(รักอยู่ประตูถัดไป)
จ้องกันแบบนั้นทำไม
ก็แค่…
รู้สึกเหมือนฝันอยู่เลย
เหลือเชื่อจัง
- โอ๊ย - ไม่ได้ฝันใช่ไหมล่ะ
ใช่แล้ว นี่คือความจริง
และเราก็อยู่ด้วยกันด้วย
แปลกเนอะ
ที่ได้อยู่ด้วยกันแบบนี้
แปลกยังไงเหรอ
เหมือนรู้สึกจั๊กจี้น่ะ
ไม่รู้ว่าตรงไหนกันแน่
แต่ลึกๆ ลงไปในใจ
ก็เหมือนมีฟองอากาศแตกตัวอยู่
ฉันด้วย
มันวูบวาบเหมือนมีกระแสไฟฟ้า แล่นไปทั่วร่างเลยใช่ไหม
ใช่ เอ๊ย ไม่สิ แบบนี้ต่างหาก
ตอนที่จะโดนเจาะเลือด แล้วหมอหาเส้นเลือดเราอยู่
แล้วเขาก็บอกให้เราบีบแล้วคลายกำปั้น
รู้สึกแบบนั้นแหละ
ความรักน่ะ
หือ
นั่นคือความรักไงล่ะ
ไม่เอาน่า เร็วเกินไปให้บอกว่าเป็นความรัก
ใช้เวลาตั้ง 30 ปีนี่ยังเร็วไปอีกเหรอ
ก็ถูกของนาย
แต่คำว่า "รัก" มันทำให้ฉัน กระอักกระอ่วนยังไงไม่รู้
น่าอายหน่อยๆ ด้วย
ฉันรักเธอ
ทั้งแบบครอบครัว แบบเพื่อน และผู้หญิงของฉัน
อาจจะเป็นความรักที่ต่างกันไปในบางครั้ง
แต่ไม่เคยมีเวลาไหนที่ฉันไม่รักเธอ
เราสนุกกันเพราะพวกคุณเลยนะ
บายจ้ะ
- คุณน้า - จำไม่ได้แฮะว่ากลับมายังไง
อุตส่าห์ไปเที่ยวทั้งที ไม่มีรูปดีๆ ให้อวดได้สักรูป
เพราะกล้องไม่โกหกน่ะสิ
ในรูปก็หน้าเหมือนตัวจริงนั่นแหละ ไปโทษแม่คุณสิ
พ่อซึงฮโยถ่ายรูปฮเยซุก ออกมายังกับซูเปอร์โมเดล
ขางี้ยาวเป็นโยชน์
แต่ฮเยซุกก็…
ตอนเรากินปูก็ด้วย
พ่อซึงฮโยแกะเนื้อออกจากขาปูทีละขา
แล้วป้อนให้ฮเยซุกกิน
คุณล่ะ มัวแต่กินเองอยู่คนเดียว
เพราะเขาเป็นหมอไง
ฝีมือผ่าตัดขั้นเทพอยู่แล้วนี่
- เลยแกะปูได้เนี้ยบสุดๆ - ลืมหรือไงยะ
คุณเป็นพ่อครัว
ฉันอยากไปเดินเล่นตอนกลางคืน คุณก็ดันเมาสลบซะงั้น
แล้วจะกรนดังไปถึงไหน
ห้ามกันได้ซะที่ไหนล่ะ
กลับกันเร็วจัง
อ้าว คุณน้า ไปเที่ยวสนุกไหมครับ
โตป่านนี้แล้ว ยังจะนั่งอ่านการ์ตูนกันแต่เช้าอยู่อีกเหรอ
ซึงฮโย
ชอบการ์ตูนตาหวานเหรอ
โรแมนติกนะเราน่ะ
ครับ ก็นิดหน่อย
เนอะ
- นี่ ชเวซึงฮโย - ครับ
เธอติดกระดุมผิดแน่ะ
ถามจริง เป็นเด็กอมมือหรือไง กระดุมเสื้อยังติดผิดติดถูก
- มานี่มา - จริงด้วย
- ทำไมเฟอะฟะแบบนี้ล่ะ - โอ๊ย ไม่รู้ตัวเลยเนี่ย
ซื่อบื้อจังเลยผม
แม่ เมื่อกี้เขาถามไงว่าไปเที่ยวสนุกไหม
ถามพ่อแกสิ
ทำไมอะ พ่อทำอะไรผิดเหรอ
เปล่า แม่เขาแค่อยากหาเรื่อง
พ่อ ช่างเขาเถอะน่า
- ไม่ได้กินซุปเลยนี่ ซึงฮโยจ๊ะ - ครับ
กลับบ้านไปตามพ่อแม่เธอมาสิ
- จะได้มากินซุปกัน - ครับ
ไปสิ ให้ไว
- ติดที่เหลือเองนะ - ครับ
"เจ้าหญิง" เล่ม 20 ออกแล้วนี่
บ้านเราไม่มีของกินเลย กำลังจะสั่งพอดี
- ขอบใจนะจ๊ะ - จ้ะ
เกรงใจจัง พวกคุณยังไม่ทันได้พักด้วยซ้ำ
- เฮ้อ - ฉันน่ะไม่ขัดข้องหรอก
แต่ไม่รู้ผัวฉันที่เมาค้างอยู่จะว่าไงนะ
คนกำลังกิน อย่าเพิ่งกวนกันได้ไหม
ว่าแต่ซุปเนื้อวัวนี่แก้เมาค้างดีเชียวละ
ใช่ อร่อยมากเลย
ไปเที่ยวเป็นไงบ้างครับ
ดีมากเลยจ้ะ ช่วยให้เราสดชื่นขึ้นได้จริงๆ
- เนอะ ที่รัก - จ้ะ
คราวหน้าซอกรยูกับซึงฮโยก็ไปกับเราด้วยสิ
เราเหรอคะ
โอ๊ยตาย เราพาสองคนนี้ไปด้วยเฉยๆ ไม่ได้
ต้องรอให้ครึกครื้นครบคู่กว่านี้ก่อนสิ
เอ๊ะ
นางหมายถึงเราควรให้ลูกแต่งงานก่อน แล้วค่อยยกขบวนไปเที่ยวด้วยกัน
แต่งงานเหรอ
- จ้ะ - หา
ฮเยซุกกับฉันตกลงกันไว้ว่าจะหาคู่ให้ลูกน่ะ
งี่เง่าชะมัด นี่กรีดเลือดสาบานกันด้วยเลยไหม
ที่รักคะ ไปหาที่โรงพยาบาลด้วยนะ ว่ามีใครเหมาะๆ ไหม
- จริงด้วย - ก็ได้
- นะคะ - ผมว่าไม่มีหรอก
คงไม่มีใครอยากแต่งงานกับแบซอกรยูแน่ๆ
ตายแล้ว ซึงฮโย พูดแบบนั้นไม่ได้นะลูก
ไอ้เด็กเนรคุณนี่
- มาแซะลูกสาวฉันทำไมยะ - นั่นสิ
ไม่นึกเลยว่าเธอจะเป็นคนแบบนี้ ลุงเคืองนะ
- ผมไม่ได้หมายความอย่างนั้น - ไม่เป็นไรค่ะ
ไม่มีผู้หญิงที่ไหนทนนิสัยเขาได้เหมือนกันแหละ
ทำไมพูดแบบนั้น…
ซอกรยูจ๊ะ นิสัยซึงฮโยไม่ดีตรงไหนเหรอ
นั่นสิ เขาออกจะสุภาพเรียบร้อย
แถมได้นิสัยดีๆ จากลุงไปด้วย
ขอโทษค่ะ หนูไม่ได้หมายความอย่างนั้น
นี่เรื่องปกติของเราน่ะ เราชอบแซวกันขำๆ
จริงครับ
เราหยอกล้อจิกกันเป็นไก่ตลอดแหละครับ
อ๋อ
อย่างนี้เองเหรอ
จ้ะ ใช่แล้ว
เดี๋ยวตีกันพอดีถ้ามัวแต่เถียงกันเรื่องลูก กินต่อเถอะ
ได้เลย
ขอบคุณสำหรับอาหารครับ
โอ๊ย ฉันก็เลิ่กลั่กไปหมด
เฮ้อ
แทบจะขาดใจตาย
ฉันงี้กลัวจนกินอะไรไม่ลง
ยังไงก็รอดมาได้แล้ว จากนี้ก็พยายามให้เนียนกว่านี้กันเถอะ
บอกพวกเขาไปตรงๆ ว่าเราคบกันอยู่ไม่ดีกว่าเหรอ
ไม่ได้นะ
ตอนนี้สถานการณ์ยังไม่สู้ดี
ฉันยกเลิกการแต่งงานมา
แล้วคุณฮยอนจุนก็เพิ่งกลับไปไม่นาน
มันจะดูเหมือนฉันไม่ใช่คนจริงจังน่ะสิ
งั้นเธอก็มีใจให้ฉันจริงจังเลยใช่มะ
ยังจะพูดเล่นอยู่ได้
ไม่ต้องห่วงหรอกน่า
ฉันอธิบายได้ทุกเรื่องแน่นอน
ไม่ใช่แค่นั้นหรอก
เดี๋ยวจะน่าอึดอัดแล้วก็น่ารำคาญสุดๆ น่ะสิ
คือถ้าพ่อแม่ฉันรู้ว่าเราคบกัน
นายก็เข้าห้องฉันแบบนี้ไม่ได้
- หา - คิดดูนะ
พวกเขาจะถามละเอียดยิบ อะไร ยังไง ที่ไหน อย่างไร
จับตามองเราทุกความเคลื่อนไหว
แล้วก็จะบังคับใช้เคอร์ฟิวอีก
แถมจะสอดส่องย่านนี้ตลอด 24 ชั่วโมงด้วย
ถ้าเป็นแบบนั้น
เราก็ต้องมีความสัมพันธ์ที่ใสซื่อบริสุทธิ์ผุดผ่อง
เหมือนเด็กๆ ไม่มีผิด
เก็บเป็นความลับเท่านั้น ใช่ เหยียบให้มิดเลยนะ
อย่าให้โดนจับได้เด็ดขาด
ต้องอย่างนั้นสิ
ไปได้สวยไหม
เฮ้ย ทำอะไรน่ะ
นี่มันกลางถนนนะ
- ทำได้ใช่ไหม - สบายมาก
หน้าเธอฝั่งนี้ก็น่ารักนะ
- โอเค - โอเค
สู้ๆ นะ
- ไปดูชั้นหนึ่งเหอะ - ไป
- มีตู้คีบตุ๊กตาด้วย - ชอบ เอา
(ตอน 13: ความรัก)
จะทำยังไงดีกับของทั้งหมดนี่
เปิดให้ซื้อแบบกลุ่มอีกดีไหมนะ
ไม่สิ ยังโฆษณาไม่พอต่างหาก
ช่วงนี้คลิปสั้นกำลังฮิต
เดี๋ยวโพสต์ตอนกินเจ้านี่แล้วออกกำลังดีกว่า
แบดงจิน มากินแตงเหลืองสิลูก
โอ๊ย แม่ก็ ช่างแตงเหลืองก่อนเหอะน่า
- ผมไม่อยากกิน - งั้นก็ไม่ต้องกินเว้ย
เดี๋ยวพ่อกินคนเดียวเอง
ไอ้ตัวดีนั่นจะดื่มแต่โปรตีนทั้งปีทั้งชาติเลยหรือไง
ยัยบ้าเอ๊ย
ไม่โพสต์รูปวิวเลย มีแต่รูปตัวเองล้วนๆ
ตายแล้ว ฮเยซุก รูปเธอสวยเลิศมากจ้ะ
แหม ดูหุ่นสิ ยังกับนางแบบเชียว
ใช่ ตั้งเป็นรูปโปรไฟล์สิ รูปนี้แจ่มสุดเลยนะ
เหรอจ๊ะ ฉันว่ารูปไม่สวยเท่าตัวจริงหรอก
รูปหล่อนดูดีกว่าตัวจริงอีกย่ะ
โธ่เอ๊ย
เราไปเที่ยวด้วยกัน แต่ฉันไม่มีรูปให้โพสต์ได้สักรูป
ยังบ่นไม่เลิกอีกเหรอ ให้ตายเหอะ
ฉันคงต้องถ่ายสักร้อยรูปถึงจะมีที่พอดูได้สักรูป
คุณไม่สนเลยว่าฉันหลับตา หรือผมปิดหน้าฉันอยู่หรือเปล่า
ไม่ดูให้เลยด้วยซ้ำ
ผมขอโทษ มีซุก ผมผิดไปแล้ว พอเถอะน่า
เลือดจะไหลออกหูแล้วเนี่ย
ดูนี่สิ ดูองค์ประกอบรูปนะ
เขาถ่ายจากด้านล่างให้นางดูเหมือนนางแบบ
จะบ้าตาย
เฮ้ย ไอ้ลูกเวรนี่ มากินแตงเหลืองซะทีโว้ย
- แบบนี้เลย - มัวทำอะไรอยู่
แข่งจ้องตากับบร็อคโคลีอยู่หรือไง
อือ
ถั่ว ผักปวยเล้ง กับมะเขือม่วง
ฉันกำลังทำสงครามประสาท กับอาหารที่ฉันเกลียดที่สุด
ถ้าเกลียดนักแล้วซื้อมาทำไม
แม่บอกว่ามันดีต่อสุขภาพ แล้วบังคับให้ฉันกินอยู่เรื่อย
งั้นจะเหมาผักทุกชนิดมาให้หมดโลกเลยเหรอ
ฉันกำลังคิดสูตรที่จะทำให้มันอร่อย
เหมือนเวลานักกีฬาคิดท่าของตัวเอง
แล้วคนก็เรียกชื่อท่านั้นตามชื่อเจ้าตัวไง
อ๋อ เหมือนท่ายูนาสปินของคิมยูนา หรือท่ายอหนึ่งกับยอสองของยอฮงชอล
ใช่ ฉันเลยคิดว่าจะทำเมนูประจำตัว
งั้นตั้งใจจะทำอะไรล่ะ
รีซอตโตบร็อคโคลีกับไก่
โห แค่ได้ยินชื่อก็เหมือนเป็น ส่วนผสมที่ไม่เข้าท่าสุดๆ
ก็นิดนึงเนอะ
นี่ ห้องครัวนี่เป็นพื้นที่ศักดิ์สิทธิ์นะ จะทำอะไร
ให้หยุดไหมล่ะ
ไม่ต้อง ต่อเลย
ทำไมไฟสว่างอยู่ล่ะ มีใครอยู่ข้างในเหรอ
ปัดโธ่เอ๊ย ต้องปิดไฟหลังใช้สิ
อ้าว ไฟในนี้ก็เปิดอยู่
หนุ่มสาวสมัยนี้ไม่รู้จักประหยัด…
อะไรเนี่ย
ของพวกนี้มันอะไรกัน
เห็ด ปวยเล้ง ขึ้นฉ่าย
โอ๊ย เดี๋ยวก็เสียหมดหรอก
ต้องเอาใส่ตู้เย็นไว้สิ
โธ่เอ๊ย
เฮ้อ ให้ตายเถอะ
ไหนว่าตอนกลางคืนไม่มีใครอยู่ไง
เขาคงมาเอาของมั้ง
พี่เขาขี้ลืมอยู่เรื่อย
เราต้องรออีกนานแค่ไหน
อีกสองวันฉันจะสอบแล้ว ฉันต้องเตรียมตัวนะ
งั้นเธอก็น่าจะเตรียมตัวตั้งแต่เนิ่นๆ สิ
อะไร คิดว่าจะสอบไม่ผ่านเหรอ
สอบข้อเขียนน่ะสบายมาก ฉันกังวลเรื่องสอบปฏิบัติ
ว่ากันว่ามีคนผ่านไม่ถึง 30 เปอร์เซ็นต์
หาข้ออ้างเผื่อสอบตกอยู่เหรอ
นี่ มีสามสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงในชีวิตฉันนะ
การสอบตก ความล้มเหลว การถูกปฏิเสธ
งั้นก็ได้
เลิกยืนอยู่ตรงนั้นแล้วมานี่ซะที
ต้องคอยปิดบังหลบๆ ซ่อนๆ
พักนี้ชีวิตฉันวุ่นวายชะมัด
ฉันชอบนะ ตื่นเต้นดีออก
นายคือฝ่ายที่อยากบอกคนทั้งโลกนะว่าเราคบกัน
ทีนี้ดูสนุกเองซะงั้น
ความสนุกยังไม่ทันเริ่มเลยนะ
ความสนุกไม่มีวันสิ้นสุดด้วย
เร็วสิ เดี๋ยวก็ไปทำงานสายหรอก
- สวัสดีจ้ะ - ยอนดู
- คุณป้า - ยอนดูเอ๊ย
ยอนดู คิดถึงป้าไหมจ๊ะ
คิดถึงค่ะ
ป้าก็คิดถึงหนูจ้ะ
ตายจริง วันนี้หนูน่ารักจังเลย
คุณนักข่าว ฝากยอนดูให้เราดูแลไม่ได้เหรอจ๊ะ
ฉันจะเฝ้าแกให้อย่างดีเลย
ขอบคุณสำหรับน้ำใจครับ แต่ไม่เป็นไรหรอก
อาทิตย์หน้าพี่เลี้ยงคนใหม่จะมาแล้ว
แต่ฉันช่วยคุณได้จนถึงตอนนั้นนะ
ไม่เป็นไรจริงๆ ครับ
ถ้าผมเอาแต่รบกวนแบบนั้น
ผมจะยิ่งไม่สบายใจ
ยอนดูจ๊ะ
ไม่ได้รบกวนอะไรสักหน่อย
- ขอตัวก่อนนะครับ - ได้จ้ะ
- แล้วเจอกัน ยอนดู - บายจ้ะ
วันนี้โชคดีนะคะ คุณป้า
- บายจ้ะ ยอนดู - บายค่ะ พี่
ไม่เข้าท่าละ
แม่ต้องมีหลานสาวสักคน
ก็ได้ ไปขอหลานคนที่สามจากลูกสาวคนโตสิ
แกน่ะ ไปนัดบอดซะ
ก็ได้ ไปบอกลูกสาวคนโตให้…
ไม่น่าไปมั้ง
โอกาสดีจะตาย
แม่ว่าจะชวนซอกรยู แต่พลาดไปคงเสียดายแย่
แกนั่นแหละไป
ซอกรยูไม่มีทางไปหรอก หนูก็เหมือนกัน
ทำไมล่ะ ทำไมแกไม่ยอมไป
แกมีคนที่ชอบอยู่แล้วหรือไง
อุ๊ย
เดี๋ยวนะ แกชอบใครอยู่จริงๆ ใครเหรอ คนที่ทำงานเหรอ
- แม่คะ - อะไร
- หนูไปก่อนนะ - จ้ะ แต่ว่า…
เดี๋ยวสิ แล้วใครล่ะ
บอกแม่มาเดี๋ยวนี้นะ โมอึม
เป็นอะไรไปจ๊ะ
อยู่ๆ ก็ไม่อยากไปโรงเรียนเหรอ
หนูไม่อยากไป
ถ้าหนูไป ก็ต้องรอจนเย็นกว่าพ่อจะมารับ
- งั้นให้พ่อไปรับเร็วขึ้นดีไหม - แบบนั้นก็ไม่เอา
เดี๋ยวพ่อก็ไม่ได้ทำงานเพราะหนู
พ่อก็ปวดใจนะที่ต้องให้ลูกอยู่ที่นั่นทั้งวัน
แต่ช่วยเข้าใจไปอีกสักพักได้ไหมจ๊ะ
ให้หนูไปอยู่ที่บ้านพี่โมอึมไม่ได้เหรอ
หนูชอบที่นั่น
คุณป้าทำของอร่อยๆ ให้กิน
พี่โมอึมก็เล่นกับหนูตลอด
พ่อจะเล่นกับลูกให้สนุกยิ่งกว่านั้นอีก
เสาร์อาทิตย์นี้เราไปขี่จักรยานที่แม่น้ำฮันดีไหมจ๊ะ
- จริงเหรอคะ - จ้ะ
ไปโรงเรียนกันเถอะนะ
นักเรียนทุกท่าน กรุณาอย่าแตะต้องวัตถุดิบนะคะ
ตรวจสอบดูด้วยสายตาเท่านั้น
ว่ามีอะไรขาดหายไปหรือต้องการอะไรเพิ่มเติม
ตรวจดูได้เลยค่ะ
เราจะไม่ตอบรับคำขอใดๆ เมื่อการสอบเริ่มต้นขึ้นแล้ว
มีคำถามไหมคะ
ถ้างั้นก็เริ่มสอบได้เลยค่ะ
(การสอบคุณวุฒิทางเทคนิคระดับชาติ ภาคปฏิบัติ)
- กินของแบบนั้นอีกแล้วเหรอ - อื้อ
- แกคบใครอยู่ใช่ไหม - อืม หา
ก็แกเคยละเลียดกินมื้อเที่ยงยังกับขุนนางฝรั่งเศส
เดี๋ยวนี้กินแต่ของแบบนี้แทบทุกวัน
แล้วแกก็เลิกงานหกโมงตรงเป๊ะ น่าสงสัยออก ไม่สมกับเป็นแกเลย
เพราะเดี๋ยวนี้ผมอยากมีเวลาว่างตอนกลางคืน ให้มากขึ้นไง
แล้วพวกนี้ทุกอย่างก็ผสมกันมาแล้ว
ผมก็จะได้ประหยัดเวลา
ที่สำคัญที่สุดคือมันอร่อย
พี่ก็รู้จักผม พอผมติดใจอะไรแล้วก็ไม่เลิกง่ายๆ
เออ ก็จริงนะ
ลองบ้างดีปะ
ครับ เอาเลย ลองกินดู
เอาถ้วยไหนดีน้า
บุลโกกิก็อร่อยนะถ้าพี่ไม่กินเผ็ด
บุลโกกิเหรอ ก็ได้
ตายแล้ว มีช้อนให้ด้วย
ชเวซึง มาทำอะไรที่นี่น่ะ
ถามได้ ฉันก็มาแสดงความยินดีกับแฟนไง
เอ้า
ผลสอบยังไม่ออกด้วยซ้ำ มายินดงยินดีอะไรเล่า
ดอกไม้ทั้งช่อเลยเนี่ยนะ
ฉันเชื่อว่ากระบวนการสำคัญกว่าผลลัพธ์ ไม่เหมือนเธอหรอก
เดี๋ยวฆ่าทิ้งเลย
ต่อให้โดนเธอฆ่า ฉันก็คงตายตาหลับ
นายนี่ชักจะแพรวพราวขึ้นเรื่อยๆ นะ
อะไรล่ะ ก็ฉันอัปเดตเฟิร์มแวร์เป็นโหมดแฟนไง
เวอร์ชันล่าสุดมีดอกไม้มาให้ด้วย
ลื่นไหลซะไม่มี
ยอมให้เพราะดอกไม้สวยหรอกนะ
- เธอสวยกว่า - อย่าให้เว่อร์นักน่า
แยกเธอกับดอกไม้ไม่ออกเลย สับสนชะมัด
หยุดนะ เดี๋ยวจับรีเซ็ตเครื่องใหม่ซะหรอก
โอ๊ย แบบนั้นไม่เอา หยุดก็ได้
อ้าวคุณ
ไม่เจอกันนานนะ
ค่ะ
ไปไหนมางั้นเหรอ
ทำงานต่างเมืองน่ะ
ฉันต้องไปทำงานต่อเลย ขอตัวนะคะ
ไม่อยากเชื่อว่าคุณต้องไปทำงาน ในวันอากาศดีๆ แบบนี้
คนมีงานผูกมัดถึงลำบากอย่างนี้ไง
ดูผมนี่สิ ปลอดโปร่งโล่งสบาย
เป็นคนว่างงานไร้สังกัดนี่คงดีจังเนอะ
ผมไม่ได้ว่างงานแล้วนะ
เริ่มงานใหม่แล้วด้วย
นี่สินค้าที่ผมขายอยู่
- ให้คุณกระปุกนึงก็ได้ - ไม่ละ ขอบคุณ
อย่าปฏิเสธเลย รับไปเถอะ
- ก็บอกว่าไม่ต้องไง - เดี๋ยวเก็บให้
คุณทำงานที่นี่เหรอ
นี่บริษัทของเพื่อนผม
ใครคะ ประธานยุนเหรอ
ไม่ใช่ เขาชื่อชเวซึงฮโยน่ะ
- พี่ - อ้าว ดงจิน
เอ๊ะ อะไรติดเสื้อฉันเหรอ
ทำไมเลอะเทอะแบบนี้ล่ะ
- ยัยนี่ก็มาเหรอ - ว่าไงนะ
กะแล้วว่าพูดกันดีๆ ได้ไม่นานหรอก
เดี๋ยวกลับบ้านไปแกตายแน่
แต่เอาดอกไม้มาทำไม
- ของฉันน่ะ - ของเขา
ลูกค้าให้ฉันมา
- แต่ยัยนี่ขโมยไป - ฉันถือให้ต่างหาก
เดี๋ยวนี้พี่ขโมยดอกไม้ชาวบ้านด้วยเหรอ
ไม่ต้องห่วงนะ เดี๋ยวผมฟ้องแม่ให้
ไม่ต้องก็ได้ ไม่เป็นไรหรอก
แม่ พี่
เดี๋ยวนะ พวกคุณเป็นพี่น้องกันเหรอ
ค่ะ ขายหน้าจังที่ต้องบอกว่าหมอนี่น้องชายฉันเอง
แล้วสองคนนี้รู้จักกันได้ไงน่ะ
เธอเข้าฟิตเนสเก่าของผม
อ๋อ
ใครจะรู้ว่าเราจะเชื่อมโยงกันแบบนี้
โลกมันกลมขนาดนั้นหรือเพราะโชคชะตากันแน่นะ
นี่พี่ ไหนๆ ผมก็มาแล้ว พาผมเดินดูออฟฟิศหน่อยสิ
หือ ได้สิ อยากเห็นเหรอ
ว้าว สวยจัง เจ๋งเป็นบ้า เลิศหรูดูแพงซะด้วย
ให้มันเข้ามาทำไม
ทำไงได้ล่ะ ก็ไล่ไปไม่ได้สักหน่อย
ไล่ได้ดิ เฮ้ย
ชิ้ว ดูเสร็จแล้วก็ออกไปซะ
นี่บริษัทพี่หรือไง เขายังไม่ว่าอะไรเลย
- ไหงมาไล่ผมซะงั้น - เขาก็อยากให้แกไปเหมือนกัน
เดี๋ยวนะคะ
คุณบอกว่าคุณขายไอ้นี่ใช่ไหม
รู้ไหมว่ามันเพิ่งเป็นกระแส อยู่ในโซเชียลมีเดียไปเอง
นี่สินค้ายอดนิยมสุดๆ จนหาซื้อยากมากเลยนะ
แต่คุณเส้นใหญ่ก็เลยได้ไปกระปุกนึงไง
เอาจริงดิ ไม่เห็นให้ฉันบ้าง
ไม่ใช่อย่างนั้นค่ะ
มันเป็นกระแสเพราะว่าเป็นโปรตีนขึ้นราน่ะ
คุณไม่รู้เหรอ
หา
ไม่มีทางหรอก
แม่
มีอะไร ทำไมดึงหูน้องมาแบบนั้น
พ่อก็อยู่ด้วย แม่คะ พ่อคะ
ไอ้เบื๊อกนี่ก่อเรื่องอีกแล้ว
หนูบอกแม่แล้วว่าอย่าให้มันยืมเงิน แต่แม่ก็ให้ไปใช่ไหม
นอกจากจะเสียเงินทั้งหมดนั่นแล้ว
มันอาจจะถูกฟ้องด้วย
ฟ้องเหรอ
กล่องพวกนั้นในห้องมันน่ะ
หนูก็สงสัยอยู่ว่าอะไร
มันขายโปรตีนขึ้นราที่ไม่ได้รับอนุมัติจากอย.
อะไรนะ ราเหรอ
จะทำยังไงกับเด็กเหลือขอนี่ดีวะ
เฮ้ย ไอ้ตัวดี
รู้งี้น่าจะตัดหางแกซะตั้งนานแล้ว
แต่พ่อทนแกมาได้เพราะแม่แกหรอกนะ ไอ้ลูกเวรเอ๊ย
จริงเหรอ
- ตอนแรกผมก็ไม่รู้ - นี่
ถึงไม่รู้ก็แก้ไขอะไรไม่ได้หรอกนะ
หาทางจัดการเรื่องนี้กันก่อนเถอะ
แกขายไปกี่กระปุกแล้ว
บอกมา ขายไปกี่กระปุกแล้ว
สิบกระปุก
พูดอวดซะใหญ่โต ขายได้แค่นั้นเนี่ยนะ
ก็ดีแล้วละ
ก่อนเรื่องจะบานปลาย
รีบโทรไปขอโทษลูกค้าซะ
คืนเงินทั้งหมดไปด้วย
- ครับ - ให้ตายสิ
บ้าเอ๊ย
ฉันมันโง่เองสินะ
ต่อให้โดนหลอกมาสิบกว่าปี ฉันก็คิดกับตัวเองว่า
"คราวนี้ทุกอย่างต้องไปได้สวย
คราวนี้มันจะทำได้ดี
ต่อให้มันไม่มีงานทำทั้งที่อายุสามสิบกว่า ก็อย่าว่ามันนักเลย
ถ้ามันหลงผิดไปล่ะ
แต่มันก็ยังเป็นคนจิตใจดี แถมยังเป็นลูกชายฉันทั้งคน ฉันก็ควรไว้ใจมัน"
แต่ฉันหมดความอดทนแล้ว
ถ้าแกมีตาก็ออกไปแหกดูซะ
ดูว่าชาวบ้านเขาทำงานกันหนักแค่ไหน
แล้วแกล่ะ
แกคิดว่าจะหลอกหาเงินจากคนอื่นได้ง่ายนักเหรอ
แกเลินเล่อขายของโดยไม่ตรวจสอบได้ยังไง
โดยเฉพาะของที่คนกินเข้าไปน่ะ
หมดหวังจริงๆ
ความคิดของแกมันวิบัติเกินเยียวยาแล้ว
ไม่ใช่นะ
คราวนี้ผมอยากทำได้ดีจริงๆ
ผมเองก็รู้
ผมรู้ว่าผมเป็นภาระให้พ่อแม่
ผมไม่ฉลาด
เรียนไม่เก่งเหมือนพี่ ไม่มีความมุ่งมั่น
ผมรู้ว่าแม่ไม่เคยคาดหวังอะไรจากผม
เรื่องนั้นผมก็รู้
ผมถึงไม่อยากเป็นคนไร้ค่าไง
ผมอยากประสบความสำเร็จ
ผมอยากหาเงินได้เยอะๆ มาซื้อกระเป๋าสวยๆ ให้แม่
ซื้อรถใหม่ให้พ่อ
ผมก็เหมือนกัน
ผมก็อยากเป็นคนพิเศษเหมือนกันนะ
ดงจินลูก
โธ่เอ๊ย
คุณนักข่าว
อย่างน้อยก็ยังทักทายกันบ้างเถอะ
ผมทักคุณนะ
ไม่ใช่โค้งทักเป็นทางการแบบนั้นสิ
อย่างเช่นว่า "วันนี้เป็นไงบ้างครับ"
"สบายดีไหม" ทักทายกันดีๆ แบบนั้นน่ะ
ผมจะไม่ทำแบบนั้นอีกแล้ว
ว้า
ใจดำจัง
แต่ฉันมีของมาให้คุณนะ แต่นแต๊น
นี่ค่ะ รับไปเถอะ
ฉันนึกถึงคำพูดของคุณตอนที่ไปตั้งแคมป์อยู่เรื่อย
ไม่ได้ครับ ไม่มีทาง
ยอนดูเป็นลูกสาวคุณไม่ได้
และสิ่งที่เกิดขึ้นวันนั้นคือความผิดพลาด
ต้องใช่แน่
ทำไมล่ะ
เพราะมันเกิดขึ้นไม่ได้
แต่ว่า…
มันไม่ฟังดูประหลาดเหรอ
คุณหมายความว่าไง
ฉันบอกคุณว่าฉันชอบคุณ
แล้วคุณก็บอกว่านั่นไม่มีทางเป็นไปได้
คุณไม่ได้บอกว่าคุณไม่ชอบฉัน
ผมไม่ชอบคุณ
- เอ๊ะ - คุณบอกว่าคุณชอบผม
ผมเลยไม่อยากทำร้ายจิตใจแล้วพูดอ้อมๆ แทน
คุณทำให้ผมลำบากใจอยู่นะ
งั้นก่อนหน้านั้นมันอะไร
ยาพวกนั้นที่คุณให้ฉันมา
ถุงใบเบ้อเร่อนั่น ไม่ใช่วิธีแสดงออกว่าคุณมีใจให้ฉันเหรอ
คุณคิดลึกเกินไป
ยาก็เป็นแค่ยานั่นแหละ
อ๋อ
แค่นั้นเองสินะ
แต่ก็รับไปเถอะค่ะ เพราะฉันอายเต็มที
งั้นฉันขอตัวนะคะ
ลืมไป เราจะเดินไปทางเดียวกัน
ฉันจะเดินนำไปก่อนนะ
ไม่ต้องรีบค่ะ
ต้องเลิกชอบอะไรหลายอย่างเกินไปแล้ว
แย่แล้วสิ
เชิญครับ
ยุ่งอยู่หรือเปล่าคะ
ไม่ครับ ผมอ่านวิทยานิพนธ์ใกล้เสร็จพอดี
เรื่องสำคัญหรือเปล่า
ไม่หรอก แค่ติดอ่านเป็นนิสัยน่ะ
- มีอะไรเหรอ อยากได้อะไรหรือเปล่า - เปล่าค่ะ
ฉันแค่มาดูว่าคุณทำอะไรอยู่
ว้าว
ไม่รู้เลยว่าคุณมีหนังสือเยอะแยะขนาดนี้
หน้าต่างบานใหญ่มากด้วย
ใช่
แต่เตียงไม่เล็กเกินไปเหรอ
ต้องนอนไม่สบายแน่ๆ
ผมนอนคนเดียว เตียงเดี่ยวก็พอแล้วน่ะ
ฉันนอนคนเดียวบนเตียงควีนไซส์
ฉันก็เลยอยากถาม
กลับไปใช้ห้องนอนใหญ่ดีไหมคะ
หา
- ไม่อยากกลับเหรอ - อยากสิ
อุ๊ยตาย
กยองจงคะ
กยองจง รอฉันด้วยสิ
ครับ ขอโทษครับ
ผมจะคืนเงินให้ทันทีครับ ได้ครับ
มาเอาอะไร
ทำไมไม่เคาะประตูก่อนเข้ามาล่ะ
แกก็ทำแบบเดียวกันได้นี่
พี่เคยแขวนป้ายไว้บนประตูห้องพี่ ว่าพี่จะฆ่าผมถ้าผมเข้าไป
- เพราะฉันเคยเกลียดแกไง - เดี๋ยวนี้บอกกันตรงๆ เลยงี้
ฉันนึกว่าแม่รักแกมากกว่า
ไม่ว่าฉันจะพยายามเป็นที่หนึ่ง ในเรื่องต่างๆ แค่ไหน
แกก็เป็นที่หนึ่งในใจแม่เสมอ
ใครว่าล่ะ
แม่เห็นพี่สำคัญที่สุดต่างหาก
แม่ชื่นชมและภูมิใจในตัวพี่อยู่คนเดียว
พี่คือเหตุผลที่แม่มีชีวิตอยู่
เปล่าประโยชน์สิ้นดี
นี่ แบดงจิน
อะไรล่ะ
ฉันเกิดก่อนแก 13 เดือน ดังนั้นฉันจะพูดจากประสบการณ์นะ
เราไม่ได้เป็นคนพิเศษกันได้ทุกคนหรอก
คนส่วนใหญ่ก็แค่ใช้ชีวิตธรรมดา
ฉันเองก็เหมือนกัน
ไม่ต้องหมกมุ่นกับการเป็นคนสำคัญให้ได้หรอก
แค่หาสิ่งที่มีค่าในชีวิตแกให้เจอ
แค่นั้นก็เกินพอแล้ว
เชื่อคนที่เคยป่วยมาก่อนเถอะ
เล่นง่ายเป็นบ้า ใช้ความป่วยมาอ้างเพื่อฉอดกันซะงั้น
จะว่าไปก็มีอีกเรื่องด้วยนะ
ฉันจะบอกแกเพราะดูเหมือนแกจะไม่รู้
แกไม่ใช่คนไร้ความมุ่งมั่น
หา
แกเคยแย่งฉันกินน่องไก่ทอดสุดชีวิต
เวลาเราไปกินบุฟเฟ่ต์ แกก็ฟาดเรียบทุกอย่าง แล้วทิ้งไว้แต่ความหายนะ
ยังกับฝูงตั๊กแตน
แต่แกก็อยู่รอดได้เป็นปีแค่ด้วยโปรตีนเชคกับอกไก่
นั่นแหละความมุ่งมั่น
ฉันชอบที่เห็นแกทำงานเป็นเทรนเนอร์ เพราะแกดูแน่วแน่มาก
ผมไม่ใช่เทรนเนอร์ ผมกำลังฝึกให้ได้เป็น
งั้นทำไมถึงสอบตกล่ะ
แกน่าจะทุ่มเทให้มากกว่านี้สิ
พี่เพิ่งพูดเองนะว่าผมทุ่มเท
- แต่แกทำแค่พยายามอย่างเดียว - ทำอะไรน่ะ
ใครๆ ก็พยายามกันทั้งนั้น แกน่าจะทำให้ยิ่งกว่านั้นสิ
- ซอกรยูน่ะ - ผมก็อยากสอบผ่าน
- ลูกคุยกับดงจินอยู่ - ดงจินมันทำไม
- พี่คิดว่าผมอยากโง่หรือไง - ทำอะไรเนี่ย
- เงียบๆ น่า - อะไร
เป็นอะไร สอบตกเหรอ
เฮ้ย ไม่เป็นไรหรอกน่า ค่อยสอบใหม่ได้ตลอดนั่นแหละ
จะสอบอะไรแบบนั้นผ่านตั้งแต่ครั้งแรก ง่ายๆ ไม่ได้หรอก
เดี๋ยวไม่ใช่มนุษย์กันพอดี แค่นี้ก็จะเป็นนางฟ้าอยู่แล้ว
จากนี้ไป
เรียกฉันว่าทิงเกอร์เบลนะ
หา
จะบอกให้
นางฟ้าคนนี้สอบผ่านตั้งแต่ครั้งแรกเลยย่ะ
ฉันได้ใบประกอบวิชาชีพ ผู้ประกอบอาหารเกาหลีแล้ว
แม่เจ้าโว้ย
เฮ้ย สุดยอดไปเลย
รอตรงนั้นนะ ฉันจะไปหา
ว้าว
อย่านะ นั่นประตูซะที่ไหน เดี๋ยวก็คอหักตายหรอก
ทางนี้ไม่ดีเนอะ งั้นฉันจะไปทางอ้อม
เดี๋ยวเจอกัน
ไปสิ
อะไรของเขา
มีใครตามนายมาหรือเปล่า
ที่นี่ฮเยรึงหรือฮาวายกันแน่เนี่ย
แบบนั้นไม่ยิ่งดูน่าสงสัยเหรอ
เรายิ่งต้องระวังให้ดีตอนอยู่แถวบ้านสิ
เธอกับฉันไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นสิบๆ ปีแล้ว
จะกอดกันก็ยังได้
ไม่มีใครคิดว่าแปลกด้วย
ก็จริงแหละ
เดี๋ยวสิ ถ้ามีคนเห็นเราล่ะ
บอกแล้วไง
ไม่มีใครคิดว่าแปลกหรอก
ยินดีด้วยนะ
เธอสอบผ่านตั้งแต่ครั้งแรก สมกับเป็นเธอจริงๆ
ฉันดีใจจริงๆ นะ
ยิ่งกว่าตอนเข้ามหาลัยได้ หรือตอนที่เกรปจ้างฉันซะอีก
ฉันก็ดีใจที่เธอดีใจ
ทีนี้พอฉันมีใบประกอบวิชาชีพแล้ว
ก็จะเตรียมตัวจริงจังแล้วเริ่มต้นใหม่ซะที
ฉันจะหางานทำด้วย
พอเริ่มทำงานแล้ว อยู่ในครัวต้องระวังตัวดีๆ นะ
มีทั้งน้ำ ทั้งไฟ ทั้งมีด
ทั้งผู้ชายคนอื่นๆ
ข้อสุดท้ายนั่นน่าคิดแฮะ
ผู้ชายทำอาหารกล้ามท่อนแขนสวยๆ ทั้งนั้น
เหลือจะเชื่อ
กล้ามท่อนแขนสถาปนิกสวยกว่านะ ขอบอกเลย
โห จริงด้วย อะไรเนี่ย
เส้นเลือดปูดออกมาเลย
ดูซะให้เต็มตา ดูเส้นเอ็นพวกนี้ซะ
เออ ก็ดูอยู่นี่ไง
ดูกล้ามด้านในกับด้านนอกซะก่อน
อ้าว วันนี้เยี่ยมมากค่ะ
เธอด้วย ไปพักเถอะ พรุ่งนี้เจอกัน
- ค่ะ - ทำไมแต่งตัวจัดเต็มนักล่ะ หัวหน้าจอง
จะไปไหนต่อเหรอ
ฉันจะไปธุระน่ะ ไปก่อนนะ
ให้ตาย ทำไมซื่อบื้อนัก
ผมทำอะไรล่ะ
ดูสีชุดเธอซะก่อน เธอไว้ทุกข์อยู่
(ยอจูอึนผู้ล่วงลับ)
รุ่นพี่คะ
ฉันมาแล้วนะ
ไม่ได้มาซะนานเนอะ
ชีวิตช่วงนี้วุ่นวายมากเลยน่ะ
ไม่สิ
ที่จริงนั่นก็แค่ข้ออ้าง
ฉันแค่…
คล้ายๆ จะ…
ลืมคุณไป
(ยอจูอึนผู้ล่วงลับ)
(ชาตะ 20 พฤศจิกายน 1988 มรณะ 2 สิงหาคม 2021)
คุณบอกว่าอาจจะยังมีเด็กๆ อยู่ข้างใน
และฉันยังจำตอนที่คุณ วิ่งเข้าไปในตึกได้อย่างชัดเจน
พอคิดเรื่องนั้นทีไร
ก็ทำใจได้ยากมากเลย
จริงสิ ตอนนี้เราอายุเท่ากันแล้ว
ปีหน้าฉันจะแก่กว่าคุณแล้ว ดังนั้นฉันเลิกใช้คำสุภาพแล้วนะ
ฉันไปก่อนนะ
แล้วฉันจะกลับมาอีก
ยอนดู
สวัสดีสิจ๊ะ
สวัสดีค่ะ
คุณแม่
สวัสดีค่ะ
คุณพ่อ
(คังอินโฮ ซอจียอน ผู้ล่วงลับ)
แม่ครับ
พ่อครับ
(คังดงจู อีมีจอง ผู้ล่วงลับ)
พี่จียอน
(คังอินโฮ ซอจียอน ผู้ล่วงลับ)
พี่อินโฮ
ทุกคนสบายดีไหมครับ
ยอนดูโตขึ้นมากเลยใช่ไหม
เธอสูงขึ้นและตัวหนักขึ้นแล้ว
เธอกินแครอทกับพริกป่นได้แล้วด้วย
หนูท่องตัวอักษรได้ด้วยนะ
ใช่จ้ะ
เธอร้องเพลงท่องตัวอักษรได้คล่องมากเลย
ไม่ต้องห่วงยอนดูนะครับ
ผมจะอยู่ข้างกายเธอเสมอ
หนูได้เรียน…
วิธีพับดอกไม้กระดาษมา
หนูเอามาให้คุณแม่กับคุณพ่อนะคะ
คุณพ่อได้…
ไม่สิ คุณอาได้ไปดอกนึงแล้ว
อยากติดดอกไม้ให้พ่อกับแม่เองไหมจ๊ะ
เราจะมาเยี่ยมอีกนะ
ไปก่อนนะคะ
ไม่นึกว่าจะบังเอิญเจอคุณที่นี่
อัฐิของพี่ฝึกคนแรกของฉันเก็บไว้ที่นี่
เกิดไฟไหม้ที่โรงยิมของโรงเรียน
เธอวิ่งเข้าไปช่วยข้างใน
เธอกู้สถานการณ์ไว้ แล้วขึ้นสวรรค์ไปซะเอง
เห็นแก่ตัวชะมัด
ต้องทำใจได้ยากแน่ๆ
ฉันว่าคุณคงทำใจได้ยากกว่า
ขอโทษที่แอบฟังนะคะ
มันกะทันหันมากน่ะ
เราตั้งใจไปเที่ยวทั้งครอบครัว
ผมต้องไปทำข่าวนาทีสุดท้าย ก็เลยสัญญาว่าจะตามไปทีหลัง
แต่ว่า…
ใช่เธอไหมครับ
ครับ
เธอเป็นพี่สะใภ้ผม
คุณครับ
มีเด็กอยู่ด้วย
เธออยู่ไหน
เธอเป็นหลานสาวผม
เธอยังเด็กมากนะ
โธ่เอ๊ย
เขาบอกว่าพี่สะใภ้ผม
กอดยอนดูไว้จนนาทีสุดท้าย
ตอนนี้เหลือแต่ยอนดูกับผมแล้ว
คุณถึงได้ตัดสินใจ…
เป็นพ่อให้เธอเหรอคะ
ครับ
สำหรับผม ยอนดูคือปาฏิหาริย์
แต่คนอื่นๆ คงไม่คิดแบบนั้น
แถวบ้านเก่าของเรา
เป็นย่านที่ครอบครัวเราอาศัยอยู่มานาน
แต่วันนึงก็เริ่มมีข่าวลือแปลกๆ ที่สถานรับเลี้ยงเด็กของเธอ
ว่าที่เธอเป็นคนเดียวที่รอดตาย เพราะแลกมาด้วยชีวิตพ่อแม่
อะไรนะ มีคนพูดแบบนั้นได้ยังไง
ผมเลยพาเราย้ายออกมา ก่อนยอนดูจะเข้าใจความหมาย
แล้วมาอยู่ที่ย่านฮเยรึง
ให้กอดไหมคะ
ตอนนี้ฉันอยากปลอบคุณมากเลย
แต่ไม่รู้จะพูดให้กำลังใจยังไงดี
คุณต้องเหงามาตลอดแน่ๆ
- ฉันเลยอยากกอดคุณน่ะ - ไม่ครับ
ผมว่าอย่าดีกว่า
ทำไมล่ะ
เพราะคุณยังไม่ชอบฉันอยู่เหรอ
เพราะมันยังเป็นไปไม่ได้อยู่ดี
(เรซูเม่)
(มหาวิทยาลัยแคลิฟอร์เนียเบิร์กก์ลีย์ ผู้จัดการโครงการของเกรป)
เคเลย
(รับพนักงานร้านอาหารเกาหลี)
(ส่งใบสมัครแล้ว)
(ร้านอาหารฟิวชั่นซิลเวอร์สปูน รับสมัครพนักงานครัว)
(ส่งใบสมัครแล้ว)
ก๊อกๆ ประธานชเว
- มีจดหมายถึงแกแน่ะ - จดหมายอะไร
"จดหมายฉบับนี้มาจากอังกฤษ"
"จงส่งต่อให้คนเจ็ดคน ไม่เช่นนั้นคุณจะโชคร้าย"
- บัตรเชิญไปงานคืนสถาปนิก - จริงสิ งานจัดช่วงนี้ของปีนี่นา
ใช่
ปีนี้เราก็พาใครไปด้วยได้หรือเปล่า
ว่าแล้ว แกมีคนให้พาไปด้วย
กะไว้ไม่มีผิด
- ก็ไม่ได้พูดแบบนั้นซะหน่อย - พาไปสิ แกต้องพาเธอไปนะ
นี่คือโอกาสให้อวดได้ว่าแกสุดยอดแค่ไหน
จำเป็นด้วยเหรอ
ผมก็สุดยอดตลอดนั่นแหละ
แหม แกนี่มันหัวไวปากไวเสมอ
แต่คราวนี้แกจะสุดยอดยิ่งกว่าเดิมซะอีก ทำไมน่ะเหรอ
ร้านอาหารย่านแจยองที่แกออกแบบเมื่อปีก่อน
ได้รับเลือกจากบรรดาสถาปนิก ให้เป็นสถาปัตยกรรมแห่งปีไงล่ะ
จริงเหรอ
แกได้รางวัลมาเยอะจนตายด้านแล้วด้วยซ้ำ
ไม่สนุกเลยว่ะ ไปดีกว่า
ฉันจะกลับบ้านแล้ว
ครับ กลับดีๆ นะ
เออนี่ ซึงฮโย…
ครับ
ผมนั่งนานเกินไปน่ะ เส้นตึงไปหมดแล้ว
เออ แหงสิ เอางี้นะ ช่างเถอะ เชิญทำอะไรของแกต่อไปเลย
แกดูแข็งแรงดีนะ
- ไปละ - ครับ โชคดีนะ
ให้ตายเหอะ
เอาละ จากที่เราฝึกซ้อมมา
เขียนข้อความที่คุณชอบที่สุดลงไปเลยค่ะ
- ค่ะ - ได้ค่ะ
เอาล่ะ
(ครอบครัวสุขี ชีวีสุขสันต์)
"พึงเที่ยวไปแต่ผู้เดียวดุจเขาวัว"
เหมาะกับเธอเป๊ะเลย แจซุก
ดูดีๆ แล้วเธอก็เหมือนวัวอยู่นะ
- มอ - โอ้โห
ตาหวานยังกับลูกวัวเลยด้วย
- มองฉันซิ - ถามจริง
- นี่ พวกเธอ - ฉันก็ตาหวานจริงๆ นะ
สาวๆ จ๋า ฟังก่อน
ไม่ใช่เขาวัว ต้องเป็นคำว่านอแรดต่างหาก
เป็นข้อความจากพระไตรปิฎกน่ะ
เลิกอวดเก่งซะทีเถอะ ยัยตัวดี
ตอนไปวัดก็เขียนภาษาฝรั่งเศส คราวนี้ก็ด้วยเหรอ
"เลอ ปลู กรองด์ บอนเนอร์ อัพแพร เกอ แดเมร์ เซ เดอ กงเฟซเซ ซง นามูร์"
ไม่ได้อยากรู้ด้วยซ้ำย่ะ
มาดามคะ เงียบไปเลย
จริงๆ เลย
แล้วอินซุกล่ะ เขียนว่าอะไรเหรอ
"ลูกเกิดมาเพื่อสอบผ่าน"
ฉันจะติดไว้บนผนังห้องคีฮุนน่ะ
นี่สิความรัก
- สนุกจังเนอะ - จริง
อุ๊ยตาย ดูประกาศบนผนังนี่สิ มีตั้งหลายคอร์สแน่ะ
จริงด้วย
คราวหน้ามาเรียนด้วยกันอีกเถอะ
จ้ะ ภาษาสเปนก็น่าเรียนนะ
ประวัติศาสตร์ศิลป์ก็ดูดีด้วย
เขียนโค้ดก็น่าสนุกนะ
- ว้าว - เรียนไปคนเดียวเถอะย่ะ
เออ แล้วโยคะล่ะ
นี่ เรียนอูคูเลเล่ น่าสนใจนะ
- เธอก็ลงเรียนสิ - น่าสนใจทุกวิชาเลย
ดีจังเลยที่ฮเยซุกเกษียณแล้ว
ทีนี้เราก็ไปไหนไปกันแบบนี้ได้ตลอด
ก่อนหน้านี้ชีวิตฉันก็ยุ่งจริงๆ เนอะ
- ฉันจะได้สนุกกับเวลาว่างซะที - จริงเหรอ
งั้นเราไปเที่ยวกันเถอะ
- หา - เที่ยวเหรอ
- จ้ะ - ฉันไปซอรัคซานกับนางมาแล้ว
ไม่ใช่แค่เธอสองคนสิ ไปกันสี่คนเลยไง
ไปเที่ยวเมืองนอกกัน
- เมืองนอกเหรอ - ใช่
เออใช่ ไปล่องเรือสำราญกันเถอะ
ฉันอยากล่องเรือมาตลอดเลย
เนอะ ไปล่องเรือสำราญ ที่ทะเลเมดิเตอร์เรเนียนกัน
ต้องสนุกแน่ๆ
ค่าตั๋วเรือสำราญมันเท่าไหร่ล่ะ
สักห้าหรือหกล้านวอนมั้ง
หาที่หรูกว่านั้นอีกสักนิดสิ
- แพงปานนั้นเชียว - ใส่ชุดราตรีด้วยนะ
- บนเรือมีปาร์ตี้ไหม - มีสิ
- แบบไททานิกเหรอ อะไร - อย่าเอามาเทียบกันสิ
- ไปกัน - เรือมันล่มนะ
- จ้ะ - งั้นเหรอ
เคยดูหนังหรือเปล่า
ปล่อยไปตามลมจะพัดพาเราไป
ที่รักคะ
มาทำไมน่ะ ทำไมไม่กลับบ้าน
ฉันแค่แวะมาเฉยๆ
วันนี้คุณมีเรียนศิลปะวัฒนธรรม ที่สำนักงานเขตนี่นา สนุกไหมจ๊ะ
ค่ะ
เที่ยงแล้วนี่ ไม่เห็นมีลูกค้าสักคน
บางวันก็เงียบเหงาแบบนี้แหละ
นี่ ที่รัก
เพื่อนๆ ฉันอยากไปเที่ยว…
- ของมาส่งครับ - อ้าว
เป็นไงบ้าง
- ดีครับ นี่ออร์เดอร์ของคุณ - ขอบคุณ
พักนี้สั่งของน้อยลงเรื่อยๆ เลยนะ
เศรษฐกิจตกต่ำก็ทำเอาลำบากกันหมดแหละ
คุณโจเองก็รายได้น้อยลงไปเยอะไหมล่ะ
ตอนแรกผมก็นึกว่าจะแบบนั้น
แต่ร้านของว่างแฟรนไชส์เจ้าใหญ่ เพิ่งมาเปิดหน้าโรงเรียนมัธยมต้นฮเยรึงน่ะ
ร้านนั้นดึงลูกค้าแถวนี้ไปหมด
แถมยังสั่งของเพียบเลยด้วย
ตายละ ไม่น่าพูดเลยเนอะ
ผมไปก่อนดีกว่า
เชิญครับ
ที่รัก เมื่อกี้ว่าไงนะ
เปล่า ไม่มีอะไรหรอก
ทำไมต้องมาพูดอะไรแบบนั้นด้วยล่ะ
(เสียใจด้วยที่เราจะไม่พิจารณา ใบสมัครของคุณต่อไปในโอกาสนี้)
(ขอให้คุณประสบความสำเร็จในอนาคต)
ร้านคังจ้างฉันแหละ
ตายแล้ว นั่นร้านมิชลินเชียวนะ
โชคดีจังเลย
ไปฉลองกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง
วันนี้เจอกันที่ไหนดี
โธ่เอ๊ย…
ต่อให้ได้ออกเดทก็หนีออฟฟิศตัวเองไม่พ้นสินะ
โทษที
แต่เดี๋ยวทำเสร็จแล้วจะแบ่งให้เป็นการชดเชย
ถ่ายรูปไปทำไมน่ะ
จะได้เอาไปจดทะเบียน ตอนที่เธอดังแล้วไง
จะโลภไปไหน
แต่ต้องขอชิมก่อนนะ
เฮ้ย อร่อยนี่
ฉันเกลียดบร็อคโคลี
แต่ไม่ได้กลิ่นเลย เนื้อมันก็นัวด้วย
ฉันว่าน่าจะอร่อยได้กว่านี้นะ
ขาดอะไรไปสักอย่าง
ไม่หรอก แบบนี้ลงตัวแล้ว อร่อยจริงๆ
ไม่สิ นอกจากข้าวโอ๊ตกับข้าวกล้อง
ก็ต้องมีอะไรที่ทำให้เนื้อสัมผัสน่าสนใจกว่านี้
คุณซอกรยูครับ
อาทิตย์หน้าพอจะมีเวลาบ้างไหม
อาทิตย์หน้าเหรอ ทำไม
มีงานอีเวนต์ประจำปีของสถาปนิก
- อือ - แล้วก็มีตึกที่ฉันออกแบบ
เขาบอกว่ามันชนะรางวัลสถาปัตยกรรมแห่งปี
จริงเหรอ ยินดีด้วยนะ
ขอบใจ
คืนนั้นมีพิธีมอบรางวัล
อาจารย์ที่ปรึกษากับเพื่อนๆ สถาปนิกของฉัน จะอยู่ที่งานนั้น
- พี่มยองอูก็จะไปด้วย - ดีจัง
ใช่ ก็เลย…
ฉันอยากให้เธอไปด้วย
ฉันคงไปไม่ได้หรอก
- หา - คือว่า…
ฉันว่าฉันไม่เหมาะน่ะ
ทำไมล่ะ กลัวจะเขินเกินไปเหรอ
หรือเพราะเธอยังไม่แน่ใจว่าเราจะลงเอยยังไง
เปล่า ไม่ใช่อย่างนั้น
งั้นเพราะอะไร
ฉันก็เต็มใจและเข้าใจที่เราไม่บอกครอบครัวนะ
แต่เราต้องปิดบังจากคนอื่นๆ ด้วยเหรอ
ก็โลกมันกลมจะตาย
ขนาดดงจินกับนายุนยังรู้จักกันเลย
ใครจะรู้ว่าเราจะบังเอิญเจอใครที่ไหนอีก
งั้นก็แค่ตอนนี้…
โกรธเหรอ
เปล่า
ขอโทษนะ
ไม่สิ ฉันขอโทษที่จู่ๆ ก็ขึ้นเสียง
ฉันไม่ได้โกรธหรอก
- จริงนะ - อื้อ
ฉันเคารพการตัดสินใจของเธอ งั้นก็…
ไม่ต้องคิดมากกับคำพูดของฉันหรอกนะ
ได้
(ฟิตเนส)
มัวรออะไรอยู่ล่ะ มาสิ
เอ๊ะ
ผอ.ครับ ผมผิดไปแล้ว
ผมมัวแต่ไปทำเรื่องไม่เป็นเรื่อง
ผมเสียเวลาไปกับการเพ้อฝันลมๆ แล้งๆ
นายไม่ใช่คนว่างเปล่าแล้วนี่ ก็ไม่ถือว่าเสียเวลาหรอก
เช็ดให้สะอาดซะ
ครับ ได้เลย
ให้มันจริงใจหน่อยเว้ย
ครับ
ว้าว ร้านคังเชียวนะ ต้องดีแน่ๆ เลย
อาหารที่นั่นอร่อยมากด้วย
ฉันเองก็ไม่อยากเชื่อ
แต่ซูจินน่าทึ่งกว่าอีกนะ กำลังจะเปิดร้านเองเลยนี่
ฉันถึงอยากได้ใบประกอบวิชาชีพนั่นแหละ
วันก่อนฉันเซ็นสัญญาเบื้องต้น กับนายหน้าอสังหาฯ ไปแล้วด้วย
โอ้โห ยินดีด้วยจ้ะ
ทุกคนเก่งจริงๆ นะ
ฉันยังไม่มีงานไหนที่สมัครไปตอบกลับมาเลย
เพราะฉันแก่เกินไปละมั้ง
เรซูเม่ของพี่อาจจะหรูหราเกินไปก็ได้นะคะ
- เอ๋ - จริงด้วยค่ะ
ถ้าอดีตพนักงานของเกรปมาสมัครเป็นคนครัว
ฉันก็คงไม่จ้างพี่เหมือนกัน
คงไม่มีใครกล้าสั่งงานพี่แน่ๆ
คิดว่างั้นเหรอ
เราแค่จะบอกว่าพี่น่าทึ่งมากนะคะ
(เออีเอ ที่ปรึกษาการศึกษาต่อต่างประเทศ)
(สัมผัสสถาบันซีไอเอ)
(โรงเรียนศิลปะการอาหารที่ดีที่สุดในอเมริกา)
(เออีเอ คู่มือการสมัครสถาบันซีไอเอ)
(เออีเอ ที่ปรึกษาการศึกษาต่อต่างประเทศ)
ตายจริง รอนานหรือเปล่าครับ
- ไม่ครับ ไม่เป็นไร สวัสดีครับ - ครับ
ขอบคุณที่ยอมให้เรา ลงรูปร้านของคุณในนิตยสารนะครับ
ไม่มีปัญหาครับ
ผมซาบซึ้งนะที่ร้านอาหารของเราได้รางวัล
มันจะช่วยให้กิจการรุ่งเรืองขึ้นด้วย
ผมก็หวังอย่างนั้น
ไว้คราวหน้าผมจะมากินที่นี่
ลาซานญ่าของคุณอร่อยมากนะ
เดี๋ยวผมทำให้เลยดีไหม
โอ๊ย ไม่ต้องครับ
คุณพักอยู่ ผมไม่รบกวนหรอก
ผมจะทำเพราะผมเองก็อยากกินน่ะ
ถ้างั้น…
ขอแบ่งกลับบ้านด้วยได้ไหมครับ
ตายแล้ว นี่อะไรกันจ๊ะ
ลาซานญ่า ราวิโอลี่ กับญ็อกกี้ครับ
ผมได้มาจากร้านอาหารเจ้าดัง
เหมาะเลย ขี้เกียจทำอาหารพอดี
ว่าแต่ซอกรยูอยู่บ้านหรือเปล่าครับ
จ้ะ อยู่ข้างบนน่ะ
อ๋อครับ
เยี่ยมจริงๆ มีน้ำใจจังเลยน้า
เฮ้อ ไม่อยากเชื่อว่าสภาพนี้ก็ยังคิดว่าน่ารัก
ฉันต้องบ้าแหงๆ โอ๊ย สภาพ
โธ่เอ๊ย
กู่ไม่กลับแล้วแหละเรา
เออสิ ฉันมันเสียสติ
คงเจอแล้วสินะว่าขาดอะไรไป
(กะหล่ำดอก)
(เออีเอ ที่ปรึกษาการศึกษาต่อต่างประเทศ)
ทำอะไรน่ะ
มาเมื่อไหร่ทำไมไม่บอกล่ะ
ฉันคงเก็บห้องถ้ารู้ว่านายจะมา
นี่อะไร
ไม่มีอะไรหรอก
โรงเรียนศิลปะการทำอาหาร ที่ซงฮยอนจุนพูดถึงเหรอ
ทำไมถึงมีรายละเอียดล่ะ
ไม่มีความหมายอะไรหรอกน่า ก็แค่มีไว้เฉยๆ
ถึงจะพูดแบบนั้นก็ค้นคว้ามาเยอะเชียวนะ
ไปคุยกันข้างนอกเถอะ เดี๋ยวแม่ได้ยิน
เธอจะทิ้งฉันไปเรียนเมืองนอกอีกแล้วเหรอ
ฉันแค่ดูเผื่อไว้เฉยๆ
งั้นเหรอ แล้วจะดูไปทำไมล่ะ
รู้ไหมว่ามันยากแค่ไหนที่ ฉันต้องปล่อยเธอไปคราวก่อน
พอตอนนี้เราได้คบกันซะที
แต่เธอ…
เธอคิดเรื่องนั้นโดยไม่บอกฉันได้ยังไง
ช่วงเวลาที่ฉันได้อยู่กับเธอ มันผ่านไปเร็วจนฉันแทบขาดใจ
ต่อให้อยู่ข้างบ้านกัน ก็เหมือนไกลแสนไกลสำหรับฉัน
เธอคิดง่ายๆ ได้ยังไง…
เธอคิดจะแยกจากกันโดยไม่ลังเลด้วยซ้ำได้ยังไง
ฉันลังเลสิ
ฉันก็ทำใจลำบากเหมือนกันถ้าต้องอยู่ไกลนาย
ไม่ง่ายเลยนะ เรื่องนี้ก็ยากสำหรับฉัน
ไม่คิดว่าทำตัวย้อนแย้งอยู่หรือไง
เธอไม่อยากอยู่ไกลฉัน
แต่ก็แอบหาข้อมูลการไปเรียนเมืองนอกลับหลังฉัน
ฉันเคยอยากให้เธอทำตามใจตัวเอง
เพราะเธอยังเจ็บปวดอยู่
เธอต้องระวังตัวอย่างช่วยไม่ได้
ฉันก็พยายามเข้าใจ ที่เธออยากเก็บเราไว้เป็นความลับ
ฉันบอกตัวเองว่าจะรอ
แต่ฉันคงเข้าใจผิดไป
ฉันมีค่าแค่นี้สำหรับเธอสินะ
ฉันถูกปฏิเสธจากทุกที่ที่ฉันสมัครงานไป
ร้านอาหารทั้งหมดนั่น
ไม่มีที่ไหนเรียกฉันไปสัมภาษณ์เลย
ฉันคิดว่า "ฉันยังเด็กเพราะฉันมีความฝัน"
ฉันอยากเริ่มต้นใหม่
ฉันคงซื่อเกินไปละมั้ง
ฉันว่า…
อายุ 34 คงเป็นวัยที่ไม่เหมาะ ให้เริ่มต้นอะไรใหม่ๆ
ฉันก็เพิ่งได้ใบประกอบวิชาชีพเอง
แถมยังเคยป่วยอีก
แต่ฉันก็อยากทำอาหารต่อไป
ฉันเลยคิดว่าถ้าได้ปริญญาก็อาจจะดีกว่านี้
ฉันแค่หาทางให้ผ่านด่านซักที
ฉันอาจจะเลี่ยงปัญหาอยู่ละมั้ง
ซอกรยู
ฉันไม่อยากทำตัวน่าอายให้นายเห็น
ฉันอยากเป็นคนมั่นใจและสง่างามต่อหน้านาย
ฉันถึงไม่ยอมไปงานอีเวนต์กับนายน่ะ
แบซอกรยู
ฉันไม่อายเพราะเธอเลยสักนิด
ชีวิตนี้ไม่มีใครทุ่มเทและซื่อตรงได้เท่าเธออีกแล้ว
และสำหรับฉัน
ฉันไม่แคร์ว่าเธอจะทำอะไรหรือจะดูเป็นยังไง
ฉันชอบเธอที่เป็นเธอ
ขอบคุณที่พูดแบบนั้น
ได้ยินแล้วใจฟูนะ
แต่ฉันว่าแค่นั้นไม่พอหรอก
ฉัน…
อยู่ด้วยความรักอย่างเดียวไม่ได้
ขอโทษนะ ฉันไปดีกว่า
อย่าเพิ่งตามมาเลยนะ
ฉันขอเวลานอกสักระยะ
แค่สองสามวัน
ไม่สิ สักอาทิตย์นึงนะ
ทำไมล่ะ
ฉันไม่หนีไปซ่อนในถ้ำที่ไหนหรอก
แต่ฉันอายน่ะ
ฉันเลยแค่อยากหายตัวไปสักพัก
ยอมให้ฉันหน่อยได้ไหม
หัวหน้าจอง โอเคไหมครับ
อ้าว
คุณนักข่าวนี่เอง
นักข่าวผู้มุ่งมั่นและหนักแน่นที่สุดในโลก
คุณนักข่าวคังดันโฮ
- โอ้โห - ผมว่าคุณเมาแล้วนะ
กลับบ้านดีกว่าครับ
ผมจะเดินไปส่ง
แปลกจัง
พอถอดแว่นแล้วต้องแปลงร่างเป็นหาดโคลนแมนสิ
ทำไมยังเหมือนเดิมอยู่ล่ะ
ผ้าคลุมอยู่ไหน
ไหนล่ะ
คุณเมามากนะ
ผมจะซื้อเครื่องดื่มแก้เมาให้
ทำไมคำพูดกับการกระทำไม่ไปด้วยกันล่ะ
ทำไมทำตัวตรงข้ามกับที่เขียนไว้ล่ะ
แบบว่า
คุณเขียนบทความ อย่างซื่อตรงและกล้าหาญเหมือนหาดโคลนแมน
แต่กับฉัน
ทำไมถึงทำตัวเหมือนคนร้ายที่ใจแคบขี้ขลาดล่ะ
คุณพูดถูก ผมคือคนร้ายในชีวิตคุณ
คุณต้องลำบากแน่ถ้ามาคบกับผม
ผมจะปกป้องหรือช่วยคุณไม่ได้
เรื่องอย่างหาดโคลนแมน…
คิดซะว่าเป็นความฝันในคืนกลางฤดูร้อน ที่ควรลืมไปเถอะ
ตลกเป็นบ้า
- นี่ คังดันโฮ - เอ๊ะ
คุณเห็นฉันเป็นนางเอกซื่อใสไร้ทางสู้
ที่อยากให้หาดโคลนแมนมาช่วยเหรอ
ฉันจะดูแลตัวเอง
ส่วนคุณ หาดโคลนแมน ก็หัดจัดการความรู้สึกของตัวเองซะ
แล้วคราวนี้
ก็ไม่ใช่อุบัติเหตุด้วย นี่คือความตั้งใจ
อยากหลบก็ตามใจ ให้ตายสิ
หลบได้หรือเปล่า
ไม่นะ ปล่อยฉันลงสิ
เลิกยุกยิกซะที ไม่อยู่นิ่งๆ เดี๋ยวก็ตกหรอก
โลกหมุนติ้วเลย
ตัวหนักเหมือนมีแรงโน้มถ่วง
พื้นก็สั่นสะเทือนด้วย
ยังกับภูเขาไฟแพ็กดู…
ตอนระเบิด
คุณว่ามีปีศาจอยู่ในปล่องภูเขาไฟจริงๆ ปะ
ไปไหนเหยอ
- วางฉันลงนะ - สวัสดีครับ
ซาหวัดดีค่ะ
คือว่า…
ที่คุณแบกอยู่นั่นใช่โมอึมหรือเปล่าจ๊ะ
ตายแล้ว ไปเมาเหมือนหมาแบบนี้มาจากไหนเนี่ย
น่าขายหน้าชะมัด
นี่ใครน่ะ
ใคร… แม่เหรอ
แม่จริงๆ ด้วย
สมัยเด็กๆ ยัยนี่อยากเป็นสไปเดอร์-แมนน่ะ
ถึงกับเอากาวทามือตัวเองด้วยซ้ำ
พอโตแล้วก็ยังทำให้ขายหน้าไม่เลิกอยู่ดี
ปิ้วๆ
- ให้ตายสิ - ปิ้ว
- ทำไมเมาแอ๋ขนาดนี้ - เจ็บนะ
คุณนักข่าว ขอบคุณจ้ะ
ขอโทษด้วยนะจ๊ะ
ฉันเลี้ยงลูกสาวมาไม่ดี
ไม่รู้ว่าใครจะยอมรับผู้หญิงห่ามๆ แบบนี้ ไปเป็นคู่ครองได้
คุณเลี้ยงเธอมาดีมากนะครับ
แล้วก็…
ผมอยากรับเธอไว้เองครับ
ว่าไงนะ คุณพูดอะไรน่ะ
ผมรู้ว่าเธอดีเกินไปสำหรับผม
ผมรู้ว่าคุณจะเป็นห่วงด้วย
ผมก็เลยพยายามทุกทางที่ทำได้ เพื่อตัดขาดจากเธอ…
แต่ผมคงทำไม่ได้อีกต่อไปแล้ว
คุณนักข่าว
คิดถึงเธอจัง แบซอกรยู
(แบซอกรยู)
ฉันขอเวลานอกสักระยะ
แค่สองสามวัน
ไม่สิ สักอาทิตย์นึงนะ
ฉันไม่หนีไปซ่อนในถ้ำที่ไหนหรอก
แต่ฉันอายน่ะ
ฉันเลยแค่อยากหายตัวไปสักพัก
ยอมให้ฉันหน่อยได้ไหม
รสชาติไม่ได้เรื่อง
นี่ก็แย่
ทำไมแย่ไปหมดเลยล่ะ
ทำอะไรอยู่น่ะ
ผมจะทิ้งอดีตที่น่าสมเพชไปพร้อมกับโปรตีนขึ้นรา
เสียสละครั้งใหญ่เลยนะ
แล้วอย่าลืมคืนเงินแม่ด้วยล่ะ
ผมจะจ่ายคืนแม่ทันทีที่ได้เงินเดือนเลย
ผมกลับไปทำงานที่ฟิตเนสแล้ว
ผมจะสอบใบอนุญาตด้วย
จริงดิ
ไปโดนตัวไหนมาเนี่ย
หลังจากฟังพี่พูด ผมก็คิดได้ขึ้นมา
ผมตั้งใจใคร่ครวญหาสาเหตุที่ผมหลงผิดไปขนาดนี้
แล้ว…
ทั้งหมดก็เพราะผมรู้สึกมีปมด้อย
ผมรู้สึกต่ำต้อยและขายหน้า
ก็เลยไม่ยอมเชื่อฟังและต่อต้านโดยไม่มีเหตุผล
ผมอยากเก่งกว่าพี่ด้วย
แต่เราครอบครัวเดียวกัน นั่นไม่สำคัญหรอก
นี่ตั้งใจว่าจะไม่พูดเพราะโคตรเลี่ยนแท้ๆ
ผมจะเอาของพวกนี้ไปทิ้งนะ
เอาละ
กำหนดการสำรวจพื้นที่กับบูรณะ
ของตึกที่พักอาศัยย่านชองยูออกแล้วนะ
อาทิตย์หน้านายต้องไปสำรวจสถานที่
ซึงฮโย
- ประธานชเว - ครับ อะไรนะ
ขอโทษที
เมื่อกี้พี่ว่าไงนะ
ชีวิตรักไม่ราบรื่นเหรอ
อะไร เห็นแววร้าวฉานแล้วเหรอ ใกล้ล่มแล้วหรือไง
นี่ถามเพราะรู้จริงๆ หรือเปล่า
ฉันไม่รู้แต่ก็อยากรู้ เลยถามอยู่นี่ไง
ผมคงไปคืนสถาปนิกไม่ได้นะ
หา ทำไมจู่ๆ ก็ไปไม่ได้ล่ะ
ก็แค่…
พี่รับรางวัลแทนผมทีได้ไหม
ฉันรู้น่าว่าฉันเกิดมาเพื่อขึ้นเวที
แต่แกต้องไปรับรางวัลเองสิวะ
ช่วยหน่อยนะ
และผมต้องไปแล้วด้วย
ค่อยประชุมกันต่อทีหลังได้ไหม
แกจะไปไหน
ไปดูงานที่ย่านเซฮยอน
โครงสร้างอยู่ในขั้นสุดท้ายแล้วไม่ใช่เหรอ
ครับ
- ไปดีๆ นะ - ได้ครับ
แต่เราก็อ้วนขึ้นเยอะเลยแฮะ
ไปดีท็อกซ์เตรียมรับรางวัลดีกว่า
งั้นนักข่าวก็อยากทำงานกับเราทั้งวัน
- แล้วก็อยากอยู่หน้างานด้วยเหรอครับ - ใช่
เขาเขียนบทความ หลังจากได้รับประสบการณ์ด้วยตัวเอง
ผมใช้งานเขาได้มากแค่ไหน
แค่สั่งงานส่งๆ ไปเหรอ
ไม่ได้
เขาจะทำงานเหมือนคนงานคนอื่นๆ
คิดซะว่าเขาเป็นลูกจ้างเด็กใหม่
สอนงานเขาได้เลย
ผมต้องไม่อ่อนข้อให้เขาสินะ
พาเขามาเลยครับ
ได้ครับ วันนี้วัสดุปิดผิวมาส่งหรือยัง
ครับ ฉนวนกันความร้อนมาส่งแล้ว
เรากำลังติดตั้งอยู่เลย
- ไหนๆ ก็มาแล้ว เดี๋ยวตรวจดูเลยละกัน - ได้ครับ
(แบซอกรยู)
(ศูนย์การแพทย์ฉุกเฉิน)
ชเวซึงฮโย
ซึงฮโย อยู่ไหนน่ะ
ทางนี้
อ้าว
ร้องไห้ทำไมล่ะ
ไม่มีคนโทรบอกเหรอว่าฉันไม่ได้เจ็บหนักอะไร
รู้งี้โทรหาเธอเองก็ดี
ฉันแค่ต้องใส่เฝือกแขนขวา…
ฉันรักนาย
หา
ก็บอกว่าฉันรักนายไง
แบซอกรยู
ฉันมันโง่ชะมัด
ฉันไม่ควรกลัวการเผชิญหน้ากับความรัก
ต่อให้ฉันอยู่ด้วยความรักอย่างเดียวไม่ได้
แต่ถ้าขาดไปก็ทำให้ฉันเบื่ออาหารอยู่ดี
ทุกอย่างที่ทำรสชาติแย่ไปหมด
จนฉันฝึกทำอาหารไม่ได้เลย
ฉันห้ามนายโทรหา แต่ก็รอสายจากนายอยู่ตลอด
ทุกอย่างมันปั่นป่วนไปหมด
แล้วนั่นก็แค่วันนี้ด้วย
รู้ไหมว่าฉันกลัวแค่ไหน
ตกใจจนเกือบเป็นลมเชียวนะ
แทบจะวูบไปเลย
ขอโทษนะ
ยิ้มทำบ้าอะไรล่ะ
ถ้าทำให้ฉันกลัวแบบนั้นอีก สาบานเลยว่าฉันฆ่านายแน่
บอกแล้วว่าต่อให้โดนเธอฆ่า ฉันก็ตายตาหลับ
อย่าพูดแบบนั้นสิ
หยุดร้องซะทีน่า ร้องไห้ทำไม
ฉันจะไม่เจ็บตัว จะไม่ยอมตายด้วย
ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นกับฉัน
ฉันจะอยู่ข้างๆ เธอเสมอ
- เข้าใจไหม - อื้อ
งั้นก็…
พูดอีกทีสิ
อะไร
บอกว่าเธอรักฉัน
เมื่อกี้ก็พูดไปแล้วไง จะให้พูดอีกทำไม
ฉันรักเธอ แบซอกรยู
ฉันคิดถึงเธอมากนะ
แต่ฉันอยากเชื่อฟังเธอ ก็เลยไม่โทรไป
และรอเท่าที่จะรอไหว
ทันทีที่เจ็บตัว ฉันก็คิดขึ้นมา
"วันนี้จะได้เจอแบซอกรยูแล้วสินะ"
ไม่ยุติธรรมเลยที่ไม่มีคำพูดไหน เหนือกว่าคำว่า "ฉันรักเธอ"
เพราะฉันรักเธอมากขนาดนั้นเลยไง
(ความรัก)
(ความสุขที่ยิ่งใหญ่ที่สุด คือการรักออกมาดังๆ)
(อองเดร ฌีด)
(รักอยู่ประตูถัดไป)
เธอชนะรางวัลแข่งทำอาหาร ฉันสมัครให้เธอน่ะ
ขอโทษนะที่ฉันสมัครไปโดยไม่ได้ถามเธอ
งั้นฉันได้รางวัลเหรอ
ถ้าทำแบบที่เธอเคยทำล่ะ
เธอเคยมีคลิปทำอาหารตอนอยู่อเมริกา ก็เริ่มทำที่นี่ได้อีกนี่
- งั้นก็เริ่มกันเลย - ได้
แกห้ามคบกับเขาเด็ดขาด ต่อให้ฟ้าถล่มก็ไม่ได้
โมอึมกับผมชอบพอกัน
ผมไม่รู้จะทำยังไงดี
- ผมจะแต่งงาน - เดี๋ยวนะ กับใคร
ผมต้องขอเธอแต่งงาน
พอจะมีวิธีดีๆ บ้างไหม
(แต่งงานกับฉันนะ)
(วันเผด็จศึก)
คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี