(รักอยู่ประตูถัดไป)
อะไรน่ะ
ของฮเยซุกหลงติดกระเป๋าเรามาแน่ๆ
อะไรเนี่ย ภาษาอังกฤษทั้งนั้น
พกของแบบนี้ไว้ขิงชาวบ้านว่าอ่านออกหรือไง
จะขี้อวดไปไหนยะ
"เดอะ…"
พจนานุกรมอิเล็กทรอนิกส์เครื่องเก่า ของซอกรยูอยู่ไหนนะ
ทำไมมียาเยอะแยะนัก
วิตามินทั้งหมดนี่เลยเหรอ อะไรน่ะ
ปัดโธ่ ภาษาอังกฤษล้วนด้วย
(ฮเยซุก)
แหม หล่อนนี่ก็ตายยากนักนะ
ไงจ๊ะ ฮเยซุก
อ้าว ซึงฮโยไม่สบายเหรอ
ขอบคุณมากจ้ะ
เขาป่วยน่ะ
แต่ฉันไม่รู้จะต้มโจ๊กให้ลูกยังไง ยังไม่เคยลองเลย
โทรมาก็ดีแล้วจ้ะ เขาป่วยช่วงนี้ตลอดนั่นแหละ
- จริงเหรอ - ใช่
แปลกดี ช่วงหน้าร้อนทุกที ไม่ใช่หน้าหนาว
ครั้งนึงเขาไข้สูงตั้ง 40 องศา
กึนซิกกับฉันต้องอุ้มเขา ไปโรงพยาบาลของผัวเธอเลย
เออนี่ เกือบลืม
เธอทิ้งนิตยสารภาษาอังกฤษไว้ในกระเป๋าฉัน
นิตยสารเหรอ
ฉันเปล่านะ
เธอฉกไปเองน่ะสิ
ฉันจะเอามาทำไม ไม่เห็นมีประโยชน์
- มาคุยกัน - ไว้ค่อยคุยทีหลังเถอะ
ฉันว่าซอกรยูอยู่ข้างในนะ
- ซอกรยูมาเหรอ - จ้ะ
เธอจะปิดบังเรื่องนี้ไปอีกนานแค่ไหน
ซึงฮโย
ไม่เห็นเข้าใจเลย
เธอเผชิญเรื่องแบบนั้นโดยไม่บอกใครได้ยังไง
ผ่าตัดมะเร็งกระเพาะอาหารนี่เรื่องใหญ่นะ เธอไม่บอกใครได้ยังไงกัน
ใครเป็นมะเร็งนะ
ฉันได้ยินจากข้างนอก
มะเร็งกระเพาะ
ใครเป็นมะเร็ง
ใครกันเป็นมะเร็ง
แกเหรอ
แกจริงๆ เหรอ
ซอกรยู ไปโรงพยาบาลกัน
- ฮเยซุก โทรหาผัวเธอสิ - จ้ะ
บอกเขาว่าเรากำลังไปนะ
- ได้ - แม่ หนูไม่เป็นไร
ไม่ต้องไปหรอก
แกพูดอะไร ทำไมล่ะ
ซึงฮโย ไปเอารถมา เราต้องไปโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้นะ
ไม่ค่ะแม่ หนูไม่เป็นไร
หนูผ่าตัดมาแล้ว หนูสบายดีแล้ว
แกพูดอะไรของแก เมื่อไหร่
สามปีก่อน
สามปีก่อนเหรอ แต่ตอนนั้นแกอยู่อเมริกานี่
ไม่มีทาง
ฉันไม่รู้เรื่องได้ยังไง
แกพูดจริงเหรอ
จริงๆ เหรอ
ขอโทษค่ะแม่ หนูขอโทษจริงๆ
ซึงฮโย เธอรู้หรือเปล่า
คราวนี้ก็รวมหัวกันโกหกฉันอีกแล้วเหรอ
ไม่ครับ ผมไม่รู้ ผมเองก็เพิ่งจะรู้เรื่อง
- แม่คะ - มีซุก
มีซุก ไหวไหม
- มีซุก - แม่คะ
- จะไปไหนน่ะ มีซุก - แม่
- มีซุก
ซึงฮโย
แม่ ฟังหนูก่อนนะ
หนูอธิบายทุกอย่างได้
นะคะ แม่ ขอเถอะนะ
- อย่าเลยนะ - ที่รัก
- จ๋า - ที่รัก ลูกเป็นมะเร็ง
คุณพูดอะไรน่ะ
นี่ แม่แกพูดอะไรของเขา
ลูกเคยเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร
แกเคยผ่าตัดเมื่อสามปีก่อนโดยไม่บอกเรา
พูดอะไรเหลวไหล
นี่ลูก
ไม่จริงใช่ไหม
ไม่จริงหรอกใช่ไหม
นี่มัน… ไม่สิ ไม่มีทางหรอก
คุณพูดอะไรของคุณน่ะ
แบซอกรยู นี่แกล้งอำกันใช่ไหม
พี่เอาเรื่องร้ายแรงแบบนั้นมาล้อเล่นได้ไง
แม่คะ
แม่ก็
นี่น่ะเหรอเหตุผลที่แกไม่อยากไปโรงอาบน้ำ
แม่คะ นี่มัน…
เดี๋ยวแผลก็จาง
หมอบอกว่าอีกหน่อยคงแทบไม่เห็นเลยด้วย
ยาพวกนี้มันอะไร
ทำไมมีเยอะนัก
- เพราะแกป่วยเหรอ - ไม่ใช่ค่ะแม่
ตอนนี้หนูหายป่วยแล้ว
แล้วทำไมถึงมีเยอะแยะแบบนี้ล่ะ
ก็แค่ยาบำรุงตับ โพรไบโอติก กับวิตามิน
บอกความจริงมาให้หมด อย่าข้ามอะไรทั้งนั้น
เกิดอะไรขึ้นกับแก
เมื่อสามปีก่อน
หนูตรวจสุขภาพที่อเมริกา
หมอเจอว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหาร
หนูเข้าผ่าตัดและพบว่าโรคอยู่ในระยะที่สอง
หนูรับเคมีบำบัดเพื่อเป็นการป้องกัน
แต่หนูผ่านมันมาได้ ตอนนี้หนูสบายดีแล้ว
แกถึงล้มเลิกการแต่งงานน่ะเหรอ เพราะแกป่วยเหรอ
- ฉันจะฆ่าไอ้สารเลวนั่น - ไม่ค่ะ ไม่ใช่แบบนั้น
เขาอยู่เคียงข้างหนูตอนหนูป่วย
เขาลางานมาดูแลหนู
แล้ว…
หนูไม่อยากให้เขาต้องทนทุกข์อีกต่อไป
- หนูเลยล้มเลิกการแต่งงาน - แล้วแกไม่เห็นหัวพ่อแม่เลยหรือไง
นี่แก…
แกปิดบังเรื่องแบบนี้ไว้จากเราได้ยังไง
หนูไม่ได้คิดจะปิดบัง
หนูตั้งใจจะรักษาตัวที่อเมริกา
- พ่อแม่คงได้แต่เป็นห่วงถ้ารู้เรื่อง - ต่อให้อยู่ที่อเมริกาแล้วไงล่ะ
ถ้าลูกป่วย
คนเป็นพ่อแม่ก็ไปถึงดวงจันทร์ หรือดาวอังคารเพื่อลูกได้
กล้าดียังไงมาทำตัวหยิ่งผยอง เสแสร้งว่าแกทำเพื่อเราแบบนี้
แม่คะ
ฟังนะ
แกเคยเป็นส่วนหนึ่งของฉัน
ตอนแกอยู่ในท้องฉัน แกกินข้าวที่ฉันกิน
แกดื่มน้ำที่ฉันดื่มระหว่างที่แกเติบโตอยู่ในนี้
ฉันทนเจ็บท้องอยู่ 20 ชั่วโมง ก่อนจะต้องผ่าคลอดฉุกเฉิน
แล้วแกไม่บอกฉันได้ยังไงว่าแกป่วย
ถามจริง ฉันไม่รู้ได้ยังไง
หนูขอโทษค่ะแม่
พ่อคะ หนูขอโทษ
แกน่าจะบอกเรา
แกน่าจะบอกเราว่าเกิดอะไรขึ้น
ถึงเราจะเป็นพ่อแม่ที่ไร้ประโยชน์แค่ไหน…
เราก็ควรได้รู้
มันคิดว่าตัวเองดีเด่กว่าเราน่ะสิ เลยไม่เห็นเราเป็นพ่อแม่
เปล่านะ อย่าพูดแบบนั้นสิ
หนูแค่บอกแม่ไม่ได้ หนูทำใจบอกไม่ได้จริงๆ
หนูตั้งใจจะบอกหลังจากหายดีแล้ว
ทั้งหมดก็แค่นั้น
หนูผิดไปแล้วนะแม่ หนูขอโทษ
โธ่เอ๊ย
แม่ครับ
แบซอกรยู
ตอนนี้แกหายดีแล้วจริงๆ ใช่ไหม
ไม่มีปัญหาอะไรใช่ไหม
ค่ะ หนูแข็งแรงดีแล้ว หนูสบายดี
พ่อไม่ต้องห่วงนะ
ได้
แค่นั้นก็พอแล้ว
แค่นั้นก็พอ
แม่ครับ ดื่มน้ำหน่อยนะ
ชเวซึงจะหยิบของกินมาให้ รอบอกเขา…
ก็ค่อยบอกทีหลังสิ
ถ้าใครเห็นแกมาอยู่ที่นี่ คิดว่าเขาจะยอแกหรือไง
แม่
นี่หนูทำให้อายเหรอ
เออ ฉันไม่อยากเห็นขี้หน้าแกด้วยซ้ำ
เอาแต่นอนสันหลังยาวหัวเราะบ้าๆ บอๆ ไปวันๆ
แล้วแม่ไม่คิดบ้างเหรอ
ว่าหนูต้องอดหลับอดนอนแค่ไหน
หนูต้องขาดความสุขแค่ไหน ถึงได้หัวเราะบ้าๆ บอๆ แบบนั้น
คนอื่นเขาก็ลำบากแบบนั้น แกอย่าสำคัญตัวคนเดียว
แกก็ลองมีลูกเองบ้างสิ
ลองดูว่าแกจะทำแบบนั้นกับลูกที่ป่วยได้ไหม
แม่เข้าข้างมันอีกแล้วเหรอ
ป่วยแล้วเรื่องใหญ่ขนาดนั้นเลย
ทำไมต้องเป็นซอกรยูของแม่ด้วย
ทำไมต้องเป็นมะเร็งด้วยล่ะ
ทำไมต้องป่วยแบบนั้น
ฉันสิที่ต้องป่วยแทนลูก
มันก็แค่ทำงานหนัก ไม่ได้ทำผิดอะไรสักหน่อย
โธ่ลูกเอ๊ย
ลูกแม่
ลูกแม่…
ไม่นะ ซอกรยูของแม่
ลูกเอ๊ย
แม่จะทำยังไงดี เวรกรรมแท้ๆ
ซึงฮโยจ๊ะ
อะไรเหรอครับ
โจ๊กจ้ะ
ลูกไม่ค่อยสบาย แม่เลยขอให้มีซุกทำมาให้
แม่ล่ะไม่อยากเชื่อเรื่องที่เกิดขึ้น
ก่อนหน้านี้แม่เข้ามาห้องผมเหรอ
จ้ะ
วางไว้เถอะครับ เดี๋ยวผมกินทีหลัง
แม่อุ่นมาแล้ว ลูกกินก่อนจะชืด…
ก็ได้จ้ะ
พักผ่อนเถอะ
แต่ลูกไม่รู้จริงๆ เหรอ
ลูกก็เดินทางไปทำงานที่อเมริกาเมื่อสามปีก่อน
ตอนนั้นไม่เจอเธอเหรอ
อยู่ใกล้โบสถ์แล้ว งั้นก็เกือบถึงแล้วสิ
อะไรน่ะ
(โมอึม)
- ว่าไง - นี่ ชเวซึงฮโย
- ได้ข่าวว่านายไปอเมริกา - รู้ได้ไงล่ะ
น้ามีซุกบอกน่ะสิ
เหมาะเลย
ระหว่างนี้แวะไปหาซอกรยูหน่อยได้ไหม
มันยุ่งจนฉันติดต่อไม่ได้เลย
แม่คุณ คิดว่าฉันมีเวลาเหลือนักหรือไง
อย่าพูดแบบนั้นดิ ไปหามันหน่อย
ตอนนี้พวกนายอุตส่าห์อยู่โลกเดียวกันแล้ว
จากนิวยอร์กไปแคลิฟอร์เนีย ต้องนั่งเครื่องไปหกชั่วโมงนะ
อ้อ แทบจะข้ามประเทศเลยสินะ
งั้นคงอยู่คนละโลกกันมั้ง
เข้าใจแล้วก็แค่นี้นะ
ตอนนั้น
ผมน่าจะวิ่งไปหาแบซอกรยู
ผมน่าจะบอกว่าเธอดูซูบผอม
และบอกว่าเธอดูอิดโรย
ผมน่าจะถามว่าเธอสบายดีหรือเปล่า
(ห้องประชุม)
ฉายจอด้านหลังได้ไหมคะ
กรุณาดูเอกสารด้วยค่ะ
ออกแบบแผนผังชั้นใหม่ เพื่อป้องกันความผิดพลาดในการก่อสร้าง
- ครับ - แล้วก็…
(แบซอกรยู)
เริ่มใช้คอมพิวเตอร์ออกแบบภูมิทัศน์หรือยัง
ครับ
(นี่ นายมาอเมริกาเหรอ ทำไมไม่โทรมาล่ะ)
พอแบบโครงสร้างเสร็จสมบูรณ์แล้ว ขอใบเสนอราคาด้วย
- กำหนดการมีปัญหาอะไรไหม - ไม่ครับ
ชเวซึงฮโยช่างสมกับเป็นกัปตันตัวจริง
เนอะ กลางท้องทะเลแห่งชีวิต ถ้ามีเขา เราก็ไม่หลงทางแน่นอน
เขาคอยนำทางให้เราอยู่
ทั้งหมดก็เพราะหมอนี่เลย ทุกคนรู้ใช่ปะ
- พี่เมาแล้วนะ - เฮ้ย
อะไร ใครโทรมาดึกป่านนี้
(แบซอกรยู เป็นไงบ้าง นายคงยุ่งแน่ๆ)
ไม่มีอะไรหรอก
พี่ชอบปลาตากแห้งนี่นา
(สุขสันต์วันเกิด ชเวซึง)
(ขอบใจนะ)
แต่ผมก็ขี้ขลาด
และระหว่างที่เธอติดต่อผมไม่ได้
เธอก็ไม่สบาย
โดยที่ไม่มีใครรู้
และโดดเดี่ยวเดียวดายอยู่นาน
ตอนที่ผมเจ็บปวด
ซอกรยูเป็นเพียงคนเดียว
ที่ลากผมออกจากถ้ำ
แต่ว่า…
เธอส่งสัญญาณเหล่านั้นมาในความมืด
และผมพลาดไปทั้งหมด
(ตอน 10: หมีในถ้ำ)
ทำอะไรอยู่น่ะ
ว่าไง
ต้มโจ๊กเหรอ
จ้ะ
เอาช้อนไป
รู้ได้ไงว่าต้องเอาแช่ช่องแข็ง
ลูกจะใจเสียน่ะสิถ้าแกเห็นเราตาบวม
นั่นสินะ
ทำอะไรกันอยู่คะ
ที่รัก ไปดูโจ๊กที
- เดือดล้นหม้อแล้ว - ตายจริง
เกือบเสียโจ๊กดีๆ ไปทั้งหม้อแล้ว
พ่อทำโจ๊กเป๋าฮื้อน่ะ
เพราะหนูเหรอ
หนูไม่ต้องกินโจ๊กหรอกน่า
แกควรกินอาหารย่อยง่ายๆ ก่อนหน้านี้แกแทบสำลักข้าวหน้าเป๋าฮื้อ
ตอนนั้นหนูแค่ข้าวติดคอ
หนูกินต๊อกบกกีที่พ่อทำคราวก่อนด้วยซ้ำ
จริงด้วย
แล้วแกจะกินเข้าไปทำไม ทำไมไม่ปฏิเสธล่ะ
ก็มันอร่อยออก ไม่กินได้ไง
พ่อคะ หนูสบายดี ไม่ต้องห่วงนะ
ถึงงั้นก็ระวังหน่อยเถอะ
ไปหาหมอคราวหน้าพาพ่อไปด้วยนะ
จะไปเพื่อ พ่อไม่ต้องไปหรอกน่า
ได้ค่ะ พ่อไปด้วยก็ได้
พ่อคะ โจ๊ก
ตายๆ พ่อลดไฟแล้วนะ แต่ยังเดือดอยู่เลย
โธ่เอ๊ย ตรงก้นๆ ไหม้หมดแล้ว
แต่ยังอร่อยแน่นอน
นี่
หมายความว่าไงน่ะ
ซอกรยูเป็นมะเร็งเหรอ
ขนาดฉันได้ยินเองกับหูก็ยังไม่เชื่อเลย
เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นได้ยังไงก็ไม่รู้
วางสายก่อน ฉันจะโทรหามีซุก
อย่านะเธอ
ปล่อยนางไปก่อนจนกว่านางจะบอกเราเอง
อย่าออกท่าว่าเธอรู้นะ
จะทำได้ไงล่ะยะ
หล่อนอาจจะทำเป็น แต่ฉันทำไม่เป็นนี่
ฉันอยากไปปลอบนางมากกว่า
คิดดูสิว่าตอนนี้นางต้องขวัญเสียแค่ไหน
ลูกสาวนางเป็นมะเร็งนะ
แม่คะ เมื่อกี้แม่ว่าไงนะ
แบซอกรยู ยัยบ้า…
- แกปิดเรื่องนั้นไว้ได้ไง - ใช่ ฉันปิดบังไว้
ฉันไม่ได้บอกแก ฉันเก็บไว้เป็นความลับ
อะไรวะ
คิดเหรอว่าฉันจะใจอ่อนถ้าแกรับสารภาพ
ห้ามใจอ่อนกับฉันนะ
อะไร นี่จะยอมมอบตัวแล้วเหรอ
ฉันรู้ว่าฉันสมควรโดนด่า
จัดมาชุดใหญ่ไฟกะพริบได้เลย
ไม่
ฉันไม่ทำอะไรที่ได้ผลลัพธ์ง่ายๆ หรอก
แกมันไม่มีคุณสมบัติของฮีโร่ พวกนั้นชอบของที่ได้มาง่ายๆ จะตาย
ถูกของแก
ฉันไม่มีคุณสมบัติ
ฉันช่วยแกไว้ไม่ได้
ทำไมอยู่ดีๆ พูดแบบนั้นล่ะ
แฟนพันธุ์แท้ต๊อกบกกีที่จู่ๆ ก็กินของเผ็ดไม่ได้
แกดื่มเบียร์ไร้แอลกอฮอล์
พอคิดดูแล้วก็มีเบาะแสเพียบเลย
ฉันน่าจะคิดออก ให้ตายสิ
ฉันอาจจะตีบทแตกก็ได้
น่าไปเป็นดาราแทนที่จะทำอาหารเนอะ
แม่แกร้องไห้หนักเลยปะ
เมื่อเช้าพ่อแม่ฉันเอาช้อนประคบตาอยู่
ยังกับอุลตร้าแมน
ฉันไม่ร้องหรอก
ฉันไม่ร้องไห้เด็ดขาด
จะร้องก็ไม่ร้อง จะด่าก็ไม่ด่า งั้นแกจะทำไง
งั้น…
ฉันจะ…
ทำแบบนี้ไง
แกน่าจะกอดฉันแบบนี้ตั้งแต่ที่สนามบินนะ
แกพูดถูก
แกเผชิญอะไรมาเยอะ แบซอกรยู
ทั้งทางกายทางใจ
ขอบใจจ้ะ
ขอบอกเอาไว้
แกนมแบนจริงๆ ว่ะ
ไม่รู้สึกอะไรเลยเนี่ย
พูดอะไรวะ เราไม่โดนตัวกันด้วยซ้ำ
ฉันอึ๋มกว่าที่คิดนะเว้ย
ให้มันจริงเหอะ
ให้แก้ผ้าโชว์ปะล่ะ
- เอาเลย - ฉันแก้จริงนะ
ฉันหมายถึงแกผอมเกินไปต่างหาก
ถ้าสงสารฉันนักก็ซื้อของกินอร่อยๆ มาให้สิ
- เงินเดือนฉันต่ำเตี้ย - ฉันตกงาน
- ไปซื้อลอตเตอรี่กันดีปะ - กี่ใบดี
- สักเจ็ดใบไหม - ไม่เอา
ซื้อจำนวนเลขคู่ดิ จะได้แบ่งกันง่ายๆ
ได้ งั้นซื้อสิบใบเลย
ดีจ้ะ
ตกลงนะ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยจองฮอน)
อาจารย์ครับ มีคนไข้จากอุบัติเหตุรถยนต์เพิ่งเข้ามา
รถพุ่งขึ้นทางเท้าไปชนตึก
คนไข้เป็นไงบ้าง
ดูผลเอกซเรย์ของรายนึงแล้ว กระดูกเชิงกรานหัก
คนนึงกระดูกไหปลาร้าหัก กับอีกคนสะโพกร้าว
ขอดูหน่อย
แบซอกรยูเหรอ
เอ๊ะ
คนนี้เข้ามาเมื่อสองสามวันก่อนครับ
เธอเคยผ่าตัดมะเร็งกระเพาะอาหารที่อเมริกา
ผมจำได้เพราะชื่อเธอแปลก
ลูกค้าขอเปลี่ยนผู้รับเหมาเหรอ
ทำไมล่ะ
เขาอยากให้คนรู้จักมาทำแทน
น้องเขย
ของพ่อตา
ของเพื่อนร่วมชั้นตอนม.ปลาย
มีบริษัทก่อสร้าง
ก็คนแปลกหน้าไม่ใช่เหรอนั่น
ครับ
แต่ระหว่างการก่อสร้าง
ลูกค้าคิดว่าเราอาจจะตุกติกเรื่องวัสดุกับค่าแรง
เขาบอกว่าเขาไม่ไว้ใจตัวเลือกของเรา
พวกนั้นบ้าหรือไง
งั้นไว้ใจให้เราออกแบบทำไมล่ะ
เปลี่ยนให้เขาเถอะ
- เอ๊ะ - หา
เราควรทำตามคำขอของลูกค้า
หาเบอร์มา ติดต่อเขา แล้วนัดประชุมกัน
ฉันจะโทรไปขอโทษคุณบัง จากซุนจงการก่อสร้างเอง
- ครับ - เอาละ
วันนี้เลิกประชุมได้แล้วละ
ตั้งใจทำงานเข้านะ
โห ปกติเขาคงไม่ยอมเด็ดขาดเลยนะ
วันนี้ต้องอารมณ์ดีมากแน่ๆ
ใครว่า ตรงกันข้ามเลยต่างหาก
หมอนั่นมีเรื่องอยู่แหงๆ
ผมอยากถามอะไรหน่อย
ว่างอยู่หรือเปล่าครับ
ลูกรู้แล้วสินะ
พ่อลังเลอยู่ว่าจะโทรหาลูกดีไหม
พ่อรู้เรื่องอาการของเธอใช่ไหม
ต่อให้เป็นลูก พ่อก็เปิดเผยข้อมูลคนไข้ไม่ได้
พ่อแค่บอกผมได้ไหมว่าเธอไม่เป็นไรแล้วจริงๆ
ซึงฮโย
พ่อชอบหนูซอกรยูเสมอมานะ
มีคนมากมายที่ทำตัวเก้ๆ กังๆ กับพ่อ แต่เธอไม่เคยเป็นแบบนั้น
พ่อชื่นชมเรื่องนั้นในตัวเธอ ซาบซึ้งเลยด้วย
พาซอกรยูมาโรงพยาบาลสิ
พ่อจะดูแลให้แน่ใจว่าเธอสบายดี
พ่อสัญญานะ
ครับพ่อ
- มีซุก - มีซุก
นี่ เป็นอะไรหรือเปล่า
วันนี้เธอดูอิดโรยจัง
- ไม่ได้หลับเลยใช่ไหมเนี่ย - มีซุก
มีคลินิกแพทย์แผนโบราณที่ฉันรู้จัก
ฉันถามมาแล้วว่าอาหารอะไรดีต่อกระเพาะ
กะหล่ำปลีกับบร็อคโคลี
- แล้วก็รากบัว รากบัวดีมากนะ - เธอบอกพวกนางเหรอ
ใช่
มาถือวิสาสะทำเรื่องที่ฉันไม่ได้ขอได้ไงยะ
ไม่ใช่แบบนั้น
นางบอกให้เราทำเป็นว่าเรายังไม่รู้
เราแค่เป็นห่วงน่ะ
แหม ถึงขนาดขอให้พวกนี้ ทำเป็นว่ายังไม่รู้ด้วยเหรอ
มีซุก ไม่ใช่แบบนั้นนะ
เราก็แค่อยากปลอบใจเธอ
จะมาปลอบฉันทำไม
ใครบอกว่าฉันอยากให้ปลอบ
ไม่มีใครขอสักหน่อย
นามีซุก
เธอกำลังเผชิญหนึ่งในห้าระยะของความโศกเศร้า
เธอกำลังอยู่ในระยะความโกรธ
แต่นั่นก็คาดเดาได้และเป็นเรื่องธรรมชาติ
เธอเองก็ใช่ย่อยนะ
อยากมาอวดฉลาดกันตอนนี้เนี่ยนะ
ก็ได้ โกรธเลย โกรธซะให้เต็มที่
เหวี่ยงวีนใส่เรามาเลยสิ
- หา - เชิญตามสบายเลย
เราเป็นเพื่อนเธอนะ
เพื่อนเหรอ
แล้วไงล่ะ
เพื่อนกันมีสิทธิ์ล้ำเส้นกันแบบนี้เหรอ
ไม่ต้องมาพูดกับฉัน ถ้าเธอไม่เคยเจอเรื่องแบบนี้มาก่อน
ถูกของเธอ เราไม่เคยเจอ
แต่เรารู้นะ เพราะเราก็มีลูกเหมือนกัน
เรารู้ว่าเธออยากเจ็บป่วยแทนซอกรยูแค่ไหน
รู้ว่าเธอโทษตัวเองแค่ไหน
จริงจ้ะ มีซุก
ภายนอกเธอทำเป็นเข้มแข็ง แต่เรารู้ว่าเธออ่อนไหวแค่ไหน
เรารู้ว่าเธอเปราะบางแค่ไหน
โธ่เอ๊ย
ฉันจะทำยังไงกับซอกรยูดี
ฉันไม่รู้ด้วยซ้ำว่าแกป่วย
ฉันเป็นแม่ประสาอะไร
ฉันไม่มีคุณสมบัติให้เป็นแม่คน
คุณพระช่วย
- โธ่ มีซุก - มีซุกจ๊ะ
ไม่สิ อย่าโทษตัวเองเลยนะ
นะจ๊ะ
ไม่เป็นไรน่า
ร้องออกมาเลย ยัยตัวดี ร้องออกมาซะให้หมด
(คุณเซฮวาน: อยู่ไหน)
(มะเร็งกระเพาะอาหาร)
(อัตรารอดชีวิตเพิ่มเป็น 78%)
(ควรตรวจพบแต่เนิ่นๆ และป้องกัน)
แบซอกรยู
ออกจะดูแข็งแรงพอให้กินหินได้
ป่วยได้ไงวะ
โธ่เว้ย
เป็นไรไหม เจ็บหรือเปล่าครับ
ฉันไม่เป็นไรค่ะ เกือบเจ็บตัวแล้วไง
คุณจากฟิตเนสนี่เอง
คุณมาทำอะไรที่นี่น่ะ
ไม่ไปทำงานเหรอ
ผมลาออกแล้ว
ที่นั่นไม่ใหญ่โตพอสำหรับคนอย่างผมน่ะ
อ๋อ ถูกไล่ออกสินะ
ไม่ใช่นะ
ผมออกมาของผมเอง
คุณกำลังจะโดนไล่ออก ก็เลยชิงลาออกก่อนละสิ
เปล่าสักหน่อย
เชื่อฟังคำแนะนำจากคนที่มีประสบการณ์ ในที่ทำงานมากกว่าเถอะค่ะ
ไปคุกเข่าอ้อนวอนของานคืนซะ
ทำไมต้องไปขอ
คุณไม่รู้อะไรสักหน่อย มาจุ้นจ้านทำไม
จุ้นจ้านเหรอ
ฉันไม่เคยทำอะไรแบบนั้นนะ
ฉันแค่ให้คำแนะนำคุณ หลังจากคุณช่วยแนะนำเรื่องลู่วิ่งไง
ตอนนั้นฉันวิ่งเร็วเกินไปจริงๆ
นี่ คุณก้าวยาวเกินไปนะ
ไม่ได้ยินเลยค่ะ
อัตราก้าวเท้าในการวิ่ง ควรอยู่ที่ 180 ก้าวต่อนาที
อัตราการก้าวเท้าคือ…
ผมว่าคุณได้ยินนะ
ปัดโธ่
หัวหน้าจอง
หัวหน้าจองครับ
หัวหน้าจอง
ช้าๆ ค่ะ
- นั่งระวังๆ ด้วย - ครับ
ไหวไหมคะ
ไปโรงพยาบาลกันเถอะ ฉันว่าคุณต้องเอกซเรย์นะ
ไม่ต้องหรอกครับ
ใครจะรู้ว่าผมจะเจออานุภาพของสายดำเข้าจนได้
คุณก็น่าจะรู้วิธีเลี่ยงสิถ้าได้สายแดงมา
มีแผ่นแปะแก้ปวดหรือเปล่า
- ไม่ครับ - รอตรงนี้นะ เดี๋ยวไปซื้อมาให้
ไม่ต้องหรอก นั่งก่อนสักแป๊บเถอะ
ฉันอาจจะพอมีอยู่ที่บ้าน
ผมไม่เป็นไรจริงๆ
ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น
ก็ไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย
ขอถามได้ไหมว่าเมื่อกี้คุณร้องไห้ทำไม
จะขอถามทำไมในเมื่อคุณถามมาแล้ว
จริงด้วยเนอะ
เรื่องก็คือ
ตรงนี้เป็นสถานที่ยอดนิยม ให้นั่งฟังปัญหาของคนอื่นน่ะ
มีคนเคยนั่งตรงนี้มาก่อนแล้ว
ใครคะ ชเวซึงฮโยเหรอ
คุณรู้ได้ไง
ก็แบบว่า การรักษาความปลอดภัยที่นี่ ไม่ค่อยแน่นหนาเท่าไหร่น่ะ
มิน่าล่ะ
คืองี้ค่ะ
เรื่องของเพื่อนน่ะ ไม่ใช่ฉันหรอก
เพื่อนฉันมีเพื่อนที่สนิทกันมากๆ
พวกเขาเป็นเพื่อนซี้กันตั้งแต่เด็กเลย
เพื่อนของเพื่อนคนนั้นไปอยู่เมืองนอกมานาน
อ๋อครับ
แต่ว่า…
เพื่อนของเพื่อนฉัน…
เคยผ่าตัด…
รักษามะเร็งเมื่อสามปีก่อน
แล้วเพื่อนฉัน
เพิ่งจะรู้เรื่องเมื่อเร็วๆ นี้
เพื่อนคุณคงทำใจลำบากมากสินะ
แต่ว่า…
เธอชอบทำเหมือนเธอไม่ได้ลำบากอะไร
แต่ฉันสิใจจะขาด
คือฉันไม่ได้พูดถึงตัวเองนะ
นี่เรื่องของเพื่อนฉัน กับเพื่อนของเพื่อน
ชักงงแล้วแฮะ
นี่ไม่ใช่เรื่องของฉัน เรื่องเพื่อนของเพื่อนฉัน
ไม่ต้องห่วงครับ
คราวนี้ผมจะดูแลความปลอดภัย ให้แน่นหนากว่าเดิม
คือว่า…
ฉันไม่อยากเชื่อว่าซอกรยูไม่สบาย
เพราะลักษณะของงานฉัน
ฉันก็ได้เห็นคนป่วยมากมาย
และคนที่ใกล้ตายด้วย
แต่ว่า…
ฉันไม่เคยคิดเลยว่าซอกรยู อาจเป็นหนึ่งในคนพวกนั้นได้
ฉันพูดไว้ว่าจะไม่ร้องไห้ แต่ก็หยุดร้องไม่ได้
คุณร้องไห้ที่นี่ได้นะ
อะไรนะ
แอบร้องไห้สักนิดที่นี่
แล้วยิ้มให้มากขึ้นหลังจากนั้น
ไปดื่มกับเธอ
พูดคุย ทำอะไรสนุกๆ แล้วแค่อยู่กับเธอ
การอยู่กับใครบางคนที่กลับมาได้อย่างปาฏิหาริย์
นั่นก็ถือเป็นปาฏิหาริย์ด้วยตัวเองแล้ว
เหมือนที่ยอนดูมีความหมายสำหรับผม
- ยอนดูเหรอคะ - ครับ
เรื่องเมื่อสองปีที่แล้วน่ะ
ผมดูโทรศัพท์หลังจากสัมภาษณ์เสร็จ
มีสายไม่ได้รับมากมายจากหมายเลขเดียวกัน
ผมโทรกลับไปแล้วเขาก็บอกว่า
โทรมาจากโรงพยาบาล
นี่เธอเหรอ
ลูกผม
ผมมีลูก
เธออยู่ไหน
(คังยอนดู โดฮยอนอู)
(กำลังผ่าตัด)
ยอนดู…
รอดตายจากอุบัติเหตุ แล้วกลับมาหาผมได้อย่างปาฏิหาริย์
คุณ…
ดังนั้นผมก็รู้ว่ายามเช้าที่แสนธรรมดา ของแต่ละวันมันล้ำค่าแค่ไหน
การได้ปลุกลูกทุกเช้า
หามื้อเช้าให้เธอกิน
วิ่งไปที่สถานรับเลี้ยงเด็กด้วยกัน
เธอจะได้ไม่ไปสาย
และได้เห็นเธอโบกมือลา
ตอนที่เธอเดินเข้าไป
วันธรรมดาๆ แบบนั้น
ดังนั้นคุณเองก็ควร…
คุณบอกให้ร้องไห้ได้
แล้วคุณกลั้นไว้ทำไมล่ะ
ฉันก็จะเก็บเป็นความลับให้เหมือนกันนะ
จะหนีให้ได้อะไรเนี่ย บ้านก็อยู่ข้างกัน
ขอโทษค่ะ
ฉันลืมว่าเรามีนัดกินมื้อเที่ยงกัน
ไม่เป็นไรครับ
เรากินมื้อเย็นด้วยกันแทนก็ได้
ฉันต้องแก่แล้วแน่ๆ
ไม่เคยพลาดแบบนี้มาก่อนเลยนะ
ทำไมล่ะ น่ารักออก
ขอบคุณค่ะ
ซอฮเยซุกที่ทำอะไรไม่สมกับเป็นตัวของตัวเอง
อะไรคะนี่
ไวน์ชาบลีส์ ดีใช่ไหม
ดีมากเลยค่ะ
สำหรับฉัน
ฉันชินกับการได้ยินคำคุณศัพท์ อย่าง "สวย" กับ "เท่" นะ
แต่ "น่ารัก" ก็ไม่เลวเหมือนกัน
ชนแก้วค่ะ
รสดีมากเลย
แล้วคุณอยากคุยเรื่องอะไรเหรอคะ
คือว่า…
คุณคิดเรื่องข้อเสนอของผมหรือยัง
อ๋อ
เรื่องนั้นน่ะเหรอ
อะไรกันคะ
คุณมาทำไมน่ะ
ผมมีเรื่องจะบอกคุณ
หมายความว่าไง หยุดพักเหรอ
ก็ตามนั้นละครับ ที่ผ่านมาคุณหักโหมเกินไป
ฉันไม่ได้หักโหมเกินไปสักหน่อย ฉันแค่ทำงาน
ใช่สิ
"สตรีแห่งสายลมผู้ข้ามทะเลทรายซาฮาร่า"
"วุ้นแปลภาษาแอฟริกา แห่งกระทรวง"
โอ๊ย ไปพาตัวทุกคนที่ตั้งชื่อพวกนั้นให้ฉันมาเลย
เดี๋ยวฉันสอนให้เอง
คุณเป็นคนเก่งสมฉายา
ด้วยการออกภาคสนามมากว่า 20 ปีแล้ว
แต่พักสักหน่อยเถอะ
ไปหาของกินกับดื่มชายามว่างกัน
ฉันรู้ว่าคุณเป็นห่วง
แต่ฉันอยากปฏิบัติหน้าที่ต่อไป อีกตั้งหลายปีกว่าฉันจะเกษียณด้วย
ฉันจะคุยกับท่านรัฐมนตรีเอง แล้วถามท่านว่าฉันควรไปที่ไหน
คุณ…
ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น
ว่าไงนะ
เพราะว่า…
คุณจะไม่ได้รับคำสั่ง
ตอนนี้คงไม่มีตำแหน่งเหมาะๆ ที่ไหนสินะ
งั้นฉันจะรอค่ะ
จะไปประเทศไหนก็ไม่สำคัญหรอก
- พอมีตำแหน่งว่าง ที่ไหนก็… - รอไปก็ไร้ประโยชน์
คุณเข้าใจที่ผมพูดใช่ไหม
คุณจะบอกให้ฉันแค่นั่งรับเงิน ระหว่างที่คอยรอโดยไม่มีงานทำเหรอ
- อย่าบอกนะ… - คุณจะได้ข่าวเร็วๆ นี้
คุณจะถูกขอให้สมัครใจลาออก
คุณก็เห็นด้วยงั้นเหรอ
เป็นการตัดสินใจขององค์กรน่ะ
ค่ะ
งั้นฉันก็ต้องยอมรับ
โกรธฉันอยู่ใช่ปะ
เปล่า
งั้นทำไมไม่โทรมาล่ะ
ฉันยุ่งอยู่
โกหก นายหลบหน้าฉันต่างหาก
ฉันรู้ เพราะโรคมะเร็งของฉันนั่นแหละ
นายเลยทนมองหน้าฉันไม่ได้
นายไม่รู้ว่าควรปลอบหรือให้กำลังใจ
นายคงไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
นี่ ที่บ้านฉันก็เป็นแบบนั้นนะ
แม่ร้องไห้ พ่อก็ทำใจลำบาก
แม้แต่ดงจินยังกลัวจนหน้าซีด
พวกเขาเอาแต่ระวังตัวเวลาอยู่กับฉัน อึดอัดชะมัดเลย
ว่าแล้วเชียวว่าจะเป็นแบบนี้
ฉันถึงไม่บอกใครไง
แต่ไม่มีใครเข้าใจเลยว่าฉันคิดมาแล้วแค่ไหน
แหงสิ
แบซอกรยู เธอจะบอกว่า เธอเก็บความลับเพื่อเห็นแก่เรางั้นเหรอ
ไม่ใช่เลย เธอคิดถึงแต่ตัวเองต่างหาก
เธอน่ะทั้งขี้ขลาดทั้งน่าสมเพช
อะไรนะ
เธอมันอ่อนแอและปากว่าตาขยิบ
เฮ้ย
เธอ…
ทำร้ายคนที่รักเธอนะ
เธอทำเรื่องที่เลวร้ายเหลือเชื่อ
กับแม่เธอ กับพ่อเธอ กับฉัน
และกับตัวเธอเอง
เธอ…
ในช่วงเวลาที่โดดเดี่ยวและยากลำบากที่สุด
ปล่อยตัวเองให้อยู่ตามลำพัง
แบซอกรยู
เวลามีเรื่องลำบากยากเข็ญ
เราก็ต้องพึ่งพิงคนที่อยู่ใกล้เราที่สุดสิ
ถ้าฉันพึ่งพิงพวกเขาแล้วไงล่ะ
มันจะเปลี่ยนแปลงอะไรได้
ถ้าฉันเจ็บปวด ทุกคนก็เจ็บปวดไปกับฉัน
ถ้าฉันล้ม นายก็ล้มไปกับฉันเหมือนโดมิโน่
ถ้าเราล้มแล้วไงล่ะ ถ้าทุกอย่างพังทลายแล้วใครจะสน
เราลงไปถึงก้นเหวด้วยกันได้
แล้วเราก็ลุกกลับขึ้นมาได้อีกครั้ง
ฉันทำแบบนั้นไม่เป็นหรอก
ฉันเป็นของฉันอย่างนี้ จะให้ทำไงได้ล่ะ
ทีเธอยังเคยทำเพื่อฉันมาแล้ว
ตอนแม่ฉันไปแอฟริกา
กับตอนที่ฉันต้องเลิกว่ายน้ำเพราะขาเจ็บ
เธอยื่นมือมาช่วยฉัน
เธอคอยอยู่เคียงข้างฉัน
นี่
นั่นมัน…
นั่นมันต่างกันนะ
แล้วทำไมเธอไม่ยอมให้โอกาสฉัน ได้ทำแบบเดียวกันบ้าง
เธอเคยทำทั้งหมดนั่นเพื่อฉันมาแล้ว
ทำไมไม่ยอมให้ฉันทำแบบเดียวกันเพื่อเธอบ้าง
พอได้แล้ว
พอแค่นี้เถอะ
แบซอกรยู จะวิ่งหนีอีกแล้วเหรอ
หยุดนะ
บอกให้หยุดไง
ตอนนั้นผมก็น่าจะทำแบบเดียวกัน
เหมือนกับคุณ
ผมน่าจะตะโกนและโกรธเกรี้ยว
ผมน่าจะซื่อตรงกว่านี้
ตอนนั้น
ซอกรยู…
เจ็บปวดมากไหม
เธอรับมือกับมันได้อย่างกล้าหาญ
ฉันนึกว่าเหล้าจะหวานซะอีก แต่ขมจัง
ดีแล้ว
ขวดนี้เราจะได้แบ่งกันดื่ม
แล้วค่อยเข้านอน
ที่รัก
ฉันเอาแต่นึกถึงทุกอย่าง ที่ฉันเคยทำผิดพลาดกับซอกรยู
ตอนที่แกสามขวบ
ดงจินร้องไห้อยู่ทั้งคืน
แกตื่นขึ้นมาแล้วเริ่มร้องไปด้วย
ฉันก็เลยดุแก
ฉันว่า "ลูกโตแล้วนะ ร้องไห้ทำไม
ทำไมต้องหาเรื่องเพิ่มให้แม่ด้วย"
ตอนนั้นคุณยังสาว
ยังไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร
ถึงงั้นก็เถอะ…
ฉันไม่น่าทำแบบนั้นเลย
ฉันว่าฉันนี่แหละที่ทำให้ลูกเป็นแบบนี้
ฉันอ้างว่าต้องใส่ใจดงจินเป็นพิเศษ
แล้วละเลยซอกรยูเกินไป
แต่ว่า…
แกก็เติบโตขึ้นมาด้วยตัวเองได้เป็นอย่างดี
ใช่ จริงด้วย
ลูกสาวเรา…
ไม่เคยสร้างปัญหาให้เราเลย
ยัยเด็กน่าสงสารนั่น ต้องพยายามไม่ให้กวนใจขนาดไหน
แกต้องเครียดมากแน่ๆ
ส่วนฉันก็มีแต่อวดลูกให้ชาวบ้านฟังไปเรื่อย
แต่ไม่เคยให้กำลังใจลูกอย่างที่แกต้องการ
แกกังวลจนยอมทนเผชิญเรื่องเลวร้ายนั่น
ตามลำพังคนเดียว
ส่วนใหญ่ก็ความผิดผมนั่นแหละ
ให้ตายสิ ร้านอาหารนั่นยังไงก็เจ๊งอยู่ดี ผมจะทุ่มเทกับมันไปทำไม
ผมไม่มีเวลาให้ใส่ใจครอบครัว
ผมโยนหน้าที่นั้นให้คุณคนเดียว
ฉันรู้สึกแย่เป็นบ้ากับสิ่งที่ฉันทำกับแก ฉันจะทำยังไงดี
ฉันเสียใจจริงๆ
ผมขอโทษนะ
ผมขอโทษคุณ
และขอโทษซอกรยูด้วย
ที่รักคะ เราจะทำยังไงดี
ฉันขอโทษจริงๆ
ผมขอโทษ
ผมขอ…
ผมขอโทษ
ที่รัก เราจะทำยังไงกันดี
จะทักยอนดูก็ไม่ได้เพราะปากไม่รักดีนี่แท้ๆ
ทั้งหมดนี่เกิดขึ้น เพราะฉันมีเรื่องให้คิดเยอะไปแน่ๆ
สมองเลยลัดวงจรไปนิดหน่อย
รีบดับไฟดีกว่า
ต้องดับให้มอดสนิท
หลบทำไมล่ะ
พี่เขาเล่นซ่อนหาอยู่เหรอ
- ลูกพูดอะไรน่ะ - พี่โมอึมซ่อนตัวหลังจากเห็นเราค่ะ
หนูเห็นพี่เขา
เราสายแล้วนะ ยอนดู วิ่งแข่งกันดีไหมจ๊ะ
- ค่ะ - เข้าที่ ระวัง ไป
หนูชนะพ่อแน่ๆ
ซอกรยูจ๊ะ
ซอกรยู
ทิ้งมือถือไว้แล้วตัวไปไหนล่ะ
(โรงพยาบาลมหาวิทยาลัยจองฮอน แบซอกรยู ผลตรวจชิ้นเนื้อของคุณออกแล้ว)
ตอนนั้น
ซอกรยู…
เจ็บปวดมากไหม
เธอรับมือกับมันได้อย่างกล้าหาญ
อย่างน้อย
ผมก็คิดแบบนั้น
หลังจากผ่าตัด
ประมาณปีนึงได้…
เธอก็เป็นโรคซึมเศร้า
โรคซึมเศร้าเหรอ
ตอนนั้นผมไม่รู้
เธอแหลกสลายอยู่ตามลำพัง
ระวังหน่อย
ครับ
ระวังตัวด้วยนะ
ประธานชเว มาตรงนี้หน่อยได้ไหม
ช่วยอธิบายตรงนี้ที
ครับ
นี่น่ะ
นี่ไม่ใช่โครงสร้างธรรมดาทั่วไป
ผมก็คิดว่ามันคงทำออกมาได้ยากหน่อยครับ
ผมจะส่งแผนผังชั้นแบบละเอียด กับวัสดุเพิ่มเติมไปอธิบายนะ
เราจะขอบคุณมากครับ
ส่วนบริเวณนั้น ถ้าคุณดูตรงนี้…
สักครู่นะครับ ขอโทษที
อ้าว คุณน้า
เอ๊ะ ซอกรยูเหรอ
(โรงเรียนสอนทำอาหารฮเยรึง)
(กาแฟและเบียร์)
ถามจริง
เฮ้ย แบซอกรยู
ชเวซึง
ทำอะไรน่ะ
รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่
จะไปไหนมาไหนก็รู้จักบอกคนอื่นไว้ด้วยสิ
หายตัวไปเฉยๆ แต่ไม่พกมือถือไว้ด้วยได้ไง
ก็มัน…
แทรกแซงการตั้งใจทำสมาธิ กับการทบทวนตัวเองของฉัน…
พูดเป็นเล่นเหรอวะ
รู้ไหมว่าฉันตามหาเธอแทบแย่
รู้หรือเปล่าว่าทุกคนเป็นห่วงแค่ไหน
ฉันมาที่นี่เพราะฉันอึดอัด เข้าใจปะ
ฉันก็ต้องหายใจเหมือนกัน
นี่
ฉันต่างหากที่หายใจไม่ออกเพราะเธอนั่นแหละ
เธอจะเก็บไว้เป็นความลับอีกนานแค่ไหน
คิดจะปิดบังมันไว้นานแค่ไหน
จะพูดเรื่องนี้อีกแล้วเหรอ ไม่เบื่อหรือไง
เรื่องที่เธอป่วยใจต่างหาก ไม่ใช่ป่วยกาย
เธอ…
เคยเป็นโรคซึมเศร้า
ทำไมไม่บอกฉันล่ะ
ไปรู้มาจากไหน
เจอคุณฮยอนจุนมาเหรอ
ถามจริง เธอเป็นบ้าอะไรเนี่ย
ซื่อบื้อหรือไง
ทำไมถึงโง่ขนาดนี้
เธอก็ตัวเล็กแค่นี้ ยังเก็บกดอะไรไว้ในนั้นอีกแค่ไหน
พอซะที ฉันจะไปแล้ว
เฮ้ย
ทำอะไรเนี่ย
จะทำบ้าอะไรวะ
นี่
เดี๋ยวสิ ทำอะไรน่ะ
เฮ้ย นายจะทำอะไร
เสียสติไปแล้วเหรอ
ทำอะไรของนายวะ ไอ้บ้าเอ๊ย
เธอบอกเองว่าอึดอัด ทีนี้สดชื่นขึ้นไหมล่ะ
เฮ้ย
เออ ตะโกนออกมาซะ
เธอเก็บกดทุกอย่างไว้ข้างใน
กรี๊ดออกมาซะให้หมด
สิ่งที่อยู่ในตัวเธอก็คือความขมขื่นนั่นแหละ
งั้นก็…
อย่าแบกภาระนั่นเอาไว้โง่ๆ คนเดียวสิ
ระบายออกมาให้หมดที่นี่เลย
มาตะคอกกันทำไมล่ะ
ทำไมนายเอาแต่โมโหใส่ฉันอยู่เรื่อย
ฉันคือคนที่เคยป่วยนะ
ฉันคือคนที่ลำบากที่สุดมา
ทำไมชอบดุฉันอยู่เรื่อยเลย
ฉันไม่ได้โมโหเธอ
ฉันโกรธตัวเองต่างหาก
หลังจากรู้ว่าเธอป่วย ฉันก็นึกย้อนกลับไป
ฉันไม่ได้ยินเธอ…
เคาะประตูเรียกฉัน
เธอส่งสัญญาณบอกฉันว่าเธอกำลังลำบาก
แต่ฉันมัวแต่ปิดหูปิดตา
ต่อให้ฉันรู้แล้ว…
ฉันก็พูดจาแรงๆ แบบนั้นกับเธอ
ฉันทั้งน่าสมเพช ทั้งหงุดหงิด ฉันรู้สึกโคตรแย่
ทำไมตอนนั้นไม่ตอบข้อความล่ะ
ฉันขอโทษ
ทำไมไม่รับสายฉัน
ขอโทษนะ
ฉันบอกใครไม่ได้เลย
รู้ไหมว่าฉันกลัวอยู่คนเดียวแค่ไหน
ทำไมถึงทำแบบนั้นล่ะ
ฉันกลัวแทบแย่ว่าพ่อแม่จะตกใจ จนล้มหมอนนอนเสื่อถ้าฉันบอกไป
ในหัวฉันคิดอะไรเต็มไปหมด ตอนที่ตัดสินใจแบบนี้
ฉันลังเลอยู่เป็นร้อยครั้งว่าจะบอกนายดีไหม
นายไม่รู้อะไรทั้งนั้น
นายไม่รู้เลยว่าฉันรู้สึกยังไง
เอ้า
ไม่มีอะไรดีกว่าการกินนมกล้วยหลังว่ายน้ำอีกแล้ว
ดีจังนะ เหมือนตอนที่เรา ไปโรงอาบน้ำเมื่อสมัยเด็กๆ
นี่ นายยังไม่ได้ตอบฉันเลย
รู้ได้ไงว่าฉันอยู่ที่นี่
เมื่อก่อนเธอเคยหนีออกจากบ้านมาที่นี่น่ะสิ
แต่ก็แค่แป๊บเดียว
ไม่เห็นต้องพูดต่อเลย
ก็ฉันหนีออกจากบ้านจริงๆ นี่
มีเหตุผลสมควรด้วย
แม่
ทำไมมีแต่มันที่ได้มือถือใหม่
ทำไมมีแต่ดงจินที่ได้มือถือใหม่ล่ะ
โธ่เอ๊ย ก็ฉันไม่มีทางเลือก เครื่องของน้องพังไปแล้ว
ของหนูก็พังนะ สองรอบเลยด้วย
แต่หนูต้องส่งซ่อมเอา
ฉันบอกแล้วว่าจะซื้อเครื่องใหม่ให้ ถ้าแกซ้อมสอบได้ที่หนึ่ง
แต่แกทำไม่ได้เอง
ทีมันโง่สุดในโรงเรียน แม่ยังซื้อให้มันเลย
ถ่ายรูปชัดเปรี๊ยะ
- โคตรเด็ด - ลบรูปซะ ไม่งั้นฉันเด็ดหัวแกแน่
- ตายจริง ซึงฮโย ไม่เป็นไรใช่ไหมจ๊ะ - ครับ
ฟังนะ แกคิดว่าฉันอยากซื้อให้น้องมันเหรอ
ถ้าไม่มีมือถือ ฉันก็ตามตัวไอ้ตัวแสบนี่ไม่ได้
แล้วพวกของไอทีก็เหมือนๆ กันหมดนั่นแหละ
ดูซึงฮโยเป็นตัวอย่างบ้างสิ
เขาใช้มือถือเครื่องเดิมมาตั้งหลายปี
แต่ไม่เคยบ่นเลยสักครั้ง
- เป็นเด็กดีจริงๆ - แม่คะ ฟังนะ
หมอนี่มีแต่มือถือนั่นแหละที่เป็นของเก่า
อย่างอื่นที่เขาใช้มีแต่ของแพงๆ ทั้งนั้น
ดูนี่สิ เสื้อนี่น่ะ
- ปล่อยนะ เอามือออกไป - ตั้งแสนกว่าวอน
แล้วก็ใส่แต่กางเกงในยี่ห้อนอก ดูสิ
ทำอะไรเนี่ย
- หยุดนะ - แบซอกรยู จะบ้าเหรอ
ไม่ยุติธรรมเลย แม่อะ
ทำไมมันได้มือถือฝาหมุนแล้วหนูไม่ได้บ้างล่ะ
แม่ชอบทำแบบนี้อยู่เรื่อยเลย
ไม่แฟร์เลยอ้ะ
(ขอความช่วยเหลือ)
เฮ้อ ยัยนั่นเป็นบ้าอะไรวะ
ฉันอยากกลับบ้าน
เธอใส่เครื่องแบบไปเรียน
เข้าเรียนทุกวิชา แล้วก็หนีออกจากบ้าน
แบบนั้นนับด้วยเหรอ
ถ้าขาดเรียนก็คะแนนตกสิ
ก็ได้ ช่างเถอะน่ะ
ตอนนั้นฉันไม่ค่อยกล้าหรอก
เพราะเธอนิสัยดีเกินไปไง
ไงนะ
เธอโกรธและรู้สึกว่าไม่ได้รับความยุติธรรม
แต่ก็ไม่อยากให้พ่อแม่เป็นห่วง
นั่นแหละจุดอ่อนของเธอ
น้องฉันชอบก่อเรื่องอยู่เสมอ
แต่ฉันกลับเป็นคนที่สร้างปัญหาวุ่นวายที่สุด
หมดละ
ตอนนี้อยากซดเบียร์เย็นๆ ยิ่งกว่าอะไรทั้งนั้น
แต่ก็กินไม่ได้ซะแล้ว
เศร้าเป็นบ้าเลย
โทรไปซะ
โทรหาใคร
พ่อฉัน
ได้ยินว่าเธอได้ข้อความจากโรงพยาบาล
ผลตรวจชิ้นเนื้อของเธอออกแล้ว
เรื่องนั้นเหรอ ไว้ก่อนเถอะ ค่อยโทรทีหลังก็ได้
ไม่ต้องทีหลัง โทรเลยนี่แหละตอนที่ฉันอยู่ตรงนี้
จำได้ไหมตอนที่หมอฝังหมุดเหล็กเจ็ดแท่งในขาฉัน
จำได้ ทำไม
ที่นายเตะเตียงตอนนั้นเป็นอะไรงั้นเหรอ
หา ไม่ใช่
แต่ถ้าเราเจ็บเข่าสักครั้งนึงแล้ว ก็อาจจะบาดเจ็บได้อีก
ถ้าเป็นแบบนั้น ฉันจะลากเธอไปโรงพยาบาลด้วย
ฉันมีสิทธิ์มีเสียงอะไรไหมเนี่ย
ฉันจะสั่งให้เธอซื้อน้ำผลไม้มาให้
อะไรอีกดี ฉันจะสั่งให้เธอ ไปหาหนังสือการ์ตูนมาให้
แล้วจะสั่งให้เธอสระผมมันๆ ให้ฉันด้วย
งี่เง่าจัง
ใครว่าฉันจะยอมทำล่ะ
ฉันจะยอมทำให้เธอนะ
ฉันจะทำแบบนั้นไม่ว่าเธอจะว่ายังไง
งั้นก็…
ไม่ต้องห่วงว่าจะเกิดอะไรขึ้น
โทรไปซะ แล้วฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเอง
(คุณพ่อ)
คุณลุงคะ นี่ซอกรยูนะคะ
ค่ะ
ขอโทษค่ะที่หนูปิดคุณลุงไว้
คือว่า…
ได้ยินว่าผลตรวจชิ้นเนื้อออกแล้ว
ค่ะ
ได้ค่ะ
ค่ะ หนูเข้าใจ
ได้ค่ะ แค่นี้นะคะ
พ่อว่าไง
เขาบอกว่าไม่มีอะไร
แค่ติดเชื้อน่ะ ฉันปลอดภัยดี
- เฮ้ย แล้วมากอดกันทำบ้าอะไรเนี่ย - แค่…
ให้ฉันกอดเธอเถอะน่ะ
เฮ้อ
โอ๊ย
ตอนนี้คุณอยู่ไหนเหรอ
อาจารย์ครับ จะไปกินข้าวเหรอ
ใช่
วันนี้โรงอาหารมีบิบิมบับนะ
ผมจะไปกินสเต๊ก
เอ๊ะ มีสเต๊กด้วยเหรอ
อาจารย์ครับ จะไป…
โรงอาหารอยู่ทางนี้
อาจารย์
- อะไรกัน - ผู้ช่วยรัฐมนตรีกับท่านทูตน่ะ
- พวกเขาเรียนจบมาด้วยกันไม่ใช่เหรอ - ใช่ พวกเขาสนิทกันมากเลย
เคยไปแอฟริกามาด้วยกันด้วย
ให้ดอกไม้ทำไมเนี่ย
ใครจะรู้ มีข่าวลือเรื่องพวกเขาตั้งเยอะ
รู้กันทั่วเลย ว่ากันว่าผู้ช่วยรัฐมนตรียังไม่แต่งงาน
แต่ท่านทูตยังแต่งงานอยู่
บ้าชัดๆ
นี่ โมอึมก็ทำแบบเดียวกันนะ
ทำไมเดี๋ยวนี้พวกนายแสดงความเป็นเพื่อน ด้วยการกอดล่ะ
ฉันเปล่านะ
บอกแล้วไงว่าเราไม่ใช่เพื่อนกันแล้ว
ถึงบ้านละ พอรถไม่ติดแล้วเร็วจัง
จะไปไหนล่ะ บ้านฉันอยู่นั่น
เดี๋ยวสิ เราจะไปไหนกัน นี่ เราจะไปไหน
เหน็บกินขาหมดแล้ว
- แม่ - อะไร
เราต้องทำทั้งหมดนี่ด้วยเหรอ
ฉันรู้จากประสบการณ์ตรง
แต่ปาร์ตี้เซอร์ไพรส์ต้องใช้ความอดทน
- ทนๆ ไปก่อนน่า - เมื่อไหร่ซอกรยูจะมาซะที
อาหารเย็นชืดหมดแล้ว
- น้าคะ - จ๊ะ
ร้านเค้กไม่ให้ไม้ขีดมาด้วย
ไม่จริงน่า
ใครมีไฟแช็กบ้าง
ผมอาจจะดื่มเหล้า แต่ผมไม่สูบบุหรี่นะ
งั้นผมควรกลับไปเริ่มสูบอีกไหม
คุณไม่มีไฟแช็กในครัวได้ยังไง
ก็เออสิ นี่ครัวนะ
ผมมีที่จุดไฟ รอแป๊บ
- เดี๋ยวส่องไฟให้ค่ะ - อยู่ไหนล่ะ
- ไปช่วยหาสิ - มืดจัง มองไม่เห็นเลย
ขาชาหมดแล้ว
เดี๋ยวสิ ช้าๆ หน่อย
- ช้าเพื่อ - เถอะน่า
นี่
ใช้ได้นะ
- ประตูไม่ได้ล็อก - ช้าๆ หน่อย
(ยินดีด้วย ปาร์ตี้ต้อนรับซอกรยูกลับบ้าน)
ว้าย
- เซอร์ไพรส์ - เซอร์ไพรส์
แม่คะ พ่อคะ นี่เรื่องอะไรกันน่ะ
คือว่า…
เราอยากจัดปาร์ตี้ต้อนรับแกกลับบ้านน่ะ
แต่หนูกลับบ้านมานานแล้วนะ
เฉิ่มจะตาย ใครคิดเนี่ย
เขาน่ะ
หมอนั่น
งี่เง่าชะมัด
ทำไงดีล่ะ
น้าครับ ผมเจอซอกรยูแล้ว
ครับ แต่ผมคิดดูแล้วนะ
คืนนี้เราจัดปาร์ตี้ต้อนรับกลับบ้านให้เธอกันดีไหม
ผมรู้ว่าช้าไปหน่อย
แต่เราไม่ได้ทำอะไรให้เธอเลยตอนเธอกลับมา
ทำอะไรของนายน่ะ
คือฉัน ก็แค่…
ฉันแค่อยากกินข้าวกับทุกคน
คุณลุงเตรียมของกินไว้เยอะเลยนะ
- ก็เธอบอกให้ลุงเตรียมไง - ดีแล้วค่ะ
- เข้ามาสิ - ทุกคน นั่งลงเถอะ
- นั่งลงนะ - ใช่ นั่งกันเถอะ
อุ๊ย เดี๋ยวๆ
เชฟคะ แนะนำเมนูอาหารคืนนี้ให้ทีค่ะ
อะไรของทุกคนเนี่ย
ไม่ได้ทำแบบนี้มานานแล้ว ตื่นเต้นนิดหน่อยแฮะ
เดี๋ยวนะ เอาละ
จานหลักของคืนนี้คือ
กุงจุงต๊อกบกกี ซึ่งมีต้นกำเนิด ในพระราชสำนักสมัยราชวงศ์โชซ็อน
มันมีแป้งข้าวที่ทำจากข้าวกล้องอินทรีย์ที่โม่สดๆ
นำแป้งไปนึ่งแล้วเคี่ยวในซอสสูตรพิเศษของเชฟ
สำหรับคนที่พ่อรักที่สุดในโลก…
สำหรับลูกสาวพ่อ
พ่อขอเสนอเมนูพิเศษนี้จ้ะ
ปรบมือหน่อย
ขอบคุณค่ะพ่อ
เดี๋ยวนี้แกกินได้แต่ต๊อกบกกีที่ไม่เผ็ด แบบนี้เท่านั้น เข้าใจไหม
ค่ะ
ไม่กลัวอาหารชืดหมดหรือไง พูดอะไรเยิ่นเย้อนัก
- กินกันเถอะ - เดี๋ยวค่ะ
น้าก็พูดอะไรสักหน่อยด้วยสิ
- ใช่ - โอ๊ย ไม่เอา
- สุนทรพจน์ต้อนรับลูกกลับบ้านไง - เร็วเข้า
ฉันขอนั่งพูดนะ
เราเป็นครอบครัวเดียวกัน
ครอบครัวไม่ได้มีแต่ร่วมสุขกันเท่านั้น
ครอบครัวต้องร่วมลำบาก ร่วมเศร้า และร่วมเจ็บปวดไปด้วยกันด้วย
ดังนั้น…
ต่อจากนี้ไป
ห้ามเก็บเรื่องอะไรไว้คนเดียวอีก
เด็ดขาด
นั่นคือคติประจำครอบครัวเราแล้ว
- คติของเรา - เข้าท่าเลย
เพื่อนก็เป็นครอบครัวด้วย
- ครอบครัว - มาร่วมครอบครัวกันสิ
เรามีลูกเยอะดีนะ ตั้งสี่คนแน่ะ
เราก็เป็นครอบครัวเดียวกันมาตลอด
จริงค่ะ
เอ้านี่
แต่จะทำยังไงกับเค้กดีล่ะ ยังไม่ได้จุดเทียนเลย
ช่างเถอะ เซอร์ไพรส์ล่มไปแล้ว ไม่ต้องจุดหรอก
ไม่สิ ไว้กินเป็นของหวานทีหลังก็ได้
- ค่ะ ตกลง - ก็ได้
นี่มันเทศทอด มันเทศดีต่อกระเพาะนะ
พ่อจะขูดแล้วทอดให้แกกินเป็นมื้อเช้ากับมื้อเย็น
- ต้องกินให้หมดนะ - นี่
กินซะนะ
บังอาจพูดกับพี่สาวแบบนั้นได้ไงยะ
ไอ้เด็กบ้านี่
- พี่แกไม่ได้ชื่อ "นี่" นะ - เคารพกันด้วย
เร็วสิ
พี่ครับ กินซะนะ
- กินเลยเถอะ - ขอบคุณสำหรับอาหารค่ะ
ขอบคุณสำหรับอาหารครับ
อิ่มชะมัด
ท้องจะระเบิดอยู่แล้ว
- เอ๊ะ - หา
ไม่ใช่ ไม่ใช่แบบนั้น
ก็อาหารอร่อยจนกินไปตั้งเยอะไงคะ
หนูหมายถึงอย่างนั้น
จริงๆ นะ หนูไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วงน่า
ตกใจหมด
- เธอว่าเธอไม่เป็นไรค่ะ - ก็ได้
พรุ่งนี้ขึ้นไปที่ดาดฟ้านะ
ผมจะเทรนแบบส่วนตัวให้
จะบ้าเหรอ เรื่องอะไรฉันจะฝากร่างกายให้แกดูแล
ฉันจะช่วยแกด้วย
- แบซอกรยู กู้ภัยกิตติมศักดิ์ - เลี่ยนเป็นบ้า
- แหวะ - แหม ถ้าโทรแจ้ง 119
รับรองว่าฉันมาถึงเร็วกว่าใครๆ จากศูนย์แน่นอน
ชอบที่มีคนเอาใจแบบนี้จังแฮะ
พ่อจะทำกุงจุงต๊อกบกกีให้กินซะด้วย
ไม่ใช่แค่นั้นนะ
แกอยากกินอะไรพ่อก็จะทำให้ วันละสามมื้อเลย
- แน่นอน - ชเวซึง แล้วนายล่ะ
จะสร้างบ้านให้ฉันด้วยปะ
อย่าหวังให้มันมากนัก
- เข้าท่าดีนะ - ซึงฮโย
ก็คุ้มให้ลองขอดู
- น้าก็ - แล้วแม่ล่ะคะ
ฉันจะขัดหลังแกให้ พรุ่งนี้ไปโรงอาบน้ำกัน
ค่ะ ไปกัน
อยากไปด้วยไหม เหมือนเมื่อก่อนไง
เรื่องอะไรจะไปกับเธอ ยัยบ้า อย่ามาตลก
ฉันหมายถึงเราแค่ไปโรงอาบน้ำด้วยกันได้
แล้วค่อยแยกกันตรงหน้าล็อกเกอร์ไง
- นายคิดไปไหน - เออ
ไม่ได้คิดอะไรทั้งนั้นแหละ ปัดโธ่
ดูมันอึกอักสิ คิดอยู่แน่ๆ
- เลิ่กลั่กใหญ่เชียว - จริงด้วย
เลิกรุมซึงฮโยได้แล้วน่า
- คิดเหรอ นี่… - ผมเปล่า
- มานี่เลย - ผมไม่ผิดนะ
แล้วเข้าไปทำไมล่ะ
สร้างบ้านให้ซะดีๆ
คุณกลับดึกจัง
ขอโทษที ผมไปกินมื้อเที่ยงไม่ทันน่ะ
ไม่เป็นไรค่ะ
ฉันเองก็ลืมเพราะมีแต่เรื่องวุ่นๆ เหมือนกัน
ที่รักคะ
ฉันมีเรื่องจะบอกคุณ
ผมก็เหมือนกัน
คุณพูดก่อนเถอะ เรื่องของฉันอาจจะยาวหน่อย
เราหย่ากันเถอะ
อะไรนะ
ผมขอหย่า
(คุณฮยอนจุน)
ฮัลโหล
คุณรับสายด้วย
ผมดีใจนะ
ไม่มีเหตุผลให้ไม่รับนี่คะ
คุณอยู่ไหนเหรอ
จะอยู่ไหนได้ ก็ที่โรงแรมไง
มีเรื่องอยากคุยหรือเปล่าคะ
ครับ
ผมจะกลับอเมริกา
ผมคิดว่า…
นี่อาจจะเป็น
ครั้งสุดท้ายที่ผมโทรหาคุณ
ซอกรยู
ผม…
เคยรักคุณมากนะ
แต่ว่า…
ผมคิดว่าผมรักคุณผิดวิธี
ผมสนใจแต่การฉุดคุณให้ลุกขึ้นมาใหม่
ผมไม่เคยคิดที่จะล้มลงไปกับคุณ
พอได้มาเกาหลีแล้ว…
ผมถึงเพิ่งเข้าใจว่าใครคือคนที่คุณต้องการจริงๆ
และคุณต้องอยู่ที่ไหน
ผมขอโทษนะ
ตอนนั้น
ผมไม่เข้าใจความเจ็บปวดของคุณ
ผมยอมรับในตัวคุณ…
อย่างที่คุณเป็นไม่ได้
ไม่หรอก ฉันผิดเอง
ฉันใช้ความป่วยเป็นข้ออ้าง
แล้วเอาเปรียบคุณ
ฉันถูกอารมณ์ของตัวเองครอบงำ
จนไม่ทันสังเกตเลยว่า…
คุณโดดเดี่ยวแค่ไหน
ซอกรยู
อย่าเสียดายเวลาที่เราเคยมีร่วมกันเลยนะ
เรามาจดจำว่าผมเคยเป็นทุกสิ่งทุกอย่างสำหรับคุณ
และคุณเคยมีความหมายทุกอย่างสำหรับผม ในตอนนั้นกันดีกว่า
แค่นั้นน่าจะพอแล้ว
ค่ะ
เอาละ
รักษาตัวนะครับ
คุณก็ด้วยนะคะ
ไง
ไปทำงานเหรอ
ไปเรียนเหรอ
ฉันถามก่อนนะ
อะไรล่ะ คิดว่าฉันจะเลิกงานตอนนี้หรือไง
ก็จริง เออนี่ อย่าทำงานดึกนักล่ะ
ทุ่มเทให้งานไปก็ไร้ประโยชน์
นี่บริษัทฉันนะ ฉันจัดการเอง
นั่นก็จริงเหมือนกัน
ก็ได้ นายจัดการไปนะ วันนี้โชคดีล่ะ
เธอด้วย
อ้าว แล้วตามมาทำไม
เปล่านี่ ก็บอกว่าจะไปทำงานไง
เออ รู้แล้ว แต่ไปทางอื่นดิ
ฉันต้องการเวลาทำสมาธิตามลำพังก่อนทำอาหาร
เธอแหละตามฉันอยู่
ทำอะไรน่ะ
- ฮยองชาน - ครับ
มานี่แป๊บนึงซิ
ทำไมเอกสารเสนองานถึงบางนักล่ะ
วิเคราะห์พื้นที่โดยรอบเสร็จหรือยัง
- แล้วเขตการค้าล่ะ - ยังครับ
หลังจากเราเตรียมขั้นตอนก่อสร้างก่อน…
นายทำงานผิดลำดับ
นี่เราตรวจข้อบังคับ แล้วสร้างตามขนาดพวกนั้นก็จบงั้นเหรอ
นายต้องทำงานตามหลักการของบริษัทตั้งแต่ต้น
ถ้าเราพิจารณาแต่สัดส่วนพื้นที่
ลูกค้าจะมาหาเราทำไม
ขอโทษครับ ผมจะไปแก้ใหม่
ฉันว่าวันนี้ประธานชเวอารมณ์ไม่ดีแฮะ
- ไม่ใช่… - นายุน
คะ
ตรวจร้านแฟล็กชิปสโตร์ของมีซม กับความยั่งยืนด้านสิ่งแวดล้อมหรือยัง
ยังเลยค่ะ
ฉันขอให้ทำตั้งนานแล้ว ยังไม่เสร็จอีกเหรอ
ขอโทษค่ะ
- เร่งมือด้วย - ได้ค่ะ
วันนี้หมอนั่นอารมณ์ดีจัง
แฮปปี้สุดๆ เลย
มันมีผลด้วยเหรอครับ
ออกดอกได้ด้วยหรือเปล่า
ได้สิคะ
ปีนี้น้องต้นนี้จะงานยุ่งทีเดียวนะ
ถ้างั้น…
ถ้าจะฟังต้นไม้ของผมต้องทำยังไงบ้างเหรอ
ก่อนอื่น น้องต้องการแสงแดดเยอะๆ
ประมาณวันละหกถึงสิบชั่วโมง
แล้วน้องก็ชอบอากาศอุ่นๆ
วางไว้ในที่ที่ลมโกรกจะทำให้น้องชื้นน้อยลง
อย่าเฉาอยู่ตามลำพังอีกนะ
ถ้าอยากพูดอะไรก็บอกฉัน
ฉันสัญญา…
ฉันจะตั้งใจฟัง
(ต้นทับทิม)
ลุกเดี๋ยวนี้เลย
อะไร มีอะไร
- เรามีที่ต้องไป - ไปไหน
- ไม่มีเวลาแล้ว เร็วเข้า ลุกสิ - ฉันไปสภาพนี้ไม่ได้
- ไม่เป็นไร - นายใส่สูทนะ
- แล้วไง - ฉันไม่ได้สระผม
ไม่ต้องสระหรอก
- จะบ้าเหรอ ไปไหนอะ - ไม่มีเวลาแล้ว
นี่
- มาเร็ว - เรามาที่นี่ทำไม
เรามาที่นี่ทำไมน่ะ
คุณซงฮยอนจุน
ชเวซึง
รอตรงนี้ ฉันไปก่อน
อย่าบอกนะว่าคุณมาส่งผม
พาซอกรยูมาด้วยเหรอ
เพราะงี้ถึงส่งข้อความมาไม่ใช่เหรอ
นี่ซงฮยอนจุนนะครับ
เที่ยวบินผมออกเดินทางตอนสี่ทุ่มคืนนี้
ฝากดูแลซอกรยูด้วย
ที่จริงผมก็หวังอยู่
แต่ใครจะรู้
คุณรู้เบอร์ผมได้ไง
ผมถามประธานยุน แล้วเขาก็ให้ผมมา
พี่มยองอู เอาจริงดิ
ผมจะพาซอกรยูมา คุณจะได้บอกลา
ผมให้เวลาคุณนานๆ ไม่ได้
พูดสั้นๆ ง่ายๆ ล่ะ
อย่าเข้าใกล้เกินไปด้วย
ผมจะจำไว้
แล้วก็ขอบคุณ
ที่คอยอยู่…
เคียงข้างเธอเมื่อตอนนั้น
ไปสิ
ชเวซึง
ฉันมันคนหยุมหยิม ไม่รู้จักโต และใจร้อนกว่าที่เธออาจจะคิด
แต่ฉันคิดว่านี่คือสิ่งที่ควรทำ
ไปเถอะ
เราบอกลากันแล้วแท้ๆ เขาเล่นใหญ่ไปหน่อย ว่าไหมคะ
แต่ผมก็ซาบซึ้งใจอยู่ดี
ฉันคงแต่งตัวมาดีกว่านี้ถ้ารู้ว่าจะมาที่นี่
ฉันดูไม่จืดเลยทั้งที่เราเจอกันครั้งสุดท้าย
คุณสวยมากนะ
ผมไม่เคยเห็นคุณเจิดจ้าขนาดนี้มาก่อน
ขอบคุณค่ะ
แล้วก็ขอบคุณสำหรับทุกอย่างด้วย
ผมสิต้องขอบคุณมากกว่า
เราควรจับมือกันเป็นครั้งสุดท้ายไหม
ผมรู้ว่ามีคนมองอยู่ แต่ผมว่าคงไม่เป็นไร
ไม่เอาน่า
ขอให้มีความสุขนะ
อย่าป่วยอีกล่ะ
ค่ะ คุณฮยอนจุนก็ด้วย
หวังว่าคุณจะเจอคนดีๆ นะคะ
ดูเหมือนคุณจะเจอแล้ว
ผมไม่ชอบเขาจริงๆ
แต่เขาก็ใช้ได้นะ
ผมไปนะครับ
ทำอะไรน่ะ
ในนี้มันร้อน
ฝากเสื้อไว้ก่อนได้ไหม
เห็นฉันเป็นราวแขวนเสื้อเหรอ
ฝากก่อนเถอะน่า
อยู่แบบนั้นสักแป๊บเถอะ
(ขึ้นเครื่อง)
(ลอสแอนเจลิส)
ฉันร้องไห้อยู่นานใต้ความเอาใจใส่ของซึงฮโย
หลังจากนั้นสักพัก
ฉันก็โผล่ออกมาพร้อมกับตาบวมๆ
แล้วเดินออกจากประตูบานนั้นไปพร้อมกับเขา
(หมีในถ้ำ)
(ปากถ้ำ)
คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี