MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Czemu tak na mnie patrzysz?
Po prostu…
To jest jak sen.
Nie wierzę.
- Auć. - To nie sen, prawda?
Masz rację. To prawda.
Jesteśmy razem.
Dziwne.
Być tu razem.
Co w tym dziwnego?
Czuję jakby łaskotki.
Nie jestem pewna gdzie,
ale w głębi serca czuję,
jakby pękały bąbelki.
Ja też.
Nie czujesz przechodzącego prądu?
Masz rację.
Jakby mieli ci pobrać krew i szukali żyły,
więc musisz zaciskać pięść.
To tego typu uczucie.
To miłość.
Co?
Miłość.
Za wcześnie, by mówić o miłości.
Nawet po 30 latach?
Fakt.
Ale w słowie „miłość” jest coś niezręcznego.
To trochę stresujące.
Kocham cię.
Jako członka rodziny, przyjaciółkę i moją kobietę.
Być może kochałem cię w różny sposób…
ale nigdy nie przestałem cię kochać.
Dzięki wam było cudownie.
Pa!
- Ciocia Mi-suk! - Szybko poszło.
Na wycieczce byliśmy wszyscy, ale ja nie mam nawet jednego zdjęcia.
Bo aparat nie kłamie.
Tak właśnie wyglądasz. Wiń swoją mamę.
Gyeong-jong zrobił z Hye-suk supermodelkę.
Jej nogi były takie długie.
Ale Hye-suk…
Kiedy jedliśmy kraby, to samo.
Gyeong-jong wybierał jej mięsko z każdej nóżki
i karmił ją nim.
A ty? Byłeś zajęty sobą.
Jest lekarzem.
Wie, jak zrobić sekcję.
- Zna się na rzeczy. - Zapomniałeś?
Jesteś kucharzem.
Chciałem przejść się na wieczorny spacer, ale ty się narąbałeś.
I czemu tyle chrapiesz?
Nie mam na to wpływu.
Szybko wróciliście.
Cześć, ciociu Mi-suk. Dobrze się bawiliście?
Nie jesteście za starzy, by z samego rana czytać komiksy?
Seung-hyo.
Lubisz romanse?
Prawdziwy romantyk.
Można tak powiedzieć.
No.
- Hej, Seung-hyo. - Tak?
Ominąłeś jeden guzik.
Serio? Ile ty masz lat? Nie umiesz porządnie zapiąć koszuli.
- Pokaż. - Fakt.
- Ale z ciebie niezdara. - Jak to się stało?
Ale żenada.
Mamo! Zapytał, czy dobrze się bawiliście.
Zapytaj ojca.
Zrobiłam coś nie tak?
Nie, mama szuka zwady.
Daj mu spokój.
- Nie tknęliście zupy. Seung-hyo! - Tak?
Idź po rodziców.
- Zjemy razem. - Dobrze.
Szybko.
- Poradzisz sobie. - Tak.
Wyszedł 20. tom Księżniczki!
Nie mieliśmy jedzenia, więc planowaliśmy coś zamówić.
- Dziękujemy. - Drobiazg.
Nie daliśmy wam szansy na odpoczynek.
- Rety. - Mnie to nie przeszkadza.
Ale nie wiem, co na to mój skacowany mąż.
Nie przeszkadza się jedzącemu psu.
Gomtang dobrze robi na kaca.
To prawda.
Jak było na wycieczce?
Przyjemnie. Podniosła nas na duchu.
- Prawda, skarbie? - Tak.
Następnym razem jedźcie z nami.
My?
Nie możemy ich teraz z nami zabierać.
Najpierw niech wydadzą owoce.
Co?
Chce, żebyście najpierw znaleźli sobie małżonków.
Małżonków?
- Tak. - Co?
Postanowiłyśmy, że znajdziemy im kogoś.
Co za idiotyzm. Podpisałyście jakiś pakt?
Ty też poszukaj kogoś w szpitalu.
- Właśnie! - W porządku.
- Tak? - Pewnie nikogo nie znajdzie.
Nikt nie zechce Seok-ryu.
Seung-hyo! Jak możesz tak mówić?
Niewdzięczny szczeniak.
- Czemu obrażasz moją córkę? - Właśnie.
Nie znałem cię z tej strony. Nie podoba mi się to.
- Nie o to mi chodziło. - Wszystko gra.
Z nim też żadna kobieta nie wytrzyma.
Czemu tak mówisz?
Co jest nie tak z charakterem Seung-hyo?
Właśnie, jest miły i uprzejmy.
W końcu ma to po mnie.
Przepraszam. Nie to miałam na myśli.
Tacy już jesteśmy. Lubimy żartować z siebie nawzajem.
Właśnie.
Zawsze się w ten sposób droczymy.
Rozumiem.
Więc o to chodzi?
Właśnie. No tak.
Kłótnia o dzieci jeszcze skończyłaby się awanturą.
Jasne.
Dziękuję.
Ale się zdenerwowałam.
Rety.
Myślałam, że się uduszę.
Tak się stresowałem, że ledwo mogłem jeść.
Od teraz musimy starać się bardziej.
Po prostu powiedzmy im, że jesteśmy parą.
Nie.
Nie w tej sytuacji.
Dopiero zerwałam zaręczyny.
Hyeon-jun dopiero u nas był.
Pomyślą, że nie traktuję tego poważnie.
Czyli z twojej strony to poważna sprawa?
Żartujesz w takiej chwili?
Nie przejmuj się.
Wszystko dobrze wyjaśnię.
Nie o to chodzi.
Zrobi się nieprzyjemnie.
Kiedy moi rodzice dowiedzą się o nas,
nie będziesz mógł tu przebywać.
- Co? - Zastanów się.
Będą pytać co, kiedy, gdzie, dlaczego i jak.
Będą obserwować nasz każdy krok.
Ustalą nam godzinę policyjną.
Całą dobę będą obserwować osiedle.
Jeśli do tego dojdzie,
będziemy musieli być słodcy i niewinni,
jak małe dzieci.
Trzymajmy to w tajemnicy i traktujmy to poważnie.
Nie mogą nas złapać.
O to mi chodzi.
Miałeś udany dzień?
Hej, co ty robisz?
Jesteśmy na środku ulicy?
- Więc? - Było super.
Ten profil też masz śliczny.
Dasz radę!
- Sprawdźmy pierwsze piętro! - Idziemy!
- Mają automat z maskotkami. - Wypróbujemy wszystkie!
ODCINEK 13 MIŁOŚĆ
Co ja z tym wszystkim zrobię?
Zorganizuję kolejne zakupy grupowe?
Nie, za mało się wypromowałem.
Na topie są krótkie filmiki,
nagram, jak biorę to i ćwiczę.
Dong-jin, chodź na melona!
Rany, mamo. Melon mnie teraz nie interesuje.
- Nie chcę! - Nie to nie!
Sam wszystko zjem.
Ten smarkacz ma zamiar żyć na samym białku?
Co za świnia.
Nie wrzuciła żadnych widoków. Wszędzie tylko ona.
Rety, Hye-suk! Cudowne zdjęcia!
Ta figura! Wyglądasz jak modelka.
Zmień sobie profilówkę. To twoje najlepsze zdjęcie.
Naprawdę? Myślałam, że nie oddają mi sprawiedliwości.
Wyglądasz lepiej niż na żywo.
Rety.
Byłyśmy tam obie, ale ja nie mam żadnego zdjęcia.
Dalej drążysz ten temat? Nie przesadzaj.
Musiałabym zrobić sobie 100 zdjęć, żeby choć jedno było dobre.
Miałeś gdzieś, czy mrugałam albo czy włosy zasłaniały mi twarz.
Nie patrzyłeś.
Przepraszam. Mój błąd, skończmy to.
Uszy mi krwawią.
Spójrz na tę kompozycję.
Zrobił zdjęcie od dołu, wygląda jak modelka.
Zaraz zwariuję.
Ej, smarkaczu! Chodź na melona!
- O tak. - Co tam robisz?
Patrzycie na siebie intensywnie.
Tak.
Fasola, szpinak i bakłażan.
Warzywa, których najbardziej nie lubię.
Skoro ich nie lubisz, czemu je kupiłaś?
Mama mówi, że są zdrowe. Zmusza mnie, żebym je jadła.
Więc chcesz wykupić wszystkie warzywa na świecie?
Szukam dania, w którym smakowałyby dobrze.
Sportowcy wymyślają własne techniki,
które są nazywane ich imieniem.
Jak Yuna Spin Kim Yuny i Yeo 1 i Yeo 2 Yeo Hong-chula.
Chcę wymyślić własne danie.
Co planujesz przyrządzić?
Risotto z brokułami i kurczakiem.
Brzmi paskudnie, nie muszę nawet tego jeść.
Może trochę.
Kuchnia jest świątynią. Co ty wyprawiasz?
Mam przerwać?
Nie.
Światło? Jest tu kto?
Rany, wyłączajcie po sobie światło.
Tu też jest włączone.
Dzisiejsza młodzież nie umie…
Co to?
Co tu jest?
Grzyby, szpinak i seler.
Przecież to się zepsuje!
Warzywa chowa się do lodówki!
Matko.
Na litość boską.
Mówiłeś, że nikogo nie będzie.
Pewnie czegoś zapomniał.
Wiecznie o czymś zapomina.
Ile jeszcze mamy czekać?
Za dwa dni mam egzamin. Muszę się przygotować.
Powinnaś była zacząć wcześniej.
Myślisz, że ci się nie uda?
Część pisemna była łatwa. Stresuję się egzaminem praktycznym.
Zalicza go mniej niż 30 procent.
Szukasz wymówek na wypadek oblania?
W moim życiu nie istnieją trzy rzeczy.
Porażka, oblanie i odrzucenia.
W porządku.
Więc nie stój tam i chodź tu.
Ciągle się ukrywam.
Moje życie ostatnio jest jak rollercoaster.
Podoba mi się to. Te emocje.
To ty chciałeś powiedzieć o nas wszystkim.
Nagle ci się podoba.
Zabawa dopiero się zaczyna.
I nigdy nie dobiegnie końca.
Spóźnisz się do pracy.
- Cześć. - Yeon-du!
- Pani Do! - Yeon-du!
Yeon-du, tęskniłaś?
Tak.
Ja też.
Ślicznie dziś wyglądasz.
Dan-ho, nie pozwolisz nam opiekować się Yeon-du?
Dobrze się nią zajmę.
Dziękuję, ale nie trzeba.
Za tydzień przyjdzie opiekunka.
Mogę pomóc do tego czasu.
Naprawdę nie trzeba.
Gdybym tak się narzucał,
czułbym się z tym niekomfortowo.
Yeon-du.
Nie narzucasz się nam.
- Pójdziemy już. - W porządku.
- Pa, Yeon-du! - Cześć.
Miłego dnia, pani Do.
- Pa, Yeon-du. - Pa, Mo-eum.
Tak być nie może.
Muszę mieć wnuczkę.
Poproś starszą córkę o trzecie.
Pójdziesz na randkę w ciemno.
Nie, poproś starszą córkę o…
Chyba już nie powinna.
To duża szansa.
Chciałam poprosić też Seok-ryu, to dla ciebie szansa,
więc powinnaś iść.
Seok-ryu nie pójdzie. Ja też nie.
Dlaczego nie?
Jesteś już kimś zainteresowana?
Chwila.
Jest ktoś! To ktoś z pracy?
- Mamo. - Co?
- Pójdę już. - Dobrze, ale…
Ej! Powiedz!
Powiedz mi! Mo-eum!
Coś nie tak, Yeon-du?
Nagle nie chcesz iść do przedszkola?
Nie.
Będę musiała czekać na ciebie do wieczora.
- Może odbiorę cię wcześniej? - Tego też nie chcę.
Przeze mnie nie będziesz mógł pracować.
Boli mnie serce, gdy musisz czekać cały dzień.
Zrozum, proszę.
Nie mogę zostać u Mo-eum?
Podoba mi się tam.
Pani Do pysznie gotuje.
A Mo-eum zawsze się ze mną bawi.
Też się z tobą pobawię, będzie jeszcze fajniej.
Może w weekend pojeździmy na rowerach nad rzeką Han?
- Naprawdę? - Tak.
Chodźmy do przedszkola.
Proszę nie dotykać składników.
Wystarczą wam oczy.
Dajcie znać, czy potrzebujecie czegoś.
Proszę sprawdzić.
W trakcie egzaminu niczego nie dołożymy.
Jakieś pytania?
W takim razie zaczynamy.
EGZAMIN PRAKTYCZNY
- Znowu to jesz? - Tak.
- Spotykasz się z kimś, prawda? - Tak. Co?
Zawsze jadłeś powoli jak francuski arystokrata.
Teraz jesz tylko to.
Wychodzisz punktualnie o 18. Podejrzane. Jak nie ty.
Chcę mieć więcej wolnego czasu.
A tu wszystkie składniki są zmieszane,
więc oszczędzam czas.
Poza tym smakuje mi.
Kiedy coś polubię, jem to bez przerwy.
To prawda.
Może też spróbuję?
Pewnie. Śmiało.
Co wybrać?
Nie możesz jeść ostrego, więc polecam bulgogi.
Bulgogi? W porządku.
Nawet jest łyżka.
Choisseung! Co tu robisz?
A jak myślisz? Chcę pogratulować mojej dziewczynie.
Proszę.
Jeszcze nie ma wyników. Czemu mi gratulujesz?
Co to za kwiaty?
W przeciwieństwie do ciebie uważam, że droga jest ważniejsza niż cel.
Zabiję cię.
Nawet jeśli mnie zabijesz, to wciąż będzie happy end.
Masz coraz większy tupet.
To update mojego systemu do roli chłopaka.
Najnowsza wersja zawiera kwiaty.
Jaki wyszczekany.
Odpuszczę ci, bo są ładne.
- Ty jesteś ładniejsza. - Nie przeginaj.
Nie potrafię was rozróżnić.
Zaraz przywrócę ci ustawienia fabryczne.
Lepiej nie. Już przestaję.
Hej!
Miło cię widzieć.
Jasne.
Dawno cię nie widziałem.
Byłam w delegacji.
Muszę iść do pracy, przepraszam.
W taki piękny dzień musisz pracować?
Dlatego nie ma to jak wolność.
Spójrz na mnie. Jestem szczęśliwy.
Miło być na bezrobociu.
Już nie jestem bezrobotny.
Zacząłem nową pracę.
Sprzedaję ten produkt.
- Dam ci jedną sztukę. - Nie, dzięki.
Nie odmawiaj. Śmiało.
- Powiedziałam coś. - Podniosę.
Pracujesz tu?
To firma mojego kolegi.
Kogo? Pana Yoona?
Nie, Choi Seung-hyo.
- Seung-hyo! - Hej.
Mam coś na ubraniu?
Musisz uważać.
- Ty też tutaj? - Co?
A dopiero byłeś taki miły.
Zabiję cię, jak wrócimy.
Co to za kwiaty?
- To moje. - To jego.
Dostałem od klienta.
- Ona mi je zabrała. - Trzymałam je.
Kradniesz ludziom kwiaty?
Nie martw się, powiem mamie.
Nie musisz.
Mama? Siostra?
Jesteście rodzeństwem?
Ze wstydem muszę przyznać, że to mój młodszy brat.
A wy skąd się znacie?
Z mojej dawnej siłowni.
Rozumiem.
Kto by pomyślał?
Świat jest mały czy to przeznaczenie?
Właśnie, Seung-hyo, pokazałbyś mi swoje biuro?
Pewnie. Chcesz się rozejrzeć?
Ale super. Na bogato.
Po co go tu zaprosiłeś?
Co miałem zrobić? Nie wyrzucę go.
Dlaczego nie? Hej!
Idź sobie! Pooglądałeś już!
To twoja firma? On nic nie mówi.
- Czemu mnie wyrzucasz? - On też chce, żebyś sobie poszedł.
Przepraszam.
Mówiłeś, że to sprzedajesz, prawda?
Było o tym dużo szumu w mediach społecznościowych.
To bardzo popularny produkt. I trudny do zdobycia.
Ale na szczęście znasz odpowiednią osobę.
A mnie nic nie dał.
Nie o to chodzi.
Zrobiła się afera, bo wykryli w tym pleśń.
Nie wiedziałeś?
Co?
To niemożliwe.
Mamo!
Co jest? Czemu ciągniesz go za ucho?
Tata też tu jest. Mamo, tato.
Gnojek znowu narozrabiał.
Mówiłam, żebyś nie pożyczała mu pieniędzy.
Nie tylko wszystko stracił,
ale grozi mu pozew.
Pozew?
Widziałaś pudła w jego pokoju?
Byłam ciekawa, co to.
Sprzedawał zepsute białko niezaakceptowane przez ministerstwo.
Co? Zepsute?
Co mamy zrobić z tym jełopem?
Te, smarkaczu!
Powinienem był wydziedziczyć cię dawno temu.
Ale znosiłem cię ze względu na matkę!
To prawda?
- Też nie wiedziałem. - Ej.
To nic nie zmienia.
Zacznijmy od początku.
Ile opakowań sprzedałeś?
Powiedz! Ile?
Dziesięć.
Niewiele jak na takie przechwałki.
Może to i lepiej.
Zanim sytuacja eskaluje,
przeprosisz wszystkich kupców.
Oddasz im pieniądze.
- Dobrze. - Na litość boską.
Ten mały…
To mnie oszukał.
Zwodził mnie przez lata, a ja myślałam,
że tym razem wszystko się uda.
„Tym razem się wykaże.
Może i skończył 30 lat i nie ma pracy.
Ale jeśli zejdzie na złą drogę?
Ma dobre serce i to mój syn, powinnam mu ufać”.
Ale mam już tego dość.
Jeśli masz oczy, wyjdź i popatrz.
Jak ludzie ciężko pracują.
A ty?
Wolisz wyłudzać pieniądze od ludzi?
Jak mogłeś nie sprawdzić, co sprzedajesz,
zwłaszcza że ktoś będzie to jadł!
Jesteś do niczego.
Jesteś już kompletnie zdeprawowany.
Wcale nie.
Naprawdę chciałem dobrze.
Wiem.
Wiem, że jestem dla was ciężarem.
Nie jestem bystry,
nie uczyłem się jak Seok-ryu i mam słabą wolę.
Wiem, że nigdy po mnie niczego nie oczekiwaliście.
Wiem o tym.
Nienawidziłem być nikim.
Chciałem odnieść sukces!
Chciałem tylko kupić mamie ładną torebkę,
a tacie nowe auto!
Ja też!
Ja też chciałem być wyjątkowy.
Hej, Dong-jin.
Rany.
Hej, Dan-ho.
Możemy się chociaż przywitać.
Przywitałem się.
Nie tak formalnie.
„Cześć, jak minął ci dzień?”
„Co u ciebie?” W ten sposób.
Koniec z tym.
Rety.
Co za gbur.
Mam coś dla ciebie.
Proszę.
Wracam myślami do tego, co powiedziałeś na campingu.
Nie możemy. Nigdy.
Yeon-du nie będzie twoją córką.
Tamten pocałunek to był błąd.
Na pewno.
Dlaczego?
Nie możemy być razem.
Ale…
czy to nie brzmi dziwnie?
Co masz na myśli?
Powiedziałam ci, że cię lubię,
a ty, że nie możemy być razem.
Nie mówiłeś, że mnie nie lubisz.
Nie lubię cię.
- Co? - Lubisz mnie.
Więc nie powiedziałem ci tego bezpośrednio.
Postawiłaś mnie pod ścianą.
Naprawdę?
A te wszystkie maści?
Nie pokazałeś w ten sposób, co do mnie czujesz?
Za bardzo to analizujesz.
Maści to tylko maści.
Rozumiem.
A więc to tak.
I tak go weź, bo mi wstyd.
W porządku. Pójdę już.
No tak, idziemy w tę samą stronę.
Pójdę pierwsza.
Nie spiesz się.
Muszę przestać lubić tyle rzeczy.
Niedobrze.
Proszę.
Jesteś zajęty?
Nie, kończę czytać rozprawę.
Jest ważna?
Niespecjalnie. Czytanie mam w nawyku.
- Potrzebujesz czegoś? - Nie.
Byłam ciekawa, co robisz.
Rety.
Nie wiedziałam, że masz tyle książek.
Okno też jest duże.
Tak.
Ale nie uważasz, że masz za małe łóżko?
Na pewno ci niewygodnie.
Śpię sam, wystarczy mi.
Ja śpię sama na łóżku małżeńskim.
Zastanawiałam się.
Może chcesz wrócić do sypialni?
Co?
- Nie chcesz? - Chcę!
Rany!
Gyeong-jong!
Zaczekaj na mnie.
Tak, przepraszam.
Natychmiast zwrócę pieniądze.
Czego chcesz?
Czemu wchodzisz bez pukania?
Ty też możesz.
Kiedyś powiesiłaś tabliczkę, że mnie zabijesz, jeśli wejdę.
- Bo cię nie znosiłam. - I mówisz o tym tak otwarcie?
Myślałam, że mama kocha cię bardziej.
Mogłam się starać i być numerem jeden,
dla niej numerem jeden byłeś ty.
Wcale nie.
Ty byłaś dla niej wszystkim.
Była dumna tylko z ciebie.
Żyła tylko dla ciebie.
To bez sensu.
Dong-jin.
Co?
Żyję 13 miesięcy dłużej niż ty, więc mówię z doświadczenia.
Nie każdy może być wyjątkowy.
Większość ludzi prowadzi zwyczajne życie.
Mnie też to dotyczy.
Skończ z obsesją na punkcie bycia kimś wyjątkowym.
Znajdź to, co dla ciebie ważne.
To naprawdę wystarczy.
Mówię ci to jako ktoś, kto przeszedł chorobę.
Tani chwyt. Nie wykorzystuj choroby.
Właśnie, jeszcze jedno.
Powiem ci to, bo chyba tego nie wiesz.
Nie masz słabej woli.
Co?
Walczyłeś ze mną o kurczaka na śmierć.
Zawsze wszystko wyżerałeś i robiłeś bałagan.
Jak szarańcza.
Ale przetrwałeś rok na odżywkach i piersi z kurczaka.
To właśnie silna wola.
Miło było patrzeć, jak poświęcasz się pracy trenera.
Nie byłem trenerem. Tylko się uczyłem.
Więc dlaczego nie zdałeś egzaminu?
Powinieneś był popracować.
Dopiero mówiłaś, że pracowałem.
- Tylko próbowałeś. - Co robisz?
Wszyscy próbują. Musisz się starać.
- To Seok-ryu. - Chciałem zdać.
- Jest z Dong-jinem. - Co z nim?
- Myślisz, że chcę być głupkiem? - Co jest?
- Cicho. - Co?
Co jest? Nie zdałaś?
Nie szkodzi. Możesz powtórzyć egzamin.
Za pierwszym razem trudno zaliczyć.
Nie byłabyś człowiekiem. Już i tak jesteś jak wróżka.
Od tej chwili
nazywaj mnie Dzwoneczkiem.
Co?
Cóż.
Twoja wróżka zdała za pierwszym razem!
Dostałam certyfikat kucharza kuchni koreańskiej!
Ja cię kręcę!
Niesamowite!
Zaczekaj! Już idę.
Rety!
To nie drzwi! Zrobisz sobie krzywdę!
To bez sensu. Pójdę naokoło.
Do zobaczenia.
Idź!
O co mu chodzi?
Ktoś za tobą szedł?
Jestem w Hyereung-dongu czy na Hawajach?
Nie uważasz, że wyglądasz podejrzanie?
W okolicy musimy bardziej uważać.
Trzymamy się razem od lat.
Możemy się przytulać
i nikt nie uzna tego za dziwne.
To prawda.
Ej! A jak ktoś nas zobaczy?
Mówiłem ci.
Nikt nie uzna tego za dziwne.
Gratulacje.
Zdałaś za pierwszym razem. Cała ty.
Tak się cieszę.
O wiele bardziej, niż kiedy dostałam się na studia czy do Greipa.
Cieszę się twoim szczęściem.
Teraz, kiedy mam już certyfikat,
muszę przygotować się na poważnie.
Będę szukała pracy.
W kuchni musisz być ostrożna.
Woda, ogień, noże.
Inni mężczyźni.
Zastanowię się nad ostatnim.
Kucharze mają umięśnione przedramiona.
Nie do wiary.
Architekci mają jeszcze lepsze.
Nie kłamałeś! Nie wierzę!
Widzę twoje żyły.
Spójrz na te ścięgna.
Widzę.
Spójrz na te mięśnie.
Rety. Dobra robota dzisiaj.
Wzajemnie. Odpocznij sobie. Do zobaczenia jutro.
- Jasne. - Co to za ubranie?
Dokąd idziesz?
Mam pewne sprawy. Pa.
Nie rozumiesz?
Co ja zrobiłem?
Była ubrana na czarno. Jest w żałobie.
Ś. P. YEO JU-EUN
Cześć, Ju-eun.
Jestem.
Kopę lat.
Życie jest szalone.
Nie.
To tylko wymówka.
Po prostu…
ja…
o tobie zapomniałam.
20 LISTOPADA 1988 R. – 2 SIERPNIA 2021 R.
Mówiłaś, że w środku mogą być dzieci.
Wciąż pamiętam, jak wbiegłaś do budynku.
Zawsze, kiedy o tym myślę,
jest mi tak trudno.
Jesteśmy teraz w tym samym wieku.
Za rok będę od ciebie starsza, więc koniec formalności.
Pójdę już.
Jeszcze do ciebie wrócę.
Yeon-du.
Przywitaj się.
Cześć,
mamo.
Cześć,
tato.
Ś. P. KANG IN-HO, SEO JI-YEON
Mamo.
Tato.
Ś. P. KANG DONG-JU, LEE MI-JEONG
Ji-yeon.
In-ho.
Jak się macie?
Yeon-du urosła, prawda?
Jest wyższa i przybrała na wadze.
Je już marchewki i paprykę.
Znam też alfabet.
To prawda.
Świetnie śpiewa całe abecadło.
Nie martwcie się o Yeon-du.
Zawsze przy niej będę.
Nauczyłam się…
jak składać kwiaty z origami.
To dla was, mamo i tato.
Tata już…
Wujek Dan-ho już dostał jeden.
Chcesz położyć je osobiście?
Wrócimy do was.
Do widzenia.
Nie sądziłem, że tu będziesz.
Jest tu moja pierwsza mentorka.
Sala gimnastyczna zajęła się ogniem.
Ruszyła pomóc.
Uratowała wszystkich i poszła do nieba sama.
Egoistka.
Musiało być ci trudno.
Dla ciebie bardziej.
Przepraszam, że podsłuchałam.
To wydarzyło się tak nagle.
Wycieczka rodzinna.
Byłem zajęty pracą, więc miałem dojechać później.
Ale…
To ona?
Tak.
Moja bratowa.
Proszę pana.
Dziecko!
Gdzie ona jest?
To moja bratanica.
Jest jeszcze taka mała.
Proszę pana…
Powiedzieli mi, że moja bratowa
ściskała Yeon-du do ostatniej chwili.
Teraz jesteśmy tylko my.
Czy to dlatego postanowiłeś…
zostać jej tatą?
Tak.
Dla mnie Yeon-du jest cudem.
Ale nie dla innych.
Wcześniej mieszkaliśmy tam,
gdzie od lat żyła nasza rodzina.
Ale w przedszkolu zaczęły krążyć dziwne plotki.
Że przeżyła kosztem swoich rodziców.
Co? Jak ktoś mógł powiedzieć coś takiego?
Zanim Yeon-du zorientowała się, co to znaczy, wyprowadziłem się.
Do Hyereung-dongu.
Przytulić cię?
Naprawdę chcę cię pocieszyć.
Ale nie wiem, co mogę powiedzieć.
Musiałeś być tak bardzo samotny.
- Chcę cię przytulić. - Nie.
Nie powinniśmy.
Dlaczego nie?
Wciąż mnie nie lubisz?
Bo nie możemy być razem.
ŻYCIORYS
UNIWERSYTET BERKKELEY PRODUCT MANAGER W FIRMIE GREIP
No dobra.
RESTAURACJA SZUKA PRACOWNIKÓW
ZŁOŻONO APLIKACJĘ
RESTAURACJA FUSION SZUKAMY PRACOWNIKÓW
ZŁOŻONO APLIKACJĘ
Puk, puk. Panie Choi.
- List do ciebie. - Jaki list?
„Ten łańcuszek powstał w Anglii.
Wyślij do siedmiu osób albo grozi ci pech”.
- Zaproszenie na Wieczór Architektów. - No tak. To ten czas.
Tak.
W tym roku też możemy przyjść z osobą towarzyszącą?
Wiedziałem. Masz z kim przyjść.
A nie mówiłem?
- Tego nie powiedziałem. - Lepiej z nią przyjdź.
Pokażesz, jaki jesteś niesamowity.
Czy to konieczne?
Zawsze jestem super.
Mistrz ciętej riposty.
Tym razem będziesz jeszcze bardziej super.
Restauracja w Jayeong-dongu, którą zaprojektowałeś,
została wybrana Projektem Roku.
Naprawdę?
Masz tyle nagród, że cię nie cieszą.
Zero zabawy. Idę sobie.
Wracam do domu.
Jasne, cześć.
Posłuchaj, Seung-hyo…
Tak?
Za długo siedziałem. Muszę rozprostować nogi.
Wiesz co? Nieważne. Nie przerywaj sobie.
Zdrowo wyglądasz.
- Cześć. - Cześć.
Ja nie mogę!
Wszystko przećwiczyliśmy,
napiszcie zatem wasze ulubione cytaty.
- Dobrze! - Dobrze!
Zobaczmy…
SZCZĘŚLIWA RODZINA, SZCZĘŚLIWE ŻYCIE
„Wędruj samotnie jak krowa”. Jasne.
Pasuje to do ciebie, Jae-suk.
Faktycznie przypominasz krowę.
- Mu. - Rety.
Masz oczy cielaczka.
- Spójrz na mnie. - Serio?
- Hej, dziewczyny. - Mam ładne oczy.
Posłuchajcie.
W sutrze nie było krowy, tylko nosorożec.
To tekst buddyjski.
Znowu się zołza popisuje!
Znowu piszesz po francusku?
„Le plus grand bonheur après que d'aimer, c'est de confesser son amour”.
Nie chcę tego słuchać!
Ciszej, madame!
Przysięgam.
In-suk, co napisałaś?
„Urodziłeś się, by zdać”.
Powieszę to u Ki-hoona na ścianie.
To się nazywa miłość.
- Podobało mi się. - Rety.
Patrzcie, co jest na ścianie. Tyle kursów.
Tak.
Pójdźmy razem na coś jeszcze.
Może na hiszpański.
Historia sztuki też brzmi ciekawie.
I programowanie.
- Rety. - To coś dla ciebie.
A może joga?
Albo ukulele. Brzmi ciekawie.
- To dla ciebie. - Wszystko brzmi świetnie.
Fajnie, że Hye-suk jest na emeryturze.
Cały czas możemy widywać się we czwórkę.
Byłam wiecznie zajęta.
- Teraz cieszę się wolnym czasem. - Tak?
Może zrobimy sobie wycieczkę.
- Co? - Wycieczkę?
- Tak. - Dopiero byłyśmy na górze Seorak-san.
Chodzi mi o wyjazd we czwórkę.
Pojedźmy za granicę.
- Za granicę? - Tak.
A może rejs?
Zawsze chciałam popłynąć w rejs!
Może po Morzu Śródziemnym.
Byłoby cudownie.
Ile taki rejs kosztuje?
Jakieś pięć czy sześć milionów.
Pomyślmy o czymś jeszcze.
- Tak drogo? - Popłyniemy w sukienkach!
- Na przyjęcia? - Tak.
- Jak na Titanicu? - Nie wspominaj o tym!
- Chodźmy. - On zatonął!
- Tak. - Serio?
Nie oglądałaś filmu?
Nawet jeśli się staram Szalejący wiatr życia
Kochanie.
Co tu robisz?
Tak wpadłam.
Miałaś dziś zajęcia ze sztuki. Podobało ci się?
Tak.
Jest lunch, ale nie masz klientów.
Bywa i tak.
Kochanie?
Moje przyjaciółki chcą jechać…
- Dostawa! - Hej!
Co słychać?
- Dobrze. Pańskie zamówienie. - Dziękuję.
Ostatnio coraz mniej pan zamawia.
Gospodarka jest w złym stanie.
Pan też mniej ostatnio zarabia?
Też myślałem, że to wina gospodarki,
ale przy gimnazjum otworzyli sieciówkę z przekąskami.
Ściągnęli klientów z całej okolicy
i zamawiają mnóstwo rzeczy.
Mogłem tego nie mówić.
Pójdę już.
Do widzenia.
Co mówiłaś?
Nic takiego.
Po co on o tym wspomniał?
NIESTETY NIE MOŻEMY PRZYJĄĆ PANI NA TO STANOWISKO
ŻYCZYMY POWODZENIA W PRZYSZŁOŚCI
Dostałam pracę u Kanga!
Jejku! To restauracja Michelin.
Miałam szczęście.
Musimy to uczcić. Ja stawiam!
Gdzie się spotkamy?
Cóż.
Może i chodzę na randki, ale nie mogę wyrwać się z biura.
Przykro mi.
Za to poczęstuję cię tym, co robię.
Czemu robisz zdjęcia?
Zaczekam z tym, aż będziesz sławna.
Chcesz się na mnie dorobić.
Najpierw spróbuję.
Hej. Dobre.
Nienawidzę brokułów.
Ale tu ich nie czuję.
Może smakować lepiej.
Czegoś brakuje.
Jest idealne. Naprawdę.
Jest już owies i brązowy ryż,
ale potrzebuję czegoś, by poprawić konsystencję.
Seok-ryu,
masz czas w przyszłym tygodniu?
W przyszłym tygodniu? Czemu?
Mamy coroczne wydarzenie dla architektów.
- Jasne. - Zaprojektowałem jeden budynek.
Wybrano go Projektem Roku.
Naprawdę? Gratulacje!
Dzięki.
Będzie ceremonia rozdania nagród.
Będą moi doradcy i inni architekci.
- Myeong-u też będzie. - Miło.
Więc…
Chciałem pójść z tobą.
Raczej nie mogę.
- Co? - Wiesz…
Ja tam nie pasuję.
Boisz się, że będzie niezręcznie?
Czy nie jesteś pewna naszego związku?
Nie o to chodzi.
A o co?
Zgodziłem się nic nie mówić naszym rodzinom.
Ale mamy ukrywać się przed wszystkimi?
Świat jest mały.
Nawet Dong-jin i Na-yun się znają.
Kto wie, na kogo wpadniemy?
Więc na razie…
Jesteś zły?
Nie.
Przepraszam.
To ja przepraszam. Podniosłem głos.
Nie jestem zły.
- Naprawdę? - Tak.
Szanuję twoją decyzję, więc…
nie bierz tego, co mówię, zbyt serio.
Dobrze.
SIŁOWNIA
Co robisz? Chodź.
Słucham?
Panie Go, popełniłem błąd.
Byłem głupi.
Marnowałem czas na bzdury.
Ogarnąłeś się, więc nie był to zmarnowany czas.
Do czysta.
Tak jest!
Porządnie!
Tak jest!
Restauracja Kanga. Super.
Mają tam pyszne jedzenie.
Nie do wiary.
Ty jesteś jeszcze bardziej niesamowita. Otwierasz własny lokal.
Dlatego zależało mi na certyfikacie.
Podpisałam już umowę z pośrednikiem nieruchomości!
Gratulacje!
Jesteście niesamowite.
Mnie nikt nie odpowiada.
Może jestem za stara.
Raczej twoje CV jest zbyt imponujące.
- Co? - Właśnie.
Gdyby ktoś taki chciał pracować w kuchni,
sama bym go nie zatrudniła.
Czułabym się onieśmielona.
Tak sądzisz?
Mówimy tylko, że jesteś wspaniała.
STUDIA ZA GRANICĄ
AMERYKAŃSKI INSTYTUT KULINARNY
NAJLEPSZA SZKOŁA W USA
JAK SIĘ ZAPISAĆ
Długo pan czekał?
- Nie. Dzień dobry. - Witam.
Dziękuję, że mogłem wspomnieć o pańskim budynku w czasopiśmie.
To żaden problem.
Nasza restauracja zdobyła nagrodę.
To pomoże w interesach.
Mam nadzieję.
Następnym razem przyjdę coś zjeść.
Lasagne była przepyszna.
Zrobić panu?
Nie, dziękuję.
Ma pan przerwę. Nie śmiałbym.
Robię ją, bo chcę jej skosztować.
W takim razie…
mogę zabrać trochę na wynos?
Rety. Co to?
Lasagne, ravioli i gnocchi.
Z bardzo znanej restauracji.
Cudownie. Nie chciało mi się gotować.
Seok-ryu jest w domu?
Tak, na górze.
Rozumiem.
Cudownie. Jaki on kochany.
Nawet ten widok jest dla mnie uroczy.
Oszalałem. Nie ma innej opcji.
Rany.
Postradałem rozum.
Zwariowałem.
Musiała odkryć, czego brakowało.
KALAFIOR
STUDIA ZA GRANICĄ
Co robisz?
Kiedy przyszedłeś? Nic nie mówiłeś.
Posprzątałabym.
Co to?
Nic takiego.
Szkoła kulinarna, o której mówił Hyeon-jun?
Po co ci to?
To nic nie znaczy. Po prostu mam te materiały.
Zajęłaś się tym na poważnie.
Porozmawiajmy na zewnątrz.
Chcesz mnie zostawić i studiować za granicą?
Przeglądałam to na wszelki wypadek.
Tak, ale dlaczego?
Wiesz, jak ciężko mi było, kiedy wyjechałaś?
W końcu jesteśmy razem,
więc jak możesz…
Jak możesz o tym myśleć, nie mówiąc mi nic?
Czas tak szybko leci i to mnie dobija.
Nawet twój dom wydaje się daleko.
Jak możesz tak beztrosko…
Rozstanie jest dla ciebie niczym?
Nie.
Mnie też trudno być z dala od ciebie.
Dla mnie to też trudne.
Nie sądzisz, że sama sobie zaprzeczasz?
Chcesz być blisko mnie,
ale szukasz szkół za granicą.
Chciałem, żebyś robiła to, co ty chcesz.
Bo wciąż cierpisz.
Musisz być bardziej ostrożna.
Próbowałem zrozumieć, czemu nie chcesz o nas mówić.
Postanowiłem zaczekać.
Ale myliłem się.
Tym dla ciebie jestem.
Nikt mi nie odpowiedział.
Żadna z restauracji
nie zaprosiła mnie na rozmowę.
Myślałam, że jestem młoda, że mam marzenia.
Chciałam zacząć od nowa.
Chyba byłam zbyt naiwna.
Myślę…
że w wieku 34 lat nie zaczyna się już niczego od nowa.
Dopiero dostałam certyfikat.
Przeszłam chorobę.
Chcę dalej gotować.
Myślałam, że może tytuł by mi pomógł.
Chcę się jakoś przebić.
Może unikałam problemu.
Seok-ryu.
Wstydzę się przed tobą.
Chciałam, żebyś widział mnie pewną siebie.
Dlatego odmówiłam pójścia na wydarzenie.
Seok-ryu.
Nie musisz się wstydzić.
Nie ma bardziej oddanej osoby niż ty.
Jeśli chodzi o mnie,
mam gdzieś, co robisz i jak wyglądasz.
Lubię cię taką, jaka jesteś.
Dziękuję.
Pocieszyłeś mnie.
Ale to za mało.
Miłością…
nie da się żyć.
Przepraszam. Pójdę już.
Nie idź za mną.
Potrzebuję przestrzeni.
Kilka dni.
Nie, tydzień.
Dlaczego?
Nie schowam się w jaskini,
ale jest mi wstyd.
Chcę na chwilę zniknąć.
Pozwolisz mi na to?
Pani Jung, wszystko gra?
Co?
Dziennikarz.
Najbardziej zdeterminowany dziennikarz na świecie.
Kang Dan-ho.
- Jej! - Jesteś pijana.
Powinnaś wracać do domu.
Odprowadzę cię.
Dziwne.
Zdjęłam ci okulary, powinieneś zmienić się w Bagniaka.
Czemu nic się nie dzieje?
Gdzie twoja peleryna?
Gdzie?
Jesteś naprawdę pijana.
Kupię ci coś na kaca.
Czemu mówisz i robisz co innego?
Czemu jesteś inny niż w swoich artykułach?
Swoje artykuły…
piszesz jako uczciwy i odważny Bagniak.
Ale przy mnie
zmieniasz się w tchórzliwego łajdaka.
Masz rację. W twoim życiu jestem tym złym.
Trudno by ci ze mną było.
Nie obronię cię ani nie uratuję.
Więc niech ktoś taki jak Bagniak…
pozostanie tylko sennym marzeniem.
Zabawne!
- Hej, Dan-ho. - Co?
Czy ja wyglądam ci na niewinną heroinę,
którą musi ratować Bagniak?
Poradzę sobie.
Ty, Bagniaku, zajmij się własnymi uczuciami.
A tym razem
to nie przypadek. Zrobię to z własnej woli.
Chcesz, to zrób unik. Cholera.
Zrobiłeś unik?
Postaw mnie!
Nie ruszaj się, bo upadniesz.
Ziemia się kręci.
Czuję grawitację.
Ziemia się trzęsie.
Jak góra Pektu-san…
Wulkan wybucha.
Myślisz, że w kraterze naprawdę mieszka potwór?
Dokąd idziemy?
- Postaw mnie. - Dobry wieczór.
Dobry wieczór.
Czy może…
to Mo-eum na twoich plecach?
Rany. Gdzie ty się tak schlałaś?
Przynosisz mi wstyd!
Kim jesteś?
Kim… Mama?
To moja mama!
Kiedy była mała, chciała być Spider-Manem,
posmarowała sobie nawet dłonie klejem.
Teraz jest dorosła, a i tak przynosi mi wstyd.
Na litość boską.
- Czemu się upiłaś? - To boli.
Dziękuję, Dan-ho.
Przepraszam.
Źle ją wychowałam.
Nie wiem, kto zechce taką bezmyślną dziewczynę.
Dobrze ją pani wychowała.
Poza tym
ja chcę Mo-eum.
Słucham? Co masz na myśli?
Jest dla mnie za dobra.
I będzie się pani martwić.
Próbowałem zerwać z nią kontakt…
ale nie potrafię.
Dan-ho.
Tęsknię za tobą, Seok-ryu.
BAE SEOK-RYU
Potrzebuję przestrzeni.
Kilka dni.
Nie, tydzień.
Nie schowam się w jaskini,
ale jest mi wstyd.
Chcę na chwilę zniknąć.
Pozwolisz mi na to?
Niesmaczne.
To też niedobre.
Czemu nic mi nie smakuje?
Co robisz?
Razem z zepsutym białkiem wyrzucam moją żałosną przeszłość.
Wysoka cena.
Lepiej oddaj mamie pieniądze.
Jak tylko dostanę pensję.
Wróciłem do pracy na siłowni.
Podejdę do egzaminu jeszcze raz.
Naprawdę?
Co w ciebie wstąpiło?
Twoje słowa na mnie wpłynęły.
Zastanowiłem się, skąd moje urojenia.
Stąd…
że czułem się gorszy.
Czułem się mały i zawstydzony,
więc nie słuchałem i głupio się broniłem.
Chciałem być lepszy niż ty.
Ale jesteśmy rodziną. To nie jest ważne.
Brzmi żenująco, nie chciałem o tym mówić.
Idę do śmietnika.
Dawaj.
Pojawił się kwestionariusz
w sprawie przebudowy ośrodka Cheongyu-dong.
W przyszłym tygodniu odwiedzisz plac budowy.
Seung-hyo?
- Panie Choi? - Słucham?
Przepraszam.
Co powiedziałeś?
Nie układa ci się w związku?
Coś jest nie tak? Chyli się ku upadkowi?
Pytasz, bo wiesz?
Nie, ale chcę wiedzieć.
Nie pójdę na Wieczór Architektów.
Skąd ta nagła zmiana?
Po prostu…
Nie możesz odebrać nagrody za mnie?
Jestem stworzony do błysku fleszy,
ale musisz odebrać ją sam.
Pomóż mi.
Nieważne, muszę iść.
Porozmawiamy innym razem.
Dokąd idziesz?
Na budowę w Sehyeon-dongu.
Konstrukcja szkieletowa jest prawie gotowa.
Tak.
- Trzymaj się. - Cześć.
Szlag, strasznie przytyłem.
Lepiej zrobię sobie detoks.
Dziennikarz chce z nami przepracować cały dzień.
- Chce być tutaj? - Tak.
Pisze artykuły o tym, co sam przeżywa.
Ile pracy mogę mu dać?
Pokazać mu podstawy?
Nie.
Będzie pracował jak pozostali.
Potraktuj go jak nowego pracownika.
Przyucz go.
Nie dam mu forów.
Niech przyjdzie.
Materiały już przyjechały?
Tak, izolacja.
Właśnie ją montujemy.
- Sprawdzę, skoro tu jestem. - Jasne.
SEOK-RYU
CENTRUM MEDYCYNY RATUNKOWEJ
Seung-hyo!
Seung-hyo, gdzie jesteś?
Tutaj.
Hej.
Czemu płaczesz?
Nie powiedzieli ci, że nic mi nie jest?
Powinienem był sam zadzwonić.
Zwichnąłem sobie prawą rękę.
Kocham cię.
Co?
Powiedziałam, że cię kocham.
Seok-ryu.
Byłam głupia.
W miłości nie powinnam czuć się gorsza.
Nawet jeśli nie mogę żyć miłością,
straciłam apetyt.
Wszystko, co robiłam, smakowało paskudnie,
nie mogłam ćwiczyć.
Miałeś nie dzwonić, ale czekałam na telefon.
To bez sensu.
A to tylko jeden dzień.
Wiesz, jak się bałam?
Prawie zemdlałam!
Prawie padłam!
Przepraszam.
Co to za uśmiech?
Wystraszysz mnie jeszcze raz, a cię zabiję!
Mówiłem, możesz mnie nawet zabić.
Nie mów tak.
Nie płacz. Czemu płaczesz?
Nic mi nie będzie. Nie umrę.
Nieważne, co mnie spotka,
zawsze będę przy tobie.
- Jasne? - Tak.
Więc…
powiedz to jeszcze raz.
Co?
Że mnie kochasz.
Już to mówiłam. Czemu każesz mi się powtarzać?
Kocham cię, Seok-ryu.
Tak bardzo za tobą tęskniłem.
Chciałem cię usłyszeć, ale nie dzwoniłem
i czekałem, ile mogłem.
A dziś od razu pomyślałem:
„Będę mógł zobaczyć Seok-ryu”.
Szkoda, że nie ma lepszego zdania niż „kocham cię”.
Bo tak bardzo cię kocham.
MIŁOŚĆ
NAJCUDOWNIEJ JEST KOCHAĆ OTWARCIE
ANDRÉ GIDE
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Wygrałaś w konkursie kulinarnym. Zgłosiłem cię.
Wybacz, że nie spytałem cię o zgodę.
Zdobyłam nagrodę?
A to, co robiłaś wcześniej?
W Stanach nagrywałaś filmiki o gotowaniu. Możesz do tego wrócić.
- Jestem gotowa. - No to zaczynamy.
Masz się z nim nie spotykać! Choćby niebo upadło nam na głowy!
Lubię ją, a ona mnie.
Nie wiem, co robić.
- Chcę się ożenić. - Z kim?
Muszę się oświadczyć.
Znasz dobry sposób?
WYJDZIESZ ZA MNIE?
To dziś.
Napisy: Jakub Jadowski