MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Włożyłaś w ten tort całe serce.
A może mi się zdaje?
Nie, masz rację.
Dodałam do niego mąki i cukru.
Wiedziałam. Idziesz po piątkę z plusem.
Ale jak my to wszystko zjemy?
Mamy komu oddać resztę.
Co?
Spóźniłyśmy się.
Ostatnio jego notowania rosną.
Ma lepsze stopnie i robi się popularny.
- Mo-eum? - Co?
To wszystko wina szkolnego stresu.
Dziewczyny straciły wzrok.
Ciężka sprawa.
Żal mi ich.
„Associate with”.
Przestawać z kimś lub czymś.
„One's mind goes to something”.
Kiedy coś…
Nie czytaj, kiedy idziesz.
Potkniesz się.
Przy upadku też mogę nauczyć się jakiegoś słówka.
Kto cię do tego zmusza?
To przez ciebie.
Rzuciłeś pływanie rok temu i zdążyłeś się ze mną zrównać.
Jesteś na czwartym miejscu.
O to ci chodzi?
Stworzyłam potwora.
Nie powinnam była uczyć cię faktoringu.
Co poradzisz?
Znam już całki i geometrię.
Nie znasz się na matmie.
Widziałem, że miałaś dziś ZPT.
Masz jeszcze tort?
A co, nie najadłeś się?
Zjadłam wszystko.
Wstydziłabyś się. Oby ci poszło w uda.
Klątwy tuż przed ostatnią klasą? Odszczekaj to.
Powiedziałam coś.
Nie jesteś jedyna. Przede mną też ostatnia klasa.
Byłeś sportowcem, nie przybierasz na wadze!
LATENESS SPÓŹNIENIE
ODCINEK 11 PÓŹNO
Moje oczy.
W lodówce powinny być maseczki.
Wziąłem mleko z tyłu.
To dziś.
Co z tego? Już z nim porozmawiałam.
To koniec.
Rety.
Miałaś nie otwierać okna, kiedy tak wyglądasz.
Udajesz Shreka?
To maseczka miętowo-czekoladowa, matole.
Więc ją zjedz, zamiast naklejać na twarz.
- Po co świni makijaż? - Nie twoja sprawa.
Nawet jeśli mają mnie zamknąć, zaraz cię zamorduję.
Seok-ryu, kolacja!
Ciociu, ja też przyjdę!
Co za dziwaczny widok.
- Nie wkurzaj mnie. - Rany!
Rozwiedźmy się.
Co?
Chcę rozwodu.
Rozwodu?
Tak nagle?
Przemyślałeś to?
Myślałem o tym przez ponad 20 lat.
Nic dziwnego, że tak skończyliśmy.
Spędzamy więcej czasu osobno niż razem.
To…
Masz rację.
Musiało tak się skończyć.
To była kwestia tego, kto zaproponuje to pierwszy.
Potem porozmawiamy o szczegółach.
Jestem zbyt zmęczona.
Nawet nie spytała…
dlaczego.
Byłeś w domu.
Mam dziś wolne.
Miałaś mi coś do powiedzenia.
Dostałam nowy przydział.
Gdzie?
W Afryce.
Daj znać, kiedy przygotujesz dokumenty.
W porządku.
Kiedy powiemy Seung-hyo?
Smacznego.
Ja to robiłam, ale jest dobre.
Nie za dużo tego?
Chciałem własną miskę. Nie chcę waszej śliny.
- Ohyda. - Smarkacz.
Co z tego? Jesteśmy rodziną!
Posprzątaj lepiej pokój, czyścioszku.
Sama śpisz w chlewie.
Co powiedziałeś, orangutanie?
Dzięki, ciociu.
- Ona też dziękuje. - Ej!
Ale pyszota.
Lepsze niż jadłem w restauracji Michelin.
- Naprawdę? - Tak.
Nie wiem, o kogo chodzi, ale widocznie lepiej gotuję.
Nie znasz Michelin?
Mi-suk!
To był żart.
W szkole wcale nie byłaś taka mądra, co?
Mówiłaś, że byłaś równie mądra, co Hye-suk.
Nie będziesz jadł. Oddaj łyżkę.
- Mamo. - Tak?
- Dodałaś fasolę? - Serio?
Nie, była razem z ryżem.
Wiesz, że nie cierpię fasoli.
Jest zdrowa, więc jedz.
Smarku jeden!
Nie tak głośno.
Zeżarłeś wszystkie jajka.
Potrzebuję białka.
Twój stary ojciec bardziej!
Cicho bądź.
- Mamo? - Tak?
Czy ja czuję sardele?
- Sardele? - Zostały z poprzedniego dania.
Bibimbap z sardelami to grzech!
Trudno je ominąć. Są malutkie.
Dawaj łyżkę. Seung-hyo będzie jadł sam.
Nie gniewaj się.
- Czekaj. - Ciężko pracowałam.
Dziękuję za posiłek.
- Hej. - Co?
Dong-jin, w końcu jesz coś porządnego zamiast shake'a.
Napiję się później.
Jedz fasolę.
Ty też potrzebujesz białka.
Wrzuciłaś tu wszystkie resztki.
Uczysz się francuskiego?
To książka kucharska. Spodobały mi się ilustracje.
Ale nic nie rozumiem.
Blanquette de veau to gulasz cielęcy.
Słynne francuskie danie.
Wciąż pamiętasz francuski?
Dałbym radę to przeczytać.
Więc czemu nie mówisz po francusku?
Mam chodzić po ludziach i mówić:
„Bonjour, mademoiselle”?
Ohyda.
Nie zadawałabym się z tobą.
Przeczytaj mi to.
Taką grubą książkę? To zajmie wieki.
Nie całą książkę. Fragment.
Tę stronę.
Utrapienie.
Blanquette de veau
to symbol francuskiej kuchni domowej.
Przepis jest prosty, a składniki łatwo dostępne.
Gotowe danie zachwyca smakiem.
Coq au vin to „kogut w winie”.
Kurczak z warzywami duszony w winie
to tradycyjne francuskie danie.
Obudziłam się,
a twoja twarz była tuż przy mojej.
Nagle zobaczyłam, że masz tu tęczę.
Zaciekawiło mnie to i musiałam dotknąć.
Gorąco.
Co?
Prawie dostałem udaru podczas tego wolontariatu.
Kazałaś mi czytać, żebyś spała?
To dlatego, że…
Powiedz mamie, że zrobię tu markizę.
Czemu ta tęcza się tam pojawiła?
Skąd się wzięło to światło?
Dziwne.
Hej!
Nic ci nie jest?
Złamałeś sobie kość?
Co jest?
Co tu robiłeś? Nic ci nie jest?
Ale z ciebie beksa.
Dziwne.
Hej.
Mówię ci to jako zawodowa ratowniczka.
Nic ci nie będzie. Przeżyjesz.
A jeśli coś się stanie, zadzwonię po pogotowie.
Nie, po policję.
Wyglądasz, jakbyś tego potrzebował.
Co masz na myśli?
Byłeś cały czerwony.
Co?
Czy to coś związanego z Seok-ryu?
Nic z tych rzeczy.
A już się podekscytowałam.
Jak się wczoraj czuła? Słyszałam, że Hyeon-jun wrócił do Stanów.
Czy za dużo płakałam?
Albo wyglądałam, jakbym czegoś żałowała?
Dlatego nie wspomniał o mleku?
Tyle płakała. Nie chciałem naciskać.
To byłoby nie w porządku.
Czyli robisz kolejny krok w tył?
Seok-ryu ma dużo na głowie. Nie chcę pogarszać sprawy.
- Napij się. - Nie, dzięki.
Nie marudź.
Orzeźwi cię bardziej niż piwo.
Poczujesz się dużo lepiej.
Rety.
- Sorki. - Zrobiłaś to specjalnie.
Co za porażka.
Nic ci nie jest?
A jak myślisz?
Sorki.
Odświeżające.
Mówiłam.
Gdyby istniał jakiś katalizator dla ciebie i Seok-ryu,
nie musielibyśmy się martwić.
Wszystko byłoby cacy.
Co ty wyprawiasz?
Hej.
- Hej. - Nie.
- Rany! - Co jest?
Dokąd tak biegniesz?
Mo-eum!
Kurczę.
Pan Kang.
Pan Choi.
Mówiłem to już,
ona naprawdę jest miła.
Wiem.
Usiądziesz?
Jestem zajęty, ale mogę na chwilę usiąść.
Proszę.
- Musiało ci być gorąco. - Tak.
Cóż.
Dawno się nie widzieliśmy, czuję się…
dość niezręcznie.
Ja też.
Ale jesteś moim kolegą z sąsiedztwa.
Jesteśmy w tym samym wieku.
Słuchałeś moich problemów.
Porzućmy formalności.
Brzmi dobrze.
Mówmy do siebie po imieniu.
Jasne. Nie, poczekaj.
Jasne, Dan-ho.
W porządku, Seung-hyo.
- Może to nie był zbyt dobry pomysł. - Też tak myślę.
No nie?
DATA WAŻNOŚCI: 29 CZERWCA
CHOISSEUNG
Czas się skończył.
Koniec.
MLEKO DAEHAN
Zgadza się.
Dostałem osobistą prośbę.
Pianistka Ko Sang-hee chce otworzyć księgarnię.
Jest sławna, prawda?
Tak.
Po co pianistce księgarnia?
Zawsze lubiła książki. Marzy o księgarni w rodzinnym mieście.
Okolica jest pełna kwiatów.
Chce budynku, który będzie tam pasować,
ale będzie też mieć swój wyjątkowy motyw.
Ktoś ma pomysł? Słucham.
- Co to za miasto? - Taebaek w Gangwon.
Może niech budynek będzie muzyką.
Co?
Stworzymy budynek, który wydaje dźwięki.
Wiatr zmieni księgarnię w instrument.
Idealna księgarnia dla pianistki.
Ale czy to wykonalne?
Ryzyko jest…
Za granicą powstawały już takie miejsca.
Hyeong-chan, jedziesz gdzieś dzisiaj?
- Tak. - Kup mi po drodze flet.
- Flet? - Tak.
Gdzieś to widziałem.
Zasłaniając odpowiednie otwory, zmieniamy tony.
Można to obliczyć.
Sam spróbuję zagrać
i pomyślę, co możemy z tym zrobić.
Taebaek w prowincji Gangwon.
Rety.
Spójrzcie na jego oczy. Oszalał.
Uwielbiam ten jego wzrok.
Przystojny szaleniec z obsesją na punkcie pracy.
Wariatka z obsesją na punkcie Seung-hyo.
- Pójdę już. - Jasne.
- Pamiętaj o flecie. - Dobrze.
Halo?
Seung-hyo, masz dziś czas?
Tak, a co?
Zjedzmy razem kolację.
Rozumiem.
W porządku.
Zarezerwuję stolik.
Do zobaczenia.
WLEJ BULION WOŁOWY DO ZASMAŻKI
Myślałam, że będziecie w pracy, więc pozwoliłam sobie poćwiczyć.
Co gotujesz? Pachnie pysznie.
Danie francuskie. Próbuję je odwzorować.
Naprawdę chcesz gotować?
Tak.
Coraz bardziej tego chcę.
Podoba mi się to.
Mimo to wolałbym, żebyś tego nie robiła.
To wystarczająco trudne dla zdrowej osoby. Nie wiem, jak to będzie.
Zgadzam się z tatą.
Stres to trucizna dla twojego żołądka.
Wiesz, że to niełatwa praca.
Rozumiem, co czujecie.
Ale umiem o siebie zadbać.
Będę dobrze się odżywiać i dbać o kondycję.
Nie zachoruję.
Rzuć to, kiedy będzie ciężko.
Właśnie.
Jeśli będzie ciężko, odpocznij w domu.
Zaopiekujemy się tobą.
- Prawda? - Brawo.
Jestem wzruszona.
Obiecałaś, mamo. Zaopiekujesz się mną.
Pewnie.
A jeśli będziesz się nudzić, pójdziesz do pracy.
Zawsze jest Saemsong.
- I Kekeo. - Znowu to samo.
- Nie może się powstrzymać. - No nie?
Cała mama. Wie, jak zepsuć nastrój.
Tak tylko mówię.
Na wypadek, gdybyś miała zanudzić się na śmierć.
- Jak smakuje? - Dobrze.
Też chcę spróbować.
Coś się stało dziś w przedszkolu?
Jesteś w złym humorze.
Usłyszałam dziś…
że nie mam mamy.
Pewnie było ci przykro.
Co zrobiłaś?
To, czego mnie uczyłeś.
Powiedziałam, że nie w każdej rodzinie jest mama i tata.
Że tę ideologię stworzyli ludzie,
którzy narzucają innym swoje zdanie.
Świetnie.
Ale to głupki, nie wiedzą, co to „ideologia”.
Na pewno możesz tak wcześnie wychodzić z pracy?
Twoja opiekunka źle się czuje, nie może do ciebie przychodzić.
Muszę znaleźć nową.
A kiedy ją znajdziesz?
Nie wiem. Jeszcze nikt się nie zgłosił.
A może…
ja się zgłoszę?
Pani Jae-suk!
Hej, Mo-eum.
- Mo-eum! - Hej, Yeon-du.
Dobrze, że jesteś.
Popilnujesz biura.
Ja zabiorę Yeon-du na lody.
Ja pójdę po lody.
Sama chcę je kupić. Chodźmy.
- Dobrze! - Też pójdę.
Naprawdę chcę iść!
Twój tata jest nadopiekuńczy.
Na pewno możesz ją ze mną zostawiać?
Kto opiekuje się kim?
Ja będę opiekować się Yeon-du.
Nie musi pani.
A od czego są sąsiedzi?
Pomagamy sobie nawzajem. Zaczekajcie tu.
- Zaraz wrócimy. - Pa.
- Chodźmy. - Mamo.
- Yeon-du…
Mamo…
Przepraszam za tamto!
Po tym, co spotkało Seok-ryu…
i po usłyszeniu twojej historii, emocje wzięły nade mną górę.
Dopadło mnie chwilowe szaleństwo.
Też przepraszam.
Może i było to niespodziewane,
ale powinienem był tego uniknąć.
No cóż.
Fakt.
W sumie…
to bardziej była moja wina.
Może uznamy, że oboje jesteśmy winni?
- Zgoda. - Okej.
- Dobrze. - Tak.
W porządku.
- No i… - Tak?
Nie zgodziłem się, żeby twoja mama pilnowała Yeon-du.
Bez przesady.
To sprawa między wami.
Mną się nie przejmuj.
Dziękuję. Postaram się jak najszybciej znaleźć nową opiekunkę.
- Tato! - Hej.
Dostałam mnóstwo lodów.
Masz szczęście. Podziękowałaś?
Włączyłam klimę. Czemu tu tak gorąco?
Prawdziwy upał. O co chodzi?
Jak wam smakuje?
Byłem tu kiedyś z klientem.
Smakowało mi.
Mnie smakuje.
Tak, naprawdę dobre.
Co za ulga.
Zazwyczaj trudno tu dostać stolik.
Na szczęście ktoś zrezygnował.
Rozumiem.
Zaproponowaliśmy tę kolację, bo musimy ci coś powiedzieć.
Co takiego?
Dostałam przydział.
Rozumiem.
Gdzie tym razem? Na jak długo?
W Afryce. Na dłużej.
Afryka…
Odwiedzę cię, jeśli będę mógł.
Poleć ze mną, tato.
Seung-hyo.
Rozwodzimy się.
Co?
Nasze małżeństwo rozpadło się dawno temu.
Nie ma sensu dłużej tego ciągnąć.
Tak będzie najlepiej dla wszystkich.
Mogę ci tylko powiedzieć, że mi przykro.
Mamy nadzieję, że zrozumiesz.
A co tu rozumieć?
To wasze życie.
Nie przejmujcie się mną.
Przepraszam. Mam pilną sprawę.
Pójdę już.
Naprawdę lecisz do Afryki?
Nie obchodzę cię ani ja, ani Seung-hyo?
To ty nie szanujesz mojej kariery.
Opuszczasz rodzinę na kilka lat, uważasz, że to normalne?
Rodzinę?
Nawet nie wymawiaj tego słowa.
Praktycznie mieszkasz w szpitalu.
Kiedy mieszkaliśmy we Francji, odwiedziłeś nas raz.
Dlatego zostań w Korei!
Rany.
Porozmawiamy innym razem.
- Halo? - To ja.
Możesz rozmawiać?
Nie, przepraszam.
Oddzwonię.
Wybacz. Cześć.
- Kto to był? - Kolega, z którym lecę.
Muszę oddzwonić.
Na pewno chodzi o pracę? Może masz inny powód, by lecieć?
Co masz na myśli?
Mogłaś wybrać sobie inne miejsce.
Tam są wojny domowe i terroryzm!
Czemu chcesz lecieć w tak niebezpieczny region?
Bo tam też żyją Koreańczycy.
Mam pracować tylko w bezpiecznych i wygodnych miejscach?
Czyli chodzi o poczucie obowiązku?
To sprawia, że matka jest tak uparta?
Dość! Mam już tego po dziurki w nosie!
- Hye-suk! - Co?
Mam siedzieć w domu i zajmować się dzieckiem?
Było ożenić się z kobietą, która by cię wspierała.
Tyle masz do powiedzenia?
Nie powinnam była za ciebie wychodzić.
Nie. Nie powinnam była mieć Seung-hyo.
- Co? - Podciąłeś mi skrzydła!
Utknęłam tu z dzieckiem!
Gdyby tylko go nie było,
nie doszłoby do tego.
Kocham Seung-hyo,
ale nie mogę być tylko matką.
Seung-hyo.
Ratatuj to najsłynniejsze danie Prowansji.
Dodaj zioła i oliwę z oliwek do bakłażana, cukinii, papryki i pomidorów.
Smaż całość w formie potrawki.
Ratatuj to był dobry film.
Idę sobie.
Czytaj dalej.
CHOISSEUNG
Czemu dzwoni o tej porze?
Halo?
Słucham?
Hej, Choisseung.
- Wstawaj. - Już.
To z panią rozmawiałam?
Tak.
Chłopak pił w samotności i nagle zasłabł.
Wiedziałam, że tak będzie.
Raczej nie jest z nim dobrze. Pił ze łzami w oczach.
Próbowałam go obudzić, ale bez skutku.
Co miałam robić?
Wybrałam pierwszy numer z listy szybkiego wybierania.
Dziękuję.
Idziemy.
Spróbuj wstać.
Jeszcze nie zapłacił.
Co?
Żartujesz sobie?
- Rety. - Gdzie masz portfel?
Ile płacę?
Musiałeś zamówić dwie porcje, których nawet nie zjadłeś.
Dalej nie dam rady!
Nawet za cenę życia!
Albo spędzisz noc tutaj,
albo wytrzeźwiejesz i wrócisz do domu.
Jestem wykończona.
Nigdzie nie idę.
Lepiej ci?
Powiedziałem, że nie wrócę.
Pijaczyna.
Będziesz tu spał?
Hej.
Dziś
jadłem kolację
z moimi rodzicami.
No i?
No wiesz.
Pierwszy raz, odkąd skończyłem studia.
Wy ciągle razem jecie.
Macie swoje wspólne posiłki.
Ale dla mnie
to było coś niewyobrażalnego.
A dziś się udało, ale…
Nieważne.
Nawet nie skończyliśmy jeść.
Wiesz co?
Za każdym razem, gdy u ciebie jestem,
zazdroszczę ci jednego.
Rodzinnego zdjęcia.
W naszym domu
jest wszystko…
ale nie to.
Źle.
Wydaje się, że mamy wszystko.
Ale nie mamy nic.
Choisseung.
Moi rodzice się rozwodzą.
Co?
Zawsze się bałem…
że ten dzień nadejdzie.
Kiedy miałem sześć czy siedem lat,
potem 18…
Ale…
teraz mam 34 lata.
Zrobili to później, niż myślałem.
Jednak wciąż się boję.
Skoro jestem dorosły,
czemu ich rozwód wciąż boli?
Moi rodzice…
mają swoje życie.
Ale…
Wolałbym nie, żeby byli szczęśliwi osobno…
ale żeby byli szczęśliwi razem.
Wytrzeźwiałeś?
Co jest?
Co się stało?
Co tu robisz?
Co ja tu robię?
Dawaj.
- Co? - Odszkodowanie.
Ciągnęłam cię z baru
i prawie złamałam kręgosłup.
I zapłaciłam za ciebie rachunek. Daj mi 47 000 wonów.
Oddam ci pieniądze.
- Teraz? - Nie.
Boli cię głowa? Chcesz wody?
Tak, łeb mi pęka.
Gdzie woda? Czemu nie…
Czemu nie wyrzuciłeś tego mleka? Termin minął.
Pochorujesz się.
Racja.
Zapomniałem.
Pamiętam, że piłem.
Ale nie zrobiłem nic głupiego?
Prawie zrobiłeś.
Co?
Prawie powiedziałeś rodzicom,
co naprawdę czujesz.
Nie płacz w samotności, jak wtedy, gdy miałeś siedem lat.
„Nie jedź”. Tak trudno to powiedzieć?
Chodźmy. Jestem już trzeźwy.
Tyle mówiłeś o byciu dla mnie oparciem.
Czemu nie dasz sobie pomóc?
Dałem sobie pomóc.
Co?
Dźwigałaś mnie aż tutaj.
Urodziłaś się niesamowicie silna.
Powinnam była zostawić cię w rynsztoku, ty mały…
Popraw bluzkę, lebiodo.
To twoja wina.
SĄD RODZINNY W SEULU
Nie wiedziałem, że musimy czekać aż miesiąc.
Będziemy musieli znów się tu stawić. Co zrobisz?
Wezmę wolne i przylecę.
Pada.
Mam parasol.
W dzień naszego ślubu
też padał deszcz.
To prawda.
Dlatego wszyscy myśleli, że będziemy razem szczęśliwi.
Jak do tego doszło?
Nie pamiętam, żebyśmy się kłócili.
Nie mieliśmy okazji się kłócić.
To moja wina?
Moja.
Proszę.
Zaczekaj.
Na pewno znajdę chociaż jedno.
Co? Jutro lecisz?
Tak wyszło. Pilna sprawa.
Rozumiem,
ale nie musisz robić tego tak nagle.
Zadzwonię do Jae-suk i In-suk.
- Niech przyjdą. - Nie.
Nie rób zamieszania.
Widziałam je kilka dni temu.
Niedługo wrócę.
Tak, ale wciąż…
Proszę, kosmetyki. Podziel się z pozostałymi.
Są z Francji.
Nie żałuj sobie i mi się tu nie starzej.
Zołza.
Lepiej często dzwoń.
Dzwoń, kiedy będziesz miała ochotę na kimchi i rozmowę po koreańsku.
I kiedy coś cię zaniepokoi.
Oczywiście.
Ale czemu lecisz tak nagle?
Ciociu Hye-suk.
Seok-ryu, byłaś w domu?
- Nie sądziłam, że cię spotkam. - Ja też.
Musiałam się pożegnać.
Tyle przeszłaś.
Ale nie martwię się o ciebie. Poradzisz sobie.
Zawsze byłam wdzięczna za to, że jesteś przy Seung-hyo.
Sprawdź czasem, co u niego.
Wracaj już. Pa.
Lecę. Do zobaczenia.
Ciociu Hye-suk.
Seung-hyo jest smutny.
Seung-hyo…
od dziecka czekał na swoją mamę.
Dla niego było to jak niekończąca się gra w chowanego.
Schował się, żeby nikt go nie znalazł.
Ale myślę, że czekał, aż mama go znajdzie.
Dziękuję, że mi powiedziałaś.
Jesteśmy. Gdzie pacjent?
Ośmiornica utknęła mi w gardle!
To przez przyssawki. Musimy ją wyciągnąć.
Otwórz usta.
Ona zjadła trującego grzyba!
Skąd go tu wzięła?
Tutaj!
Ukłuła ją jadowita ośmiornica!
Jadowita ośmiornica w mułowisku?
Co teraz?
Sama sobie nie poradzę.
KOCHAM WAS, BAGNA
Dan-ho?
BAGNIAK
To Bagniak!
Zajmij się trującym grzybem.
Ja zajmę się ośmiornicą.
Bagniaku, jeszcze jadowita ośmiornica.
Jad hapalochlaeny zawiera tetrodotoksynę.
Zabierzmy ją stąd.
Nie poradzilibyśmy sobie bez ciebie, Bagniaku.
Chyba cię pogięło.
Jestem nienormalna.
Postradałam rozum.
Yeon-du!
Mo-eum!
Od dziś będziesz u nas w domu?
Mogłaś mnie obudzić.
Wiem, że pracowałaś do rana.
Musisz się wysypiać, żeby ratować ludzi.
Tylko ty się o mnie martwisz.
Gdzie moja mama? Czemu jesteś sama?
Jestem tutaj.
- Wybierasz się gdzieś? - Tak, a wy ze mną.
Yeon-du.
Wizyta w łaźni bez zupy z wodorostów i sikhye się nie liczy.
To mądrość przechodząca z pokolenia na pokolenie.
Zapamiętaj.
Nie zapomnij też tych jajek ugotowanych na kamień.
Tak.
Obrać ci je?
Poradzę sobie.
Jest taka mądra.
Pani Do! Tutaj!
Rety! Cześć!
Zaraz wracam.
Nie do wiary!
Wszystkie tu jesteście!
Znasz się na tym.
Dobrze je stłukłaś.
Masz ochotę na jajka czy chipsy?
- Chipsy. - W porządku!
Proszę bardzo!
Pyszota!
Yeon-du.
Chcesz zobaczyć coś fajnego?
W porządku.
To też typowa rzecz dla łaźni,
ale zapomniałam o niej.
Proszę.
Baranek z ręcznika!
Jejciu! Jakaś ty śliczna!
Ona też ma coś takiego.
Pięknie jesz!
Obrać ci jajka?
Nie dlatego na nią patrzyłam.
Słucham?
Patrzyłam na nią z zazdrością, bo ma mamę.
Ja nie mam mamy.
Jak to nie masz?
W twojej ślicznej buzi
widzę twojego tatę i twoją mamę.
Yeon-du.
Każdy kiedyś musi odejść.
Twoja mama odeszła nieco wcześniej.
Mój tata też odszedł wcześnie.
Ale za to dał mi mnóstwo przyjaciół, żebym nie czuła się samotna.
- Naprawdę? - Tak.
Może twoja mama poznała gdzieś tam mojego tatę.
Żeby w dniu, kiedy szukałaś kręgów,
pozwolić nam się poznać,
byśmy mogły razem się bawić.
I się zaprzyjaźnić!
Lubię spędzać z tobą czas.
Ja z tobą też.
Od teraz bawimy się razem.
Każdy dzień będzie super.
Dobrze.
W porządku. Pobawmy się.
Też obiorę jedno.
Ostatnio rzadko cię widuję.
Od kilku dni nie było cię w domu.
Fakt.
Przyszedłem po ubrania. Muszę iść.
Rzecz w tym, że…
jutro lecę.
Bezpiecznej podróży.
Będziemy w kontakcie.
Będę dzwonić i pisać.
Pod koniec roku masz urodziny…
Nie musisz.
Kiedy byłem mały, cieszyłem się na to.
Czekałem.
Były dni, kiedy cię potrzebowałem.
Ale teraz już nie.
Seung-hyo.
Co ty wyprawiasz?
Czemu tu jesteś i czemu kręcisz się w moim fotelu?
A czemu ty myłeś głowę w pracy? Nie wróciłeś do domu?
Byłem zapracowany.
Co tu robisz?
Mam coś dla ciebie.
Seok-ryu!
Jeszcze nie jest gotowe!
Chcesz trafić do szpitala?
Masz tu sałatę.
Dong-jin, nie biegaj, chodź tu.
Ale gorąco.
- Musimy jeść na dachu? - Ogień zwalczamy ogniem.
Tu jest przyjemnie i klimatycznie.
Gyeong-jong, co to za wory pod oczami?
Wygląda jak szop.
Jeszcze wezmą cię za swojego.
Dopiero miałem nocny dyżur.
Nie powinieneś iść spać?
Nie pomyśleliśmy.
Nic się nie stało.
Sen to i tak za mało.
Najlepsza jest zabawa z rodziną.
Tak się odpoczywa.
Racja, miło spędzić razem czas.
Ponoć byliście zbyt zajęci, żeby pojechać na wakacje.
Potraktujcie to jak urlop.
Zróbmy zdjęcie. Klisza jeszcze się nie skończyła.
- Po co? - Na pamiątkę.
- Ładnie wyglądasz. - Nie.
- Zrób zdjęcie. - To żenujące.
- Seung-hyo, usiądź z rodzicami. - Chodź.
Będziemy mieć pamiątkę.
Jasne.
Co to za smutek?
- Przecież jemy. - Uśmiech. Zbliżcie się do siebie.
Uśmiech!
- Seung-hyo. - Uśmiechnij się.
Raz, dwa, trzy. Uśmiech!
Akurat sprzątałam pokój
i znalazłam to zdjęcie.
Dzięki.
Teraz i ty masz zdjęcie rodzinne.
Nie powinieneś jechać na lotnisko, by pożegnać się z mamą?
Wiesz, o której leci?
Nie.
A twój tata wie?
Zadzwonię.
OJCIEC
Właśnie miałem do ciebie dzwonić.
Co?
Jak to?
Tato.
Co się stało?
Dopiero do mnie zadzwonili.
Znaleźliśmy walizkę Seo Hye-suk na terminalu.
Trafiła do biura rzeczy znalezionych.
Z racji na plakietkę ministerstwa trafiła tutaj.
Dziś jest jej lot. Jechała na lotnisko.
Rozumiem.
Zadzwonię do niej.
Też próbowaliśmy.
Jej telefon jest w walizce.
- Panie Kim? - Tak?
Zaraz wracam.
Zgubiła walizkę i telefon,
będzie miała duże kłopoty.
Wszystkie kontakty ma w telefonie.
Znasz kod do jej zamka?
Ma urodziny 17 czerwca.
Nie działa. Spróbuj wasze urodziny.
Okej.
Udało się!
Co to za liczba?
Rocznica ich ślubu.
Jak myślisz, gdzie ona jest?
Można ją jakoś złapać?
SE-HWAN
Hej. Jesteś już?
Halo?
- Kto mówi? - Choi Gyeong-jong.
Dzień dobry.
Potem wyjaśnię, czemu mam telefon żony.
Wie pan, gdzie ona jest?
- Słucham? - Dojechała na lotnisko?
Lotnisko?
Dziś leci do pracy.
Nie wiem, o której ma samolot.
Jakiej pracy?
Przeszła na emeryturę. Nie mówiła?
Co?
Nie powiedziała panu.
Nie wiem, czy powinienem to panu mówić,
ale ostatnio Hye-suk zachowuje się dziwnie.
Co to za kwiaty?
Dziękuję ci za lata pracy i życzę szczęśliwej emerytury.
Czyjej emerytury?
- Słucham? - Rety.
Uwielbiam zapach konwalii.
Kto idzie na emeryturę?
Cóż.
Zapomniałabym. Kiedy dostanę nowy przydział?
Inaczej będę musiała pomówić z ministrem.
Hye-suk…
O co chodzi? Boję się.
Są piękne.
Powiedziałem jej, że nie dostanie nowego przydziału.
Przyjęła to do wiadomości.
Ale widocznie tego nie pamięta.
Jakby usłyszała to po raz pierwszy.
Muszę ją szybko znaleźć.
Wie pan, gdzie ona może być?
Okrutna Hye-suk.
Nawet się nie pożegnała.
Cała Królowa Lodu.
Zostawiła prezenty i poleciała.
Przeprosiła i powiedziała, że zadzwoni.
To znaczy, że możemy to otworzyć?
Ale to przecież Chatin.
Drogie kosmetyki.
Czekajcie!
Znam się na kosmetykach.
To krem?
Zobaczmy.
- „Suble…” - Toner?
To chyba krem z filtrem.
„Suble…”
Cholera!
W Korei pisze się hangulem!
Co to za dziwaczne literki?
Zadzwonię potem do Hye-suk.
Nie, zapytam Seok-ryu.
Nic nie widzę.
Dobrze, że jesteście.
Ciociu, wiesz, gdzie jest moja mama?
- Co? - Pomóż mi ją znaleźć.
Czemu szkło pękło?
W środku znalazłem to.
Rety.
Chwila.
Szafran.
Bierzesz tyle leków, a nie wiesz?
Co?
Nie szafran.
- Chyba chodzi ci o saponiny. - Właśnie.
Też mi się tak wydaje.
Zostawiłaś w mojej torbie swoje pismo po angielsku.
Pismo?
Wcale nie.
Czyjej emerytury?
Myślałam, że wzięłam telefon.
Łatwo je pomylić.
Są tej samej wielkości.
Można się pomylić.
A gdzie moja walizka?
Co ja tu robię?
Cholera.
Rozmawialiśmy wczoraj.
Mówiła, że idzie w góry.
Ale nie wiem, gdzie dokładnie.
Musi być na Gajeongsan.
To tam byłyśmy we cztery.
Tato, tędy.
Dzień dobry.
Przepraszam, widziała ją tu pani?
Tak, widziałam ją wcześniej.
Była sama.
Gdzie ją pani widziała?
Siedziała tam przez dłuższy czas.
- Dziękujemy. - Dziękujemy.
Widziała ją jakiś czas temu, więc musiała sobie pójść.
Chodźmy.
Mama to napisała.
To jej pismo.
Jestem katoliczką.
Ale jako że Budda jest znany z łaski i współczucia,
czy możesz spełnić moją prośbę?
Nie chcę zapomnieć męża i syna.
NIE CHCĘ ZAPOMNIEĆ MĘŻA I SYNA
Już pewnie wróciła, nie martwiłabym się.
Hej, Choisseung.
Przeszukajmy restauracje, hotele i terminale.
Dobrze.
Tato, to but mamy.
Co?
Jesteś pewien?
Tak.
Myślisz, że coś się jej stało?
Poszukajmy jej tu.
Tu jest klif.
I robi się ciemno.
- Zejdę tam. - Ja pójdę.
Jestem lepiej przygotowany.
Chodźmy razem.
Nie, ja zejdę w dół.
Wy idźcie szlakiem.
Seung-hyo, obiecuję ci,
znajdę twoją mamę.
Uważaj na siebie.
Poszukajmy jej.
Uważaj!
Przepraszam.
Zrobisz sobie krzywdę.
Za bardzo się spieszysz.
Weź mnie za rękę.
Spokojnie. Nic jej nie będzie.
Jest najmądrzejsza w całej Lawendzie.
Jasne.
Chodźmy.
Znajdźmy twoją mamę.
Hye-suk!
Hye-suk?
Hye-suk!
Hye-suk, obudź się.
Hye-suk.
Słyszysz mnie?
Kochanie.
Słyszysz mnie?
Tak.
Tak ci dziękuję.
Nic ci nie jest?
Noga.
Zwichnęłam kostkę.
Zaczęło się ściemniać, a nikogo nie było.
Chciałam zadzwonić po pomoc, ale nie miałam telefonu.
Czemu przyszłaś tu sama?
Czemu nic mi nie powiedziałaś?
Czemu kłamałaś w sprawie pracy?
Chciałam cię uspokoić.
Nie.
To kłamstwo.
Dbałam o swoją dumę.
Nie chciałam zostać porzucona.
Dlaczego miałbym cię porzucić?
Wiedziałem, że już mnie nie kochasz,
chciałem trzymać się choć twojego cienia.
Latami patrzyłem, jak wyjeżdżasz.
To nieprawda.
Kiedy wracałam, oddalałeś się ode mnie.
To ja chciałam być przy tobie.
Tęskniłem za tobą.
Kiedy byłaś we Francji,
kiedy byłaś w Afryce,
a nawet kiedy byłaś w Korei,
tęskniłem za tobą.
Czemu nigdy sobie tego nie mówiliśmy?
Jak do tego doszło?
Rany.
Mamo!
Tato!
Seung-hyo!
Panie Choi! Ciociu Hye-suk!
- Seok-ryu. - Nic ci nie jest?
Też tu jesteś.
Wszystko w porządku.
To nic takiego. Przepraszam.
Wystraszyłam cię?
Seung-hyo.
Czemu mi to robicie?
Rozwód.
Wyjazdy bez żadnej rozmowy ze mną…
Czemu mnie nie zapytaliście?
Czemu?
Czemu nie interesuje was, co czuję?
Prosiłem Mikołaja co Gwiazdkę.
„Nie będę płakał.
Będę grzeczny.
Proszę…
Proszę, oddaj mi mamę.
Proszę…
Chcę zjeść posiłek razem z rodzicami”.
Czy wy…
Czy wiecie, jak się starałem, by być dobrym dzieckiem?
Ale jestem już dorosły.
Nie chcę przejmować się czymś takim!
Ale…
kiedy was widzę,
wciąż czuję się, jakbym miał siedem lat.
Całe życie mam siedem lat.
Mimo że dorosłem, czuję się jak głupek, bo…
wciąż…
chcę zjeść posiłek razem z rodzicami.
Przepraszam.
Naprawdę.
Seung-hyo.
Tak mi przykro.
Myślałam, że mnie nienawidzisz.
Nie mogę być tylko matką.
Seung-hyo.
Bardzo cię przepraszam.
Postradałam rozum. Nie miałam tego na myśli.
Przepraszam.
Przepraszam, Seung-hyo.
Kocham cię.
Tak bardzo cię kocham.
Popełniłam tyle błędów.
Zawsze było ci lepiej…
z Mi-suk niż ze mną.
Masz rację.
Jest mi przy niej lepiej.
Ale mimo to…
Mimo to…
zawsze…
Zawsze za tobą tęskniłem.
Wracajmy do domu, mamo.
Wciąż cię potrzebuję.
Seung-hyo, tak mi przykro.
Musiałeś być bardzo samotny.
Przepraszam.
Ale tak bardzo cię kocham.
Nie płacz, Seung-hyo.
Już nigdy cię nie zostawię.
Tak bardzo cię kocham. Przepraszam.
Tato, dasz sobie radę?
Ja ją poniosę.
Wszystko gra.
To moja żona.
Ja będę ją niósł.
Nie wtrącaj się.
Już rozumiem.
Nie jestem ciężka?
Skąd.
Jesteś lekka jak piórko.
Nie, jak powietrze.
Przestań.
Jeśli dłużej się zastanowić,
doskonale do siebie pasują.
Dzwoniłaś?
Idą już.
- Są! - Gdzie?
Hye-suk!
Nie mogę! Ty zołzo!
- Zaczekaj. - Hej!
Wiesz, jak się martwiłyśmy?
Myślałyśmy, że coś się stało!
Napij się.
To dobre na nerwy.
Daj spokój!
Co tu robicie o tej porze?
Nie róbcie afery. Wracajcie.
Rety.
- Naprawdę mamy sobie iść? - Tak.
Nie przytulisz nas nawet?
Nie ma mowy. Lepię się od potu.
Muszę wziąć prysznic.
- Pomóż mi, skarbie. - Jasne.
Dziękujemy za dzisiaj.
Dobranoc.
Rany.
- Dzięki. - Hye-suk!
Chodźcie, podamy sobie ręce.
No już.
Snobka. Nic jej nie jest.
Wracajmy do domów.
- Do domów? - Wypij to.
- Musisz się uspokoić. - Dobrze.
Seok-ryu, Seung-hyo. Dobra robota.
To chyba zwykłe zwichnięcie,
ale jutro zrobimy ci prześwietlenie.
Dobrze.
Musisz zrobić sobie też rezonans głowy.
Słyszałem, co ci dolega.
Nie powiedziałeś Seung-hyo?
Nie.
Pewnie to nic.
Ale lepiej sprawdzić. Nie bój się.
Nawet jeśli to coś poważnego,
będę przy tobie.
„Na dobre i na złe,
w zdrowiu i w chorobie,
póki śmierć nas nie rozłączy”.
Złożyliśmy przysięgę.
Zbyt długo o niej nie pamiętałam.
Możesz zacząć od teraz.
Musisz być wykończona. Weź prysznic i odpocznij.
Ty też.
Zaczekaj.
Zaczekaj chwilkę.
Chcesz może…
żebym zaniósł cię do łazienki?
Możesz?
Idziemy.
Co tam masz?
Flet.
Nie graj na nim, bo przywołasz węże.
Nie zamierzam.
Analizuję jego budowę, żeby stworzyć model.
Kiedy rozkręcaliśmy je w dzieciństwie, w środku było pełno śliny.
Przepraszam.
Jutro wyjeżdżam. Nie będzie mnie.
Rozumiem.
- Dokąd jedziesz? - Do prowincji Gangwon.
Kiedy wrócisz?
Za jakieś dwa tygodnie.
Czemu tak późno?
Nie jedziesz za granicę. Co to za delegacja?
Mamy ważny projekt.
Możesz jechać ze mną.
Jeśli naprawdę się nudzisz.
Nie będę się nudzić.
Miłej delegacji.
Dzięki.
W porządku.
Cześć.
Jeśli chodzi o małże,
musimy usunąć „brodę” przy pomocy nożyczek.
Potem je blanszujemy.
Byle nie za długo.
Dobrze.
Co z oknami?
Samemu nie jest zbyt ciekawie.
Ustnik to wejście do budynku.
Kłody drewna.
Kiedy powietrze dostanie się do środka, będzie wydawać dźwięk.
Nudzę się.
Dziś…
Przyrządzę coq au vin.
Coq au vin to „kogut w winie”.
Kurczak z warzywami duszony w winie
to tradycyjne francuskie danie.
Co?
Czemu nic nie słychać?
To koniec?
Seok-ryu.
Co on gada?
Wiem!
DZIŚ MLEKO TRACI WAŻNOŚĆ
ALE MOJE UCZUCIA NIE MAJĄ DATY WAŻNOŚCI
ZAAKCEPTOWANO PODANIE – BIEGUN POŁUDNIOWY
Mo-eum!
- Seok-ryu! - Gdzie masz kluczyki?
- W torbie. - W torbie?
- Pożycz mi auto. - Pewnie.
- Dokąd jedziesz? - Do Seung-hyo.
Rety.
W końcu się udało?
CHOISSEUNG
PAN YOON
To ja.
Wiesz, gdzie znajdę Seung-hyo?
Seok-ryu?
Czemu nie odbierasz?
Wyciszyłem telefon.
Co tu robisz?
Nudziłam się.
Mówiłeś, że mogę wpaść.
Nudziłaś się?
Tak.
Bez ciebie czas mi się dłuży.
Bez ciebie komiksy nie sprawiają frajdy.
Bez ciebie plac zabaw jest pusty.
Bez ciebie każdy dzień jest nijaki.
Jak niedoprawiona zupa lub pierożki bez sosu sojowego.
Jak łaźnia bez mleka bananowego.
Masz ochotę napić się ze mną mleka bananowego?
Nawet teraz myślisz o jedzeniu?
Chyba już nie potrzebuję mleka bananowego.
PÓŹNO
PÓŹNO SIĘ ZORIENTOWAŁAM
Napisy: Jakub Jadowski