LOVE NEXT DOOR
Parang ibinigay mo lahat sa cake na 'yan.
O imahinasyon ko lang?
Hindi, tama ka.
Pinaghalo ko 'yong harina't asukal.
Sabi na nga ba. Gusto mo ng A Plus.
Pero di ba, di natin mauubos 'yan?
May kakain ng tira natin.
Ha?
Huli na tayo.
Grabe ang glow-up niya.
Nag-improve 'yong grades at kasikatan niya.
-Mo-eum? -Ano?
Ganyan ang nangyayari pag nai-stress sa eskuwela.
Nabulag na sila.
Ang hirap siguro.
Nakakaawa sila.
"Associate with."
Umugnay sa isang tao o bagay.
One's mind goes to something.
Napupunta ang iniisip sa…
Huwag kang magbasa habang naglalakad.
Matatapilok ka.
Kahit matapilok, basta matuto ng Ingles na salita.
Sino'ng pumipilit sa 'yo diyan?
Kasalanan mo 'to.
Isang taon ka pa lang nag-quit sa swimming, naungusan mo na 'ko.
Pang-apat na 'yong rank mo.
'Yon ba?
Nagpalaki ako ng halimaw.
Dapat ipinagtabuyan kita no'ng nagpaturo ka ng factoring.
Pero ano'ng magagawa mo?
Calculus at geometry master na 'ko.
Di ka magaling sa math.
May home economics class ka yata.
May natira kang cake?
Ano? Di pa sapat 'yong mga nakuha mo kanina?
Nakain ko lahat.
Ang takaw. Mapunta sana sa hita mo.
Sinusumpa mo ba 'ko bago ang senior year ko? Bawiin mo 'yon.
Sabi ko, bawiin mo.
Hindi lang ikaw. Magiging senior na rin ako.
Dati kang athlete, kaya di ka tumataba!
EPISODE 11 BELATED
'Yong mata ko.
May sheet masks yata ako sa ref.
Kinuha ko 'to sa likod.
Ngayon na 'yon.
Ano naman? Nasagot ko na siya.
Tapos na.
Hala.
Hoy! Sinabi ko nang huwag mong buksan 'yong bintana nang ganyan ang itsura.
Si Shrek ka ba?
Mint chocolate sheet mask 'to. Gusto mong mamatay?
Kainin mo na lang. Huwag mo nang ilagay sa mukha mo.
-Parang nag-lipstick ang baboy. -Wala akong pakialam.
Kahit makulong ako, papatayin na kita ngayon.
Seok-ryu, kain na!
Punta rin ho ako, Tita Mi-suk!
Nakakalokong tingnan.
-Huwag mo 'kong subukan. -Hay!
Maghiwalay na tayo.
Ano?
Gusto ko ng divorce.
Divorce?
Biglaan 'yan.
Napag-isipan mo ba 'to nang maigi?
Lagpas 20 taon ko nang pinag-isipan.
Hindi nakakagulat na nauwi tayo sa ganito.
Habang kasal tayo, mas marami tayong oras na magkahiwalay kaysa magkasama.
'Yan ay…
Oo, tama ka.
Talagang mauuwi sa ganito.
Hintayan na lang na may unang magsabi.
Saka na natin pag-usapan ang detalye.
Masyado na 'kong pagod.
Ni hindi siya…
nagtanong kung bakit.
Di ka pumasok.
Naka-off ako ngayon.
Di ba sabi mo, may sasabihin ka sa 'kin?
Mare-reassign ako.
Saan?
Sa Africa.
Sabihin mo lang pag handa na 'yong papeles.
Okay.
Kailan sasabihin kay Seung-hyo?
Kain na.
Alam kong luto ko, pero masarap 'to.
Hindi ba sobra 'to?
Dapat may sariling mangkok. 'Yong laway natin.
-Barbariko. -Ikaw talaga.
Ano naman? Pamilya tayo.
Maglinis ka nga muna ng kuwarto mo.
Ikaw ang nabubuhay sa kulungan ng baboy.
Ano'ng sabi mo, orangutan?
Salamat, Tita Mi-suk.
-Nagpapasalamat din siya. -Hoy!
Wow, ang sarap.
Daig 'yong Michelin restaurant na napuntahan ko.
-Talaga? -Opo.
Di ko alam kung sino 'yon, pero mas magaling ako, di ba?
Ano? Kilala mo si Michelin?
Mi-suk!
Nagbibiro ka.
Nagsinungaling kang magaling ka dati sa school, 'no?
Sabi mo, kasintalino mo si Hye-suk, pero nauungusan ka lang, di ba?
Huwag ka na nga lang kumain.
-Ma. -Ano?
-May beans ho 'to? -Nilagyan mo nga?
Hindi, may beans na 'yong bigas.
Ayoko nga sa beans.
Seok-ryu, nakakabuti 'yan sa 'yo. Kainin mo na.
Salbahe ka!
Hay, ang ingay mo.
Kinain mo lahat ng itlog.
Pa, kailangan ko ng protina.
Mas kailangan ng tumatanda mong tatay ang protina, salbahe!
Huwag nga kayong maingay.
-Ma? -Ano?
Dilis ba 'tong nangunguya ko?
-Dilis? -Inubos ko 'yong mga tirang side dish.
Matinding kasalanan ang paglalagay ng dilis sa bibimbap!
Ang hirap ding kainin. Ang liliit.
Akin na lahat ng kutsara, maliban kay Seung-hyo.
Huwag kang ganyan.
-Teka. -Pinaghirapan ko 'to.
Salamat sa pagkain.
-Uy. -Ano?
Dong-jin, buti't kumakain ka ng pagkain at di shake lang.
Iinom ako mamaya.
Uy, kainin mo 'tong beans.
Kailangan mo rin ng protina.
Binibigay sa 'kin lahat ng ayaw mo, 'no?
Ba't ka nag-aaral ng French?
French cookbook 'to. Maganda 'yong drawings, kaya binili ko.
Pero wala akong alam sa sinasabi.
Veal stew ang blanquette de veau.
Sikat na pagkain sa France.
Uy, nakakapag-French ka pa?
Kaya ko pa ring basahin 'yan.
Ba't di ka nagpi-French dito?
Dapat ko bang ibungad sa mga tao,
"Bonjour, mademoiselle"?
Kadiri naman 'yan.
Baka tapusin ko'ng pagkakaibigan natin.
Uy. Pakibasa naman 'to.
Ang kapal niyan. Di ako matatapos.
Hindi lahat. Kaunti lang.
Ito muna ang basahin mo.
Nakakatamad naman.
Ang blanquette de veau
ay pagkaing sumisimbolo sa French na estilo ng lutong-bahay.
Karaniwang mga sangkap ang gamit, at madaling lutuin.
May sopistikadong lasa ito pag luto na.
"Rooster in wine" ang ibig sabihin ng coq au vin.
May manok at mga gulay na ibinabad sa alak, isa 'tong
tradisyonal na pagkaing French.
Bale… Nagising ako,
tapos, ang lapit ng mukha mo sa 'kin.
Pero biglang nagka-rainbow dito.
Ang ganda. Di ko napigilang hawakan.
Ang init.
Ha?
Hay, muntik na 'kong magka-heatstroke dahil sa pagbo-volunteer.
Pinabasa mo sa 'kin 'yong libro, tapos, nakatulog ka?
Dahil 'yan sa…
Pasabi sa nanay mong maglalagay ako ng karang dito.
Ba't biglang nagka-rainbow do'n?
Saan galing 'yong liwanag?
Kakaiba 'yon.
Uy!
Uy, okay lang ba ang bungo mo?
Nabasag ba?
Ano 'yan?
Ano'ng ginagawa mo? Okay ka lang?
Hay, huwag ka ngang iyakin.
Kakaiba 'yon.
Uy.
Sinasabi ko 'to bilang on-site medical professional.
Aayos ka. Di ka mamamatay.
Pag nagka-aftereffects, tatawag ako sa 119… Hindi.
Ipahuhuli kita sa pulis.
Parang kanina mo kailangan ng pulis.
Ano'ng sabi mo?
Namumula kanina 'yong mukha mo.
Ano?
May nangyari ba kay Seok-ryu?
Walang nangyari.
Hay. Na-excite ako sa wala.
Okay lang ba si Seok-ryu kahapon? Dinig ko, umalis na si Hyeon-jun.
Masyado ba 'kong umiyak?
Mukha ba 'kong may pinagsisisihan?
Kaya ba di niya binabanggit 'yong gatas?
Umiyak siya nang malala. Ayaw ko siyang ma-pressure.
Parang maling pilitin siyang sumagot.
Bale, umaatras ka na naman?
Ang dami na niyang iniisip. Ayaw ko nang dumagdag.
-Inumin mo. -Hindi na, salamat.
Inumin mo na lang.
Mas refreshing 'to kaysa sa beer pag malungkot ka.
Gagaan ang pakiramdam mo.
Hala.
-Okay ka lang ba? Sorry. -Sinadya mong kalugin.
Naku naman.
Okay ka lang ba?
Mukha ba 'kong okay?
Sorry.
Refreshing nga.
Oo nga.
Kung may ganyan lang para sa inyo ni Seok-ryu,
wala nang aalalahanin.
Magiging refreshing, sariwa, at malinis ang mga bagay.
Ano'ng ginagawa mo?
Uy.
-Uy. -Hindi.
-Hala! -Ano 'yon?
Uy… Sa'n ka pupunta?
Mo-eum!
Hay.
Mr. Kang.
Mr. Choi.
Nasabi ko na noon,
pero mabait talaga siya.
Alam ko.
Gusto mong umupo?
May pupuntahan ako, pero puwede akong umupo saglit.
Heto.
-Mukhang init na init ka. -Oo.
Ano,
matagal kitang di nakita kaya parang…
medyo nakakailang.
Oo, para sa 'kin din.
Pero kaibigang kapitbahay ka pa rin.
Isa pa, magkaedad tayo.
Nakinig ka pa sa mga problema ko.
Paano kung wala nang mga pormalidad?
Mukhang ayos 'yan.
Bale, tawagin na lang natin sa pangalan ang isa't isa?
Sige. Hindi, teka.
Oo, Dan-ho.
Okay, Seung-hyo.
-Balik na ba tayo sa dati? -Ayos 'yan.
Oo. Di ba?
EXPIRATION DATE JUNE 29
CHOISSEUNG
Lagpas na sa petsa.
Tapos na.
DAEHAN MILK
Tama 'yan.
May natanggap akong personal request.
Magbubukas ng bookstore ang pianist na si Ko Sang-hee.
Sikat na sikat siya, di ba?
Oo.
Ba't gusto ng pianist ng bookstore?
Dati pa siya mahilig magbasa. Pangarap niyang magbukas ng sarili niya.
Puno ng bulaklak 'yong lugar.
Gusto niya, di lang basta bagay do'n
kundi 'yong may special theme din.
Meron bang may idea? Kahit anong maganda? Sige na.
-Nasaan 'yon? -Sa Taebaek, Gangwon Province.
Pa'no kung maging musika 'yong building?
Ano?
Gagawa tayo ng building na bumubuo ng tunog.
Gagamitin natin 'yong hangin para maging instrumento ang building.
Bookstore na tinayo para sa pianist.
Pero posible ba talaga 'yan?
May peligrong…
Sa ibang bansa, nagamit na sa design 'yong tunog.
Hyeong-chan, pupunta ka ba sa site?
-Opo. -Bilhan mo 'ko ng recorder.
-Recorder po? -Oo.
Nakakita na 'ko.
Pag tinakpan 'yong ilang butas sa recorder, mag-iiba ang tono.
May paraan para makalkula 'yon.
Patutugtugin ko muna
at titingnan kung pa'no ia-apply sa building.
Taebaek, Gangwon Province.
Naku.
Tingnan n'yo 'yong mata niya. Dalang-dala siya.
Gusto ko 'yang ganyang mata.
Poging baliw na humaling na humaling sa trabaho.
Cute na baliw, nahuhumaling kay Seung-hyo.
-Aalis na 'ko. -Okay.
-'Yong recorder, ha. -Opo.
Hello?
Seung-hyo, puwede ka ba mamayang gabi?
Ano po? Bakit?
Mag-dinner tayong pamilya.
Sige po.
Okay.
Magpapa-reserve ho ako. Okay.
Kita ho tayo mamaya.
ILAGAY SA ROUX ANG BEEF BROTH
Akala ko, nasa trabaho ho kayo. Kaya ginamit ko muna ang kusina.
Ano'ng niluluto mo? Ang bango.
French na pagkain. Ginagaya ko lang po.
Ganyan mo kagustong magluto?
Opo.
Mas sinusubukan, mas gusto kong gawin.
Masaya't exciting.
Mas gusto ko pa ring huwag mo na 'tong gawin.
Sa malusog pa lang, mahirap na. Di ko alam kung pa'no mo kakayanin.
Gano'n din ang tingin ko.
Bawal ma-stress ang tiyan mo.
Sa panonood pa lang sa tatay mo, kita mo nang mahirap.
Naiintindihan ko po kayo.
Pero aalagaan ko ho ang sarili ko.
Di ako magpapalipas ng gutom, at mag-eehersisyo ako para lumakas.
Di ho 'ko magkakasakit.
Tumigil ka agad pag humirap.
Tama 'yan.
Pag humirap, tumigil ka na lang at magpahinga.
Tingin mo, di ka namin kayang alagaan?
-Di ba, honey? -Ang galing mo.
Na-touch naman ho ako.
Nag-promise ka, Ma. Aalagaan mo 'ko.
Okay.
Magpahinga ka, at pag nabagot ka, magtrabaho ka.
May Saemsong Electronics.
-May Kekeo rin. -'Yan na naman siya.
-Talagang 'yan na naman. -Di ba?
'Yan ang kilala kong nanay. Naninira ng mood.
Sinasabi ko lang.
Kung mabagot ka lang naman.
-Honey, ano'ng lasa? -Masarap.
Talaga? Patikim.
Yeon-du, may nangyari ba sa kindergarten kanina?
Parang malungkot ka.
Sabi ho kanina ni A-ron sa 'kin,
wala akong nanay.
Kaya ka pala nalungkot.
Ano'ng ginawa mo?
Ginawa ko ho ang tinuro n'yo.
Sabi ko, di lahat ng pamilya ay may nanay at tatay.
Sabi ko, gawa-gawa ang ideolohiya
tungkol sa dapat na "normal na pamilya".
Ang galing ng ginawa mo.
Pero tanga sila, kaya di nila alam kung ano ang ideolohiya.
Pa, sigurado kang puwede kang umuwi nang maaga?
Na-injure 'yong likod ng babysitter mo, kaya di siya makakarating.
Wala akong magagawa hanggang makahanap ng bago.
Kailan magkakaroon ng bago?
Ewan. Wala pang nag-apply.
Paano kung…
ako na lang?
Ms. Jae-suk!
Uy, Mo-eum.
-Mo-eum! -Uy, Yeon-du.
Mabuti't nandito ka na.
Pakibantayan muna 'yong opisina.
Kakain kami ni Yeon-du ng ice cream.
Hindi na ho. Ako na ang bibili.
Hindi, gusto ko siyang bilhan. Tara, Yeon-du.
-Okay po! -Sasama rin ako.
Gusto ko ho talagang sumama!
Ang overprotective ng tatay mo.
Sigurado kang may tiwala ka sa pag-aalaga ko sa kanya?
Sino'ng mag-aalaga? Ikaw?
Oo, tagapag-alaga na ako ni Yeon-du mula ngayon.
Hindi na ho talaga kailangan.
Ano ba? Para saan pa ang kapitbahay?
Nandito tayo para magtulungan. Maghintay ka muna dito.
-Babalik ako. -Bye.
-Tara. -Ma.
-Yeon-du…
Ma…
Pasensiya na no'ng nakaraan!
'Yong nangyari kay Seok-ryu…
at no'ng narinig ko ang kuwento mo, nadala ako ng emosyon.
Parang sandaling pagkabaliw.
Sorry din.
Kahit gaano kabiglaan,
dapat naiwasan ko.
Ano…
Okay.
Ano…
Ako ang mas may kasalanan.
Pa'no kung isipin na lang nating pareho tayong may kasalanan?
-Sang-ayon ako. -Okay.
-Ayos. -Oo.
Okay.
-Isa pa… -Ano?
Di ko tinanggap ang alok ng nanay mo kay Yeon-du.
Hindi, okay lang.
Sa pagitan n'yo na 'yan ng nanay ko.
Huwag mo 'kong alalahanin.
Salamat. Bibilisan kong maghanap ng bagong babysitter.
-Pa! -Uy.
Pa, binilhan niya ho 'ko ng maraming ice cream.
Ang suwerte mo. Nagpasalamat ka ba?
Binuksan ko 'yong air con. Ba't ang init?
Sobrang init. Ano'ng meron?
Kumusta 'yong pagkain?
Dinala ko 'yong kliyente ko dito dati.
Nagustuhan ko.
Oo, masarap.
Oo, masarap nga.
Buti naman.
Mahirap magpa-reserve dito.
Buti na lang at may nag-cancel, kaya may nabakanteng mesa.
Gano'n pala.
Ang totoo, niyaya ka naming mag-dinner dahil may sasabihin kami.
Ano ho 'yon?
Na-reassign ako.
Gano'n pala.
Kailan ho kayo aalis? Gaano katagal?
Sa Africa. Medyo matatagalan.
Africa…
Kung kaya ko, bibisita 'ko.
Masaya kung makakasama ka, Pa.
Seung-hyo.
Magdi-divorce na kami.
Ano?
Matagal na kaming nagkasira.
Wala nang puntong pilitin pa naming magsama.
Tingin namin, pinakamakakabuti sa lahat na tapusin na 'to.
Seung-hyo, sorry lang ang masasabi ko.
Sana maintindihan mo.
Ano'ng dapat kong intindihin?
Buhay n'yo naman 'yan.
Huwag n'yo 'kong intindihin. Gawin n'yo ang gusto n'yo.
Sorry. May nakalimutan akong urgent.
Aalis na ho ako.
Pupunta ka talaga sa Africa?
Wala kang pakialam sa 'min ni Seung-hyo?
Ikaw ang walang respeto sa trabaho ko.
Kainti-intindi ba ang ilang taon mong iiwan ang pamilya mo?
Pamilya?
Wala kang karapatang sabihin 'yan.
Halos sa ospital ka na nakatira't di na umuuwi.
No'ng nasa France kami ni Seung-hyo, isang beses mo lang kami binisita.
Kaya sinasabi ko ngayong sa Korea ka muna!
Hay.
Pag-usapan natin ulit sa susunod.
-Hello? -Ako 'to.
Puwede tayong mag-usap?
Hindi, sorry.
Tatawagan kita mamaya.
Oo, sorry. Bye.
-Sino 'yon? -Katrabahong makakasama ko.
May work call ako.
Sigurado kang trabaho lang? Walang ibang rason?
Ano'ng sinasabi mo?
Puwede ka namang ma-assign sa iba.
Pero do'n pa sa may gera at terorismo.
Ba't gustong-gusto mo sa delikado?
Dahil may mga Korean do'n.
Ba't ko gagawin 'to kung komportable lang ang gusto ko?
Bale, tawag ng tungkulin lang?
Kaya magiging ganyan katigas ang babaeng may anak?
Seryoso! Tama na! Sawa na 'ko sa ganito!
-Hye-suk! -Ano?
Gusto mo, sa bahay lang ako, mag-alaga, at gawaing-bahay?
Dapat nagpakasal ka sa susuportahan ka at di sa 'kin.
'Yan na ang masasabi mo?
Dapat di na lang kita pinakasalan.
Hindi, dapat wala na lang si Seung-hyo.
-Uy! -Itinali mo 'ko!
Ikinulong mo 'ko sa pamamagitan ng bata!
Kung wala si Seung-hyo,
di 'to mangyayari sa 'kin.
Mahal ko si Seung-hyo,
pero di ko kayang nanay lang ako.
Seung-hyo.
Simbolo ng Provence region ang ratatouille.
Lagyan ng herbs at olive oil ang talong, zucchini, bell peppers, at kamatis.
Pakuluan hanggang maging nilaga.
Maganda ang Ratatouille.
Aalis na 'ko.
Sige lang.
CHOISSEUNG
Ba't tumatawag siya nang ganito ka-late?
Hello?
Sorry?
Uy, Choisseung.
-Uy, bangon. -Okay.
Ikaw ba 'yong nakausap ko sa phone?
Opo.
Umiinom mag-isa kanina 'yan at nakatulog na.
Sabi na nga ba, mangyayari 'yan.
Mukha siyang problemado. Inom siya nang inom habang umiiyak.
Ginising ko siya, pero ayaw magising.
Ano'ng magagawa ko?
Pinindot ko ang unang nasa speed dial niya, at ikaw 'yon.
Salamat ho sa pagtawag.
Uy, tara na.
Bumangon ka.
Di pa siya nagbabayad.
Ano?
Niloloko mo ba 'ko?
-Hay. -'Yong wallet mo?
Magkano ho?
Hay. Nag-order ka ng dalawa, tapos, di mo kinain.
Di ko na kaya!
Kahit pa buhay ko ang nakasalalay!
Kahit dito ka na lang matulog
o mahimasmasan ka't umuwi, bahala ka.
Pagod na pagod na 'ko.
Di ako uuwi.
Uy, gising ka na?
Sabi ko, di ako uuwi.
Huwag ka nang malasing.
Dito ka na matutulog?
Uy.
Kanina,
nag-dinner kami
ng nanay at tatay ko.
Ano naman?
Ano…
Unang beses 'yon mula no'ng gumraduate ako sa college.
Lagi n'yong ginagawa 'yon ng pamilya mo.
Lagi kayong sabay kumakain.
Pero sa 'kin,
'yon ang pinakamahirap gawin.
At nagawa ko kanina, pero…
Huwag na nga lang.
Ni di kami natapos kumain.
Uy.
Tuwing nando'n ako sa bahay n'yo,
laging may nakakainggit.
Family picture n'yo.
Sa bahay namin,
lahat, meron…
maliban do'n.
Hindi lang 'yon.
Mukhang nasa 'min lahat.
Pero walang kahit ano.
Choisseung.
Magdi-divorce na 'yong magulang ko.
Ha?
Dati pa 'ko takot…
na mangyari ang araw na 'to.
Noong six o seven ako,
at noong 18 na 'ko…
Pero…
ngayon, 34 na 'ko.
Mas late kaysa sa inasahan ko.
Pero natatakot pa rin ako.
Kahit malaki na 'ko ngayon,
ba't ang sakit pa rin na magdi-divorce sila?
'Yong nanay at tatay ko…
Alam kong may sarili silang buhay.
Pero…
Sa halip na maging masaya nang magkahiwalay…
sana masaya na lang silang magkasama.
Di ka na ba lasing?
Ano'ng nangyayari?
Ano'ng nangyari?
Ano'ng ginagawa mo dito?
Ba't ako nandito?
Akin na.
-Alin? -Pamasahe at bayad sa gamot.
Hinila kita papunta rito galing sa tent bar
at muntik na 'kong mabalian.
Isa pa, 47,000 won ang bill mo. Akin na.
Okay, babayaran kita.
-Ngayon na ba? -Huwag na nga.
Masakit ba ang ulo mo? Gusto mo ng tubig?
Oo, sumasakit ang ulo ko.
Nasaan 'yong tubig? Ba't ka…
Uy, di mo pa 'to tinatapon? Expired na 'to.
Sasakit ang tiyan mo dito.
Tama ka.
Nakalimutan kong itapon.
Tanda kong uminom ako.
Pero wala akong ginawang katangahan, di ba?
Muntik ka nang may gawing katangahan.
Ano?
Sabihin mo sa nanay at tatay mo
ang nararamdaman mo.
Wag ka umiyak mag-isa na parang no'ng seven ka, no'ng umalis ang nanay mo.
"Huwag kang umalis." Ba't mahirap sabihin 'yon?
Tara na. Di na 'ko lasing.
Kinulit mo 'kong sandalan kita.
Pero ba't di mo 'ko sandalan?
Sinandalan kita.
Ano?
Dinala mo 'ko rito.
Ang lakas mo. Ipinanganak ka nang ganyan.
Dapat iniwan na lang kita sa kalsada para mamatay, ikaw…
Ayusin mo 'yong kuwelyo mo, tanga.
Dahil 'yan sa 'yo.
SEOUL FAMILY COURT
Aabot pala ng isang buwan ang mandatory waiting period.
Kailangan nating pumunta ulit sa korte. Pa'no 'yan?
Magta-time off ako at babalik.
Umuulan.
May payong ako.
No'ng kasal natin at no'ng nagpa-register ng kasal,
umulan din.
Oo nga.
Kaya akala ng lahat, masaya tayong magsasama.
Pa'no tayo umabot sa ganito?
Kaunti lang naman ang away natin.
Ni wala tayong oras mag-away.
Sinisisi mo ba 'ko?
Sinisisi ko ang sarili ko.
Kunin mo na.
Hindi, teka…
Siguradong may isa man lang.
Ha? Bukas ka aalis?
Gano'n na nga. Urgent 'to.
Pero, gano'n pa rin,
di naman kailangang biglaan.
Teka, tatawagan ko si Jae-suk at In-suk.
-Papupuntahin ko. -Di na.
Please! Huwag na tayong gumawa ng eksena.
Kakikita ko lang din sa kanila.
Babalik ako agad.
Oo, pero…
Heto. Cosmetics 'yan. Bigyan mo rin ang iba.
Galing 'yan sa France.
Maglagay ka nang marami, at huwag kang tatanda habang wala ako.
Salbahe ka.
Tumawag ka lagi pagdating mo ro'n.
Tawagan mo 'ko pag nag-crave ka ng kimchi at gusto mong mag-Korean.
Tawagan mo 'ko pag may problema, ha?
Oo na.
Ba't nga biglaan?
Tita Hye-suk.
Seok-ryu, nandito ka pala.
-Akala ko, di kita makikita. -Ako rin po.
Malulungkot ako pag bigla kang umalis.
Seok-ryu, ang dami mong pinagdaanan.
Pero di ako nag-aalala sa 'yo. Alam kong kaya mo 'yan.
Nagpapasalamat ako sa lagi mong pag-aalaga kay Seung-hyo.
Kumustahin mo siya lagi habang wala ako, ha?
Sige na. Bye.
Hay. Aalis na 'ko. Bye.
Tita Hye-suk.
Hindi ho okay si Seung-hyo.
Si Seung-hyo ho…
bata pa lang, lagi nang naghihintay sa nanay niya.
Para ho siyang bata sa di matapos-tapos na taguan.
Nagtago siya para walang makakita sa kanya.
Pero tingin ko ho, hinihintay niyang mahanap siya ng nanay niya.
Salamat sa pagsasabi sa 'kin.
Nandito na ang paramedics. Nasa'n ang pasyente?
May octopus na naipit sa lalamuman ko!
Naipit sa lalamunan mo. Kailangang matanggal.
Ibuka mo'ng bibig mo.
Kumain ng nakakalasong kabute!
Ba't siya kumain no'n?
Dito!
Nakagat siya ng blue-ringed octopus!
Blue-ringed octopus sa putikan?
Ano'ng gagawin ko?
Di ko kayang mag-isa 'to.
MAHAL KO KAYO, MUDFLATS
Dan-ho?
MFM
Mudflat Man!
Ikaw na sa nakakalasong kabute.
Ako sa octopus.
Mudflat Man. May blue-ringed octopus pa tayo.
May venom na may tetrodotoxin ang blue-ringed octopus.
Ilipat na natin siya.
Imposible lahat 'to kung wala ka, Mudflat Man.
Baliw ka.
Baliw na talaga 'ko.
Oo, nasiraan na 'ko.
Yeon-du!
Mo-eum!
Dito ka muna sa 'min mula ngayon?
Dapat ginising mo 'ko.
Dinig ko po, nagtrabaho ka kagabi at kaninang umaga lang umuwi.
Dapat ho matulog ka nang mahimbing para makaligtas ng mga tao.
Ikaw lang ang nag-aalala sa 'kin.
Pero nasa'n ang nanay ko? Ba't ka mag-isa?
Nandito ako.
-May pupuntahan ka? -Oo, at sasama ka.
Yeon-du.
Pag nasa bathhouse ka, dapat may seaweed soup at sikhye.
Karunungan 'yan mula sa nakatatanda.
Tandaan mo 'yan.
Huwag mo ring kalimutan 'tong stone-cooked eggs.
Oo nga.
Ipagbalat kita?
Kaya ko po.
Hay, ang talino niya.
Ms. Do! Dito!
Hala! Uy!
Teka, babalik ako.
Hay, di ako makapaniwala dito!
Nandito kayong lahat!
Marunong ka.
Nadikdik mo masyado.
Gusto mo ba ng itlog o chips?
-Chips po. -Chips? Okay.
Heto na! Whoosh!
Ang sarap!
Yeon-du.
Gusto mo makakita ng astig?
Sige po.
Madalas, pag nasa bathhouse ka,
dapat gawin 'to, pero nakalimutan ko.
Heto.
Ta-da! Towel hat na ulo ng tupa!
Ay! Ang cute mo!
Tingnan mo. Meron din siya.
Ang gana mong kumain.
Ipagbalat kita ng itlog?
Di ako tumitingin dahil dito.
Ano?
Tumingin ako dahil may nanay siya at naiinggit ako.
Wala akong nanay.
Anong wala kang nanay?
Sa maganda mong mukha,
nakikita ko ang nanay at tatay mo.
Yeon-du.
Lahat ay doon ang punta.
Mas maaga lang umalis ang nanay mo.
Maaga ring umalis ang tatay ko.
Bilang kapalit, binigyan niya 'ko ng maraming kaibigan para di ako malungkot.
-Talaga po? -Oo.
Baka nagkasalubong doon ang nanay mo at tatay ko.
Kaya no'ng naghahanap ka ng crop circles,
baka pinagtagpo nila tayo
para magkasama tayong magsaya.
Para maging magkaibigan tayo!
Masaya ho akong kasama ka.
Ako rin.
Mula ngayon, magsasaya na tayo lagi.
Araw-araw tayong maging masaya.
Okay po.
Okay. Kung simulan na natin ang pagsasaya?
Magbabalat ako.
Di kita nakikita.
Ilang araw kang di umuwi.
Opo.
Umuwi ako para kumuha ng damit. Aalis na 'ko.
Ano lang…
Aalis na 'ko bukas.
Okay po, ingat.
Tatawag ako lagi.
Tatawagan at ite-text kita.
Katapusan ng taon ang birthday mo…
Di na ho kailangan.
Pag naririnig ko 'yan no'ng bata ako, nag-aabang ako.
Naghintay ako.
May mga araw noon na kailangan kita.
Pero hindi na ngayon.
Seung-hyo.
Ano'ng ginagawa mo?
Ba't ka nasa opisina ko at nakaupo nang ganyan?
Ba't dito ka naligo? Nandito ka ba magdamag?
Busy ako sa trabaho.
Pero ba't ka nandito? Ano na?
May ibibigay ako.
Uy, Seok-ryu!
Di pa 'yan luto. Bawal kainin.
Gusto mong maospital?
Magletsugas ka.
Dong-jin, tama na sa katatakbo.
Ang init.
-Kailangan bang sa rooftop kumain? -Apoy sa apoy dapat ang labanan.
At maganda dito. Pati 'yong panahon.
Pero Gyeong-jong, sobrang laki na ng eye bags mo.
Oo nga. Mukha siyang raccoon.
Iisipin nilang kaibigan ka nila.
Galing ako sa night shift.
Hay, di ba dapat matulog ka?
Inaya ka pa namin.
Hindi, ayos lang.
Oo, hindi lang tulog ang gamot sa pagod.
Dapat magsaya kasama ang pamilya.
Gano'n mag-relax.
Oo, tama ka. Masayang magsalo-salo nang ganito.
Di raw kayo makapagbakasyon dahil sobrang busy.
Isipin n'yong bakasyunan 'to, okay?
Honey, mag-picture tayo. May film pa tayo, di ba?
-Huwag na. Ba't pa magpi-picture? -Hindi, remembrance 'to.
-Ang ganda mo rin. -Di na.
-Basta mag-picture na lang. -Nakakatamad.
-Seung-hyo, tabi ka sa magulang mo. -Tara.
Isa lang para may remembrance.
Okay.
Hay, mukha kang miserable.
-Tama ba 'to? Kumakain tayo. -Ngiti na. Magdikit kayo.
Uy, ngiti na!
-Seung-hyo. -Okay. Ngiti na.
One, two, three. Cheese! 'Yan.
Naglinis ako ng kuwarto,
at bigla ko 'yang nakita.
Salamat.
Meron ka na rin. Ng family picture.
Uy. Sigurado kang ayaw mong ihatid ang nanay mo sa airport?
Anong oras ang flight?
Ewan.
Alam kaya ng tatay mo?
Tatawagan ko.
PAPA
Hello, tatawagan pa lang sana kita.
Ha?
Talaga?
Pa.
Ano'ng nangyari?
Katatawag lang din sa 'kin.
Nakita namin ang maleta ni Seo Hye-suk sa terminal.
Dinala muna sa lost and found center.
Tapos, dinala dito dahil may Foreign Affairs tag.
Ngayon ang alis niya. Papunta na siya sa airport.
Gano'n ba?
Tatawagan ko siya.
Sinubukan na rin namin siyang tawagan.
Nandito yata ang phone niya.
-Officer Kim? -Po, sir?
Sandali lang.
Kung nawala niya 'tong maleta at phone niya,
malaking problema, di ba?
Nasa phone niya lahat ng contacts niya.
Alam n'yo ang combination ng lock?
June 17 ang birthday niya.
Di gumana. 'Yong sa 'yo at sa tatay mo.
Okay.
Bumukas!
Ano 'yong mga number?
Wedding anniversary nila.
Nasaan kaya siya?
May ibang pang-contact sa kanya?
SE-HWAN
Uy. Dumating ka na?
Hello?
-Sino 'to? -Si Choi Gyeong-jong.
Hello.
Mamaya ko ipapaliwanag kung ba't nasa 'kin ang phone ng asawa ko.
Alam mo ba kung nasaan siya ngayon?
-Ha? -Dumating ba siya sa airport?
Airport?
Aalis sana siya para sa bagong post.
Ewan kung kailan ang flight.
Anong bagong post?
Nagdesisyon siyang mag-retire. Di mo ba alam?
Ha?
Mukhang di niya sinabi sa 'yo.
Ewan kung dapat ko 'tong sabihin,
pero kakaiba ang ikinikilos ni Hye-suk lately.
Ba't may mga bulaklak?
Para i-celebrate 'yong retirement at sipag mo.
Sino'ng magre-retire?
-Ano? -Ay.
Gusto ko ang amoy ng lily of the valleys.
Pero sino'ng magre-retire?
Ano…
Muntik ko nang makalimutan. Kailan mo 'ko ire-reassign?
Makikipag-meeting ako sa ministro pag di mo pa sinabi.
Hye-suk…
Ano'ng ginagawa mo? Nakakatakot.
Ang gaganda nila.
Sinabi ko sa kanyang di na siya mare-reassign.
Malinaw ring tinanggap niya.
Pero di niya maalala 'yon.
Parang unang beses niyang narinig.
Kailangan ko siyang mahanap agad.
Alam mo ba kung sa'n siya puwedeng pumunta?
Ang sama niya.
Ba't siya umalis nang di nagpapaalam?
Pinanindigan niya ang pagiging Ice Princess.
Ba't basta nag-iwan ng regalo at umalis?
Sabi niya, sorry daw at tatawag daw siya.
Ibig sabihin, puwede na nating buksan?
Hindi ba 'yan Chatin?
Mahal 'yan.
Teka!
Uy, expert din ako sa cosmetics.
Cream ba 'to?
Basahin natin ang nakasulat.
-"Suble…" -Toner?
Tingin ko, sunscreen.
"Suble…"
Buwisit!
Hoy, lupain ng Hangul 'to!
Ba't sila gagamit niyang pakurbang mga letra?
Uy, tatawagan ko si Hye-suk mamaya.
Hindi, si Seok-ryu na lang pala.
Hay, ni di ko makita.
Ay. Uy, Seung-hyo! Seok-ryu! Buti't nandito kayo.
Tita Mi-suk, alam n'yo ho ba kung sa'n pumunta si Mama?
-Ano? -Patulong pong hanapin siya.
Pero ba't nabasag?
Nakita ko ho ito sa loob.
Hala.
Teka.
Saffron.
Ang dami mong iniinom na gamot at di mo alam 'yan?
Ano?
Hindi 'yan saffron.
-Sigurado kang hindi saponin? -'Yon nga.
Tingin ko rin, saponin.
May naiwan kang Ingles na magazine sa bag ko.
Magazine?
Di 'yon akin.
Sino'ng magre-retire?
Siguradong nandito 'yong phone ko.
Nakakalito talaga 'yong dalawa.
Oo. At pareho pa ng laki.
Mapagpapalit mo nga.
Nasa'n na 'yong maleta ko?
Ba't ako nandito?
Naku naman.
Magkausap kami kahapon.
Mamumundok daw para magpahangin.
Ewan kung saan 'yon.
Gajeongsan lang ang bundok na mapupuntahan ni Hye-suk.
'Yong templong pinuntahan namin noon.
Pa, dito.
Hello.
Sorry, pero nakita n'yo ho ba 'to?
Oo, nakita ko siya kanina.
Mag-isa siya.
Saan n'yo ho nakita?
Matagal siyang umupo ro'n.
-Salamat po. -Salamat po.
Kanina niya pa siya nakita, kaya mukhang umalis na siya.
Tara.
Isinulat 'to ni Mama.
Sulat niya 'yan.
Sa totoo lang, Katoliko ako.
Pero dahil may malasakit at awa si Buddha,
puwede mo bang tuparin ang hiling ko?
Sana di ko malimutan ang asawa't anak ko.
SANA DI KO MALIMUTAN ANG ASAWA'T ANAK KO
Mr. Choi, tingin ko ho, umalis na siya, kaya huwag ho kayong mag-alala.
Uy, Choisseung.
Pagbaba natin, maghanap din tayo sa restaurants, hotels, at iba pang terminal.
Okay.
Pa, sapatos 'to ni Mama.
Ano?
Sigurado ka?
Sigurado ho ako.
Tingin mo, may nangyari sa kanya?
Maghanap tayo dito sa paligid.
Pero papunta 'to do'n sa bangin.
At dumidilim na.
-Bababa ako. -Ako na.
Kung may emergency, mas kaya kong tugunan.
Tayong dalawa na lang ho.
Hindi, sa taas ako manggagaling.
Kayong dalawa, do'n kayo sa hiking trail.
Seung-hyo, pangako,
hahanapin ko siya.
Ingat po.
Hanapin na natin siya.
Uy, ingat!
Sorry.
Di natin kakayanin 'to.
Padalos-dalos ka. Talagang masasaktan ka.
Hawak-kamay tayo, at dahan-dahan.
Magiging okay din siya.
Siya ang pinakamatalino sa Lavender.
Oo nga.
Tara.
Hanapin na natin 'yong nanay mo.
Hye-suk!
Hye-suk? Hye-suk!
Hye-suk!
Hye-suk, gumising ka.
Hye-suk.
Gising ka ba?
Honey.
Naririnig mo ba 'ko?
Oo.
Salamat. Maraming salamat.
Nasaktan ka ba? May masakit ba sa 'yo?
'Yong binti ko.
Na-sprain 'yong ankle ko.
Dumilim na, at walang tao sa paligid.
Gusto kong humingi ng tulong, pero wala sa 'kin 'yong phone ko.
Ba't ka pumunta dito mag-isa?
Ba't wala kang sinabi sa 'kin?
Ba't ka nagsinungaling na mare-reassign ka?
Akala ko, sa gano'n ka mawawalan ng alalahanin.
Hindi.
Hindi, kasinungalingan 'yon.
Para sa pride ko 'yon.
Ayaw kong maiwan.
Ba't naman kita iiwan?
Alam kong hindi mo na 'ko mahal,
pero gusto kong panghawakan kahit anino mo.
Ilang dekada kitang pinanood na umalis.
Hindi 'yan totoo.
Tuwing nilalapitan kita, lumalayo ka.
Laging ako ang lumalapit sa 'yo.
Na-miss kita.
Noong nasa France ka,
noong nasa Africa ka,
sa bahay natin dito sa Korea.
Lagi kitang nami-miss.
Ba't di natin 'to masabi sa isa't isa?
Pa'no tayo umabot sa ganito?
Hay.
Ma!
Pa!
Seung-hyo!
Mr. Choi! Tita Hye-suk!
-Seok-ryu. -Okay ka lang ba?
Pumunta ka rin.
Seung-hyo, okay lang.
Hindi ako nasaktan. Sorry.
Tinakot ba kita?
Seung-hyo.
Ba't n'yo ginagawa 'to sa 'kin?
'Yong divorce.
'Yong pag-alis nang di nagsasabi sa 'kin…
Ba't di n'yo 'ko tinatanong?
Bakit?
Ba't wala kayong pakialam sa nararamdaman ko?
Lagi akong nakikiusap kay Santa Claus tuwing Pasko.
"Hindi ako iiyak."
"Magpapakabait ako."
"Kaya…"
"Ibalik n'yo na po ang nanay ko."
"Kaya…
sana makasalo kong kumain ang mga magulang ko."
Kayo…
Alam n'yo ba kung pa'no ko pinaghirapang maging mabuting bata?
Pero malaki na 'ko ngayon.
Ni ayaw ko nang magkaroon ng pakialam!
Pero…
pag nakikita ko kayo,
lagi akong bumabalik sa araw no'ng seven pa lang ako.
Buong buhay ko, na-stuck na 'ko do'n.
Kahit malaki na 'ko, parang tanga…
gusto ko pa ring…
makasalong kumain ang nanay at tatay ko.
Sorry.
Sorry, Seung-hyo.
Seung-hyo.
Sorry.
Akala ko, galit ka sa 'kin.
Di ko kayang nanay lang ako.
Seung-hyo.
Sorry talaga.
Nasiraan ako ng bait kanina. Hindi totoo 'yon.
Sorry.
Sorry, Seung-hyo.
Mahal kita.
Mahal na mahal kita.
Marami akong naging pagkakamali.
Lagi kang…
mas komportable kay Mi-suk kaysa sa 'kin.
Tama ka.
Mas komportable ako sa kanya.
Pero…
Gano'n pa rin…
Lagi kitang…
Lagi kitang nami-miss.
Umuwi na ho tayo, Ma.
Kailangan pa rin kita.
Seung-hyo, sorry.
Masyado kitang pinalungkot, di ba?
Sorry.
Pero mahal na mahal kita.
Huwag kang umiyak, Seung-hyo.
Di na kita iiwang mag-isa ulit.
Mahal na mahal kita. Sorry.
Pa, okay ka lang ba?
Papasanin ko na siya.
Oo.
Asawa ko siya.
Bubuhatin ko siya.
Makiramdam at wag makialam.
Oo nga.
Hindi ba 'ko mabigat?
Hinding-hindi.
Kasinggaan ng balahibo.
Hindi, kasinggaan ka ng hangin.
Tama na nga.
Naisip ko lang,
bagay talaga sila.
Tumawag ka na?
Hindi, parating na sila.
-'Yan na sila! -Saan?
Hye-suk!
Hay! Salbahe ka!
-Teka. -Uy!
Alalang-alala kami.
Akala namin, may nangyari na!
Uy, inumin mo muna 'to!
Nakakakalma ng ugat 'tong gamot na 'to.
Huwag na!
Gabing-gabi na, nasa labas pa kayo?
Wag na gumawa ng eksena. Uwi na.
Naku.
-Uy. Gusto mo talaga kaming umalis? -Oo.
Wala man lang emotional hug?
Di na. Ang init at ang lagkit ko.
Kailangan kong maligo.
-Honey, patulong. -Okay.
Salamat sa inyo. Ingat pauwi.
Good night.
Hay.
-Salamat. Uwi na. -Hye-suk!
Uy, halika. Magkamayan tayo.
Sige na. Uy!
Tingnan mo siya. Okay siya.
Lavender, umuwi na tayong lahat.
-Umuwi? -Inumin mo rin 'yan.
-Kailangan mong mas kumalma. Sige! -Talaga.
Seok-ryu, Seung-hyo. Ang galing n'yo.
Mukhang sprain,
pero pumunta tayo sa ospital bukas para ma-x-ray.
Okay.
Magpa-brain MRI din tayo.
Nabalitaan ko 'yong nangyayari sa 'yo.
Di mo pa sinasabi kay Seung-hyo, di ba?
Hindi pa.
Wala lang 'yon.
Para lang ma-check. Huwag kang matakot.
Kahit pa di maayos ang lagay mo,
dito lang ako sa tabi mo.
"Sa ikabubuti't ikasasama,
sa sakit at kalusugan,
iibigin at itatangi, tayo hanggang kamatayan."
Sumumpa tayo.
Matagal ko nang nakalimutan 'yon.
Puwede ka nang magsimula ulit.
Siguradong napagod ka. Maligo ka na at magpahinga.
Ikaw din.
Teka.
Sandali lang.
Gusto mo bang…
dalhin kita sa banyo?
Puwede ba 'yon?
Heto.
Ano 'yang hawak mo?
Recorder.
Magkakaahas pag pinatugtog mo 'yan.
Di ko patutugtugin.
Gagawa ako ng model, kaya inaaral ko ang estruktura.
Pag ginagamit natin 'yan no'ng bata tayo, may lumalabas na laway.
Sorry.
May business trip ako bukas. Di ako makakauwi.
Gano'n pala.
-Saan ka pupunta? -Sa Gangwon Province.
Kailan ka babalik?
Mga dalawang linggo.
Ba't ang tagal?
Di naman overseas. Ba't two weeks 'yong business trip?
Importanteng project 'yon.
Sama ka kung nababagot ka.
Kung nababagot na talagang walang-walang magawa lang.
Mukhang di mangyayari 'yan.
Ingat ka sa biyahe.
Salamat.
Okay.
Bye.
Dito sa tahong,
kailangang tanggalin ang balbas sa loob gamit ang gunting.
Tapos, iba-blanch natin sila.
Huwag masyadong matagal sa pagluto.
Okay.
Ano'ng gagawin mo sa bintana?
Di masaya mag-isa.
Isipin n'yong mouthpiece ang pasukan sa building.
Gawa sa kahoy.
Para pag pumasok ang hangin sa mga puwang, tutunog.
Nababagot ako.
Ngayon…
Gagawa ako ng coq au vin.
"Rooster in wine" ang ibig sabihin ng coq au vin.
May manok at mga gulay na ibinabad sa alak, isa 'tong
tradisyonal na pagkaing French.
Ano?
Ba't ayaw mag-play?
Tapos na ba 'yon?
Seok-ryu.
Ano'ng pinagsasasabi niya?
Alam ko na!
EXPIRED NA NGAYON 'YONG GATAS
PERO WALANG EXPIRATION DATE ANG FEELINGS KO SA 'YO
APRUBADO ANG APLIKASYON SA SOUTH POLE
Mo-eum!
-Seok-ryu! -Nasaan 'yong susi ng kotse mo?
-Nasa bag ko. -Bag mo?
-Pahiram ng kotse. -Sige.
-Saan ka pupunta? -Kay Seung-hyo.
Wow.
May naka-trigger na ba sa catalyst?
CHOISSEUNG
MR. YOON
Mr. Yoon, ako 'to.
Alam mo kaya kung nasaan si Seung-hyo?
Seok-ryu?
Ba't di mo sinasagot 'yong phone mo?
Naka-silent.
Pero ba't ka nandito?
Nabagot ako.
Sabi mo, puwede pumunta.
Nabagot ka?
Oo.
Pag wala ka, parang ang tagal ng oras.
Pag wala ka, di masaya magbasa ng comics.
Pag wala ka, tahimik din sa playground.
Pag wala ka, ang boring ng araw.
Parang kumakain ng sabaw na walang lasa o dumplings na walang toyo.
Pag wala ka, parang 'yong di uminom ng banana milk pagkagaling sa bathhouse.
Kaya napapaisip ako. Gusto mo bang uminom ng banana milk kasama ko?
Pagkain pa rin ang naiisip mo sa ganitong sitwasyon?
Hindi ko na yata kailangan ng banana milk.
BELATED
BELATED REALIZATION
Nagsalin ng Subtitle: Mary Antonette M. Ramos