MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
Co jest?
Zamontowali nam na osiedlu ruchomy chodnik?
Nogi mi same idą.
Stań prosto, jełopie.
- Prosto! - Rany.
Czemu musisz być taki ciężki?
Ile tteokbokki zjadłeś?
Jadłem dziś smażone.
Mam wysoki cholesterol.
- Ale jak mogłem się nie skusić? - Mięsa nie było.
Czemu musisz iść tą samą drogą?
Hyereung-dong należy tylko do ciebie?
Niestety nie, nie stać mnie.
Z tobą wszystko sprowadza się do pieniędzy.
Ciocia Hye-suk.
Mamo…
Seung-hyo. Seok-ryu.
Co wy tu robicie?
O co chodzi?
Przywidziało mi się?
Przecież wiecznie się kłócicie!
Nagle się o siebie ocieracie!
Co to ma znaczyć?
Chodzi o to, że…
- Spotykamy się. - Co?
Spotykacie… się.
To jakaś stara piosenka?
Uspokój się.
- My… - Co?
To poważny związek.
Przepraszam, że wam nie powiedzieliśmy.
Długo nad tym myśleliśmy.
Musieliśmy być ostrożni.
Wiemy, że jesteście zaskoczeni.
Wiedzieliśmy, że będziecie się martwić.
Ale nasze uczucia są poważne.
Nie podali sobie ręki na pożegnanie, no nie?
Jejku.
Hej…
Wracajmy do domu.
Ciociu, pójdę z tobą i wszystko wyjaśnię.
Nie, Seung-hyo. Wracaj do siebie.
- Chodź, Seok-ryu. - Tylko ja?
Nie możesz.
Pójdę z nią.
Nie masz mi nic do powiedzenia?
Mam, ale najpierw pójdę do Seok-ryu, by…
Chcę usłyszeć to teraz!
Wybacz. Najpierw…
Ty zasrany idioto!
Za kogo ty mnie masz?
Nie wygłupiaj się i chodź tu natychmiast!
Albo cię zatłukę!
Co powiedziała?
Lepiej, żebyś nie wiedziała.
Uwielbiam, jak mówisz po francusku.
Jasne.
- Znów się popisuje. - Proszę cię.
Lepsze to niż udawanie przyjaciółki.
Inaczej nie miałabyś żadnych przyjaciół.
Jesteś taka zimna, że nazywają cię Królową Lodu.
Bez osobistych przytyków!
Mamo, czemu obrażasz ciocię Hye-suk?
Pokłóciłyście się?
Tak. Było ostro.
Seok-ryu, idziesz ze mną.
Cześć, Gyeong-jong.
- Nie możesz. - Seung-hyo!
Co ci odbiło?
Hej!
Jest takie hiszpańskie przysłowie. „Tylko na pustyni wiecznie świeci słońce.
Deszcz i wiatr użyźniają ziemię”.
Wyjdziemy z tego silniejsi.
- Nie! - Rozumiesz, prawda?
Nie puszczę cię samej.
- Rany. - Będziemy razem mimo wszystko.
Nie martw się.
- Nigdy z ciebie nie zrezygnuję. - Dobrze.
- Spokojnie. - Nie.
- Dostaniesz wciry. - Choisseung! Ufasz mi?
- Nie martw się! - Mamo!
Twoja mama jest zła. Na razie wracajmy do domu.
Tato, zaczekaj.
Ciociu, nie bij jej!
Jak możesz ją bić?
Zamknij się!
PODSTAWY KINEMATYKI
- Mamo. - Cicho!
Posłuchaj…
Seok-ryu, co znowu przeskrobałaś?
To moja specjalność.
Kradniesz mi rolę.
Nie wtrącaj się.
- Tłumacz się. - Śmiało.
Co jest między tobą i Seung-hyo?
Jak mówiliśmy.
Jesteśmy parą na poważnie.
Bawi cię to?
- Bawi? - Nie kłam.
Dosypałaś mu czegoś? On z tobą?
Miałeś się nie wtrącać.
Spotykacie się. To wszystko?
Chciał prosić was o błogosławieństwo.
Odradziłam mu to.
Przyjaźnisz się z ciocią Hye-suk.
A ja nie byłam do końca pewna.
Ale teraz jestem pewna.
Bardzo lubię Seung-hyo.
Mówisz poważnie?
To nie jest żaden luźny związek.
Bierzesz pod uwagę ślub?
- Nie. - Co?
Tylko nie Seung-hyo.
Dlaczego nie?
Lubisz Seung-hyo.
Nie możesz. Nie pozwolę na to.
- Wyraziłam się jasno. - Mamo.
Mamo.
Twoja mama pokłóciła się z ciocią Hye-suk.
Skarbie, musisz pić dużo wody. Zwłaszcza kiedy jesteś wściekła.
To był gaslighting.
Co?
Zmanipulowałaś go.
Jeśli nie, dlaczego miałby…
Sama wiesz. Cały czas go tłukłaś.
Ciągałaś za sobą jak szmacianą lalkę.
Miałeś się nie wtrącać.
- Tak? - Już nie będę! Przepraszam!
Moje włosy!
- Wariatka! - Coś ty powiedział?
Najpierw mówisz, że chcesz z nami jadać,
a potem wieczorami gdzieś znikasz.
Byłeś zajęty randkowaniem.
Jemy razem śniadanie.
Tak, to prawda.
Kiedy zaczęliście się spotykać?
Kto to zainicjował?
Na pewno Seok-ryu.
Jesteś idealny, a ona spędzała z tobą czas.
Jak miałaby się nie zakochać?
Byłem nią zainteresowany wcześniej.
- Co? - Lubiłem ją od dzieciństwa.
Kiedy wróciła, polubiłem ją jeszcze bardziej.
Kilkukrotnie mnie odrzuciła.
Ale próbowałem dalej.
Chwileczkę.
Odrzuciła cię?
Na początku, ale teraz…
Chyba sobie żartujesz!
Tak ją lubiłam, a ona oszalała?
Czy coś jest z tobą nie tak?
- No nie? - Dlaczego?
Czego mu brakuje?
- Nie chciała go? - Bez sensu.
Nie mówię tego, bo jesteś moim synem, ale nie zasłużyłeś na to.
Właśnie!
Chodziło mi o to, że…
Tak było na początku, ale teraz się spotykamy.
Przyjęła nawet moje oświadczyny.
Oświadczyłeś się jej?
Było wyjątkowo?
- Co? - Spójrz na niego. Było.
Zrobił to!
Włożyłeś do auta kwiaty i baloniki
i wynająłeś całą restaurację?
Zamontowałaś mi podsłuch?
- Na litość boską. - Co jest?
Usiądź.
Usiądź, proszę.
Nie ma sensu wychowywać syna.
Nic dziwnego, że to przysłowie.
Hej!
Pamiętasz wisiorek, który mi dałeś?
Miałam już taki sam.
Nie wiedziałem. Mogłaś mi powiedzieć.
- Miałam być małostkowa? - Właśnie mu o tym mówisz.
Kupić ci wisiorek? Pójdziemy jutro na zakupy.
Nie! Niczego nie potrzebuję!
Tato, ja…
Nawet nie próbuj mnie przekonywać!
Stoję po stronie twojej mamy!
- Porozmawiaj z nią. - Hej.
Mam pełne ręce roboty. Musisz walczyć sam.
Kochanie, pomasować ci stópki?
Mogę cię o coś zapytać?
- Nie. - W porządku.
Chodzi o Seok-ryu i Seung-hyo.
Czemu jesteś na nie?
Chyba nie chodzi o twoją kłótnię z Hye-suk?
Miałeś nie pytać, więc czemu pytasz?
Wiem, że rodzina jest najważniejsza,
ale kto byłby lepszym zięciem?
Jest przystojny, ma dobrą pracę i jest miły.
- Znamy go od dziecka. - Właśnie.
- Znamy go za długo. - Co?
Hye-suk też o wszystkim wie.
O odwołanych zaręczynach i chorobie.
Nie chcę, żeby moje dziecko było ciężarem.
Nie chcę, żeby była na gorszej pozycji.
I nie chcę, by spotkała ją krzywda!
Jeśli skrzywdziliby Seok-ryu…
Nieważne, kim są. Zapłacą za to.
Przyjaciele czy nie.
O czym myślisz?
Wiesz…
W przeszłości,
kiedy byliśmy zajęci…
Ciekawe, jak czuł się Seung-hyo.
O tego typu rzeczach.
Byliśmy wobec niego okropni.
Gdybym mogła cofnąć czas,
wróciłabym do tamtego dnia,
kiedy miał siedem lat
i stał samotnie za drzwiami,
i przytuliłabym go.
Mimo to…
Seok-ryu zawsze przy nim była,
mieliśmy szczęście.
Kochanie.
Jaki jest wskaźnik przeżycia raka żołądka?
Nieważne.
Zapomnij.
Śpij.
CHOISSEUNG
Abonent jest niedostępny…
Hej!
- Hej… - Rany!
Pomóż mi.
- Chodź. - Prawie zginąłem.
Co ty wyprawiasz?
Czemu wchodzisz przez okno? To niebezpieczne!
No bo…
Tęskniłem za tobą. Co miałem zrobić?
Zrobiłem jak ty.
Ciągle masz rękę w gipsie.
Pokaż.
Teraz na pewno wyzdrowieje.
Twoi rodzice są źli, prawda?
Nie.
Zdenerwowali się tylko.
- A twoi? - Co?
Są zaskoczeni.
Też się zdenerwowali.
- Kłamiesz. - Ty też, słońce.
Ale to całkiem zabawne.
Co takiego zrobiliśmy?
Czego się boimy?
Co powiedziałaś?
„Słońce”?
Tak.
Dopiero chciałaś trzymać wszystko w tajemnicy.
Już nas przyłapali. Mam to gdzieś!
Jeśli moja mama będzie na nie, porzucisz mnie, słońce?
Nigdy w życiu.
Dopiero się do ciebie wspiąłem.
Instynkt każe mi walczyć.
Mam nałożyć opaskę z napisem „Seung-hyo jest mój”?
Nie opaskę.
Lepiej…
nałożymy ci to.
Jest piękna.
Teraz rozumiem, czemu ludzie noszą obrączki.
Dają silne poczucie więzi.
Podoba ci się?
Jest cudowna.
Ale powiedz, czemu nie pierścionek?
Ponieważ…
Nie rozsiewaj o mnie plotek w pracy.
Mogę cię pozwać o zniesławienie.
Niewdzięczny dupek.
Raczej powinieneś mi zapłacić!
Pamiętasz o tym, co mówiliśmy w żartach?
Nie robię tego specjalnie.
Po prostu mój mózg zapisuje
wszystko, co robisz i mówisz.
Nie przestanę.
Będę słuchać tego,
co masz do powiedzenia.
Nie będę marnował
naszego czasu razem.
Będę przy tobie
i przy tym, kim jesteś.
Na zawsze.
Seok-ryu,
wyjdziesz…
za mnie?
Musiałabym być głupia, by odmówić.
ODCINEK 15 MOJE WSPANIAŁE ŻYCIE
OTWARTE DO 13 WRZEŚNIA
Te.
Moja mama dowiedziała się, że się spotykamy.
Długo udawało się wam to ukrywać.
Nasi rodzice nas przyłapali.
Dostaniecie wciry i będziecie mieli spokój.
Czemu nie jesteś zaskoczona?
Bo moja mama wyraziła zgodę.
Co? Jak to?
Na wszystko jest metoda.
Jaka? Powiedz!
Cóż.
Zjedzcie razem jajangmyeon i jjamppong.
Do tego japchae z ryżem.
Co ty wygadujesz?
Liczy się szczerość.
To jedyna odpowiedź.
Mam dolać oliwy do ognia?
Pracujesz ze strażą pożarną.
Dziś mam wolne.
Co robisz?
To nie w twoim stylu.
Widzisz.
Nakładam olejek na włosy.
Jesteś do niczego.
Twoja przyjaciółka cierpi,
a ty się pacykujesz.
Mam dziś randkę.
Cześć, Dan-ho.
Hej, Mo-eum.
Długo czekasz?
Nie, czekałem z przyjemnością.
Nie bądź śmieszny.
- Ślicznie wyglądasz. - Co?
Cześć. Co słychać?
Cześć. W porządku.
Już nie przeszkadzam.
Wracam do domu.
Zaczekaj.
Pan Choi.
- To chyba nie Choi Seung-hyo? - To on.
Mów, mów.
- Choisseung? - Idź sobie.
Rozumiem.
Teraz?
Tak.
Miałam teraz być na kolejce górskiej
lub jeść kurczaka nad rzeką Han.
Co ja tu robię?
Marzyłaś o randkowaniu, co?
Lepiej zadbaj o swojego chłopaka.
Przepraszam.
Słyszymy was.
Co z tego?
Przepraszam.
Za tydzień remontujemy mieszkanie starszej pani.
- Starszej pani? - Tak.
Mieszka w naszej okolicy.
Jest sama.
Pan Choi znalazł czas, by pomóc.
Dobry uczynek.
Nie mogę narzekać.
To poważna sprawa.
Ściany z dykty, trudno je wyciszyć i ocieplić.
Brakuje jej niezbędnych sprzętów.
Jest miejsce, mogliby zbudować jej kuchnię lub łazienkę.
Gdyby właściciele mieli pieniądze,
zbudowaliby więcej takich pokoi.
Więcej pokoi, więcej wynajmujących.
Aż tak? Czemu?
Dla pieniędzy.
Krążą plotki o modernizacji okolicy.
Mama w pracy dostaje dużo telefonów w tej sprawie.
Podoba mi się obecny Hyereung-dong.
- Mnie też. - I mnie.
Mnie również.
Czemu wciąż nie mówicie do siebie po imieniu?
Kiedy trochę wyluzujecie?
- Słucham? - Co?
Fakt.
Mieszkamy w tej samej okolicy.
Jesteśmy w tym samym wieku. Po co te formalności?
Tak nam dobrze.
Tak jest nam wygodniej. Serio.
Odpowiedni dystans to klucz do przyjaźni.
Rozumiem.
Właśnie.
- Co to było? - Są ze sobą blisko.
Ale nie zawsze.
Czemu tak trudno cię ostatnio złapać?
Hye-suk tu nie było?
Ją też trudno namierzyć.
Na chacie nikt się nie odzywa.
Założyłyście nowy chat beze mnie?
Dobrze, że o tym mówisz. Załóż nowy chat grupowy.
Bez Hye-suk. Tylko ty, ja i In-suk.
Co?
- Pokłóciłyście się? - Nie chcę jej więcej widzieć.
To coś poważnego?
Od teraz Hye-suk dla mnie nie istnieje.
Przyjaźnicie się od 40 lat.
Nie musicie się zawsze ze sobą zgadzać, ale jeśli zerwiesz z nią kontakt,
wszystkie te lata pójdą na marne.
Przede mną jeszcze wiele lat życia. Znajdę sobie nowe przyjaciółki.
Przyjaciele są jak buty, starsze lepiej pasują niż nowe.
Przed wami jeszcze wiele lat,
nie zróbcie sobie nawzajem krzywdy.
Zawsze byłaś taka wygadana?
Mam ostatnio dużo na głowie.
Tyle sobie odpuszczam, że prawie osiągnęłam nirwanę.
Co? O co chodzi?
Mo-eum spotyka się z panem Kangiem.
Z panem Kangiem?
Waszym sąsiadem?
- Tatą Yeon-du? - Tak.
I co zrobiłaś?
Chyba na to nie pozwoliłaś?
Lubią się, co miałam zrobić?
Połamać jej nogi i trzymać pod kluczem?
Ogolić głowę i wysłać do świątyni?
Seok-ryu spotyka się z Seung-hyo.
Gorące! Nie, zimne!
Co?
Hej, Hye-suk.
Wybacz. Przyjdę innym razem.
- Idę. - Pójdę już!
Jae-suk, powiedz jej, że idę,
bo muszę, a nie dlatego, że przyszła.
Myśli, że świat kręci się wokół niej.
- Zołza. - Czemu jesteście takie dziecinne?
To ona zawsze zaczyna.
Mi-suk! Rany.
Dokąd idziesz?
Poszła sobie. Miałam do niej sprawę.
Hye-suk! Miło cię widzieć!
- Jak tam? - Okej.
Jaką miałaś do niej sprawę?
Widziałam, że zamykają lokal.
Na drzwiach było ogłoszenie.
Co?
- Naprawdę? - Tak.
O co chodzi?
Yeon-du.
Chcę ci dzisiaj coś powiedzieć.
Posłuchaj…
Ja to zrobię.
Chcę to zrobić.
Yeon-du.
Chcę cię poprosić o zgodę.
O co chodzi?
Czy pozwolisz mi…
żebym była twoją mamą?
Wiem, że nie będę twoją prawdziwą mamą,
ale mogę coś ci obiecać.
Nie będę wciskać ci szpinaku ani marchewki.
I razem wygramy sztafetę na dzień sportu w twoim przedszkolu.
Do tego…
Kiedy będziesz chora,
kiedy będzie ci ciężko,
zawsze przy tobie będę.
Ale jeśli…
nie zechcesz…
Chcę.
Bardzo bym tego chciała.
- Naprawdę? - Tak.
Czekałam na ten dzień.
Nie mówiłam o tym, ale nawet mi się to śniło.
Dobrze spałaś? Śnił ci się kolega z kosmosu?
Nie, coś innego.
Co?
To tajemnica. Powiem ci później.
Śniło mi się, że jestem na księżycu,
a ty i tata wzięliście tam ślub.
Mieliśmy kombinezony i unosiliśmy się nad ziemią.
Co?
Mo-eum,
jesteś moją najlepszą przyjaciółką.
Proszę,
bądź dobrą przyjaciółką dla taty.
Oczywiście.
Tato, płaczesz?
Nie.
Mało spałem.
- Ziewam. - Nie sądzę.
Płaczesz, bo się wzruszyłeś.
Poruszyłyśmy twojego tatę!
Nie płakałem.
- Masz chusteczki? - Chusteczki?
Może gdzieś tu jakieś mają.
DOMOWA KUCHNIA Z MISTRZYNIĄ BAE
Jestem chora, znalazłam twój film, szukając zdrowych przepisów.
To wygląda pysznie.
Niestety nie mam siły gotować.
Chciałabym spróbować twoich dań.
O czym tam myślisz?
Co? O niczym.
Nie możemy rozmawiać.
Umówiliśmy się na godzinę pracy.
Nic do mnie nie mów.
Też ciężko pracuję.
- Nie dam rady. Przesiądę się bliżej. - Nie!
Potem przesiądziesz się jeszcze bliżej.
I będziesz chciał trzymać mnie za rękę.
Nie możesz.
Jesteśmy idealną parą, która dzieli miłość i karierę.
Co mam robić?
Skończyłem już pracę.
Pora na coś innego.
Jeszcze nie!
Mam dużo do zrobienia!
Jeszcze nie skończyłam!
Mam pracę!
Przyszedłem do pracy w sobotę dla honoru i pieniędzy.
I oto co zastaję.
DZIELNICA BIEDY PRZED I PO
- Co to? - Prezent.
Otwórz.
Kochanie, czy ja śnię?
Zasnęłam z otwartymi oczami?
Znów coś nawywijałeś, smarku?
Co tym razem?
- Zabiję cię, smarkaczu! - Co?
Co jest? Narozrabiałeś?
Nie.
Dostałem pensję i zrobiłem rodzicom prezent.
Kłamiesz!
Ostatnie, co od ciebie dostałem,
to papierowy kwiatek, kiedy byleś mały!
Zaczekaj.
Tak, byłem gnojem.
Spójrz. To suplement diety.
Fakt.
Kojarzę to.
Jesteście coraz starsi.
To reguluje poziom cukru we krwi.
Weźcie sobie teraz po jednej sztuce.
Proszę, tato.
To naprawdę takie dobre?
Tak. To dla ciebie, mamo.
To zbyt drogie, by pić.
Ej.
Co to mówi o mnie? Wypiłem wszystko.
Właśnie, mamo. To chore.
Doceń to, że coś dostałaś.
- Dobrze. - Tak?
I korzystaj z kosmetyków, które ci kupiłam.
Dobrze, już piję.
Muszę być zdrowa, żeby was nie kłopotać.
Myślałem, że smarkacz będzie chciał nam to sprzedać.
Dong-jin, w końcu dorosłeś.
Dla ciebie nie ma.
Jeszcze dużo przed tobą.
Znowu mi dokuczasz.
Seok-ryu, Dong-jin.
Nie kłócimy się.
Po prostu przez chwilę zrobiło się ostrzej.
Nie o to mi chodzi.
- Muszę wam coś powiedzieć. - Mogę wypić dwie saszetki?
- Kochanie. - Tak?
Jasne.
Cóż.
Postanowiłem zamknąć knajpkę.
- Co? - Dlaczego?
A jak myślicie? Jestem już w wieku emerytalnym.
FIRE. Nie słyszeliście?
- Co to? - Nie?
Co to takiego?
Tato.
Jeśli chodzi ci o moje pozwolenie,
nie mam nic do gadania. Porozmawiaj z mamą.
Nie tylko o to.
Najpierw porozmawiajmy o tobie.
Dlaczego o mnie?
Martwię się o ciebie.
Na pewno chcesz zamknąć lokal?
Oczywiście.
Wiesz, że ostatnio było ciężko.
A tamte gnojki prawie mnie oszukały.
Czuję prawdziwą ulgę.
Jakbym w środku upalnego lata
dostał kilka kostek lodu.
Prawdziwa ulga.
Jeśli będziesz miał jakieś kłopoty,
koniecznie daj mi znać.
Jakie jest nasze nowe motto?
„Żadnych sekretów”.
Właśnie.
Dobra robota, tato.
Czy w takim razie
teraz będziesz spędzać ze mną więcej czasu?
Jestem zajęta.
Co?
Liczy się tylko Seung-hyo?
Ty mała…
Nie dostaniesz błogosławieństwa.
Czyli ciebie przekonałam.
Co?
Ale co zrobię z mamą?
Będę przeciw do samego końca.
Jesteś zbyt cenna, żebym cię oddał.
To prawda. Mam ładne oczy.
Rany. Zgadzam się.
Co to było?
Masz piękne oczy, a nosek jeszcze ładniejszy.
- Serio? - Pokaż.
Ten mostek. Niczym Mount Everest.
Nie przesadzaj.
- Wyjątkowy. Masz taki sam. - Fakt.
- Zgadza się. - Ale oczy mam po mamie.
O czym ty mówisz?
Gdybym zapuścił włosy, wyglądałbym jak ty.
Dzień dobry.
Cześć.
- Spóźniłem się? - Skąd.
Też tu jesteśmy. Cześć.
Co tu robicie tak wcześnie?
Pracuję w terenie dłużej niż ty.
Będę odpowiadała za bezpieczeństwo.
W takim razie ja zajmę się tapetą.
Nie taką w komputerze. Prawdziwą.
Ja zajmę się jedzeniem.
Co to za praca na pusty żołądek?
- Rety. - Nie potrzebujecie jeszcze kogoś?
- Cześć. - Cześć.
- Hej. - Myeong-u.
Macie dobre intencje,
ale Seung-hyo i tak wszystko zrobi sam.
Więc chcesz mi pomóc?
Zapomniałeś już? To ja przedstawiłem cię wolontariuszom.
Do dzieła! Musimy uwinąć się przed zachodem słońca!
- Tak jest. - Usiądę z tyłu.
- Ja pośrodku. - Rety.
W porządku.
Jejku.
Ściany są pokryte pleśnią.
Musimy je usunąć.
Matko.
Nie ma tu kuchni.
Ona gotuje na tej przenośnej kuchence?
Tu jest zbyt niebezpiecznie. Schody są popękane.
Miejsca jest za mało.
To w ogóle możliwe?
Musimy spróbować.
- Nie da rady. Ściany są zbyt stare. - Serio?
Lepiej zróbmy to tu.
- Tu? - Tak.
Rety.
Świetna robota.
Dan-ho…
Trzymaj.
- Jeszcze trochę. Dobrze? - Tak.
- Lekko w tę stronę. - Dobrze.
Poczekaj.
Kto chce przykleić ze mną tapetę?
Nikt?
Ja!
Wypełnij luki.
- Dobra robota. - Powodzenia.
Dobrze nam idzie.
Gotowe.
Rety.
To naprawdę mój dom?
Zgadza się.
Pan Choi wyremontował pani mieszkanie.
Przyda się to pani.
Zrobiliśmy pani małą kuchnię.
Może pani tu teraz gotować.
Nawet mam okno.
To pierwsza rzecz, na którą zwróciłem uwagę.
Chciałem, żeby miała pani okno.
Kiedy będzie pani wracać z pracy,
najpierw proszę otworzyć okno.
Spojrzeć na niebo i odetchnąć.
Kiedy wracałam po zbieraniu makulatury,
czułam, że się tu duszę.
Nie mogłam cieszyć się życiem i tylko czekałam na śmierć.
Jak w pułapce.
Ale teraz naprawdę mogę żyć.
Proszę pani.
Proszę spojrzeć z przodu,
naprawiliśmy pani schody i zamontowaliśmy poręcze.
To był pomysł pana Yoona.
Cóż.
Było niebezpiecznie. Proszę uważać.
- Dziękuję. - Drobiazg.
- Naprawdę. - To nic takiego.
Hej, Jae-suk.
Zastanawiałam się, co robisz.
A jak myślisz? Zmywałam po kolacji.
Jeśli masz czas, może wpadniesz do mojego biura?
- Teraz? - Tak.
Dostałam w prezencie butelkę wina.
Ponoć jest bardzo dobre.
W porządku.
Skoro pijemy drogie wino, pomalowałam usta na kolor…
- Co ty tu robisz? - Jae-suk mnie zaprosiła.
Ciebie też?
- Co jest grane? - Co?
Co jest?
Ktoś zamknął drzwi?
Jesteśmy w środku.
Flądry! Słuchajcie!
Jae-suk, co to ma być?
- Jesteśmy siostrami Suk… - Nie, Lawendą!
Tak.
Wcześniej byłyśmy znane jako siostry Suk.
Poznałyśmy się, mając po 17 lat i przez 40 kolejnych
byłyśmy nierozłączne.
Nagle postanowiłyście zerwać kontakt
i pójść każda w swoją stronę,
a my mamy udawać, że nic się nie stało?
Właśnie! Przyjaciółki tak nie robią!
To dla was szansa, by się pogodzić.
Nie chciałam, żebyście się upiły,
więc w lodówce jest sok, a nie wino.
Otwórz drzwi. Natychmiast!
Oszalałaś?
Uwięziłaś nas!
Wypuszczę was za godzinę, do tego czasu bądźcie grzeczne.
Czekajcie! Toaleta!
A jak nam się zachce?
Spokojnie.
Spójrz tam.
Pod stołem jest nocnik.
Rety, ona mówi prawdę. Zołza!
- Hej. - Miłej zabawy.
- Idziemy! - Otwieraj!
Za kogo ty nas masz? Mamy sikać do nocnika?
- Ej! Te małe… - No nie!
Nie do wiary.
Przysięgam.
- Rany. - Żenada!
Przepraszam za tamto.
Palnęłam to bezmyślnie.
Powiedziałaś, co myślisz.
Nie hamowałaś się.
Nie słyszysz, że cię przepraszam?
- Kto cię prosił? - Moje serce.
To znaczy…
Seung-hyo i Seok-ryu nie mogą nas takimi widzieć.
Zachowujemy się niedojrzale.
Chce mi się pić.
- Chcesz soku? - Nie.
A jak zechce mi się siku?
Masz nocnik.
Mogę jednak się napić?
Brałaś to pod uwagę?
To, że Seok-ryu i Seung-hyo
będą kiedyś razem?
Nie wyobrażałam sobie tego nawet.
Byłam zaskoczona.
Co cię tak zaskoczyło?
Nie spodziewałam się tego.
Co więc zrobimy w tej sprawie?
A co mamy robić?
Z tego, co wiem,
spotykają się od niedawna.
- Seung-hyo tak powiedział? - Nie.
Nie o to chodzi.
Poczekajmy i uszanujmy ich decyzję.
Co?
Chyba nie chcesz, żeby byli parą.
Chodzi mi o to,
żeby z niczym się nie spieszyć.
- Seok-ryu dużo przeszła. - Co takiego?
Zerwane zaręczyny?
Raka?
Hej.
Próbujesz znaleźć w niej winę.
Też jestem przeciwko.
Nie chcę go za zięcia.
Ej, Mi-suk!
Za kogo ty mnie bierzesz?
Poza tym, co z moim synem jest nie tak?
Z nim nic. Z tobą wiele!
Miałabyś być teściową?
Musiałabym zwariować, by zrobić to mojej córce.
Skończyłaś?
Nie, to nie koniec!
Jeśli w tym wieku się nie opamiętasz,
Seung-hyo umrze jako stary kawaler.
Ej!
NIERUCHOMOŚCI HYEREUNG
Powinny już się pogodzić.
Zobaczmy.
Jeśli jeszcze odezwę się do ciebie choć raz,
zmienię nazwisko.
Zamiast Na Mi-suk, będę Ga Mi-suk.
Zmieniaj sobie.
Może nazwij się Da Mi-suk.
A jeśli ja się do ciebie odezwę,
to szczekając.
Zostanę psem.
Plan nie wypalił.
Chodź.
Zołzy.
Rany!
DOMOWA KUCHNIA Z MISTRZYNIĄ BAE
SMAŻONE POMIDORY Z GALARETKĄ Z ŻOŁĘDZI
Ma coraz więcej widzów.
Jestem chora, znalazłam twój film, szukając zdrowych przepisów.
To wygląda pysznie.
Niestety nie mam siły gotować.
Chciałabym spróbować twoich dań.
Seung-hyo, chodź!
Profesor Kim Chi-hun nas polecił?
Powiedział, że jest pan najlepszym architektem,
i bardzo pana chwalił.
Korki po drodze z Gangnam były straszne.
Skąd pomysł na biuro pod miastem?
Tu dorastałem.
Kiedy szukałem miejsca, pojawiła się tu dobra lokalizacja.
Cóż.
Krążą plotki o modernizacji Hyereung-dongu.
Wiecie coś o tym?
Słucham?
Dziś na topie jest szukanie modnych miejsc w starych dzielnicach.
Myślałem, że może coś wiecie.
Też o tym słyszałem, ale to tylko plotka.
Nic się nie dzieje.
Nie chodziło nam o to.
Szkoda.
Miałem nadzieję,
że macie głowę do interesów.
Nie spodziewałem się, że po prostu wam się tu podoba.
Mam zamiar postawić tu budynek.
Potrzebuję kogoś, dzięki komu moja inwestycja się zwróci.
Ale takie oderwanie od rzeczywistości jest problematyczne.
Strefa handlowa jest malutka.
Widziałem też dzielnicę biedoty.
Wyglądała paskudnie.
Powinien pan poszukać innej firmy.
- Hej. - Doprawdy?
Miał pan rację.
Nie mamy tego, czego pan potrzebuje.
Byłem dość bezpośredni.
Ale powiedzcie,
chcecie zrezygnować z listu polecającego?
- Tak. - Tak.
Rezygnacja z projektu
nie wpłynie na nas tak bardzo.
- Prawda? - Słucham?
Pracujemy z tymi, którzy podzielają nasze zdanie,
i unikamy pozostałych.
Prawda?
- Czy to w porządku? - Ale co?
W końcu to nowy budynek. Nie żałujesz, że z niego zrezygnowaliśmy?
Pierwszy zrezygnowałeś.
Nie powiedziałbym.
Jak mogłeś tak to załatwić?
Ja zawsze taki byłem, ale ty…
Co?
Wiecznie myślę, jak zarobić?
Jestem jakimś kapitaluchem z kalkulatorem w dłoni?
Tak.
Jesteś pragmatykiem.
Co poradzę?
Jestem coraz większym romantykiem.
O czym ty mówisz?
Po ośrodku dla emerytów
i ostatnim remoncie zacząłem się zastanawiać.
Jak to ująć w słowa?
Praca nas czymś efekciarskim i ekstrawaganckim
nie sprawia, że czuję się dobrze na sercu.
Tak.
- Mam tak samo. - Właśnie.
Czasem myślę, że właśnie dlatego jestem architektem.
Ty gnojku.
Dlatego chciałeś wybudować tu biuro?
Chciałeś mnie zmienić, prawda?
Powiedzmy, że patrzyłem szerzej.
Ale moje córeczki muszą iść do anglojęzycznej szkoły.
Chciałem zamieszkać w Gangnam.
- Seok-ryu nauczy je angielskiego. - Tak?
- A ja wybuduję ci dom. - Co?
Obiecałeś. Umowa ustna też się liczy.
Możesz spisać umowę.
- Podpiszę ją. - Właśnie.
Byłem w urzędzie, żeby złożyć kilka dokumentów.
Znalazłem coś takiego.
„Architekt z sąsiedztwa”. Co to?
Program w urzędzie dzielnicowym.
Darmowego konsultacje dla mieszkańców.
Pomagają też poprawić ludziom warunki życia.
Tak jak ty ostatnio?
Tak.
Sklepy są zamykane, a stare uliczki porzucane.
Oni dbają o zachowanie kultury.
Rety.
Zostałbyś opiekunem Hyereung-dongu.
Najpierw muszą mnie wybrać.
Oczywiście, że cię wybiorą. Masz wątpliwości?
Niedługo zacznie się remont basenu i sali gimnastycznej.
Super, Choisseung.
Jesteś jak architekt Hyereung-dongu.
Wszyscy nazywają mnie architektem,
ale jestem licencjonowanym architektem.
Różnica polega na tym, że…
Też muszę ciężej pracować.
Co?
Kiedy widzę, co robisz,
mam ochotę zrobić to samo.
Na razie mogę tylko kręcić filmiki,
ale chciałabym w końcu gotować dla innych.
Dzielić się szczęściem na talerzu.
Nie sądziłem, że będzie tak niezręcznie.
Chciałeś porozmawiać o Seok-ryu i Seung-hyo?
Raczej o naszych żonach.
No tak.
Prowadzą między sobą wojnę.
Niedługo zaczną spadać głowice atomowe.
Czy jako strona neutralna, nie powinniśmy ich powstrzymać?
Masz rację.
W takim razie…
W tego typu sytuacjach
bycie trzeźwym nie pomaga,
musimy zadbać o luźniejszą atmosferę.
Niezależnie od tego, gdzie jesteśmy,
bez tego nie ma rozmowy.
Mówi się, że kiedy pijesz, mówisz prawdę.
Właśnie!
No to cyk!
Dziś pijemy soju zamiast kaoliang.
Nie możemy zawsze pić drogich alkoholi! Zaraz zamykam lokal!
Zamykam lokal, a ty chcesz pić…
W takim razie sam coś przynieś.
- Słyszałyście? - Co?
Korzonek się zamyka.
Kiepsko im szło. Nikt tam nie chodził.
Wiem.
Nawet muchy nie tykały tego jedzenia.
Ja nie mogę!
Córka bezrobotna, mąż bez lokalu.
- Rany. - Ojej.
- Ta to dopiero ma pecha. - To prawda.
- Rety. - Masz mi coś do powiedzenia?
Mi-suk!
Ostatnio zakopałam kimchi.
Dziś pora na ciebie!
Mnie możesz obgadywać.
Ale moją córkę i męża?
Nie będziesz obrażać mojej rodziny!
- Rety! - Zaczekaj!
Rusz się! Szlag!
- I co zrobisz? - Rany!
Ej!
Co ty wyprawiasz?
- Nic ci nie jest? - Hej.
- Oszalałaś? - Jejku.
- Ej! - Co się wtrącasz?
- Ej! - Matko!
- Ty mała… Jak śmiesz? - Nic mi nie jest.
Nie żyjesz!
Łapy precz!
- Co z tobą? - Przestań!
- Co? - Ej, ty!
- Puszczaj! - Won!
Porąbało was?
Ona tylko uczyć się potrafi!
Od razu lepiej!
- Ej! - Co jest?
- Zostaw! - Ej!
Ej!
KOMISARIAT HYEREUNG
To one…
- Hye-suk! - Mi-suk!
Mi-suk, kto ci to zrobił?
- O co chodzi? - Czemu jesteście tu we dwóch?
Cuchną alkoholem.
Znowu razem piliście?
Nie.
- Akurat. Gdzie byłeś? - Mamo!
- Ciociu Hye-suk! - Hej!
- Nic wam nie jest? - Przychodzą dwójkami.
Też byliście razem?
- Co? - Wstydźcie się wszyscy.
Kto to mówi?
To nie one, prawda?
Dzień dobry. Co tu robicie?
- Chwila… - To krew?
Nic wam nie jest?
Ugoda? To one zaczęły.
Potraktuj to jako zapłatę za ich leczenie.
To one były poobijane.
Dwa tygodnie zajmie im dojście do siebie.
Skarbie, poszukaj prawnika. Pozwiemy je o zniesławienie.
Przynajmniej coś się działo.
Pamiętasz?
Kiedyś jedna dziewczyna próbowała mnie okraść.
- Przyszłaś. - Tak!
- Uratowałaś mnie. - Zgadza się!
Chwyciłam plecak, pudełko śniadaniowe
i wzięłam solidny zamach.
To samo dzisiaj.
- Byłaś jak ja. - Pamiętałam.
Zdzieliłaś tę najstraszniejszą szczypiorkiem.
- Spuchło jej oko. - A jak!
- Powiedziała, że nas zabije. - Mamo, ciociu.
Pogodziłyście się?
Co?
Tak.
- Mam coś na czole? - Tak.
Co?
O co chodzi z tym koszykiem?
Nigdy nie nosiłaś zakupów.
Mam teraz dużo czasu.
Chcę więcej gotować.
Tylko zmarnujesz składniki.
Więc mnie naucz.
Kupiłam orlicę,
ale nie umiem jej przygotować.
Jest mnóstwo dobrych książek. Dlaczego ja?
Twoja kuchnia smakuje najlepiej.
Gotowania na wyczucie nie da się nauczyć.
Przyrządzę orlicę i ci dam.
Przysięgam…
Nie sądziłam, że po tamtej kłótni jeszcze ją zjem.
Rany.
Co za ulga.
Myślałaś tylko o orlicy?
Oczywiście. To dla mnie bardzo ważne danie.
Zawsze mi ją robiłaś, kiedy przyjeżdżałam do Korei
i kiedy wyjeżdżałam.
Zawsze pakowałaś mi orlicę i mnóstwo lodu.
Kiedy to było?
Kiedy otwierałam pojemnik,
czułam zapach przyjaźni.
Jak mogłabym zapomnieć?
Dlaczego sprawiasz…
że czuję się o wiele gorsza?
Będę szczera. Czułam się gorsza.
Mówisz po angielsku i francusku.
Pracowałaś za granicą i rozmawiałaś z miejscowymi.
A ja dostawałam pieniądze za opiekę nad Seung-hyo.
Miło byłoby opiekować się nim za darmo.
Zwariowałaś?
To bezcenna praca.
Dzięki tobie Seung-hyo wyrósł na ludzi.
Wychowywanie dzieci
to niesamowity wyczyn.
Nie każdy to potrafi.
Pomogłaś i mnie.
Kiedy na początku szkoły jadałam sama,
podeszłaś i powiedziałaś:
„Nazywasz się Seo Hye-suk.
Brakuje nam jednej siostry Suk. Dołączysz do nas?”.
Jeśli będziesz teściową Seung-hyo, chcę być z tobą na ty.
- Hye-suk. - Właśnie, mów mi po imieniu.
Też będę ci mówić po imieniu.
Możesz na to liczyć.
Nawet jeśli się pobiorą, nasza przyjaźń jest najważniejsza.
Dałaś im swoje błogosławieństwo?
Rety.
Nigdy nie byłam przeciwko.
Akurat! Wyglądałaś na niezadowoloną.
Bądź szczera. Boli cię, że Seok-ryu była chora.
Oczywiście, że tak!
Jak mogłabym się o nią nie martwić?
To twoja ukochana córka.
Twoje oczko w głowie.
Córka mojej najlepszej przyjaciółki.
Wiesz, jak ją kocham.
Jak mogłabym się nią nie przejmować?
Rany.
Nie wiedziałam, że tak czujesz.
Bałam się, że będzie załamana, jeśli jej odmówisz.
Była chora i samotna za granicą, musiałam ją potem chronić.
Mi-suk.
Będziemy ją chronić razem.
Tak jak ty wychowałaś Seung-hyo,
ja będę kochać i opiekować się Seok-ryu.
Dzięki.
Jestem ci wdzięczna.
Ja bardziej.
- Nie, ja. - Zaraza.
Przepraszam, że cię uderzyłam.
Bolało.
Głupia małpa.
- Jejku. - Co oni tam robią?
Wiemy, że tam jesteście.
Chodźcie.
Mówię poważnie.
- Długo tam byliście? - Rety, Seok-ryu.
Od dziecka byłaś mądra i odpowiedzialna.
Może to przeznaczenie.
Zaopiekuj się Seung-hyo.
Dobrze.
- Seung-hyo. - Jejku.
Jesteś dla mnie jak syn.
Oczywiście.
Jeśli Seok-ryu będzie cię dręczyć,
możesz mi powiedzieć.
- Ukarzę ją. - Ty też możesz mówić.
- Dobrze. - Mów o wszystkim.
Ponoć z wiekiem mężczyźni mają więcej estrogenu
i częściej płaczą.
To prawda, Gyeong-jong?
Dokładnie rzecz biorąc, mają mniej testosteronu.
A wraz z tym zwiększa się poziom estrogenu.
Nie mogę na nich patrzeć.
Co z tymi facetami nie tak?
O co chodzi?
Ostatnio ciągle się spotykają i piją.
- Dziwaki. - Usiądźmy.
Kochanie, opamiętaj się. Nie płacz.
Biedny tata.
Gdzie dzieciaki?
Chyba jeszcze śpią.
Rozumiem.
- No to idę. - Dobrze.
Jak się czujesz, idąc do pracy ostatni raz?
Tak samo.
Zamknij wcześnie i wracaj do domu.
Napijemy się soju.
Dobrze.
Pa.
AMBULANS
Dobra robota.
Szef cię szukał.
- Mnie? - Tak.
Gratuluję.
Czego?
Rety.
Jak chcesz tam sobie poradzić, jeśli nie umiesz się domyślić?
- Słucham? - Pani Jung.
Dostałaś posadę oficer bezpieczeństwa w stacji badawczej na biegunie.
Ja? Naprawdę?
Właśnie dostałem list.
Jako pierwsza kobieta.
Za dwa tygodnie zaczyna się trening.
- Wszelkie szkolenia. - Tak jest.
Wyjeżdżasz na początku przyszłego miesiąca.
Co? Tak szybko?
Tak, przygotuj się.
A teraz pora na brawa.
Dziękuję.
Nawet w ostatni dzień nikogo nie ma.
Rany!
- Otwarte? - Oczywiście.
Proszę usiąść gdziekolwiek.
Proszę.
Nie zamawiałam tego.
Słucham?
To na koszt firmy.
Smacznego.
Kiedyś też dał mi pan ciastko rybne.
Co takiego?
Mieszkałam tu dziesięć lat temu.
Naprawdę?
Przyszłam na tteokbokki po zawalonym egzaminie.
Dał mi pan ciastka rybne i kazał się rozchmurzyć.
Naprawdę?
Byłam u przyjaciółki i wpadłam.
Nic się nie zmieniło.
- Jeszcze jedno. - Nie, dziękuję.
- Może jeszcze sundae? - Nie, dzięki.
Ja stawiam.
Dziś mój ostatni dzień w pracy.
OTWARTE DO 13 WRZEŚNIA
Rozumiem.
Dobrze, że przyszłam.
Dziękuję za posiłek.
- Kochanie. - Jesteśmy.
Co tu robicie?
A jak myślisz? Przyszliśmy na twoje tteokbokki.
Nie my jedni.
Wszyscy tu jesteście? Przyszliśmy na coś dobrego.
Co ci najbardziej smakowało?
Papryczki w panierce. Masz je jeszcze?
Co się dzieje? Rety.
- Czołem! - Lokal jest za mały.
- Gdzie usiądziecie? - Też jesteśmy!
- Jejku. - Usiądźcie.
Yeon-du, nigdy nie jadłaś tteokbokki, prawda?
Nie!
Masz szczęście.
Pierwsze tteokbokki w swoim życiu zjesz w Korzonku!
Nie zapomnijcie potem odstawić stolików.
- W porządku! - Jasne!
Mamo, przestań!
Ja to zrobię. Po coś mam te mięśnie.
Proszę bardzo!
Ma to po mnie.
Co się dzieje?
Przyszliśmy ostatni?
- Prosto z pracy. - Dzień dobry.
A pan to kto?
Miło pana poznać. Kang Dan-ho z Dziennika Chungwoo.
Co tu robi dziennikarz?
Cóż.
To mój chłopak.
- Fuj. - Rety.
Kto by się spodziewał, że się zakocha?
Jest taka urocza.
- Miło, że jesteście. - Drobiazg.
Piszę artykuł o emerytach.
Będę mógł z panem porozmawiać?
Ze mną?
Ojej.
To mój pierwszy raz.
- Zdrówko! - Zdrówko!
Po pierwsze…
Przechodzi pan na emeryturę, jakie to uczucie?
Cóż.
Nie wiem.
Kroję warzywa i gotuję bulion.
Potem maczam w sosie ciastka ryżowe. I tak każdego dnia.
Kiedy się przyzwyczaję do wolnego czasu,
może wtedy to do mnie dotrze.
Na pewno.
A czego żałuje pan najbardziej?
I czego nie może pan się doczekać?
Czego żałuję?
Żeby nie skłamać…
Chyba niczego nie żałuję.
Rety.
Wiele rzeczy mi się nie udało.
Ale takie jest życie.
Fakt.
Powiem panu,
że miłych wspomnień mam więcej.
Rety.
„To było pyszne”.
Uwielbiałem to słyszeć.
A czego nie mogę się doczekać?
Czasu z rodziną.
Wiecznie byłem zajęty. To była moja wymówka.
Teraz, w końcu,
czuję,
że mogę wrócić
do mojej rodziny.
Co chciałby pan sobie powiedzieć po całej tej ciężkiej pracy?
Na przykład…
„Dobra robota.
Ciężko pracowałeś,
Bae Geun-sik”.
KORZONEK
Rety!
Hej.
Co tu robicie?
Myślałeś, że cię zostawimy?
Chcieliśmy pomóc ci sprzątać.
Potrzebowałem trochę czasu dla siebie.
Mamo.
Uszanuj jego prawo do samotności.
Pożegnałeś się z ukochaną knajpką?
Tak, to było piękne pożegnanie.
Więc chodźmy do domu.
W drogę!
Idziemy!
Teraz naprawdę jesteś bezrobotny.
- Tak. - Plany na jutro?
Jutro?
Synu, chodźmy na bilard.
Muszę uczyć się na egzamin.
Smarkacz. Jeden dzień nic nie zmieni.
Ej!
Chłopak chce się uczyć. Nie wtrącaj się!
Dawno się nie uczył.
Widziałaś, Seok-ryu?
Mama już patrzy na mnie wilkiem.
Nieważne. Pograjmy jutro w badmintona.
- Nie chcę z tobą grać. - Rozumiem.
Grasz, póki nie wygrasz!
- Właśnie! - Nieprawda.
Tato, nie. Raz grałem z nią w planszówkę przez siedem godzin.
Bo ciągle kupowałeś najlepsze pola!
Jest późno i jestem wykończona.
A ty nie bądź niemiły dla siostry!
- Właśnie, gnojku! - Co zrobiłem?
- Co? - Gnojku ty!
- Co? - Ty też!
- Bądź milsza dla brata. - Właśnie.
- Nie nazywaj go gnojkiem. - Właśnie.
- Jest też moim dzieckiem. - Ale…
W porządku. Te, lebiodo!
Seok-ryu.
Choisseung!
Co tu robisz sama?
Czekałam na ciebie.
Byłaś z rodziną, więc nie dzwoniłem.
Co u taty? Wszystko w porządku?
Zabrał soju i poszedł z mamą na dach.
Miło.
Bycie z kimś w dzień taki jak ten…
Mam coś dla ciebie.
Co takiego?
Sanjeok.
Chciałam dać ci wcześniej, ale nie mogłam.
Nie wierzę, że go wtedy nie zjadłem.
Sam sobie zaszkodziłem.
- Mogę? - Proszę.
Pycha.
Oczywiście.
Osobno przygotowałam cebulę, liście dzwonka, marchew i wołowinę.
Nadziałam wszystko na szpikulce i otoczyłam w jajku.
To dużo pracy.
Tak brzmi.
Pachniało olejem.
Czułam, że jestem z nim jednością.
Napracowałaś się.
To prawda.
Ale wciąż,
mimo wszystko,
zawsze będę ci to robić.
O ile nie powiesz, że masz dość,
zawsze będę robić ci sanjeok.
Jestem szczęściarzem.
To moje oświadczyny.
Oświadczyłeś mi się aż dwa razy.
Chciałam to wyrównać.
Czy to znaczy,
że już zawsze będę jadł tęczę?
Tak, wszystkie kolory.
Jaki kolor zechcesz i ile zechcesz.
To najbardziej urocze oświadczyny na świecie.
Czyli się zgadzasz?
Oczywiście.
Dziękuję.
Za co?
Za wszystko.
Za wtedy i za teraz.
Za wszystko.
MOJE WSPANIAŁE ŻYCIE
BĄDŹ PRZY MNIE
MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
- Moje oczy! - Nic nie robimy.
Mamy błogosławieństwo.
Nie ma czasu do stracenia, jeśli chcemy nadrobić 30 lat.
Chodźmy na randkę. Nie martw się.
Ze mną będziesz bezpieczny.
Dlaczego jej już nie będzie?
Wysyłają ją na biegun południowy.
Seung-hyo.
Pomóż mi, Myeong-u. Też chcę się ożenić.
Obie będziecie teściowymi?
Zorganizujmy ślub na wiosnę.
Trzeba kuć żelazo, póki gorące. Zróbmy to przed końcem roku.
Napisy: Jakub Jadowski