LOVE NEXT DOOR
Ano 'to?
Napunta sa bag ko 'yong gamit ni Hye-suk.
Ano 'to? Ingles lahat.
Lagi ba niya 'tong dala para ipagyabang na nababasa niya?
Ang yabang niya.
"The…"
Nasaan na ba 'yong lumang electronic dictionary ni Seok-ryu?
Ba't ang dami niyang gamot?
Vitamins ba lahat 'to? Ano ang mga 'to?
Naku. Nasa Ingles din lahat.
HYE-SUK
Hay, ikaw. Naiisip pa lang kita.
Uy, Hye-suk.
Ha? May sakit si Seung-hyo?
Maraming salamat.
May sakit siya.
Pa'no ko siya gagawan ng lugaw? Di pa 'ko nakakaluto no'n.
Tama 'yan. Madalas siyang may sakit pag ganitong panahon.
-Talaga? -Oo.
Kakaiba na tuwing summer, di winter.
Minsan siyang umabot ng 40 degrees.
Dinala namin siya ni Geun-sik sa ospital ng asawa mo.
Muntik ko na palang makalimutan.
May naiwan kang Ingles na magazine sa bag ko.
Magazine?
Di ko naiwan 'yon.
Baka kinuha mo.
Bakit ko kukunin 'yon? Walang kuwenta 'yon.
-Mag-usap tayo. -Saka na tayo mag-usap.
Nasa loob yata si Seok-ryu.
-Nandito si Seok-ryu? -Oo.
Ga'no katagal mo pa 'tong itatago?
Seung-hyo.
Di ko maintindihan.
Ganyan ang pinagdadaanan mo at hindi mo sinasabi kahit kanino?
Malaking bagay 'yong operasyon para sa stomach cancer. Ba't di mo sinabi?
Sino'ng may kanser?
Narinig ko sa labas.
Stomach cancer?
Sino'ng may kanser?
Ikaw ba?
Ikaw ba talaga?
Seok-ryu, pumunta tayo sa ospital.
-Hye-suk, 'yong asawa mo. -Okay.
Sabihin mong pupuntahan namin siya, okay?
-Okay. -Ma, okay lang ako.
Di na kailangan.
Ano'ng ibig mong sabihin? Ba't hindi?
Seung-hyo, 'yong kotse mo. Pupunta tayo sa ospital.
Hindi, Ma. Okay lang ako.
Nagpaopera na ho ako. Okay ako.
Ano'ng sinasabi mo? Kailan?
Tatlong taon na ho.
Tatlong taon na? Pero nasa US ka pa no'n.
Imposible.
Ba't di ko alam 'yan?
Totoo ba?
Talaga?
Sorry, Ma. Sorry.
Seung-hyo, alam mo ba?
Nagsinungaling na naman kayo sa 'kin?
Hindi ho. Ngayon ko lang po nalaman.
-Ma! -Mi-suk!
Mi-suk, okay ka lang?
-Mi-suk. -Ma!
-Sa'n ka pupunta, Mi-suk? -Ma!
-Mi-suk!
Seung-hyo.
Ma! Makinig ka sa 'kin!
Ipapaliwanag ko lahat.
Okay? Ma, please!
-Please, huwag. -Honey.
-Ano 'yon? -Honey, may kanser siya.
Ano'ng sinasabi mo?
Uy, ano'ng sinasabi ng nanay mo?
May stomach cancer siya.
Nagpaopera siya, tatlong taon na. Di sinabi sa 'tin.
Kalokohan 'yan.
Seok-ryu.
Di 'yan totoo, di ba?
Di totoo, di ba?
Ito… Hindi. Hindi puwede.
Ano'ng sinasabi mo?
Uy, Seok-ryu. Prank lang 'to, di ba?
Ba't mo gagawing biro ang ganyan kaseryoso?
Ma!
Kaya ba ayaw mong sumama sa bathhouse?
Ma, ito…
Mawawala rin 'to.
Sabi nila, di na halata kalaunan.
Ano 'tong pills na 'to?
Bakit napakarami?
-Dahil ba may sakit ka? -Hindi po.
Wala na ho akong sakit.
Ba't ang dami mong ganito?
Liver supplements, probiotics, at vitamins po 'yan.
Sabihin mo sa 'kin lahat-lahat.
Ano'ng nangyari sa 'yo?
Tatlong taon na
mula no'ng nagpa-checkup ako sa US.
Na-diagnose na may stomach cancer.
Nagpaopera ako, at stage 2 pa lang.
Nagpa-chemotherapy ako para sigurado.
Pero nalagpasan ko ho. Okay na ho ako.
Kaya ba di natuloy 'yong kasal mo? Dahil nagkasakit ka?
-Papatayin ko 'yon! -Hindi ho gano'n.
Inalagaan niya 'ko habang may sakit ako.
Nag-time off siya at inalagaan ako.
At…
Ayaw ko na siyang magdusa.
-Kaya di ko na tinuloy 'yong kasal. -Lokohan lang ba kaming magulang sa 'yo?
Paano…
Paano mo nagawang itago 'to sa 'min?
Di ko ho intensiyon 'yon.
Nagpagamot na 'ko sa US.
-Mag-aalala lang kayo pag nalaman n'yo. -Ano naman kung US 'yon?
May sakit ang anak,
kahit nasa buwan o Mars, pupuntahan ng magulang.
Paano ka naging ganyan kaarogante na kunwari para sa 'min?
Ma.
Makinig ka.
Dati kang parte ko.
No'ng nasa sinapupunan kita, kinain mo ang kinain ko.
At ininom mo 'yong ininom ko habang lumalaki ka.
Tiniis ko 'yong 20 oras ng labor bago nagpa-emergency C-section.
Pa'no mo nagawang di sabihing may sakit ka?
Paano? Ba't di ko alam?
Sorry, Ma.
Pa, sorry.
Dapat sinabi mo sa 'min.
Dapat sinabi mo kung ano'ng nangyayari.
Gaano man kami kawalang kuwenta bilang magulang mo…
Dapat alam pa rin namin.
Mas magaling daw siya, kaya di magulang ang tingin sa 'tin.
Hindi, huwag n'yong sabihin 'yan.
Di ko lang ho masabi. Di ko nakayang gawin.
Gusto kong sabihin pag gumaling na 'ko.
'Yon ho ang nangyari.
Nagkamali ho ako, Ma. Sorry.
Hay.
Ma.
Seok-ryu.
Okay ka na ba talaga ngayon?
Wala nang problema, di ba?
Opo, malusog na ho ako ngayon. Okay na 'ko.
Huwag na kayong mag-alala.
Okay.
Ayos na 'yan.
Ma, uminom ka.
May ibibigay ho sana si Choisseung kaya…
Mamaya mo na kausapin!
Pag-uusapan ka pag may nakakita sa 'yo dito.
Ma.
Ikinahihiya mo ba 'ko?
Tama 'yan. Ni ayaw kong makita ang mukha mo.
Tulog ka nang tulog buong araw at nakikipaglokohang parang tanga.
Di n'yo ho ba naisip kung
ga'no ako nakulangan sa tulog?
O kung gaano kakaunti 'yong naging saya ko para makipaglokohan nang gano'n?
Nahihirapan lahat. Hindi ka espesyal.
Subukan mong magkaanak.
Kung ganyan mo maitrato ang may sakit.
Kinakampihan mo na naman siya?
Ganyan ba pag may sakit?
Bakit ang Seok-ryu ko?
Ba't siya nagkakanser?
Ba't siya nagkasakit nang gano'n?
Sana ako na lang.
Puro lang siya trabaho. Wala siyang kasalanan.
Kawawang bata.
Diyos ko.
Diyos ko…
Hindi, 'yong kawawang anak ko.
Seok-ryu.
Ano'ng gagawin ko? Ang kawawang anak ko.
Seung-hyo.
Ano ho 'yan?
Lugaw 'to.
Mukhang may sakit ka, kaya pinaluto ko kay Mi-suk.
Hindi ako makapaniwala sa nangyari.
Pumasok ho ba kayo dito noon?
Oo.
Dito na lang ho muna. Mamaya ko kakainin.
Pinainit ko. Bago lumamig…
Okay.
Magpahinga ka na.
Pero di mo ba talaga alam?
May business trip ka sa US mga tatlong taon na.
Di mo siya nakita?
Malapit na 'ko sa simbahan, kaya malapit na.
Ano 'to?
MO-EUM
-Uy. -Uy, Seung-hyo.
-Nasa US ka raw. -Pa'no mo nalaman?
Sinabi ni Tita Mi-suk.
Ayos 'yan.
Puwede ka bang makipagkita kay Seok-ryu?
Busy siya, di ko makontak.
Tingin mo ba, may oras akong puwedeng sayangin?
Huwag kang ganyan. Magkita na kayo.
Nasa parehong mundo na kayo.
Anim na oras 'yong biyahe mula New York hanggang California.
Gano'n pala. Parang ibang bansa na.
Mukhang magkaibang mundo pala.
Kuha mo na? Ayos. Bye.
Noon,
tumakbo dapat ako papunta kay Seok-ryu.
Dapat sinabi kong pumayat siya
at mukhang pagod.
Tinanong ko dapat kung okay lang siya.
Puwedeng palagay sa likod 'yong screen?
Pakitingnan ang mga dokumento.
Gumawa ng bagong floor plans para walang construction errors.
-Okay. -Isa pa…
BAE SEOK-RYU
May CAD na ba para sa landscaping?
Meron na.
UY, NASA US KA? BA'T DI KA TUMAWAG?
Pa-share ng mga bill pag natapos na 'yong working design.
-May problema ba sa schedule? -Wala naman.
Leader talaga si Choi Seung-hyo.
Kuha n'yo? Sa dagat ng buhay, di tayo mawawala pag kasama siya!
Tagadala sa tamang direksiyon.
Ang lahat ng ito ay dahil sa kanya. Alam n'yo ba 'yon?
-Lasing ka na. -Uy.
Sino'ng tatawag ng ganitong oras?
SEOK-RYU KUMUSTA? MUKHANG BUSY KA
Wala 'to.
Uy, gusto mo ng tuyo.
HAPPY BIRTHDAY, CHOISSEUNG
SALAMAT
Pero duwag ako,
at no'ng di ako makontak,
may sakit siya.
Nang walang nakakaalam
at matagal na mag-isa.
No'ng nasasaktan ako,
si Seok-ryu lang
ang nagpalabas sa 'kin sa lungga ko.
Pero…
Sa dilim niya ipinahiwatig lahat, at
wala akong napansin.
EPISODE 10 BEAR IN THE CAVE
Ano'ng ginagawa mo?
Uy.
Lugaw ba 'yan?
Oo.
Kunin mo 'to.
Ba't nilagay mo 'to sa ref?
Malulungkot siya pag nakitang namamaga ang mata natin.
Oo nga.
Ano'ng ginagawa n'yo?
Honey, 'yong lugaw.
-Kumukulo na. -Ay.
Muntik ko nang nasayang 'tong masarap na lugaw.
Nagluluto ako ng abulong lugaw.
Dahil ho sa 'kin?
Di ko kailangang kumain ng lugaw.
Dapat 'yong madaling ma-digest ang kainin mo. Muntik kang mabulunan sa kanin noon.
May nakabara lang ho sa lalamunan ko noon.
Kinain ko nga rin ho 'yong tteokbokki na luto n'yo.
Oo nga.
Ba't mo kinain 'yon? Dapat humindi ka.
Masarap 'yon. Ba't di ko kakainin?
Pa, ayos lang ako. Huwag kayong mag-alala.
Mag-ingat ka pa rin.
Isama mo 'ko pag nagpatingin ka ulit sa doktor.
Para saan? Di n'yo ho kailangang sumama.
Okay, sumama na ho kayo.
Pa, 'yong lugaw.
Ay! Hininaan ko na 'yong apoy pero kumukulo pa rin.
Hay, nasunog 'yong ilalim.
Masarap pa rin.
Uy.
Ano'ng sinasabi mo?
May kanser si Seok-ryu?
Narinig ko, pero di pa rin ako makapaniwala.
Di ko alam kung pa'no nangyari 'to.
Ibababa ko muna. Tatawagan ko si Mi-suk.
Uy, huwag.
Hayaan mo muna hanggang siya mismo ang magsabi.
Kunwari di mo alam.
Pa'no ko magagawa 'yan?
Uy, ikaw, kaya mong gawin 'yan, pero ako, hindi!
Mas gusto kong i-comfort siya.
Isipin mo 'yong pinagdadaanan niya!
May kanser 'yong anak niya.
Ma, ano hong sabi n'yo?
Seok-ryu, baliw ka…
-Pa'no mo naitago 'yon? -Oo, itinago ko.
Di ko sinabi sa 'yo. Sinekreto ko.
Ano?
Mukha ba 'kong maghihinay-hinay?
Huwag mong gawin 'yan.
Ano'ng ginagawa mo? Isinusuko mo na ang sarili mo?
Alam kong dapat akong masermonan.
Kaya magsawa ka kasesermon.
Hindi.
Di ako gumagawa ng madadali.
Di ka bagay maging superhero. Gusto nila ng madadali.
Tama ka.
Di ako bagay.
Di kita mailigtas.
Ba't ka biglang magsasabi ng ganyan?
'Yong mahilig sa tteokbokki, di na kumakain ng maanghang.
Nag-non-alcoholic beer ka.
Ngayong iniisip ko, ang daming clues.
Dapat nalaman ko. Hay.
Baka magaling akong umarte.
Dapat ba umarte na lang ako kaysa magluto?
Umiyak 'yong nanay mo?
May kutsara sa mga mata nila na nakaganito kaninang umaga.
Mukha silang Ultraman.
Di ako iiyak.
Kahit kailan.
Kung di mo 'ko iiyakan o mumurahin, ano na?
Ano…
Ang gagawin ko…
ay ito.
Dapat niyakap mo 'ko nang ganito sa airport.
Tama ka.
Ang dami mong pinagdaanan.
Sa katawan at sa isip.
Salamat.
Para lang alam mo,
ang flat talaga ng dibdib mo.
Wala akong nararamdaman.
Ano'ng sinasabi mo? Di nga tayo magkadikit!
Mas sexy ako kaysa sa akala mo.
Duda 'ko.
Maghubad ba 'ko?
-Sige. -Gagawin ko talaga.
Ibig kong sabihin, ang payat-payat mo.
Bilhan mo 'ko ng masarap kung naaawa ka sa 'kin.
-Ang baba ng suweldo. -Wala akong trabaho.
-Taya na ba tayo sa lotto? -Ilang beses?
-Pito kaya? -Hindi.
Even number dapat. Mas madaling paghatian.
Okay, tumaya na tayo!
Ayos 'yan.
Okay, sige.
JEONGHEON UNIVERSITY HOSPITAL
Professor, may mga dumating na naaksidente.
Napunta sa sidewalk 'yong kotse at tumama sa building.
Kumusta 'yong pasyente?
May pelvic bone fracture 'yong isang pasyente.
'Yong dalawa, clavicle fracture at hip fracture.
Patingin.
Bae Seok-ryu?
Ano?
Nandito siya ilang araw nang nakaraan.
Nagpaopera siya para sa stomach surgery sa US.
Naalala ko dahil kakaiba 'yong pangalan.
Nag-request ng bagong contractor 'yong kliyente?
Bakit?
Sana raw ho kakilala niya ang gagawa.
'Yong bayaw
ng high school classmate
ng biyenan niya,
may construction firm.
Di na 'yon kakilala, tama?
Opo.
Pero no'ng construction,
inisip ng kliyenteng baka pamahalin natin.
Wala raw ho silang tiwala.
Baliw ba sila?
Ba't pa tayo pina-design?
Sundin na 'yong gusto nila.
-Ha? -Ano?
Dapat masunod 'yong kliyente.
Kunin 'yong number, kontakin, at mag-meeting.
Tatawagan ko si Mr. Bang ng Sunjong Construction at magso-sorry.
-Opo, sir. -Okay.
Tapusin na 'tong meeting.
Tuloy lang sa trabaho.
Wow. Karaniwang di siya pumapayag sa ganito.
Ang ganda yata ng mood niya.
Hindi, kabaliktaran.
May problema siya.
May itatanong ho ako.
May oras ho ba kayo?
Alam mo na pala.
Iniisip ko kung tatawagan kita o hindi na.
Alam n'yo ho 'yong kondisyon niya, di ba?
Kahit anak kita, di ako puwedeng maglabas ng impormasyon tungkol sa pasyente.
Masasabi n'yo ho ba kung okay lang siya?
Seung-hyo.
Noon ko pa gusto si Seok-ryu.
Maraming nao-awkward sa 'kin, pero siya, hindi noon pa man.
Gusto ko 'yon tungkol sa kanya. Nagpapasalamat ako.
Dalhin mo si Seok-ryu sa ospital.
Gagaling siya.
Pangako 'yan.
Okay po, Pa.
-Mi-suk! -Mi-suk.
Uy, okay ka lang ba?
Ang tamlay mo ngayon.
-Di ka natulog, 'no? -Mi-suk.
May alam akong herbal medicine clinic.
Nagtanong ako ng makakabuti sa tiyan.
Mga repolyo at broccoli.
-Ugat ng lotus din. Ayos 'yon. -Sinabi mo sa kanila?
Oo.
Ba't mo ginawa 'yon nang walang permiso ko?
Hindi gano'n.
Sinabi niyang magpanggap kaming di namin alam.
Nag-aalala lang kami.
Hay. Sinabi mo pang magpanggap silang di nila alam?
Mi-suk, hindi gano'n.
Gusto ko lang naming i-comfort.
Ba't n'yo ako iko-comfort?
Sino'ng nagsabing gusto ko?
Walang nagsabing gawin n'yo 'yan!
Na Mi-suk.
Nasa isa sa five stages of grief ka.
Nagagalit ka na.
Pero natural at inaasahan 'yan.
Grabe ka talaga.
Ngayon mo talaga gustong ipagyabang kung ga'no ka katalino?
Sige lang, magalit ka. Magalit ka hangga't gusto mo.
Sa 'min mo ilabas!
-Ha? -Sige lang.
Mga kaibigan mo kami.
Kaibigan?
Ano naman?
Puwede bang mawalan ng respeto nang ganito ang mga kaibigan?
Huwag n'yo 'kong kausapin kung di n'yo naranasan.
Tama ka. Di namin naranasan.
Pero alam namin. Dahil magulang din kami.
Alam naming mas gusto mong ikaw ang magdusa imbes na si Seok-ryu
at kung gaano mo sinisisi ang sarili mo.
Oo, Mi-suk.
Mukha kang tigasin, pero alam naming sensitive ka.
Na madali kang masaktan.
Naku naman.
Ano'ng gagawin ko?
Ni di ko alam na may sakit siya.
Di ako ina.
Di ako bagay maging ina.
Hay.
-Uy, Mi-suk. -Mi-suk!
Hindi, huwag mong sisihin ang sarili mo.
Okay?
Okay lang.
Umiyak ka lang, ikaw talaga. Iiyak mo lahat.
SE-HWAN: NASAAN KA?
STOMACH CANCER
SURVIVAL RATE, 78% NA
MAAGANG PAGKAKATUKLAS ANG SUSI
Bae Seok-ryu.
Parang nakakakain siya ng bato.
Pa'no siya magkakasakit?
Naku naman.
Okay ka lang? Nasaktan ka?
Hindi, okay lang ako. Muntik na 'kong matamaan.
Gym member ka namin.
Ano'ng ginagawa mo dito?
Di ba dapat, nasa trabaho ka?
Nag-quit na 'ko.
Masyadong maliit 'yon para sa gaya ko.
Gano'n pala. Kaya ka na-fire.
Hindi ako na-fire!
Kusa akong umalis.
Ipa-fire ka na, kaya nag-quit ka na.
Di ako na-fire!
Pakinggan mo 'tong galing sa mas may karanasan sa trabaho.
Lumuhod ka at magmakaawang pabalikin.
Bakit?
Wala kang alam. Ba't ka nakikialam?
Nakikialam?
Di ko 'yan ginagawa.
Pinapayuhan lang kita pagkatapos ng ginawa mo sa treadmill.
Masyadong mabilis ang takbo ko no'n.
Uy, ang haba ng mga hakbang mo!
Di kita naririnig.
Ang optimal cadence para sa pagtakbo ay 180 bpm.
Ang cadence ay…
Naririnig mo 'ko.
Hay.
Ms. Jung.
Ms. Jung?
Ms. Jung.
Dahan-dahan.
-Ingat sa pag-upo. -Okay.
Okay ka lang ba?
Pumunta na tayo sa ospital. Mukhang kailangan mo ng X-ray.
Ayos lang.
Sino'ng mag-aakalang matatamaan ako ng black belt?
Dapat iniwasan mo kung nasa red belt ka.
May pain relief patches ka?
-Wala. -Dito ka muna. Bibili ako.
Ayos lang, kaya umupo ka muna.
Baka meron ako sa bahay namin.
Okay lang talaga ako.
HIndi ako ganoon kahina.
Wala akong sinabi.
Puwedeng itanong kung ba't ka umiiyak kanina?
Ba't mo tinatanong kung puwede kung nagtatanong ka na?
Tama ka.
Kasi,
sikat talaga 'tong lugar na 'to sa pakikinig sa problema ng iba.
May naging bisita na 'ko dito noon.
Sino? Si Choi Seung-hyo?
Pa'no mo nalaman?
Mukhang di maayos 'yong security maintenance dito.
Walang duda.
Ganito kasi,
tungkol 'to sa kaibigan ko, hindi sa 'kin.
May matalik na kaibigan 'yong kaibigan ko.
Bata pa lang sila, best friends na sila.
Matagal sa abroad 'yong kaibigan niya.
Gano'n pala.
Pero…
'yong kaibigan ng kaibigan ko…
ay nagpaopera
dahil sa cancer tatlong taon na ang nakaraan.
'Yong kaibigan ko,
ngayon niya lang nalaman.
Nahihirapan siguro 'yong kaibigan mo.
Pero…
nagpapanggap siyang di nahihirapan.
Pero nasasaktan ako.
Hindi 'to tungkol sa 'kin.
Sa kaibigan ko 'yon. At sa kaibigan ng kaibigan ko.
Ba't ba nakakalito 'to?
Di 'to tungkol sa 'kin. Sa kaibigan ng kaibigan ko 'to.
Huwag kang mag-alala.
Sisiguraduhin kong mas mahigpit ang security ngayon.
Kung gano'n…
di ako makapaniwalang may sakit si Seok-ryu.
Dahil sa trabaho ko,
marami akong nakikitang may sakit.
At mga malapit nang mamatay.
Pero…
di ko na-imagine na magiging isa si Seok-ryu do'n.
Sabi ko, di ako iiyak, pero di ko mapigilan.
Puwede kang umiyak dito.
Ha?
Sekreto kang umiyak dito.
Ngumiti ka pagkatapos.
Uminom ka kasama niya.
Makipag-usap, magsaya, at samahan lang siya.
'Yong makasama 'yong milagrong bumalik
ay milagro na rin.
Ganoon si Yeon-du sa 'kin.
-Yeon-du? -Oo.
Dalawang taon na ang nakaraan.
Tumingin ako sa phone ko pagkatapos ng interview.
Ang daming tawag ng iisang number.
Tinawagan ko at sabi nila,
ospital daw 'yon.
Siya ba 'to?
Anak ko.
May anak ako.
Nasaan ho siya?
KANG YEON-DU DO HYEON-WOO
INOOPERAHAN
Si Yeon-du…
milagrong nakaligtas sa aksidente at bumalik sa 'kin.
Dan-ho…
Kaya alam ko kung ga'no kahalaga 'yong ordinaryong umaga.
'Yong paggising sa kanya sa umaga,
pagpapakain sa kanya ng agahan,
paghatid sa kanya sa daycare
para di siya ma-late,
at 'yong makita siyang nagbaba-bye sa 'kin
habang papasok siya.
Mga ordinaryong araw.
Kaya dapat ka ring…
Sabi mo, okay lang umiyak.
Ba't mo pinipigilan?
Isesekreto ko rin.
Ba't pa 'ko tumakbo? Kapitbahay lang ako.
Sorry.
Nakalimutan kong may lunch tayo.
Okay lang.
Puwede tayong mag-dinner.
Tumatanda na 'ko.
Di pa 'ko nagkamali nang ganito noon.
Ha? Ang cute.
Salamat.
Gumagawa si Seo Hye-suk ng mga di nakasanayan.
Ano 'to?
Chablis wine. Ayos, di ba?
Ang sarap.
Ako naman,
sanay na 'kong makarinig ng mga gaya ng "maganda" at "astig".
Pero "cute"? Di na rin masama.
Cheers.
Ang sarap talaga nito.
Ano'ng kailangan nating pag-usapan?
Ano…
Napag-isipan mo na ba 'yong alok ko?
'Yan pala.
'Yan?
Ano 'to?
Ba't pumunta ka dito?
May sasabihin ako.
Ano'ng ibig mong sabihin? Mag-time off?
Parang gano'n. Masyado ka nang nagtrabaho.
Di ako masyadong nagtrabaho. Nagtrabaho lang.
Tama.
"Babae ng Himpapawid na tinawid ang Sahara Desert."
"Aprikanong Dila ng Foreign Ministry."
Hay. Dalhin mo sa 'kin 'yong mga tumawag sa 'kin niyan.
Tuturuan ko sila.
Pinanindigan mo 'yong mga itinawag sa 'yo
sa 20 taon mo sa field.
Magpahinga muna tayo.
Kumain tayo at magtsaa nang di nagmamadali.
Alam kong nag-aalala ka.
Pero gusto ko pang magtrabaho. Matagal pa 'yong retirement ko.
Kakausapin ko 'yong minister at tatanungin kung saan ako pupunta.
Wala…
kang mapupuntahan.
Ano?
Kasi…
hindi ka mare-reassign.
Walang naaayong posisyon sa ngayon.
Maghihintay ako.
Kahit anong bansa.
-Pag may nagbukas, kahit saan… -Walang saysay na maghintay.
Naiintindihan mo ang sinasabi ko, di ba?
Sinasabi mong mag-abang ako lagi ng suweldo nang walang ginagawa?
-Huwag mong sabihing… -Malalaman mo rin.
Sasabihan kang kusang mag-resign.
Sumang-ayon ka rin?
Desisyon ng organisasyon.
Okay.
Kailangan kong tanggapin.
Galit ka sa 'kin, di ba?
Hindi.
Ba't di mo 'ko tinawagan?
Busy ako.
Sinungaling. Iniiwasan mo 'ko.
Alam ko. Dahil may kanser ako.
Naaawa kang tingnan ako.
Di mo alam kung iko-comfort mo 'ko o bibigyan ng pag-asa.
Di mo siguro alam ang sasabihin.
Uy, ganyan din sa bahay namin.
Umiiyak ang nanay ko. Nahihirapan ang tatay ko.
Kahit si Dong-jin, tumamlay sa takot.
Nag-iingat sila sa paligid ko. Nakakailang.
Alam kong mangyayari 'to.
Kaya isinekreto ko.
Walang nakakaintindi kung gaano ko sila inaalala.
Oo na.
Seok-ryu, sinasabi mong isinekreto mo para sa 'min?
Hindi, sarili mo lang ang inisip mo.
Duwag ka, at nakakaawa ka.
Ano?
Mahina ka at hipokrita.
Uy.
Sinasaktan mo…
ang mga taong mahal ka.
Grabe 'yong ginawa mo.
Sa nanay mo, sa tatay mo, sa 'kin.
At sa sarili mo.
Ikaw…
sa pinakamalungkot at mahirap na pagsubok,
iniwan mo ang sarili mo.
Seok-ryu.
Pag ang bigat-bigat na,
sumandal ka sa mga pinakamalapit sa 'yo.
Kung sumandal ako sa kanila?
May magbabago ba?
Kung nasasaktan ako, lahat kayo masasaktan.
Pag bumagsak ako, babagsak din kayo na parang dominoes.
Ano naman kung bumagsak tayo? Ano naman kung gumuho lahat?
Sabay-sabay tayong bumagsak.
Sabay-sabay rin tayong bumangon.
Di ako marunong niyan.
Ito ako, kaya ano'ng magagawa ko?
Gawin mo para sa 'kin!
No'ng nagpunta sa Africa ang nanay ko
at nag-quit ako sa swimming dahil sa binti ko,
kinausap mo 'ko.
Nanatili ka sa tabi ko.
Uy.
'Yan…
Iba 'yan.
Pero ba't ayaw mong suklian ko 'yon?
Ginawa mo'ng mga 'yon para sa 'kin.
Ba't ayaw mong suklian ko para sa 'yo?
Tama na.
Tumigil na tayo.
Seok-ryu. Tatakbo ka na naman ba?
Tumigil ka!
Sabi ko, tumigil ka!
Dapat ginawa ko rin 'yan noon.
Gaya mo,
dapat nanigaw ako at nagalit.
Dapat naging honest ako.
Noon,
si Seok-ryu ba…
ay nasa malalang kondisyon?
Matapang niyang hinarap 'yon.
Akala ko, matamis 'tong alak. Mapait pala.
Ayos 'yan.
Paghatian natin 'to
at matulog na.
Honey.
Di mawala sa isip ko ang mga maling ginawa ko kay Seok-ryu.
No'ng tatlong taon si Seok-ryu,
umiiyak sa gabi si Dong-jin.
Nagising siya at umiyak na rin.
Kaya pinagalitan ko siya.
"Sabi ko, "Malaki ka na. Ba't ka umiiyak?"
"Ba't pinahihirapan mo rin ako?"
Bata ka pa no'n.
Hindi mo alam.
Pero…
di ko pa rin dapat ginawa 'yon.
Kasalanan ko yata 'to.
Akala ko, mas kailangan ni Dong-jin ng aruga,
kaya isinantabi ko siya.
Pero…
mag-isa siyang lumaki nang maayos.
Oo nga.
'Yong anak natin…
di tayo binigyan ng problema.
Grabe siguro ang pagsisikap niya para magawa 'yan.
Na-stress talaga siya.
Pero ipinagyabang ko lang siya sa iba.
Di ko siya sinuportahan kahit kailan.
Masyado siyang nag-alala kaya tiniis niya ang gano'n kalala
nang mag-isa.
Kasalanan ko talaga.
Hay, pabagsak na rin naman 'yong restaurant. Ba't pinilit ko pa?
Di ako nakapag-focus sa pamilya.
Ipinasa ko sa 'yo.
Nakokonsensiya ako sa ginawa ko sa kanya. Ano nang gagawin ko?
Sorry.
Sorry sa 'yo.
Sorry rin kay Seok-ryu.
Honey, ano'ng gagawin natin?
Sorry.
Sorry talaga.
Sorry.
Honey, ano'ng gagawin natin?
Ni di ko mabati si Yeon-du dahil sa pasaway kong labi.
Nangyari 'to dahil ang dami kong iniisip.
Kaya medyo nag-short circuit.
Patayin na natin ang apoy.
Papatayin ko.
Bakit siya nagtago?
Nakikipagtaguan ba siya?
-Ano'ng sinasabi mo? -Nagtago ho si Mo-eum pagkakita sa 'tin.
Nakita ko ho siya.
Late na tayo. Yeon-du, takbo na tayo?
-Sige po. -Ready, set, go!
Tatalunin kita.
Uy, Seok-ryu.
Seok-ryu?
Naiwan niya'ng phone niya. Nasaan siya?
JEONGHEON UNIVERSITY HOSPITAL BAE SEOK-RYU, MAY BIOPSY RESULT NA
Noon,
si Seok-ryu ba…
ay nasa malalang kondisyon?
Matapang niyang hinarap 'yon.
'Yon
ang akala ko.
Pagkatapos ng operasyon niya,
isang taon ang nakaraan…
nagka-depression siya.
Depression?
Hindi ko alam.
Mag-isa siyang nawawasak.
Ingat!
Opo, sir!
Ingat, please.
Mr. Choi, halika muna?
Puwede mo 'tong ipaliwanag?
Sige po.
Heto.
Hindi ho 'to ang karaniwang estruktura n'yo.
Akala ko, mahirap ipatupad.
Magpapadala ho ako ng detalyadong floor plan at dagdag na materyales.
Salamat.
Sa area, tingnan n'yo ho…
Sandali lang ho. Sorry.
Hi po, Tita Mi-suk.
Po? Si Seok-ryu?
HYEREUNG COOKING SCHOOL
KAPE AT BEER
Seryoso?
Uy, Seok-ryu!
Choisseung?
Ano'ng ginagawa mo?
Pa'no mo nalaman 'to?
Pag may pupuntahan ka, magsabi ka naman!
Ba't ka umalis nang walang phone?
'Yan kasi…
ay istorbo sa meditation at pagmumuni ko…
Nakikipaglokohan ka ba?
Alam mo ba kung ga'no katagal kitang hinanap?
Alam mo bang nag-alala ang lahat?
Nandito ako dahil masama ang loob ko, okay?
Kailangan ko ring huminga.
Uy.
Dahil sa 'yo, ako ang nasasakal dito.
Ga'no katagal mong isesekreto?
Ga'no katagal mo pang itatago?
Gusto mo na namang pag-usapan 'to? Di ka ba nagsasawa?
'Yong nararamdaman mo, hindi 'yong sakit mo.
Na ikaw…
ay nagka-depression.
Ba't di mo sinabi?
Sa'n mo nalaman 'yan?
Nakipagkita ka kay Hyeon-jun?
Seryoso, ano ba'ng problema mo?
Tanga ka ba?
Bakit ang tanga mo?
Gaano karami ba 'yong kinikimkim mo?
Aalis na 'ko.
Uy!
Ano'ng ginagawa mo?
Ano ba'ng ginagawa mo?
Uy!
Teka! Ano'ng ginagawa mo?
Uy, ano'ng ginagawa mo?
Baliw ka ba?
Ano'ng ginagawa mo, baliw ka!
Sabi mo, masama ang loob mo. Ayos na ba?
Uy!
Oo. Sumigaw ka nang ganyan.
Kinikimkim mo lahat.
Ilabas mo lahat.
Bitterness 'yang nasa loob mo.
Kaya…
huwag kang tangang mag-isang kinikimkim 'yan!
Ilabas mo lahat dito.
Ba't mo 'ko sinisigawan?
Ba't ka laging galit sa 'kin?
Ako 'yong may sakit.
Ako 'yong pinakanahihirapan.
Ba't mo 'ko laging pinagagalitan?
Hindi ako galit sa 'yo.
Galit ako sa sarili ko.
No'ng nalaman ko, nagdalawang-isip ako.
Di kita narinig…
na kumakatok.
Pinahiwatig mong nahihirapan ka.
Nakapikit ako't sarado ang tainga.
Kahit alam ko 'yon…
nagsabi pa rin ako ng masasakit.
Nainis ako't naawa sa sarili. Pakiramdam ko, wala akong silbi.
Ba't di ka nag-reply?
Sorry.
Ba't di mo pinansin 'yong tawag ko?
Sorry.
Di ko masabi kahit kanino!
Alam mo kung ga'no ako katakot mag-isa?
Ba't mo ginawa 'yon?
Natakot akong mahimatay sa gulat 'yong magulang ko pag sinabi ko!
Ang daming tumatakbo sa isip ko no'ng nagdesisyon ako.
Maraming beses kong inisip kung sasabihin sa 'yo o hindi!
Wala kang alam!
Di mo alam ang nararamdaman ko!
Heto.
Masarap mag-banana milk pagkalangoy.
Ayos. Parang no'ng nasa bathhouse tayo no'ng bata.
Uy, di mo pa 'ko sinasagot.
Ba't alam mong nandito ako?
Lumayas ka papunta rito noon.
Pero sandali lang.
Kahit di sabihin 'yang parteng 'yan.
Totoong naglayas ako.
May rason din 'yon.
Ma.
Ba't bago 'yong phone niya?
Ba't nagkabagong phone si Dong-jin?
Wala akong magawa. Nasira 'yong phone niya.
Nasira rin 'yong akin. Dalawang beses.
Pero pinaayos ko lang!
Bibilhan kita pag ikaw ang pinakamataas sa mock exam.
Pero di naman ikaw.
Siya ang pinakatanga, pero binilhan mo pa rin!
Maganda ang camera nito.
-Nakakamatay! -I-delete mo o papatayin kita.
-Hala. Seung-hyo, okay ka lang? -Opo.
Tingin mo, gusto ko siyang bilhan?
Di ko makakausap 'yan pag walang phone!
Isa pa, pare-pareho lang ang gadgets.
Gayahin mo si Seung-hyo.
Di siya nagpapalit ng phone.
Pero ni minsan, walang reklamo.
-Ang sweet. -Ma, makinig ka.
Luma lang 'yong phone niya.
Lahat ng meron siya, mahal.
Tingnan mo 'to. Itong shirt?
-Bitiwan mo nga 'ko. -Lagpas 100,000 won 'to!
At imported 'yong underwear niya, o!
Ano ba?
-Tama na! -Seok-ryu, baliw ka?
Di 'to patas, Ma.
Ba't siya lang 'yong may swivel phone?
Lagi mo 'tong hinahayaang mangyari!
Hindi 'to patas!
Hay, ano'ng problema niya?
Gusto kong bumalik!
Nag-uniform ka pa,
pumasok sa lahat ng klase, saka naglayas.
Kasali ba 'yon?
Nakakababa ng grades ang pag-absent.
Okay, kalimutan mo na.
Di ako masyadong matapang.
Masyado kang mabait.
Ano?
Galit ka at pakiramdam mo, di patas,
pero ayaw mong mag-alala 'yong magulang mo.
Kaya 'yon ang kompromiso mo.
Laging nagdadala ng problema ang kapatid ko.
Pero ako 'yong nagdala ng pinakamatinding gulo.
Ubos ko na.
Wala akong ibang gusto ngayon kundi malamig na beer.
Pero hindi na puwede.
Nakakalungkot.
Tumawag ka.
Kanino?
Sa tatay ko.
Sabi nila, nag-text 'yong ospital.
Lumabas na'ng biopsy result.
'Yon? Mamaya. Puwede namang mamaya 'yan.
Ngayon na. Ngayong nandito ako.
Tanda mo no'ng naglagay sila ng pitong metal pins sa binti ko?
Oo. Bakit?
May nangyari ba no'ng tumama 'yong paa mo sa kama noon?
Ano? Wala.
Pero pag na-injure 'yong tuhod, puwedeng ma-injure ulit.
Pag nangyari 'yon, magpapasama ako sa 'yo sa ospital.
Di ako makakatanggi?
Magpapabili ako ng juice.
Ano pa? Magpapakuha rin ako ng comic books.
Pahuhugasan ang malangis kong buhok.
Kalokohan 'yan.
Gagawin ko ba?
Gagawin ko sa 'yo.
'Yan ang gagawin ko kahit ano'ng sabihin mo.
Kaya…
huwag kang mag-alalang baka may mangyari.
Tawagan mo sila, at dito lang ako.
PAPA
Hello po, sir. Si Seok-ryu ho ito.
Oo.
Pasensiya na ho't itinago ko.
Bale…
may biopsy result na raw po.
Tama 'yan.
Okay.
Okay, malinaw po.
Okay, bye po.
Ano'ng sinabi?
Sabi niya, wala naman daw.
Impeksiyon lang. Cleared ako.
-Ba't mo 'ko niyayakap? -Ano…
Hayaan mo lang na yakapin kita.
Hay.
Naku.
Nasaan ka ngayon?
Professor, kakain ka ho?
Oo.
May bibimbap ho ngayon sa cafeteria.
Mag-i-steak ako.
Ha? May steak sila?
Professor, saan…
Dito ho 'yong cafeteria.
Professor?
-Ano 'to? -Galing sa vice minister at ambassador.
-Sabay silang naka-graduate? -Oo, close talaga sila.
Nagpunta rin sila sa Africa noon.
Ba't may bulaklak?
Maraming tsismis tungkol sa kanila.
Alam 'yan ng lahat. Sabi nila, di pa kasal 'yong vice minister
dahil kasal pa 'yong ambassador.
Nakakaloko 'yan.
Uy, ginawa rin 'yon ni Mo-eum.
Ba't palayakap kayong kaibigan ngayon?
Hindi ako.
Hindi na nga tayo magkaibigan.
Nandito na tayo. Ang bilis pag walang traffic.
Sa'n tayo pupunta? Do'n 'yong bahay namin.
Teka, saan tayo pupunta? Hello? Saan tayo pupunta?
Namamanhid na 'yong binti ko.
-Ma. -Ano?
Kailangan ba talaga 'to?
Naranasan ko na 'to.
Kailangan ng tiyaga sa surprise party.
-Diyan ka muna. -Kailan dadating si Seok-ryu?
Lumalamig na 'yong pagkain.
-Tita Mi-suk. -O?
Wala hong posporo para sa cake.
Di puwede 'yan.
May lighter kayo?
Umiinom ho ako, pero di naninigarilyo.
Dapat na ba akong manigarilyo ulit?
Ba't wala kang lighters sa kusina?
Oo nga. Kusina 'yon.
May torch ako. Teka.
-Paliliwanagin ko. -Nasaan?
-Tulungan mo. -Madilim. Walang makita.
'Yong binti ko.
Uy, teka. Dahan-dahan.
-Para saan? -Okay?
Uy.
Gumana.
-Di naka-lock. -Dahan-dahan.
CONGRATULATIONS WELCOME HOME PARTY NI SEOK-RYU
Hala!
-Surprise! -Surprise!
Ma, Pa? Ano'ng nangyayari?
Bale…
Gusto naming mag-party dahil sa pag-uwi mo.
Pero matagal na ho akong nakauwi.
Ang sweet naman nito. Sino'ng nakaisip?
Siya.
Kalokohan 'to.
Ano'ng gagawin mo?
Tita Mi-suk, nakita ko na ho si Seok-ryu.
Opo. Pero naisip ko.
Pa'no ho kung may welcome home party siya mamaya?
Alam kong late na,
pero wala tayong ginawa no'ng umuwi siya.
Ano'ng ginagawa mo?
Ano lang…
Gusto ko lang makasalo lahat.
Ang dami hong handa, Tito Geun-sik.
-Sinabi mo kasi. -Okay po!
-Pasok. -Umupo na tayo.
-Upo na. -Oo, upo tayo.
Hay!
Chef, ipakilala mo lahat ng nasa hapag.
Ano ba 'to?
Ang tagal na. Kinakabahan ako.
Teka. Okay.
Ang main dish ngayong gabi
ay gungjung tteokbokki, na inihain noong Joseon Dynasty.
May rice cakes mula sa organic brown rice na kagagaling sa gilingan.
Niluto at sinamahan ng espesyal na sauce ng chef
para sa pinakamamahal ko…
Para sa anak ko,
heto ang espesyal na pagkain.
Palakpakan!
Salamat ho, Pa.
Ito lang ang tteokbokki na puwede mong kainin sa ngayon. Kuha mo?
Okay po.
Di ka nag-alalang lalamig ang pagkain? Ang haba ng speech.
-Kain na tayo. -Hay!
Mag-speech ka rin ho.
-Oo nga. -Uy! Ayoko.
-Speech pang-welcome home sa kanya. -Dali.
Gagawin ko nang nakaupo.
Pamilya tayo.
Di lang para sa kasayahan ang pamilya.
Karamay rin ang pamilya sa hirap, lungkot, at masasakit na sandali.
Kaya…
mula ngayon,
wala ka nang sasarilihin.
Wala na.
'Yan na ang motto ng pamilya natin.
-Motto natin! -Ayos 'yan!
Pati mga kaibigan!
-Kapamilya! -Sali na sa pamilya.
Ang dami nating anak. Apat na.
Dati pa tayo magkakapamilya.
Tama 'yan.
Oo. Uy.
Pa'no 'yong cake? Di natin nasindihan.
Ayos lang. Pumalya na 'yong surprise.
Hindi, dessert natin 'yon mamaya.
-Opo, okay. -Okay.
Fried yam 'to. Mabuti sa tiyan ang yam.
Kakayurin ko't ipiprito pang-agahan at hapunan mo.
-Kainin mo lahat. -Hoy.
Kain na.
Ba't ka ganyan magsalita sa ate mo?
Salbahe ka!
-Di siya si "Hoy". -Gumalang ka.
Ngayon na.
Seok-ryu, kumain ka na.
-Kain na tayo! -Salamat sa pagkain!
Salamat sa pagkain.
Busog na 'ko.
Baka sumabog ang tiyan ko.
-Ano? -Ano?
Di 'yon ang ibig kong sabihin.
Gano'n kasarap. Ang dami kong nakain.
'Yon ho ang ibig kong sabihin.
Seryoso, okay lang ako. Huwag kayong mag-alala.
Tinakot mo kami.
-Ayos lang daw siya. -Okay.
Pumunta ka sa rooftop bukas.
Ako'ng personal trainer mo.
Baliw ka ba? Ba't ko ipagkakatiwala ang katawan ko sa 'yo?
Tutulong din ako.
-Honorary firefighter, Bae Seok-ryu. -Ang cheesy!
-Kadiri. -Uy, tumawag ka sa 119.
Ako ang pinakamabilis na dadating galing sa dispatch center.
Gusto ko 'tong ganito.
Ipagluluto ako ng gungjung tteokbokki.
Hindi lang 'yon.
Ipagluluto kita ng kahit anong gusto mo, tatlong kainan.
-Siyempre. -E, ikaw?
Bibigyan ako ng bahay?
Huwag kang umasa.
-Ayos 'yon. -Seung-hyo.
Ayos lang sumubok.
-Tita Mi-suk! -Ikaw ho, Ma?
Kikiskisin ko ang likod mo. Pumunta tayo bukas sa bathhouse.
Okay po, tara.
Gusto mong sumama? Gaya ng dati?
Ba't ako sasama sa 'yo? Baliw ka. Kalokohan 'yan.
Pumunta tayo sa bathhouse.
Tapos, maghiwalay tayo sa lockers.
-Ano'ng iniisip mo? -Oo.
Iniisip ko lahat. Hay.
Tingnan mo, nabubulol. Nag-iisip.
-Nagulat siya. -Oo nga!
Uy, huwag n'yo nang asarin si Seung-hyo!
-O? Ba't mo… -Di po!
-Halika rito. -Inosente ho ako!
Ba't siya pumapasok?
Magpatayo ka ng bahay!
Late ka umuwi.
Sorry. Di ako nakapunta sa lunch.
Hindi, ayos lang.
Busy rin ako, kaya nakalimutan ko.
Honey.
May sasabihin ako.
Ako rin.
Ikaw muna. Medyo mahaba 'yong akin.
Maghiwalay na tayo.
Ano?
Gusto ko ng divorce.
HYEON-JUN
Hello?
Sinagot mo.
Masaya 'ko.
Walang rason para di sagutin.
Nasaan ka?
Saan pa? Sa hotel ko.
May sasabihin ka ba?
Oo.
Babalik na 'ko sa US.
Tingin ko…
huling tawag
ko na 'to sa 'yo.
Seok-ryu.
Ano…
Sobra kitang minahal.
Pero…
mali yata ang paraan ng pagmamahal ko.
Nag-focus lang ako sa pagpapabalik sa 'yo sa dati.
Di ko naisip na samahan ka sa pinagdadaanan mo.
No'ng dumating ako dito sa Korea…
saka ko lang na-realize 'yong mga talagang kailangan mo…
at kung saan ka dapat manatili.
Sorry.
Dati,
di ako maka-relate sa pinagdadaanan mo.
Di ko matanggap…
'yong ikaw noon.
Hindi, kasalanan ko.
Ginamit kong excuse ang sakit ko
at sinamantala kita.
Sinaid ako ng mga emosyon ko
at di ko napansin…
kung gaano ka na kalungkot.
Seok-ryu, huwag nating
pagsisihan ang pinagsamahan natin.
Alalahanin natin kung paanong ako ang lahat sa 'yo noon
at kung paanong naging ikaw ang lahat sa 'kin.
Sapat na 'yon.
Okay.
Ingat ka.
Ikaw rin.
Hi.
Papasok ka sa trabaho?
Papasok ka sa klase?
Ako ang unang nagtanong.
Mukha bang umuuwi ako sa oras na 'to?
Oo nga. Huwag kang magpagabi sa trabaho.
Walang saysay na ubusin ang sarili sa trabaho.
Kompanya ko 'yon. Aalagaan ko 'yon.
Totoo rin naman.
Okay, alagaan mo, at ingat ka.
Ikaw rin.
Uy, ba't mo 'ko sinusundan?
Hindi. Papasok nga 'ko sa trabaho.
Oo, alam ko. Pero sa iba ka dumaan.
Bago ako magluto, kailangan ko ng oras para magmuni-muni mag-isa.
Uy, sinusundan mo 'ko.
Ano'ng ginagawa mo?
-Hyeong-chan. -Po, sir?
Halika muna rito.
Ba't ang flat ng proposal?
Na-analyze mo ba 'yong paligid?
-'Yong commercial district? -Di pa po.
Pagkatapos ho maihanda ang construction procedures…
Mali 'yong order ng ginawa mo.
Pag nag-review tayo ng regulations at nagtayo ayon do'n, tapos na?
Kailangang isipin muna 'yong brand.
Kung mga sukat lang ang iisipin,
ba't pa tayo pupuntahan ng kliyente?
Sorry po. Uulitin ko po.
Wala yata sa mood si Mr. Choi ngayon.
-Hindi… -Na-yun.
Bakit?
'Yong flagship store ng Misom at environmental sustainability?
Wala pa.
Pinagawa ko 'yan kanina. Di pa tapos?
Sorry.
-Pakibilisan. -Opo, sir.
Nasa mood siya ngayon.
Sobrang saya niya.
Namumunga ho 'yan?
Namumulaklak din?
Oo naman.
Ang daming gagawin ng kaibigan natin.
Kung gano'n…
Paano ako makikinig sa halaman ko?
Una, kailangang masikatan ng araw
nang anim hanggang sampung oras kada araw.
Gusto rin niya ng mainit.
Ipuwesto sa nahahanginan para mabawasan ang halumigmig.
Huwag ka na ulit mag-isang malalanta.
Sabihin mo kung may sasabihin ka.
Pangako…
makikinig ako nang maigi.
PUNO NG POMEGRANATE
Bangon na.
Ano? Ano 'yon?
-May pupuntahan tayo. -Saan?
-Wala nang oras. Dali. Bangon. -Di ako puwedeng ganito!
-Okay lang. -Naka-suit ka.
-Okay. -Di pa 'ko naliligo!
Di na kailangan.
-Baliw ka, sa'n tayo pupunta? -Wala nang oras.
Uy.
-Halika. -Ba't tayo nandito?
Bakit tayo nandito?
Song Hyeon-jun.
Choisseung.
Dito ka muna. Ako muna.
Huwag mo sabihing hinahatid mo 'ko.
Kasama si Seok-ryu?
Kaya ka nag-text, di ba?
Si Song Hyeon-jun 'to.
Mamaya na ang flight ko, 10:00 p.m.
Alagaan mo si Seok-ryu.
Inabangan ko nga.
Pero akalain mo?
Pa'no mo nalaman 'yong number ko?
Tinanong ko si Mr. Yoon at ibinigay niya.
Myeong-u, seryoso?
Dadalhin ko si Seok-ryu. Puwede kang magpaalam.
Kaunti lang ang maibibigay kong oras.
Iklian at simplehan mo.
Huwag masyadong malapit.
Tatandaan ko 'yan.
Salamat din.
Sa pagdamay…
sa kanya noon.
Sige na.
Uy, Choisseung.
Mas mababaw, immature, at walang pasensiya ako kaysa sa akala mo.
Pero tingin ko, tama 'to.
Sige na.
Nagpaalam na tayo sa isa't isa. Sumosobra na siya, 'no?
Nagpapasalamat pa rin ako.
Sana nagbihis ako kung alam kong dito ako pupunta.
Huling beses nating magkikita, tapos ganito.
Ang ganda mo.
Ngayon ka lang nagningning nang ganyan.
Salamat.
Salamat din sa lahat.
Salamat din talaga.
Magkamayan tayo sa huling pagkakataon?
Alam kong may nakabantay, pero mukhang okay lang.
Sige na.
Maging masaya ka.
Huwag ka nang magkakasakit ulit.
Oo, ikaw rin.
Sana may makilala kang nakakatuwa.
Ikaw, mukhang meron na.
Ayaw ko talaga sa kanya.
Pero okay naman siya.
Aalis na 'ko.
Ano'ng ginagawa mo?
Mainit dito.
Puwedeng pahawak?
Ano 'ko, sabitan ng amerikana?
Gawin mo na lang, okay?
Gumanyan ka muna saglit.
BOARDING
LOS ANGELES
Naiyak ako nang matagal dahil sa pagkamaalalahanin ni Seung-hyo.
Maya-maya lang,
namamaga na 'yong mata ko
at lumabas na kami.
BEAR IN THE CAVE
MOUTH OF THE CAVE
Nagsalin ng Subtitle: Mary Antonette M. Ramos