Hindi ba
dapat mong sabihin sa mga magulang mo?
Ano ang pag-ibig
Uy, ikaw!
Ba't ang hirap mong tawagan? Akala ko, may nangyari.
Wala hong nangyari. Kumusta ho kayo?
Sakto 'yong timing.
Ginagawan kita ng kimchi.
Huwag na ho. Huwag na ho kayong magpadala.
Bibili na lang ho ako dito pag kailangan.
Galing 'yan sa ibang bansa, kaya iba ang lasa.
May mga repolyo rin galing sa Gangwon-do. Masarap.
Sinabi ko na hong huwag nang magpadala.
Sinabi ko na rin ho noon, pero nagpadala pa rin kayo.
Tumagas lang sa kahon.
Napahiya lang ho ako.
Sinamantala ko kasi. Punong-puno 'yon.
Mas mag-iingat na 'ko.
Hindi na ho, ayoko niyan.
Di ko nga po kailangan.
Ba't ayaw niyong makinig?
Makinig ho kayo pag may sinabi ako!
Kumain ka na lang nang marami pag-uwi mo dito.
Kailan ang flight?
Di ho ako makakauwi.
Matagal din ho akong di makakatawag.
Bakit? Ganyan ka ka-busy?
Opo, may bago akong project.
Sobrang importante.
Naiintindihan ko.
Importante 'yong trabaho mo. Di dapat kita iniistorbo.
Kahit wala kang oras,
huwag kang magpalipas ng gutom, magtubig, huwag magpuyat.
Tawagan mo rin ako nang madalas.
Okay. Tingin ko po…
May tawag yata sa trabaho. Bye po.
Okay…
Pilyang 'yon.
Okay lang, Seok-ryu. Hindi 'to problema.
Gagaling ako. Sasabihin ko sa kanila paggaling ko.
Maliit na bagay lang 'to. Wala 'to.
Hyeon-jun, hawakan mo 'ko.
Sumandal ka sa 'kin.
Hindi bata si Seok-ryu para sa 'kin.
Babae siya.
Ang galing ng batting. Ayos din ang timing.
Uy.
"Uy"?
Masaya kang tumatama sa mga bola nang mag-isa pagkatapos mo 'kong takutin?
Sumali ka kung gusto mo. Kailangan mo ng pera?
May pera rin ako, tanga.
Ang tagal na.
Magsaya kaya tayo nang kaunti?
Wow.
Kahit pa'no ko isipin, nakakabilib.
Hindi ka mukhang magaling sa sports.
Kung mang-aaway ka, saka na.
Wala ako sa mood.
Sigurado 'yan.
Ano'ng problema?
Si Seok-ryu na naman?
Bale, pumunta siya sa ospital kasama ng tarantado sa halip na ikaw?
Wow.
Natamaan yata kita ng fastball.
-Masaya ba 'to para sa 'yo? -Medyo.
Ano na?
Tinanong mo ba siya?
Kung ba't niya siya pinili sa sandaling 'yon?
Hindi.
Ang tanga mo, nakakainis ka.
Di mo pa naaayos 'yang di magandang ugali.
Kailangan ko bang kumilos?
Kalimutan mo na.
Tama ka.
Depende sa 'yo kung makaka-home run o strike out ka.
Magsabi ka ng kahit ano para ma-cheer man lang kita.
'Yong feelings mo.
Kumusta na 'yong pakiramdam mo?
Nasasaktan ako.
Nagseselos din ako.
Sabi ko kay Seok-ryu,
di ko itatanong kung ba't di natuloy ang kasal.
Sabi ko kay Hyeon-jun,
di ako curious kung ba't nag-break sila.
Kunwari walang pakialam.
Pero gusto kong itanong.
Sobrang curious ko, nakakabaliw.
May puwang sa pagitan namin ni Seok-ryu.
Nasa loob si Hyeon-jun
na may parte niyang di ko alam, at nakakagalit.
Ano… Pa'no ko ba ipapaliwanag?
Nakakagalit.
Isipin mo 'yong tagal ng pinagsamahan n'yo.
Kung American history sila,
kayong dalawa naman ang apat na sinaunang sibilisasyon.
Para kayong Egypt at Mesopotamia.
Kaya huwag kang matakot. Huwag kang manliliit.
Hindi ako nanliliit.
Hindi, masyado ka nang nanliit at nalamukos.
Tumanda ka rin.
Paano? Talaga?
Ano ba'ng meron sa pagkaka-crush?
Uy.
Tumitibok na rin ba ang puso mo?
Paano mabubuhay ang tao kung di tumitibok ang puso?
Hindi 'yan ang ibig kong sabihin.
Pag may gusto ba ang isang tao sa isang tao,
mas mabilis bang tumibok ang puso?
Siyempre naman.
Pag magkasama kami.
Pag may kasama siyang iba.
Parang pag pinapatugtog 'yong Korean traditional drums?
Ano? Ano'ng sinasabi mo?
Kalimutan mo na.
Hayaan mo na.
Kumusta si Seok-ryu. Okay na ba siya?
Ewan.
Wala siyang ganang kumain nitong nakaraan.
Tumatanda na rin ba siya?
Dati, kahit alikabok, kaya niyang kainin.
Seryoso.
HYEON-JUN
Uminom ka ng gamot.
Nagsasawa na 'ko dito.
Gabi na. Matulog ka na.
Good night, Seok-ryu.
No'ng nagkasakit ako, gabi-gabi akong nag-iisip sa kama.
Iniisip ko, "Bakit kanser ang tawag?"
Mahalaga ang pagpapangalan sa lahat.
Nakakatakot pakinggan 'yong "kanser".
"Bulaklak". "Buwan". "Bituin".
Mas okay sana kung masayang pakinggan 'yong pangalan niya.
Ang kapal niya.
-Pa, ako… -Aalis na ho ako.
-Sana masaya ang araw mo. -Bye.
Di kita pipigilang mag-cooking classes.
Walang masama sa pag-aaral.
Makakabuti 'yan sa 'yo.
-Talaga po? -Oo naman.
Kailangan 'yan para mabuhay. Magandang libangan 'yan.
Matuto ka at gamitin mo 'yan pag nag-asawa ka.
Isa pa, napag-isipan ko.
Di mo kailangang bumalik sa US kung ayaw mo.
Dito ka na lang magtrabaho.
Madali kang matatanggap sa malaking kompanya.
Ma.
Mag-explore ka muna saglit.
Nasa 'yo 'yong experience. Isipin mo 'yong kinabukasan mo.
Desisyon ko 'yong kinabukasan ko.
At pagluluto ho 'yon.
Kalokohan 'yan.
Di kami makakapayag ng tatay mo.
Sino'ng papayag na maligaw ng landas ang anak?
Di ako naliligaw. Tamang landas 'to.
Ngayon ko nga lang nalaman 'yong landas ko.
Dati, puro ako takbo, pero nakita ko na ang tamang direksiyon.
Matinik 'yong daan. Di ka rin makakaahon sa putik.
Huwag kang magsayang ng oras at magtrabaho na.
Wala na bang saysay ang payo ko?
Hirap akong palakihin ka. Tingin mo, nakaya mong mag-isa?
Ba't ang tagal mo?
Gutom na gutom na 'ko.
Ha? May usapan ba tayong magkita na di ko alam?
-Nag-away ulit kayo ng nanay mo? -Wag kang makialam.
Kain tayo.
Ng ano?
Ito na 'yong napili mong kainin?
Wala kang kabuhay-buhay gaya nitong lugaw. Kaya ko pinili 'yan.
Ikaw…
Kumain ka muna. Subukan mo muna.
Naiinis akong ganito lang ang kakainin ko.
Ano 'to?
-Bakit ang sarap? -Di ba?
Maganda dito.
Di kita dadalhin sa kung saan-saan lang.
Ano'ng sinasabi mo? Kumain ka na.
Okay.
Ang sarap nito.
Tanda mo kaninang nagrereklamo ka? Akala ko, kakainin mo pati mangkok.
Oo naman. Kahit bakal, kaya kong kainin.
Wala 'tong mangkok.
Ano? Masama na naman ang pakiramdam mo?
Dahil medyo walang lasa, gusto ko na ng tteokbokki ngayon.
Kaya pa pagkatapos mong ubusin 'yan?
Kaya ko pa.
Magbabanyo muna 'ko.
Ma'am, may tissue ho kayo sa banyo?
Wala, ito na lang ang kunin mo.
Oo, tumae ka muna para makakain ulit.
Baliw na 'ko sa kanya.
Mabilis ba akong kumain?
May dumping syndrome na naman ako.
Wow, ang ganda ng katawan niya.
'Yong likod niya.
Wow, dinig ko, libo-libo ang kita mo sa isang ad lang.
Sana magka-offer sa 'kin kahit isa.
I-PROMOTE MO ANG BAGONG PRODUKTO NAMIN
Ito na! Opportunity na nakakapagpabago ng buhay!
Maghintay ka lang, Seok-ryu. Magtatagumpay ako. Ipapakita ko sa 'yo.
Salamat.
Unang promotion ko ho. Ano ho ang gagawin?
Ang cute.
Ano 'to?
Kaunti lang ba talaga ang pictures namin?
Nakakatakot!
Ano 'yon?
Ano'ng nangyayari?
Hay.
Hala. Pa'no nangyari 'to?
Okay ka lang ba? Nasaktan ka ba?
Hindi, okay lang ako.
'Yong washing machine, biglang…
Delikado, kaya maupo ka muna. Lilinisin ko.
Oo, okay.
Tapos ko nang linisin.
Nag-vacuum rin ako, pero baka may naiwang bubog.
Wag maglakad nang nakapaa.
'Yong washing machine,
tatawag ako sa repair tech.
Teka.
Dumudugo!
Kaya ko na nga.
Ako na.
Professor ako ng ER medicine.
Nasusugutan ang ER professors pag nakatapak ng bubog.
Ang hapdi niyan.
At iyakin pa siya.
Nasasaktan din ako gaya ng ibang tao.
Di nang-iiba ang pain receptor.
-Pain receptor? -Alam mo?
Di nakakatukoy ng pisikal at emosyonal na sakit ang pain receptors.
Nasugat man sa bubog o emosyonal na nasaktan,
pareho ang tugon.
Talaga?
Tapos na.
Sinasabi ko lang.
Aalis na 'ko.
Uy.
Gusto mo ng ramyeon?
Huwag mo akong titigan.
Tama!
May mata ba sa likod ng ulo niya?
Masarap. Al dente 'yong noodles.
-Sakto ang timpla. -Oo.
Siyensiya ang pagluluto ng ramyeon.
Di ko lang nasubukan,
pero basta alam ko 'yong recipe, kaya kong lutuin lahat.
May naalala ako dahil dito.
Madalas tayong kumain nito sa dorm ko.
Naaalala mo?
Dati,
naisuka mo ang ramyeon mo pagkatapos mag-aral ng anatomy.
Di ko ginawa 'yan.
Ginawa mo. Namutla ka. Nagmukha kang bangkay.
Ano'ng sinasabi mo?
Sa simula pa lang, promising at may talent na 'ko.
Oo, promising at may talent nga.
Ikaw ang pinakamasipag mag-aral.
Ba't ka nandito?
Tapos na kasi tayong kumain.
-Heto. -Salamat.
-Salamat sa libre. -Kunin mo rin 'to.
Ano 'tong nakaka-excite na itim na bag?
Tteokbokki ba?
Inumin mo base sa sintomas mo.
Ang boring.
Di ko kailangan 'to.
Papasok na 'ko. Chicken na lugaw bukas.
-Sino'ng nagsabing sasama 'ko? -Bye.
Uy, papunta na 'ko. Okay.
Ang daming binili ng tanga. Ang bigat.
Wag kang kikilos!
Ano? Bakit? Ano'ng nangyayari?
'Yang gatas! Ninakaw mo ba 'yan sa ref ko?
-Ninakaw mo nga. -Oo.
Tama, parang gano'n nga. Bakit?
Dahan-dahan mong ibaba.
-Ha? -Hindi, teka.
Ibigay mo na lang sa 'kin.
Seryoso? Gatas lang 'to. Huwag madamot…
Di 'yan gatas lang!
Nakasalalay sa gatas na 'to ang buhay ko.
Ba't maraming bagay sa opisina mo ang nakasalalay sa iba?
No'ng nakaraan, sabi mo, nakasalalay sa halamang 'yan ang tagumpay ng kompanya.
Ano na naman?
Kompanya natin.
-Ha? -Nalalanta 'yong kompanya natin.
Di pa kami bukas…
Hello.
Ito ho kasi.
Iligtas n'yo 'tong halaman ko.
Itong halaman?
Opo.
Okay.
Akala ko, emergency.
Mukhang desperado kang iligtas.
Bigla hong nalanta, kaya akala ko, emergency.
Hindi mo yata madalas kausapin.
Kausapin?
Di natin naririnig, pero nakakapagsalita sila.
Sinasabi nila kung pagod o gutom sila.
Sinasabi nitong mahalumigmig.
Mahihirapan itong mamunga.
Namumunga ho 'yan?
-Namumulaklak din? -Oo naman.
Ang daming gagawin ng kaibigan natin.
Kung gano'n…
Paano ako makikinig sa halaman ko?
Bale, nag-ihaw ako ng isda kanina.
Mas okay ang karne kaysa isda. Nagki-crave ako ng pork belly.
Tapos ka na ba?
Mukha kang masaya kanina.
Ha?
Ang ganda ng ngiti mo.
Parang bumalik ka sa dating ikaw.
Ano ba 'yong dating ako?
Mas maaliwalas ka kaysa sa araw.
Maaliwalas, positibo, puno ng enerhiya.
Buksan mo.
Ano 'to?
Tanda mo 'yong cooking school na nabanggit ko?
Nakuha ko 'yan sa study abroad agency.
Kung sisimulan mo 'to,
sa akmang landas ka para di ka mawala.
May isa pang nandiyan.
-Ito ba 'yong… -Oo.
'Yong engagement ring
na iniwan mo.
Gaya ng pagsisimula mong mangarap ulit,
magsimula rin ulit tayo.
Gusto kitang suportahan.
Gusto kitang makasama.
Ang galing sumalo.
Ipinagmamalaki 'yan ng mga dating atleta.
Para sa 'kin ba 'to?
SSING-SSING BAR
Dapat hinahati't pinaghahatian 'tong ice cream.
Sang-ayon ako.
Walang mga bituin o buwan ngayon.
Tinanong mo ba siya?
Kung ba't niya siya pinili sa sandaling 'yon?
-No'ng gabing 'yon… -Nag-propose siya.
Ano?
Nag-propose si Hyeon-jun sa 'kin.
Wow, baliw siya.
Gusto ko sanang rumespeto,
pero binubuwisit niya 'ko.
Ano'ng ginagawa niya? Huli na.
Kung hindi pa huli?
Ano?
No'ng pangalawang beses siyang nag-propose, naisip ko 'yan.
"Baka hindi pa huli."
Binabalik niya 'ko sa masasayang parte.
Parang simoy ng hangin sa puso ko.
At bukas na naman ang librong sinara ko na.
Naaalala ko lahat ng nakalimutan ko na.
'Yong kinain naming osam bulgogi no'ng una kaming nagkita.
Masarap 'yon.
Mga gano'n.
Kahit nandito 'ko?
Oo.
Kahit ba…
alam mo ang feelings ko?
Oo.
Kaya ba sumama ka sa kanya sa ospital at hindi sa 'kin?
Oo, parang instinct.
Madalas,
pinakamarupok at pinakatapat ang mga tao pag may sakit.
Sa loob-loob ko, gusto ko siyang sandalan.
Di ka makasandal sa 'kin?
Para sa 'kin,
ikaw pa rin…
'yong limang-taong-gulang na umiiyak sa taas ng jungle gym.
Kababatang puwede kong kahati sa ice cream.
Matagumpay na anak ng kaibigan ni Mama.
Ang lupit mo.
Paano mo…
Paano mo nagagawang wala akong masabi?
Ipinapaalam ko sa 'yo. Nagkakamali ka.
Di mo 'ko gusto. Nakatatak lang ako sa 'yo.
Alam mo ba?
Akala ng bibe,
nanay niya 'yong una niyang nakikita at sinusundan niya.
Parang gano'n.
Para lang akong nanay ng bibe para sa 'yo.
Huwag mong pangunahan nang ganyan.
Di mahalaga ang nararamdaman mo.
Wala akong magagawa kung hindi ako.
Pero huwag mong…
pangunahan ang nararamdaman ko.
Kahit gaano pa kita kagusto,
hindi mo karapatan 'yan.
-Seung-hyo… -Di pa expired 'yong gatas.
At di na rin ako takot sa jungle gym.
Nakita mo 'yong article?
"Dahil sa kanila, nakauuwi tayo
araw-araw sa ating pamilya at mga kaibigan nang nakangiti."
"Para sa mga bayaning paramedic na nangangalaga sa ating mga buhay,
muli, mataas ang respeto ko sa inyo."
May picture pa natin.
Buti't ginamit ko 'yong sheet mask.
I-send mo sa 'kin 'yong link.
Ipapakita ko sa asawa ko.
Opo, sir.
-Ms. Jung, ang ganda ng article, di ba? -Ha?
Ewan. Di ko pa nababasa.
Ha? Tungkol sa 'tin 'to.
Nag-effort din siya. Dapat basahin mo.
Wala akong pakialam sa mga ganyan.
Balik na sa trabaho.
Ang ganda mo nga pala sa picture.
ANG ASTIG NG PARAMEDICS
NAKAKABILIB SALAMAT SA KANILA
MUDFLAT MAN
Sabi ko, pumasok ka na. Ba't pinapagod mo pa 'kong lumabas?
Busy lahat sa trabaho, kaya ayaw kong makaistorbo.
Hindi ba 'ko mukhang busy?
Di 'yan ang ibig kong sabihin.
Paki-share 'to sa iba.
Di 'to puwede sa civil servants.
Binibigay ko 'to bilang katrabaho, di bilang reporter,
kahit isang araw lang.
Ang galing mo talaga sa pagpapahirap tumanggi.
Salamat.
Salamat sa tulong na maisulat 'yong article.
Ginanahan na naman ako, salamat sa 'yo.
Sa 'kin? Ano'ng ginawa ko?
Wag mong isuko lahat.
Bata pa 'ko nang namatay ang tatay ko.
Alam ko 'yong pakiramdam.
Pag may isinakripisyo para sa 'kin 'yong nanay ko,
'yon ang pinakaayaw ko.
May lumabas sa kotse niya,
at inayos 'yong traffic para may madaanan.
Parang superhero.
-Basta nakatulong ka. -Ha?
Aalis na 'ko.
Bye.
MAHAL KO KAYO, MUDFLATS
-Dan-ho. -Bakit?
Mula ngayon, huwag mo nang isusuot 'yang T-shirt.
Ha? Bakit?
Basta huwag mo nang isuot.
'Yan lang ba 'yong shirt mo?
Paborito mo ba 'yan?
Hindi, sobrang lambot kasi at nababanat.
Okay. Bibilhan kita ng mas maganda, kaya huwag mo na 'yang isuot.
Ba't mo 'ko bibilhan ng damit?
Sabi mo, magkatrabaho tayo.
Bawal magbigay ng shirt ang katrabaho?
Hindi naman sa gano'n.
Bye.
-Ha? -Sige na.
Kailangan kong magpa-ECG.
May mali.
Pero…
Maayos na.
Maraming salamat.
Pero ba't nabasag?
Kasi…
nakita ko ho ito sa loob.
Hala.
Teka.
Ba't 'to mapupunta…
'Yang kutsara ang naging problema.
Buti't hindi malala.
Salamat. Ingat.
-Okay. Ingat din po. -Maraming salamat.
-Salamat sa trabaho mo. -Wala 'yon.
-Ingat. -Kayo rin po.
May nabasag ba?
Hindi, wala.
Uy, Seung-hyo.
Hirap ka bang matulog lately?
Hindi po. Bakit?
Matamlay ka't laging bukas 'yong ilaw mo sa gabi.
Busy lang ho sa trabaho.
Gano'n pala.
Sige. Sagutin mo.
Hello?
Uy, Myeong-u.
Ano?
-Myeong-u. -Uy, Mr. Choi.
Pinapatigil 'yong construction natin. Ano'ng nangyayari?
May nagreklamo kasi sa district office.
Teka.
Pumayag lahat ng nasa area. Paano nangyari 'to?
May nagreklamo sa tabi.
Karapatan sa liwanag at sagabal sa view.
Kalokohan. Maraming beses akong nag-check.
Alam ko.
Nagkasundo kami
ng official in charge na walang malalabag.
Oo nga, pero sabi nila, iba na 'yong person in charge.
Ibig sabihin, kailangan nating bumalik sa simula.
Kausapin muna natin 'yong nagreklamo.
Priority 'yong masuyo sila.
Tingnan mo 'yan!
Nandito na ba sa wakas 'yong nagpapatayo nito?
Siya 'yon.
Hello po, sir.
Ako po ang CEO ng architectural firm na nag-design sa building.
Ano ho 'yong mga abalang nadala sa inyo ng construction?
Sobrang dami, di ko maisa-isa!
Walang pag-uusapan. Alisin n'yo 'yan.
Sir, pumayag ho kayo sa construction no'ng nakaraan.
Pumayag akong magtayo kayo sa lupa,
di para paabutin n'yo sa langit!
Pag tumatanda, mas kailangan ng araw,
pero paiikliin niyan ang buhay ko!
Di na 'ko nasisinagan ng araw.
Nakatakip na 'yong kalahati ng langit.
Tingin n'yo, 'yon lang?
Bumaba 'yong lupa.
Nalanta ng ingay ang mga bulaklak.
Okay, sige. Naiintindihan ko 'yan.
Pero napaagos natin bigla 'yong groundwater?
Sobra na 'yon, di ba?
Para ipakita sa 'tin,
nakakatawang may dala siyang hanger, di ba?
Oo nga.
-Gumalaw-galaw. -Oo!
Kayong dalawa, puwede kayong umalis.
-Sorry. -Sorry rin.
Mukhang planado 'to mula umpisa.
Ang dami niyang tanong tuwing nasa site tayo.
Titig na titig siya sa mga bagay.
Settlement ang gusto niya.
Pumayag siya sa umpisa, pero nagdadalawang-isip na ngayon.
Ano nang gagawin natin?
Pero di ba, nasa atin na 'yong project cooperation agreement?
Oo, meron para sa mga ganitong kaso.
Kahit magka-civil lawsuit, madi-dismiss lang.
Hala! Ba't di ko naisip 'yan?
Di ba? Uy, nakanino 'yon?
-Nasa 'kin. -Kunin mo na.
Ipakita natin ang halaga ng pirmadong dokumento.
Kunin mo na!
-Babalik ako. -Okay.
Ayos na 'yon.
KURYOSIDAD NI KANG DAN-HO MGA BAYANI NGAYON
Pumasok ka na lang kaya sa monitor mo?
Ba't lagi kang biglang sumusulpot?
Magkakaproblema tayo.
-Ire-report ko 'yang workplace harassment. -Ire-report din kita.
Sasabihin kong may journalist na may kinikilingan.
Kailan ako naging ganyan?
Biglang gusto mong magsulat ng mga karanasan mo…
dahil sa kanya?
'Yong kilala mong paramedic?
-Kasi… -Sabi na.
Ramdam ko ang affection mo sa mga salita mo.
At tama nga ako.
Dahil sa pagmamahal mo sa subject.
Hindi ganyan 'yon.
Kung may kinikilingan man dito,
dahil 'yon sa respeto't paggalang.
-Okay? Oo. -Talaga? Okay.
Gano'n ba? Tingnan natin.
Ay, pero ang ganda talaga niya.
Good luck!
Pagkiling din 'yong pagpuri sa itsura ng iba.
At wag kang mag-good luck!
Good luck, Dan-ho.
Uy! Huwag kang makinig sa usapan.
Naririnig kasi kita.
-Tama na. -Ano'ng itsura niya?
"Ramdam ko 'yong tunay na kabayanihan sa tapang ng paramedics na ito."
"At pinagmunihan ko."
"Kung may paramedics ang Avengers,
natalo sana nila agad si Thanos."
Wow.
Ang ganda ng article.
Uy.
Di lang basta maganda.
Obra maestra itong tatatak sa kasaysayan.
Ramdam mo 'yong sinseridad ng mismong nakaranas.
Hay, grabe rin siyang magtrabaho no'n.
Gamit 'tong kamay na keyboards lang yata ang nahawakan,
gusto niyang gawin lahat ng kaya niya para makatulong.
Hay. Ganyan yata talaga siya.
Lagi siyang huwaran, at patas.
Kaya yata siya si Mudflat Man.
Head over heels ka na kay Mudflat Man.
Hanggang tuhod ka na nabaon sa putikan. Di ka agad makakaahon.
Ha?
Alam mo bang 30 minutes mo na siyang kinukuwento?
Uy, dahil 'yan…
Uy, ikaw!
Ang ganda kasi ng article.
Pinupuri ko lang 'yong pagka-professional niya.
Hala, nakakatawa 'yan.
Astig tingnan ang mga tao pag magaling sila sa trabaho.
Kahit si Seung-hyo, pumopogi pag nagde-design.
Ano'ng sinasabi mo?
Si Seung-hyo? Kalokohan.
Uy.
May sinabi ba siya kailan lang?
Ewan. Matagal ko na siyang di nakita.
Talaga?
Opo, tama 'yan.
Opo.
Opo, naiintindihan ko.
-Ano'ng sinabi ng official? -Gaya ng inaasahan.
Wala silang magagawa kundi ipatigil ang mga bagay pag may reklamo.
Sabi, dapat may settlement.
Kausapin ko siya ulit?
Kung imposible, iareglo na lang natin 'yong presyo.
Hindi.
Maraming manloloko sa 'tin kung magpapaloko tayo.
Di puwedeng masira ang imahen natin.
Pasok.
Uy.
Dinala mo 'yong agreement?
Ano po…
Sorry po, Mr. Choi.
'Yong agreement…
Nawala ko po.
-Ano? -Ano?
Saan napunta?
Hindi ko po alam.
Nakuha ko po noon at itinago.
Na-check ko na ang bookshelf, mesa, trunk ng kotse.
Ilang oras na akong naghanap, pero di ko makita.
Niloloko mo ba 'ko? 'Yan lang ang kaya mo?
-Sorry po. -Di sapat ang sorry!
Tingin mo, maaayos 'to ng sorry?
-Myeong-u, teka. -Kasi…
Kumalma ka lang.
-Hyeong-chan. -Po?
Naiintindihan mo ba 'yong bigat ng pagkakamali mo?
Malaking problema ho sa kompanya ang nagawa ko.
Tama ka.
Pag na-delay ang construction, uurong ang schedule
at madadagdagan ang gastos.
Pero alam mo ang mas importante ro'n?
Hindi po, sir.
Pag-isipan mo.
At bumalik ka pag nakita mo na 'yong sagot.
Opo, sir.
Sorry po.
Pero ano 'yong sagot? Kahit ako, di ko alam.
Nababaliw ako dito.
Nawalan ka ba ng pera?
-Ba't ka nakayuko? -Hi po, Tita Mi-suk.
Naghapunan ka na?
Ba't n'yo ho ako pinapakain? Di ba ho, galit kayo sa panloloko ko?
Di ko rin maintindihan.
Pero ano'ng magagawa ko? Alam kong may problema ka.
Ba't n'yo po alam?
Pinalaki kita.
Parang anak na kita.
Tita Mi-suk,
sorry po at di ko sinabi 'yong tungkol kay Seok-ryu.
Di mo kasalanan 'yan.
Di dapat kita pinagbuntunan.
Pero kasi…
seryoso talaga si Seok-ryu do'n.
Napagbigyan n'yo ho ako. Di ba puwedeng siya rin?
Kumain ka na.
Iniiwan n'yo ho ako dahil ayaw niyong marinig?
May neighborhood meeting. Pagmumultahin ako pag wala ako.
Multa?
Magkano ho?
Magkano ho ba para makasalo ko kayo?
Ba't nagyayabang ka ng pera sa pag-impersonate kay Han Suk-kyu?
-Kumain ka na. -Okay po.
-Di ko alam na nandito ka. -Di ko rin alam na nandito ka.
'Yong nanay ko?
-Nasa neighborhood meeting. -Gano'n pala.
Kumain ka lang.
Ba't ka umiiwas?
Di ako umiiwas.
Pumunta ako sa kusina para uminom, pero nakalimutan ko.
DAEHAN MILK
Uy, Choisseung.
Ano?
Itapon mo na 'yong gatas.
Ano?
Sasagot na 'ko.
Para sa 'kin,
hanggang kaibigan ka lang.
'Yan lang?
Oo, sorry.
Walang reconsideration?
Wala.
Ilang araw akong magiging awkward, pero magiging okay din.
Di matatapos sa ganito 'yong pagkakaibigan natin.
Kumain ka na at ilagay mo sa lababo 'yong mga pinggan bago ka umalis.
Pagkakaibigan?
Wala nang ganyan ngayon.
Hyeon-jun, tanda mo
no'ng una akong nagkasakit?
Tinanggal ang two-thirds ng bituka ko
at nabawasan ako ng 10 kilograms pagkatapos mag-chemo.
Chemotherapy…
Mahirap daw 'yon.
Okay lang.
Nakaya ko 'yong operasyon.
Si Bae Seok-ryu ako. Kaya ko 'to.
Huwag kang mag-alala.
Pag magaling na 'ko,
punta tayo sa Salar de Uyuni?
-Uyuni? -Oo.
Hindi pala, teka.
Sa Peru na lang kaya para sa Machu Picchu?
Machu Picchu.
-Peru. -Sa'n mo gustong pumunta?
-Puwedeng parehas. -Parehas?
Mukhang masaya.
-Babalik na 'ko sa trabaho. -Agad?
Magaling na 'ko, kaya babalik na 'ko sa trabaho.
Di ka kaya masagad niyan?
Di puwedeng habambuhay akong ganito.
Ano naman kung may sakit ako?
Kaya ko lahat basta magsikap ako.
Seok-ryu, nakakabilib ka.
'Yan din ang naisip ko habang binabantayan ka.
Mas malakas at masigasig ka kaysa sa akala ko.
Bilib talaga ako.
At mahal kita.
Seok-ryu.
Inimbitahan ako ni Raymond sa vacation home niya sa Palm Springs.
Isama raw kita.
Gusto kong sa bahay lang.
Huwag kang ganyan. Tara na.
Matagal na tayong di nakakalabas.
Lagi na lang ospital, bahay, at trabaho.
Hindi, ayoko.
Sabi ng doktor, nakakatulong sa depression ang araw.
Uma-attend ka pa ba sa therapy sessions mo?
Umiinom ka ng gamot?
Oo.
Okay.
Gagaling ka niyan.
Sasabihin ko kay Raymond na di tayo puwede.
Na busy tayo sa kasal.
Nabalitaan n'yo ba?
Kung ba't siya nag-work break tatlong taon na'ng nakaraan.
Ang tagal no'n, ano'ng nangyari?
Nagka-stomach cancer siya.
Talaga?
Isipin n'yo,
bumalik siya sa office pagkatapos magpakamatay sa trabaho,
ewan kung tatawagin ba 'yong baliw o baliw.
Napaka-loyal na aso.
Mismo.
Di siya marunong mag-alaga ng sarili, 'no?
Kawawang bata.
Ano'ng ginagawa mo?
Seok-ryu?
Wala ka bang tiwala sa 'kin?
Ba't di mo sinasagot 'yong phone mo?
Ikaw ang unang nang-ghost sa 'kin.
Pero…
Kailangan mo talagang gawin 'yon?
Ano?
Ikinahihiya mo 'ko?
-Nahihiya ka ba? -Hindi gano'n.
Nando'n lahat ng katrabaho ko.
Bilang fiancée ko, sana naisip mo 'yong epekto sa 'kin.
Fiancée mo nga ba 'ko?
-Ha? -May sakit ang fiancée mo.
May pinagdadaanan siya. Tapos, nasa party ka lang?
Wala kang pakialam sa nararamdaman ko.
Gusto mong magpakasaya do'n sa party kasama ng iba?
Oo.
Ginusto ko 'yon.
Hayaan mo 'kong huminga!
No'ng nagkasakit ka,
isinuko ko lahat.
Nag-time off ako para alagaan ka.
Nawala ang golf, travel, kaibigan, at buhay ko.
Akala ko, iigi lahat basta kayanin ko.
Dahil malakas ka. Dahil malalagpasan mo 'to!
Natin…
Dahil malalagpasan natin.
Pero biglang, ano?
'Yang depression lang…
"Depression lang"?
'Yan ba 'yong iniisip mo?
Sabi mo, kuha mo.
Paano?
Paano kita maiintindihan?
Natapos ka na sa gamutan, at ngayon, wala ka sa sarili.
Di ikaw 'yong Seok-ryu na kilala ko. Pa'no ko matatanggap?
Tigilan mo na 'yan.
Gaano katagal ka pang made-depress?
Kung mahihila mo ako pababa,
titigil ka na ba?
Seok-ryu.
'Yong sinabi ko…
Dapang-dapa na 'ko.
Hyeon-jun.
Nakita ko ring dapang-dapa na tayo.
Maluwag na 'yong singsing.
-Kasyang-kasya noon. -Nabawasan ka kasi ng timbang.
Okay lang. Bumalik tayo sa US at ipa-resize natin.
Kaya nating ayusin 'yong singsing,
pero 'yong relasyon natin, hindi na.
Seok-ryu.
Sorry talaga
sa nangyari noon.
Nahirapan ako.
-Pagod na pagod ako at wala sa wisyo. -Di mo kailangang mag-sorry.
Ginawa mo talaga 'yong makakaya mo.
Alam na alam ko 'yan.
Hindi ko lang kinaya.
Alam mo,
aalalahanin ko 'yong pagbalik ng sakit ko sa susunod na taon
at sa mga susunod pa.
Kahit magka-remission pa nang limang taon,
di pa rin ako lubusang magaling.
Lagi akong malapit sa kamatayan.
Mababagabag ako at malulungkot.
Gano'n 'yong magiging buhay ko.
Kaya…
di ko na kailangan ng pag-ibig.
'Yong natitirang bituka ko,
ni di kayang i-digest 'yong pangarap ko.
Ayon sa endoscopy, may pamamaga sa inoperahan.
Puwedeng pamamaga lang,
pero nag-biopsy na rin kami para sigurado.
Lalabas ang resulta sa ilang araw.
Magaling.
Ito 'yong tamang gawin.
Tama 'to.
Ano 'yon?
Di ba masarap 'yong luto ko?
Di po gano'n.
Wala ho akong gana.
Dapat ka pa ring kumain.
Responsibilidad ng bata ang balanseng paglaki at pag-unlad.
Ang daming responsibilidad ng mga bata.
Kailangan kong kainin 'tong carrot.
Kailangan kong mag-brush ng ngipin.
At matulog nang maaga.
BABYSITTER NI YEON-DU
Hello?
Okay ka lang ba?
Siyempre, kalusugan ang pinakaimportante.
Pumunta ka na sa ospital. Balitaan mo 'ko sa resulta.
Okay.
Ano ho 'yon?
Natumba sa banyo 'yong babysitter at sumakit 'yong likod.
Ako ang makakasama mo ngayon.
Sabi n'yo ho, may importante kayong interview.
Walang mas importante sa 'yo.
Hindi, umalis na ho kayo.
May kaibigan ho akong makakalaro.
Sino?
Gusto mo 'kong makalaro?
Opo.
Gusto ko 'yan! Ang saya ko! Pero…
Ano'ng gagawin ko?
May importante akong gagawin ngayon.
Paalis na sana 'ko.
Sorry.
Biglaan din 'yong pabor, di ba?
Yeon-du, sa susunod na lang tayo makipaglaro kay Ms. Jung.
Teka!
May maganda akong idea.
Tinawagan ako ni Mo-eum.
Huwag kang mag-alala. Dito na siya.
-Hi, Yeon-du. -Salamat.
Umupo ka sa gitna namin.
Ang cute mo.
Di puwedeng wala akong iabot. Kunin n'yo ho 'to.
Di mo kailangang bumili nito.
Pero ano 'to?
Health supplement ho. Para sa pag-manage ng blood sugar.
Ay.
Ang taas nga ng blood sugar ko pagkatapos kumain. Gandang regalo.
Maraming salamat.
Pwede bang tikman naming lahat?
Sige po.
Salamat.
Alam ko hong nakakahiya,
pero pakialagaan po si Yeon-du.
Huwag kang mag-alala.
Yeon-du, babalik ako mamaya.
Ingat po.
Dahan-dahan ho sa pagmamaneho't huwag nang mabangga.
-Okay. -Hay.
Ingat.
-'Yong gunting. -Okay.
Puwedeng dalawa sa 'kin?
Isa lang.
Jae-suk, sino 'yon?
-Kapitbahay. -Kliyente?
Dati.
-Gusto mo rin? -Hindi.
Bakit naman?
Ano'ng pangalan mo?
Kang Yeon-du po.
Spring po no'ng ipinanganak ako.
Ibig sabihin po ng pangalan ko'y mabuhay nang masigla,
gaya ng makukulay na mga dahon pagkatapos ng winter.
Ang gandang pangalan.
Napakatalino mo, 'no?
Journalist ang tatay, kaya matalino rin siya.
Kaya pala sinabi mong off-limits siya.
Oo.
Yeon-du.
Magsaya tayo.
Di puwedeng kami lang ang nagsasaya.
Di ba?
Heto.
Regalo 'to sa 'yo ng tita.
Mas mukha ho kayong lola kaysa tita.
-Ano? -Naku.
Lola?
Iniisip ng mga taong nasa early forties pa lang ako.
Ewan.
Sabi nila, pinakatapat 'yong mata ng mga bata.
Magiging journalist siya gaya ng tatay niya.
Masyadong honest.
Siguro iinom na ako ng mas maraming collagen.
Pero sa 'yo na 'to.
Salamat po.
-Puwede ba sa mga bata ang red ginseng? -Oo naman.
Ayos ang mga sangkap niyan.
Ano nga 'yon ulit?
Saffron.
Ang dami mong iniinom na gamot at di mo alam 'yan?
Ano?
Hindi 'yan saffron. Sigurado kang hindi saponin?
'Yon nga.
Tingin ko rin, saponin.
-Saponin… -Ako…
'Yon din ang sinabi ko.
Oo nga.
Sinabi mong saffron.
Mali ang pronunciation ko.
-Uy. -Nagbibiro ka ba?
Mali ang dinig ninyo sa 'kin.
Imposible.
Bumaba sa trono ang magaling na si Seo Hye-suk.
Saffron 'yon. Katunog ng pangalan ng detergent.
Alam ko ring saponin 'yon.
Saponin!
-Saponin! -Di ba?
Pampalasa ang saffron. Sobrang mahal.
-Nakakatawa! -Oo nga!
Ano'ng isusulat ko para ma-hook ang mga tao?
"Gusto mo ba ng muscles ng bodybuilder?"
"Mabusisi kong pinili ito para sa inyo."
"Mabibili sa murang halaga sa promotion na ito."
'Yong nutritional information?
Hala.
Saan galing 'to?
Sabi mo, di ka makakapasok ngayon?
Binebenta mo ba 'yang di-beripikadong produkto?
Ano?
May offer sa 'kin na i-promote ito,
pero di ko pa na-post.
Kinuhanan ko lang ng pictures.
-Alis na. -Okay.
Hindi.
Umalis ka na sa gym ko.
Di ka puwedeng maging trainer.
Ano po?
Puro ka pasikat at walang substance. Itsura lang ang mahalaga sa 'yo.
Madali kang maloko.
Umaasa ka sa suwerte.
Puro ka lang pagpapasikat.
Hindi ho ba sobra naman 'yan?
Bakit? Mali ba 'ko?
Dapat totoong gusto mong tumulong
at maging responsable sa kalusugan ng iba.
Gusto mo lang ng mabilisang kita at tamad ka sa trabaho.
-Mr. Go. -Ano?
Dahil sa mga salbaheng gaya mo
kaya mababa ang respeto ng iba sa trabaho natin.
Pambihira naman.
Okay, magku-quit na 'ko.
Nanenermon ka dito sa maliit mong gym.
Ikaw na salbahe ka!
Uy, Dong-jin!
Pasok.
PAGBIBITIW SA TRABAHO
Ito ba 'yong sagot mo?
Hindi po.
Di ko pa po nakikita 'yong sagot.
Sa ganito lang ho ako makakaako ng kasalanan.
-Ano? -Mr. Yoon.
Naku, ang init pala.
Oo, oo. Uy!
-Puwede bang umayos ka? -Sumubok lang ako ng bago at astig.
Hindi 'yon astig.
Pa'no kung naka-off 'yong sprinkler?
-Naayos na namin 'yong sa Buryeong-dong. -Ho?
-Paano ho? -Nakipag-areglo kami do'n sa matanda.
Papalitan lang ang tubo ng tubig niya.
Gusto 'yong gawin ng boss mong matigas ang ulo.
Hindi, hindi ho tama 'yan.
Di natin kasalanan 'yon.
Tama ka.
Di ako nakikipagkompromiso nang ganito.
Ito ang sagot ko.
Mahalaga ka sa Atelier In.
Para sa 'min, mas mahalaga ka kaysa sa kita at pagkalugi ng kompanya.
Mr. Choi.
Kaya…
matuto ka sa pagkakamaling 'to.
Habang nagkakamali, nahihirapan, at nasesermunan ka dito,
ituloy mo lang 'yong paghahanap ng sagot.
Opo, sir. Magpupursige ako.
-Umupo ka na. -Opo, sir.
The best ka.
Ang astig mo ngayon.
Talaga!
Mag-isa siyang gumagawa ng mga astig.
Uy, tingin mo, ipinanganak na henyo si Seung-hyo?
Hindi.
Marami siyang naging pagkakamali.
Galing sa pinagdaanan niya ang sinasabi niya.
Ba't ka nag-iimbento?
Di ba kapani-paniwala?
Hay.
Pinahirapan ka ba ng kliyente?
Huwag mo 'kong simulan.
Kung iisipin ko kung pa'no niya 'ko ginisa nang tatlong araw at gabi.
-Hay! -Hindi si Seung-hyo 'yon?
-Ano? -Ako?
Oo.
Kanina ko pa sana sasabihin.
Ang laki ng eye bags mo.
Namumula 'yong pisngi mo at mukha kang may lagnat.
Uy, huwag nga.
Bakit?
May sakit ka ba?
May sakit ako?
Ayos na ayos ako. Ano'ng sinasabi mo?
Wala akong sakit.
Kakaiba kayo.
-Mr. Choi! -Uy!
Ano'ng problema? Okay ka lang?
Ha? Oo.
Ma!
Ma, huwag kang umalis!
Uy, ba't ka umiiyak?
Baby ka pa ba?
Hindi na 'ko baby.
Magtatrabaho ang nanay mo. Baby ka pa kung ganyan ka umiyak.
Hindi ako umiiyak.
Napanalunan ko 'tong ddakji kahapon.
Sa 'yo na lang lahat.
Pag naglaro tayo bukas ng Red Light, Green Light,
tatayain kita.
Di ko 'to ginagawa sa lahat.
-Kuha mo? -Di masayang mataya.
Bibilhan kita ng pork cutlet na hugis Pikachu.
May pera ka ba?
Tteokbokki na lang.
Puntahan natin si Papa.
Tara.
Ma.
Seok-ryu.
Nandito ka nga talaga.
Masaya 'ko.
Welcome back.
Hello po.
Hi.
Biglaan ho 'to. Sorry talaga.
Nahirapan ho ba kayo?
Hindi.
Sanay ako sa malalaki't marurungis na bata,
masayang makakita ng nakakatuwang bata.
-Iwan mo siya sa 'min kahit minsan. -Nakakatuwa ho 'yan.
Oo naman.
Nasaan na ho si Yeon-du?
Captain Jung?
Huwag kang maingay.
Natutulog siya.
Gigisingin ko na siya at iuuwi.
Mamaya mo na gisingin.
-Pagmamasdan ko pa. -Ah, okay.
Kahit ga'no kadalas ko siyang nakikita, gusto kong mas madalas pa.
Ba't ang ganda niya?
Ang ganda ng mga mata niya.
Ang ganda ng ilong.
Bawat parte niya, maganda.
Di ba? Alam kong anak ko siya, pero hanga ako sa kanya lagi.
Sana anak ko rin si Yeon-du.
Oo…
-Ano? -Di 'yon ang ibig kong sabihin.
Dahil lang maganda siya.
Oo, kuha ko. Di ako nagkamali ng intindi.
Okay.
Ang cute. Wala kang pinagbago.
Ano?
Ano'ng sinabi ko?
Na cute ako.
Oo, alam mo namang cute lahat ng baby na mga hayop at tao.
Gano'n pala.
Si Mr. Choi siguro ito.
Ito 'yong kababata mo.
Close na close nga kayong tatlo.
Oo.
Sila ang unang magkaibigan.
Naging kaibigan ko sila no'ng lumipat kami dito.
Pumupunta kayo sa bahay ng isa't isa?
Oo naman.
Naalala ko tuloy.
Maliban kay Seung-hyo, ikaw ang unang lalaking nakapasok dito.
Lalaki?
Ay.
Ba't ko sinabi 'yon?
Ay, hindi pala ito 'yong unang beses.
May pumasok na ritong mekaniko para ayusin 'yong sirang aircon.
Lalaki 'yon.
Lalaki rin lahat ng pamangkin ko. Nakalimutan ko sila.
-Gano'n pala. -Oo.
Mo-eum, kain na!
Dan-ho, dito ka na maghapunan!
-Gusto mong maghapunan? -Hapunan?
Magaling magluto ang nanay ko.
Mukhang ayos 'yan.
-Gisingin ko na ba si Yeon-du? -Sige.
Gisingin mo na.
Yeon-du, gising na.
Mulat na.
Please.
Ba't 'ka mo ako ang kasama mo sa mga nakakahiyang nangyari sa 'yo?
Ba't lagi kitang kasama pag may sakit ako?
Gising ka na?
Okay ka na ba?
Ba't ka nandito?
-Ba't ka pumasok sa kuwarto ko? -Kasi…
Sabi ni Mr. Yoon, ang sama ng pakiramdam mo.
Tumawag siya para sabihing muntik ka nang mahimatay pauwi.
Dumating ako at nag-doorbell.
Walang nagbukas.
Dapat tinawagan mo 'ko kung may sakit ka.
Ba't ka magdurusa mag-isa?
Hindi na kita tatawagan.
Kahit may mangyari,
anuman ang rason,
di 'yon mauulit.
Kaya umalis ka na.
Gawin mo'ng gusto mo.
Kahit tapusin mo ang pagkakaibigan natin, kumain ka.
May pagkain ka ba sa ref? Titingnan ko.
Ano'ng kinakain ng mga tao rito?
Seryoso?
Ano 'to?
DIAGNOSIS
JUNE 24, 2021 PARTIAL GASTRECTOMY FOR STOMACH CANCER
ADMITTED WITH ABDOMINAL PAIN OUTPATIENT SURGERY
BAE SEOK-RYU
Uy, walang laman 'yong ref.
Kukuha ako sa bahay namin…
Ano 'to?
Uy. Mali 'to, di ba?
Ba't pangalan mo?
Dapat umuwi muna 'ko.
Hindi ko na naisip.
Ano nga kasi 'to?
Di mo ba alam? Diagnosis 'yan.
Kailangan ko 'to.
Dapat kinuha ko no'ng araw na 'yon. Bumalik pa 'ko.
'Yan ba 'yon?
Kaya ka bumalik?
Kaya ayokong sabihin sa 'yo.
Uy, wala akong pakialam.
Ikaw ang huling tao sa mundo na pagsasabihan ko.
May sakit ka ba?
Nagkasakit ako.
-At ngayon? -Okay na 'ko.
Ikaw…
Ba't di mo sinabi sa 'kin?
Dahil diyan.
-Alam kong 'yan ang reaksiyon mo. -Uy…
Ito lang ba 'ko sa 'yo?
Kahit bilang kaibigan, ito lang ako?
May sakit ka. Di ko intensiyong dumagdag.
Magpahinga ka na.
Sasabihan ko si Mo-eum na dalhan ka ng lugaw.
Magpahinga ka na!
Uuwi na 'ko.
Mag-usap tayo.
Saka na tayo mag-usap.
Pa'no ako makakapaghintay?
Paano mo…
Pa'no mo nagawa sa 'kin 'to?
Seok-ryu.
Ga'no katagal mo pa 'tong isasantabi?
Ga'no katagal mo pa 'tong itatago?
Seung-hyo.
Di ko maintindihan!
Ganyan ang pinagdadaanan mo at hindi mo sinasabi kahit kanino?
Malaking bagay 'yong operasyon para sa stomach cancer. Ba't di mo sinabi?
Sino'ng may kanser?
Narinig ko lahat sa labas. Sino'ng may kanser?
Ikaw ba?
Ikaw ba talaga?
Ang totoo, si Seung-hyo ang una kong gustong pagsabihan.
Gaya noong nadadapa't nasusugat ang tuhod ko,
gusto kong mayakap ni Mama habang umiiyak.
Di na ba magmumukhang malaking bagay ang kanser?
Di ko na ba maiisip at makakabangon ako?
Totoo talagang
gusto kong mabuhay.
DARKNESS IN LIFE
LIGHT OF LIFE
LOVE NEXT DOOR
Noon, tumakbo dapat ako papunta kay Seok-ryu.
Sa dilim niya ipinahiwatig lahat, at
wala akong napansin.
Ma!
Pag may sakit ang anak,
kahit nasa buwan o Mars, pupuntahan ng magulang.
Sabi mo, okay lang umiyak.
Isesekreto ko rin.
Sinasaktan mo ang mga taong mahal ka.
Wala kang alam!
Di mo alam ang nararamdaman ko!
Pag ang bigat-bigat na, sumandal ka sa mga taong pinakamalapit sa 'yo.
Nagsalin ng Subtitle: Mary Antonette M. Ramos