(รักอยู่ประตูถัดไป)
เหมือนแกใส่จิตวิญญาณลงเค้กไปด้วยเลย
หรือฉันคิดไปเอง
เปล่า แกพูดถูก
ฉันผสมลงไปพร้อมแป้งกับน้ำตาล
ว่าละ งานนี้ต้องได้เอบวกสินะ
แต่เยอะแบบนี้เราจะกินไหวเหรอ
มีคนรอเก็บของเหลืออยู่แล้ว
เอ๊ะ
ไม่ทันละ
พักนี้ชเวซึงฮโยอยู่ในช่วงขาขึ้นจริงๆ นะ
ขึ้นทั้งคะแนนทั้งความป๊อป
- โมอึม - หา
ความเครียดจากการเรียนน่ากลัวเบอร์นี้เลยว่ะ
ตาบอดกันหมดแล้ว
ต้องลำบากแหงๆ
สงสารเขาเนาะ
"แอสโซซิเอท วิธ"
เกี่ยวข้องกับบางคนหรือบางสิ่ง
"วันส์ ไมนด์ โกส์ ทู ซัมธิง"
ตั้งใจมุ่งมั่นกับ…
อย่าเดินไปอ่านไปสิ
เดี๋ยวสะดุดหรอก
ต่อให้ล้ม ฉันก็จะรู้ศัพท์ภาษาอังกฤษเพิ่มอีกคำ
ใครสั่งใครสอนให้ใช้ชีวิตแบบนี้เนี่ย
นายแหละผิด
นายเลิกว่ายน้ำได้ปีนึงก็ไล่ตามฉันทันแล้ว
ตอนนี้นายสอบได้ที่สี่แล้วไง
อ๋อ งั้นเหรอ
ฉันเลี้ยงปีศาจมาชัดๆ
รู้งี้ไล่ไปซะก็ดีตอนที่มาขอให้สอนแยกตัวประกอบ
แต่เธอจะทำไงล่ะ
ฉันเชี่ยวแคลคูลัสกับเรขาคณิตแล้วนะ
ห่วยเลขแล้วมีหน้ามาพูด
วันนี้ห้องเธอเรียนคหกรรมนี่
มีเค้กเหลือปะ
ทำไม ที่ได้ไปก่อนหน้านี้ยังไม่พอเหรอ
ฉันกินหมดละ
ยัยงก ขอให้ไขมันพอกต้นขา
โห จะแช่งกันก่อนฉันขึ้นม.หกงี้ ถอนคำพูดเลยนะ
บอกให้ถอนคำพูดไง
ไม่ใช่แค่เธอนี่ ฉันก็จะขึ้นม.หกเหมือนกัน
นายมันอดีตนักกีฬา น้ำหนักไม่ขึ้นอยู่แล้ว
(เลทเนส สาย ล่าช้า)
(ตอน 11: ช้า)
ไหงตาบวมงี้ล่ะ
น่าจะมีแผ่นมาสก์หน้าในตู้เย็น
ฉันหยิบกล่องนี้มาจากแถวหลัง
วันนี้นี่นา
แล้วไงล่ะ ก็ตอบไปแล้วนี่
งั้นก็จบแล้วสิ
พระเจ้าช่วยกล้วยทอด
เฮ้ย บอกแล้วไงว่าอย่าเปิดหน้าต่างมาสภาพนั้น
เป็นเชร็คเหรอวะ
มาสก์ช็อกโกแลตมินต์ต่างหากเว้ย อยากตายเหรอ
งั้นก็กินเข้าไปซะ อย่าเอามาโปะหน้า
- ให้ตายก็ไม่สวยขึ้นหรอก - ไม่ต้องมาสาระแน
ต่อให้ติดคุกก็ต้องฆ่านายให้ได้วันนี้นี่แหละ
แบซอกรยู มากินข้าวลูก
คุณน้า ผมไปกินด้วยนะ
สยองลูกตาชะมัด
- วอนตายแต่เช้านะ - จะบ้า
เราหย่ากันเถอะ
อะไรนะ
ผมขอหย่า
หย่าเหรอ
กะทันหันจังค่ะ
คุณคิดดีแล้วเหรอที่ตัดสินใจแบบนี้
ผมคิดมา 20 กว่าปีแล้ว
ไม่น่าแปลกใจหรอกที่เราลงเอยแบบนี้
ตั้งแต่แต่งงานมา เราอยู่แยกกันนานกว่าอยู่ด้วยกันซะอีก
นั่นมัน…
ใช่ค่ะ คุณพูดถูก
ยังไงก็ต้องลงเอยแบบนี้
แค่ใครจะเป็นคนพูดก่อนเท่านั้น
ไว้คุยรายละเอียดกันทีหลังนะคะ
วันนี้ฉันเหนื่อยเต็มที
เธอไม่ถาม…
เหตุผลด้วยซ้ำ
คุณอยู่บ้าน
วันนี้ผมหยุด
ไหนคุณว่ามีเรื่องจะบอกผมไม่ใช่เหรอ
ฉันได้รับคำสั่งใหม่แล้วค่ะ
ไปไหน
แอฟริกา
ไว้คุณเตรียมใบหย่าพร้อมแล้วก็บอกฉันนะคะ
ตกลง
เราจะบอกซึงฮโยเมื่อไหร่ดี
กินเลยจ้า
ฉันรู้ว่าฉันทำเอง แต่อร่อยจริงๆ นะ
ไม่เยอะไปหน่อยเหรอ
ผมขอชามแยกไง เดี๋ยวน้ำลายทุกคนก็ลงไปหมด
- ป่าเถื่อนเป็นบ้า - อย่าบ่น
ใครจะสน ก็คนครอบครัวเดียวกันทั้งนั้น
เก็บห้องตัวเองซะก่อนจะมาทำตัวอนามัยจ๋า
ห้องพี่น่ะสิยังกับเล้าหมู
ว่าไงนะ ไอ้ลิงอุรังอุตัง
ขอบคุณนะครับน้า
- ยัยนี่ก็ขอบคุณด้วย - อะไรล่ะเฮ้ย
ว้าว อร่อยจัง
อร่อยกว่าร้านมิชลินที่เคยกินซะอีก
- เหรอจ๊ะ - ครับ
ไม่รู้นะว่าใคร แต่ฉันฝีมือดีกว่านายมิชลินนั่นแน่ๆ
อะไร คุณรู้เหรอว่ามิชลินไหน
มีซุกละก็
มุกแหละมุก
คุณโกหกใช่ไหมว่าเป็นเด็กฉลาดสมัยเรียน
คุณบอกว่าตัวเองฉลาดพอๆ กับฮเยซุก แต่ล้าหลังอยู่เรื่อยละสิ
เอาช้อนมา ไม่ต้องกินเลย
- แม่คะ - จ๊ะ
- แม่ใส่ถั่วลงไปด้วยเหรอ - ใส่เหรอ
เปล่า ข้าวที่ใช้ทำผสมถั่วมาอยู่แล้ว
หนูบอกแม่เป็นล้านรอบแล้วว่าหนูเกลียดถั่ว
ถั่วดีกับลูกออก กินๆ เข้าไปเถอะ
ไอ้เด็กเวรนี่
จะตะโกนหาอะไร
แกกินไข่ไปหมดเลย
พ่อ ผมต้องการโปรตีนนะ
พ่อที่แก่ตัวของแก ต้องการโปรตีนมากกว่าเว้ย ไอ้ตัวดี
โอ๊ย เบาๆ หน่อย
- แม่ - หือ
หนูเคี้ยวปลาแอนโชวี่อยู่เหรอ
- แอนโชวี่เหรอ - กำจัดเครื่องเคียงที่เหลือให้หมดไง
ใส่แอนโชวี่ในบิบิมบับนี่บาปมหันต์เลยนะ
ตักหลบยากด้วย ชิ้นเล็กจะตาย
เอาช้อนมาให้หมด ทุกคนห้ามกินยกเว้นซึงฮโย
ไม่เอาน่า
- เดี๋ยวสิ - ฉันอุตส่าห์ลำบากลำบนทำให้
ขอบคุณที่ทำให้กินค่า
- นี่ - หือ
ดงจิน กินข้าวก็ดีแล้ว กินแต่เวย์อะไรนั่น
เดี๋ยวผมค่อยดื่ม
นี่ เอาถั่วไปกินที
แกก็ต้องกินโปรตีนนะ
ใส่ของที่อยากกำจัดทิ้งลงไปหมดเลยใช่ไหม
อ่านภาษาฝรั่งเศสทำไมน่ะ
นี่ตำราอาหารฝรั่งเศส ฉันเห็นรูปสวยดีเลยซื้อมา
แต่อ่านไม่กระดิกเลยสักคำ
"บล็องเก็ตต์เดอโว" คือเนื้อลูกวัวตุ๋น
เป็นเมนูบ้านๆ ที่ขึ้นชื่อของฝรั่งเศส
เออนี่ นายยังไม่ลืมภาษาฝรั่งเศสใช่ปะ
ก็น่าจะยังอ่านได้แหละ
แล้วทำไมไม่เคยพูดเลยล่ะ
จะให้ไปเที่ยวพูดกับชาวบ้านว่า
"บงชูร์ มาดมัวแซล" หรือไง
แสลงหูเป็นบ้า
ฉันคงเลิกเป็นเพื่อนนายแหง
เอ้า อ่านให้หน่อยสิ
หนาจะตาย คงทั้งชาติกว่าจะอ่านจบ
ไม่ต้องอ่านทั้งเล่มสิ แค่นิดเดียว
อ่านหน้านี้ก่อน
ใช้กันซะงั้น
บล็องเก็ตต์เดอโว
คือเมนูที่เป็นเอกลักษณ์ ของการทำอาหารฝรั่งเศสแนวบ้านๆ
ใช้วัตถุดิบที่หาได้ทั่วไปและจัดเตรียมได้ง่าย
อาหารเมนูนี้มีรสชาติที่กลมกล่อมพิถีพิถัน
"ค็อกโอแวง" คือไก่อบไวน์
เมนูนี้เป็นอาหารฝรั่งเศสพื้นเมือง
ที่ทำด้วยการเคี่ยวไก่กับผักในไวน์
คือ… พอฉันตื่น
หน้านายก็อยู่ใกล้หน้าฉันมากเลย
แต่จู่ๆ ก็มีรุ้งอยู่ตรงนั้นน่ะ
มันแปลกดี ฉันเลยลองแตะดู
ร้อนจัง
หา
ให้ตาย ที่อุตส่าห์บริการให้นี่ ฉันเกือบเป็นลมแดดเลยนะ
มาขอให้ฉันอ่านหนังสือให้ฟัง แล้วดันผล็อยหลับเองได้ไง
ก็แบบว่า…
บอกแม่เธอนะว่าฉันจะมาติดที่บังแดดให้
ทำไมมีรุ้งโผล่มาตรงนั้นล่ะ
แสงมาจากไหน
พิลึกจัง
เฮ้ย
หัวยังอยู่ดีไหม
แตกหรือเปล่า
มาไงวะนั่น
นายแหละมาไง ไหวปะเนี่ย
แหม อย่าขี้แยนักสิ
แปลกจัง
นี่
ฉันจะพูดในฐานะบุคลากรทางการแพทย์ ในที่เกิดเหตุนะ
นายไม่เป็นไร ไม่ตายหรอก
ถ้าฉันมีอาการตามหลัง ฉันจะโทรแจ้ง 119… ไม่สิ
ฉันจะเรียกตำรวจมาจับเธอ
เมื่อกี้นายเป็นหวอตำรวจซะเองอะ
พูดอะไรน่ะ
ก็นายหน้าแดงแจ๋เชียว
ไหงงั้นล่ะ
เกิดเรื่องอะไรกับซอกรยูมาเหรอ
เปล่าสักหน่อย
ว้า ลุ้นเก้อเลย
เมื่อวานซอกรยูโอเคปะ ได้ข่าวว่าฮยอนจุนกลับไปแล้ว
ฉันร้องไห้มากไปเหรอ
หรือดูเหมือนยังเสียดายอะไร
หมอนั่นเลยไม่พูดถึงนมกล่องนั้นน่ะเหรอ
ยัยนั่นร้องไห้ยกใหญ่ ฉันเลยไม่อยากกดดัน
คงดูไม่เหมาะถ้าจะบังคับให้ตอบ
งั้นนายจะถอยไปอีกก้าวเหรอ
ยัยนั่นมีเรื่องให้คิดมากพอแล้ว ฉันไม่อยากให้มันแย่ลง
- ดื่มซะ - ไม่ละ ขอบใจ
โอ๊ย ดื่มๆ ไปเหอะ
น้ำนี่ดื่มแล้วสดชื่นกว่าเบียร์อีกเวลาหงุดหงิด
เดี๋ยวก็รู้สึกดีขึ้น เชื่อดิ
อ้าว ตายๆ
- เปียกไหม โทษที - ตั้งใจเขย่ามานี่หว่า
ให้ตายสิวะ
นายโอเคปะ
ฉันดูโอเคไหมล่ะ
โทษที
สดชื่นดี
ใช่ไหมล่ะ
ถ้ามีตัวเร่งปฏิกิริยาแบบนี้ให้นายกับซอกรยูบ้าง
ก็คงไม่ต้องห่วงอะไรแล้ว
ทุกอย่างคงสดชื่น ชัดเจน หมดจด
ทำอะไรน่ะ
นี่
- เฮ้ย - ไม่นะ
- ตายแล้ว - อะไรวะ
อ้าวเฮ้ย จะไปไหนล่ะ
จองโมอึม
เฮ้อ
คุณนักข่าว
คุณสถาปนิก
ผมเคยบอกแล้ว
แต่เธอเป็นคนดีจริงๆ นะ
ผมรู้
นั่งก่อนไหมครับ
ผมกำลังจะไปข้างนอก แต่นั่งสักครู่ก็ได้ครับ
นี่ครับ
- คุณคงร้อนมากสินะ - ครับ
คือว่า
ผมไม่เจอคุณมาสักพักแล้ว เลยรู้สึก…
อึกอักนิดหน่อย
ครับ ผมก็ด้วย
แต่ถึงยังไงคุณก็เป็นเพื่อนแถวบ้าน
แล้วเราก็รุ่นเดียวกันด้วย
คุณเคยรับฟังปัญหาของผมมาแล้วด้วยซ้ำ
เราเลิกใช้ภาษาทางการกันดีไหม
ก็ดีครับ
งั้นเราควรเรียกชื่อกันเฉยๆ เลยไหม
ได้ครับ เอ๊ย ไม่ใช่
เอาดิ ดันโฮ
โอเค ซึงฮโย
- กลับไปพูดแบบเดิมดีไหมครับ - ดีมากเลยครับ
เนอะ จริงด้วย
(อะเทลิเยร์ อิน)
(วันหมดอายุ 29 มิถุนายน)
(ชเวซึง)
เลยวันมาแล้ว
จบแล้วสินะ
(นมแดฮัน)
(อะเทลิเยร์ อิน)
จริงสิ
มีคนขอร้องมาแบบส่วนตัว
นักเปียโนโคซังฮีอยากเปิดร้านหนังสือน่ะ
นั่นคนดังเลยนี่คะ
ใช่
ทำไมนักเปียโนถึงอยากเปิดร้านหนังสือล่ะ
เธอชอบหนังสือมาตลอด แล้วฝันว่าอยากเปิดร้านที่บ้านเกิดน่ะ
แถวนั้นเป็นทุ่งดอกไม้ทั้งแถบเลย
นอกจากจะอยากให้ร้านเข้ากับบรรยากาศ
เธอก็อยากใส่ธีมพิเศษๆ เข้าไปด้วย
ใครมีไอเดียบ้าง ขอแบบจึ้งๆ เร็วเข้า
- ร้านอยู่ที่ไหนเหรอ - แทแบค จังหวัดคังวอน
ถ้าตึกกลายเป็นเสียงดนตรีล่ะ
หา
เราจะสร้างตึกที่มีเสียง
ใช้ลมทำให้ตึกกลายเป็นเครื่องดนตรี
ร้านหนังสือที่สร้างเพื่อนักเปียโน
แต่จะทำออกมาได้จริงเหรอ
ความเสี่ยงมัน…
เคยมียุคที่คนใช้เสียงในการออกแบบ ที่ต่างประเทศนะ
ฮยองชาน เดี๋ยวออกไปดูงานหรือเปล่า
- ครับ - ขากลับซื้อขลุ่ยมาให้ด้วยสิ
- ขลุ่ยเหรอครับ - ใช่
ฉันเคยเห็นมา
ถ้าปิดรูแต่ละรูบนขลุ่ย ระดับเสียงก็จะเปลี่ยนไป
มีวิธีให้คำนวณเรื่องนั้นอยู่
ฉันว่าฉันต้องลองเป่าเอง
แล้วดูว่าเราจะปรับมาใช้กับตึกได้ยังไง
แทแบค จังหวัดคังวอน
คุณพระ
ดูแววตามันสิ หลุดโลกไปแล้ว
ชอบแววตาแบบนั้นของรุ่นพี่จัง
ช่างเป็นคนบ้าสุดหล่อผู้หมกมุ่นกับงาน
นี่ก็คนบ้าน่ารักผู้หมกมุ่นกับซึงฮโย
- ฉันไปก่อนนะ - ครับ
- อย่าลืมขลุ่ยล่ะ - ได้ครับ
ฮัลโหล
ซึงฮโยลูก คืนนี้ว่างไหมจ๊ะ
เอ๊ะ ทำไมเหรอครับ
กินมื้อเย็นทั้งครอบครัวกันนะจ๊ะ
อ๋อ
ได้ครับ
งั้นผมจองโต๊ะให้นะครับ ตกลง
ไว้เจอกันครับ
(เทซุปเนื้อที่กำลังเดือดใส่แป้งรูส์)
หนูนึกว่าพ่อแม่ไปทำงาน ก็เลยมาใช้ครัวแป๊บนึง
ทำอะไรอยู่น่ะ หอมจัง
อาหารฝรั่งเศสค่ะ หนูแค่ลองเลียนแบบดู
แกอยากทำอาหารขนาดนั้นเลยเหรอ
ค่ะ
ยิ่งลองฝึกดู หนูก็ยิ่งอยากทำ
มันทั้งสนุกทั้งน่าตื่นเต้น
แต่พ่อก็ไม่อยากให้แกทำอยู่ดี
กับคนแข็งแรงก็ยากพอแล้ว พ่อไม่รู้เลยว่าแกจะรับมือยังไง
ฉันก็คิดแบบเดียวกัน
ความเครียดเป็นพิษกับกระเพาะแกนะ
แกเห็นพ่อแกก็รู้ดีว่างานนี้มันไม่ง่าย
หนูเข้าใจค่ะว่าพ่อแม่รู้สึกยังไง
แต่หนูจะดูแลตัวเองนะ
หนูจะกินของดีๆ หนูจะออกกำลังกายเพิ่มความอึด
หนูสัญญาว่าจะไม่ป่วย
ถ้าลำบากก็เลิกทันทีเลยนะ
ใช่แล้ว
ถ้าลำบากก็เลิกซะ แล้วมานั่งๆ นอนๆ ที่บ้าน
คิดว่าเราไม่มีปัญญาดูแลแกเหรอ
- เนอะ ที่รัก - พูดดีมากจ้ะ
ซึ้งเลยเนี่ย
แม่สัญญาแล้วนะ แม่ต้องดูแลหนูนะ
ได้สิ
นั่งๆ นอนๆ ไปก่อน แล้วถ้าแกเบื่อก็ค่อยหางานทำ
จะไปทำที่แซมซองอิเล็กทรอนิกส์งี้
- หรือที่เกเกาก็ได้ - เอาอีกละ
- เริ่มอีกแล้วไง - เนอะ
นี่แหละแม่คนเดิม ทำลายบรรยากาศเก่งจริงๆ
ก็แค่พูดเฉยๆ
เผื่อว่าแกเบื่อจนกระวนกระวายอยู่ไม่สุขไง
- ที่รัก รสชาติเป็นไงบ้าง - อร่อยนะ
เหรอ ขอชิมบ้างสิ
ยอนดู วันนี้มีเรื่องอะไรที่โรงเรียนเหรอจ๊ะ
ลูกดูหงอยๆ นะ
วันนี้อารอนพูดกับหนูว่า…
หนูไม่มีแม่
ลูกต้องอารมณ์เสียแน่ๆ
แล้วลูกทำยังไงจ๊ะ
หนูทำตามที่พ่อเคยสอน
หนูบอกว่าไม่ใช่ทุกครอบครัวที่จะมีพ่อกับแม่
หนูบอกว่ามันคืออุดมคติที่สังคมสร้างขึ้น
สำหรับสิ่งที่พวกเขาคิดว่าเป็น "ครอบครัวปกติ"
ลูกทำได้ดีมากจ้ะ
แต่พวกนั้นน่ะซื่อบื้อ ก็เลยไม่รู้ว่าอุดมคติคืออะไร
พ่อคะ แน่ใจนะว่า พ่อเลิกงานก่อนเวลาแบบนี้ได้เรื่อยๆ
พี่เลี้ยงของลูกเจ็บหลังก็เลยมาอีกไม่ได้แล้ว
พ่อไม่มีทางเลือกจนกว่าจะหาพี่เลี้ยงคนใหม่ได้
พี่เลี้ยงคนใหม่จะมาเมื่อไหร่คะ
ไม่รู้สิจ๊ะ ยังไม่มีใครสมัครมาเลย
งั้นถ้าฉัน…
เป็นพี่เลี้ยงให้ล่ะ
คุณนายแจซุก
คุณหนูโมอึม
- พี่คะ - ไงจ๊ะ ยอนดู
เอ้อ มาก็ดีแล้ว
ฝากเฝ้าออฟฟิศแป๊บนึงสิ
แม่จะพายอนดูไปซื้อไอศกรีม
ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมซื้อเอง
ไม่ต้องจ้ะ ฉันอยากซื้อให้แกน่ะ ไปกันเร็ว ยอนดู
- ค่ะ - งั้นผมไปด้วยครับ
ผมอยากไปจริงๆ
พ่อหนูเป็นห่วงเกินเหตุไปหน่อยนะ
แน่ใจนะว่าคุณไว้ใจให้ฉันเฝ้าแก
ใครเฝ้าใครนะ แม่เหรอ
จ้ะ แม่จะเป็นพี่เลี้ยงให้ยอนดูระหว่างนี้น่ะ
คุณไม่ต้องลำบากจริงๆ นะครับ
ไม่เอาน่า จะมีเพื่อนบ้านไว้ทำไมล่ะ
น้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่าอยู่แล้ว รอที่นี่สักแป๊บนะจ๊ะ
- เดี๋ยวฉันมา - บายค่ะ
- ไปกัน - แม่คะ
- แม่ - ยอนดู…
แม่…
ฉันขอโทษเรื่องก่อนหน้านี้นะคะ
หลังจากรู้เรื่องซอกรยู…
กับหลังจากได้ยินเรื่องของคุณ ฉันคงถูกอารมณ์พาไปน่ะ
คงเป็นอาการเสียสติชั่วคราวสักประเภท
ผมก็ขอโทษเหมือนกันครับ
ไม่ว่าจะกะทันหันแค่ไหน
ผมเองก็ผิดที่หลบไม่ทัน
เอ่อ…
ค่ะ
คือว่า…
ฉันผิดมากกว่านะ
งั้นมาตกลงกันว่าเราผิดพลาดกันทั้งสองฝ่ายดีไหม
- เห็นด้วยอย่างยิ่งครับ - ได้ค่ะ
- ดีแล้ว - ครับ
โอเค
- แล้วก็… - คะ
ผมปฏิเสธแม่คุณที่เสนอจะเฝ้ายอนดูให้แล้ว
ไม่ค่ะ ไม่เป็นไร
นั่นเรื่องระหว่างคุณกับแม่ฉัน
ไม่ต้องห่วงฉันหรอก
ขอบคุณครับ ผมจะรีบหาพี่เลี้ยงคนใหม่ให้ได้โดยเร็วนะ
- พ่อขา - จ๊ะ
พ่อคะ คุณป้าซื้อไอศกรีมให้หนูเพียบเลย
โชคดีจัง ขอบคุณหรือยังจ๊ะ
แม่เปิดแอร์แล้วนะ ทำไมร้อนนักล่ะ
ร้อนระอุเลยด้วย อะไรกันเนี่ย
อาหารเป็นไงบ้างครับ
ผมเคยมากับลูกค้าเมื่อคราวก่อน
แล้วติดใจร้านนี้น่ะ
อร่อยดีนะ
จ้ะ ดีมากเลย
ค่อยยังชั่ว
ปกติที่นี่จองโต๊ะได้ยากทีเดียว
โชคดีที่มีคนแคนเซิล ร้านก็เลยมีโต๊ะว่าง
เข้าใจละ
ที่จริงแล้ว เราชวนลูกมากินมื้อเย็น เพราะเรามีเรื่องจะบอกลูกจ้ะ
อะไรเหรอครับ
แม่ได้รับคำสั่งใหม่แล้ว
อ๋อครับ
แม่จะไปที่ไหนเหรอ คราวนี้ไปนานแค่ไหน
แอฟริกาจ้ะ คราวนี้คงนานสักพัก
แอฟริกา…
ผมจะหยุดงานไปเยี่ยมถ้าหยุดได้นะครับ
ถ้าพ่อไปด้วยได้ก็คงดี
ซึงฮโย
เราจะหย่ากันน่ะ
เอ๊ะ
ชีวิตแต่งงานของเราพังทลายมานานแล้ว
เราตัดสินใจแล้วว่า ไม่มีประโยชน์ที่จะฝืนใจอยู่ด้วยกัน
เราคิดว่าการจบกันแค่นี้คงดีที่สุดสำหรับทุกคน
ซึงฮโยจ๊ะ แม่บอกได้แค่ว่าแม่เสียใจ
เราหวังว่าลูกจะเข้าใจนะ
มีอะไรให้ผมเข้าใจล่ะ
นี่ชีวิตพ่อแม่อยู่แล้ว
ไม่ต้องห่วงผมหรอก ทำตามที่ต้องการเถอะครับ
ขอโทษนะครับ ผมลืมไปว่าวันนี้มีเรื่องด่วน
ผมต้องไปก่อนนะ
คุณจะไปแอฟริกาจริงๆ เหรอ
งั้นคุณไม่แคร์ผมหรือซึงฮโยเลยสินะ
คุณเป็นฝ่ายที่ไม่เคารพอาชีพการงานของฉันเอง
คุณคิดว่าการทิ้งครอบครัว ไปไหนคนเดียวเป็นปีๆ มันฟังขึ้นหรือไง
ครอบครัวเหรอ
คุณไม่มีสิทธิ์พูดแบบนั้นนะ
ทีคุณยังแทบจะกินนอนที่โรงพยาบาล แล้วไม่กลับบ้าน
ตอนซึงฮโยกับฉันอยู่ฝรั่งเศส คุณก็ไปหาเราแค่ครั้งเดียว
ผมถึงบอกคุณให้อยู่ที่เกาหลีนี่ไง
ให้ตายสิ
ไว้ค่อยคุยกันทีหลังนะ
- ฮัลโหล - ผมเองนะ
คุยได้ไหม
ไม่ได้ค่ะ ขอโทษที
เดี๋ยวฉันโทรกลับนะ
ค่ะ ขอโทษค่ะ แค่นี้นะ
- นั่นใคร - เพื่อนร่วมงานที่ฉันจะไปด้วย
โทรศัพท์เรื่องงานน่ะ
แน่ใจนะว่าเรื่องงาน ไม่ใช่เหตุผลอีกข้อที่คุณอยากไป
หมายความว่าไง
คุณมีโอกาสให้ถูกส่งตัวไปที่อื่นได้
แต่ที่นั่นมีสงครามกลางเมือง กับการก่อการร้ายอยู่ตลอด
ทำไมดึงดันจะไปที่อันตรายแบบนั้นนัก
เพราะมีคนเกาหลีอยู่ที่นั่นด้วยน่ะสิ
จะทำอาชีพนี้เพื่ออะไร ถ้าจะไปแต่ประเทศที่ปลอดภัยสะดวกสบาย
งั้นแค่เพราะสำนึกในหน้าที่เท่านั้นเหรอ
ผู้หญิงที่มีลูกถึงดื้อรั้นขนาดนี้น่ะเหรอ
ปัดโธ่เอ๊ย พอซะที ฉันเบื่อเต็มทีแล้ว
- ซอฮเยซุก - อะไรล่ะ
อยากให้ฉันอยู่บ้านเลี้ยงลูก แล้วทำงานบ้านไปวันๆ งั้นเหรอ
คุณก็น่าจะแต่งงานกับผู้หญิง ที่จะเป็นช้างเท้าหลังให้คุณแทนที่จะแต่งกับฉันสิ
พูดได้แค่นั้นน่ะเหรอ
ฉันไม่น่าแต่งกับคุณตั้งแต่แรก
ไม่สิ ฉันไม่น่ามีซึงฮโยเลย
- นี่ - คุณจำกัดอิสรภาพฉัน
คุณขังฉันไว้ที่นี่กับลูก
แค่ไม่มีซึงฮโยสักคน
ฉันก็คงไม่ต้องเป็นแบบนี้
ฉันรักซึงฮโยนะ
แต่ฉันเป็นแม่คนอย่างเดียวไม่ได้
ซึงฮโย
ราทาทูอี่เป็นอาหารขึ้นชื่อแคว้นโพรวองซ์
ผสมสมุนไพรและน้ำมันมะกอก ลงในมะเขือ ซูกินี พริกหวาน และมะเขือเทศ
เคี่ยวจนกลายเป็นสตูผัก
หนังเรื่องระทะทูอี่สนุกดีนะ
ฉันไปละ
อ่านต่อสิ
(ชเวซึง)
โทรมาทำไมดึกป่านนี้
ฮัลโหล
อะไรนะ
นี่ ชเวซึง
- เฮ้ย ลุกสิ - เออ
คุณคือคนที่ฉันคุยด้วยทางโทรศัพท์ใช่ไหมคะ
ใช่ค่ะ
พ่อหนุ่มนี่ดื่มอยู่คนเดียวแล้วจู่ๆ ก็เมาพับไปเลย
สังหรณ์อยู่เชียวว่าจะเป็นแบบนี้
เขาดูกลุ้มมากเลย เอาแต่ดื่มไปน้ำตาคลอไป
ฉันพยายามปลุกเขาแล้วแต่ก็ไม่ขยับ
จะทำไงได้
พอกดเบอร์แรกที่เขาตั้งค่าโทรด่วนเอาไว้ ก็โทรติดหาคุณนี่แหละ
ขอบคุณที่โทรมานะคะ
นี่ ไปกันเถอะ
ลุกขึ้นเร็ว
เขายังไม่จ่ายเงินเลยค่ะ
เอ๊ะ
เอาจริงดิ
- ระวังค่ะ - กระเป๋าตังค์อยู่ไหน
เท่าไหร่คะ
โธ่เว้ย แล้วต้องสั่งของสองจานที่ไม่ได้กินด้วยซ้ำ
ไปต่อไม่ไหวแล้ว
ให้ตายก็ไม่แบกแล้วโว้ย
จะนอนตรงนี้ทั้งคืน
หรือสร่างเมาแล้วกลับบ้านก็เลือกเอา
หมดแรง
ไม่กลับบ้านนะ
เฮ้ย ฟื้นยังเนี่ย
ฉันบอกว่าฉันจะไม่กลับบ้าน
เลิกเมาเหมือนหมาซะที
งั้นจะนอนตรงนี้ใช่ปะ
เออนี่
คืนนี้น่ะ
ฉันไปกินมื้อเย็น
กับพ่อแม่มา
แล้วไง
ก็…
นี่ครั้งแรกเลยนะตั้งแต่ฉันจบมหาลัยมา
ครอบครัวเธอกินข้าวด้วยกันตลอด
ทุกคนร่วมโต๊ะกันพร้อมหน้า
แต่บ้านฉันน่ะ
นั่นเรื่องยากสุดๆ เลยนะ
แล้ววันนี้ก็ได้กินด้วยกัน แต่ว่า…
ช่างเถอะ
เรากินไม่เสร็จด้วยซ้ำ
รู้ปะ
ทุกครั้งที่ฉันไปบ้านเธอ
มีเรื่องนึงที่ฉันอิจฉามากเลย
รูปครอบครัวเธอน่ะ
ในบ้านเรา
เรามีทุกอย่าง…
ยกเว้นสิ่งนั้น
ไม่สิ ไม่ใช่หรอก
เราดูเหมือนมีพร้อมทุกอย่าง
แต่เราไม่มีอะไรเลย
ชเวซึง
พ่อแม่ฉันจะหย่ากัน
อะไรนะ
ฉันกลัวมาตลอด…
ว่าวันนี้จะมาถึง
ทั้งตอนที่ฉันหกหรือเจ็ดขวบ
หรือตอนอายุ 18…
แต่ว่า…
นี่ฉันอายุ 34 แล้ว
มันเกิดขึ้นช้ากว่าที่คาดไว้นะ
แต่ฉันยังกลัวอยู่ดี
ต่อให้โตขนาดนี้แล้ว
ทำไมฉันยังเสียใจที่พ่อแม่หย่ากันอยู่ล่ะ
แม่กับพ่อ…
ฉันรู้ว่าพวกเขาต่างก็มีชีวิตของตัวเอง
แต่ว่า…
แทนที่จะมีความสุขอยู่ห่างๆ กัน
ฉันก็ยังอยากให้พวกเขามีความสุขอยู่ด้วยกัน
สร่างหรือยัง
อะไรเนี่ย
เกิดอะไรขึ้น
เธอมาทำอะไรที่นี่
ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่ล่ะ
จ่ายมาซะดีๆ
- อะไร - ค่าเดินทางกับค่ารักษาพยาบาลไงยะ
ฉันต้องแบกนายจากร้านเต็นท์แดงมาถึงนี่
จนหลังแทบหัก
แล้วก็ค่าอาหาร 47,000 วอน จ่ายมา
เออ เดี๋ยวจ่ายคืนให้
- เอาตอนนี้เลยปะ - ช่างเถอะ
ปวดหัวหรือเปล่า ดื่มน้ำไหม
เออ หัวจะระเบิดละเนี่ย
น้ำอยู่ไหน ทำไมถึงไม่…
นี่ ทำไมยังไม่ทิ้งไปล่ะ มันหมดอายุแล้วนะ
ขืนดื่มเข้าไปก็ปวดท้องพอดี
จริงด้วย
ฉันลืมน่ะว่าจะทิ้ง
ฉันจำได้ว่าดื่มเหล้า
แต่ฉันไม่ได้ทำอะไรงี่เง่าใช่ปะ
นายเกือบจะทำเรื่องงี่เง่าสุดๆ น่ะสิ
อะไรเหรอ
บอกพ่อแม่นายไปซะ
ว่าจริงๆ แล้วนายรู้สึกยังไง
อย่าร้องไห้อยู่คนเดียว เหมือนตอนที่แม่นายไปสมัยนายเจ็ดขวบ
"อย่าไป" มันพูดยากตรงไหน
ไปกันเถอะ ฉันสร่างแล้ว
นายเซ้าซี้ฉันมาตลอดให้พึ่งพานาย
แล้วทำไมนายไม่ยอมพึ่งพาฉันบ้างล่ะ
ฉันพึ่งพาเธอนะ
หา
เธอพยุงฉันมาจนถึงที่นี่
เธอแข็งแกร่งชะมัด แรงเยอะตั้งแต่เกิดเลย
น่าจะทิ้งให้ตายอยู่ข้างถนนซะก็ดี ไอ้บ้านี่…
จัดปกเสื้อดีๆ หน่อย ยัยเบ๊อะ
เพราะนายนั่นแหละ
(ศาลครอบครัวกรุงโซล)
ผมไม่รู้เลยว่าระยะเวลารอคอย กำหนดไว้ตั้งหนึ่งเดือน
เราต้องมาขึ้นศาลอีกรอบ คุณจะทำยังไงล่ะ
ฉันจะขอลางานแล้วค่อยกลับมา
ฝนตกแล้ว
ผมมีร่ม
วันแต่งงานของเราและวันที่เราจดทะเบียนสมรส
ฝนก็ตกเหมือนกัน
ใช่แล้ว
ทุกคนถึงได้คิดว่าเราจะมีความสุขด้วยกัน
เรามาลงเอยแบบนี้ได้ยังไง
ไม่เห็นจำได้ว่าเราทะเลาะกันบ่อยขนาดนั้น
เราไม่มีโอกาสให้ทะเลาะกันด้วยซ้ำ
คุณโทษฉันเหรอ
ผมโทษตัวเองน่ะ
เอาไปเถอะ
เดี๋ยวสิ…
ต้องมีอย่างน้อยสักใบสิ
หา จะไปพรุ่งนี้เลยเหรอ
ช่วยไม่ได้แหละจ้ะ คำสั่งด่วนน่ะ
โธ่ แต่ถึงงั้นก็เถอะ
ไม่มีเหตุผลให้ต้องไปกะทันหันแบบนี้เลย
เดี๋ยวนะ ขอโทรหาแจซุกกับอินซุกก่อน
- เรียกพวกนางมา - อย่านะ
พอเลย ไม่ต้องให้มันวุ่นวายหรอก
ฉันเพิ่งเจอพวกนางไม่กี่วันก่อนเอง
เดี๋ยวฉันก็กลับมาน่า
ก็จริง แต่ว่า…
เอ้านี่ มีเครื่องสำอางนะ เอาไปแบ่งกับคนอื่นๆ
ของจากฝรั่งเศส
ทาให้เยอะๆ แล้วอย่ารีบแก่ตอนฉันไม่อยู่ล่ะ
ยัยบ้านี่
เธอไปถึงแล้วต้องโทรมาบ่อยๆ นะ
ถ้าอยากกินกิมจิหรืออยากพูดภาษาเกาหลีก็โทรมา
ถ้ามีปัญหาอะไรก็โทรมาด้วย เข้าใจไหม
ก็ได้ โทรก็โทร
แต่ทำไมกะทันหันนักล่ะ
คุณน้าคะ
ซอกรยู อยู่บ้านด้วยเหรอจ๊ะ
- นึกว่าจะไม่ได้เจอกันซะแล้ว - หนูก็ด้วย
หนูคงเศร้าแน่ถ้าน้าไปเฉยๆ
ซอกรยูจ๊ะ หนูผ่านเรื่องอะไรมามากมาย
แต่น้าไม่ห่วงหนูหรอก น้ารู้ว่าหนูอยู่ได้สบายมาก
น้าซาบซึ้งมาตลอดที่หนูคอยดูแลซึงฮโยเป็นอย่างดี
ฝากแวะไปดูเขาบ้างระหว่างที่น้าไม่อยู่ด้วยนะจ๊ะ
เข้าบ้านเถอะจ้ะ
เอาละ น้าไปละ โชคดีนะ
คุณน้าคะ
ซึงฮโยเศร้าอยู่ค่ะ
ซึงฮโยน่ะ…
รอแม่เขามาตลอดตั้งแต่ตอนเด็กๆ
เขาเหมือนเด็กในเกมซ่อนหาที่ไม่มีวันจบสิ้น
เขาซ่อนตัวไว้ไม่ให้ใครหาเจอ
แต่หนูว่าเขารอให้แม่เจอเขาอยู่
ขอบใจที่บอกน้าจ้ะ
หน่วยกู้ภัยมาแล้วค่ะ คนไข้อยู่ไหน
ปลาหมึกยักษ์ดิบติดคอผม
หนวดปลาหมึกติดคอคุณอยู่ เราต้องดึงออกมานะ
อ้าปากค่ะ
เธอกินเห็ดพิษเข้าไป
ทำไมถึงกินของแบบนั้นที่นี่ล่ะ
ทางนี้ค่ะ
เธอถูกพิษหมึกสายวงน้ำเงิน
หมึกสายวงน้ำเงินบนหาดโคลนเนี่ยนะ
ทำไงดี
ฉันจัดการเองคนเดียวไม่ได้
(ผมรักคุณนะ หาดโคลน)
คุณนักข่าว
(หคม)
หาดโคลนแมน
คุณไปช่วยคนไข้เห็ดพิษนะ
ผมจะช่วยคนที่ปลาหมึกติดคอ
หาดโคลนแมน ยังมีคนไข้หมึกสายวงน้ำเงินอยู่นะคะ
หมึกสายวงน้ำเงิน มีพิษเทโทรโดท็อกซินที่อันตรายถึงชีวิต
เราต้องพาเธอไปเดี๋ยวนี้
ทั้งหมดนี้คงเป็นไปไม่ได้ถ้าไม่มีคุณ หาดโคลนแมน
ยัยบ้าเอ๊ย
ฉันเพี้ยนไปแล้วแน่ๆ
ใช่ เสียสติแล้วแหงๆ
ยอนดู
พี่คะ
หนูมาอยู่บ้านเราตั้งแต่วันนี้เหรอจ๊ะ
น่าจะปลุกพี่สิ
หนูได้ยินว่าพี่ทำงานเมื่อคืนนี้ แล้วเพิ่งกลับบ้านเมื่อเช้า
พี่ต้องนอนให้พอนะคะถึงจะช่วยคนได้
มีแต่หนูนี่แหละที่เป็นห่วงพี่
แต่แม่พี่ไปไหนล่ะ ทำไมนั่งอยู่คนเดียว
อยู่นี่จ้ะ
- แม่จะไปไหนเหรอ - จ้ะ และลูกจะไปด้วย
ยอนดูจ๊ะ
เวลามาโรงอาบน้ำ ก็ต้องกินซุปสาหร่ายกับน้ำข้าวนะจ๊ะ
นี่คือภูมิปัญญาที่สืบทอดมาจากบรรพบุรุษ
จำไว้ให้ดีล่ะ
อย่าลืมไข่ต้มพวกนี้ด้วยสิ
จริงด้วย
ให้พี่ปอกให้ไหมจ๊ะ
หนูปอกเองได้ค่ะ
แหม แสนรู้จริงๆ
คุณโด ทางนี้ค่ะ
ตายแล้ว ว่าไงจ๊ะ
รอก่อนนะ เดี๋ยวแม่มา
อุ๊ยตาย เหลือเชื่อจริงๆ
อยู่กันครบเลย
ทำเป็นนี่นา
ออกหมดแล้ว
กินไข่หรือมันทอดดีจ๊ะ
- มันทอดค่ะ - มันทอดเหรอ ได้เลย
บินมาแล้ว ฟิ้ว
อร่อยจังเนอะ
ยอนดูจ๊ะ
อยากเห็นอะไรเจ๋งๆ ปะ
เอาละนะ
ปกติ เวลามาโรงอาบน้ำ
เราก็ต้องทำแบบนี้ด้วย แต่พี่ลืมไป
นี่ไงล่ะ
แต่นแต๊น หมวกหัวแกะผ้าขนหนู
โอ๊ยตาย น่ารักใจเจ็บ
ดูสิ คนนั้นก็มีนะ
กินเก่งจังเลย
ให้แม่ปอกไข่ให้ไหมจ๊ะ
หนูไม่ได้มองเพราะหมวกหรอกค่ะ
หือ
หนูมองเพราะหนูอิจฉาที่เธอมีแม่ต่างหาก
หนูไม่มีแม่
ใครว่าหนูไม่มีแม่ล่ะจ๊ะ
หน้าตาสวยๆ แบบนี้
พี่เห็นทั้งพ่อทั้งแม่ของหนูเลย
ยอนดูจ๊ะ
สักวันทุกคนก็ต้องเดินทางไกล
แม่ของหนูแค่ออกเดินทางเร็วไปหน่อย
พ่อของพี่ก็ออกเดินทางเร็วไปเหมือนกัน
แต่เขาก็ส่งเพื่อนๆ มาให้พี่เยอะแยะ พี่จะได้ไม่เหงาไงล่ะ
- จริงเหรอคะ - จ้ะ
แม่ของหนูกับพ่อของพี่ อาจจะได้เจอกันระหว่างทางก็ได้นะ
วันนั้นที่หนูตามหาคร็อปเซอร์เคิล
พวกเขาอาจจะพาเรามาเจอกันก็ได้
เพื่อให้เราได้สนุกด้วยกัน
เพื่อให้เราได้เป็นเพื่อนสนิทกันไง
หนูสนุกเวลาอยู่กับพี่นะคะ
พี่ก็ด้วยจ้ะ
จากนี้ไปเรามาสนุกด้วยกันนะ
สนุกกันให้สุดเหวี่ยงทุกวันเลย
ตกลงค่ะ
เอาละ มาสนุกกันตอนนี้เลยเป็นไง
พี่ก็จะปอกด้วย
พักนี้ไม่ค่อยได้เจอลูกเลยนะ
ลูกไม่กลับบ้านมาสองสามวันแล้ว
ครับ
ผมแค่แวะมาเอาเสื้อผ้า ผมต้องไปแล้วน่ะ
เรื่องก็คือ…
แม่จะไปพรุ่งนี้แล้ว
ครับ เดินทางปลอดภัยนะ
แม่จะติดต่อมาบ่อยๆ จ้ะ
แม่จะโทรกับส่งข้อความมา
วันเกิดลูกตอนปลายปี…
ไม่ต้องหรอกครับ
ผมตั้งตารอทุกทีเวลาได้ยินแบบนั้นเมื่อสมัยเด็ก
ผมรอคอย
เคยมีวันคืนที่ผมต้องการแม่
แต่ไม่มีอีกแล้ว
ซึงฮโย
(อะเทลิเยร์ อิน)
ทำอะไรน่ะ
ไหงมานั่งอยู่ในออฟฟิศฉันแบบนั้นเนี่ย
ทำไมมาสระผมที่ทำงานล่ะ ค้างที่นี่ทั้งคืนเลยเหรอ
ฉันงานยุ่ง
แต่เธอมาทำไม มีอะไรเหรอ
ฉันมีของมาให้
นี่ แบซอกรยู
ยังไม่สุก กินไม่ได้นะ
อยากเข้าโรงพยาบาลหรือไง
นี่ผักกาดค่ะ
ดงจินลูก เลิกวิ่งเล่นแล้วมานั่งนี่มา
ร้อนจะแย่
- ต้องมากินบนดาดฟ้ากันด้วยเหรอ - หนามยอกก็ต้องเอาหนามบ่ง
อากาศก็ดีออก บรรยากาศก็แจ่มมากด้วย
แต่กยองจง ถุงใต้ตาคุณย้อยจะถึงพื้นอยู่แล้วนะ
นั่นสิ ตาคล้ำเป็นแรคคูนเลย
เดี๋ยวมันนึกว่าคุณเป็นพวกเดียวกันพอดี
ผมลงเวรดึกก็ตรงมาเลยน่ะ
ตายจริง งั้นไปนอนพักก่อนดีไหม
เราก็ไม่รู้เลยชวนคุณมา
ไม่ครับ ไม่เป็นไร
ใช่แล้ว แค่นอนไม่ช่วยให้หายเหนื่อยหรอก
ต้องมาสนุกกับครอบครัวแบบนี้ต่างหาก
นี่สิถึงจะผ่อนคลาย
ครับ ถูกของคุณ ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้ดีมากเลยนะ
ได้ข่าวว่าพวกคุณอดไปพักร้อนเพราะงานยุ่งมาก
คิดซะว่าที่นี่เป็นสถานที่พักร้อนสิ
ที่รักคะ ถ่ายรูปกันเถอะ มีฟิล์มเหลือใช่ไหม
- ช่างเถอะ จะถ่ายไปทำไม - ไม่ได้สิ ถ่ายเป็นที่ระลึกไง
- วันนี้คุณสวยด้วยนะ - อย่าเลย
- ถ่ายสักรูปน่า - งี่เง่าจะตาย
- ซึงฮโยจ๊ะ ไปนั่งกับพ่อแม่สิ - มาเร็ว
ถ่ายไว้เป็นที่ระลึกสักรูปนะ
เอาละ
โธ่เอ๊ย หน้าเศร้าซะไม่มี
- จะดีเหรอ กำลังกินน่ะสิ - ยิ้มหน่อย ชิดๆ กันอีก
นี่ ยิ้มสิ
- ซึงฮโยจ๊ะ - เอาละ ยิ้มนะ
หนึ่ง สอง สาม ยิ้ม แบบนั้นละ
ฉันเก็บห้องอยู่
แล้วบังเอิญเจอรูปพอดีน่ะ
ขอบใจนะ
ทีนี้นายก็มีรูปครอบครัวเหมือนกันแล้ว
นี่ แน่ใจนะว่าไม่ต้องไปส่งแม่ที่สนามบิน
รู้ไหมว่าไปเที่ยวบินกี่โมง
ไม่รู้
พ่อนายน่าจะรู้ปะ
เดี๋ยวโทรถามนะ
(คุณพ่อ)
ฮัลโหล ผมกำลังจะโทรหาพ่อเลย
อะไรนะ
แม่เหรอ
พ่อครับ
เกิดอะไรขึ้น
พ่อก็เพิ่งได้รับสาย
เราเจอกระเป๋าเดินทางของซอฮเยซุก ที่สถานีรถไฟ
ตอนแรกมันถูกส่งไปที่ศูนย์รับแจ้งทรัพย์สินหาย
แต่มีป้ายกระทรวงต่างประเทศอยู่ ก็เลยส่งมาที่นี่
เธอออกเดินทางวันนี้ เธอกำลังไปสนามบินครับ
เหรอครับ
ผมจะลองโทรหาแม่
เราก็พยายามโทรหาเธอแล้ว
คิดว่ามือถือเธออยู่ในนี้นะ
- เจ้าหน้าที่คิม - ครับ
สักครู่นะครับ
ถ้าคุณน้าทำกระเป๋ากับมือถือหาย
งั้นคุณน้าก็ลำบากแย่เลยสิ
รายชื่อผู้ติดต่อทั้งหมดน่าจะอยู่ในมือถือ
นายรู้รหัสกุญแจของแม่ไหม
วันเกิดแม่คือ 17 มิถุนายน
เปิดไม่ได้ ลองวันเกิดของนายกับพ่อดูสิ
ได้
เปิดแล้ว
นี่เลขอะไรเหรอคะ
วันครบรอบแต่งงานน่ะ
พ่อคิดว่าแม่อยู่ไหน
มีทางติดต่อแม่ได้ไหมครับ
(คุณเซฮวาน)
ว่าไง คุณไปถึงหรือยัง
ฮัลโหล
- นี่ใครน่ะ - ชเวกยองจงครับ
สวัสดีครับ
ไว้ค่อยอธิบายนะ ว่าทำไมมือถือของภรรยาถึงอยู่กับผม
คุณรู้ไหมว่าตอนนี้เธออยู่ที่ไหน
- อะไรนะ - เธอไปสนามบินหรือเปล่า
สนามบินเหรอ
วันนี้เธอออกเดินทางไปรับตำแหน่งใหม่
ผมไม่รู้เที่ยวบินเธอ
ตำแหน่งใหม่อะไร
เธอตัดสินใจเกษียณแล้ว คุณไม่รู้เหรอ
หา
เธอคงไม่ได้บอกคุณสินะ
ผมไม่รู้ว่าควรบอกคุณหรือเปล่า
แต่พักนี้ฮเยซุกทำตัวแปลกๆ
เนื่องในโอกาสอะไรคะ
เพื่อฉลองการเกษียณ และการทุ่มเททำงานตลอดหลายปีของคุณไง
เกษียณเหรอ ใครกัน
- เอ๊ะ - โอ้โฮ
ฉันชอบกลิ่นดอกระฆังแก้วจัง
แต่ใครเกษียณเหรอคะ
คุณนี่…
เกือบลืมแน่ะ เมื่อไหร่จะมีคำสั่งใหม่ให้ฉันคะ
ฉันจะนัดพบท่านรัฐมนตรีนะถ้าคุณไม่รีบบอกฉันซะที
ฮเยซุก…
พูดอะไรน่ะ คุณทำผมกลัวนะ
สวยจังเลย
ผมบอกเธอแล้วว่าเธอจะไม่ได้รับคำสั่งใหม่อีก
เธอเองก็ยอมรับแล้วด้วย
แต่เธอจำเรื่องนั้นไม่ได้
เหมือนเธอเพิ่งเคยได้ยินครั้งแรก
ผมต้องรีบหาเธอให้เจอ
คุณรู้ไหมว่าเธอจะไปที่ไหนได้
ยัยนั่นใจร้ายจัง
ไปโดยไม่ร่ำไม่ลากันเลยได้ไง
เจ้าหญิงน้ำแข็งทำตัวสมชื่อซะไม่มี
ทิ้งของขวัญไว้แล้วไปเฉยเลยเนี่ยนะ
นางฝากมาขอโทษ แล้วบอกว่าจะโทรมาเร็วๆ นี้
งั้นเราเปิดถุงได้เลยใช่ไหม
แต่นี่ของชาแตงไม่ใช่เหรอ
ของแพงด้วยนะ
เดี๋ยวสิ
ฉันก็เชี่ยวชาญเรื่องเครื่องสำอางเหมือนกันนะ
นี่ครีมเหรอ
ดูซิเขียนว่าไง
- "ซูเบิล…" - โทนเนอร์เหรอ
ฉันว่าครีมกันแดดนะ
"ซูเบิล…"
ปัดโธ่เอ๊ย
ที่นี่มันดินแดนแห่งอักษรฮันกึลนะยะ
จะใช้ตัวหนังสือกะยึกกะยือพวกนี้หาพระแสงอะไร
เธอก็ เดี๋ยวฉันโทรหาฮเยซุกให้
ไม่สิ ฉันจะถามซอกรยูให้
แหม ฉันมองไม่เห็นด้วยซ้ำ
อ้าว ซึงฮโย ซอกรยู มาก็ดีแล้ว
น้าครับ รู้ไหมว่าแม่ผมไปไหน
- เอ๊ะ - ช่วยผมตามหาแม่ที
แต่ทำไมมันถึงแตกล่ะ
ผมเจอช้อนนี่ในเครื่องซักผ้าน่ะ
ตายจริง
เดี๋ยวนะ
แซฟฟรอน
กินยาไปตั้งหลายขนาน แค่นี้ยังไม่รู้อีกเหรอ
อะไรยะ
ไม่ใช่แซฟฟรอนนี่
- แน่ใจนะว่าไม่ใช่ซาโปนิน - นั่นน่ะสิ
ฉันก็ว่าซาโปนินนะ
เธอทิ้งนิตยสารภาษาอังกฤษไว้ในกระเป๋าฉัน
นิตยสารเหรอ
ฉันเปล่านะ
เกษียณเหรอ ใครกัน
ฉันว่าฉันพกมือถือมาด้วยนะ
หยิบสลับกันได้ง่ายๆ นั่นแหละ
ใช่ ขนาดเท่าๆ กันด้วย
หยิบสลับกันได้
กระเป๋าเดินทางฉันหายไปไหนล่ะ
ฉันขึ้นมาบนนี้ทำไม
ตายแล้ว
เมื่อวานเราคุยโทรศัพท์กัน
เธอจะไปสูดอากาศบนภูเขา
ผมไม่แน่ใจว่าที่ไหน
ภูเขาลูกเดียวที่ฮเยซุกน่าจะไปได้ คือภูเขาคาจองซาน
ที่นั่นมีวัดที่เราไปเที่ยวเมื่อคราวก่อน
พ่อครับ ทางนี้
สวัสดีครับ
ขอโทษนะครับ แต่คุณเห็นคนคนนี้มาที่นี่ไหม
ค่ะ ฉันเห็นเธอก่อนหน้านี้
เธอมาคนเดียว
เห็นเธอที่ไหนครับ
เธอนั่งตรงนั้นอยู่นานเลยค่ะ
- ขอบคุณครับ - ขอบคุณครับ
เธอเห็นคุณน้าก่อนหน้านี้ งั้นคุณน้าคงไปแล้วแหละ
ไปกันเถอะ
แม่เขียนกระเบื้องนี่
นี่ลายมือแม่
ที่จริงฉันนับถือคาทอลิก
แต่ในเมื่อพระพุทธเจ้าทรงเปี่ยมด้วยเมตตากรุณา
ช่วยทำให้คำอธิษฐานของฉันเป็นจริงด้วยนะคะ
ขอให้ฉันไม่ลืมสามีกับลูกชาย
(ขอให้ฉันไม่ลืมสามีกับลูกชาย)
คุณลุงคะ หนูว่าคุณน้าไปแล้วแหละ อย่าห่วงเลย
นี่ ชเวซึง
พอลงเขาแล้ว เราไปหาตามร้านอาหาร โรงแรม กับสถานีรถไฟอื่นๆ กันเถอะ
ได้
พ่อครับ นี่รองเท้าแม่
หา
แน่ใจนะ
ผมแน่ใจ
พ่อว่าเกิดอะไรขึ้นกับแม่หรือเปล่า
เราควรหาดูแถวๆ นี้
แต่ทางมันลงไปที่หน้าผาข้างล่างนั่นเลย
ฟ้าเริ่มมืดแล้วด้วย
- ผมจะลงไป - พ่อไปเอง
ถ้ามีเหตุฉุกเฉิน พ่อจะพร้อมรับมือมากกว่าลูก
งั้นลงไปด้วยกันเถอะครับ
ไม่ พ่อจะลงไปจากด้านบน
พวกลูกย้อนขึ้นมาตามเส้นทางเดินป่า
ซึงฮโย พ่อสัญญานะ
พ่อจะหาแม่ให้เจอ
ระวังด้วยนะครับ
ไปตามหาคุณน้ากันเถอะ
เฮ้ย ระวังนะ
โทษที
แบบนี้ไม่ไหวหรอก
นายหุนหันเกินไป เดี๋ยวเจ็บหนักเอานะ
จับมือฉันไว้แล้วค่อยๆ ไปกันเถอะ
ไม่ต้องห่วง คุณน้าไม่เป็นไรหรอก
คุณน้าฉลาดที่สุดในก๊วนลาเวนเดอร์นะ
อื้อ
ไปกัน
ไปตามหาแม่นายกันนะ
ฮเยซุก
คุณอยู่ไหน
ฮเยซุก
ฮเยซุกเหรอ ฮเยซุก
ฮเยซุก
ฮเยซุก ตื่นสิ
ฮเยซุก
คุณตื่นหรือยัง
ที่รัก
ได้ยินผมไหม
ค่ะ
ขอบคุณค่ะ ขอบคุณมากนะ
บาดเจ็บหรือเปล่า เจ็บตรงไหนบ้าง
ขาฉัน
ข้อเท้าแพลงน่ะ
ฟ้าเริ่มมืดแล้ว แต่ไม่มีใครอยู่แถวนี้เลย
ฉันอยากขอความช่วยเหลือแต่ก็ไม่มีมือถือ
คุณมาที่นี่คนเดียวทำไม
ทำไมไม่บอกอะไรผมเลยล่ะ
ทำไมต้องโกหกว่าได้รับคำสั่งใหม่
ฉันคิดว่าจะทำให้คุณโล่งใจได้
ไม่สิ
ไม่ใช่ นั่นโกหกน่ะ
ฉันอยากปกป้องศักดิ์ศรีตัวเอง
ฉันไม่อยากถูกทิ้ง
ผมจะทิ้งคุณได้ยังไง
ผมรู้ว่าคุณไม่ได้รักผมแล้ว
แต่ผมก็อยากรั้งคุณไว้ ต่อให้ได้แค่เงาก็ยังดี
ผมได้แต่เฝ้ามองคุณเดินจากไปมาหลายสิบปี
ไม่จริงสักหน่อย
ทุกครั้งที่ฉันเข้าหาคุณ คุณก็หนีไกลออกไปเรื่อยๆ
ฉันคือฝ่ายที่ตะเกียกตะกายเข้าหาคุณมาตลอด
ผมคิดถึงคุณนะ
ตอนคุณอยู่ฝรั่งเศส
ตอนคุณอยู่แอฟริกา
ตอนคุณอยู่บ้านที่เกาหลี
ผมคิดถึงคุณเสมอ
ทำไมเราไม่เคยพูดอะไรแบบนี้ได้เลยล่ะ
เรามาลงเอยกันตรงนี้ได้ยังไง
โธ่เอ๊ย
แม่ครับ
พ่อ
ซึงฮโย
คุณลุง คุณน้า
- ซอกรยู - เป็นไงบ้างคะ
หนูก็มาด้วยเหรอจ๊ะ
ซึงฮโยลูก ไม่เป็นไรจ้ะ
แม่ไม่เจ็บหนักอะไร ขอโทษนะ
แม่ทำให้ลูกกลัวเหรอ
ซึงฮโย
แม่ทำแบบนี้กับผมทำไม
ทั้งเรื่องหย่า
ทั้งตัดสินใจว่าจะไปโดยไม่ปรึกษาผม…
ทำไมพ่อแม่ไม่ถามผมบ้าง
ทำไมล่ะ
ทำไมไม่แคร์ความรู้สึกของผมบ้าง
ผมอ้อนวอนซานตาคลอสทุกวันคริสต์มาส
"ผมจะไม่ร้องไห้
ผมจะเป็นเด็กดี
ดังนั้น…
ได้โปรดพาแม่กลับมาหาผมที
ดังนั้น…
ขอให้ผมได้กินข้าวกับพ่อแม่บ้าง"
แม่รู้ไหม…
แม่รู้ไหมว่าผมพยายามเป็นเด็กดีแค่ไหน
แต่ตอนนี้ผมโตแล้ว
ผมไม่อยากใส่ใจเรื่องแบบนั้นแล้วด้วยซ้ำ
แต่ว่า…
พอเห็นพ่อกับแม่
ผมก็ยังย้อนกลับไปวันนั้นตอนที่ผมเจ็ดขวบ
ผมติดแหง็กอยู่ที่นั่นมาทั้งชีวิต
ต่อให้โตแล้ว ผมก็ยัง…
หวังโง่ๆ
ว่าจะได้กินข้าวกับพ่อแม่
พ่อขอโทษนะ
พ่อขอโทษ ซึงฮโย
ซึงฮโยจ๊ะ
แม่ขอโทษจริงๆ
แม่นึกว่าลูกเกลียดแม่
ฉันเป็นแม่คนอย่างเดียวไม่ได้
ซึงฮโย
ซึงฮโยลูก
แม่ขอโทษจริงๆ นะจ๊ะ
เมื่อกี้แม่ต้องเสียสติไปแน่ๆ แม่ไม่ได้ตั้งใจ
แม่ขอโทษจ้ะ
แม่ขอโทษ ซึงฮโย
แม่รักลูกนะ
แม่รักลูกมากเลย
แม่ทำผิดพลาดมามากมาย
ลูกมักจะ…
สบายใจเวลาอยู่กับมีซุกมากกว่าตอนอยู่กับแม่
แม่พูดถูก
ผมสบายใจตอนอยู่กับคุณน้ามากกว่า
แต่ถึงอย่างนั้น…
ต่อให้เป็นอย่างนั้น…
ผมก็…
ผมก็คิดถึงแม่เสมอ
กลับบ้านกันนะครับ
ผมยังต้องการแม่อยู่นะ
ซึงฮโย แม่ขอโทษจ้ะ
แม่ทำให้ลูกเหงามากเลยใช่ไหม
แม่เสียใจจริงๆ
แต่แม่รักลูกมากนะ
อย่าร้องนะจ๊ะ ซึงฮโย
แม่จะไม่ทิ้งลูกไว้คนเดียวอีกแล้ว
แม่รักลูกมากนะ แม่ขอโทษ
พ่อครับ ไหวหรือเปล่า
เดี๋ยวผมแบกแม่เอง
นั่นสิ
นี่เมียพ่อนะ
พ่อจะแบกเธอเอง
เรื่องของคู่เขา อย่าเข้าไปยุ่ง
อ๋อ
ฉันไม่หนักเหรอคะ
ไม่สักนิด
คุณตัวเบายังกับขนนก
ไม่สิ คุณตัวเบายังกับอากาศ
พอเลย
ฉันคิดมาตลอดแหละ
แต่พวกเขาเหมาะสมกันจริงๆ
โทรไปหรือยัง
ยัง พวกเขากำลังมา
- มานั่นแล้ว - ไหนๆ
ฮเยซุก
ตายแล้ว ยัยตัวดี
- เดี๋ยวนะ - แม่คุณ
รู้ไหมว่าเราเป็นห่วงแค่ไหน
โอ๊ย นึกว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นซะแล้ว
เธอเอ๊ย ดื่มนี่ก่อนนะ
ยานี่ช่วยให้สงบใจได้ชะงัด
ไม่ต้องเลย
ดึกดื่นป่านนี้ออกมาทำอะไรกันเนี่ย
อย่าเอะอะนัก กลับบ้านไป
โธ่เอ๊ย
- นี่ อยากให้เราไปจริงๆ เหรอ - เออสิ
เราไม่ได้กอดปลอบใจกันสักนิดเลยเหรอ
ไม่ต้องเลย ฉันทั้งร้อนทั้งตัวเหนียว
ฉันอยากอาบน้ำ
- ที่รักคะ ช่วยที - จ้ะ
วันนี้ขอบคุณนะครับ กลับบ้านดีๆ นะ
ราตรีสวัสดิ์ค่ะ
ตายจริง
- ขอบใจ ไปเถอะจ้ะ - ฮเยซุก
โอ๊ย มานี่มา มาจับมือกัน
เร็วสิ พวกเธอนี่
ดูยัยคุณนายนั่นสิ สบายดีสุดขีด
ก๊วนลาเวนเดอร์ แยกย้ายกันเถอะ
- แยกย้ายเหรอ - แล้วเธอก็ดื่มยานั่นซะ
- เธอน่ะต้องสงบใจกว่าใคร เร็วสิ - ก็ได้
ซอกรยู ซึงฮโย เก่งมากจ้ะ
ดูเหมือนแค่แพลงเฉยๆ
แต่พรุ่งนี้ไปเอกซเรย์ที่โรงพยาบาลดีกว่า
ค่ะ
แล้วก็รีบตรวจเอ็มอาร์ไอสมองด้วย
ผมรู้เรื่องแล้วว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ
คุณยังไม่ได้บอกซึงฮโยใช่ไหม
ยังน่ะ
อาจจะไม่มีอะไรก็ได้
แค่ลองไปตรวจดู ไม่ต้องกลัวนะ
ต่อให้คุณเป็นอะไรจริงๆ
ผมก็จะอยู่เคียงข้างคุณ
"ทั้งในยามสุขและยามทุกข์
ยามป่วยไข้หรือแข็งแรง
จะรักและใส่ใจ จนกว่าความตายจะพรากเราจากกัน"
เราสาบานไว้แล้ว
ฉันลืมคำสาบานมานานเกินไปแล้ว
คุณเริ่มใหม่ตอนนี้ก็ได้นะ
วันนี้คุณคงเหนื่อยมากแน่ ไปอาบน้ำแล้วนอนพักเถอะ
คุณก็ด้วยค่ะ
เดี๋ยวนะ
แป๊บนึงนะ
คุณอยาก…
ให้ผมอุ้มไปห้องน้ำไหม
ช่วยหน่อยนะคะ
มานี่มา
ถืออะไรอยู่
ขลุ่ยน่ะ
ถ้าเป่าตอนกลางคืนจะเรียกงูมานะ
ฉันไม่เป่าหรอก
ฉันต้องสร้างแบบอาคาร ก็เลยจะวิเคราะห์โครงสร้างของมัน
ตอนเราแกะขลุ่ยดูสมัยเด็กๆ น้ำลายก็ไหลเยิ้มออกมาเต็มเลย
โทษที
พรุ่งนี้ฉันจะไปทำงานนอกเมือง ไม่อยู่นะ
เหรอ
- นายจะไปไหน - จังหวัดคังวอน
แล้วจะกลับเมื่อไหร่
อีกประมาณสองอาทิตย์
ทำไมไปนานนัก
ไม่ได้ไปเมืองนอกซะหน่อย ใครเขาไปทำงานตั้งสองอาทิตย์กัน
เป็นโปรเจกต์สำคัญน่ะ
ไปกับฉันสิถ้าเธอเบื่อ
คือว่าถ้าเธอไม่มีอะไรทำจนเบื่อสุดๆ น่ะนะ
ไม่น่าจะถึงขั้นนั้นมั้ง
เดินทางดีๆ ล่ะ
ขอบใจ
งั้นก็
ไปนะ
เวลาเตรียมหอยแมลงภู่
ต้องใช้กรรไกรตัดขนข้างในแล้วดึงออกมา
จากนั้นเราก็จะลวกหอย
ระวังอย่าลวกนานเกินไปนะคะ
ค่ะ
จะทำยังไงเรื่องหน้าต่างคะ
เล่นคนเดียวไม่สนุกเลยแฮะ
ลองคิดว่าตรงที่เป่าคือทางเข้าตึกนะ
ตรงนั้นจะทำจากไม้ซุง
เราจะสร้างให้มันมีเสียง เวลาลมพัดผ่านช่องว่างเข้ามา
เบื่อจัง
วันนี้…
ฉันจะทำค็อกโอแวง
"ค็อกโอแวง" คือไก่อบไวน์
เมนูนี้เป็นอาหารฝรั่งเศสพื้นเมือง
ที่ทำด้วยการเคี่ยวไก่กับผักในไวน์
อ้าว
ทำไมเงียบไปล่ะ
จบแค่นี้เหรอ
แบซอกรยู
พูดอะไรของเขาเนี่ย
รู้ละ
(นมกล่องนั้นหมดอายุวันนี้)
(แต่ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอจะไม่มีทางเสีย ไม่ว่าจะในวันพรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไป)
(อนุมัติการสมัครเข้ารับตำแหน่งที่ขั้วโลกใต้)
จองโมอึม
- ซอกรยู - กุญแจรถแกอยู่ไหน
- ในกระเป๋าฉัน - กระเป๋าเหรอ
- ขอยืมรถนะ - ได้
- แกจะไปไหน - ไปหาชเวซึง
ว้าว
ตัวเร่งปฏิกิริยาทำงานจนได้เหรอเนี่ย
(ชเวซึง)
(ประธานยุน)
ประธานยุนคะ ฉันเองนะ
พอจะรู้ไหมคะว่าซึงฮโยอยู่ไหน
แบซอกรยู
ทำไมไม่รับโทรศัพท์ล่ะ
ฉันปิดเสียงไว้
แต่เธอมาได้ไงน่ะ
ก็ฉันเบื่อ
นายบอกให้มาได้เองนะ
เธอเบื่อเหรอ
ใช่
พอไม่มีนาย เวลาก็เหมือนเดินช้าลง
พอไม่มีนาย อ่านการ์ตูนก็ไม่สนุก
พอไม่มีนาย สนามเด็กเล่นก็เงียบเหงาไปด้วย
พอไม่มีนาย ทุกวันก็จืดชืดไปหมด
เหมือนกินซุปที่ไม่ได้ปรุง หรือกินเกี๊ยวที่ไม่มีซอสถั่วเหลือง
พอไม่มีนาย ก็เหมือนไม่ได้ดื่มนมกล้วย หลังจากไปโรงอาบน้ำ
ฉันก็เลยอยากถาม นายอยากไปดื่มนมกล้วยกับฉันไหม
สถานการณ์แบบนี้ยังจะคิดถึงของกินอยู่อีกเหรอ
ฉันว่าฉันไม่ต้องดื่มนมกล้วยนั่นแล้วละ
(ช้า)
(รู้ตัวช้า)
คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี