MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Co to?
Rzeczy Hye-suk trafiły do mojej torby.
Po angielsku.
Nosi to pismo, żeby się chwalić, że zna angielski?
Zołza.
„The…”
Gdzie elektroniczny słownik Seok-ryu?
Po co jej tyle leków?
To witaminy?
Kurczę. Wszystko po angielsku.
HYE-SUK
Dzwoni zołza. O wilku mowa.
Cześć, Hye-suk.
Co? Seung-hyo jest chory?
Bardzo ci dziękuję.
Rozchorował się.
A ja nigdy nie gotowałam owsianki.
Dobrze zrobiłaś. Zawsze choruje o tej porze.
- Naprawdę? - Tak.
O dziwo choruje latem, nie zimą.
Raz miał ponad 40 stopni gorączki.
Zanieśliśmy go z mężem do szpitala.
Właśnie, zapomniałabym.
Zostawiłaś w mojej torbie swoje pismo po angielsku.
Pismo?
Wcale nie.
Pewnie je zabrałaś.
A po co mi ono?
- Porozmawiajmy. - Później.
Seok-ryu u niego jest.
- Seok-ryu? - Tak.
Jak długo chciałaś to ukrywać?
Seung-hyo.
To bez sensu!
Jak mogłaś przez to przechodzić bez mówienia komukolwiek?
Rak żołądka to poważny problem. Jak mogłaś nikomu nie mówić?
Kto ma raka?
Wszystko słyszałam.
Rak żołądka?
Kto ma raka?
Kto?
Ty?
Naprawdę?
Chodźmy do szpitala.
- Dzwoń po męża. - Jasne.
Powiedz, że zaraz będziemy.
- Dobrze. - Nic mi nie jest.
Nie muszę iść.
Co takiego? Jak to?
Seung-hyo, idź po auto. Musimy jechać do szpitala.
Mamo, czuję się dobrze.
Jestem po operacji. Wszystko gra.
Co? Kiedy ją miałaś?
Trzy lata temu.
Trzy? Byłaś wtedy w Stanach.
Nie wierzę.
Czemu nic o tym nie wiem?
To prawda?
Tak?
Przepraszam, mamo.
Seung-hyo, wiedziałeś o tym?
Znów oboje mnie okłamaliście?
Nie, dopiero się dowiedziałem.
- Mamo! - Mi-suk!
Nic ci nie jest?
- Mi-suk. - Mamo!
- Dokąd idziesz? - Mamo!
- Mi-suk!
Seung-hyo.
Mamo, posłuchaj mnie!
Wszystko wyjaśnię.
Mamo, proszę!
- Nie. - Kochanie.
- Co? - Kochanie, ona ma raka.
O czym ty mówisz?
Co twoja mama wygaduje?
Miała raka żołądka.
Trzy lata temu miała operację i nam nie powiedziała.
Pleciesz bzdury.
Seok-ryu.
To prawda?
Co?
Nie wierzę.
O czym ty mówisz?
Seok-ryu, to jakiś żart, prawda?
To nie jest temat do żartów.
Mamo!
Dlatego nie chciałaś iść do łaźni?
Mamo, to…
To zniknie.
Blizna będzie ledwo widoczna.
Co to za leki?
Czemu masz ich tyle?
- Jesteś chora, tak? - Nie.
Nie jestem już chora.
Więc po co ci tyle leków?
To suplementy, probiotyki i witaminy.
Mów całą prawdę.
Co się z tobą działo?
Trzy lata temu
byłam na kontroli.
Zdiagnozowali u mnie raka.
Przeszłam operację, byłam w stadium drugim.
Na wszelki wypadek przeszłam chemoterapię.
Ale wyzdrowiałam. Już wszystko gra.
Dlatego odwołaliście ślub? Z powodu twojej choroby?
- Zabiję bydlaka! - To nie tak.
Był przy mnie, kiedy byłam chora.
Wziął wolne i opiekował się mną.
A ja…
nie chciałam, żeby dłużej cierpiał.
- Więc odwołałam ślub. - Za kogo ty masz swoich rodziców?
Jak…
Jak mogłaś ukrywać przed nami coś takiego?
Nie chciałam.
Mieli mnie leczyć w Stanach.
- Tylko byście się martwili. - Co z tego, że w Stanach?
Dla chorego dziecka
rodzic poleci na księżyc.
Jak możesz udawać, że zrobiłaś to dla nas?
Mamo.
Posłuchaj.
Kiedyś byłaś częścią mnie.
Kiedy byłaś w moim łonie, jadłaś to, co ja.
Piłaś wodę, którą ja piłam.
Rodziłam 20 godzin, zanim zrobili mi cesarskie cięcie.
A ty nie powiedziałaś mi, że jesteś chora?
Jak mogłaś?
Przepraszam, mamo.
Tato, przepraszam.
Powinnaś była nam powiedzieć.
Powinnaś była powiedzieć, co się dzieje.
Może i jako rodzice jesteśmy do niczego…
Powinniśmy byli wiedzieć.
Ma się za lepszą od nas, nie traktuje nas jak rodziców.
Nie mów tak.
Po prostu nie dałam rady.
Chciałam powiedzieć, kiedy będzie mi lepiej.
Nic więcej.
Zrobiłam źle. Przepraszam.
Jejku.
Mamo.
Seok-ryu.
Na pewno czujesz się już dobrze?
Nic ci nie dolega?
Nie, jestem już zdrowa.
Nie masz się czym martwić.
Dobrze.
Tyle mi wystarczy.
Naprawdę.
Mamo, napij się wody.
Choisseung miał mi coś przynieść.
Może później!
Ludzie będą gadać, jak cię tu zobaczą.
Mamo.
Wstydzisz się mnie?
Tak. Nie chcę cię widzieć.
Śpisz cały dzień i robisz z siebie idiotkę.
A przyszło ci do głowy…
że byłam wycieńczona?
Albo że przez lata nie mogłam odetchnąć?
Wszystkim jest ciężko. Nie jesteś wyjątkowa.
Zobaczysz, jak będziesz matką.
Co zrobisz z chorym dzieckiem.
Znów bierzesz jego stronę?
Choroba aż tyle zmienia?
Dlaczego moja Seok-ryu?
Czemu akurat ona musiała zachorować?
Dlaczego musiała to znosić?
To raczej powinno było spotkać mnie.
Ona zawsze tylko ciężko pracowała. Nie zrobiła nic złego.
Biedna dziewczynka.
Mój Boże.
Boże…
Moja biedna córeczka.
Seok-ryu.
Co ja teraz zrobię? Moja biedna córeczka.
Seung-hyo.
Co to?
Owsianka.
Poprosiłam Mi-suk, by ci ją zrobiła.
Nie wierzę w to, co się właśnie stało.
Byłaś wcześniej w moim pokoju?
Tak.
Zostaw ją tu. Zjem później.
Podgrzałam ją. Zjedz, zanim…
Dobrze.
Odpocznij.
Naprawdę nie wiedziałeś?
Trzy lata temu byłeś służbowo w Stanach.
Nie widziałeś jej?
Mijam kościół, zaraz będę na miejscu.
Co jest?
MO-EUM
- Cześć. - Hej, Seung-hyo.
- Ponoć jesteś w Stanach. - Skąd wiesz?
Od cioci Mi-suk.
To świetnie.
Zobaczysz się z Seok-ryu?
Ja nie mogę się do niej dodzwonić.
Myślisz, że mam czas?
Nie bądź taki. Idź do niej.
Jesteście teraz w tym samym świecie.
Z Nowego Jorku do Kalifornii leci się sześć godzin.
No tak. To praktycznie inny kraj.
Jednak jesteście w innych światach.
Właśnie. Cześć.
Powinienem był
pobiec do Seok-ryu.
Powiedzieć, że straciła na wadze
i wygląda na zmęczoną.
Powinienem był spytać, czy wszystko gra.
SALA KONFERENCYJNA
Możesz pokazać ten obraz z tyłu?
Proszę rzucić okiem na dokumenty.
Musimy stworzyć nowe plany, by zapobiec błędom.
- Jasne. - Poza tym…
BAE SEOK-RYU
Co z projektowaniem krajobrazu?
Jest w toku.
JESTEŚ W STANACH? CZEMU NIE ZADZWONIŁEŚ?
Kiedy skończycie, podeślijcie zestawienie.
- Wszystko idzie zgodnie z planem? - Tak.
Choi Seung-hyo to prawdziwy kapitan.
Z nim nigdy fale nas nie pochłoną!
On pokaże nam drogę.
To wszystko dzięki niemu. Wiecie o tym?
- Jesteś pijany. - Hej.
Kto dzwoni o tej porze?
SEOK-RYU CO U CIEBIE? PEWNIE JESTEŚ ZAJĘTY
To nic takiego.
Lubisz suszonego mintaja.
STO LAT, CHOISSEUNG
DZIĘKI
Ale byłem tchórzem.
A kiedy się wycofałem,
ona cierpiała.
Nikt o tym nie wiedział.
Przez długi czas była z tym sama.
Kiedy ja cierpiałem,
Seok-ryu była jedyną osobą,
która wyciągnęła mnie z jaskini.
Ale…
wysyłała tyle sygnałów.
Ja ich nie widziałem.
ODCINEK 10 NIEDŹWIEDŹ W JASKINI
Co robisz?
Hej.
Gotujesz owsiankę?
Tak.
Weź.
Skąd ten pomysł?
Będzie zła, kiedy zobaczy nasze spuchnięte oczy.
Tak.
Co wy wyprawiacie?
Kochanie, owsianka.
- Wykipi. - Rety.
Prawie zmarnowałem dobrą owsiankę.
Robię owsiankę z małżami.
Dla mnie?
Nie muszę jeść owsianki.
Powinnaś jeść lekkostrawne posiłki. Ostatnio prawie zadławiłaś się ryżem.
Coś wpadło mi gardła.
Jadłam nawet twoje tteokbokki.
Tak.
Dlaczego? Powinnaś była odmówić.
Były dobre.
Nic mi nie jest. Nie martw się.
Mimo to bądź ostrożna.
Następnym razem pójdę do lekarza z tobą.
Czemu? Nie musisz.
Dobrze, niech będzie.
Tato, owsianka.
Zmniejszyłem ogień, a i tak wykipiała.
Trochę się przypaliła.
Ale jest dobra.
Hej.
Co takiego?
Seok-ryu ma raka?
Słyszałam na własne uszy, ale wciąż nie wierzę.
Nie wiem, jak do tego doszło.
Zadzwonię do Mi-suk.
Nie.
Poczekaj, aż sama nam powie.
Udawaj, że nie wiesz.
Jak to?
Może ty potrafisz, ale ja nie!
Chcę ją pocieszyć.
Wyobraź sobie, przez co przechodzi!
Jej córka ma raka.
Mamo, co ty właśnie powiedziałaś?
Seok-ryu, ty walnięta…
- Jak mogłaś to ukrywać? - Ukrywałam to.
Nie powiedziałam ci.
Co, kurde?
Myślałaś, że ci odpuszczę?
Nie odpuszczaj.
Co ty wyprawiasz? Przyznajesz się do winy?
Zasługuję na ochrzan.
Rób, co uważasz za stosowne.
Nie.
Nie potrzebuję twojej łaski.
Nie nadajesz się na bohaterkę. Oni lubią dostawać rzeczy na tacy.
To prawda.
Nie nadaję się.
Nie uratowałam cię.
Czemu nagle mówisz coś takiego?
Miłośniczka tteokbokki nagle nie je ostrych potraw.
Piłaś bezalkoholowe piwo.
Było tyle sygnałów.
Powinnam była się domyślić. Szlag.
Może dobrze udaję.
Powinnam jednak pójść w aktorstwo?
Twoja mama dużo płakała?
Rano trzymali na oczach łyżki, o tak.
Dwoje Ultramanów.
Nie będę płakać.
Nigdy.
Płacz nie, ochrzan nie, co chcesz więc zrobić?
Cóż.
Zrobię…
to.
Powinnaś była przytulić mnie tak na lotnisku.
To prawda.
Tyle przeszłaś, Seok-ryu.
Fizycznie i psychicznie.
Dzięki.
Musisz coś wiedzieć.
Jesteś płaska jak deska.
Nic nie czuję.
O czym ty mówisz? Nawet się nie dotykamy!
Jestem krąglejsza, niż myślisz!
Wątpię.
Mam się rozebrać?
- Śmiało. - Zrobię to.
Jesteś za chuda.
Więc kup mi coś dobrego do jedzenia.
- Zarabiam grosze. - Ja jestem bezrobotna.
- Kupimy losy na loterię? - Ile?
- Może siedem? - Nie.
Kupmy liczbę parzystą. Łatwiej się podzielimy.
No to dziesięć!
Podoba mi się to.
W porządku.
SZPITAL UNIWERSYTECKI JEONGHEON
Profesorze, przywieźli nam ofiary wypadku samochodowego.
Samochód wpadł na krawężnik i wjechał w budynek.
Co z pacjentami?
Jeden ma złamaną kość miednicy.
Drugi złamany obojczyk, a trzeci złamane biodro.
Pokaż.
Bae Seok-ryu?
Słucham?
Była tu kilka dni temu.
Przeszła operację na raka żołądka w Stanach.
Miała ciekawe imię.
Klient zatrudnił nowego podwykonawcę?
Dlaczego?
Chce, żeby robił to jego znajomy.
Szwagier
znajomego
jego teścia
ma firmę budowlaną.
Właściwie to obca osoba.
Tak.
Ale klient boi się,
że będziemy oszukiwać, jeśli chodzi o koszty.
Nie ufa nam.
Oszalał?
W takim razie czemu zlecił nam projekt?
Niech tak będzie.
- Co? - Co?
Takie jest życzenie klienta.
Skontaktujcie się z tą firmą.
Ja przeproszę pana Banga z Sunjong Construction.
- Dobrze. - W porządku.
Na dziś to koniec.
Dobra robota.
Normalnie by się na coś takiego nie zgodził.
Musi być w dobrym humorze.
Nie, wręcz odwrotnie.
Coś go dręczy.
Muszę cię o coś zapytać.
Masz czas?
Wiedziałeś.
Nie wiedziałem, czy do ciebie zadzwonić.
Wiesz o jej chorobie, prawda?
Jesteś moim synem, ale nie mogę ujawniać informacji o pacjentach.
Powiesz chociaż, czy z tego wyszła?
Seung-hyo.
Zawsze lubiłem Seok-ryu.
Wielu ludzi czuje się przy mnie niezręcznie, ale nie ona.
Lubiłem w niej to. Byłem jej wdzięczny.
Przyjdź z nią do szpitala.
Zbadam ją osobiście.
Obiecuję.
Dobrze, tato.
- Mi-suk! - Mi-suk.
Wszystko gra?
Wyglądasz jakoś mizernie.
- Nie spałaś? - Mi-suk.
Znam dobrą poradnię ziołolecznictwa.
Pytałam ich, co jest dobre na żołądek.
Kapusta i brokuły.
- I korzeń lotosu. - Powiedziałaś im?
Tak.
Czemu zrobiłaś coś, o co cię nie prosiłam?
To nie tak.
Miałyśmy udawać, że nie wiemy.
Martwiłyśmy się.
Do tego kazałaś im udawać, że nie wiedzą?
Mi-suk, to nie tak.
Po prostu chciałyśmy cię pocieszyć.
Po co?
Czy ja tego potrzebuję?
Nikt was o to nie prosił!
Na Mi-suk.
To jeden z pięciu etapów żałoby.
Przechodzisz przez fazę gniewu.
Ale to naturalne.
Ty też jesteś dobra.
Chcesz się popisywać, jaka jesteś mądra?
Możesz się złościć. Złość się, ile tylko potrzebujesz.
Wyładuj się na nas!
- Co? - Proszę.
Jesteśmy twoimi przyjaciółkami.
Przyjaciółkami?
Co z tego?
Czy przyjaciółki wtrącają się w cudze życie?
Żadna z was tego nie przechodziła.
To prawda.
Ale też jesteśmy rodzicami.
Wiemy, że wolałabyś być na miejscu Seok-ryu.
Że obwiniasz siebie.
Właśnie, Mi-suk.
Zgrywasz twardą, ale wiemy, jaka jesteś wrażliwa.
Delikatna.
Rany.
Co ja zrobię z Seok-ryu?
Nawet nie wiedziałam, że jest chora.
Co ze mnie za matka?
Nie nadaję się na matkę.
Boże.
- Hej, Mi-suk. - Mi-suk!
Nie obwiniaj się.
Dobrze?
Już dobrze.
Płacz, stara. Wypłacz się.
SE-HWAN: GDZIE JESTEŚ?
RAK ŻOŁĄDKA
PRZEŻYWALNOŚĆ NAWET 78%
WAŻNE JEST PRZECIWDZIAŁANIE
Bae Seok-ryu.
Zawsze była taka silna.
Jak mogła zachorować?
Cholera.
Nic ci się nie stało?
Nie. Ale było blisko.
Znam cię z siłowni.
Co tu robisz?
Nie powinieneś pracować?
Odszedłem.
Ta siłownia była dla mnie za mała.
Jasne. Zwolnili cię.
Wcale nie!
Sam odszedłem.
Mieli cię zwolnić, więc odszedłeś.
Nie!
Posłuchaj rady od kogoś, kto ma więcej doświadczenia w pracy.
Ukorz się i błagaj, żeby cię przyjęli z powrotem.
Dlaczego?
Nic nie wiesz. Po co się wtrącasz?
Wtrącam się?
Ja się nigdy nie wtrącam.
Daję ci dobrą radę po tym, co dla mnie zrobiłeś na bieżni.
Faktycznie biegłam za szybko.
Robisz zbyt długie kroki!
Nie słyszę cię.
Optymalny rytm to 180 uderzeń na minutę.
Chodzi o…
Słyszysz mnie.
Rety.
Pani Jung.
Pani Jung?
Pani Jung.
Powoli.
- Siadaj ostrożnie. - Dobrze.
Nic ci nie jest?
Jedźmy do szpitala. Zrobią ci prześwietlenie.
Nic mi nie jest.
Teraz wiem, jak to jest, gdy ktoś ma czarny pas.
Czerwony pas powinien był tego uniknąć.
Masz plastry przeciwbólowe?
- Nie. - Zaczekaj. Pójdę do apteki.
Wszystko gra, usiądź na chwilę.
Może mam jakieś u siebie.
Naprawdę nic mi nie jest.
Nie jestem aż taki słaby.
Tego nie powiedziałam.
Mogę zapytać, czemu płakałaś?
Czemu pytasz o to, czy możesz zapytać? I tak mnie o to zapytałeś.
Masz rację.
Rzecz w tym,
że zdarza mi się tu słuchać problemów innych.
Ktoś już tu u mnie był.
Kto? Choi Seung-hyo?
Skąd wiesz?
Mamy tu kiepską ochronę.
Nic dziwnego.
No bo wiesz,
chodzi o moją przyjaciółkę, nie o mnie.
Moja przyjaciółka ma bliską przyjaciółkę.
Przyjaźnią się od dziecka.
Ta przyjaciółka mieszkała za granicą.
Rozumiem.
Ale…
przyjaciółka mojej przyjaciółki…
przeszła operację…
Na raka. Trzy lata temu.
Moja przyjaciółka
dopiero się dowiedziała.
Musi być jej naprawdę ciężko.
Ale…
ona udaje, że ją to nie rusza.
A mnie to dobija.
Nie mnie.
Moją przyjaciółkę. Chodzi o nie.
Czemu mi się to miesza?
Nie chodzi o mnie. Chodzi o przyjaciółkę przyjaciółki.
Nie martw się.
Tym razem ochrona się spisała.
Cóż.
Nie mogę uwierzyć, że Seok-ryu jest chora.
Pracuję jako ratowniczka,
widuję wielu chorych.
Ludzi na granicy śmierci.
Ale…
nigdy nie wyobrażałam sobie Seok-ryu w tej roli.
Miałam nie płakać, ale nie mogę powstrzymać łez.
Możesz się tu wypłakać.
Co?
Wypłacz się w tajemnicy.
A potem szeroko się uśmiechnij.
Napij się z nią.
Rozmawiajcie, bawcie się, bądź blisko niej.
Bycie przy kimś, kto cudownie powrócił,
jest cudem samo w sobie.
Yeon-du znaczy dla mnie to samo.
- Yeon-du? - Tak.
To było dwa lata temu.
Po wywiadzie spojrzałem na telefon.
Kilka nieodebranych połączeń z tego samego numeru.
Oddzwoniłem,
dzwonili ze szpitala.
To ona?
Moje dziecko.
Mam dziecko.
Gdzie ona jest?
KANG YEON-DU DO HYEON-WOO
OPERACJA W TOKU
Yeon-du…
cudem przeżyła wypadek i wróciła do mnie.
Dan-ho…
Wiem, jak cenny jest każdy zwykły poranek.
Kiedy rano ją budzę,
podaję jej śniadanie,
a potem biegniemy do przedszkola,
żeby się nie spóźnić.
A ona macha do mnie na pożegnanie,
kiedy wchodzi do środka.
Tego typu zwykłe dni.
Też powinnaś…
Mówiłeś, że można płakać.
Dlaczego się powstrzymujesz?
Nie wspomnę o tym.
Czemu uciekłam? Mieszkam tuż obok.
Przepraszam.
Zapomniałam o naszym wspólnym lunchu.
Nic się nie stało.
Zjemy razem kolację.
Chyba się starzeję.
Nie zdarzają mi się podobne pomyłki.
To urocze.
Dziękuję.
Seo Hye-suk w nowej roli.
Co to?
Chablis. Dobry wybór?
Zdecydowanie.
Jeśli chodzi o mnie,
zazwyczaj bywam „piękna” lub „opanowana”.
Ale „urocza”? To też mi się podoba.
Na zdrowie.
Naprawdę dobre.
O czym chciałeś ze mną porozmawiać.
Cóż.
Zastanowiłaś się nad moją propozycją?
Rozumiem.
O to chodzi?
O co chodzi?
Czemu tu przyjechałeś?
Muszę ci coś przekazać.
Co takiego? Mam wziąć wolne?
Tak. Przesadzasz z pracą.
Wcale nie. Po prostu pracuję.
Tak.
„Kobieta-wiatr z Sahary”.
„Afrykanka z Ministerstwa”.
Powiedz, kto wymyślał te ksywki.
Już ja im pokażę.
Zasłużyłaś na nie,
pracujesz za granicą ponad 20 lat.
Zrób sobie przerwę.
Zjedzmy i napijmy się herbaty.
Wiem, że się martwisz.
Ale ja chcę pracować. Jeszcze daleko do mojej emerytury.
Spytam ministra, dokąd mam pojechać.
Nie…
pojedziesz nigdzie.
Słucham?
Ponieważ…
nie masz już przydziału.
W tej chwili pewnie nic nie ma.
Poczekam.
Nieważne, do jakiego kraju.
- Kiedy pojawi się okienko… - Nie czekaj.
Rozumiesz, o czym mówię?
Mam po prostu dostawać pensję za nic?
- Nie mów… - Niedługo się odezwą.
Poproszą cię, żebyś zrezygnowała.
Popierasz ich decyzję?
To decyzja z góry.
Oczywiście.
Czyli muszę się zgodzić.
Jesteś na mnie zły?
Nie.
Czemu do mnie nie dzwoniłeś?
Byłem zajęty.
Kłamiesz. Unikałeś mnie.
Wiem o tym. To przez mojego raka.
Z trudem na mnie patrzysz.
Nie wiesz, czy mnie pocieszyć.
Nie wiesz, co powiedzieć.
U mnie w domu jest tak samo.
Mama płacze. Tata jest załamany.
Nawet Dong-jin jest przerażony.
Chodzą wokół mnie na palcach. To nie do zniesienia.
Wiedziałam, że tak będzie.
Dlatego nic nie mówiłam.
Nikt nie rozumie mojej troski.
Jasne.
Twierdzisz, że zrobiłaś to dla nas?
Nie, myślałaś wyłącznie o sobie.
Jesteś żałosnym tchórzem.
Co?
Jesteś hipokrytką.
Ej.
Ty…
krzywdzisz tych, którzy cię kochają.
Zrobiłaś coś nie do pomyślenia.
Mamie, tacie, mnie.
I sobie.
Ty…
w swoich najtrudniejszych chwilach…
zostałaś sama.
Seok-ryu.
Kiedy jest ciężko,
polegamy na naszych najbliższych.
I co wtedy?
Co by to zmieniło?
Cierpielibyście razem ze mną.
Gdybym upadła, pociągnęłabym was ze sobą.
Co z tego? Kogo to obchodzi?
Pójdziemy na dno razem.
A wtedy znów wstaniemy.
Nie wiem, jak to się robi.
Taka już jestem. Co ja mogę?
Zrobiłaś to dla mnie!
Kiedy moja mama wyjechała do Afryki
i kiedy musiałem rzucić pływanie,
ty wyciągnęłaś do mnie rękę.
Byłaś przy mnie.
Hej.
To…
To co innego.
Czemu nie pozwolisz mi zrobić tego samego?
Tyle dla mnie zrobiłaś.
Czemu nie mogę ci się odwdzięczyć?
Dość.
Wystarczy.
Seok-ryu. Znowu uciekasz?
Stój!
Powiedziałem „stój”!
Powinienem był zrobić wtedy to samo.
To samo, co ty.
Krzyknąć i wkurzyć się.
Powinienem był być szczery.
Czy w tamtym czasie
Seok-ryu…
bardzo cierpiała?
Znosiła ból z odwagą.
Myślałam, że to będzie słodkie, a jest gorzkie.
To dobrze.
Opróżnimy tę butelkę
i pójdziemy spać.
Kochanie.
Wciąż myślę o wszystkim złym, co zrobiłam Seok-ryu.
Kiedy miała trzy latka,
Dong-jin płakał w nocy.
Obudziła się i też zaczęła płakać.
Skarciłam ją.
Spytałam: „Jesteś już duża, czemu płaczesz?
Czemu i ty mnie dobijasz?”.
Byłaś młoda.
Nie wiedziałaś.
Mimo to…
nie powinnam była.
Myślę, że to przeze mnie zachorowała.
Tłumaczyłam się, że Dong-jin mnie potrzebuje,
a jednocześnie odepchnęłam ją.
Ale…
świetnie poradziła sobie sama.
To prawda.
Nasza córka…
nigdy nie sprawiała nam problemów.
Tak bardzo musiała się starać.
Musiała być zestresowana.
A ja tylko się nią chwaliłam.
Nigdy nie dałam jej wsparcia, którego potrzebowała.
Tak się martwiła, że zmagała się z czymś takim
całkiem sama.
To głównie moja wina.
Tamta restauracja była skazana na upadek. Po co się tak starałem?
Nie mogłem skupić się na rodzinie.
Zrzuciłem to na ciebie.
Czuję się z tym okropnie. Co ja mam teraz zrobić?
Przepraszam.
Tak mi przykro.
Przepraszam cię.
Biedna Seok-ryu.
Co teraz zrobimy?
Tak mi przykro.
Mnie też.
Tak…
Tak mi przykro.
Skarbie, co my teraz zrobimy?
Głupio mi nawet przywitać się z Yeon-du.
To wszystko przez to, że mam tak dużo na głowie.
Zamiast tego chwilowo mi odbiło.
Muszę opanować tę sytuację.
Ugasić pożar.
Czemu ona się schowała?
Bawi się w chowanego?
- O czym ty mówisz? - Mo-eum się przed nami schowała.
Widziałam ją.
Spóźnimy się. Pobiegniemy?
- Dobrze. - Gotowi, start!
Pokonam cię!
Hej, Seok-ryu.
Seok-ryu?
Zostawiła telefon. Gdzie ona jest?
SZPITAL UNIWERSYTECKI JEONGHEON ZAPRASZAMY PO WYNIKI BIOPSJI
Czy w tamtym czasie
Seok-ryu…
bardzo cierpiała?
Znosiła ból z odwagą.
A przynajmniej
ja tak to odbierałem.
Od operacji
minął jakiś rok…
a ona popadła w depresję.
W depresję?
Nie wiedziałem.
Cierpiała w samotności.
Ostrożnie!
Jasne!
Bądźcie ostrożni.
Panie Choi, można?
Mam pytanie.
Jasne.
Tutaj.
To nie jest typowa konstrukcja.
Trudno to będzie wdrożyć.
Prześlę wam szczegółowy plan piętra i materiały dodatkowe.
Dziękujemy.
A jeśli chodzi o to miejsce…
Przepraszam.
Cześć, ciociu Mi-suk.
Co? Seok-ryu?
SZKOŁA KULINARNA
KAWA I PIWO
Serio?
Seok-ryu!
Choisseung?
Co ty tu robisz?
Wiedziałeś, że tu jestem?
Jeśli dokądś jedziesz, daj komuś znać!
Jak mogłaś pojechać bez telefonu?
No wiesz…
Telefon przeszkadza mi w poszukiwaniu siebie…
Żartujesz sobie?
Wiesz, jak długo cię szukałem?
Wiesz, jak wszyscy się martwią?
Przyjechałam tu, bo byłam wściekła.
Też muszę odetchnąć.
Hej.
To ja przez ciebie tracę oddech.
Jak długo chciałaś trzymać to w tajemnicy?
Jak długo chciałaś to ukrywać?
Znowu chcesz o tym rozmawiać? Nie masz dość?
Chodzi mi o twój ból emocjonalny.
Miałaś…
depresję.
Czemu mi nie mówiłaś?
Skąd o tym wiesz?
Od Hyeon-juna?
O co ci chodzi?
Jesteś jakąś idiotką?
Czemu jesteś taka głupia?
Ile jeszcze chcesz tłumić w tym drobnym ciele?
Dość. Idę stąd.
Ej!
Co jest?
Co ty wyprawiasz?
Hej!
Stój! Co ty wyprawiasz?
Przestań!
Oszalałeś?
Co ty odwalasz, psycholu?
Byłaś wściekła. Lepiej już?
Ej!
Tak. Wykrzycz się.
Tłumisz w sobie emocje.
Wyrzuć to z siebie.
Jesteś zgorzkniała.
Więc…
przestań dźwigać ten ciężar sama!
Wyładuj się.
Czemu na mnie krzyczysz?
Czemu się na mnie wkurzasz?
To ja byłam chora.
To mnie było najtrudniej.
Czemu mnie karcisz?
Nie jestem zły na ciebie.
Jestem zły na siebie.
Spojrzałem wstecz.
Wołałaś o pomoc.
Nie zauważyłem tego.
Wysyłałaś mi sygnały.
Ale ja się odciąłem.
Mimo że wiedziałem o tym…
potraktowałem cię ostro.
Byłem zły. Czułem się jak śmieć.
Czemu mi nie odpisywałeś?
Przepraszam.
Czemu ignorowałeś moje telefony?
Przepraszam.
Nie mogłam nikomu powiedzieć!
Byłam sama, wiesz, jak się bałam?
Dlaczego?
Bałam się, że moi rodzice padną na zawał, jak się dowiedzą!
Tyle myśli kłębiło mi się w głowie.
Cały czas zastanawiałam się, czy ci powiedzieć.
Nic nie wiesz!
Nie wiesz, co czuję!
Proszę.
Bananowe mleko po pływaniu jest najlepsze.
Jak w dzieciństwie.
Ciągle nie wytłumaczyłeś jednego.
Wiedziałeś, gdzie jestem.
To tu uciekłaś wtedy.
Choć długo to nie trwało.
Nie musiałeś tego dodawać.
Tak, uciekłam.
Miałam powody.
Mamo.
Czemu tylko on dostał nowy telefon?
Czemu tylko Dong-jin dostał nowy telefon?
Nie miałam wyboru. Stary się zepsuł.
Mój zepsuł się dwukrotnie.
Ale oddałam go do naprawy!
Dostałabyś nowy, gdybyś była pierwsza na egzaminie.
Ale nie byłaś.
On jest najgłupszy w szkole, a dostał telefon!
Robi wypasione zdjęcia.
- Czad! - Usuń je albo cię zabiję.
- Seung-hyo, nic ci nie jest? - Nie.
Myślisz, że chciałam mu go kupić?
Inaczej nie wiedziałabym, gdzie się kręci!
Poza tym to tylko gadżet.
Bądź bardziej jak Seung-hyo.
Od lat używa jednego telefonu.
I nie narzeka.
- Zuch chłopak. - Serio?
On tylko telefon ma stary.
Wszystko ma drogie.
Ta koszula?
- Zostaw mnie. - To ponad 100 000 wonów!
Nosi gacie zagranicznych marek.
Co ty wyprawiasz?
- Przestań! - Oszalałaś?
To nie fair, mamo.
Czemu tylko on ma obrotowy telefon?
Zawsze to samo!
To nie fair!
Co z nią nie tak?
Chcę wrócić!
Ubrałaś mundurek,
poszłaś na wszystkie lekcje, a potem uciekłaś.
Taka ucieczka się liczy?
Frekwencja wpływa na oceny.
Nieważne.
Nie miałam odwagi.
Jesteś zbyt miła.
Co?
Byłaś zła, że jesteś źle traktowana,
ale nie chciałaś martwić rodziców.
To był twój kompromis.
Mój brat wiecznie sprawiał problemy.
Ale to ja narozrabiałam najbardziej.
Koniec.
Najchętniej napiłabym się zimnego piwa.
Ale nie mogę.
Smutno mi.
Zadzwoń.
Do kogo?
Do mojego taty.
Dostałaś SMS-a ze szpitala.
Mają twoje wyniki biopsji.
Później zadzwonię.
Nie. Zrób to przy mnie.
Pamiętasz, kiedy wkręcili mi w nogę siedem śrub?
Tak. A co?
Coś się stało wtedy, kiedy uderzyłeś stopą w łóżko?
Co? Nie.
Ale kontuzja kolana może wrócić.
Wtedy zabiorę cię do szpitala ze sobą.
A ja mam coś do powiedzenia?
Będziesz kupować mi napoje.
I przynosić mi komiksy.
Będziesz myć moje tłuste kudły.
To niedorzeczne.
Dlaczego miałabym?
Ja bym to robił.
Nieważne, czy byś tego chciała.
Więc…
nie martw się, czy coś się stanie.
Zadzwoń, a ja będę przy tobie.
OJCIEC
Dzień dobry. Mówi Seok-ryu.
Tak.
Przepraszam, że to ukryłam.
Więc…
Podobno są już wyniki biopsji.
Dobrze.
W porządku.
Rozumiem.
Do widzenia.
Co powiedział?
Że nic mi nie jest.
Zwykłe zapalenie. Nic mi nie jest.
- Czemu mnie tulisz? - Po prostu…
Pozwól mi cię przytulić.
Rety.
Kurczę.
Gdzie teraz jesteś?
Profesorze, idzie pan coś zjeść?
Tak.
Dziś w stołówce podają bibimbap.
Ja zjem stek.
Podają stek?
Profesorze, dokąd…
Stołówka jest tam.
Profesorze?
- Co jest? - To wiceminister i pani ambasador.
- Chodzili razem do szkoły. - Są ze sobą blisko.
Byli razem w Afryce.
O co chodzi z tymi kwiatami?
Kto wie? Krążą o nich plotki.
Wszyscy wiedzą, że wiceminister nie ma żony,
bo pani ambasador wciąż jest mężatką.
Masakra.
Mo-eum zrobiła to samo.
Od kiedy przyjaciele tak się przytulają?
Ja nie.
Mówiłem. Już się nie przyjaźnimy.
Jesteśmy. Bez korków jest tak szybko.
Dokąd jedziesz? Mój dom był tam.
Halo, dokąd mnie wieziesz?
Nogi zaraz mi wysiądą.
- Mamo. - Tak?
Musimy to robić?
Wiem z doświadczenia,
że niespodzianki wymagają cierpliwości.
- Dasz radę. - Kiedy przyjdzie Seok-ryu?
Jedzenie wystygnie.
- Ciociu. - Tak?
Nie mamy zapałek.
Niemożliwe.
Ma ktoś zapalniczkę?
Może i piję, ale nie palę.
Mam wrócić do palenia?
Nie masz w kuchni żadnej zapalniczki?
Fakt, jesteśmy w kuchni.
Mam zapalarkę do gazu.
- Poświecę. - Gdzie ona jest?
- Pomóż mu. - Nic nie widzę.
Moje nogi.
Zwolnij.
Czemu?
Hej.
Działa.
- Drzwi są otwarte. - Czekaj.
GRATULACJE WITAJ W DOMU, SEOK-RYU
Rety!
- Niespodzianka! - Niespodzianka!
Mamo, tato? O co chodzi?
Cóż.
Chcieliśmy zorganizować ci przyjęcie powitalne.
Ale jestem tu już od dłuższego czasu.
Ale kicz. Czyj to był pomysł?
Jego.
To był on.
To jakiś żart.
Co teraz?
Ciociu Mi-suk, znalazłem Seok-ryu.
Wpadłem na pewien pomysł.
Może zorganizujemy jej przyjęcie powitalne?
Wiem, że jest późno,
ale nic nie zorganizowaliśmy, kiedy przyjechała.
Co robisz?
Po prostu…
Chciałem, żebyśmy razem zjedli.
Narobiłeś dużo jedzenia, wujku.
- Kazałeś mi. - W porządku!
- Chodź. - Usiądźmy.
- Siadajcie. - Dobrze.
Rety!
Niech szef kuchni opowie, co przygotował.
Co z wami?
Dawno tego nie robiłem. Denerwuję się.
Chwileczkę.
Dzisiejsze danie główne
to gungjung tteokbokki, pamiętające czasy dynastii Joseon.
Ciastka ryżowe zrobione są z organicznego brązowego ryżu.
Ugotowane zostały w specjalnym sosie szefa kuchni
dla osoby, którą kocham najbardziej na świecie…
Droga córeczko,
proszę, to dla ciebie.
Brawo!
Dzięki, tato.
Tylko tego typu tteokbokki możesz teraz jeść.
Jasne.
Martwiłeś się, że wystygnie. To była długa przemowa.
- Jedzmy. - Rety!
Też powiedz parę słów.
- Tak. - Ej! Nie.
- Przywitaj córkę w domu. - Szybko.
Zrobię to na siedząco.
Jesteśmy rodziną.
Nie tylko w dobrych chwilach.
Rodzina jest razem też w trudnych, smutnych i bolesnych chwilach.
Więc…
od teraz
żadnych sekretów.
Koniec.
Teraz to nasze motto.
- Mamy motto! - Ładne!
Przyjaciele to rodzina!
- Rodzina! - Dołączcie do nas.
Mamy czwórkę dzieci.
Zawsze byliśmy rodziną.
To prawda.
Tak.
A co z tortem? Nie zapaliliśmy świeczek.
Trudno. Niespodzianka się nie udała.
Zjemy go na deser.
Dobrze.
Smażone bataty. Dobre na żołądek.
Będę ci je robić na śniadanie i kolację.
- Masz jeść. - Ej.
Jedz.
Jak się odzywasz do starszej siostry?
Smarkaczu!
- Nie w ten sposób. - Trochę szacunku.
Jeszcze raz.
Seok-ryu, jedz.
- Jedzmy! - Dziękujemy za jedzenie!
Dziękujemy.
Ale się najadłam.
Mój żołądek zaraz pęknie.
- Co? - Co?
Nie o to mi chodzi.
Po prostu było pyszne. Zjadłam dużo.
O to mi chodzi.
Nic mi nie jest. Spokojnie.
Wystraszyłaś nas.
- Nic jej nie jest. - W porządku.
Przyjdź jutro na dach.
Będę twoim trenerem.
Oszalałeś? Mam ci zawierzyć swoje ciało?
Też ci pomogę.
- Honorowa ratowniczka, Bae Seok-ryu. - Żenada!
- Ble. - Dzwoń pod numer alarmowy.
Przyjadę szybciej niż jakakolwiek karetka.
Podoba mi się takie traktowanie.
Tata będzie robił mi gungjung tteokbokki.
To nie wszystko.
Dostaniesz, co zechcesz, trzy syte posiłki dziennie.
- Oczywiście. - A ty?
Wybudujesz mi dom?
Nie rób sobie nadziei.
- Dobry pomysł. - Seung-hyo.
Warto było spróbować.
- Ciociu Mi-suk! - A ty, mamo?
Wyszoruję ci plecy. Chodźmy jutro do łaźni.
Dobrze.
Pójdziesz z nami? Jak za dawnych czasów?
Oszalałaś? Chyba cię pogięło.
Możemy pójść razem do łaźni.
Przy szatniach się rozstaniemy.
- Coś ty sobie myślał? - Właśnie.
O niczym takim nie myślałem.
Jąka się. Myślał.
- Jak się zdenerwował. - No!
Nie czepiajcie się Seung-hyo!
- Co ty… - Nie!
- Chodź tu! - Nic nie zrobiłem!
Co on wyprawia?
Lepiej wybuduj ten dom!
Spóźniłeś się.
Przepraszam. Nie dałem rady przyjść na lunch.
Nic się nie stało.
Miałam nerwowy dzień, też zapomniałam.
Kochanie.
Muszę ci coś powiedzieć.
Ja też.
Ty pierwszy. To może potrwać.
Rozwiedźmy się.
Co?
Chcę rozwodu.
HYEON-JUN
Halo?
Odebrałaś.
Cieszę się.
Dlaczego miałabym nie odebrać?
Gdzie jesteś?
W hotelu. Gdzie miałbym być?
Chcesz mi coś powiedzieć?
Tak.
Wracam do Stanów.
Myślę…
że to nasza
ostatnia rozmowa.
Seok-ryu.
Ja…
naprawdę cię kochałem.
Ale…
chyba w niewłaściwy sposób.
Zależało mi, żebyś wróciła na nogi.
Nie myślałem o tym, by upaść razem z tobą.
Dopiero kiedy przyjechałem do Korei…
zorientowałem się, że to są twoi ludzie.
A także twoje miejsce.
Przepraszam.
Wtedy…
nie rozumiałem twojego bólu.
Nie mogłem zaakceptować cię…
taką, jaka jesteś.
To była moja wina.
Choroba była moją wymówką.
Wykorzystywałam cię.
Byłam tak skupiona na sobie,
że nie widziałam…
jak samotny się czujesz.
Seok-ryu,
nie żałujmy wspólnie spędzonych lat.
Pamiętaj, że byłem dla ciebie wszystkim,
a ty byłaś wszystkim dla mnie.
To wystarczy.
Dobrze.
W porządku.
Trzymaj się.
Ty też.
Cześć.
Idziesz do pracy?
A ty na zajęcia?
Ja zapytałam pierwsza.
Myślałaś, że już skończyłem?
Fakt. Ale nie pracuj do późna.
Praca nie jest najważniejsza.
To moja firma. Poradzę sobie.
Fakt.
W takim razie powodzenia, miłego dnia.
Wzajemnie.
Czemu za mną idziesz?
Wcale nie. Idę do pracy.
Wiem. Ale idź inną drogą.
Muszę pomedytować, zanim zacznę pracę w kuchni.
To ty za mną idziesz.
Co ty wyprawiasz?
- Hyeong-chan. - Tak?
Podejdź na chwilę.
Co to za marny projekt?
Obejrzałeś teren wokół?
- Co z dzielnicą handlową? - Jeszcze nie.
Najpierw przygotujemy procedury, by…
Robisz to nie po kolei.
Mamy zapoznać się z zasadami i od razu budować?
Od początku musisz myśleć o marce.
Czy jeśli liczy się dla nas tylko beton,
klienci będą nami zainteresowani?
Przepraszam. Już poprawiam.
Pan Choi jest dziś nie w humorze.
- Nie… - Na-yun.
Tak?
Co ze zrównoważeniem środowiskowym dla sklepu Misom?
Zajmę się tym.
Prosiłem cię o to już dawno.
Przepraszam.
- Pospiesz się. - Dobrze.
Jest w świetnym humorze.
Jest przeszczęśliwy.
Może owocować?
Kwitnąć też?
Oczywiście.
Nasz przyjaciel ma dużo do roboty.
W takim razie…
Jak nauczyć się słuchać mojego drzewka?
Potrzebuje dużo słońca,
od sześciu do dziesięciu godzin dziennie.
Lubi wysoką temperaturę.
Proszę wystawić go na lekki wiatr.
Nie schnij w samotności.
Daj znać, jeśli czegoś potrzebujesz.
Obiecuję
że cię wysłucham.
GRANATOWIEC
Wstawaj.
O co chodzi?
- Musimy jechać. - Dokąd?
- Nie ma czasu. Szybko. - Muszę się przebrać!
- Nie. - Jesteś w garniaku.
- Co? - Nie umyłam włosów!
Nie musisz.
- Ty świrze. Dokąd idziemy? - Nie ma czasu.
Hej.
- Chodź. - Co tu robimy?
Dlaczego tu jesteśmy?
Song Hyeon-jun.
Choisseung.
Zaczekaj. Najpierw ja.
Nie mów, że przyszedłeś się pożegnać.
Z Seok-ryu?
Czy nie dlatego napisałeś?
Tu Song Hyeon-jun.
Mam samolot dziś o 22.
Zaopiekuj się Seok-ryu.
Chciałem tego.
A czy wierzyłem?
Skąd masz mój numer?
Poprosiłem pana Yoona.
Myeong-u, serio?
Zawołam Seok-ryu. Pożegnacie się.
Nie dam wam zbyt dużo czasu.
Streszczaj się.
I trzymaj się na dystans.
Dobrze.
I dziękuję.
Za to, że byłeś…
wtedy przy niej.
Idź.
Hej, Choisseung.
Jestem dużo bardziej niedojrzały i niecierpliwy, niż ci się wydaje.
Ale to jest słuszne.
Śmiało.
Już się przecież pożegnaliśmy. Przesadził, co?
Jestem mu wdzięczny.
Gdybym wiedziała, inaczej bym się ubrała.
Widzimy się ostatni raz, a wyglądam okropnie.
Jesteś piękna.
Nigdy tak nie błyszczałaś.
Dzięki.
Dziękuję ci za wszystko.
Ja bardziej.
Uściśniemy sobie dłonie po raz ostatni?
Wiem, że ktoś patrzy, ale to nic takiego.
Rety.
Życzę ci szczęścia.
I zdrowia.
Wzajemnie.
Obyś poznał kogoś wyjątkowego.
Ty już poznałaś.
Nie przepadam za nim.
Ale jest w porządku.
No to idę.
Co robisz?
Jest gorąco.
Potrzymaj mi marynarkę.
Wyglądam ci na wieszak?
Nie marudź.
Postój tak przez chwilę.
ODPRAWA
LOS ANGELES
Dzięki Seung-hyo mogłam się wypłakać.
Po dłuższej chwili
wyszłam z czerwonymi oczami
i opuściliśmy lotnisko.
NIEDŹWIEDŹ W JASKINI
WEJŚCIE DO JASKINI
Napisy: Jakub Jadowski