MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Może w tym roku
pojedziemy na Alaskę?
Zawsze tego chciałam.
No nie wiem.
No to…
Może Park Narodowy Yosemite?
Odpada.
Serio? No to może…
Nowy Jork?
Możemy pójść do teatru i muzeów.
- Co ty na to? - Nie.
Niech ci będzie. Nie musimy nigdzie jechać.
I tak oboje jesteśmy zajęci.
Po prostu chciałam spędzić z tobą urlop.
Ale tylko ja tego chcę. Niepotrzebnie robiłam sobie nadzieję.
- Otwórz. - Co to?
Dowiesz się, jak otworzysz.
PRZYLOT INCZON
Dawno nie byłaś w Korei.
Nie tęsknisz za mamą?
Będziesz płakać?
Bilety są dwa. Polecę z tobą.
Hyeon-jun.
W kopercie jest chyba coś jeszcze.
Nie sądziłem, że będę to robił w piżamie.
Moja niecierpliwa i porywcza Seok-ryu…
Czy…
Czy wyjdziesz za mnie?
Tak.
Chciałem zrobić to w jakimś wyjątkowym miejscu.
Ta chwila jest idealna.
Nie może być lepiej.
To rak żołądka.
Wczesne stadium,
ale pewność będziemy mieć po zabiegu.
Musimy to zrobić jak najszybciej,
a potem omówimy szczegóły leczenia.
Najpierw zrobimy badania i biopsję.
Proszę zgłosić się do kliniki…
Za mało sypiałam.
Nie jadałam regularnie.
Wiecznie byłam zestresowana.
Próbowałam dojść do tego, czemu mam raka,
kiedy akurat spojrzałam przez okno.
Niebo było takie czyste.
Miałam 30 lat.
ODCINEK 9 MROK
Hej, Mo-eum. To ja.
Powiedz mi, gdzie znajdę szpital z ostrym dyżurem.
CHOISSEUNG
Ma pani zawroty głowy lub nudności?
Nie.
SZPITAL UNIWERSYTECKI
To Szpital Uniwersytecki Jeongheon?
Nie wiedziała pani?
Wszystko działo się tak szybko.
Czy jest tu gdzieś profesor Choi Gyeong-jong?
Ma dziś wolne.
Zna pani profesora?
Nie.
Widziałam go w telewizji. Jest sławny.
Czuję się dobrze, pójdę już.
Musi pani poznać wyniki badań.
Dobrze.
Seok-ryu.
Hyeon-jun.
Co tu robisz?
Miałem cię tu zostawić?
Zbadali cię? Co powiedział lekarz?
Czy nawrót…
Seok-ryu!
Choisseung.
Nic ci nie jest? Brzuch wciąż cię boli?
Nie.
Co się stało?
No cóż.
Skąd wiedziałeś, że tu jestem? Ktoś ci powiedział?
Nie, nikt.
Czego się dowiedziałaś?
Wszystko gra. Czemu krzyczysz?
Słyszę cię.
Przepraszam, też tu jestem. Mógłbyś mnie nie ignorować.
Byłeś tu?
Nie interesujesz mnie.
Chodź. Zawiozę cię do domu.
Chodź ze mną.
Mam gdzieś, z kim pojadę. Jedźmy już.
Lubisz się wtrącać.
Ale nie przeginaj.
To sprawa między nami.
Co?
Hyeon-jun, pojadę z Choisseungiem.
- Co? - Jedziemy w tym samym kierunku.
Dzięki za dzisiaj.
Zadzwoń, jak dojedziesz.
Będę czekał.
Nie czekaj.
Położę ją wcześnie spać.
Seok-ryu nie jest dla mnie dzieckiem.
Jest kobietą.
Chodźmy.
Rak żołądka?
Co teraz?
Tak się boję.
Nie masz powodu.
Pomogę ci.
Zrobię, co w mojej mocy.
Medycyna dziś jest na innym poziomie.
Wykryli go odpowiednio wcześnie.
Mam przyjaciela, który pracuje w szpitalu.
Zadzwonię do niego.
Może przyspieszymy termin zabiegu.
Weź zwolnienie lekarskie,
począwszy od jutra.
- Też wezmę wolne. - Ty też?
Jesteś w trakcie ważnej sprawy. Nie możesz.
Ty jesteś najważniejsza.
Nie martw się.
Będę przy tobie.
Zaczekaj chwilę.
Mam wysiąść?
Tak.
O co chodzi? Czemu to robisz?
Jestem uprzejmy.
Mężczyzna otwiera ci drzwi, a ty wychodzisz.
Nie rób tego więcej. To dziwne.
Zawsze traktujesz mnie jak służącą.
Nagle jestem jakąś księżniczką.
Hyeon-jun cię tak traktował.
Nieważne. Wchodź.
Nie sądzisz,
że powinnaś powiedzieć rodzicom?
Czym jest miłość
Hej, smarkulo!
Czemu tak trudno cię złapać? Coś się stało?
Nic. Co robisz?
Idealne wyczucie czasu.
Robię ci kimchi.
Nie wysyłaj mi go.
Mogę kupić kimchi na miejscu.
Amerykańskie nie smakuje tak samo.
Mam kapustę z Gangwon. Jest cudowna.
Mówiłam ci coś.
Ostatnio też, ale i tak mi wysłałaś.
Paczka przeciekała.
Narobiłaś mi wstydu.
Bo nałożyłam kapusty po samo wieko.
Tym razem będę ostrożna.
Nie chcę jej.
Powiedziałam ci.
Czemu mnie nie słuchasz?
Słuchaj, kiedy coś do ciebie mówię!
Kiedy przyjedziesz, zjesz, ile chcesz.
Kiedy będziesz?
Nie mogę lecieć.
Nie będę też mogła dzwonić.
Czemu? Jesteś zajęta?
Tak, mamy nowy projekt.
Bardzo ważny.
Rozumiem.
Twoja praca jest ważna. Nie powinnam ci przeszkadzać.
Mimo wszystko
jedz regularnie, pij dużo wody i dobrze sypiaj.
I częściej dzwoń.
Dobrze.
Dzwonią do mnie z pracy. Pa.
Dobrze.
Smarkula.
W porządku, Seok-ryu. To nic wielkiego.
Będzie dobrze. Powiem im, jak już będzie dobrze.
To nic takiego.
Hyeon-jun, pomóż mi.
Oprzyj się na mnie.
Seok-ryu nie jest dla mnie dzieckiem.
Jest kobietą.
Dobra postawa. Wyczucie czasu też.
Hej.
„Hej”?
Najpierw mnie straszysz, a teraz się bawisz?
Też możesz. Pożyczyć ci kasę?
Stać mnie, matołku.
Dawno nie grałam.
Wyluzujmy trochę.
Rety.
Zawsze mnie to zaskakuje.
Nie wyglądasz na sportowca.
Nie chcę się kłócić.
Nie jestem w nastroju.
Widzę.
Co się stało?
Znowu Seok-ryu?
Pojechała do szpitala z tym gnojkiem, a nie z tobą?
Rany.
Niepotrzebnie się z tobą droczyłam.
- Bawi cię to? - Trochę.
I co?
Zapytałeś ją?
Dlaczego pojechała z nim?
Nie.
Ale z ciebie baran. Wkurzasz mnie.
Jeszcze się nie nauczyłeś.
Mam się tym zająć za ciebie?
Nie ma mowy.
Masz rację.
Niezależnie, jaki będzie wynik, to twoja gra.
Powiedz coś, żebym mogła ci kibicować.
Powiedz, co czujesz.
Jak się czujesz?
Do niczego.
Jestem zazdrosny.
Powiedziałem Seok-ryu,
że nie będę pytał, czemu odwołała ślub.
A jemu,
że nie jestem tego ciekaw, bo między nimi już koniec.
Udawałem, że mam to gdzieś.
Ale bardzo chcę wiedzieć.
Chyba oszaleję.
Między Seok-ryu i mną jest przerwa.
A w środku Hyeon-jun.
Wie o niej coś, czego ja nie wiem.
Jak mogę to wytłumaczyć?
Wkurza mnie to.
Pomyślcie o czasie, jaki razem spędziliście.
Oni są zaledwie jak historia Ameryki,
a wy jak cztery wielkie cywilizacje.
Jak Egipt i Mezopotamia.
Nie ma się czego bać. Wycofałeś się.
Wcale nie.
Ostatnio jesteś bardzo wycofany.
Postarzałeś się.
Co? Serio?
O co chodzi z tymi romansami?
Hej.
Twoje serce też wali?
Nie mógłbym żyć, gdyby nie biło.
Nie o to mi chodzi.
Kiedy ktoś się komuś podoba,
jego serce bije szybciej.
Oczywiście.
Wali, kiedy jesteśmy razem.
Wali, kiedy widzę ją z kimś.
Czy twoje serce bije szybko jak tradycyjne koreańskie bębny?
Co ty pleciesz?
Zapomnij.
Nieważne.
Co z Seok-ryu? Wszystko gra?
Nie wiem.
Ostatnio mało jada.
Może też się starzeje.
Kiedyś jadła byle co i nic jej nie było.
Serio.
HYEON-JUN
Pamiętaj o lekach.
Mam tego dość.
Już późno. Idź spać.
Dobranoc, Seok-ryu.
Po tym, jak zachorowałam, każdej nocy zastanawiałam się.
Czemu ta choroba nazywa się „rak”?
Nazwy są bardzo ważne.
„Rak” brzmi przerażająco.
„Kwiatek”. „Księżyc”. „Gwiazda”.
Byłoby lepiej, gdyby nazwa była weselsza.
Ten to ma tupet.
- Tato… - Lecę.
- Miłego dnia. - Pa.
Nie zabronię ci uczyć się gotować.
W nauce nie ma nic złego.
Przyda ci się.
- Serio? - Oczywiście.
Gotujemy, by żyć. To świetne hobby.
Przyda ci się, kiedy wyjdziesz za mąż.
Myślałam o tym.
Nie musisz wracać do Stanów, jeśli nie chcesz.
Znajdź pracę tutaj.
Z twoim doświadczeniem duże firmy chętnie cię przyjmą.
Mamo.
Możesz sobie trochę odpuścić.
Ale jesteś doświadczona. Pomyśl o przyszłości.
Ja decyduję o mojej przyszłości.
Chcę gotować.
Nie bądź śmieszna.
Nie pozwolimy na to.
Nie zmarnujesz sobie życia.
Nie marnuję. To właściwa ścieżka.
Do tej pory nie wiedziałam, co chcę robić.
W końcu odnalazłam swoją drogę.
To droga wyłożona cierniami. Utkniesz po kolana w błocie!
Nie trać czasu i zacznij szukać pracy.
Moje rady są nic niewarte?
Ciężko pracowałam, by cię wychować.
Co tak długo?
Umieram z głodu.
Słucham? Umówiliśmy się gdzieś?
- Znów pokłóciłaś się z mamą? - To moja sprawa.
Zjedzmy coś.
Na przykład?
Naprawdę wybrałeś coś takiego?
Wyglądałaś marnie jak ta owsianka. Dlatego ją wybrałem.
Ty mały…
Spróbuj.
Że też tracę czas na jedzenie czegoś takiego.
Co to?
- Czemu to takie dobre? - Widzisz?
To dobra knajpka.
Nie zabrałbym cię byle gdzie.
O czym ty mówisz? Jedz.
Dobrze.
Ale to było dobre.
Dopiero narzekałaś. Myślałem, że zjesz i miskę.
Pewnie. Przegryzę nawet stal.
Co tam jakaś miska.
Znowu źle się czujesz?
Ale trochę to było bez wyrazu, mam ochotę na tteokbokki.
Masz jeszcze miejsce na cokolwiek?
Zrobię miejsce.
Idę do łazienki.
Można prosić papier toaletowy?
Proszę sobie wziąć.
No tak, musisz zrobić sobie miejsce.
I tak jest cudowna.
Jadłam zbyt szybko?
Wrócił zespół poposiłkowy.
Ale on wygląda.
I te plecy.
Ponoć z jednej reklamy można zarobić setki tysięcy wonów.
Chciałbym dostać choć jedną ofertę.
CHCIELIBYŚMY NAWIĄZAĆ WSPÓŁPRACĘ REKLAMOWĄ
Jest! Moja życiowa szansa!
Tylko poczekaj, Seok-ryu. Zobaczysz, na co mnie stać.
Dziękuję.
To moja pierwsza współpraca. Co mam robić?
Urocze.
Co?
Naprawdę mamy tak mało wspólnych zdjęć?
Co to?
Co się stało?
O co chodzi?
Rany.
Jak to się stało?
Nic ci nie jest?
Nie.
Pralka nagle…
To niebezpieczne. Usiądź, ja posprzątam.
Dobrze.
Skończyłem.
Odkurzyłem, ale coś mogło zostać na podłodze.
Nie chodź na bosaka.
A jeśli chodzi o pralkę,
wezwałem serwisanta.
Zaczekaj.
Krwawisz.
Powiedziałem, że sobie poradzę.
Nie, ja to zrobię.
Jestem profesorem medycyny ratunkowej.
Profesorowie też potrafią wejść w szkło.
Piecze.
Beksa.
Mnie też boli.
Receptory bólu takie już są.
- Receptory? - Wiedziałaś?
Receptory bólu nie rozróżniają bólu fizycznego i emocjonalnego.
Czy to szkło, czy ból emocjonalny,
reakcja jest ta sama.
Naprawdę?
Gotowe.
Tak tylko mówię.
Pójdę już.
Hej.
Masz ochotę na ramyeon?
Nie patrz tak na mnie.
Dobrze!
Czy ona ma oczy z tyłu głowy?
Dobre. Makaron jest al dente.
- Smakuje jak należy. - Tak.
Gotowanie ramyeonu to nauka.
Nigdy nie próbowałam,
ale póki mam przepis, przygotuję wszystko.
Przypominają mi się dawne czasy.
Jedliśmy tony ramyeonu w akademiku.
Pamiętasz?
Pamiętam,
jak wymiotowałeś nim po zajęciach z sekcji zwłok.
Wcale nie.
Byłeś blady jak ściana. Wyglądałeś jak te twoje zwłoki.
O czym ty mówisz?
Od początku byłem obiecujący.
Tak, prawdziwy młody talent.
Nikt nie uczył się tyle, co ty.
Co tu robisz?
Zjedliśmy już.
- Proszę. - Dzięki.
- Dziękuję za posiłek. - Jeszcze to.
Co to za tajemnicza torebka?
Tteokbokki?
Bierz w zależności od objawów.
Lipa.
Nie potrzebuję tego.
Lecę do pracy. Jutro owsianka z kurczakiem.
- A czy ja się zgodziłam? - Cześć.
Tak, zaraz będę.
Głupek tyle tego kupił. Ale to ciężkie.
Ani kroku dalej!
Co się stało?
Mleko! Zabrałeś je z mojej lodówki?
- Zabrałeś. - Tak.
Można tak powiedzieć. A co?
Ostrożnie je odłóż.
- Co? - Nie, zaczekaj.
Daj mi je.
To tylko mleko. Nie czepiaj się…
To nie zwykłe mleko!
Moje życie od niego zależy.
Czemu u ciebie tak wiele rzeczy od czegoś zależy?
Ostatnim razem mówiłeś, że nasz sukces zależy od tego drzewka… Rany!
Co znowu?
Nasza firma.
- Co? - Nasza firma więdnie.
Jeszcze nie…
Dzień dobry.
Chodzi o to.
Uratuje mi pani drzewko?
To drzewko?
Tak.
Dobrze.
Myślałam, że to nagły wypadek.
Bardzo panu na nim zależało.
Zaczęło więdnąć, więc tak myślałem.
Pewnie rzadko pan do niego mówi.
Mam do niego mówić?
Nie słyszymy ich, ale rośliny potrafią mówić.
Mówią, że są zmęczone lub głodne.
To drzewko mówi, że jest mu zbyt wilgotno.
Nie będzie mogło owocować.
Może owocować?
- Kwitnąć też? - Oczywiście.
Nasz przyjaciel ma dużo do roboty.
W takim razie…
Jak nauczyć się słuchać mojego drzewka?
Ostatnio grillowałam mintaja.
Chociaż wolę mięso. Miałam taką ochotę na boczek.
Koniec na dziś?
Byłaś naprawdę szczęśliwa.
Słucham?
Pięknie się uśmiechałaś.
Jakbyś wróciła do dawnej siebie.
A jaka byłam wcześniej?
Piękniejsza niż zachód słońca.
Bystra, optymistyczna i pełna energii.
Otwórz.
Co to?
Pamiętasz o szkole kucharskiej, o której ci wspominałem?
To formularz dla studentów z zagranicy.
Jeśli chcesz to zrobić,
zrób to właściwie, żeby się udało.
Jest jeszcze coś.
- Czy to… - Tak.
Pierścionek zaręczynowy,
który zostawiłaś.
Znów zaczęłaś marzyć.
My też zacznijmy od nowa.
Chcę dalej cię wspierać.
Chcę być z tobą.
Niezły refleks.
Jak przystało na byłego sportowca.
To dla mnie?
LODY SSING-SSING
Tego typu lodami należy się dzielić.
Zgadzam się.
Nie widać gwiazd ani księżyca.
Zapytałeś ją?
Dlaczego pojechała z nim?
- Jeśli chodzi o… - Oświadczył mi się.
Co?
Hyeon-jun mi się oświadczył.
Chyba zwariował.
Chciałem być w porządku,
ale facet mnie wkurza.
Co on wyprawia? Na to już za późno.
A jeśli nie jest za późno?
Co?
Kiedy oświadczył się za drugim razem, pomyślałam:
„Może nie jest za późno”.
Przy nim wracam do dobrych chwil.
To jak przyjemny wiatr.
Otwieram rozdział, który już zamknęłam.
Przypominam sobie o wszystkim.
O osam bulgogi, które jedliśmy za pierwszym razem.
Było pyszne.
O tego typu rzeczach.
Mimo że ja tu jestem?
Tak.
Mimo że…
wiesz, co czuję?
Tak.
Dlatego to z nim pojechałaś do szpitala?
Tak, to był instynkt.
Zazwyczaj jest tak,
że ludzie są najbardziej szczerzy, kiedy źle się czują.
Podświadomość kazała mi wybrać jego.
Na mnie nie możesz się oprzeć?
Dla mnie
wciąż jesteś…
pięciolatkiem na szczycie drabinek.
Przyjacielem, z którym dzielę się lodami.
Synem przyjaciółki mojej mamy.
Jesteś okrutna.
Jak możesz…
Nawet nic nie mogę powiedzieć?
Mówię ci, że jesteś w błędzie.
Nie lubisz mnie. Po prostu mnie sobie wdrukowałeś.
Wiedziałeś?
Małe kaczątko myśli,
że pierwsza istota, którą zobaczy, jest jego mamą.
Nic więcej.
Jestem dla ciebie jak mama-kaczka.
Zbyt łatwo wyciągasz wnioski.
Nie ma znaczenia, co czujesz.
Nic na to nie poradzę.
Ale…
nie mów mi, co ja czuję.
Nieważne, jak bardzo cię lubię,
nie masz prawa.
- Seung-hyo… - Mleko wciąż jest dobre.
A ja nie boję się już drabinek.
Widzieliście artykuł?
„Pomagają nam dbać
o uśmiech naszych przyjaciół i rodziny.
Naszym bohaterom, którzy ratują nasze cenne życie,
należą się wyrazy uznania”.
Jest nawet nasze zdjęcie.
Dobrze, że zrobiłem sobie maseczkę.
Wyślij mi linka.
Pokażę żonie.
Oczywiście.
- Cudowny artykuł, prawda? - Co?
Nie czytałam jeszcze.
Co? Przecież piszą o nas.
Facet włożył w to mnóstwo pracy.
Nie przejmuję się takimi rzeczami.
Wracaj do pracy.
Wyszłaś naprawdę dobrze.
RATOWNICY SĄ SUPER
JESTEM IM WDZIĘCZNY
BAGNIAK
Miałeś po prostu wejść. Czemu wołasz mnie na zewnątrz?
Nie chcę przeszkadzać pozostałym w pracy.
Ja nie pracuję?
Nie o to mi chodzi.
Podziel się ze wszystkimi.
Nie możemy tego przyjąć.
Daję ci to nie jako dziennikarz, a jako kolega z pracy,
choć pracowałem zaledwie dzień.
Trudno ci odmówić.
Dziękuję.
A ja dziękuję za pomoc przy artykule.
Dzięki tobie odzyskałem motywację.
A co ja takiego zrobiłam?
Nic nie oddawaj.
Mój tata zmarł, kiedy byłam mała.
Wiem, jak to jest.
Kiedy mama poświęcała coś dla mnie,
byłam na nią zła.
Wtedy on wyszedł z samochodu
i pokierował ruchem, by zrobić nam miejsce.
Był jak superbohater.
- Po prostu coś. - Co?
Pójdę już.
Pa.
KOCHAM WAS, BAGNA
- Dan-ho. - Tak?
Przestań nosić tę koszulkę.
Dlaczego?
Mówię ci.
Nie masz innej?
To twoja ulubiona?
Nie, ale jest miękka i rozciągliwa.
Na pewno. Kupię ci coś ładniejszego.
Chcesz kupować mi ubrania?
Jesteśmy kolegami z pracy.
Nie możemy kupować sobie nawzajem ubrań?
Nie o to chodzi.
Pa.
- Co? - Idź już.
Muszę zrobić sobie EKG.
Coś jest nie tak.
Ale…
Naprawione.
Bardzo panu dziękuję.
Czemu szkło pękło?
Cóż.
W środku znalazłem to.
Rety.
Chwila.
Co łyżka robiła…
To przez tę łyżkę.
Mogło być naprawdę źle.
Dziękuję. Miłego dnia.
- Wzajemnie. - Bardzo dziękuję.
- Dziękuję za pomoc. - Drobiazg.
- Miłego dnia. - Wzajemnie.
Coś się zepsuło?
Nic takiego.
Hej, Seung-hyo.
Masz ostatnio problemy ze snem?
Nie. A co?
Jesteś blady, a światło pali się u ciebie do późna.
Ostatnio miałem dużo pracy.
Rozumiem. Biedaczek.
Odbierz.
Halo?
Hej, Myeong-u.
Co?
- Myeong-u! - Pan Choi.
Kazali nam przerwać budowę? Co jest?
Urząd dzielnicy dostał skargę.
Chwila.
Wszyscy w okolicy się zgodzili. Dlaczego?
Jakiś sąsiad się poskarżył.
Ponoć będziemy zasłaniać mu słońce.
To bez sensu. Sprawdzałem dokładnie.
Wiem.
Upewniłem się,
że nie łamiemy przepisów.
Zmienił się urzędnik.
Musimy zacząć od nowa.
Najpierw pogadajmy z tym, który się skarżył.
Musimy go przekonać.
No proszę!
Przyjechali ci, którzy chcą wybudować ten piękny budynek?
O wilku mowa. To on.
Dzień dobry.
Jestem prezesem firmy, która zaprojektowała ten budynek.
Mogę zapytać, jakie nieprzyjemności miał pan w trakcie budowy?
Było tego tyle, że nie będę liczył!
Nie ma o czym gadać. Zabierzcie się stąd.
Ostatnio zgodził się pan na budowę.
Zgodziłem się na dom,
nie na ogromny wieżowiec!
Na starość człowiek potrzebuje słońca,
a ten budynek skróci mi życie!
I tak mam niewiele słońca.
Pół nieba jest dziś zasłonięte.
Myślicie, że to wszystko?
Zmieniło się nachylenie terenu.
Kwiaty zwiędły z powodu hałasu.
Pewnie. Rozumiem.
Ale że przez nas zaczęły płynąć wody gruntowe?
To już chyba przesada.
Mimo to zabawne było,
kiedy wyciągnął różdżkę z wygiętego wieszaka.
To prawda.
- Zaczęła się ruszać! - Tak!
Możecie wyjść.
- Wybacz. - Przepraszam.
Myślę, że planował to od początku.
Za każdym razem zadawał bardzo dużo pytań.
Wszystko dokładnie obserwował.
Chce wyłudzić od nas ugodę.
Najpierw się zgodził, a potem zmienił zdanie.
Co robimy?
Przecież już mamy porozumienie o współpracy.
Tak, przygotowaliśmy się na to.
Nawet gdyby ktoś nas pozwał, nic nie wskóra.
Czemu o tym nie pomyślałem?
Kto zdobył to porozumienie?
- Ja. - Weź je.
Pokażemy im, ile znaczy podpisany dokument.
Nie uśmiechaj się, tylko idź!
- Zaraz wracam. - Jasne.
To powinno wystarczyć.
CIEKAWSKI KANG DAN-HO DZISIEJSI BOHATEROWIE
Może jeszcze wejdziesz do tego monitora?
Czemu mnie tak straszysz?
Tak nie można.
- Zgłoszę, że mnie dręczysz w pracy. - A ja zgłoszę ciebie.
Powiem, że nie jesteś obiektywny w swoich artykułach.
Na jakiej podstawie?
Postanowiłeś dokumentować swoje przeżycia…
z jej powodu?
Z powodu twojej ratowniczki?
- No… - Wiedziałam.
W twoich słowach widać uczucie.
Miałam rację.
To miłość do tematu.
To nie tak.
Jeśli pisałem nieobiektywnie,
to wyłącznie z szacunku do nich.
- Jasne? - Tak.
Na pewno? Rozumiem.
Jest naprawdę ładna.
Powodzenia!
Nie komentuje się czyjegoś wyglądu.
I co to za życzenia?
Powodzenia, Dan-ho.
Nie podsłuchuj.
Po prostu cię słyszę.
- Cicho. - Jak ona wygląda?
„Ich działania cechowały się prawdziwym heroizmem.
Myślałem o tym.
Gdyby Avengersi mieli ratowników medycznych,
z łatwością pokonaliby Thanosa”.
Rety.
Ładny artykuł.
Hej.
Nie tylko ładny.
To ponadczasowe arcydzieło.
Czuć, że autor przeżył to wszystko.
Naprawdę ciężko pracował.
Jego rączki są przyzwyczajone do klawiatury,
a i tak starał się pomagać nam przy wszystkim.
Chyba taki już jest.
Świeci przykładem i jest dobry.
Pewnie dlatego Bagniak to on.
Zakochałaś się po uszy w Bagniaku.
Stoisz w tym bagnie po kolana. Łatwo się nie wygrzebiesz.
Co?
Wiesz, że opowiadasz o nim już od pół godziny?
To dlatego, że…
Wiesz co?
To dlatego, że to świetny artykuł.
Chwalę jego profesjonalizm.
Masakra.
Kiedy robisz coś, w czym jesteś dobra, wyglądasz super.
Nawet Seung-hyo wygląda spoko, kiedy projektuje.
O czym ty mówisz?
Seung-hyo? Nie bądź śmieszna.
Hej.
Odzywał się ostatnio?
Nie wiem. Dawno się nie widzieliśmy.
Naprawdę?
Zgadza się.
Tak.
Rozumiem.
- Co powiedział urzędnik? - Wiedziałem.
Musieli zatrzymać prace, kiedy przyszła skarga.
Mówią, że powinniśmy się dogadać.
Mam się z nim spotkać?
Jeśli się nie uda, ustalimy jakąś rozsądną kwotę.
Nie.
Inni będą próbowali nas wykorzystać.
Żadnych precedensów.
Proszę.
Hej.
Masz umowę?
Cóż.
Przepraszam, panie Choi.
Umowa…
Zgubiłem ją.
- Co? - Co?
Gdzie ją zgubiłeś?
Nie mam pojęcia.
Położyłem ją w jakimś bezpiecznym miejscu.
Sprawdziłem regał, biurko i samochód.
Szukałem jej godzinami.
Żartujesz? Tylko tyle masz do powiedzenia?
- Przepraszam. - To za mało!
Myślisz, że to załatwi sprawę?
- Zaczekaj. - Po prostu…
Nie denerwuj się.
- Hyeong-chan. - Tak?
Rozumiesz powagę sytuacji?
Przeze mnie firma może dużo stracić.
To prawda.
Przesunięcie budowy opóźni nasz harmonogram
i zwiększy koszty.
Ale wiesz, co jest ważniejsze?
Nie.
Przemyśl to.
Wróć, kiedy będziesz wiedział.
Dobrze.
Przepraszam.
Jaka jest odpowiedź? Sam tego nie wiem.
Zaraz oszaleję.
Zgubiłeś coś?
- Co to za spuszczona głowa? - Cześć, ciociu.
Jadłeś już kolację?
Czemu mnie karmisz? Nie jesteś na mnie zła?
Sama siebie nie rozumiem.
Ale co ja mogę? Czuję, że coś u ciebie nie tak.
Skąd wiesz?
Wychowałam cię.
Jesteś jak moje dziecko.
Ciociu Mi-suk,
przepraszam, że nie powiedziałem ci o Seok-ryu.
To nie twoja wina.
Nie powinnam była się na tobie wyżywać.
Chodzi o to, że…
Seok-ryu myśli o tym naprawdę poważnie.
Mnie odpuściłaś. Nie możesz zrobić tego dla niej?
Jedz.
Idziesz sobie, bo nie chcesz tego słuchać?
Mam spotkanie sąsiedzkie. Jeśli nie przyjdę, zapłacę karę.
Karę?
Ile?
Ile kosztuje mnie kolacja z tobą?
Jak śmiesz tak szastać forsą, zachowując się jak Han Suk-kyu?
- Jedz, ile chcesz. - Dobrze.
- Nie wiedziałem, że jesteś w domu. - A ja, że przyszedłeś.
Gdzie moja mama?
- Na spotkaniu sąsiedzkim. - Rozumiem.
Jedz.
Czemu mnie unikasz?
Nie unikam cię.
Przyszłam się czegoś napić, ale zapomniałam.
MLEKO DAEHAN
Hej, Choisseung.
Tak?
Wyrzuć to mleko.
Co?
Masz moją odpowiedź.
Dla mnie
będziesz tylko przyjacielem.
To wszystko?
Tak, przykro mi.
Na pewno nie zmienisz zdania?
Nie.
Na początku będzie niezręcznie, ale to minie.
Coś takiego nie złamie naszej przyjaźni.
Zostaw naczynia w zlewie.
Przyjaźni?
Naszej przyjaźni już nie ma.
Hyeon-jun,
pamiętasz, jak zachorowałam?
Usunęli mi dwie trzecie żołądka,
a po chemoterapii straciłam dziesięć kilo.
Chemoterapia…
Ponoć to trudne.
To nic.
Z zabiegiem sobie poradziłam.
Jestem Bae Seok-ryu. Dam radę.
Nie martw się.
Kiedy wyzdrowieję,
pojedźmy do Salar de Uyuni.
- Uyuni? - Tak.
Nie.
Pojedźmy do Peru, zobaczyć Machu Picchu.
Machu Picchu.
- Peru. - Dokąd chcesz pojechać?
- Możemy pojechać w oba miejsca. - Oba?
Podoba mi się to.
- Wracam do pracy. - Już?
Czuję się dobrze, powinnam wrócić.
Nie przesadzasz?
Nie mogę wiecznie siedzieć w domu.
Co z tego, że byłam chora?
Potrafię przezwyciężyć wszystko.
Seok-ryu, jesteś niesamowita.
Doszedłem do tego wniosku, obserwując cię.
Jesteś silniejsza, niż myślałem.
Naprawdę cię szanuję.
I kocham cię.
Seok-ryu.
Raymond zaprosił nas do swojego domku w Palm Springs.
Chce cię zobaczyć.
Wolę zostać w domu.
Nie bądź taka. Chodź.
Dawno nigdzie nie byliśmy.
Zawsze tylko szpital, dom, praca.
Nie chcę.
Lekarz mówił, że słońce dobrze robi na depresję.
Chodzisz na terapię?
Bierzesz leki?
Tak.
W porządku.
Wydobrzejesz.
Powiem, że nie możemy przyjechać.
Że jesteśmy zajęci ślubem.
Słyszeliście?
Chodzi o jej przerwę w pracy trzy lata temu.
To naprawdę było coś.
Ona ma raka żołądka.
Naprawdę?
Pomyślcie tylko,
że wróciła do pracy zaraz po tym, jak harowała jak wół.
Ona jest nienormalna albo totalnie nienormalna.
Jest jak lojalny piesek.
Właśnie.
Dziewczyna nie umie o siebie zadbać.
Biedactwo.
Co ty wyprawiasz?
Seok-ryu?
Jak możesz mi nie ufać?
Więc czemu nie odbierałeś?
To ty nie chciałeś ze mną rozmawiać.
Mimo to…
Jak mogłaś zrobić coś takiego?
Co?
Zawstydziłam cię?
- Czujesz wstyd? - To nie tak.
Byli tam wszyscy moi współpracownicy.
Jako narzeczona powinnaś wziąć pod uwagę moją perspektywę.
Wciąż jestem twoją narzeczoną?
- Co? - Twoja narzeczona jest chora.
Przechodzi trudności. Ale ty chciałeś imprezować?
Masz gdzieś, jak się czuję.
Chciałeś się pobawić?
Tak.
Chciałem.
Daj mi odetchnąć!
Kiedy zachorowałaś,
oddałem ci wszystko.
Wziąłem wolne i się tobą opiekowałem.
Odłożyłem golfa, podróże, przyjaciół i życie.
Myślałem, że jeśli wytrzymam, będzie dobrze.
Bo jesteś silna. Bo wygrasz!
Bo…
Bo pokonamy to razem.
Ale nagle co?
Ta zasrana depresja…
„Zasrana depresja”?
Naprawdę tak myślisz?
Ponoć mnie rozumiesz.
Jak?
Jak mogę cię rozumieć?
Skończyłaś leczenie, ale nie jesteś sobą.
Nie jesteś Seok-ryu, którą znam. Jak mam z tym żyć?
Otrząśnij się z tego.
Jak długo będziesz w depresji?
Czy zatrzymasz się, kiedy pociągniesz mnie
za sobą na dno?
Seok-ryu.
Posłuchaj…
Już jestem na dnie.
Hyeon-jun.
Zobaczyłam, jak wygląda bycie na dnie.
Jest za duży.
- Wtedy pasował idealnie. - Schudłaś.
Wrócimy do Stanów i go zmniejszymy.
Pierścionek możemy naprawić,
ale nie nasz związek.
Seok-ryu.
Naprawdę mi przykro
z powodu tego, co się stało.
To było dla mnie trudne.
- Byłem zmęczony, nie myślałem trzeźwo. - Nie przepraszaj mnie.
Robiłeś, co w twojej mocy.
Wiem to najlepiej.
To dla mnie za dużo.
Musisz wiedzieć,
że będę się martwić, czy za rok czeka mnie nawrót.
A potem znowu.
Nawet jeśli przez pięć lat będę zdrowa,
nigdy nie będę wolna.
Śmierć zawsze będzie na mnie czyhać.
Będę wystraszona i smutna.
Tak wygląda moje życie.
Dlatego…
nie potrzebuję już miłości.
Resztki mojego żołądka
nie przetrawią wszystkich moich marzeń.
Endoskopia wykazała zapalenie tam, gdzie miała pani zabieg.
Prawdopodobnie to nic poważnego,
ale na wszelki wypadek zrobiliśmy biopsję.
Wyniki będą za kilka dni.
Dobra robota.
Postąpiłam słusznie.
Tak powinno być.
Co jest?
Nie smakuje ci moja kuchnia?
Nie o to chodzi.
Nie mam apetytu.
Musisz jeść.
Twoje zdrowie i rozwój to twój obowiązek.
Dzieci mają za dużo obowiązków.
Muszę jeść marchewkę.
Myć zęby.
Chodzić wcześnie spać.
OPIEKUNKA YEON-DU
Halo?
Nic ci nie jest?
Oczywiście, zdrowie jest najważniejsze.
Jedź do szpitala. Daj znać, co ci powiedzą.
Dobrze.
Co się stało?
Twoja opiekunka upadła w łazience. Bolą ją teraz plecy.
Zostaniesz dziś ze mną.
Mówiłeś, że masz dziś ważny wywiad.
Ty jesteś najważniejsza.
Idź do pracy.
Pobawię się z moją przyjaciółką.
Z kim?
Chcesz spędzić czas ze mną?
Tak.
Cudownie! Tak się cieszę! Ale…
Co teraz?
Mam coś ważnego do zrobienia.
Właśnie wychodziłam.
Przykro mi.
To była bezsensowna propozycja.
Spotkamy się z panią Jung innym razem.
Zaczekaj!
Mam pomysł.
Mo-eum dała mi znać.
Nie martw się. Może zostać z nami.
- Cześć. - Dziękuję.
Usiądź tam.
Aleś ty śliczna.
Nie przyszedłem z pustymi rękami. Proszę.
Rety. Nie musiałeś.
Co to?
Suplementy diety. Dobre na poziom cukru we krwi.
Rany.
Po jedzeniu cukier mi skacze. Idealny prezent.
Bardzo dziękuję.
Też możemy spróbować?
Oczywiście.
Dziękuję.
Wiem, że to nieładnie tak mówić,
ale proszę, zaopiekujcie się nią dobrze.
Spokojnie.
Do zobaczenia, Yeon-du.
Powodzenia.
Jedź ostrożnie i się nie przewracaj.
- Dobrze. - Rany.
Miłego dnia.
- Nożyczki. - Już.
Mogę wypić dwa?
Wystarczy ci jeden.
Jae-suk, kto to był?
- Sąsiad. - Klient?
Były klient.
- Też chcesz? - Ja dziękuję.
Dlaczego?
Jak się nazywasz?
Kang Yeon-du.
Urodziłam się na wiosnę.
Moje imię oznacza witalność,
jak kolor pierwszych wiosennych liści.
Piękne imię.
Jesteś bystra, prawda?
Jej tata jest dziennikarzem, musi być mądra.
To dlatego mówiłaś, że nie jest do wzięcia.
No.
Yeon-du.
Będziemy się świetnie bawić.
Dla ciebie też się coś znajdzie.
No nie?
Proszę.
Ciocia dostała to w prezencie.
Pani pasuje bardziej na babcię.
- Co? - Rety.
Babcię?
Ludzie ciągle dają mi 40 lat.
No nie wiem.
Ponoć dzieci są najbardziej szczere.
Na pewno zostanie dziennikarką jak tata.
Jest brutalnie szczera.
Muszę brać więcej kolagenu.
No nic, proszę.
Dziękuję.
- Dzieci mogą jeść żeń-szeń? - Oczywiście.
Ma same dobre składniki.
Jak to się nazywało?
Szafran.
Bierzesz tyle leków, a nie wiesz?
Co?
Nie szafran. Chyba chodzi ci o saponiny.
Właśnie.
Też mi się tak wydaje.
- Saponiny… - Ja…
Tak właśnie powiedziałam.
Jasne.
Powiedziałaś „szafran”.
Miałam problem z wymową.
- Hej. - Żartujesz?
Mogłyście mnie nie zrozumieć.
Na pewno nie.
Oto upadek wielkiej Seo Hye-suk.
Szafran. Brzmi jak jakiś detergent.
Wiem, że chodzi o saponiny.
Saponiny!
- Saponiny! - Jasne.
Szafran to przyprawa. Bardzo droga.
- Boki zrywać! - No nie?
Co napisać, żeby przyciągnąć ludzi?
„Chcesz mieć mięśnie jak kulturysta?
Znalazłem coś idealnie dla ciebie.
Dzięki mnie kupisz to w najniższej cenie”.
Gdzie są wartości odżywcze?
Cholera.
Skąd to masz?
Mówiłeś, że cię nie będzie.
Próbujesz sprzedać ludziom niesprawdzony produkt?
Co?
Dostałem ofertę, by to promować.
Jeszcze nic nie wrzuciłem.
Dopiero zrobiłem zdjęcia.
- Wynoś się. - Okej.
Nie.
Wynoś się z mojej siłowni.
Nie nadajesz się na trenera.
Słucham?
Dla ciebie liczy się tylko wizerunek.
Nie widzisz nic więcej.
Liczysz tylko na szczęście.
Jesteś zwykłym pozerem.
Nie przesadzasz?
Mylę się?
Powinieneś chcieć pomagać innym.
Brać odpowiedzialność za czyjeś zdrowie.
Tobie zależy tylko na łatwej forsie. Wolisz się obijać.
- Panie Go. - Co?
To przez takich gnojków jak ty
ludzie nie szanują naszej pracy.
Rety, ale słabo.
W porządku, odchodzę.
Poucza mnie facet z osiedlowej siłki.
Ty smarkaczu!
Hej, Dong-jin!
Proszę.
REZYGNACJA
To twoja odpowiedź?
Nie.
Nie znalazłem jej.
Tylko tak mogę wziąć odpowiedzialność.
- Co? - Panie Yoon.
Ale gorące.
- Ej! - Rety.
- Nie umiesz się zachować? - Chciałem zrobić coś czadowego.
To nie było czadowe.
Mógł pan uruchomić zraszacze.
- Zajęliśmy się Buryeong-dongiem. - Co?
- Jak? - Dogadaliśmy się z tym panem.
Wymienimy mu rury.
Twój uparty szef na to nalegał.
To bez sensu.
To nie była nasza wina.
Masz rację.
Nie lubię tego typu kompromisów.
To moja odpowiedź.
A ty jesteś cennym członkiem Atelier In.
Jesteś dla nas ważniejszy niż zyski i straty.
Panie Choi.
Więc…
mam nadzieję, że nauczysz się na swoich błędach.
Masz prawo popełniać błędy i zmagać się z trudnościami.
Szukaj swojej odpowiedzi.
Tak jest. Będę ciężko pracował.
- Usiądź. - Dobrze.
Jesteś najlepszy.
Byłeś dzisiaj super.
No nie!
Zawsze to on jest tym fajnym.
Myślisz, że Seung-hyo urodził się geniuszem?
Gdzie tam.
Popełniał masę błędów.
Mówi z własnego doświadczenia.
Czemu zmyślasz?
Nie zabrzmiałem przekonująco?
Rety.
Miałeś problemy z tym klientem?
Nawet nie zaczynaj.
Jeździł po mnie dzień i noc przez trzy dni.
- Rany! - To pan z nim rozmawiał?
- Co? - Że niby ja?
Tak.
Miałam ci powiedzieć.
Masz wory pod oczami.
Jesteś czerwony i wyglądasz, jakbyś miał gorączkę.
Przestań.
Co jest?
Źle się czujesz?
Ja?
Wszystko gra. O czym ty mówisz?
Nie jestem chory.
Dziwne.
- Panie Choi! - Hej!
Co jest? Nic ci się nie stało?
Co? Nie.
Mamo!
Mamo, nie jedź!
Czemu płaczesz?
Jesteś dzidzią?
Nie jestem dzidzią.
Twoja mama pojechała do pracy. Nie możesz tak płakać.
Nie płaczę.
Wczoraj zrobiłam te ddakji.
Są dla ciebie.
Kiedy będziemy się bawić,
będziesz berkiem.
Nie robię tego dla byle kogo.
- Jasne? - Nie chcę być berkiem.
No to kupię ci kotleta w kształcie pikachu.
Masz pieniądze?
Zjedzmy tteokbokki.
Pójdziemy do mojego taty.
Chodź.
Mamo.
Seok-ryu.
Naprawdę tu jesteś.
Tak się cieszę.
Witaj z powrotem.
Dobry wieczór.
Cześć.
Przepraszam, że tak nagle panią poprosiłem.
Było ciężko?
Skąd.
Jestem przyzwyczajona do dużych bachorów.
Miło było opiekować się z maluszkiem.
- Zostawiaj ją, kiedy chcesz. - Dziękuję.
Drobiazg.
Gdzie teraz jest Yeon-du?
Pani Jung?
Cicho.
Śpi.
Muszę ją zabrać do domu.
Później.
- Daj mi na nią popatrzeć. - Dobrze.
Mogę na nią patrzeć i patrzeć.
Jakim cudem jest taka śliczna?
Ma śliczne oczka.
Śliczny nosek.
Cała jest śliczna.
Wiem, że to moja córka, ale cały czas mnie zachwyca.
Chciałabym, żeby Yeon-du była też moją córką.
Tak…
- Co? - Nie w tym sensie.
Po prostu jest prześliczna.
Tak. Załapałem.
To dobrze.
Jaka urocza. Nic się nie zmieniłaś.
Że co?
Co?
Co ja powiedziałem?
Że byłam urocza.
Dzieci i zwierzątka zawsze są urocze.
Kumam.
To pewnie pan Choi.
A to wasza przyjaciółka.
Musicie być ze sobą blisko.
Tak.
Oni znali się wcześniej.
Ja zaczęłam się z nimi widywać, kiedy się tu wprowadziłam.
Odwiedzacie siebie nawzajem?
Jasne.
Właśnie.
Nie licząc Seung-hyo, jesteś pierwszym mężczyzną w moim pokoju.
Mężczyzną?
Rany.
Czemu to powiedziałam?
Właściwie to nie.
Kiedyś przyszedł tu majster naprawić klimatyzację.
Był mężczyzną.
Zapomniałam też o moich siostrzeńcach.
- Rozumiem. - No.
Mo-eum, chodź jeść.
Dan-ho, zostań na kolację.
- Masz ochotę? - Na kolację?
Mama świetnie gotuje.
Brzmi dobrze.
- Obudzić Yeon-du? - Tak.
Zbudź ją.
Yeon-du, obudź się.
Otwórz oczy.
Proszę.
Pytałaś, dlaczego zawsze widzę twoje wstydliwe chwile.
Dlaczego ty zawsze widzisz, kiedy choruję?
Nie śpisz?
Nic ci nie jest?
Co tu robisz?
- To mój pokój. - Wiesz…
Pan Yoon mówił, że wyglądałeś naprawdę źle.
Zadzwonił powiedzieć, że prawie zemdlałeś.
Dzwoniłam do drzwi.
Nikt nie otworzył.
Mogłeś do mnie zadzwonić.
Czemu cierpisz w samotności?
Nie będę już do ciebie dzwonił.
Choćby coś się stało,
cokolwiek,
nie przyjdziesz tu.
Idź już.
Rób, co chcesz.
Możesz się mnie wyrzec, ale najpierw zjedz.
Masz coś w lodówce? Pójdę zobaczyć.
Co ci ludzie jedzą?
Serio?
SZPITAL UNIWERSYTECKI JEONGHEON
Co to?
DIAGNOZA
24 CZERWCA 2021 R. CZĘŚCIOWA GASTREKTOMIA
BÓL ŻOŁĄDKA OPERACJA
BAE SEOK-RYU
W lodówce nic nie ma.
Przyniosę coś z domu…
Co to?
To jakaś pomyłka, prawda?
Tu jest twoje nazwisko.
Powinnam była najpierw pójść do domu.
Mogłam się pofatygować.
Co to ma być?
Nie wiesz? Diagnoza.
Potrzebuję jej.
Mogłam zabrać ją już wtedy. Musiałam iść drugi raz.
O to chodzi?
Dlatego wróciłaś?
Dlatego nie chciałam ci mówić.
Zapomnij.
Jesteś ostatnią osobą, której bym o tym powiedziała.
Jesteś chora?
Byłam.
- A teraz? - Nie jestem.
Jak…
Jak mogłaś mi nie powiedzieć?
Właśnie dlatego.
- Wiedziałam, jak zareagujesz. - Hej…
Tylko tyle dla ciebie znaczę?
Mimo że jestem twoim przyjacielem?
Jesteś chory. Nie chciałam ci dokładać.
Odpocznij.
Mo-eum przyniesie ci owsiankę.
Odpoczywaj!
Muszę wracać.
Porozmawiajmy.
Później.
Jak mógłbym czekać?
Ty…
Jak mogłaś mi to zrobić?
Seok-ryu.
Jak długo chciałaś to odwlekać?
Jak długo chciałaś to ukrywać?
Seung-hyo.
To bez sensu!
Jak mogłaś przez to przechodzić bez mówienia komukolwiek?
Rak żołądka to poważny problem. Jak mogłaś nikomu nie mówić?
Kto ma raka?
Wszystko słyszałam. Rak żołądka?
Kto ma raka?
Kto?
Ty?
Naprawdę?
Chciałam zadzwonić do Seung-hyo.
Kiedy upadłam i zraniłam się w kolano,
chciałam, żeby mama mnie przytuliła.
Czy to sprawiłoby, że rak byłby czymś bez znaczenia?
Że bez problemu bym wstała?
Mówię prawdę.
Chciałam żyć.
MROK
ŚWIATŁO
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Powinienem był pobiec do Seok-ryu.
Wysyłała tyle sygnałów.
Ja ich nie widziałem.
Mamo!
Gdy dziecko jest chore,
rodzic poleci dla niego na księżyc.
Mówiłeś, że można płakać.
Nie wspomnę o tym.
Krzywdzisz tych, którzy cię kochają.
Nic nie wiesz!
Nie wiesz, co czuję!
Kiedy jest ciężko, polegamy na naszych najbliższych.
Napisy: Jakub Jadowski