MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
- Materiały już przyjechały? - Tak, izolacja.
Właśnie ją montujemy.
- Sprawdzę, skoro tu jestem. - Jasne.
SEOK-RYU
Mówi się, że ci, którzy byli na granicy śmierci,
często mają podobne doświadczenia.
Jak masz na imię?
W tych ulotnych chwilach
życie przelatuje nam przed oczami.
Mnie też to spotkało.
Cudownie!
Dobra robota!
Możesz wziąć to.
Jeszcze raz,
a rozwalę drzwi.
- Seok-ryu? - Choisseung?
Rety!
…że…
cię lubię.
Za bardzo się spieszysz.
Weź mnie za rękę.
I tak…
w każdej scenie…
była Seok-ryu.
Kamienne wykończenie?
To kawał kamienia!
Jeszcze chwila, a mogłoby być naprawdę źle.
Pracujesz w niebezpiecznych warunkach.
Zbrojenia, cegły, szkło, gwoździe.
To niebezpieczne.
Musisz być architektem?
Na pewno. W końcu to kochasz.
Uważaj na siebie. Noś kask i może jakąś zbroję.
Martwię się.
Czemu stoisz? Co się stało?
- Masz trzecie miejsce. - Co?
W konkursie kulinarnym.
O czym ty mówisz?
Nie brałam udziału w żadnym konkursie.
Zgłosiłem cię.
PRZEPIS NA ZDROWE DANIE
Panie Choi?
Nie wydajemy dań na wynos, ale dla pana zrobię wyjątek.
Niech tylko nie wystygnie.
Dziękuję.
Co to za konkurs?
Prowadzimy też warsztaty kulinarne.
Chciałem dać znać uczniom.
Dziś ostatni dzień, miałem zdjąć plakat.
PRZEPIS NA ZDROWE DANIE
SPOSÓB PRZYGOTOWANIA
OCZYŚĆ I OSUSZ FILET Z KURCZAKA
POSYP SOLĄ I PIEPRZEM DO SMAKU
BAE SEOK-RYU
Co planujesz przyrządzić?
Risotto z brokułami i kurczakiem.
RISOTTO Z KURCZAKIEM, BROKUŁAMI I KALAFIOREM
Wybacz, że nie spytałem cię o zgodę.
Zdobyłam nagrodę?
Tak, jesteś trzecia.
Pokaż.
TRZECIE MIEJSCE BAE SEOK-RYU
To był konkurs Koreańskiej Unii Warzywnej.
Nic wielkiego.
Każdy mógł wziąć udział.
Pomyślałem, że twoje danie jest na tyle dobre, że można spróbować.
Wkurzasz mnie.
Przepraszam. Nie powinienem był.
Ale cieszy mnie, że jestem zła.
Co?
Zawsze byłam pierwsza.
Ale nigdy nie cieszyłam się z trzeciego miejsca.
Naprawdę?
Tak.
Tak bardzo chciałam gotować,
ale nikt nie chciał mnie zatrudnić.
Miałam się nie przejmować tym, co myślą inni,
ale to trudne.
Pomyślałam: „Czemu taka jestem?”. Czułam się beznadziejnie.
Ale widocznie niebiosa pozwalają mi próbować dalej.
Co za ulga.
Myślałem, że zechcesz sprawdzić pierwsze dwa miejsca.
Kto był pierwszy? Pokaż.
„Lee Su-a. Warzywa korzeniowe z ryżem pięcioziarnistym”.
To nic innowacyjnego.
ODCINEK 14 SŁODKA MIŁOŚĆ
To dość tradycyjne. Pokaż jeszcze raz.
Na pewno wystarczy ci trzecie miejsce?
Wystraszyłaś mnie.
Co tu robisz?
Pan Kang nie jest dla ciebie.
Jeśli chcesz się z nim spotykać, to po moim trupie.
A zamierzam żyć 100 lat.
Wtedy będziemy mieć po 70 lat.
„My”?
Jakie znowu „my”?
Mamo!
Jeśli chcesz żyć długo, nie jedz takich rzeczy.
Wszystko przez ciebie!
Nie mogę się wyładować na tobie, więc zajadam stres!
W porządku.
- Hej. - W porządku.
- Ej! - Rozumiem.
Słuchasz mnie w ogóle?
Masz się z nim nie spotykać! Choćby niebo upadło nam na głowy!
Nawet o tym nie marz!
Nawet prosta droga jest pełna trudności.
Dlaczego chcesz iść prosto w przepaść?
Pani Do!
Zjadłam jedzenie od pani
i starannie umyłam zęby.
- Naprawdę? - Tak.
I dużo się uśmiechałam.
Do przyjaciół i nauczycielki.
Do taty też.
Nie mam już w sercu robaków.
Spóźnisz się. Musisz już iść.
Chodź, Yeon-du.
Idziemy.
Chodź.
Jest dla mnie za dobra.
I będzie się pani martwić.
Próbowałem zerwać z nią kontakt…
ale nie potrafię.
Dan-ho.
Chodź.
Czemu mnie zamykasz? Zaczekaj!
- Dan-ho! - Wejdź do środka.
Tak będzie najlepiej.
Mówiłeś, że mnie chcesz.
Że nie możesz o mnie zapomnieć.
Tak?
- Do środka. - Zaczekaj.
Tak powiedziałeś!
Już!
Przepraszam za to.
Wszystko wyjaśnię…
Nie chcę nic wiedzieć.
- Słucham? - Nie muszę.
To nic nie zmieni.
Mo-eum jest taka od dziecka.
Nie odpuści nikomu w potrzebie.
Kiedy szła kupić sobie zabawki,
a zobaczyła starowinkę z warzywami,
wolała kupić od niej warzywa.
Zbiórki charytatywne. Znaczki świąteczne.
Wydawała pieniądze na to wszystko.
Myślę, że to dlatego.
Kocha Yeon-du.
Boli ją, że sam wychowujesz dziecko.
Zadbaj o siebie.
Tylko dlatego, że tak się zachowuje, nie znaczy, że masz to ciągnąć.
Masz dziecko.
- Mamo… - Nie nazywaj mnie tak!
Będę udawała, że nic nie wiem.
Mam nadzieję, że to był nasz ostatni żenujący moment.
Gotowe. Już!
Gorąco, prawda?
Musiałeś przyjść akurat latem?
No nie?
Jak ci się podoba?
Jest dość ciężko.
Chciałem zająć czymś myśli.
Co?
Nic. Jedzie kolejna furgonetka.
Nie dadzą nam odpocząć.
Stań z tyłu!
Proszę. Twoja nagroda.
Cięższa niż myślałem.
Oto ciężar nagrody.
Jak twoja dłoń? Długo będziesz nosił gips?
Mogę go zdjąć. Poprawiłem go sobie.
Co za ulga. Ta dłoń jest nam bardzo potrzebna.
Co ty robisz?
Możliwe, że to dzięki nagrodzie, ale dostajemy mnóstwo zleceń.
Będziemy bardzo zajęci.
Niedobrze. Chciałem trochę wyluzować.
Co takiego? Musimy kuć żelazo, póki gorące.
Lecimy na szczyt.
- Żenię się. - Co takiego?
Chcę się ożenić.
Chwila. Z kim?
- Z Seok-ryu. - Z Seok-ryu?
- To twoja dziewczyna? - Jakbyś nie wiedział.
Ja cię kręcę! Ale jak to?
Jesteście kolegami z dzieciństwa.
Praktycznie rodziną.
- Nie możecie. - Nic nie mów i usiądź.
- No bo… - Usiądź.
Ja nie mogę!
- Więc… - No?
- Chodzi o to… - Tak?
Zrobię tak.
Muszę się oświadczyć.
Znasz dobry sposób? Masz doświadczenie.
Seung-hyo, jestem zawodowcem.
Rety. Mam cię nauczyć?
- Najpierw… - Tak?
Idźcie na stadion baseballowy.
W przerwie pokażą was na wielkim telebimie.
Wtedy uklękniesz na jedno kolano i wyciągniesz pierścionek.
A ona zacznie płakać!
Ona nie lubi tłocznych miejsc.
Samo zabranie jej na stadion byłoby wyzwaniem.
Jest inna metoda.
Zabierz ją do teatru.
Kiedy światła zgasną, a kurtyna opadnie, zapytaj ją.
„Wyjdziesz za mnie? Nie, zostań moją żoną”.
Zacznie płakać!
Kobiety lubią takie rzeczy?
Mówię ci.
Nawet Na-yun się podoba.
Milenialsi i generacja Z polecają.
Rozumiem.
- Zrób to. - Mówiłem.
O ile chcesz, żeby ci odmówiła.
Oświadczyny są ważne tylko dla was.
Nie płacisz za bilety pozostałych widzów, nie psuj im widowiska.
To nie był mój pomysł.
Pamiętaj o trzech rzeczach.
Żadnej widowni, ładny pierścionek i list od serca.
Czy to nie jest zbyt zwyczajne?
Tylko jeden dzień ma być wyjątkowy?
Niech każdy wspólny dzień będzie wyjątkowy.
Masz rację.
Dzięki.
To ja dziękuję.
Kiedy zobaczyłam twój projekt, byłam zachwycona.
Dlatego tu pracuję.
Na początku cię podziwiałam. Potem się zakochałam.
Pomieszało mi się i byłam zagubiona.
Ale wracam do podziwu.
Na-yun.
Bądź szczęśliwy.
To mi wystarczy.
Dobrze.
Obiecuję.
PRZEPIS NA ZDROWE DANIE
„Trzecie miejsce. Risotto z kurczakiem, brokułami i kalafiorem”.
„Bae Seok-ryu”.
Powiedziałam Dan-ho, że go lubię.
Co?
- Ale on mnie odrzucił. - Co?
Nie poddawałam się.
Ej!
Koniec końców przyznał, że też mnie lubi.
Czyli odwzajemnił twoje uczucia.
Mamy happy end.
Co za tornado.
Skąd w twoim życiu tyle zwrotów akcji?
Ale powiedział mi, że mnie lubi
w obecności mojej mamy.
Przepraszam, kochana.
Tak zaangażowałam się we własny związek, że zaniedbałam ciebie.
Jesteś dla mnie bardzo ważna, a ja nie miałam o niczym pojęcia.
Zaniedbałam cię.
Przepraszam. Żałuję.
To ja o niczym ci nie mówiłam.
Wstań.
Musiało być ci ciężko.
Moje uczucia miały różne smaki. Kwaśny, gorzki, słony.
Czasem można było dostać zgagi.
Czy tak wygląda miłość?
Miłość jest skomplikowana.
Jak twoje słodycze o smaku duriana,
cuchną, ale są smaczne.
Dlatego unikałam miłości.
Mimo tego zakochałaś się.
Mam przerąbane.
Aż tak lubisz tego Bagniaka?
Cóż.
Nie wiem, czy bardziej lubię go jako Bagniaka, czy jako Dan-ho.
Co było pierwsze? Jajko czy kura? Sama już nie wiem.
A ty?
Aż tak lubisz Seung-hyo?
Tak.
Ona go lubi!
Ale co mam zrobić z mamą?
Mam ten sam problem.
Mama powiedziała, że pozwoli na to dopiero po jej trupie.
Moja położyłaby mnie trupem.
Co za porażka.
SEOK-RYU
Co robisz?
Dzień dobry.
To pan pomógł mi wtedy przy wózku.
Pamięta pani.
W tym wieku wielu rzeczy się zapomina,
ale pamiętam ludzi, którym jestem wdzięczna.
To był drobiazg.
Podobnie jak pamiętam tego dziennikarza.
Rety.
Tak.
Rany.
Jak w reklamie piwa.
Jeszcze jedno?
Nie, jedno to mój limit.
Jasne.
Chyba zmarnowałem życie.
Nie sądziłem, że piwo tak dobrze smakuje.
Alkohol najlepiej smakuje po dniu ciężkiej pracy.
Najlepsze makgeolli piłem…
kiedy budowałem domy dla potrzebujących.
- Byłeś wolontariuszem? - Tak.
Od czasu studiów, do dziś pomagam, kiedy mam czas.
Nie wiesz, czy ta organizacja
robi też remonty domów w dzielnicach nędzy?
Dzielnicach nędzy?
Kojarzysz tę okolicę z samoróbkami w Hyereung-dongu?
Tam mieszka tamta starsza pani.
Byłem tam, żyje gorzej, niż myślałem.
Masz czas w przyszłym tygodniu?
Postaram się przygotować, co się da.
Zrobisz to sam?
Tak.
Nie o to mi chodziło.
Chciałem się z kimś skontaktować.
Wiem.
Ale sam zrobię to szybciej.
Teraz nawet podziękować byłoby niezręcznie.
Od czego są przyjaciele?
No tak, jesteśmy przyjaciółmi,
choć wciąż nie mówimy sobie po imieniu.
Szanujemy siebie nawzajem.
Ale jesteś też przyjacielem Mo-eum.
Tak.
Lubię ją, a ona mnie.
Co?
Ale jej mama się nie zgadza.
Ach, tak.
Nie wiem…
Nie wiem, co robić.
Rozumiem.
SEOK-RYU
Jestem z Mo-eum.
Zaczekaj.
Ej, to… Piłeś w ogóle?
Mówiłeś, że jedna puszka to twój limit.
- Jeśli chcesz więcej… - Nie, wystarczy mi.
Zaraz umrę ze smutku. Nie chcę iść na spacer.
Na stres najlepszy jest właśnie spacer.
Usiądźmy na chwilę.
Odpocznijmy.
Co z tobą?
Tu będzie wygodnie.
- Rany. - Staraj się wyglądać ładnie.
Nie jestem pijany, więc czemu każesz mi wytrzeźwieć?
To piwo miało ponad pięć procent.
Możemy się przejść, żeby się zbliżyć.
- My? - Nie. Co?
- Co? - Tak.
- Co z tobą? - Rety.
Nie do wiary, co za spotkanie!
To ci zbieg okoliczności!
Fakt.
W końcu nasza okolica jest mała.
Naprawdę.
- Nie umiesz udawać lepiej? - Nie piszę o filmach.
Ale to było do niczego.
Mówiłem, że to nie zadziała.
Nieważne. Wszystko gotowe.
Możecie potańczyć, możecie się pobrać, wasza sprawa.
Co?
Idziemy.
Hej.
Powodzenia.
Chodźmy.
Co?
O co chodzi?
Nie do wiary.
- Co ty robisz? - Co?
Racja.
- Piłeś? - Trochę…
Ale nie jestem pijany.
Ja też nie.
Wtedy byłam naprawdę pijana,
ale wszystko pamiętam.
Czemu nie zadzwoniłeś?
Przez moją mamę?
Rozumiem, co czuje.
Też byłbym na nie.
Wiem.
Kto prosi kogoś o związek,
co wyglądało…
praktycznie jak oświadczyny,
pytając o to mamę dziewczyny?
Przepraszam.
Myślałem, że to lepsze niż kłamstwo.
Nie o to mi chodziło.
Nigdy nie powiedziałeś mi, że mnie lubisz.
Odrzuciłeś mnie, kiedy ci to powiedziałam.
Dlaczego powiedziałeś tak ważne słowa mojej mamie?
Tym gorzej, że to ja pocałowałam cię pierwsza.
Czemu przestałeś?
Przepraszam.
Pomyślałem sobie,
że bardzo się dziś spociłem.
Czy to ważne?
To nieuprzejme.
To, co robisz, nie jest uprzejme!
Lubię cię.
Po wypadku moich bliskich
bałem się każdego dnia.
Ale potem usłyszałem syreny i pojawiła się ratowniczka.
Ratowała ludzi.
Pomogła Yeon-du.
Ta bohaterka uratowała mnie,
a ja przyznaję, że ją lubię.
Po tym, co powiedziałeś,
wiem, że jesteś mistrzem słowa.
Za pieniądze, które dostaję za artykuły,
kupię ci mnóstwo pysznego jedzenia.
Dasz radę? Mam… duży apetyt.
Więc będę pisał więcej.
PRZYSMAKI NIE Z TEGO ŚWIATA
Pani zamówienie. Smacznego.
Seo Ji-yeong.
Co?
Ich tteokbokki są ze złota?
Skąd taka kolejka z samego rana?
Numerek 57?
- To ja. - Pani zamówienie.
- Proszę. - Dzięki.
Co?
- Mi-suk? - Rany! Kochanie!
Co jest? Co ty wyprawiasz?
Że co?
Co robisz? Skarbie.
W sklepach z markowymi torebkami trzeba od rana stać w kolejce.
Od teraz po tteokbokki też.
Właśnie, więc po co je kupiłaś? Tu mamy tego dość.
Nałóż nam.
Po co?
„Poznaj swojego wroga, a wygrasz setkę bitew”.
Poznajmy naszego wroga.
Rany.
Co?
Co jest?
Powiedz.
Dobre.
Mają dobre jedzenie.
Nie jest dobre.
Twoje jest lepsze! Smak jest zbyt intensywny.
Brakuje mu subtelności.
Co z tego, skoro cienko przędziemy?
- Nic nie schodzi. - Dzisiejsi ludzie…
Smak musi być intensywny.
Mają popsute kubki smakowe.
Mi-suk, powinienem zamknąć lokal?
Co?
Nieważne. Żartowałem.
Muszę wyprać ścierki.
Tak, na przyszły piątek.
To możliwe?
Naprawdę? Dziękuję.
W porządku. Do widzenia.
- Hej. - Cześć.
- Nic jeszcze nie zamówiłeś? - Nie.
Dzięki za posiłek.
Pycha.
Jak oni to robią?
To nawyk zawodowy?
Będziesz o to pytać za każdym razem.
Pewnie tak. Zapomniałabym.
Pan Yoon dał mi swoją listę restauracji.
Gdybym tylko była zdrowa,
chodziłabym po restauracjach i nagrywała, jak jem.
Czemu tak na mnie patrzysz?
Żartowałam. Patrz, jak jem.
Serio.
A to, co robiłaś wcześniej?
W Stanach nagrywałaś filmiki o gotowaniu. Możesz do tego wrócić.
Coś ty.
Tam nie znają kuchni koreańskiej, więc mogłam zgrywać eksperta.
Tu jest inaczej.
Wcale nie. Byłoby nawet lepiej.
Jest tylu utalentowanych ludzi.
Poza tym kanały na NerTube są dziś bardzo profesjonalne.
Nie dałabym rady.
Mogę nagrywać twoje filmiki.
- Ty? - Tak.
Hej.
- Bez lampy? - Tak.
- Jest zbyt jasna. - Okej.
Tak będzie dobrze. Wystarczy, że rozpocznę nagrywanie.
Już? Zaczekaj!
Co zrobić najpierw?
Już przygotowałam składniki.
Powinnam zagotować wodę?
Nie.
Muszę sparzyć brokuły i zrobić bulion.
Szefowo kuchni Bae, po co te nerwy? To dla ciebie nie nowość.
Nie wiem. Denerwuję się.
Wyglądam dziwnie?
Jesteś piękna. Najpiękniejsza na świecie.
Ostatnio nie jestem zbyt pewna siebie.
To mój nastrój.
Poprawmy go zatem.
Kamera jest włączona.
Twoje jedzenie jest pyszne.
Wiem to lepiej niż ktokolwiek.
Jestem gotowa.
- No to zaczynamy. - Okej.
Gotowa, akcja.
Danie, które dziś przygotujemy,
to risotto z kurczakiem, brokułami i kalafiorem.
Już sama nazwa mówi, że musi być zdrowe.
Jednocześnie nie brzmi zachęcająco.
Ale dziś
postaram się pokazać, że zdrowe jedzenie może być smaczne.
Coś nie tak?
Odrzucił mnie.
I mówisz o tym prostu z mostu?
Nie mam powodu tego ukrywać.
Większość ludzi uznałaby to za niezręczne.
Nie.
Byłam dumna z tego, że mi się podoba…
mimo że teraz jednocześnie tracę kalorie i uczucia.
Musisz pić wodę. Inaczej stracisz masę mięśniową.
Nie, dzięki.
Napiję się potem.
Potrzebujesz wody teraz.
Wyglądasz, jakbyś miała płakać.
Mimo to…
- Nie zakochaj się we mnie. - Co?
Nie mogę spotykać się z klientkami.
Postanowiłem poświęcić się pracy.
Co z nim nie tak? To jakiś wariat?
Jestem.
Proszę.
Co jest? Mówiłaś, że od tego skacze mi cukier.
To chleb keto z mąki migdałowej.
Musiałam przejść się naprawdę daleko.
Zrobiło ci się przykro.
Tak, przepraszam.
Ale…
będzie mi przykro dalej.
Bo będę spotykać się z Dan-ho.
Ty smarkulo, przez ciebie straciłam apetyt!
Mówiłam, że ci nie wolno!
Mamo, Yeon-du…
nie jest córką Dan-ho.
Tylko bratanicą.
- Co? - Jego rodzice i rodzice Yeon-du…
Zginęli w wypadku.
Dlatego Dan-ho się nią opiekuje.
Co z tego?
Co to zmienia?
Czy to, że jest jego bratanicą,
ma sprawić, że pozwolę ci się z nim spotykać?
Nie pytam cię o zgodę.
Po tym, co przeszli, zostali tylko we dwójkę.
Są dla siebie jedyną rodziną. Mówię ci to dlatego,
że…
chcę ich chronić.
Wiesz, co to znaczy?
Będziesz musiała być jej mamą!
Bywają chwile, kiedy nie chcesz zajmować się nawet własnymi dziećmi!
Myślisz, że dasz sobie radę z cudzym?
Mamo.
Ja…
wciąż pamiętam.
Kiedy tata umarł,
babcia wyrzuciła z domu
ciebie, moje siostry i mnie.
W dzień pracowałaś,
a wieczorami uczyłaś się,
by zdać egzamin na pośrednika.
Kiedy zaczęłaś pracować,
nigdy nie zmuszałaś mnie do nauki.
Nie miałaś obsesji na punkcie ocen.
Zawsze szanowałaś wszystkie moje wybory.
Nie możesz być wyrozumiała i tym razem?
Nie. Nie w tym przypadku!
Jutro pójdziesz na randkę w ciemno. Wyjdziesz za mąż jeszcze w tym roku.
Nie pójdę na żadną randkę w ciemno.
W innych sprawach jesteś taka wyrozumiała.
Dlaczego akurat w tym przypadku jesteś staroświecka?
Bo nie chcę, żebyś męczyła się jak ja!
Chcę, żebyś wyszła za mężczyznę, z którym czeka cię długie życie
i mnóstwo dzieci.
Chcę widzieć, jak się starzejecie, jak wasze dzieci dorastają!
Chcę dla ciebie szczęśliwego i normalnego życia!
Mamo.
Jestem szczęśliwa.
Jako twoja córka
i jako ratowniczka
jestem bardzo szczęśliwa.
Lubię Dan-ho
i chcę być z Yeon-du,
żeby być jeszcze szczęśliwszą.
Zjedz jedną kromkę. Więcej jedzenia na noc jest niezdrowe.
Nie wyrzuciła tego.
SPADAJĄCE KWIATY – LEE HYEONG-GI
„Cudownie jest oglądać czyjeś odejście, kiedy nadejdzie odpowiednia chwila”.
Długo tu stoisz?
Zrobiłeś ten tomik własnoręcznie i podarowałeś mi na urodziny.
Pamiętasz.
Miałem 22 czy 23 lata.
To było tak dawno temu.
„Zmierzając ku zielonej wiośnie
i nadchodzącej owocnej jesieni,
moja młodość zanika tak pięknie, jak kwiat”.
Gdyby życie było jak pory roku,
czy teraz byłaby nasza jesień?
Środek jesieni.
Myślisz, że wydaliśmy dobre owoce?
Co?
Seok-ryu radzi sobie dobrze.
Dong-jin chyba znalazł swoje miejsce w życiu.
Wytrzymaliśmy palące słońce i spiekotę.
Myślę, że wydaliśmy naprawdę dobre owoce.
Masz rację.
Kochanie.
Zamknijmy knajpkę.
Co?
Lubiłeś poezję
i świetnie rysowałeś.
Ale wybrałeś patelnię zamiast pióra.
Dobrze sobie poradziłeś, Geun-sik.
Naprawdę tak myślisz?
Tak.
Uporządkujmy nasze sprawy przed zimą.
Przeżyjmy nasza jesień, podziwiając liście.
Może wybierzemy się na Seorak-san z rodzicami Seung-hyo jeszcze raz?
Żebyś zrobił mi kolejne paskudne zdjęcia?
Teraz mam czas!
Nauczę się robić dobre zdjęcia, będziesz wyglądać świetnie.
Odwiedźmy górę Naejangsan. Chcę pozwiedzać.
Czemu nie?
- I Songnisan. - Songnisan też!
Gdzie jest góra Naejangsan?
- W prowincji Jeolla. - Jasne.
- A Songnisan? - I Jiri-san.
Damy radę tam wejść?
To dziś.
Ej.
Co się dzieje?
Czemu woda nie leci?
Tato!
W łazience nie leci woda.
Mama ci nie mówiła?
Czyszczą zbiornik. Woda wróci w południe.
Co?
Chcesz?
YOON MYEONG-U
Hej, Myeong-u.
Tak?
Powodzenia.
Cześć.
Szlag!
No nie!
Cholera!
Serio?
Hej!
Ty zołzo!
To ty nas tu wezwałaś!
Spóźniłaś się!
- Serio? - Wybaczcie!
Byłam w biurze podróży.
Spójrzcie.
Poprosiłam o wszystkie oferty rejsów.
Już?
Jesteś naprawdę niecierpliwa.
Musimy wybrać konkretną datę,
inaczej nie pojedziemy.
- Pakiet premium. - Tak.
Polecimy klasą biznes z Inczonu do Włoch.
A tam zaczyna się rejs!
Klasa biznes jest droga.
To nasza pierwsza wspólna wycieczka za granicę.
Pomyśl o tym, że to prezent na 60. urodziny.
- Sześćdziesiąte? - Zaczynamy we Włoszech.
Płyniemy przez Grecję i Turcję.
- Zgadza się. - Rany.
Dajcie spokój.
Nie widzieliśmy tylu miejsc w Korei.
Po co lecieć tak daleko?
A jeśli dostaniemy choroby morskiej?
Nie z dzisiejszymi lekami!
Właśnie.
A Korea?
- Jeszcze mamy czas. - Tak jest.
Potem twoje kolana nie zniosą wycieczki do Europy.
In-suk dobrze mówi.
Codziennie czuję się inaczej. A kolana mi trzeszczą.
- No nie? - Tak.
Jae-suk, patrz.
Spójrz na kolor oceanu. Piękny, co?
Wyobraź sobie poznać tam mężczyznę.
- Niesamowite! - Rety.
Zamykasz lokal?
Dlatego cię zaprosiłem.
Właściciel oszalał, więc jedz, ile chcesz.
Szkoda.
Twoje tteokbokki i papryczki.
Pyszne.
Zawsze możesz zjeść je u nas.
Będę miał wolne cały dzień.
Nie chcę się narzucać.
Proponuję ci układ.
Słucham?
Posłuchaj.
Nauczysz mnie robić zdjęcia.
Wiesz, jak żona suszyła mi o to głowę?
Musiałeś robić tak dobre zdjęcia?
Teraz nie mam życia!
Naprawdę?
Pewnie, nauczę cię.
Dziękuję.
Pusto tu.
W takim razie
pokażę ci coś naprawdę wyjątkowego.
Moje ty kochanie
Poważnie!
Od dziś płacę ci za lekcje.
Otwieramy.
Tak w środku dnia?
Daj spokój. Jestem tu właścicielem.
A jak mówiłem, właściciel oszalał.
To dla mojej żony.
Płacę za kurs.
Więc nie mogę odmówić.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Czuję to.
Zdajesz sobie sprawę, gdzie co masz.
Rety.
Wyjątkowy trunek.
Znowu czegoś zapomniałaś?
Pani Do.
Yeon-du.
Co tu robisz?
Mam coś dla pani.
Co takiego?
Proszę.
Co to?
Kwiatek.
Daję je ludziom, których lubię.
Chciałam dać pani jeden.
Użyłam najładniejszych kolorów.
Chcesz mi go dać?
Tak.
Ostatnio rzadko się pani uśmiecha.
Co jeśli w pani sercu pojawią się robaki?
Proszę się uśmiechnąć.
Dziękuję.
Opiekunka na mnie czeka.
Miłego dnia.
Pa.
Ale ona jest urocza.
A ja jestem okropna.
Dzień dobry.
- Dzień dobry. - Wszystko gotowe.
Dziękuję.
WYJDZIESZ ZA MNIE?
Dziękuję.
RISOTTO Z KURCZAKIEM
Żadnych nowych wyświetleń.
DOMOWA KUCHNIA Z MISTRZYNIĄ BAE 79 WYŚWIETLEŃ
Też nie chciałabym tego oglądać.
W końcu to brokuły, kalafior i pierś z kurczaka.
Też bym tego nie zjadła.
CHOISSEUNG
Racja. Mieliśmy się spotkać.
Choisseung, długo czekałeś?
Przepraszam!
Wybacz, że kazałam ci czekać.
W porządku. Nie musiałaś się spieszyć.
Masz mokre włosy.
Możesz się przeziębić.
Coś ty. Co dziś robimy?
Najpierw zjedzmy coś dobrego.
Zarezerwowałem stolik.
Super!
Przy tobie przytyję.
Marzę o tym.
Co jest?
Rany, tył jest w opłakanym stanie.
Co? Twój tył? Coś cię boli?
Nie mój tył. Twoje auto.
Ważne, że nic ci nie jest.
Na wszelki wypadek chodźmy do szpitala.
Nic mi nie jest.
Chodźmy jeść. Jestem głodna.
Na pewno nic ci nie jest?
Na pewno.
Zjedzmy coś.
To budynek, za który dostałeś nagrodę?
Naprawdę dorosłeś, Choisseung.
W dzieciństwie się za mną chowałeś.
Pięknie dorosłeś.
Jesteś pierwszą kobietą, która mnie w ten sposób traktuje.
I oczywiście ostatnią.
Hej.
Jesteś pewien, że to słynna restauracja?
Nie ma tu nikogo.
- Jesteśmy tylko my. - Tak.
To słynna restauracja.
To nie przypadek, że nie ma klientów.
- Dziś… - Właśnie!
Wiesz, jaki sławny jest nasz szef kuchni?
Co ty tam wiesz?
Przepraszam.
Nic się nie stało.
Miałem dziś delikatną sprawę.
Proszę.
Pierwsze danie to bruschetta.
Najwyższej jakości oliwa z pierwszego tłoczenia…
- Proszę odebrać. - Jasne.
Przepraszam.
Hej.
Co? W tej chwili?
Rany!
Oczywiście.
To cudownie. Naprawdę.
Coś się stało?
Właśnie urodziło mi się dziecko!
Moja żona od rana rodziła.
Rety.
Czemu pan nie powiedział?
Chciałem.
Ale przygotowałem wszystko na tak ważny dzień.
- Mimo to… - Chwila.
Nie powinien pan jechać do szpitala?
Proszę jechać do żony.
Śmiało. Niech się pan nami nie przejmuje.
W takim razie najmocniej przepraszam,
ale zostawię państwa.
- Prawie zapomniałem! - Tak?
- Panie Choi! - Tak?
W kuchni jest ciasto.
- Powodzenia. - Nawzajem.
- Powodzenia! - Powodzenia!
Ja nie mogę!
Rety.
No to sobie pojedliśmy.
- Wracamy do domu, jak zjemy? - Tak.
Nie. Nie możemy.
Ciasto…
Szef kuchni zrobił nam deser.
Może jeszcze zjemy to ciasto?
- Dobrze. - W porządku.
Dziękuję za posiłek.
W porządku. Wciąż mam szansę.
Liczy się efekt końcowy.
W końcu uważam,
że efekt jest ważniejszy niż proces, tak?
Dam radę.
Poradzę sobie.
Idziemy.
Nic ci nie jest?
Musisz bardziej uważać.
Musiało boleć.
Hej.
Dobrze, że jesteś.
Zrobiłam galaretkę z żołędzi.
Rety. Będę wdzięczna.
Podobno nasi mężowie
siedzą razem w naszej knajpce.
Mimo że są sąsiadami, nigdy nie byli ze sobą blisko.
Nagle są najlepszymi przyjaciółmi.
Fakt.
Mi-suk, muszę z tobą o czymś porozmawiać.
Mów.
Chodzi mi o nasz rejs. Pojedźmy razem.
No nie wiem. Zastanowię się.
Jeśli chodzi o pieniądze, zapłacę za ciebie.
Co?
Dlaczego miałabyś płacić?
Bo chcę z tobą jechać.
Poza tym to nie są duże pieniądze.
Przyjaciółki tak robią.
Nie.
To co innego niż pożyczka.
Kto płaci za kogoś tyle pieniędzy?
Nigdy o czymś takim nie słyszałam.
Jesteśmy więcej niż przyjaciółkami.
Przyjaźnimy się od 40 lat.
Jestem ci wdzięczna za wychowanie Seung-hyo.
Zapłaciłaś mi za to.
Co?
Płaciłaś mi pensję.
Więc za co jesteś wdzięczna?
Wciąż mam prawo do wdzięczności.
Bardzo cię lubi.
Świetnie się nim opiekowałaś.
To prawda.
Opiekowałam się.
Kiedy Seung-hyo i Seok-ryu byli chorzy,
nim zajmowałam się w pierwszej kolejności.
Dlaczego? Bo miałam za to płacone.
Nie chciałam słyszeć, że źle się nim opiekowałam.
Powiedziałam ci to kiedyś?
Nie.
Ale czułam to.
Za każdym razem, kiedy dawałaś mi premię
lub bon upominkowy na wakacje w ramach wdzięczności,
wiesz, jak żałośnie się czułam?
Cały czas tak o mnie myślałaś?
- Nie byłam dla ciebie przyjaciółką? - Ja dla ciebie byłam służącą.
Gdyby tak nie było, nie chciałabyś za mnie płacić.
Litujesz się nade mną?
To nie litość. To przyjaźń.
Jeśli tak się czułaś, to z powodu kompleksu niższości.
- Kompleksu niższości? - Tak.
Skończyłaś?
Nie, mogę mówić dalej.
Nikt tak o tobie nie myśli, sama sobie to robisz.
To kompleks niższości. Kompleks!
Ej!
- Ej! - Ty krowo!
Zawsze byłaś arogancka!
Pouczałaś innych!
Patrzyłaś na innych z góry!
- Takim wzrokiem! - Puść!
Udawałaś moją przyjaciółkę, jednocześnie mnie nienawidząc?
Puszczaj!
Byłaś dwulicowa.
A ja wierzyłam, że się przyjaźnimy.
To ja jestem tu wariatką!
- Ej! - Ej!
Puszczaj!
Kochanie!
- Co się stało? - Co ty wyprawiasz?
- Puść! - Skarbie!
- Co się dzieje? - Co robisz?
- Co z tobą? - Skarbie!
Między nami koniec!
Więcej mnie nie zobaczysz!
Chciałam powiedzieć to samo! Od tej pory się nie znamy!
I bardzo dobrze!
Usuń się z grupy Lawendy.
Jestem z Jae-suk i In-suk bliżej niż ty!
One wolą mnie!
- Skarbie! - Hej!
Wracajmy do domu. Porozmawiamy o tym później.
Nie będzie „później”.
Między nami koniec!
- W porządku! - Ej, ty!
Oddaj mi moje pojemniki!
Wynoś się!
- Wybaczcie! - Pojemniki!
- Spokojnie! - Przepraszam!
- Won! - Ej, ty!
- Już! - Co ty wyprawiasz?
- Dość tego. - Puszczaj!
Wciąż nic nie zjedliśmy.
To nic. I tak mamy kręcić.
Przygotuj się na moje nowe danie.
Na co tak patrzysz?
Co się stało?
Moja mama właśnie przechodzi chemoterapię.
Potrzebuje odpowiednich składników, ale ma problemy z jedzeniem.
Szukałam odpowiedniego przepisu.
Trochę to zajęło, ale zjadła całą miskę.
Dziękuję.
Przebiłaś się.
Tak.
Czemu płaczesz?
- Co? - Bo ona jest jak ja.
Też przez to przechodziłam.
W ustach miałam owrzodzenia.
Nawet picie wody było trudne,
ale wszyscy kazali mi jeść.
Kiedy zobaczyłam, że komuś smakuje moje jedzenie…
Poruszyło mnie to.
Chcę robić to dalej.
Dla tych, którzy cierpieli jak ja,
dla tych, którzy wciąż cierpią.
Jeszcze będzie dobrze,
sytuacja się poprawi,
może jedzenie poprawi wam humor.
Nikt nie zrobi tego lepiej niż ty.
Będę pracować nad filmikami jeszcze ciężej.
Dziwne.
Uśmiechasz się tak pięknie,
a ja mam ochotę płakać.
Dlaczego?
Za każdym razem, kiedy gotujesz ryż,
kroisz ziemniaki
czy doprawiasz warzywa,
boli mnie serce.
Byłaś chora
i nie mogłaś nic jeść.
Przepraszam, że nie było mnie wtedy przy tobie.
Bardzo tego żałuję.
Zastanawiałem się…
Czy pozwolisz mi
spędzić ze sobą resztę życia?
Co?
Nie taki był mój plan.
Kwiaty zostały w warsztacie, jedzenia nie ma,
a ciasto przepadło, ale…
Całe szczęście…
wciąż mam to.
Seok-ryu.
Wyjdziesz za mnie?
Przykro mi.
Nie wyjdę za ciebie.
Nie mogę.
Przykro mi.
Właśnie!
Organizacja Przemysłowa Songhan ostatnio odrzuciła naszą propozycję.
Odrzuciła? Kto tak powiedział?
- Co? - No…
Organizacja Songhan.
Nie mogą budować, bo mają innego klienta.
Jasne.
Myślałem, że mówisz o czym innym.
Przesłyszałem się. Mój błąd.
Przepraszam, gość do prezesa.
Którego?
Do pana.
- Do mnie. - Tak.
Panie Choi.
Potrzebowałeś zdjęć samoróbek, oto one.
Panie Kang.
Ten dzień był dziwny od samego rana.
Wisiały nade mną czarne chmury.
To jak znak od bogów.
„Nie uda ci się”.
„Polegniesz”.
„Nie zgodzi się!”
Mogłeś to przełożyć.
- Co? - Co?
Nic. Mów dalej.
Nic nie poszło według planu.
Żadnej widowni, tak jak powinno być.
No i…
Nie miałem listu, ale byłem szczery.
Przygotowałem bransoletkę.
Może to przez nią?
Bransoletkę?
Na-yun mówiła, żebym kupił pierścionek.
A ja kupiłem bransoletkę.
Wątpię, że to przez to.
A przez co?
Dlaczego Seok-ryu mnie odrzuciła?
Nie rozumiem.
Może była głodna.
Ponoć kobiety są wrażliwe, gdy są głodne.
Racja.
To musi być to.
Masz rację.
Od dziecka nie lubiła być głodna.
Dlatego zawsze…
Było ją najpierw nakarmić.
Cieszę się, że mogłem pomóc.
Dziękuję.
Seok-ryu.
Wyjdziesz za mnie?
Zołza.
Jak śmiała mi to przynosić?
Spójrz tylko na te pojemniki.
Po co robiłam jej tyle jedzenia?
Prawdę mówiąc,
nigdy cię o to nie prosiła.
Może i prosiła.
Wredna krowa.
Kim ona jest, żeby za mnie płacić?
Co z tego, że jest bogata?
Jak można tak szydzić z przyjaciółki?
Skarbie, nie sądzę, by miała to na celu.
Taka właśnie jest.
Zgrywa miłą i elegancką, jednocześnie wkurzając ludzi.
Zawsze mi zazdrościła.
Jaka była obrażona!
Nie wydaje mi się.
Bo nic nie wiesz!
Paskudna baba!
Zasugerowałam jej tę opcję.
Ale nie doceniła moich dobrych intencji!
Jak ona mogła?
Jeszcze jedno.
Powiedziała…
Jak sytuacja u was?
U nas niedobrze.
Co ona sobie o mnie myśli, skoro proponuje mi pieniądze?
Ma mnie za żebraczkę.
Tu identycznie.
Prędko się nie uspokoi.
Człowiek chce dobrze, ale nie.
Spotkajmy się potem w moim lokalu.
Było mi z jej powodu przykro.
Rozumiem.
Chciałam pomóc. Hej, co robisz?
- Słuchasz mnie? - Oczywiście!
Słucham.
Jak mogła wszystko tak przekręcić?
Czemu na grupowym chacie jest tak cicho?
Są zbyt zajęte?
Nawet spotykają się publicznie.
Ja to zrobię.
Yeon-du.
Nauczę cię wiązać sznurówki tak, że nigdy się nie rozwiążą.
- Dzień dobry. - Dzień dobry.
Cześć, maleńka.
Mo-eum. Rety.
Jeszcze się potkniesz, jeśli nie będziesz wiązać butów.
Same mi się rozwiązują.
Pokazać ci magiczny sposób na wiązanie sznurówek?
Tak.
Proszę bardzo.
Zrób pętelki w kształcie króliczych uszu,
połóż jedną nad drugą,
a potem ta idzie pod spód
i do góry,
a na koniec pociągnij.
Gotowe!
Prześcigniesz nawet Supermana,
a buty się nie rozwiążą.
Naprawdę? Super!
- Załatwione! - Załatwione!
Chodźmy!
Gotowe.
Rzuciłam zaklęcie, więc już nigdy się nie rozwiążą.
Dziękuję, Mo-eum.
Drobiazg!
Nie rozwiążą się?
Jasne, że nie.
Od dziecka tak wiążę buty.
Yeon-du!
Masz ochotę na coś fajnego?
Raz, dwa, trzy!
Jestem szczęśliwa.
Lubię Dan-ho
i chcę być z Yeon-du,
żeby być jeszcze szczęśliwszą.
O tak!
Mamo.
Jung Mo-eum.
Czemu wracasz tak późno?
- Cóż. - Czekałam na ciebie.
Nie mogłam zjeść kolacji.
Zamów chińszczyznę.
Dobrze.
Jajangmyeon, jjamppong?
Na co masz ochotę, Dan-ho?
Na jjamppong.
Zjesz japchae. Ja zamówię jjamppong.
Yeon-du, masz ochotę na jajangmyeon?
Tak.
Zamówimy różne rzeczy i się podzielimy.
Dobrze jest mieć wokół siebie dużo ludzi.
Mamo?
Yeon-du, wejdziesz do środka?
Umyjemy rączki i zaczekamy na jedzenie.
Dobrze!
Chodź!
- Tak jest! - Chwila.
Jest ciężka. Zaniosę ją.
Nie jest ciężka. Nawet jest za chuda.
Karmisz ją w ogóle?
Staram się, ale nie jestem zbyt dobry w kuchni.
To za mało.
Od jutra będę ci pokazywać, jak wspaniale gotuję.
Chodźmy do środka.
Yeon-du!
Mamo, zaczekaj na nas!
Na litość boską!
Otworzę drzwi!
Chwileczkę.
Gyeong-jong!
Nikt cię nie śledził?
Tak sądzę.
To bezpieczne miejsce?
Co z Mi-suk?
Nie przychodzi tu wieczorem.
Jest tak wściekła, że nie ma siły wstać.
U nas identycznie.
- To może potrwać. Co robimy? - Wiem.
Walczyły tak zaciekle.
Naoglądałem się tego dość w programie Street Woman Fighter.
Co to takiego?
Street Woman Fighter. To taki…
To taki program. Nie musisz wiedzieć.
Napijmy się, coś wymyślimy.
Nie powinniśmy.
- Więc napiję się sam. - Zaczekaj.
Nie mówiłem poważnie.
To nie pora na żarty. Musimy zachować powagę.
Rety. Czemu dziś smakuje tak dobrze?
Powinien już zamknąć lokal. Gdzie on jest?
Pani Kang.
Tak, wszystko gra.
Jeszcze nie.
Co?
Jest z kimś?
Jak mogłeś mi to zrobić, Geun-sik?
To zdrada!
Choi Gyeong-jong.
KORZONEK
- Hej! - Byłam pierwsza. Co robisz?
- Byłam pierwsza. - Odsuń się.
- No to cyk! - No to cyk!
Bae Geun-sik!
Gyeong-jong!
- Co wy tu robicie? - Zamknięte!
Sałata rzymska, cykoria.
Endywia.
Rozmaryn, szczypiorek, jagody.
Pomidory, bakłażan.
Co z tego mogę zrobić?
CHOISSEUNG
Halo?
Słucham?
Znowu pani.
Dobry wieczór.
Czemu ciągle się kłócicie?
Znowu pił w samotności i urwał mu się film.
Nic nie jadłeś,
czemu jesteś taki ciężki?
Zaczekaj.
Spokojnie.
Usiądź na chwilę.
- Co? - Usiądź.
Hej, Choisseung.
- Choisseung? - Tak?
Weź się w garść.
Trzeźwiejesz?
Seok-ryu.
Hej.
Ty…
Czemu mnie odrzuciłaś?
Jak…
Jak mogłaś powiedzieć, że za mnie nie wyjdziesz?
Jesteś pijany. Porozmawiamy, kiedy wytrzeźwiejesz.
Jeśli chodzi o mnie…
Bez ciebie
moje życie nie ma smaku.
Ty…
Jesteś dla mnie jak sól i cukier.
Jesteś moim olejem sezamowym.
Jak mogłaś…
Obudź się.
Inaczej sobie pójdę.
Nie możesz…
Co?
Co ja tu robię?
Dalej nie dałam rady.
Seok-ryu.
Ale mnie wymęczyłeś.
- Dalej pójdziesz sam. - Hej.
Powiedz mi…
czemu nie przyjęłaś oświadczyn.
Miałem wytrzeźwieć.
Jestem już trzeźwy.
Czyli nie urwał ci się film.
Mówiłaś, że mnie kochasz.
Więc czemu nie chcesz za mnie wyjść?
Teraz jest doskonale.
Po co to zmieniać?
Może być jeszcze lepiej.
Ja będę dla ciebie dachem,
a ty moim krokwiami.
Nie zagrozi nam wiatr i deszcz,
a dni będą słoneczne.
Będziemy silniejsi i bliżsi sobie.
Będziemy żyć długo i szczęśliwie.
Czemu…
uważasz, że będziemy żyć długo?
Może nie będziemy.
Teraz czuję się dobrze,
ale może przyjść gorszy dzień.
Czemu tak myślisz?
Nie chcę.
Ale nic na to nie poradzę.
Choroba może w każdej chwili wrócić.
Kto wie?
Nawet jutro może spotkać mnie coś strasznego.
Ze mną jest tak samo.
Zapomniałaś…
o moim wypadku?
Nie tylko my tak mamy.
Każdy musi się z tym liczyć.
Życie nie trwa wiecznie,
a śmierć czeka każdego.
Wszyscy tak żyjemy.
Seok-ryu.
Wiem, czym się martwisz,
nie obiecam ci, że do tego nie dojdzie.
Nie jestem bogiem.
Ale jedno mogę ci obiecać.
Ja…
chce spędzić życie z tobą.
Sto lat.
Dziesięć lat.
Nie, choćbym miał żyć jeden dzień,
chcę przeżyć go z tobą.
Ja też.
Czuję to samo.
Naprawdę tego chcę.
Więc…
Przyjmiesz moje oświadczyny?
O ile nie zwróciłeś bransoletki.
Co teraz?
Zgubiłem ją.
Żartowałem.
Mam ją w domu. Pójdę po nią.
Ciocia Hye-suk.
Mamo…
SŁODKA MIŁOŚĆ
GORZKIE ŻYCIE
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Co jest między tobą i Seung-hyo?
Jesteśmy parą na poważnie.
Odrzuciła cię?
Oszalała?
Tylko nie Seung-hyo.
Twoi rodzice są źli, prawda?
Już nas przyłapali. Mam to gdzieś!
Też tu jesteśmy. Cześć!
Super, Choisseung.
Jesteś jak architekt Hyereung-dongu.
Widziałam, że zamykają lokal. Na drzwiach było ogłoszenie.
Od teraz Hye-suk dla mnie nie istnieje.
Też jestem przeciwko. Nie chcę go za zięcia.
Wyjdziesz za mnie?
Napisy: Jakub Jadowski