(รักอยู่ประตูถัดไป)
ช่วงวันหยุดหน้าร้อนปีนี้
ไปอลาสก้ากันดีไหมคะ
ฉันอยากไปมาตลอดเลย
ไม่รู้สิ
ถ้างั้น…
อยากไปเดินป่าที่อุทยานโยเซมิตีไหม
ไม่ดีกว่า
เหรอ งั้น…
นิวยอร์กล่ะ
เราจะได้ไปดูละครเวทีกับพิพิธภัณฑ์ศิลปะไง
- ดีออกเนอะ - อย่าเลย
ช่างมัน ไม่ต้องไป ไม่ต้องไปไหนกันทั้งนั้นละ
เราก็งานยุ่งกันทั้งคู่
อย่างน้อยฉันก็อยากไปเที่ยวหน้าร้อนกับคุณ ให้เป็นเรื่องเป็นราวบ้างนี่นา
แต่มีแต่ฉันที่ตื่นเต้นหวังลมๆ แล้งๆ อยู่คนเดียว
- เปิดดูสิ - อะไรล่ะ
เปิดดูก็รู้เอง
(เมืองปลายทาง อินชอน)
คุณไม่ได้กลับเกาหลีมานานแล้ว
ไม่คิดถึงแม่เหรอ
จะร้องซะแล้ว
มีตั๋วสองใบนะ ผมไปด้วย
คุณฮยอนจุน
ยังมีของอยู่ในซองอีกนะ
ไม่คิดเลยว่าจะได้ขอคุณทั้งชุดนอนแบบนี้
คุณแบซอกรยูผู้หุนหันหัวร้อนเป็นนิสัย…
คุณจะ…
คุณจะแต่งงานกับผมไหม
แต่งค่ะ
ผมตั้งใจจะขอตอนเราไปที่สวยๆ ในวันพิเศษๆ
ตอนนี้แหละเพอร์เฟกต์ที่สุด
ไม่มีตอนไหนดีกว่านี้ได้อีกแล้ว
เกรงว่าจะเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารค่ะ
ดูเหมือนจะอยู่ในระยะเริ่มต้น
แต่ระบุได้แน่ชัดหลังผ่าตัดแล้วเท่านั้น
เราจะต้องเตรียมการผ่าตัดให้คุณโดยเร็วที่สุด
แล้วหารือกันเรื่องทางเลือกการรักษาหลังผ่าตัด
แต่ก่อนอื่นเราต้องทำการทดสอบ และตัดชิ้นเนื้อไปตรวจ
คุณต้องทำนัดกับคลินิก…
ฉันนอนพักผ่อนไม่เพียงพอ
กินอาหารไม่เป็นเวลา
ฉันเครียดสะสมมากเกินไป
ฉันพยายามคิดหาสาเหตุที่ทำให้ฉันเป็นมะเร็ง
แล้วทันใดนั้นฉันก็มองออกไปนอกหน้าต่าง
ท้องฟ้าช่างปลอดโปร่ง
ฉันอายุ 30 ปี
(ตอน 9: ความมืดในชีวิต)
จองโมอึม ฉันเองนะ
ขอรายชื่อโรงพยาบาลแถวนี้ทั้งหมด ที่มีห้องฉุกเฉินหน่อย
(ชเวซึง)
รู้สึกวิงเวียนหรือคลื่นไส้ไหมครับ
ไม่ค่ะ ฉันไม่เป็นไร
(ร.พ.มหาวิทยาลัยจองฮอน)
ที่นี่โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยจองฮยอนเหรอคะ
คุณไม่ทราบเหรอครับ
ก่อนหน้านี้ทุกอย่างตีกันไปหมดน่ะค่ะ
ตอนนี้อาจารย์ชเวกยองจงอยู่หรือเปล่าคะ
วันนี้เขาหยุดครับ
คุณรู้จักอาจารย์เหรอ
เปล่าค่ะ
ฉันเคยเห็นเขาในทีวีน่ะ คุณก็รู้ว่าเขาดังแค่ไหน
ฉันไม่เป็นไรแล้ว งั้นฉันไปนะคะ
เดี๋ยวสิครับ คุณต้องฟังผลตรวจก่อน
ได้ค่ะ
ซอกรยู
คุณฮยอนจุน
ทำไมยังรออยู่อีก
ให้ผมทิ้งคุณไว้ได้ไงล่ะ
ได้ตรวจหรือเปล่า หมอว่าไงบ้าง
อาการกำเริบอีกไหม…
แบซอกรยู
ชเวซึง
ไม่เป็นไรใช่ไหม หายปวดท้องหรือยัง
หายแล้ว
ทำไมถึงปวดล่ะ เป็นอะไร
คือว่า…
รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่ มีใครบอกนายเหรอ
ไม่มีใครบอกฉันหรอกน่ะ
ตกลงหมอว่าไงบ้าง
หมอบอกว่าฉันไม่เป็นไร ตะโกนทำไมเนี่ย
ได้ยินอยู่น่า
ขอโทษนะ ผมก็ยืนอยู่ตรงนี้ เห็นหัวกันบ้างก็ได้
คุณอยู่ด้วยเหรอ
ผมจะต้องสนใจอะไรคุณล่ะ
ไปกันเถอะ ผมจะไปส่งที่บ้าน
ไปกับฉันนะ
จะไปกับใครก็ได้แหละ รีบไปกันดีกว่า
คุณนี่ชอบวุ่นวายเรื่องคนอื่นจริงๆ นะ
แต่อย่ามาล้ำเส้น
นี่เป็นเรื่องของผมกับซอกรยู
ว่าไงนะ
คุณฮยอนจุน ฉันจะกลับบ้านกับชเวซึงค่ะ
- หา - เราไปทางเดียวกันน่ะ
วันนี้ขอบคุณนะคะ
ถึงบ้านแล้วโทรหาผมด้วย
ผมจะรอ
ไม่ต้องรอหรอก
ผมจะพาเธอเข้านอนแต่หัวค่ำ
ผมไม่ได้เห็นซอกรยูเป็นเด็กๆ นะ
เธอเป็นผู้หญิง
ไปกันเถอะ
มะเร็งกระเพาะอาหารเหรอ
ฉันจะทำยังไงดี
ฉันกลัวจัง
ไม่สิ อย่ากลัวไปเลยนะ
ผมจะช่วยคุณเอง
ผมจะทำทุกอย่างเพื่อช่วยรักษาคุณ
เทคโนโลยีการแพทย์สมัยนี้ก้าวหน้าขึ้นมาก
ยิ่งตรวจเจอเร็ว คุณไม่เป็นไรหรอก
เพื่อนผมทำงานอยู่โรงพยาบาลนั้น
เดี๋ยวผมโทรหาเขาเลย
เราจะขอเลื่อนการผ่าตัดของคุณให้เร็วขึ้น
นะครับ ตั้งแต่พรุ่งนี้
คุณไปขอลาป่วยนะ
- ผมก็จะยื่นขอลางานด้วย - คุณด้วยเหรอ
ตอนนี้คุณทำคดีสำคัญอยู่นะ ไม่ได้หรอกค่ะ
ไม่มีอะไรสำคัญกว่าคุณหรอก
ไม่ต้องห่วงนะ
ผมจะอยู่เคียงข้างคุณเอง
นี่ รอเดี๋ยวนะ
ให้ลงได้แล้วเหรอ
ใช่
อะไรกันน่ะ ทำแบบนี้ทำไม
ฉันแค่ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษ
ถ้ามีผู้ชายทำอะไรแบบนี้ให้ก็ยอมรับเถอะน่ะ
ไม่ต้องเลย พิลึกออก
นายชอบทำเหมือนฉันเป็นข้าทาส
พอมาทำเหมือนเจ้าหญิงกันแบบนี้ประหลาดจะตาย
ซงฮยอนจุนก็ทำตัวแบบนี้กับเธอนี่
ช่างเถอะ เข้าบ้านซะ
คุณไม่คิดว่า
คุณควรจะบอกพ่อแม่ที่บ้านเหรอ
รักคืออะไร
ว่าไง ยัยตัวดี
ทำไมติดต่อยากนัก นึกว่าเกิดเรื่องอะไรซะอีก
ไม่มีอะไรหรอกค่ะ แม่ทำอะไรอยู่
โทรมาได้จังหวะพอดี
ฉันทำกิมจิให้แกอยู่
ไม่ต้องเลย อย่าส่งมานะ
หนูซื้อเอาที่นี่ก็ได้ถ้าอยากกิน
ของประเทศอื่นรสชาติไม่เหมือนกันหรอก
ฉันได้กะหล่ำมาจากจังหวัดกังวอน สดมากเลยนะ
บอกว่าไม่ต้องส่งมาไง
คราวก่อนก็บอกแล้ว แม่ก็ส่งมาอยู่ดี
มันซึมออกจากกล่อง
แม่รู้ไหมว่าหนูอายคนแค่ไหน
ก็ฉันงกเกินน่ะสิ เลยอัดซะแน่นเต็มกล่อง
คราวนี้จะระวังขึ้นนะ
ไม่ค่ะ หนูไม่อยากได้
หนูบอกแม่แล้วว่าไม่เอา
ทำไมไม่ยอมฟังกันเลย
เวลาหนูบอกอะไรก็ฟังกันบ้างสิ
งั้นตอนแกกลับบ้านก็กินให้เยอะๆ เลยนะ
จะขึ้นเครื่องมาวันไหน
หนูไปไม่ได้
หนูจะโทรไปไม่ได้สักพักด้วย
ทำไมล่ะ แกยุ่งมากเลยเหรอ
ค่ะ หนูเพิ่งเริ่มโปรเจกต์ใหม่
เรื่องสำคัญมากน่ะ
ก็ได้ๆ ฉันเข้าใจ
แกทำงานสำคัญอยู่ ฉันไม่ควรรบกวนแก
แต่ต่อให้ไม่มีเวลา
ก็อย่าอดข้าวนะ ดื่มน้ำเยอะๆ แล้วนอนพักเยอะๆ ด้วย
โทรมาให้บ่อยกว่านี้ด้วย
ได้ค่ะ หนูว่า…
ที่ทำงานโทรหาหนูแล้ว แค่นี้นะคะ
อ้าว…
เด็กบ้าเอ๊ย
ไม่เป็นไรนะ แบซอกรยู เรื่องจิ๊บจ๊อยออก
เดี๋ยวฉันก็ดีขึ้น ไว้ดีขึ้นแล้วค่อยบอกพวกเขา
ไม่ใช่เรื่องใหญ่เลย ไม่มีอะไรหรอก
คุณฮยอนจุน พยุงฉันที
พิงผมได้นะ
ผมไม่ได้เห็นซอกรยูเป็นเด็กๆ นะ
เธอเป็นผู้หญิง
ท่าตีสวยนี่ จังหวะก็เป๊ะด้วย
หวัดดี
ดีตายเหอะ
มาตีบอลสนุกอยู่คนเดียว หลังจากทำให้ตกอกตกใจแบบนั้นเนี่ยนะ
จะตีด้วยก็ได้นะ เอาเงินไหม
ฉันก็มีเงินย่ะ ตาทึ่ม
ไม่ได้ตีมานานแฮะ
เอาละ ยืดเส้นยืดสายกันหน่อยเป็นไง
โอ้โห
จะคิดยังไงก็อดทึ่งไม่ได้อยู่ดี
นายดูไม่เหมือนคนเก่งกีฬาเลย
ถ้าจะมาหาเรื่องกันก็หุบปากเหอะ
ฉันไม่มีอารมณ์จะทะเลาะ
ไม่ต้องบอกก็รู้
มีเรื่องอะไรล่ะ
แบซอกรยูอีกแล้วเหรอ
งั้นเธอไปโรงพยาบาล กับไอ้บ้านั่นแทนที่จะไปกับนายเหรอ
ว้าว
ลูกนี้หวดวืดเห็นๆ เนอะ
- สนุกนักหรือไง - นิดหน่อย
แล้วไงล่ะ
ได้ถามเธอไหม
ทำไมตอนนั้นเธอถึงเลือกเขา
เปล่า
โธ่เอ๊ย นายนี่มันโง่จนน่าหงุดหงิด
ยังไม่เลิกนิสัยเดิมๆ แบบนั้นอีก
ต้องให้ฉันลงสนามเองไหมเนี่ย
ช่างเถอะน่า
ถูกของนายนะ
จะตีโฮมรันหรือถูกสไตรค์ออกก็ขึ้นอยู่กับนาย
พูดอะไรบ้างสิ อย่างน้อยฉันจะได้ให้กำลังใจไง
ความรู้สึกนายล่ะ
ตอนนี้นายรู้สึกยังไง
ฉันรู้สึกโคตรแย่
ฉันหึงด้วย
ฉันบอกซอกรยูไปแล้ว
ว่าฉันจะไม่ถามเหตุผลที่ล้มเลิกการแต่งงาน
และฉันก็บอกเขา
ว่าฉันไม่อยากรู้ เพราะเรื่องของพวกเขามันจบลงแล้ว
ฉันทำเป็นไม่แคร์
แต่ฉันอยากถามจะแย่
อยากรู้แทบบ้าเลยด้วย
มีช่องว่างระหว่างซอกรยูกับฉัน
และซงฮยอนจุน
ก็อยู่ในนั้นกับส่วนหนึ่งของเธอที่ฉันไม่รู้จัก
มัน… จะอธิบายยังไงดี
มันทำให้ฉันโมโห
นึกถึงช่วงเวลาที่พวกนายอยู่ด้วยกันสิ
ถ้าคู่นั้นเทียบได้กับประวัติศาสตร์อเมริกา
คู่นายก็เหมือน สุดยอดสี่อารยธรรมโบราณเลย
พวกนายน่ะเหมือนอียิปต์กับเมโสโปเตเมีย
ดังนั้นก็อย่าไปกลัว อย่าหัวหดเชียวนะ
เปล่าสักหน่อย
ใครว่า พักนี้นายทั้งหดทั้งเหี่ยวไปเยอะ
แถมแก่ขึ้นด้วย
ยังไง จริงดิ
ชอบใครสักคนนี่มันเรื่องใหญ่อะไรนักหนา
เออนี่
นายเริ่มใจเต้นด้วยปะ
ถ้าหัวใจไม่เต้นแล้วจะอยู่ยังไงล่ะ
ไม่ใช่แบบนั้นเว้ย
เวลาคนเราชอบใครอีกคน
หัวใจเราจะเต้นเร็วขึ้นหรือเปล่า
แหงสิ
มันเต้นระรัวเวลาเราอยู่ด้วยกัน
มันเต้นรัวเวลาที่ยัยนั่นอยู่กับคนอื่น
รัวกระหน่ำแบบกลองเกาหลีเลยปะ
อะไร พล่ามอะไรของเธอเนี่ย
ลืมที่พูดไปซะนะ
ช่างมันเถอะ
แล้วซอกรยูเป็นไงบ้าง เธอไม่เป็นไรใช่ไหม
ไม่รู้สิ
พักนี้ยัยบ้านั่นเอาแต่เขี่ยอาหาร
มันก็เริ่มแก่เหมือนกันเหรอ
เมื่อก่อนขนาดกินดินยังไม่เป็นไร
จริงๆ นะ
(คุณฮยอนจุน)
อย่าลืมกินยาด้วย
เบื่อเต็มทีแล้วนะ
ดึกแล้วนะ นอนได้แล้ว
ฝันดีนะ แบซอกรยู
หลังจากเริ่มป่วย ฉันก็นอนคิดอยู่ทุกคืน
ฉันคิดว่า "ทำไมมันถึงเรียกว่ามะเร็งล่ะ"
ชื่อมีความสำคัญสำหรับทุกสิ่งทุกอย่าง
"มะเร็ง" ฟังดูมืดมนน่ากลัว
"ดอกไม้" "ดวงจันทร์" "ดวงดาว"
คงดีกว่าถ้ามันมีชื่อที่สดใสร่าเริงกว่านี้
ไอ้เด็กนี่ช่างกล้า
- พ่อคะ หนู… - ผมไปนะ
- ค่ะ โชคดีนะคะ - จ้ะ
ฉันจะไม่ห้ามแกไม่ให้เรียนทำอาหาร
การเรียนรู้ไม่เคยเสียหายอะไร
มันจะเป็นประโยชน์สำหรับแก
- จริงเหรอคะ - เออสิ
คนเราทำอาหารเพื่อให้อยู่รอด แล้วมันก็เป็นงานอดิเรกที่ดี
เรียนรู้แล้วใช้ทักษะพวกนั้นตอนที่แกแต่งงานซะนะ
และฉันก็คิดดูแล้ว
แกไม่ต้องไปอเมริกาก็ได้ถ้าไม่อยากไป
แต่หางานที่นี่แทนซะ
ประวัติอย่างแกน่าจะเข้าบริษัทใหญ่ๆ ได้ง่ายๆ
แม่คะ
แกจะเตร็ดเตร่สักหน่อยก็ได้
แต่แกมีประสบการณ์ทั้งหมดนั่น คิดถึงอนาคตของแกสิ
หนูจะเลือกอนาคตของหนูเอง
และมันคือการทำอาหาร
อย่าพูดจาเหลวไหล
ฉันกับพ่อแกไม่มีวันยอมเด็ดขาด
พ่อแม่ที่ไหนจะยอมยืนเฉย ปล่อยให้ลูกหลงทางได้ล่ะ
หนูไม่ได้หลงทาง หนูอยู่ถูกทางแล้ว
หนูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเส้นทางของหนูคืออะไร จนกระทั่งตอนนี้
หนูวิ่งวุ่นไม่รู้เหนือรู้ใต้มาตลอด แต่ในที่สุดหนูก็รู้ทิศทาง
เส้นทางนั้นมันมีแต่ขวากหนาม เดี๋ยวแกก็ติดหล่มโคลนน่ะสิ
เลิกเสียเวลาแล้วตั้งใจหางานซะ
คำแนะนำของฉันมันไม่มีค่าพอให้ทนฟังแล้วเหรอ
ฉันอุตส่าห์ลำบากเลี้ยงแกมา คิดว่าตัวเองปีกกล้าขาแข็งนักหรือไง
ทำไมช้าจัง
หิวจะตายแล้วเนี่ย
อะไร เรามีนัดอะไรกันที่ฉันไม่รู้เรื่องเหรอ
- ทะเลาะกับแม่อีกแล้วเหรอ - ไม่ต้องมายุ่ง
ไปหาอะไรกินกัน
อะไรล่ะ
มีปัญญาเลือกมากินได้แค่นี้จริงดิ
สภาพเธอเยินเละเหมือนโจ๊กนี่ ฉันถึงเลือกไง ผิดตรงไหนล่ะ
วอนนักนะ…
กินไปเถอะน่ะ ลองชิมดูก่อน
อุตส่าห์เสียเวลามาทั้งที ดันต้องกินอาหารอ่อนๆ แบบนี้ฉันเคืองนะ
นี่อะไรน่ะ
- ทำไมอร่อยจัง - ใช่ไหมล่ะ
ร้านนี้ของดีนะ
ฉันไม่พาเธอมาร้านธรรมดาๆ อยู่แล้ว
พูดอะไรของนาย รีบๆ กินเข้าสิ
ได้
อร่อยชะมัด
จำที่บ่นเมื่อกี้ได้ไหม นึกว่าจะกินชามเข้าไปด้วยซะแล้ว
เออสิ ให้กินเหล็กเส้นด้วยยังไหว
แค่ชามนี่จิ๊บๆ
เป็นอะไร ไม่สบายอีกแล้วเหรอ
มันจืดไปหน่อย เลยเปรี้ยวปากอยากกินต๊อกบกกีขึ้นมาน่ะ
กินไปหมดนั่นแล้วยังเหลือที่ในท้องอีกเหรอ
ฉันแบ่งที่ได้แหละน่า
ไปห้องน้ำก่อนนะ
ขอโทษค่ะ ในห้องน้ำมีกระดาษทิชชู่ไหมคะ
ไม่ค่ะ หยิบม้วนนี้ไปได้เลยค่ะ
จริงสิ ต้องไปเคลียร์ที่เพิ่มสินะ
ฉันต้องคลั่งยัยนั่นหนักแหงๆ
เมื่อกี้กินเร็วไปเหรอ
มีอาการดัมปิ้งซินโดรมอีกแล้ว
โห กล้ามสวยเป็นบ้า
ดูแผ่นหลังนั่นสิ
ได้ยินว่าลงโฆษณาแค่งานเดียว ก็ได้เงินเป็นแสนๆ
ถ้ามีเสนอเข้ามาสักงานคงดี
(เราอยากให้คุณช่วยโปรโมทสินค้าใหม่)
นี่ไง โอกาสพลิกชีวิต
คอยดูเถอะ แบซอกรยู งานนี้รุ่งแน่ เดี๋ยวได้เห็นกัน
ขอบคุณครับ
นี่งานโปรโมทงานแรกของผมเลย ต้องทำยังไงบ้าง
น่ารักจัง
อะไรกัน
เราไม่ค่อยได้ถ่ายรูปด้วยกันเลยเหรอ
โอ๊ยตายแล้ว
เสียงอะไรน่ะ
เกิดอะไรขึ้น
คุณพระช่วย
ตายจริง ทำไมเป็นงี้ล่ะ
เป็นอะไรไหม โดนบาดหรือเปล่า
ไม่ค่ะ
อยู่ดีๆ เครื่องซักผ้าก็…
อันตรายนะ ไปนั่งเถอะ เดี๋ยวผมเก็บเอง
ค่ะ ก็ได้
เก็บกวาดเสร็จแล้ว
ดูดฝุ่นแล้วด้วย แต่เศษแก้วอาจจะยังเหลืออยู่
อย่าเดินเท้าเปล่าล่ะ
ส่วนเครื่องซักผ้า
ไว้ผมจะโทรเรียกช่าง
เดี๋ยวค่ะ
คุณเลือดออกนี่
บอกแล้วไงว่าผมทำเองได้
ฉันทำให้
แต่ผมเป็นอาจารย์แพทย์ฉุกเฉินนะ
สงสัยอาจารย์แพทย์เหยียบแก้ว ก็เลือดออกเหมือนคนอื่นเขา
แสบจัง
แถมขี้แยซะด้วย
ผมก็เจ็บเป็นเหมือนคนอื่นนะ
ประสาทรับรู้ไม่แบ่งแยกหรอก
- ประสาทรับรู้เหรอ - รู้ไหม
ประสาทรับรู้ความเจ็บปวดไม่แยกแยะ ระหว่างความเจ็บปวดทางร่างกายกับจิตใจ
จะเพราะโดนแก้วบาดหรือเพราะความเสียใจ
ก็มีปฏิกิริยาเหมือนกัน
เหรอคะ
เรียบร้อยแล้ว
แค่บอกไว้เฉยๆ น่ะ
ผมไปละนะ
เดี๋ยวค่ะ
อยากกินรามยอนไหม
เลิกจ้องฉันซะที
อ๋อครับ
มีตาหลังหรือไงเนี่ย
อร่อยนะ เส้นสุกได้ที่
- รสชาติกำลังดีเลย - ค่ะ
การต้มรามยอนเป็นศาสตร์อย่างหนึ่ง
ฉันแค่ยังไม่เคยลองทำ
แต่ตราบใดที่รู้สูตร ฉันก็ทำได้ทุกอย่าง
ทำให้นึกถึงสมัยก่อนเลย
เรากินเจ้านี่กันบ่อยๆ ในหอพักใกล้โรงเรียนผม
จำได้ไหมคะ
ตอนนั้น
คุณเคยอาเจียนรามยอน หลังเรียนกายวิภาคกับร่างอาจารย์ใหญ่
ผมไม่เคยซะหน่อย
เคยสิ คุณหน้าซีดจนดูเหมือนศพเองเลย
คุณพูดอะไรน่ะ
ผมเป็นเด็กอนาคตดี มีพรสวรรค์ตั้งแต่ต้นเลยต่างหาก
ค่ะ อนาคตดีมีพรสวรรค์จริงๆ
ฉันไม่เคยเห็นใครเรียนเก่งแบบคุณเลย
ออกมาทำไมล่ะ
ก็เรากินเสร็จแล้วไง
- เอ้า - แต๊งกิ้ว
- ขอบคุณที่เลี้ยงนะ - นี่ด้วย
ถุงดำน่าตื่นเต้นนี่อะไรเหรอ
ต๊อกบกกีหรือเปล่า
กินยาตามอาการนะ
เซ็งเป็นบ้า
ฉันไม่ต้องกินยาหรอก
ฉันต้องไปทำงานแล้ว พรุ่งนี้เป็นโจ๊กไก่นะ
- ใครว่าฉันจะกินกับนาย - ไปละ
ไงพี่ กำลังไปแล้วครับ ครับ
ตาบื้อนั่นซื้อมาซะเยอะ หนักจะตาย
อย่าขยับนะ
อะไร มีอะไร เกิดอะไรขึ้น
นมกล่องนั้น พี่ขโมยมาจากตู้เย็นผมเหรอ
- จริงด้วย - อ๋อ
จะว่างั้นก็ได้แหละมั้ง ทำไมเหรอ
ค่อยๆ วางลงก็พอ
- อะไรนะ - ไม่สิ เดี๋ยวนะ
เอามาให้ผม
ถามจริง ก็แค่นมน่า อย่างกนัก…
ไม่ใช่แค่นมสักหน่อย
ชีวิตผมขึ้นอยู่กับนมกล่องนี้เชียวนะ
โอ๊ย ทำไมของในออฟฟิศแก ถึงขึ้นอยู่กับอะไรเยอะแยะนัก
คราวก่อนก็บอกว่าความสำเร็จของบริษัท ขึ้นอยู่กับต้นไม้นั่น… เฮ้ย ตายแล้ว
อะไรอีกล่ะ
บริษัทเรา
- หา - บริษัทเรากำลังเฉา
ร้านยังไม่เปิดค่ะ…
สวัสดีครับ
ต้นไม้นี่น่ะ
คุณช่วยต้นไม้ผมได้ไหม
ต้นนี้เหรอคะ
ครับ
ได้ค่ะ
นึกว่ามีเหตุฉุกเฉินซะอีก
คุณขอให้ช่วยเสียงร้อนรนมากเลย
อยู่ๆ มันก็เริ่มเฉา ผมเลยนึกว่าเป็นเหตุฉุกเฉิน
คุณคงไม่ค่อยได้คุยกับน้องสินะคะ
คุยเหรอ
เราอาจไม่ได้ยินเสียง แต่ต้นไม้ก็พูดได้นะ
น้องจะบอกว่าเหนื่อยหรือหิว
น้องต้นนี้บอกว่าดินชื้นเกินไป
จะทำให้ออกผลไม่ได้
มันมีผลด้วยเหรอครับ
- มันออกดอกได้ด้วยหรือเปล่า - ได้สิคะ
ปีนี้น้องต้นนี้จะงานยุ่งทีเดียวนะ
ถ้างั้น…
ถ้าจะฟังต้นไม้ของผมต้องทำยังไงบ้างเหรอ
ก่อนหน้านี้ฉันปิ้งปลาแห้งอยู่
ฉันว่าเนื้อดีกว่าปลานะ อยากกินสามชั้นจะแย่
เรียนเสร็จแล้วเหรอ
ก่อนหน้านี้คุณดูมีความสุขมากนะ
คะ
คุณยิ้มสวยมากเลย
เหมือนคุณกลับไปเป็นคนเก่าที่คุ้นเคย
ฉันคนเก่าเป็นยังไงเหรอ
คุณเจิดจ้ากว่าแสงแดดแคลิฟอร์เนียซะอีก
เจิดจ้า คิดบวก เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา
เปิดดูสิ
นี่อะไรคะ
จำโรงเรียนสอนทำอาหาร ที่ผมพูดถึงคราวก่อนได้ไหม
ผมได้มาจากศูนย์แนะแนวศึกษาต่อต่างประเทศ
ถ้าคิดจะเริ่ม
ผมก็อยากให้คุณเดินทางที่ถูก จะได้ไม่ล้มเหลว
มีของอีกอย่างในนั้นนะ
- นี่มัน… - ครับ
แหวนหมั้นวงนั้น
ที่คุณทิ้งไว้
เหมือนตอนที่คุณเริ่มมีความฝันอีกครั้ง
เราก็มาเริ่มต้นใหม่กันอีกครั้งเถอะ
ผมอยากเป็นกำลังใจให้คุณต่อไป
ผมอยากอยู่กับคุณนะ
ปฏิกิริยาดีนี่
นั่นแหละสิ่งที่อดีตนักกีฬาอย่างเราภูมิใจได้
ให้ฉันเหรอ
(ซิงซิงบาร์)
ไอศกรีมนี่ต้องหักแบ่งกันกินทุกครั้งเนอะ
เห็นด้วย
คืนนี้ไม่มีดาวหรือดวงจันทร์เลย
ได้ถามเธอไหม
ทำไมตอนนั้นเธอถึงเลือกเขา
- เรื่องคืนนั้น… - เขาขอฉันแต่งงาน
หา
คุณฮยอนจุนขอฉันแต่งงาน
ให้ตาย เขาต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ
อย่างน้อยฉันก็อยากทำตัวมีมารยาท
หมอนั่นกวนโมโหจริงๆ นะ
เขาทำบ้าอะไรวะ มันสายเกินไปแล้ว
ถ้ายังไม่สายเกินไปล่ะ
อะไรนะ
ตอนเขาขอฉันอีกครั้ง ฉันก็คิดขึ้นมา
"อาจจะยังไม่สายเกินไปก็ได้"
เขาทำให้ฉันย้อนกลับไปนึกถึงช่วงเวลาดีๆ เสมอ
เหมือนมีสายลมพัดผ่านเข้ามาในใจ
แล้วหนังสือที่ฉันปิดลงไปแล้วก็เปิดขึ้นใหม่อีกครั้ง
ฉันจำเรื่องทั้งหมดที่เคยลืมไปได้
โอซัมบุลโกกิที่เรากินตอนเจอกันครั้งแรก
มันอร่อยมากเลย
เรื่องแบบนั้นน่ะ
ต่อให้ฉันอยู่ตรงนี้น่ะเหรอ
ต่อให้นายอยู่ตรงนี้
ต่อให้ฉัน…
บอกความในใจเธอไปแล้ว
ต่อให้นายบอกมาแล้ว
เธอถึงไปโรงพยาบาลกับเขา แต่ไม่ไปกับฉันน่ะเหรอ
ใช่ เหมือนสัญชาตญาณน่ะ
ปกติแล้ว
คนเราจะเปราะบางและซื่อตรงที่สุดก็ตอนป่วย
ฉันคงอยากพึ่งพาเขาโดยไม่รู้ตัวละมั้ง
เธอพึ่งพาฉันไม่ได้เหรอ
สำหรับฉัน
นายยังเป็น…
เด็กห้าขวบที่ร้องไห้อยู่บนยอดราวปีนป่าย
เพื่อนสมัยเด็กที่ฉันแบ่งไอศกรีมกินด้วยได้
ลูกชายเพื่อนแม่ผู้ประสบความสำเร็จ
เธอนี่ใจร้ายนะ
เธอทำ…
เธอพูดให้ฉันตอบโต้อะไรไม่ได้เลยได้ยังไง
ฉันแค่บอกให้นายรู้ไว้ นายเข้าใจผิดนะ
นายไม่ได้ชอบฉันหรอก นายฝังใจกับฉันต่างหาก
รู้หรือเปล่า
ลูกเป็ดเข้าใจผิด
ว่าสิ่งแรกที่มันเห็นคือแม่ของมัน แล้วคอยเดินตามสิ่งนั้นต้อยๆ
แบบนั้นน่ะแหละ
นายแค่เห็นฉันเป็นแม่เป็ด
อย่าด่วนสรุปแบบนั้นสิ
เธอรู้สึกยังไงไม่สำคัญหรอก
ถ้าฉันไม่ใช่คนในใจเธอก็ช่วยไม่ได้
แต่ว่า…
อย่ามาบอกฉันว่าฉันรู้สึกยังไง
ไม่ว่าฉันจะชอบเธอแค่ไหน
เธอก็ไม่มีสิทธิ์ทำแบบนั้น
- ซึงฮโย… - นมกล่องนั้นยังไม่หมดอายุ
และฉันเลิกกลัวเครื่องเล่นนี้แล้วด้วย
เห็นบทความหรือยัง
"พวกเขาช่วยให้เราได้กลับบ้าน
ไปหาเพื่อนและครอบครัวด้วยรอยยิ้มในแต่ละวัน
แด่หน่วยกู้ภัยผู้กล้าหาญ ที่ปกป้องชีวิตประจำวันอันล้ำค่าของเรา
ผมขอแสดงความนับถืออีกครั้ง"
ลงรูปพวกเราไว้ด้วยนะ
ดีใจจังที่มาสก์หน้ามาก่อน
ส่งลิงก์ให้ฉันด้วยสิ
ฉันจะเอาให้เมียดู
ได้ครับ
- หัวหน้าจอง บทความสุดยอดไปเลยเนอะ - หือ
ไม่รู้สิ ฉันยังไม่ได้อ่าน
อะไรกัน แต่นี่เรื่องของเรานะ
เขาอุตส่าห์ทุ่มเทตั้งใจเขียน คุณควรจะอ่านสิ
ฉันไม่สนเรื่องแบบนั้นหรอก
ทำงานต่อเถอะน่า
ว่าแต่รูปคุณดูดีมากเลย
(หน่วยกู้ภัยเท่ชะมัด)
(น่าทึ่งจัง ซาบซึ้งจริงๆ)
(หาดโคลนแมน)
บอกให้เข้าไปได้เลยไง จะเรียกฉันออกมาให้วุ่นวายทำไมเนี่ย
ทุกคนทำงานยุ่งอยู่ ผมเลยไม่อยากรบกวนน่ะ
แล้วฉันดูไม่ยุ่งเหรอ
ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น
ช่วยเอาไปแบ่งกับคนอื่นๆ นะครับ
เราเป็นข้าราชการ รับของไม่ได้ค่ะ
ผมให้ในฐานะเพื่อนร่วมงาน ไม่ใช่นักข่าว
ถึงจะแค่วันเดียวก็เถอะ
คุณนี่พูดให้ปฏิเสธได้ยากเก่งจริงๆ
ขอบคุณนะคะ
ขอบคุณที่ช่วยให้ผมเขียนบทความได้นะครับ
ผมค้นพบแรงจูงใจของตัวเองอีกครั้งก็เพราะคุณ
ฉันเหรอ ฉันทำอะไรคะ
อย่าเสียสละอะไรนะ
พ่อฉันเสียตอนฉันยังเล็ก
ฉันรู้ดีว่าเป็นยังไง
เวลาแม่ยอมเสียสละอะไรเพื่อฉัน
ฉันจะเกลียดสุดๆ เลย
มีคนคนนึงลงจากรถของเขา
แล้วเขาก็ช่วยโบกรถเพื่อเคลียร์ทางให้
ยังกับซูเปอร์ฮีโร่เลยแหละ
- คุณก็แค่ช่วยน่ะ - เอ๊ะ
ผมไปก่อนนะครับ
โชคดีค่ะ
(ผมรักคุณนะ หาดโคลน)
- นี่คุณ - ครับ
จากนี้ไปอย่าใส่เสื้อตัวนั้นอีกนะ
เอ๊ะ ทำไมล่ะ
บอกว่าอย่าใส่ก็อย่าใส่เถอะน่ะ
มีเสื้ออยู่ตัวเดียวหรือไง
นี่เสื้อตัวโปรดเหรอ
เปล่าครับ แต่มันนุ่มใส่สบายดีน่ะ
ค่ะๆ ไว้ฉันจะซื้อของดีๆ กว่านี้ให้นะ อย่าใส่อีกก็แล้วกัน
แล้วคุณจะซื้อเสื้อผ้าให้ผมทำไม
ก็คุณว่าเราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน
เพื่อนร่วมงานซื้อเสื้อให้กันไม่ได้เหรอ
เปล่าครับ ไม่ใช่เรื่องนั้น
โชคดีนะคะ
- เอ๊ะ - ไปสิ
ต้องรีบไปตรวจคลื่นหัวใจซะแล้ว
ต้องมีอะไรผิดปกติแน่
แต่ว่า…
เสร็จแล้วครับ
ขอบคุณมากค่ะ
แต่ทำไมมันถึงแตกล่ะ
คือว่า…
ผมเจอช้อนนี่ในเครื่องซักผ้าน่ะ
ตายจริง
เดี๋ยวนะ
แล้วมันมาอยู่ใน…
ผมว่าช้อนคือสาเหตุครับ
อาจจะเสียหายหนักได้เลยนะ
ขอบคุณค่ะ วันนี้โชคดีนะคะ
- ครับ โชคดีครับ - ขอบคุณมากค่ะ
- ขอบคุณที่ช่วยซ่อมค่ะ - ครับ
- โชคดีนะคะ - เช่นกันครับ
อะไรพังเหรอครับ
เปล่าจ้ะ ไม่มีอะไร
นี่ ซึงฮโยจ๊ะ
พักนี้ลูกนอนไม่ค่อยหลับเหรอ
เปล่านี่ ทำไมครับ
ลูกดูหน้าซีดๆ แล้วไฟห้องลูกก็สว่างอยู่ทั้งคืน
ผมงานเยอะน่ะ
อ๋อจ้ะ น่าสงสารจัง
รับสายเถอะจ้ะ
ฮัลโหล
ครับพี่
อะไรนะ
- พี่ - ประธานชเว
เขาสั่งให้เราหยุดก่อสร้างเหรอ มีอะไร
สำนักงานเขตได้รับคำร้องเรียนแล้วสั่งให้หยุดทันที
เดี๋ยวสิ
เราได้รับการยินยอมจากทุกคนในพื้นที่แล้ว ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ
มีคนบ้านข้างๆ ร้องเรียนไปน่ะสิ
สิทธิในแสงสว่างและกีดขวางการมองเห็น
เหลวไหลชัดๆ ผมตรวจสอบหลายรอบแล้ว
ฉันรู้
ผมปรึกษาเรื่องต่างๆ
กับเจ้าหน้าที่เขตแล้วว่าไม่มีการละเมิดกฎ
จริงค่ะ แต่เขาบอกว่าเจ้าหน้าที่เปลี่ยนคน
แปลว่าเราต้องเริ่มต้นทุกอย่างใหม่ทั้งหมด
ไปพบกับคนที่ร้องเรียนกันก่อนเถอะ
เราต้องโน้มน้าวเขาให้ได้ก่อน
แหม ดูนี่สิ
พวกคนที่จะสร้างตึกสูงนี่มากันจนได้สินะ
ตายยากจัง คนนี้แหละค่ะ
สวัสดีครับ
ผมเป็นซีอีโอของบริษัทสถาปนิกที่ออกแบบตึกหลังนี้
ขอถามได้ไหมครับว่าคุณได้รับ ความเดือดร้อนอะไรระหว่างการก่อสร้าง
เยอะแยะน่ะสิ ร่ายเท่าไหร่ก็ไม่หมด
ไม่ต้องคุยหรอก ทุบมันทิ้งเดี๋ยวนี้เลย
คุณคะ คราวก่อนคุณตกลงให้ก่อสร้างแล้วนะคะ
ฉันยอมให้สร้างบ้านบนที่ดินนี่
ไม่ใช่ต่อเติมขึ้นไปจนสูงเสียดฟ้า
คนเราต้องยิ่งแก่ก็ยิ่งต้องการแสงแดด
แต่บ้านนี่จะทำให้ฉันอายุสั้นลงน่ะสิ
ฉันได้แดดแค่นิดเดียว
ตอนนี้มันบังฟ้าไปครึ่งนึงแล้ว
คิดว่ามีแค่นั้นเหรอ
พื้นทรุดเอียงลง
ดอกไม้ก็เหี่ยวเฉาเพราะเสียงอึกทึก
เออ ก็ได้ ฉันเข้าใจเรื่องพวกนั้น
แต่จู่ๆ เราก็ทำให้น้ำบาดาลไหลงั้นเหรอ
เว่อร์เกินไปแล้ว
แต่เพื่อสาธิตให้เราดู
ตอนเขาถือไม้แขวนเสื้องอๆ หาทางน้ำ ก็ตลกดีเนอะ
เออ ขำจริง
- มันเริ่มขยับด้วย - ใช่
สองคนนี้จะออกไปก็ได้นะ
- โทษที - ขอโทษค่ะ
ผมว่าเขาตั้งใจแบบนี้ตั้งแต่ต้น
เขาถามคำถามเยอะแยะทุกครั้งที่เราไปลงพื้นที่
เขาจับตาดูอะไรต่อมิอะไรอย่างละเอียด
ที่จริงเขาอยากได้ค่าไกล่เกลี่ยน่ะสิ
ตอนแรกเขาตอบตกลง แล้วตอนนี้ก็เกิดเปลี่ยนใจขึ้นมา
งั้นเราจะทำไงดีล่ะ
เราได้หนังสือสัญญาการยินยอม ให้ดำเนินโครงการมาแล้วไม่ใช่เหรอ
ใช่ เราเตรียมไว้แล้วสำหรับเรื่องแบบนี้
ถึงจะมีการฟ้องแพ่งในกรณีที่แย่ที่สุด คดีก็ถูกยกฟ้องได้
คุณพระ ทำไมไม่คิดได้ก่อนเนี่ย
เนอะ ใครได้สัญญามาล่ะ
- ผมครับ - ไปเอามาสิ
ใช้โอกาสนี้แสดงให้พวกนั้นเห็น ความสำคัญของเอกสารที่มีลายเซ็น
เลิกยิ้มแล้วไปเอามาซะที
- เดี๋ยวมาครับ - เออ
น่าจะจบเรื่องได้
(เรื่องสงสัยที่ไม่ง่ายของคังดันโฮ เหล่าฮีโร่แห่งยุคเรา)
ไม่ปีนเข้าจอไปซะเลยล่ะ
ทำไมชอบโผล่มาข้างหลังแบบนี้อยู่เรื่อย
อยากมีเรื่องกันหรือไง
- ผมจะร้องเรียนว่าถูกคุกคามในที่ทำงาน - ฉันก็จะร้องเรียนนาย
ฉันจะบอกว่ามีนักข่าวเขียนบทความ ด้วยความลำเอียง ไม่ใช้ความเป็นกลาง
ผมเคยทำแบบนั้นตอนไหน
อยู่ๆ นายก็อยากเขียน ถึงประสบการณ์ของตัวเอง…
เพราะเธอเหรอ
หน่วยกู้ภัยที่นายรู้จักน่ะ
- ก็… - ว่าแล้ว
ฉันรู้สึกถึงความเสน่หาได้จากถ้อยคำของนาย
คิดถูกจริงๆ ด้วย
เพราะความรักที่นายมีให้คนที่เขียนถึงสินะ
ไม่ใช่แบบนั้นครับ
ถ้าจะมีลำเอียงอะไรในบทความนี้
ก็มาจากความเคารพนับถือนั่นแหละ
- เนอะ ใช่ - เหรอ จ้า
งั้นเหรอ เข้าใจละ
แหม แต่เธอสวยจริงๆ นะ
โชคดีล่ะ
การชมหน้าตาคนอื่นก็เป็นการตัดสินรูปแบบนึงนะ
แล้วก็ไม่ต้องมาอวยพรด้วย
โชคดีนะ ดันโฮ
เฮ้ย ไม่ต้องมาแอบฟัง
เพราะฉันได้ยินนายน่ะสิ
- พอเลย - เธอหน้าตาเป็นไงเหรอ
"ผมรู้สึกได้ถึงแก่นแท้ของความกล้าหาญ จากจิตวิญญาณของหน่วยกู้ภัยเหล่านี้
และผมลองคิดดูแล้ว
ถ้าทีมอเวนเจอร์สมีหน่วยกู้ภัย
พวกเขาจะเอาชนะธานอส ได้ง่ายกว่านี้หรือเปล่านะ"
โอ๊ย
เขียนได้ดีนี่
นี่
ไม่ใช่แค่ดีนะ
นี่คือผลงานชิ้นเอก ที่จะถูกจารึกไว้ในประวัติศาสตร์เลย
เรารู้สึกได้ถึงความน่าเชื่อถือ ของคนที่ผ่านประสบการณ์มาโดยตรง
เฮ้อ วันนั้นเขาก็ทำงานหนักมากด้วยนะ
ด้วยมือเล็กๆ คู่นี้ที่คงเคยสัมผัสแต่คีย์บอร์ด
เขาอยากทำทุกอย่างที่ทำได้เพื่อคอยช่วย
แกเอ๊ย ฉันว่านิสัยปกติเขาก็เป็นแบบนี้เลย
เขาเป็นตัวอย่างที่ดี เป็นคนยุติธรรม
เพราะงั้นถึงได้เป็นหาดโคลนแมนละมั้ง
แกนี่หลงหาดโคลนแมนหัวปักหัวปำ
จมโคลนทั้งตัวจนโงหัวขึ้นมาไม่ได้ง่ายๆ แน่
ไงนะ
รู้ตัวไหมว่าแกพูดถึงเขามา 30 นาทีแล้ว
แหม ก็เพราะ…
แกนี่นะ
เพราะบทความนี่เขียนได้ดีน่ะสิ
ฉันก็ชื่นชมความเป็นมืออาชีพของเขาไง
โอ๊ย ขำจะรั่ว
ปกติคนเราก็ดูเท่ เวลาทำงานของตัวเองได้ยอดเยี่ยมนั่นแหละ
แม้แต่ชเวซึงฮโยยังดูดีเวลาออกแบบเลย
แกพูดอะไรเนี่ย
หมอนั่นเหรอ อย่ามาตลก
นี่
พักนี้ชเวซึงพูดอะไรบ้างปะ
ไม่รู้สิ ไม่เจอกันสักพักแล้วน่ะ
จริงดิ
ครับ ใช่ครับ
ครับ
ครับ ผมเข้าใจ
- เจ้าหน้าที่ว่าไง - อย่างที่คิดไว้
เขาไม่มีทางเลือก นอกจากต้องหยุดก่อสร้างเวลามีคนร้องเรียน
เขาบอกว่าเราควรตกลงค่าไกล่เกลี่ย
ให้ฉันไปหาเขาอีกรอบไหม
ถ้าไม่ได้ก็ค่อยตกลงกันด้วยราคาที่สมเหตุสมผล
อย่าเลย
คนจะยิ่งพากันเอาเปรียบเรา ถ้าเรายอมตามข้อเรียกร้องที่ไม่มีเหตุผล
เราสร้างกรณีตัวอย่างที่ไม่ดีไม่ได้
เชิญครับ
อ้อ
เอาสัญญามาหรือเปล่า
คือว่า…
ขอโทษครับ ท่านประธาน
หนังสือสัญญา…
ผมทำหายน่ะ
- หา - อะไรนะ
หายไปไหน
ผมไม่ทราบครับ
ผมได้มาวันนั้นแล้วเอาไปเก็บไว้สักที่ที่ปลอดภัย
ผมดูที่ชั้นหนังสือ โต๊ะทำงาน กับท้ายรถผมแล้ว
หาอยู่หลายชั่วโมงแต่ก็ไม่เจอ
ล้อกันเล่นหรือไง ทำได้ดีที่สุดแค่นี้เหรอ
- ขอโทษครับ - แค่ขอโทษไม่พอหรอก
คิดว่าคำขอโทษจะแก้ปัญหาได้งั้นเหรอ
- พี่ เดี๋ยวก่อน - ก็ฉัน…
อย่าเพิ่งหัวร้อน ใจเย็นๆ นะ
- พัคฮยองชาน - ครับ
เข้าใจหรือเปล่าว่านายทำผิดพลาดร้ายแรงแค่ไหน
ผมสร้างความเสียหายที่ร้ายแรงให้กับบริษัท
นายพูดถูก
การเลื่อนการก่อสร้างจะทำให้กำหนดการล่าช้า
และเพิ่มค่าใช้จ่าย
แต่รู้ไหมว่าอะไรสำคัญกว่านั้น
ไม่ทราบครับ
ไปคิดมานะ
พอนายพบคำตอบแล้วค่อยกลับมา
ครับ
ขอโทษครับ
แต่คำตอบคืออะไรล่ะ ฉันเองยังไม่รู้เลย
จะบ้าตาย
ทำเงินตกพื้นหรือไง
- ทำไมเดินคอตกแบบนั้น - คุณน้า
กินข้าวเย็นหรือยังล่ะ
เอาข้าวให้ผมกินทำไม ไม่โกรธผมเหรอที่หลอกน้า
ฉันก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกัน
แต่ให้ทำไงได้ ฉันดูออกว่าเธอมีปัญหา
น้ารู้ได้ไงล่ะ
ฉันเลี้ยงเธอมากับมือ
เธอก็เหมือนลูกฉันนะ
น้าครับ
ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกเรื่องซอกรยู
เธอไม่ผิดหรอก
ฉันไม่ควรไปลงกับเธอ
แต่เรื่องก็คือ…
ซอกรยูจริงจังกับเรื่องนี้จริงๆ นะ
น้ายอมหยวนให้ผมได้ ก็ยอมให้เธอบ้างไม่ได้เหรอครับ
กินซะนะ
น้าจะเดินหนีเพราะไม่อยากฟังเหรอ
มีประชุมหมู่บ้านต่างหาก ถ้าไม่ไปจะโดนปรับ
โดนปรับเหรอ
เท่าไหร่ล่ะ
ผมต้องจ่ายเท่าไหร่ให้น้ายอมนั่งที่โต๊ะนี่กับผม
เธอนี่มัน… กล้าดียังไง มาอวดรวยด้วยมาดฮันซอกกยูแบบนี้ยะ
- กินตามสบายนะจ๊ะ - ครับ
- ไม่ยักรู้ว่าเธออยู่บ้าน - ฉันก็ไม่รู้ว่านายอยู่ที่นี่
แม่ล่ะ
- ออกไปประชุมหมู่บ้าน - อ๋อ
กินซะนะ
หลบหน้าฉันทำไม
เปล่านะ
ฉันเข้าครัวมาหาอะไรดื่ม แต่ลืมเฉยๆ
(นมแดฮัน)
นี่ ชเวซึง
อะไร
ทิ้งนมกล่องนั้นไปซะ
ว่าไงนะ
ฉันกำลังตอบล่วงหน้า
สำหรับฉัน
นายเป็นได้แค่เพื่อนเท่านั้น
เธอตอบได้แค่นี้เหรอ
ใช่ ขอโทษนะ
ไม่มีโอกาสให้เปลี่ยนใจเลยเหรอ
ไม่มี
อะไรๆ คงน่าอึดอัดไปสักสองสามวัน แต่เดี๋ยวก็ดีขึ้นเอง
ความเป็นเพื่อนของเราคงไม่ขาดกันง่ายๆ เพราะเรื่องแบบนั้นหรอก
กินเสร็จแล้ววางจานใส่อ่างก่อนกลับด้วย
ความเป็นเพื่อนเหรอ
ของแบบนั้นน่ะไม่มีอีกแล้ว
คุณฮยอนจุน
จำตอนแรกที่ฉันป่วยได้ไหม
หมอตัดกระเพาะฉันออกไปสองในสามส่วน
แล้วฉันก็น้ำหนักลดไปสิบกิโลกรัม หลังจากเริ่มเคมีบำบัด
เคมีบำบัด…
ได้ยินว่าโหดอยู่นะ
ไม่เป็นไรค่ะ
ฉันรับมือกับการผ่าตัดมาได้ง่ายๆ
ฉันคือแบซอกรยูนะ ฉันจะผ่านเรื่องนี้ไปได้อยู่แล้ว
ไม่ต้องห่วงค่ะ
พอฉันหายดีแล้ว
เราไปซาลาร์ เดอ อูยูนีกันดีไหม
- อูยูนีเหรอ - ค่ะ
ไม่สิ เดี๋ยวนะ
หรือเราควรไปเที่ยวมาชูปิกชูที่เปรูดี
มาชูปิกชู
- เปรู - คุณอยากไปไหน
- ไปทั้งสองที่เลยก็ได้ - สองที่เลยเหรอ
เข้าท่าดีเนอะ
- ฉันยื่นขอกลับไปทำงานแล้ว - จะไปแล้วเหรอ
ตอนนี้ฉันดีขึ้นแล้ว ก็น่าจะกลับไปทำงานซะที
คุณไม่หักโหมเกินไปเหรอ
ฉันอยู่แบบนี้ไปตลอดไม่ได้
ถึงจะเคยป่วยแล้วไงล่ะ
ถ้าฉันตั้งใจก็เอาชนะอะไรก็ได้ทั้งนั้น
แบซอกรยู คุณนี่น่าทึ่งจริงๆ
ผมคิดแบบนั้นระหว่างที่เฝ้ามองคุณอยู่
คุณทั้งเข้มแข็งทั้งทรหดกว่าที่ผมคิดไว้มากเลย
ผมนับถือคุณจริงๆ นะ
และผมรักคุณ
แบซอกรยู
เรย์มอนด์ชวนเราไปเที่ยว บ้านพักตากอากาศของเขาในปาล์มสปริงส์
เขาบอกให้พาคุณไปด้วย
ฉันแค่อยากอยู่บ้าน
อย่าทำตัวแบบนั้นสิ ไปกันเถอะ
เราไม่ได้ไปไหนกันมาสักพักแล้ว
มีแต่โรงพยาบาล บ้าน ที่ทำงาน
ฉันไม่อยากไป
หมอบอกว่าถ้าโดนแดดเยอะๆ จะช่วยเรื่องอาการซึมเศร้าได้
คุณยังไปคุยกับนักบำบัดอยู่หรือเปล่า
คุณกินยาอยู่หรือเปล่า
ค่ะ
ดีครับ
แบบนั้นคุณจะได้หายดี
ผมจะบอกเรย์มอนด์ว่าเราไปไม่ได้
จะบอกว่าเราเตรียมงานแต่งยุ่งอยู่
ว่าแต่คุณได้ข่าวไหม
สาเหตุที่เธอลาพักงานไปเมื่อสามปีก่อนน่ะ
เรื่องใหญ่ทีเดียวนะ สิ่งที่เกิดขึ้นกับเธอน่ะ
เธอเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร
จริงเหรอ
ใช่ พอคิดว่า
เธอกลับมาที่ออฟฟิศ หลังจากทำงานจนเกือบตายมาจริงๆ
ไม่รู้จะเรียกว่าบ้าหรือโคตรบ้าดีนะ
ภักดีเหมือนหมาเลย
นั่นสิ
แม่สาวนั่นไม่รู้จักดูแลตัวเองจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย
น่าสงสารจัง
ทำอะไรของคุณน่ะ
ซอกรยู
คุณไม่ไว้ใจผมได้ยังไง
งั้นทำไมไม่รับโทรศัพท์ล่ะ
คุณเป็นฝ่ายเมินฉันก่อนนะ
ถึงงั้นก็เถอะ…
ต้องโผล่ไปสภาพนั้นด้วยเหรอ
ว่าไงนะ
ฉันทำให้คุณขายหน้าเหรอ
- คุณอายคนอื่นเหรอ - เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น
ทุกคนที่ผมทำงานด้วยอยู่ที่นั่น
ในฐานะคู่หมั้นผม คุณก็ควรมองจากมุมผมบ้างสิ
แต่ฉันเป็นคู่หมั้นของคุณจริงๆ เหรอ
- อะไรนะ - คู่หมั้นคุณป่วยอยู่
เธอกำลังลำบาก แต่คุณอยากไปงานปาร์ตี้เนี่ยนะ
คุณไม่แคร์ว่าฉันรู้สึกยังไง
อยากไปสนุกกับคนอื่นๆ ที่ปาร์ตี้นั่นใช่ไหม
ใช่
ผมอยากไป
ขอให้ผมหายใจบ้างเถอะ
ตอนคุณเริ่มป่วย
ผมยอมสละทุกอย่าง
ผมลางานมาดูแลคุณ
ผมเลิกตีกอล์ฟ เลิกเที่ยว เลิกคบเพื่อนๆ หยุดชีวิตเอาไว้
ผมนึกว่าทุกอย่างจะราบรื่นดีถ้ายอมทนไปอีกสักนิด
เพราะคุณเข้มแข็ง เพราะคุณจะเอาชนะมันได้
เรา…
เพราะเราจะผ่านพ้นมันไปด้วยกัน
แล้วจู่ๆ ก็อะไรล่ะ
ไอ้โรคซึมเศร้าเฮงซวยนี่…
"ไอ้โรคซึมเศร้าเฮงซวยนี่" งั้นเหรอ
คุณคิดแบบนั้นน่ะเหรอ
คุณบอกว่าคุณเข้าใจฉัน
ยังไงล่ะ
ผมจะเข้าใจคุณได้ยังไง
การรักษาของคุณจบแล้ว แต่ตอนนี้คุณไม่เป็นตัวของตัวเอง
คุณไม่ใช่แบซอกรยูที่ผมรู้จัก ผมจะยอมรับเรื่องนั้นได้ยังไง
ได้สติซะทีเถอะ
คุณต้องต่อสู้กับโรคซึมเศร้านั่นไปอีกนานแค่ไหน
ถ้าคุณดึงผมให้ดิ่งลงก้นเหวไปด้วยกัน
ถึงตอนนั้นแล้วคุณจะหยุดไหม
ซอกรยู
ฟังนะ ที่ผมเพิ่งพูดไป…
ฉันอยู่ที่จุดตกต่ำที่สุดแล้ว
คุณฮยอนจุน
ฉันเพิ่งได้เห็นจุดตกต่ำที่สุดของเรา
แหวนหลวมเกินไป
- เมื่อก่อนใส่ได้พอดีนะ - เพราะคุณผอมลงน่ะสิ
ไม่เป็นไรหรอก กลับอเมริกาแล้วไปแก้ขนาดแหวนกัน
เราแก้ขนาดแหวนได้
แต่เราแก้ไขความสัมพันธ์ของเราไม่ได้
ซอกรยู
ผมเสียใจจริงๆ
กับสิ่งที่เกิดขึ้นตอนนั้น
มันยากมากสำหรับผมนะ
- ผมเหนื่อยจนเสียสติไป - ไม่ต้องขอโทษหรอกค่ะ
คุณพยายามเต็มที่แล้วจริงๆ
ฉันรู้เรื่องนั้นดีกว่าใคร
มันแค่มากเกินกว่าฉันจะรับไหว
รู้ไหม
ฉันจะกลัวว่าอาการจะกำเริบในปีหน้า
และปีต่อๆ ไป
ต่อให้ไม่มีอาการอะไรเลยไปอีกห้าปี
ฉันก็จะไม่เป็นอิสระอย่างแท้จริง
ฉันจะเฉียดใกล้ความตายอยู่เสมอ
ฉันจะยังวิตกกังวลและเศร้าสร้อย
ต่อจากนี้ชีวิตฉันจะเป็นแบบนั้น
เพราะอย่างนั้น…
ฉันถึงไม่ต้องการความรักอีกต่อไป
กระเพาะที่เหลืออยู่
ยังแทบรองรับความฝันของฉันไม่ไหว
ผลการส่องกล้องพบว่า มีแผลอักเสบตรงจุดที่เคยผ่าตัด
เป็นไปได้สูงว่าจะเป็นแค่อาการอักเสบเท่านั้น
แต่เราตัดชิ้นเนื้อไปตรวจแล้วเพื่อให้แน่ใจ
อีกสองสามวันจะรู้ผลตรวจครับ
เก่งมาก
ทำแบบนั้นแหละถูกแล้ว
ถูกต้องแล้วนะ
อะไรเหรอจ๊ะ
อาหารฝีมือพ่อไม่อร่อยเหรอ
ไม่ใช่ค่ะ
หนูไม่หิวน่ะ
แต่ลูกก็ควรกินนะจ๊ะ
การเติบโตและพัฒนาอย่างสมดุล คือหน้าที่ของเด็กนะ
เด็กมีหน้าที่หลายอย่างจัง
หนูต้องกินแครอทนี่
หนูต้องแปรงฟัน
แล้วหนูก็ต้องเข้านอนแต่หัวค่ำ
(พี่เลี้ยงยอนดู)
ฮัลโหล
เป็นอะไรหรือเปล่าครับ
ได้ครับ สุขภาพคุณสำคัญที่สุดนะ
คุณควรไปโรงพยาบาลนะครับ รู้ผลแล้วบอกผมนะ
ครับ
มีอะไรเหรอคะ
พี่เลี้ยงของลูกล้มในห้องน้ำแล้วเจ็บหลังน่ะ
วันนี้ลูกคงต้องอยู่กับพ่อแล้วละ
พ่อบอกว่าวันนี้มีงานสัมภาษณ์สำคัญนี่คะ
ไม่มีอะไรสำคัญกว่าลูกแล้วจ้ะ
ไม่ค่ะ พ่อต้องไปนะ
หนูมีเพื่อนให้เล่นด้วยได้
ใครเหรอ
อยากมาอยู่กับพี่เหรอจ๊ะ
ค่ะ
ยินดีมากจ้ะ ดีใจจัง แต่ว่า…
ทำไงดีล่ะ
วันนี้พี่มีเรื่องสำคัญต้องทำน่ะ
กำลังจะไปพอดีเลย
ขอโทษนะครับ
ผมมาขอมากเกินไปใช่ไหม
ยอนดูจ๊ะ ไว้คราวหน้าค่อยมาอยู่กับคุณจองนะจ๊ะ
เดี๋ยวค่ะ
ฉันได้ไอเดียดีๆ แล้ว
โมอึมโทรมาบอกฉันแล้ว
ไม่ต้องห่วงจ้ะ ฝากแกไว้กับเราได้
- ยอนดูจ๊ะ - ขอบคุณครับ
นั่งกลางเลยลูก
น่ารักจังเลย
ผมมามือเปล่าไม่ได้ รับไว้ด้วยนะครับ
โถ ไม่เห็นต้องลำบากซื้อมาเลย
แต่มันคืออะไรเหรอจ๊ะ
เป็นอาหารเสริมครับ ช่วยควบคุมน้ำตาลในเลือด
ตายจริง
น้ำตาลในเลือดฉันพุ่งสูงหลังกินข้าว ของขวัญนี่เหมาะมากจ้ะ
ขอบคุณมากเลยนะ
ขอเราลองกินได้ไหมจ๊ะ
ได้เลยครับ
ขอบใจจ้ะ
ผมรู้ว่าหน้าไม่อายที่จะขอ
แต่ช่วยดูแลยอนดูดีๆ ด้วยนะครับ
ไม่ต้องห่วงจ้ะ
ยอนดู เดี๋ยวพ่อกลับมานะจ๊ะ
โชคดีนะคะ
ขับรถระวังๆ แล้วก็อย่าเดินสะดุดอีก
- ได้จ้ะ - อุ๊ยตาย
โชคดีนะจ๊ะ
- กรรไกร - ได้
ขอดื่มสองซองเลยได้ไหม
ซองเดียวก็พอย่ะ
แจซุก นั่นใครเหรอ
- เพื่อนบ้านน่ะ - ลูกค้าเหรอ
เคยเป็นลูกค้า
- เอาด้วยไหมล่ะ - ไม่ต้องจ้ะ
ทำไมล่ะ
หนูชื่ออะไรจ๊ะ
คังยอนดูค่ะ
หนูเกิดในฤดูใบไม้ผลิ
ชื่อของหนูแปลว่าการอยู่อย่างมีชีวิตชีวา
เหมือนสีสันสดใสของใบไม้แรกผลิหลังฤดูหนาว
ชื่อเพราะจริงๆ
หนูนี่ฉลาดแสนรู้มากเลยใช่ไหม
พ่อแกเป็นนักข่าว แกก็ต้องฉลาดเหมือนกันสิ
เพราะงี้น่ะเหรอถึงว่าไม่ให้ยุ่งกับเขา
จ้ะ
ยอนดูจ๊ะ
วันนี้สนุกให้สุดเหวี่ยงกันเลยนะจ๊ะ
ให้เราสนุกอยู่แค่ฝ่ายเดียวไม่ได้หรอก
เนอะ
นี่จ้ะ
ป้าได้มาเป็นของขวัญ
น่าจะเรียกคุณยายมากกว่าคุณป้านะคะ
- อุ๊ย - ว้าย
คุณยายเหรอ
แหม คนยังคิดว่าฉันสี่สิบต้นๆ อยู่เลยนะ
ไม่รู้สิ
ว่ากันว่าสายตาเด็กๆ น่ะซื่อตรงที่สุด
แกต้องได้เป็นนักข่าวเหมือนพ่อแน่ๆ
มองได้ขาดซะขนาดนี้
น่าจะกินคอลลาเจนเพิ่มแล้วไง
ยังไงก็เถอะ เอาไปสิจ๊ะ
ขอบคุณค่ะ
- เด็กกินโสมแดงได้เหรอ - ได้สิ
มีส่วนประกอบดีๆ ทั้งนั้น
มันเรียกว่าอะไรนะ
แซฟฟรอน
กินยาไปตั้งหลายขนาน แค่นี้ยังไม่รู้อีกเหรอ
อะไรยะ
ไม่ใช่แซฟฟรอนนี่ แน่ใจนะว่าไม่ใช่ซาโปนิน
นั่นน่ะสิ
ฉันก็ว่าซาโปนินนะ
- ซาโปนิน… - ฉัน…
ฉันก็บอกว่าซาโปนินไง
แหงสิยะ
เธอพูดว่าแซฟฟรอนต่างหาก
ไม่ใช่ ฉันแค่ออกเสียงไม่ชัด
- แม่คุณเอ๊ย - พูดเป็นเล่นน่า
เธออาจจะฟังผิดเองก็ได้
ไม่มีทาง
ซอฮเยซุกผู้ยิ่งใหญ่ร่วงจากบัลลังก์ซะแล้ว
แซฟฟรอน ยังกับชื่อผงซักฟอก
ฉันก็รู้ย่ะว่ามันคือซาโปนิน
ซาโปนิน
- ก็ซาโปนินไง - เนอะ
แซฟฟรอนคือเครื่องเทศ ราคาแพงมากด้วย
- ตลกชะมัด - ใช่ไหมล่ะ
จะเขียนยังไงให้จึ้งถึงใจคน
อยากมีกล้ามเหมือนนักเพาะกายหรือเปล่า
ผมตั้งใจเลือกสิ่งนี้มาเพื่อคุณเลยนะ
โปรนี้เท่านั้น ถูกจริงไม่แกง
ไหนข้อมูลโภชนาการล่ะ
เฮ้ย
ไอ้นี่มาจากไหน
ผอ. ไหนบอกว่าวันนี้มาไม่ได้ไง
นายพยายามขายสินค้า ที่ไม่ผ่านการรับรองนี่ให้คนอื่นงั้นเหรอ
เอ๊ะ
ผมได้ข้อเสนอให้ลงโปรโมต
ผมยังไม่ได้โพสต์นะ
แค่ถ่ายรูปสองสามรูปเอง
- ออกไป - ครับ
ไม่ใช่เว้ย
ออกไปจากฟิตเนสของฉัน
นายไม่คู่ควรที่จะเป็นเทรนเนอร์
ว่าไงนะ
นายมันมีแต่น้ำไม่มีเนื้อ ดีแต่สนใจรูปลักษณ์ภายนอก
นายไม่เคยทำอะไรเป็นชิ้นเป็นอัน
ชอบหวังพึ่งแต่ดวง
แถมชีวิตนายก็มีแต่ความว่างเปล่า
ไม่แรงไปหน่อยเหรอ
ทำไม ฉันพูดผิดตรงไหน
นายควรอยากช่วยจากใจจริง
และรู้จักรับผิดชอบสุขภาพของคนอื่น
นี่มัวแต่อู้งานหลักแล้วมาสนใจแต่การหาเงินง่ายๆ
- ผอ.ก็ - อะไรวะ
เพราะไอ้พวกงี่เง่าแบบนาย
คนอื่นๆ ถึงไม่เห็นค่าของอาชีพเรา
เหลือเชื่อเลยว่ะ
ก็ได้ ผมลาออก
มีหน้ามาเทศน์ผมจากฟิตเนสจิ๋วหลิวนี่อยู่ได้
ไอ้เด็กเปรตนี่
เฮ้ย แบดงจิน
เชิญครับ
(จดหมายลาออก)
นี่คำตอบของนายเหรอ
ไม่ใช่ครับ
ผมยังไม่พบคำตอบ
นี่เป็นวิธีเดียวที่ผมจะรับผิดชอบได้
- อุ๊ย - ท่านประธาน
ชักร้อนจริงเว้ย
- เออๆ - เอ๊า
- พี่ทำตัวให้เป็นผู้เป็นคนปกติไม่ได้เหรอ - ฉันอยากลองอะไรใหม่ๆ เท่ๆ
ไม่เท่เลยนะคะ
ถ้าสปริงเกอร์ดับเพลิงทำงานจะทำยังไง
- เราจัดการเรื่องย่านบูรยองแล้ว - เอ๊ะ
- ยังไงครับ - เราไกล่เกลี่ยกับตาแก่นั่น
เราจะเปลี่ยนท่อน้ำให้เขา
หัวหน้าจอมหัวแข็งของนายอยากทำขึ้นมาน่ะสิ
ไม่ได้นะครับ เหลวไหลชัดๆ
เราไม่ผิดสักหน่อย
นายพูดถูก
ฉันไม่ใช่คนจะอ่อนข้อยอมรับความเป็นจริงแบบนี้
แต่นี่เป็นคำตอบของฉัน
และนายเป็นสมาชิกที่มีค่าของอเทลิเยร์ อิน
สำหรับเรา นายสำคัญกว่า ผลกำไรและขาดทุนของบริษัท
ท่านประธาน
ดังนั้น…
เรียนรู้และเติบโตจากความผิดพลาดนี้เถอะ
นายอาจจะทำผิด เผชิญอุปสรรค และโดนว่าที่นี่
แต่มองหาคำตอบของนายต่อไปนะ
ครับ ผมจะตั้งใจทำงานครับ
- ไปนั่งเถอะ - ครับ
รุ่นพี่สุดยอดไปเลย
วันนี้รุ่นพี่เท่จังค่ะ
เชื่อเขาเลย
ทำแต่เรื่องเท่ๆ อยู่คนเดียว
นี่ คิดว่าชเวซึงฮโยฉลาดล้ำตั้งแต่เกิดงั้นเหรอ
ใครว่าล่ะ
หมอนี่ก็เคยทำผิดพลาดมาเยอะแยะ
นี่เขาก็พูดจากประสบการณ์ตัวเองอยู่
พี่จะกุเรื่องพวกนั้นทำไมเนี่ย
ดูไม่น่าเชื่อเหรอ
ไม่เอาน่า
ลูกค้าเรื่องมากกับรุ่นพี่หรือเปล่าคะ
อย่าให้เริ่มเลย
แค่นึกถึงตอนที่เขาเค้นคอฉัน อยู่สามวันสามคืนก็จะบ้าแล้ว
- ให้ตายเหอะ - ไม่ใช่รุ่นพี่ซึงฮโยเหรอ
- หา - ฉันเหรอ
ค่ะ
ฉันว่าจะบอกรุ่นพี่อยู่
รุ่นพี่ใต้ตาหมองคล้ำ
แก้มก็แดงเรื่อ ดูเหมือนมีไข้ด้วย
เปล่านะ พอเลย
อะไรกันน่ะ
แกป่วยเหรอ
ผมป่วยเหรอ
ผมสบายดีสุดๆ พี่พูดอะไรน่ะ
ผมไม่ได้ป่วยสักหน่อย
พูดอะไรแปลกๆ
- ท่านประธาน - เฮ้ย
เกิดอะไรขึ้น ไม่เป็นไรใช่ไหม
หา ครับ
แม่
แม่ฮะ อย่าไปนะ
นี่ ร้องไห้ทำไม
นายยังเป็นหนูน้อยอยู่หรือไง
ฉันไม่ใช่หนูน้อย
แม่นายไปทำงาน นายเป็นหนูน้อยนั่นแหละถ้าร้องแบบนั้น
ฉันไม่ได้ร้อง
เมื่อวานฉันพับตั๊กจีมา
ฉันให้นายหมดเลยนะ
พรุ่งนี้ตอนเล่นเออีไอโอยูกัน
ฉันจะให้นายเป็นคนหา
ฉันไม่ได้ทำแบบนี้เพื่อใครง่ายๆ นะ
- เข้าใจ๋ - เป็นคนหาไม่ดีสักหน่อย
งั้นฉันจะเลี้ยงทงคัตสึปิกาจูนะ
เธอมีเงินเหรอ
งั้นไปกินต๊อกบกกีก็แล้วกัน
เราไปหาพ่อฉันได้
ไปกัน
แม่ครับ
แบซอกรยู
เธออยู่ที่นี่จริงๆ
ดีใจจัง
ยินดีต้อนรับกลับมาจ้ะ
สวัสดีครับ
จ้ะ
ผมรู้ว่าวันนี้รบกวนกะทันหัน ขอโทษจริงๆ นะครับ
ยอนดูเลี้ยงยากหรือเปล่าครับ
ไม่เลยจ้ะ
ฉันเห็นพวกเด็กโตที่ชอบทำน่าขยะแขยงจนชินน่ะ
ได้เห็นเด็กเล็กๆ บ้างค่อยสบายใจ
- มาฝากแกไว้กับเราเมื่อไหร่ก็ได้นะจ๊ะ - ขอบคุณมากครับ
ไม่มีปัญหาจ้ะ
ยอนดูอยู่ไหนเหรอครับ
หัวหน้าจอง
เบาๆ หน่อย
เธอหลับอยู่น่ะ
อ๋อ แต่ผมต้องปลุกลูกกลับบ้านแล้วล่ะ
เดี๋ยวค่อยปลุกนะ
- ขอฉันนั่งดูเธอต่ออีกหน่อย - ได้ครับ
ไม่ว่าจะได้เห็นเธอนานแค่ไหน ก็อยากนั่งดูเธอต่อไปอีกเรื่อยๆ
ทำไมน่ารักได้ขนาดนี้กันน้า
ดวงตาก็น่ารัก
จมูกก็น่ารัก
น่ารักไปหมดทุกส่วน
เนอะ ผมรู้ว่าเธอเป็นลูกผม แต่เธอก็ทำให้ผมทึ่งทุกครั้งเลย
อยากให้ยอนดูเป็นลูกฉันด้วยจัง
ครับ…
- เอ๊ะ - ไม่ใช่อย่างนั้น
แค่เพราะเธอน่ารักมากน่ะ
ครับ ผมเข้าใจ ผมก็ไม่ได้คิดเป็นอย่างอื่น
ดีค่ะ
น่ารักจัง เหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลย
เอ๋
หา
ผมพูดอะไรเหรอ
ว่าฉันน่ารัก
ครับ ก็แบบว่าทั้งสัตว์ทั้งคน ก็น่ารักตอนยังเด็กๆ ทั้งนั้น
อ๋อค่ะ
นั่นคงเป็นคุณสถาปนิก
นี่คงเป็นเพื่อนแถวบ้านคุณ
พวกคุณสามคนต้องสนิทกันมากแน่ๆ
ค่ะ
พวกเขาเป็นเพื่อนกันก่อนฉัน
ฉันเพิ่งร่วมวงกับพวกเขาหลังจากย้ายมาที่นี่น่ะ
พวกคุณไปมาหาสู่กันด้วยสินะ
แน่นอนค่ะ
ว่าแล้วก็นึกได้
นอกจากชเวซึงฮโย คุณเป็นผู้ชายคนแรกที่ได้เข้าห้องฉันเลย
ผู้ชายเหรอ
อุ๊ย
ฉันพูดแบบนั้นทำไมเนี่ย
คือว่า… พอคิดดูแล้วนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกหรอก
เคยมีช่างมาซ่อมแอร์ตอนมันพังน่ะ
เขาก็เป็นผู้ชาย
หลานๆ ฉันก็ชายล้วนด้วย ฉันคงลืมพวกแกไป
- อ๋อครับ - ค่ะ
โมอึมเอ๊ย มากินข้าวเถอะจ้ะ
คุณนักข่าวก็อยู่กินข้าวกันนะคะ
- กินมื้อเย็นไหมคะ - มื้อเย็นเหรอ
แม่ฉันทำอาหารเก่งนะ
มื้อเย็นก็ดีครับ
- ผมต้องปลุกลูกไหม - ค่ะ
ปลุกเธอเลย
ยอนดูจ๊ะ ตื่นเถอะ
ลืมตาสิ
นะจ๊ะ
เธอเคยถามใช่ไหมว่าทำไมฉันถึงอยู่ด้วยเสมอ ในช่วงเวลาน่าอายของเธอ
แล้วทำไมเธอถึงอยู่ด้วยเสมอตอนฉันป่วยล่ะ
ตื่นแล้วเหรอ
เป็นไงบ้าง
เธอมาทำไม
- บุกเข้ามาถึงในห้องกันทำไม - ก็…
ประธานยุนบอกว่านายป่วยหนัก
เขาโทรมาบอกว่านายเกือบหมดสติก่อนกลับบ้าน
ฉันมากดกริ่งดู
ก็ไม่มีใครมาเปิดประตู
ถ้าไม่สบายก็น่าจะโทรเรียกสิ
จนทนทรมานอยู่คนเดียวเพื่อ
ฉันจะไม่เรียกเธออีกแล้ว
ถึงจะเกิดเรื่องอะไร
ไม่ว่าจะด้วยเหตุผลอะไร
จะไม่มีวันเรียกมาอีก
ไปซะเถอะ
อยากทำอะไรก็ตามใจ
ถึงนายจะตัดเพื่อนกับฉันก็กินซะก่อนนะ
มีอาหารในตู้เย็นหรือเปล่า เดี๋ยวไปดูให้
คนบ้านนี้กินอะไรกันเนี่ย
ถามจริง
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยจองฮอน)
นี่อะไรน่ะ
(ผลการวินิจฉัย)
(24 มิถุนายน 2021 ตัดกระเพาะบางส่วนเพื่อรักษาโรคมะเร็ง)
(แอดมิทด้วยอาการปวดท้อง ผ่าตัดแบบผู้ป่วยนอก)
(แบซอกรยู)
นี่ ตู้เย็นบ้านนายโล่งสนิทเลย
ฉันจะไปเอาของกินจากบ้านฉัน…
นี่อะไรน่ะ
นี่ นี่มันผิดพลาดใช่ไหม
ทำไมชื่อเธออยู่บนนี้ล่ะ
รู้งี้น่าจะกลับบ้านไปก่อน
แต่ขี้เกียจเลยมาเลย
เดี๋ยวสิ นี่มันอะไรกันวะ
ดูไม่ออกเหรอ ผลการวินิจฉัยโรคไง
ฉันต้องใช้ทำธุระ
น่าจะเอามาตั้งแต่วันนั้น นี่เลยต้องไปอีกรอบเลย
นี่น่ะเหรอ
สาเหตุที่เธอกลับมา
นี่แหละเหตุผลที่ฉันไม่อยากบอกนาย
นี่ ช่างมันเถอะ
ถึงฉันจะบอกคนทั้งโลก แต่ฉันจะไม่บอกนายเด็ดขาด
เธอป่วยเหรอ
ฉันเคยป่วย
- แล้วตอนนี้ล่ะ - ฉันไม่เป็นไรแล้ว
เธอ…
เธอไม่บอกเรื่องนี้กับฉันได้ยังไง
ก็เพราะอย่างนี้ไงล่ะ
- ฉันรู้ว่านายจะทำตัวแบบนี้ - นี่…
ฉันมีความหมายแค่นี้สำหรับเธองั้นเหรอ
ต่อให้เป็นเพื่อนเธอ ก็มีค่าน้อยนิดแค่นี้เหรอ
นายป่วยอยู่ ฉันไม่ได้ตั้งใจทำให้นายยิ่งเครียดแบบนี้
นอนพักเถอะ
ฉันจะบอกให้โมอึมเอาโจ๊กมาให้
พักผ่อนซะนะ
ฉันต้องกลับบ้าน
มาคุยกัน
ไว้ค่อยคุยทีหลังเถอะ
ให้รอทีหลังได้เหรอ
บอกหน่อย
เธอทำแบบนี้กับฉันได้ยังไง
ซอกรยู
เธอตั้งใจจะผัดผ่อนเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหน
เธอจะปิดบังเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหน
ซึงฮโย
ไม่เห็นเข้าใจเลย
เธอเผชิญเรื่องแบบนั้นโดยไม่บอกใครได้ยังไง
ผ่าตัดมะเร็งกระเพาะอาหารนี่เรื่องใหญ่นะ เธอไม่บอกใครได้ยังไงกัน
ใครเป็นมะเร็งนะ
ฉันได้ยินจากข้างนอก มะเร็งกระเพาะอาหารเหรอ
ใครเป็นมะเร็ง
ใครกันเป็นมะเร็ง
แกเหรอ
แกจริงๆ เหรอ
บอกตามตรง ฉันอยากโทรหาซึงฮโยก่อน
เหมือนตอนที่ฉันหกล้มเข่าถลอก
ฉันอยากให้แม่กอดฉันไว้ตอนที่ฉันร้องไห้
ถ้าทำแบบนั้น มันจะทำให้มะเร็ง ดูเหมือนเป็นเรื่องเล็กๆ ได้หรือเปล่านะ
ฉันจะลืมมันไปแล้วลุกขึ้นมาใหม่ได้ไหม
ฉันพูดจริงๆ ตอนที่บอกว่า
ฉันอยากมีชีวิตอยู่จริงๆ
(ความมืดในชีวิต)
(แสงแห่งชีวิต)
(รักอยู่ประตูถัดไป)
ตอนนั้น ผมน่าจะวิ่งไปหาแบซอกรยู
เธอส่งสัญญาณเหล่านั้นมาในความมืด
และผมพลาดไปทั้งหมด
แม่ก็
ถ้าลูกป่วย
คนเป็นพ่อแม่ก็ไปถึงดวงจันทร์ หรือดาวอังคารเพื่อลูกได้
คุณบอกว่าคนเราร้องไห้กันได้
ฉันก็จะเก็บเรื่องนั้นไว้เป็นความลับ
เธอทำร้ายคนที่รักเธอนะ
นายไม่รู้อะไรทั้งนั้น
นายไม่รู้ว่าฉันรู้สึกยังไง
เวลาลำบาก เราก็พึ่งพิงคนที่อยู่ใกล้เราที่สุด
คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี