(รักอยู่ประตูถัดไป)
โห ดูสิ
ที่รัก แถวบ้านเรามีทางเลื่อนให้เดินด้วยเหรอ
ขาผมก้าวไปเองเลย
ตาบื้อเอ๊ย ยืดตัวให้มันตรงๆ
- ครับผม - ปัดโธ่
ทำไมตัวหนักขนาดนี้เนี่ย หา
กินต๊อกบกกีไปกี่จานกัน
ผมกินของทอดไปด้วยนะ
ผมคอเลสเตอรอลสูงก็จริง
- แต่จะอดใจไม่กินของอร่อยๆ ได้ไง - ผักทั้งนั้นแหละ
ทำไมเธอต้องเดินมาทางนี้ด้วยยะ
โทษที เธอเป็นเจ้าของย่านฮเยรึงทั้งย่านเหรอ
ได้ก็ดีสิ แต่ฉันไม่มีเงินพอ
แหม เอะอะก็ไม่พ้นเรื่องเงิน
คุณน้า
แม่…
ซึงฮโย ซอกรยู
มาทำอะไรอยู่ตรงนี้
นี่มันอะไรกัน
ฉันเข้าใจผิดใช่ไหม
เด็กบ้าสองคนนี้ชอบตีกันตลอดแท้ๆ
แล้วมานั่งอิงแอบแนบชิดกันซะงั้น
แบบนี้หมายความว่าไงวะ
เรื่องก็คือว่า…
- เราคบกันอยู่ครับ - อะไรนะ
พวกแก… คบกันอยู่
พูดถึงเพลงโบราณหรืออะไรเนี่ย
เดี๋ยวก่อนนะ
- เรา… - อะไร
เราคบหาเป็นแฟนกันจริงจัง
ใช่ค่ะ ขอโทษที่ไม่ได้บอกทุกคนก่อนนะคะ
เราคิดทบทวนอยู่นานก่อนจะคบกัน
ก็เลยต้องค่อยเป็นค่อยไป
เรารู้ครับว่าทุกคนตกใจมาก
เรารู้ว่าทุกคนจะกังวลด้วย แต่ว่า…
ความรู้สึกที่เรามีให้กันไม่ได้ตื้นเขินหรือแค่ผิวเผิน
งั้นจะบอกว่าสองคนนี้ ไม่ได้จับมือทักทายกันเฉยๆ เหรอ
คุณพระช่วย
นี่…
กลับบ้านกันเถอะ
ได้ครับน้า เดี๋ยวผมไปด้วย แล้วอธิบายทุกอย่างเองนะ
ไม่ต้อง ซึงฮโย เธอน่ะกลับบ้านไป
- ซอกรยู ไปกัน - แค่หนูเหรอ
ไม่ได้นะครับ
น้าพาเธอไปคนเดียวไม่ได้ ผมไปด้วย
ลูกไม่ต้องคุยกับแม่เหมือนกันเหรอ
ครับ แต่ผมจะไปบ้านซอกรยูก่อน…
แต่แม่อยากคุยเดี๋ยวนี้
ขอโทษครับ แต่ก่อนอื่น…
ไอ้ลูกโง่งี่เง่าไม่เอาไหน
ไม่คิดจะเห็นหัวแม่สักนิดเลยหรือไง
เลิกเหลวไหลแล้วตามมาเดี๋ยวนี้เลยนะยะ
ไม่งั้นแม่จะฆ่าแกเองนี่แหละ
น้าพูดไร ฟังไม่ออก
อย่ารู้ดีกว่า
คุณพูดฝรั่งเศสได้ไพเราะเสนาะหูทุกทีเลยจ้ะ
ค่ะ ก็จริง
- อวดดีอีกจนได้สินะ - เดี๋ยวนะ
แหม ยังดีกว่าให้เสแสร้ง แกล้งเป็นเพื่อนกันมาตลอดแบบเธอนั่นแหละ
เธอคงไม่มีเพื่อนหรอกถ้าฉันไม่ทำแบบนั้น
เธอมันคนเย็นชาจนได้ฉายาว่าเจ้าหญิงน้ำแข็ง
พูดจาว่าร้ายกันชัดๆ
แม่ ทำไมพูดกับคุณน้าแบบนั้นล่ะ
แม่กับน้าทะเลาะกันเหรอ
เออสิ รุนแรงเลยด้วย
แบซอกรยู ไปกับฉัน
ไปก่อนนะครับ
- ไม่ได้นะ - ซึงฮโย
ลูกเป็นบ้าอะไรน่ะ
เฮ้ย
ชเวซึง มีสุภาษิตสเปนอยู่นะ "แดดส่องตลอดทำให้เกิดทะเลทราย
แต่ลมกับฝนทำให้แผ่นดินอุดมสมบูรณ์"
เราจะผ่านพ้นอุปสรรคนี้ไปได้ จนแข็งแกร่งยิ่งกว่าเดิม
- ไม่ได้หรอก - นายเข้าใจใช่ไหม
ฉันปล่อยเธอไปคนเดียวไม่ได้
- ตายแล้ว - ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องอยู่ด้วยกันสิ
อย่าห่วงเลยนะ
- ฉันจะไม่ปล่อยนายไปอีกแล้ว - หยุดเลย พอซะที
- ไม่ต้องกลัว - ไม่นะ
- อย่างแกมันต้องโดนตีให้เข็ด - ชเวซึง เชื่อใจฉันนะ
- ไม่ต้องกลัว - แม่ก็
แม่อารมณ์เสียอยู่ กลับบ้านกันก่อนเถอะนะ
พ่อครับ เดี๋ยวสิ
น้าห้ามตีซอกรยูนะ
น้าตีเธอลงได้ยังไง
เงียบไปเลยย่ะ
(ทำความเข้าใจการเคลื่อนไหว)
- แม่ - หุบปาก
ไม่นะ เดี๋ยวสิ ฟังหนูก่อน…
แบซอกรยู คราวนี้ทำอะไรมาอีกล่ะ
การก่อเรื่องนี่งานถนัดของผมต่างหาก
พี่แย่งซีนผมอยู่เรื่อยเลย
ไม่ต้องมาเจ๋อ
- อธิบายตัวเองมาซิ - เอาเลย
มีเรื่องอะไรระหว่างแกกับซึงฮโย
ก็อย่างที่บอกไปแล้วไง
เราคบกันอยู่ และจริงจังด้วย
ขำทำซากอะไร
- ตลกนักเหรอ - เลิกโม้ซะทีน่า
พี่วางยาพี่ซึงฮโยเหรอ เขาจะหน้ามืดมาคบกับพี่ได้ไง
บอกว่าอย่าเจ๋อ
พวกแกคบกันอยู่ อย่างนั้นใช่ไหม
ชเวซึงอยากขออนุญาตก่อน
แต่หนูห้ามเขาไว้
แม่กับคุณน้าเป็นเพื่อนกัน
และที่จริงตอนนั้นหนูก็ยังไม่มั่นใจ
แต่ตอนนี้หนูบอกได้แน่นอนแล้ว
หนูชอบซึงฮโยมากจริงๆ
เฮ้ย เอาจริงดิ
หนูไม่ได้แค่คบกันเล่นๆ
แปลว่าแกคิดจะแต่งงานด้วยเหรอ
- ไม่ได้ - หา
ไม่ว่ายังไงก็จะเป็นซึงฮโยไม่ได้
ทำไมไม่ได้ล่ะ
แม่ก็ชอบซึงฮโยนี่นา
ยังไงก็ไม่ได้ ฉันไม่มีวันอนุญาต
- นี่คือคำขาดของฉัน - แม่คะ
แม่
แม่เขาทะเลาะกับฮเยซุกมาน่ะ
ที่รัก ดื่มน้ำเยอะๆ ด้วยนะ คุณต้องดื่มน้ำเวลาโกรธ
แก๊สไลท์แน่ๆ
ว่าไงนะ
เขาถูกพี่ล้างสมองแหงๆ
ถ้าไม่ใช่ จะเป็นไปได้ไงที่เขา…
ไม่เอาน่า พี่เคยซ้อมเขาน่วมอยู่เสมอ
แถมยังชอบลากเขาไปไหนมาไหนตามใจชอบ
บอกแล้วใช่ไหมว่าอย่าเจ๋อ
- ใช่ไหม - ไม่เจ๋อแล้วจ้า ขอโทษจ้า
โธ่เว้ย ผมเสียทรงหมด
- ดุกว่าหมาอีกโว้ย - แกว่าอะไร
ทั้งที่เคยบอกว่าอยากกินข้าวร่วมโต๊ะกับเราแท้ๆ
แม่ก็สงสัยอยู่ว่าลูกหายไปไหนทุกคืน
คงมัวแต่ไปเดทอยู่สินะ
แต่เรายังกินมื้อเช้าด้วยกันอยู่
ครับ ผมก็ให้เวลาพ่อแม่นะ
ลูกกับซอกรยูเริ่มคบกันเมื่อไหร่ยังไง
ใครเป็นคนเริ่มก่อน
แม่ว่าซอกรยูต้องบอกชอบลูกก่อนแน่ๆ
ลูกน่ะเพียบพร้อมทุกอย่าง แล้วลูกก็อยู่เคียงข้างเธอ
เธอจะไม่มีใจให้ลูกได้ไงล่ะ ให้ตายสิ
ผมชอบเธอก่อน
- อะไรนะ - ผมชอบเธอมาตั้งแต่สมัยเราเด็กๆ
พอเรามาเจอกันอีกครั้ง ผมยิ่งเริ่มมีใจให้เธอมากขึ้น
ที่จริงซอกรยูปฏิเสธผมอยู่หลายครั้งเลยด้วย
แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้
เดี๋ยวนะ เดี๋ยวก่อน
เธอปฏิเสธลูกเหรอ
คือ… ตอนแรกน่ะ แต่ตอนนี้…
เหลวไหลชัดๆ
โธ่เอ๊ย แม่เคยเอ็นดูเธอจริงๆ นะ แต่เธอบ้าไปแล้วหรือไง
ทำไมล่ะ ลูกแม่ไม่ดีตรงไหน
- นั่นสิ - ทำไมล่ะ
ลูกเราเป็นไอ้เด๋อที่ไหนรึก็เปล่า
- เธอจะปฏิเสธเขาทำไม - ตลกสิ้นดี
พ่อไม่ได้พูดเพราะลูกเป็นลูกพ่อนะ แต่เธอไม่ควรทำแบบนี้กับลูก
ใช่เลย
คือว่า… ที่ผมจะบอกก็คือ…
ก็แค่ตอนแรกเท่านั้น แต่ตอนนี้เราคบกันแล้ว
เธอยอมรับคำขอแต่งงานของผมแล้วด้วย
ลูกขอเธอแต่งงานเหรอ
เตรียมการเป็นพิเศษด้วยหรือเปล่า
- เอ๊ะ - ดูหน้าเขาสิ เตรียมแน่ๆ
จริงๆ ด้วย
เอาดอกไม้กับลูกโป่งใส่รถหรือเปล่า
แล้วจองร้านอาหารเหมาทั้งร้านด้วยใช่ไหม
แม่ติดเครื่องดักฟังไว้บนตัวผมเหรอ
- ฉันจะบ้าตาย - เป็นอะไรไป
นั่งก่อนนะ
นั่งเถอะจ้ะ
มีลูกชายเลี้ยงไปก็ไร้แวว
มิน่าคนถึงพูดกันแบบนั้น
นี่
จำสร้อยที่ลูกให้แม่เป็นของขวัญวันเกิดได้ไหม
แม่มีสร้อยแบบเดียวกันอยู่แล้ว
ผมไม่รู้ แม่น่าจะบอกผมสิ
- จะให้แม่ใจร้ายแล้วบอกลูกได้ยังไง - คุณก็บอกอยู่นี่ไง
เดี๋ยวผมซื้อสร้อยให้ดีไหม พรุ่งนี้ไปช้อปปิ้งกันเถอะ
ช่างเถอะน่า ฉันไม่อยากได้
พ่อครับ ผม…
อย่าคิดว่าจะเกลี้ยกล่อมพ่อได้เชียวนะ
พ่อเห็นด้วยกับแม่
- ถ้าพ่อช่วยพูดกับแม่ได้… - ฟังนะ
ตอนนี้พ่อยุ่งพออยู่แล้ว ต่างคนต่างเอาตัวรอดกันเองเถอะ
ที่รัก ให้ผมนวดเท้าให้ไหมจ๊ะ
ที่รัก ขอถามอะไรได้ไหม
- ไม่ได้ - จ้ะ
เรื่องซอกรยูกับซึงฮโยน่ะ
ทำไมถึงคบกันไม่ได้ล่ะ
สาเหตุไม่ใช่เพราะคุณทะเลาะ กับแม่ซึงฮโยส่วนตัวหรอกใช่ไหม
บอกว่าไม่ให้ถามไง ยังจะเซ้าซี้อยู่ได้
ผมรู้น่าว่าเลือดข้นกว่าน้ำ
แต่ลูกเขยที่ไหนจะดีไปกว่าเขาอีกล่ะ
เขาทั้งหล่อ งานการก็เลิศหรู แถมนิสัยก็ดีด้วย
- เรารู้จักเขามาตั้งแต่เขายังเล็ก - นั่นแหละสาเหตุ
- เรารู้จักเขามานานเกินไป - หา
ฮเยซุกก็รู้ทุกอย่างด้วย
ทั้งเรื่องที่ซอกรยูล่มงานแต่งและเคยป่วย นางรู้หมดแล้ว
ฉันไม่อยากให้เรื่องนั้นกลายเป็นจุดอ่อนของลูก
ฉันไม่อยากให้แกเสียเปรียบ และที่สำคัญ…
ฉันไม่อยากให้แกเสียใจ
ถ้าพวกนั้นทำให้ซอกรยูเสียใจ…
จะเป็นใครก็ช่าง เดี๋ยวได้เห็นดีกันแน่
ต่อให้เป็นเพื่อนกันก็เถอะ
คุณคิดอะไรอยู่
ก็แค่…
เมื่อก่อน
ตอนที่เรายังงานยุ่ง…
ผมสงสัยว่าสมัยนั้นซึงฮโยรู้สึกยังไง
เรื่องพวกนั้นน่ะ
เราเป็นพ่อแม่ที่แย่มาก
ถ้าฉันย้อนเวลากลับไปได้
ฉันชอบนึกย้อนกลับไปวันนั้น
ตอนที่ซึงฮโยเจ็ดขวบ
ยืนอยู่หลังประตูคนเดียว
แล้วฉันก็กอดลูก
แต่สมัยนั้น…
เพราะซึงฮโยมีซอกรยูอยู่เคียงข้าง
ถือว่าเราโชคดีมากนะ
ที่รัก
มะเร็งกระเพาะอาหาร มีอัตรารอดชีวิตเท่าไหร่น่ะ
ช่างเถอะค่ะ
ทำเป็นไม่ได้ยินเถอะนะ
นอนกันดีกว่า
(ชเวซึง)
เลขหมายที่ท่านเรียก…
เฮ้ย
- นี่… - ให้ตาย
ช่วยที
- มานี่มา - เกือบดับแต่กลับมาได้
ทำอะไรของนาย
ปีนหน้าต่างมาทำไม เดี๋ยวก็เจ็บตัวหรอก
แต่ว่า…
ฉันคิดถึงเธอมากน่ะสิ ให้ทำไงได้ล่ะ
ฉันก็เลยเลียนแบบเธอบ้างไง
ข้อมือยังไม่หายดีเลยนะ
ขอดูหน่อย
ทำแบบนี้ก็หายเป็นปลิดทิ้ง
พ่อแม่นายโมโหจริงๆ เลยใช่ไหม
ไม่หรอก
พวกเขาแค่อึ้งไปนิดหน่อย
- แล้วพ่อแม่เธอล่ะ - หา
พวกเขาแปลกใจนิดหน่อย ก็แค่…
พวกเขาก็อึ้งไปเหมือนกัน
- โกหก - นายก็ด้วยแหละ ที่รัก
แต่พอคิดดูแล้วก็ตลกดีนะ
เราทำอะไรผิดนักหนาล่ะ
ทำไมเราต้องกลัวขนาดนั้นด้วย
เมื่อกี้พูดว่าไงนะ
"ที่รัก" เหรอ
ก็ใช่ไง
คนที่อยากเก็บทุกอย่างไว้เป็นความลับ ไปไหนแล้วล่ะ
ไหนๆ ก็ถูกจับได้แล้ว ฉันไม่แคร์หรอก
ถ้าแม่ไม่เห็นด้วยแล้วไงล่ะ นายจะไม่มาเจอฉันเหรอ ที่รัก
ไม่มีทางเด็ดขาด
ที่ฉันปีนขึ้นมานี่ยังไม่ชัดอีกเหรอ
ฉันอยากสู้ขึ้นมาทันทีเลย
ให้คาดผ้าว่า "ชเวซึงฮโยเป็นของฉัน" บนหน้าผากดีไหม
ไม่ต้องคาดผ้าหรอก
แต่ว่า…
เธอใส่เจ้านี่แทนดีกว่า
สวยจัง
ฉันเข้าใจแล้วว่าทำไมคนถึงสวมแหวนแต่งงาน
ให้ความรู้สึกถึงความเป็นหนึ่งเดียวกันมากเลย
เธอชอบไหม
อื้อ รักเลยแหละ
แต่ฉันสงสัยนะ ทำไมใช้กำไลแทนแหวนล่ะ
เพราะว่า…
กล้าดียังไงมาปลุกปั่นข่าวลือ ในที่ทำงานฉันเนี่ย
อยากโดนคล้องกุญแจมือ ข้อหาปล่อยข้อมูลเท็จไหม
ไอ้นี่มันตอบแทนบุญคุณ ด้วยการเป็นศัตรูนี่หว่า
ให้กำไลทองยังไม่พอด้วยซ้ำ นี่จะคล้องกุญแจมือฉันเหรอ
นายจำเรื่องที่เราพูดหยอกกันขำๆ ได้ด้วยเหรอ
ไม่ได้ตั้งใจจะจำหรอก
แต่สมองฉันคงบันทึก
ทุกสิ่งที่เธอเคยทำและทุกคำที่เธอเคยพูดไว้ละมั้ง
และฉันจะจดจำต่อไป
ฉันจะตั้งใจฟัง
สิ่งต่างๆ ที่เธอพูด
และฉันจะไม่ยอมให้
เวลาของเราสูญเปล่า
ฉันจะกอดเธอ
และทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นเธอเอาไว้
ฉันจะกอดให้แน่นๆ ไปตลอดกาล
ดังนั้น แบซอกรยู
เธอจะ…
แต่งงานกับฉันไหม
ขืนปฏิเสธคำขอซึ้งขนาดนี้ก็คงโง่เต็มที
(ตอน 15: เป็นปลื้มกับชีวิต)
(ปิดกิจการตั้งแต่ 13 กันยายนเป็นต้นไป)
ตัวนี้
เฮ้ย แม่ฉันรู้แล้วว่าชเวซึงกับฉันคบกันอยู่
แกก็ปิดมาได้สนิทเท่าที่จะปิดได้นั่นแหละนะ
พ่อฉันกับน้าฮเยซุกกับลุงกยองจงก็จับเราได้ด้วย
ทนโดนสวดรวดเดียวก็ไม่เลวนักหรอกน่า
ทำไมแกไม่แปลกใจเลยล่ะ
เพราะฉันได้รับความเห็นชอบจากแม่แล้ว
จริงดิ ยังไง
ทุกปัญหามีวิธีแก้อยู่นะ
งั้นทำไงล่ะ บอกหน่อย
ก็…
แบ่งจาจังมยอนกับจัมปงกินกับทุกคน
สั่งข้าวจับแชมาด้วย
แกพูดอะไรเนี่ย
ใช้ความจริงใจเข้าสู้
มีทางเดียวเท่านั้นแหละ
นี่ยิ่งสุมไฟให้ลุกโชนรึเปล่า
แกทำงานให้หน่วยดับเพลิงเกาหลีไม่ใช่เหรอ
วันนี้ฉันหยุด
ทำอะไรของแกน่ะ
ผิดวิสัยแกเป็นบ้า
ก็…
ฉันทาน้ำมันใส่ผมอยู่ไง
ปัดโธ่ ไม่ได้เรื่องเลยว่ะ
ชีวิตเพื่อนกำลังปั่นป่วนอยู่ทั้งคน
แล้วแกมีหน้ามานั่งทำสวยอยู่เนี่ยนะ
วันนี้ฉันมีเดทน่ะ
คุณนักข่าว
คุณโมอึม
รอนานไหมคะ
ไม่ครับ ผมเต็มใจรอคุณด้วย
พูดอะไรเหลวไหล ไม่เอาน่า
- วันนี้คุณสวยจัง - หา
สวัสดีครับ สบายดีไหม
ค่ะ สบายดีค่ะ
แต่ไม่ต้องสนฉันหรอก ตามสบายเลยค่ะ
ฉันจะกลับบ้านแล้ว
แป๊บนึงนะครับ
ครับ คุณสถาปนิก
- ชเวซึงฮโยเหรอคะ - ครับ
ครับ ว่ามาเลย
- ชเวซึงเหรอ - ไปดิ
อ๋อครับ
ตอนนี้เลยเหรอ
ครับ ได้สิ
ป่านนี้ฉันคงได้นั่งบนเครื่องเล่น บนเกาะโวลมิโดแล้ว
หรือไม่ก็กินไก่แกล้มเบียร์อยู่ริมแม่น้ำฮัน
แต่ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ
แกฝันอยากไปเดทมานานแล้วสินะ
แล้วแกไม่คุมแฟนแกให้ดีๆ ล่ะ
โทษที
เราได้ยินพวกเธอนะ รู้ไหม
แล้วไงยะ
ขอโทษนะครับ
อาทิตย์หน้าเราจะซ่อมบ้านให้คุณยายคนนึงน่ะ
- คุณยายเหรอ - ครับ
เราได้รู้จักคุณยายคนนึงในย่านนี้
ท่านอยู่ตัวคนเดียว
คุณสถาปนิกอุตส่าห์เจียดเวลามาช่วยทั้งที่งานยุ่ง
ทำความดีกันอยู่นี่นา
ดีจนบ่นไม่ออกเลยแฮะ
นี่ยุ่งยากกว่าที่คิดนะครับ
ผนังเป็นไม้อัดที่กันเสียงหรือความร้อนได้ไม่ดี
เครื่องอำนวยความสะดวกที่จำเป็นก็ไม่มีสักอย่าง
แทนที่จะทำห้องครัวหรือห้องน้ำ ในพื้นที่ว่างตรงนี้หน่อย
ถ้าเจ้าของที่มีเงินพอ
ก็คงสร้างห้องแบบนี้เพิ่มอีก
ยิ่งมีห้องเยอะก็ยิ่งเก็บค่าเช่าได้เยอะ
ทำไมต้องทำขนาดนี้ล่ะ
เพื่อเงินไง
พักนี้มีข่าวลือเรื่องการปรับปรุงพื้นที่
มีคนโทรหาแม่ฉันเรื่องนั้นบ่อยมากเลยที่ทำงาน
แต่ฉันชอบย่านฮเยรึงแบบที่เป็นอยู่ตอนนี้
- ฉันด้วย - ฉันก็ด้วย
ครับ ผมก็ด้วย
ว่าแต่ทำไมสองคนนี้ยังพูดจาเป็นทางการกันอยู่ล่ะ
เมื่อไหร่จะพูดตามสบายกันซะที
- เอ๊ะ - หือ
จริงด้วย
บ้านเราอยู่ย่านเดียวกัน
เราเป็นเพื่อนวัยเดียวกัน น่าจะเลิกใช้ภาษาทางการได้แล้วสิ
- อย่าเลย - ไม่เป็นไร
เราสะดวกใจแบบนี้มากกว่าน่ะ เชื่อเถอะ
ระยะห่างที่เหมาะสม คือปัจจัยสำคัญของมิตรภาพน่ะ
ก็ได้ค่ะ
ครับ
- อะไรล่ะนั่น - ดูสนิทกันดีเนอะ
บางทีก็เหมือนไม่สนิท
แม่คุณ ทำไมพักนี้ตามตัวยากนักยะ
ฮเยซุกไม่ได้มาที่นี่ใช่ไหม
นางก็หายหน้าหายตาไปเหมือนกัน
แชทกลุ่มเงียบกริบเชียว
เดี๋ยวนะ เธอตั้งกลุ่มใหม่ที่ไม่มีฉันเหรอ
พูดมาก็ดีแล้ว ถ้าเธอทำเป็นก็ตั้งกลุ่มใหม่เลยนะ
ไม่ต้องเชิญฮเยซุกเข้ากลุ่ม มีแต่เธอ ฉัน กับอินซุกก็พอ
อะไรกัน
- พวกเธอทะเลาะกันอีกแล้วเหรอ - ฉันตัดสินใจว่าจะไม่เจอหน้านางอีกแล้ว
จริงจังเลยเหรอ
จากนี้ไป ฮเยซุกไม่มีตัวตนอยู่ในชีวิตฉันอีกแล้ว
แต่พวกเธอเป็นเพื่อนกันมา 40 ปีแล้วนะ
พวกเธออาจจะไม่ลงรอยกัน แต่ถ้าตัดขาดกับนางไปเลย
ก็น่าเศร้าออกที่ต้องเห็นเวลาเหล่านั้นสูญเปล่าไป
นี่ ฉันยังอยู่ได้อีกหลายปี ฉันหาเพื่อนใหม่ได้อยู่แล้ว
ก็เหมือนรองเท้านั่นแหละ ยังไงเพื่อนเก่าก็เข้ากันได้ดีกว่าเพื่อนใหม่
เธอยังอยู่ได้อีกนาน
อย่าใส่รองเท้าใหม่ๆ ให้เจ็บตัวเลยน่า
คารมคมคายแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ยะ
เพราะช่วงนี้ฉันมีเรื่องให้คิดเยอะน่ะ
ฉันปล่อยวางทุกอย่างได้ จนแทบปรินิพพานไปเลย
อะไร เธอก็มีเรื่องอยู่เหมือนกันเหรอ
โมอึมคบกับคุณนักข่าวคังน่ะ
คุณนักข่าวคัง
เพื่อนบ้านเธอน่ะเหรอ
- พ่อยอนดูใช่ไหม - จ้ะ
แล้วเธอทำไง
เธอไม่อนุญาตสินะ
พวกเขาชอบกัน ฉันจะทำไงได้
ให้หักขาลูกแล้วขังแกไว้ในบ้านหรือไง
จับแกโกนหัวส่งเข้าวัดงั้นสิ
ซอกรยูกับซึงฮโยก็คบกันอยู่
ร้อน เอ๊ย เย็นชะมัด
ว่าไงนะ
อ้าว ฮเยซุก
โทษทีจ้ะ แจซุก ไว้ฉันมาใหม่นะ
- กลับก่อนนะ แจซุก - ก็ฉันจะไปนี่ไง
แจซุกจ๊ะ บอกนางให้ทีนะว่าฉันจะไป
เพราะได้เวลากลับแล้ว และไม่ใช่เพราะนาง
ยัยนี่คงคิดว่าโลกหมุนรอบตัวน่ะสิ
- ปากดีนัก - ทำไมทำตัวงี่เง่ากันแบบนี้ล่ะ
นางหาเรื่องก่อนทุกทีนั่นแหละ
มีซุก ตายจริง
จะไปไหนล่ะ
โธ่เอ๊ย ไปซะงั้น มีเรื่องจะถามอยู่เลย
ฮเยซุก ไม่เจอกันนานนะจ๊ะ
- สบายดีนะ - ดีจ้ะ
เธอจะถามอะไรล่ะ
ก็ระหว่างมาที่นี่ ฉันเห็นบนประตูร้านของว่างน่ะสิ
มันว่าไงนะ ป้ายเขียนว่าร้านจะปิดกิจการแล้ว
หา
- จริงเหรอ - จ้ะ
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
ยอนดูจ๊ะ
ที่จริงวันนี้พ่อมีอะไรจะบอกลูกนะ
เรื่องก็คือ…
ฉันบอกเองค่ะ
ฉันอยากบอก
ยอนดูจ๊ะ
พี่มีเรื่องอยากขออนุญาตหนูน่ะ
อะไรเหรอคะ
หนูจะยอมให้พี่…
มีโอกาสได้เป็นแม่ของหนูไหมจ๊ะ
พี่รู้ว่าพี่เป็นแม่จริงๆ ของหนูไม่ได้
แต่พี่ให้สัญญาได้สองสามอย่างนะ
พี่จะไม่บังคับให้หนูกินผักปวยเล้งกับแครอท
พี่สัญญาว่าจะชนะแข่งวิ่งผลัดของผู้ปกครอง ในงานกีฬาสีที่โรงเรียนหนู
แล้วก็…
เวลาที่หนูป่วย
เวลาที่มีเรื่องยากๆ
พี่สัญญาว่าจะอยู่ข้างๆ หนู
แต่ถ้า…
หนูจะคัดค้าน…
หนูไม่คัดค้านค่ะ
คือว่า… ที่จริงแล้วหนูอยากให้เป็นอย่างนั้นเลย
- จริงเหรอ - ค่ะ
หนูรอวันนี้มานานแล้ว
ความลับนะคะ แต่หนูเคยฝันถึงเรื่องนี้ด้วย
หลับสบายไหมจ๊ะ ฝันถึงเพื่อนจากต่างดาวบ้างไหม
ไม่ค่ะ หนูฝันถึงเรื่องอื่น
อะไรเหรอ
ความลับค่ะ ไว้บอกทีหลังนะ
หนูฝันว่าได้ไปดวงจันทร์
แล้วพี่กับพ่อแต่งงานกันที่นั่น
เราสวมชุดอวกาศลอยไปมากันอยู่
หา
พี่คะ
พี่เป็นเพื่อนที่ดีที่สุดในโลกของหนูเลย
ดังนั้นก็ช่วย
เป็นเพื่อนที่ดีกับพ่อด้วยนะคะ
ได้แน่นอนจ้ะ
พ่อร้องไห้เหรอคะ
พ่อไม่ได้ร้องนะ
เมื่อคืนพ่อนอนไม่ค่อยพอ
- พ่อแค่หาวน่ะ - งั้นเหรอ ฉันว่าไม่ใช่หรอก
คุณร้องอยู่เห็นๆ ซึ้งไม่ไหวสิท่า
เราทำให้พ่อหนูร้องไห้ละ
ผมไม่ได้ร้องซะหน่อย
- มีทิชชู่ไหมนะ - ทิชชู่เหรอ
ที่นี่มีทิชชู่หรือเปล่า
(อาจารย์แบแห่งวงการทำกับข้าวที่บ้าน)
ฉันป่วยอยู่ แล้วฉันก็เจอวิดีโอของคุณ ระหว่างเสิร์ชหาอาหารเพื่อสุขภาพ
มันดูน่ากินมากเลย
แต่ฉันไม่มีแรงพอให้ทำอาหาร ก็เลยทำเองไม่ไหว
ถ้าได้ชิมอาหารของคุณบ้างคงดีนะ
นั่งคิดหนักเรื่องอะไรอยู่
หือ ไม่มีอะไรหรอก
แต่นายชวนฉันคุยไม่ได้นะ
เราตกลงกันแล้วว่าจะทำงานสักหนึ่งชั่วโมง
อย่าชวนคุยสิ
ก็ได้ ฉันก็ตั้งใจทำงานอยู่เหมือนกัน
- ไม่ไหวละ ขอขยับไปที่นึง - อย่านะ
เดี๋ยวนายก็อยากย้ายมาอีกสองที่ จนใกล้ยิ่งกว่าเดิม
แล้วนายก็จะอยากมานั่งจับมือกันอยู่ข้างๆ ฉัน
ไม่ได้เชียวนะ
เราเป็นคู่รักในอุดมคติ ที่รุ่งเรืองทั้งด้านการงานและความรัก
ทำไงดีล่ะ
ฉันทำงานเสร็จแล้ว
ถึงเวลาทำอย่างอื่นแล้วละ
ยังก่อนสิ
ฉันยังต้องทำอะไรอีกหลายอย่าง
งานฉันยังไม่เสร็จนะ
งานฉันยังไม่เสร็จ
อุตส่าห์มาทำงานคืนวันเสาร์ ให้เราได้มีลาภมีเกียรติ
ดันเข้ามาเจอภาพแบบนี้ซะงั้น
(ชุมชนสลัม ก่อนและหลัง)
- อะไรน่ะ - ของขวัญ
เปิดสิครับ
ที่รัก นี่ฉันฝันอยู่หรือเปล่า
ฉันหลับไปทั้งที่ลืมตาอยู่เหรอ
ไอ้เด็กเปรต ก่อเรื่องอะไรมาอีกล่ะ
คราวนี้อะไร แกทำอะไรมาอีก
- เดี๋ยวเถอะ งานนี้แกตายแน่ - อะไรน่ะ
มีอะไร แกก่อเรื่องมาอีกแล้วเหรอ
เปล่าซะหน่อย
ผมได้เงินเดือนแล้วก็เลยซื้อของมาให้แม่กับพ่อ
ฟังขึ้นซะที่ไหน ไอ้ลูกเวร
ของชิ้นล่าสุดที่พ่อเคยได้จากแก
คือดอกไม้กระดาษสีที่แกพับที่โรงเรียนนะ
ใจเย็นๆ น่า
เมื่อก่อนผมคงเหลือขอมากงั้นสิ
ดูซะก่อน นี่อาหารเสริมเพื่อสุขภาพ
จริงด้วย
ฉันรู้ว่านี่อะไร
ตอนนี้พ่อกับแม่ก็เริ่มแก่แล้ว
ผมเลยหาของดีมาช่วยคุมน้ำตาลในเลือด
ในเมื่อแกะออกมาแล้ว ลองกินคนละซองนะ
นี่ของพ่อ
มันดีขนาดนั้นจริงๆ เหรอ
ครับ ส่วนนี่ของแม่
มันดีเกินไปจนไม่กล้าดื่มน่ะสิ
ปัดโธ่
ถ้าคุณพูดแบบนั้นแล้วผมเป็นคนยังไงกัน นี่ดื่มไปหมดซอง…
จริงด้วยแม่ เมื่อไหร่จะเลิกเป็นแบบนี้ซะที
เวลาลูกให้ของก็ดีใจหน่อยน่า
- ใช่ - นะคะ
แล้วใช้เครื่องสำอางที่หนูให้ไปด้วย
ตกลงจ้ะ ดื่มก็ดื่ม
แม่ต้องรักษาสุขภาพให้ดี จะได้ไม่เป็นภาระให้พวกแก
นึกว่าเด็กเวรนี่พยายามขายของให้เราซะอีก
แบดงจิน แกโตเป็นผู้ใหญ่ซะทีนะ
ยัยนี่ไม่ต้องกิน
ฉันยังอยู่ได้อีกนานย่ะ
พูดจาก้าวร้าวกับพี่สาวอีกแล้วนะ
แบซอกรยู แบดงจิน
แม่ เราไม่ได้ทะเลาะกันนะ
เราแค่คุยกันดุเดือดไปหน่อยเท่านั้นเอง
ไม่ใช่เรื่องนั้น
- ฉันมีเรื่องจะบอกพวกแกน่ะ - พ่อกินสองซองเลยได้ไหม
- ที่รัก - จ๋า
อ๋อ
คือว่า…
พ่อตัดสินใจจะปิดกิจการน่ะ
- อ้าว - ทำไมล่ะ
ถามได้ ก็พ่อถึงวัยเกษียณแล้วน่ะสิ
เกษียณไวไฟลุกไง ไม่รู้จักเหรอ
- มันคืออะไร - ไม่รู้เหรอ
คืออะไรน่ะ
พ่อคะ
ถ้าแกจะมาขออนุญาตคบกับซึงฮโย
พ่อไม่มีอำนาจหรอก ไปขอแม่แกโน่น
ที่จริงก็เรื่องนั้นด้วยแหละ
แต่ตอนนี้ช่างเขาก่อน มาคุยเรื่องพ่อกันก่อนเถอะ
อะไร พ่อทำไม
หนูเป็นห่วงพ่อนะ
พ่อโอเคจริงๆ เหรอที่จะปิดกิจการ
พ่อโอเคจริงๆ สิ
พ่อก็ลำบากมาไม่น้อยนะ
เกือบโดนไอ้ทุเรศพวกนั้นต้มตุ๋นมาด้วย
เฮ้อ แค่คิดว่าจะได้ปลดแอกก็โล่งใจซะไม่มี
เหมือนได้ตักน้ำแข็งเข้าปาก
แล้วเคี้ยวเล่นในวันอากาศร้อนๆ เลย
งั้นก็ค่อยยังชั่วหน่อย
แต่ถ้าเกิดพ่อไม่สบายใจหรือมีปัญหาอะไรขึ้นมา
พ่อต้องบอกหนูนะ
คติใหม่ประจำครอบครัวเราคืออะไร
"ห้ามเก็บเรื่องอะไรไว้คนเดียวอีก"
ค่ะ ถูกต้อง
เก่งมากค่ะพ่อ
ถ้าอย่างนั้น
ไว้พ่อไม่มีงานให้ทำแล้ว แกจะใช้เวลากับพ่อให้มากขึ้นด้วยไหม
หนูยุ่งนิดหน่อยน่ะ
อะไรกัน
งั้นแกจะเมินพ่อแล้วไปอยู่แต่กับซึงฮโยเหรอ
นังลูกคนนี้
ไม่คิดจะขออนุญาตพ่อด้วยซ้ำ
โอเค หนูเกลี้ยกล่อมพ่อสำเร็จแล้ว
หา
จะทำยังไงกับแม่ดีล่ะ
นี่ พ่อจะคัดค้านไปจนสุดทางนั่นแหละ
ไม่มีทางหรอก แกมีค่าเกินกว่าพ่อจะยอมยกให้ใคร
ก็จริงของพ่อเนอะ หนูตาสวยขนาดนี้
แกนี่มัน… จริงจ้ะ
ว่าไงนะ
แกตาสวย แต่จมูกแกสวยกว่าอีก
- เหรอ - ขอดูหน่อย
ดูดั้งซิ โด่งเท่าเทือกเขาเอเวอร์เรสต์
ไม่เอาน่า ก็ชมเว่อร์ไป
- ทรงจมูกโดดเด่นแบบนี้หนูได้มาจากพ่อไง - ใช่
- ถูกต้องเลย - หนูได้ตาจากแม่
ตาเหรอ แกพูดอะไรน่ะ
ถ้าพ่อไว้ผมยาวก็คงหน้าเหมือนแกเปี๊ยบ
(อเทลิเยร์ อิน)
คุณสถาปนิก
สวัสดีครับ
- ผมมาสายเหรอ - เปล่าครับ
เราก็มาด้วยนะ หวัดดีค่ะ
อะไร ทำไมสองคนนี้มาถึงที่เกิดเหตุเร็วนัก
ฉันเชี่ยวชาญการไปถึงที่เกิดเหตุกว่านายนะ
ฉันจะรับผิดชอบความปลอดภัยของทุกคนในวันนี้
งั้นเดี๋ยวผมเขียนบทความ แล้วก็ติดวอลเปเปอร์
ไม่ใช่วอลเปเปอร์ในคอมนะ วอลเปเปอร์จริงๆ
ฉันดูแลเรื่องอาหาร
กองทัพต้องเดินด้วยท้องไง
- ว้าว - อยากได้ผู้เชี่ยวชาญเพิ่มอีกไหม
- สวัสดีค่ะ - สวัสดีครับ
- พี่
คือพวกคุณก็เจตนาดีนะ
แต่เท่าที่เห็นนี่ สงสัยซึงฮโยได้ทำงานทั้งหมดคนเดียวแน่ๆ
งั้นพี่มาช่วยผมเหรอ
ลืมหรือไง ฉันแนะนำกลุ่มอาสาสมัครนี่ให้แกนะ
เอาละ ไปกันเลย ต้องรีบไป ถ้าอยากให้เสร็จก่อนพระอาทิตย์ตก
- ครับ - ฉันนั่งหลังนะ
- ผมนั่งกลางเอง - ว้าว
โอเค
ตายจริง
โอ้โห ราเต็มผนังเลย
เราต้องรื้อออกนะ
คุณพระคุณเจ้า
ไม่มีห้องครัว
คุณยายใช้เตาพกพานี่ทำอาหารเหรอ
พื้นที่ด้านหน้าอันตรายเกินไป บันไดก็ร้าวด้วย
มีที่ว่างไม่พอ
จะทำได้ไหมครับ
ก็ต้องพยายามดู
- รับน้ำหนักไม่ไหวหรอก มันเก่าเกินไป - เหรอ
ติดตรงนี้ดีกว่านะ
- ตรงนี้เหรอ - เออ
ว้าว
เก่งมาก
คุณนักข่าว…
จับไว้นะคะ
- อีกนิดค่ะ ตรงหรือยัง - ครับ
- เขยิบไปอีกหน่อยได้ - ครับ
จับไว้นะ
ใครอยากมาติดวอลเปเปอร์ด้วยกันบ้าง
ไม่มีเหรอ
ฉันเอง
ทาในร่อง ใช่
- เก่งมาก - สุดฝีมือเลยนะ
ดีเนอะ
เรียบร้อย
คุณพระช่วย
นี่บ้านยายจริงๆ เหรอจ๊ะ
ครับคุณยาย
คุณสถาปนิกซ่อมบ้านให้คุณยายน่ะ
ผมคิดว่าคุณยายจะต้องใช้ในชีวิตประจำวัน
เราเลยทำครัวเล็กๆ ให้
ทีนี้คุณยายก็ทำอาหารตรงนี้ได้แล้ว
ตรงนี้มีหน้าต่างด้วย
นั่นเป็นอย่างแรกที่ผมนึกถึงเลยพอเห็นบ้านหลังนี้
ผมอยากให้คุณยายมีหน้าต่าง
ทีนี้เวลาทำงานเสร็จแล้วกลับบ้าน
ก็เปิดหน้าต่างก่อนนะครับ
คุณยายจะได้มองท้องฟ้าแล้วสูดหายใจลึกๆ
ทุกครั้งที่ยายกลับบ้าน หลังจากเก็บกระดาษมาทั้งวัน
ก็อึดอัดจนหายใจไม่ออก
ยายไม่มีความสุขกับชีวิต จนได้แต่รอวันตายไปเรื่อยๆ
เหมือนติดกับคับแคบไปหมด
แต่ตอนนี้ยายใช้ชีวิตจริงๆ ได้แล้ว
คุณยายครับ
ถ้ามองออกไปด้านหน้า
เราซ่อมบันไดให้ปลอดภัยขึ้นและติดราวจับให้ด้วย
ประธานยุนเป็นคนต้นคิดนะครับ
ครับ เอ่อ…
มันดูอันตรายนิดหน่อย งั้นต้องระวังไว้เสมอนะครับ
- ขอบคุณจ้ะ - ยินดีครับ
- ขอบคุณมากนะจ๊ะ - ไม่เป็นไรครับ
ว่าไงจ๊ะ แจซุก
ฉันโทรมาถามว่าเธอทำอะไรอยู่น่ะ
ถามได้ ก็เก็บล้างหลังกินข้าวไง
ถ้าว่างแล้วอยากแวะมาที่ออฟฟิศไหม
- ตอนนี้เหรอ - จ้ะ
วันนี้ฉันได้ไวน์เป็นของขวัญน่ะ
เขาว่าของดีมากเลยนะ
โอเค
ในเมื่อเราจะดื่มไวน์แพงๆ กัน ฉันเลยทาลิปสีไวน์มา…
- เธอมาทำอะไร - แจซุกโทรเรียกฉันมา
นางก็โทรเรียกเธอมาเหรอ
- อะไรกันน่ะ - เอ๊ะ
นี่มันเรื่องอะไร
อะไรกัน นั่นเสียงล็อกประตูเหรอ
แต่เรายังอยู่ข้างในนะ
นังพวกตัวดี ฟังนะยะ
แจซุก ทำอะไรของเธอ
- เราคือก๊วนดรุณีซุก… - ไม่ใช่ ก๊วนลาเวนเดอร์ย่ะ
ถูก
ก๊วนลาเวนเดอร์ที่ชื่อเดิมคือก๊วนดรุณีซุก
เราสี่คนเจอกันตั้งแต่อายุ 17 และ 40 ปีที่ผ่านมา
เราก็เป็นแก๊งเพื่อนสนิทที่รักกันมาก
แต่อยู่ๆ พวกเธอก็อยากตัดขาด
แล้วแยกกันไปทางใครทางมัน
เราจะนั่งเฉยแล้วยอมให้เป็นอย่างนั้นได้ไง
ใช่ เพื่อนกันต้องไม่ทำแบบนั้นสิ
เราก็เลยสร้างโอกาสให้พวกเธอคืนดีกัน
ฉันไม่อยากให้พวกเธอเมาตบกัน
ก็เลยแช่น้ำองุ่นไว้ในตู้เย็นแทนไวน์
เปิดประตูนะ เปิดเดี๋ยวนี้
เธอบ้าไปแล้วเหรอ
นี่มันกักขังหน่วงเหนี่ยวกันชัดๆ
อีกชั่วโมงฉันจะมาเปิดให้ ระหว่างนี้ก็คุยกันดีๆ นะ
เดี๋ยวสิ ห้องน้ำล่ะ
ถ้าเราปวดฉี่จะทำยังไง
อ๋อ ไม่ต้องห่วงจ้ะ
ดูทางนั้นนะ
มีกระโถนให้อยู่ใต้โต๊ะ
ตายแล้ว มีอยู่จริงๆ ด้วย นังบ้าเอ๊ย
- นี่ - ยังไงก็ขอให้สนุกนะจ๊ะ
- ไปกันเถอะ - เปิดประตูนะ เดี๋ยวสิ
เห็นเราเป็นคนยังไงยะ ให้ฉี่ใส่กระโถนเนี่ยนะ
- เดี๋ยวสิ นังตัวดี… - ไม่เอาน่า ถามจริง…
เหลือจะเชื่อ
จริงๆ เลย
- โธ่เอ๊ย - ให้ตายสิ
วันนั้นฉันขอโทษนะ
ฉันคงพูดไปโดยไม่คิด
เธออาจจะพูดสิ่งที่เธอคิดอยู่ก็ได้
จัดเต็มไม่มียั้งเลยนี่
ไม่เห็นหรือไงว่าฉันขอโทษก่อน
- ใครขอกันล่ะ - หัวใจฉันไง จะทำไม
คือว่า…
เรามีหน้าไปเจอซึงฮโยกับซอกรยูแบบนี้ไม่ได้นะ
เรากำลังทำตัวงี่เง่าเอาแต่ใจ
ฉันหิวน้ำ
- ดื่มน้ำผลไม้ไหม - ไม่เอา
ถ้าเกิดปวดฉี่ขึ้นมาล่ะ
ก็ใช้กระโถนนั่นไง
ขอด้วยได้ไหม
เธอเคยคิดบ้างหรือเปล่า
ว่าซอกรยูกับซึงฮโย
จะคบกันน่ะ
ไม่เคยน่ะสิ ไม่เคยจินตนาการเลยด้วยซ้ำ
ฉันงี้อึ้งไปเลย
เธอจะอึ้งเรื่องอะไร
ก็ใครจะไปคาดคิดเรื่องแบบนี้ล่ะ
แล้วไง เธออยากทำยังไง
เราจะทำอะไรได้
พอได้ฟังคำอธิบายแล้ว
ดูเหมือนพวกเขาเพิ่งเริ่มคบกัน
- ซึงฮโยพูดแบบนั้นเหรอ - เปล่าหรอก
ไม่ใช่อย่างนั้น
ที่ฉันจะบอกก็คือ เรามารอ และเคารพการตัดสินใจของพวกเขากันเถอะ
รอเหรอ
เหมือนเธออยากให้พวกเขาเลิกกันเลยนะ
ที่ฉันหมายถึงก็คือ
เราไม่ควรด่วนตัดสินหรือสรุปไปก่อน
- ซอกรยูก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกัน - เช่นอะไรล่ะ
ที่แกล้มเลิกการแต่งงาน หรือว่า…
โรคมะเร็ง
นี่
ดูเหมือนเธอพยายามหาข้อเสียของซอกรยูอยู่นะ
ช่างเถอะ ฉันก็คัดค้าน
ฉันไม่อยากได้เขาเป็นลูกเขยสักนิด
นี่ นามีซุก
เธอเห็นฉันเป็นคนยังไง
แล้วลูกชายฉันไม่ดีตรงไหน
ซึงฮโยไม่ผิดอะไรเลย เธอต่างหากที่เป็นตัวปัญหา
จะให้เธอเป็นแม่ผัวเนี่ยนะ
ฉันคงบ้าแน่ ถ้ายอมปล่อยให้ลูกสาวไปเจอเรื่องแบบนั้น
แม่คุณ พูดจบหรือยังยะ
ยังย่ะ ยังมีต่อ
ถ้าปูนนี้ยุคนี้แล้ว เธอยังแก้นิสัยแบบนั้นของตัวเองไม่ได้
ซึงฮโยคงโสดยันเงาไปจนตายนั่นแหละ
นังบ้า
(อสังหาฯ ฮเยรึง)
ป่านนี้น่าจะจบแล้วเนอะ
เปิดประตูดูกันเถอะ
นี่ สาบานเลยนะว่าถ้าฉันพูดกับเธออีก
ฉันจะเปลี่ยนชื่อ
ฉันจะเปลี่ยนจากนามีซุกเป็นคามีซุก
ตามใจย่ะ เปลี่ยนเลย ตามสบาย
เอาเลย ไม่เปลี่ยนเป็นดามีซุกไปเลยล่ะ
ถ้าฉันจะมีวันคุยกับเธออีก
ฉันขอเห่าโฮ่งๆ แทน
ฉันจะยอมเป็นหมาเลยย่ะ
แผนล่มไม่เป็นเท่า
ไปกันเถอะ
ยัยบ้าพวกนี้
โธ่เอ๊ย
(อเทลิเยร์ อิน)
(อาจารย์แบแห่งวงการทำกับข้าว)
(มะเขือเทศผัดกับวุ้นลูกโอ๊ค)
ยอดคนดูเพิ่มขึ้นแล้ว
ฉันป่วยอยู่ แล้วฉันก็เจอวิดีโอของคุณ ระหว่างเสิร์ชหาอาหารเพื่อสุขภาพ
มันดูน่ากินมากเลย
แต่ฉันไม่มีแรงพอให้ทำอาหาร ก็เลยทำเองไม่ไหว
ถ้าได้ชิมอาหารของคุณบ้างคงดีนะ
ซึงฮโย ออกมาเร็ว
อาจารย์คิมชีฮุนแนะนำเราเหรอครับ
ครับ เขาบอกว่าคุณคือสถาปนิกมือหนึ่งของยุคนี้
และชมคุณไว้มากจนผมต้องมาที่นี่
รถติดมากเลยนะกว่าจะมาจากกังนัม
มีเหตุผลที่คุณสร้างออฟฟิศ นอกกรุงโซลหรือเปล่าครับ
ผมโตมาที่นี่ครับ
ทำเลเหมาะๆ ว่างอยู่พอดีตอนผมหาที่ตั้งบริษัท
คือว่า…
มีข่าวลือเรื่องการปรับปรุงพื้นที่ในย่านฮเยรึง
คุณพอจะรู้อะไรบ้างไหมครับ
อะไรนะครับ
การเจอของฮิตติดกระแสในย่านเสื่อมโทรม กำลังเป็นที่นิยมในสมัยนี้
ผมเลยคิดว่าคุณอาจจะได้ข้อมูลเด็ดๆ มาบ้าง
เราเองก็ได้ยินมาครับ แต่ก็แค่ข่าวลือ
ไม่มีอะไรจริงๆ หรอก
ครับ เราไม่ได้เลือกมาทำที่นี่เพราะเรื่องนั้น
งั้นก็น่าผิดหวังนะ
ผมหวังเอาไว้ว่า
คุณจะสัญชาตญาณดีเรื่องการทำเงิน
แต่ถ้าคุณอยู่ที่นี่แค่เพราะชอบสถานที่ ผมฟังแล้วก็แปลกใจ
ผมกำลังวางแผนจะสร้างอาคาร
เลยต้องการคนที่จะมอบผลลัพธ์ ได้คุ้มค่ากับการลงทุนของผม
แต่ถ้าคุณไม่ทันโลกขนาดนี้ก็คงจะเป็นปัญหา
ระหว่างทางมาที่นี่ ย่านการค้าดูเล็กนิดเดียว
แถมยังมีชุมชนสลัมอยู่แถวนั้น
ย่านนี้ดูโกโรโกโสมากเลย
ผมว่าคุณไปหาบริษัทสถาปนิกอื่นจะดีกว่านะครับ
- นี่ - งั้นเหรอ
คุณพูดถูกครับ
ผมว่าเราไม่มีคุณสมบัติพอ ที่จะตอบสนองตามสิ่งที่คุณต้องการหรอก
ดูท่าว่าคุณพูดแบบนี้ เพราะผมพูดจาขวานผ่าซากไปหน่อย
แต่ถึงอย่างนั้น
คุณจะปฏิเสธงานที่ได้จากการแนะนำมางั้นเหรอ
- ใช่ครับ - ใช่ครับ
การปฏิเสธโปรเจ็กต์งาน
ไม่ได้ส่งผลกระทบกับชีวิตเรามากมายอะไร
- เนอะ - อะไรนะ
เราตั้งใจจะร่วมงานกับลูกค้า ที่มีเป้าหมายเดียวกัน
เลยไม่ร่วมงานกับคนที่ไม่ตรงกันครับ
เป็นไงล่ะ
- แบบนี้พี่โอเคจริงๆ เหรอ - เรื่องอะไร
ยังไงก็ตึกทั้งหลังเลยนะ ไม่เสียดายเหรอที่ปฏิเสธไป
แกคือคนที่บอกก่อนนะว่าจะไม่ทำ
ก็ไม่ขนาดนั้นเปล่า
แต่พี่ตัดจบแบบนั้นได้ยังไง
คือผมก็เป็นคนแบบนี้มาตลอด แต่พี่น่ะ…
ฉันมันทำไม
ฉันเป็นคนที่มีพรสวรรค์ในการหาวิธีทำเงินงั้นเหรอ
ฉันเป็นปีศาจที่เกิดจากแนวคิดทุนนิยม ที่เอาแต่จิ้มเครื่องคิดเลขอยู่ตลอดหรือไง
ใช่
แต่พี่ก็เป็นนักปฏิบัติที่มีเหตุมีผล
แต่ฉันจะทำยังไงดี
พักนี้ฉันมีแนวคิดเพ้อฝันขึ้นเรื่อยๆ ทุกที
พี่พูดอะไรน่ะ
หลังจากโครงการที่พักผู้สูงวัย
กับไปซ่อมบ้านในชุมชนสลัมมา ฉันก็เริ่มคิดหนักนะ
จะพูดยังไงดีวะ
การทำงานกับของหรูหราฉูดฉาด
ไม่ทำให้ฉันอิ่มใจได้เหมือนเดิมแล้ว
ใช่เลย
- ผมก็ด้วย - เออ
บางครั้งผมก็คิดว่านี่คือเหตุผล ที่ผมเข้าวงการสถาปนิก
ไอ้ตัวดี
เพราะงี้น่ะเหรอแกถึงอยากสร้างออฟฟิศเราที่นี่
แกอยากเปลี่ยนฉันทีละนิดสินะ
เอาเป็นว่าผมกำลังมองภาพรวมดีกว่า
แต่ฉันต้องพาลูกแฝด ไปสมัครสถาบันสอนภาษาอังกฤษ
แล้วฉันก็อยากซื้ออะพาร์ตเมนต์ที่กังนัม
- ซอกรยูสอนภาษาอังกฤษให้ได้นะ - เหรอ
- แล้วผมจะสร้างบ้านให้พี่เอง - หา
จริงดิ เฮ้ย แกสัญญาแล้วนะ ข้อตกลงด้วยวาจาก็ยังถือว่าเป็นข้อตกลง
ไปเขียนเป็นลายลักษณ์อักษรเลยสิ
- เดี๋ยวผมเซ็นให้ - เออนี่ ว่าแล้วก็นึกได้
ฉันไปยื่นเอกสารที่สำนักงานเขตมา ดูสิ
พวกเขามีเจ้านี่ด้วย
"สถาปนิกประจำย่านของเรา" อะไรน่ะ
เป็นโครงการที่สำนักงานเขต
พวกเขาให้คำปรึกษาฟรีกับคนในเขต
แล้วก็ปรับปรุงสภาพความเป็นอยู่ ให้พื้นที่ที่ถูกละเลย
เหมือนที่นายซ่อมบ้านในชุมชนสลัมเหรอ
ใช่
ร้านรวงหลายร้านกำลังจะปิดกิจการ และซอยเก่าๆ ก็ถูกทิ้งร้าง
พวกเขาอนุรักษ์วัฒนธรรมของย่านด้วย
โอ้โห
นายจะกลายเป็นผู้พิทักษ์ย่านฮเยรึงสินะ
ฉันต้องได้รับเลือกก่อน
เขาต้องเลือกนายอยู่แล้วสิ พูดอะไรน่ะ
ได้ข่าวว่าจะเริ่มก่อสร้าง สระว่ายน้ำกับโรงยิมเร็วๆ นี้แล้ว
เจ๋งเป็นบ้า ชเวซึง
นายเหมือนสถาปนิกผู้ดูแลย่านฮเยรึงเลย
ทุกคนเรียกฉันว่าสถาปนิก
แต่ฉันเป็นสถาปนิกรับรองต่างหาก
ความแตกต่างระหว่างสองอย่างนั้นคือ…
ฉันเองก็ควรทุ่มเทยิ่งกว่านี้
หา
พอเห็นนายกล้าเสี่ยงแบบนี้แล้ว
ฉันก็อยากทำแบบเดียวกันบ้าง
ตอนนี้ฉันทำได้แค่ถ่ายคลิป
แต่สักวันฉันก็อยากเสิร์ฟอาหารของฉัน ให้คนอื่นจริงๆ
ฉันอยากทำอาหารที่ทำให้พวกเขามีความสุข
ไม่นึกเลยว่าการมานั่งกับคุณแบบนี้ จะน่ากระอักกระอ่วนไปได้
อยากคุยกับผมเรื่องซอกรยูกับซึงฮโยเหรอ
เรื่องแม่ซึงฮโยกับแม่ซอกรยูน่ะ
จริงสิ
สองคนนั้นทำสงครามกันจริงจังแล้ว
ผมคงไม่แปลกใจหรอก ถ้าเริ่มมีระเบิดนิวเคลียร์ทิ้งลงมา
ในฐานะคนกลาง เราควรหาทางให้สองคนนั้นสงบศึกกันไม่ใช่เหรอ
ครับ ถูกของคุณ
ถ้างั้น…
ใช่แล้ว ในสถานการณ์แบบนี้
แทนที่จะมาเคร่งเครียดจริงจังกันอยู่
เราต้องการบรรยากาศ ที่ผ่อนคลายและสงบสุขกว่านี้หน่อย
ไม่ว่าที่ไหนเมื่อไหร่
เราก็ต้องมีเจ้านี่สำหรับบทสนทนาประเภทนี้เสมอ
ว่ากันว่าคนเราพูดความจริงเวลาเมา
ถูกต้องเลย
บิดแกร๊ก
วันนี้เราดื่มโซจูแทนเกาเหลียงกันสินะ
เราดื่มของแพงทุกทีไม่ได้หรอก ไม่เอาน่า ร้านผมจะปิดกิจการอยู่รอมร่อ
เราจะปิดร้านแท้ๆ แล้วคุณจะมาขอ…
ไม่งั้นก็เอาของดีมาแบ่งกันดื่มบ้างสิ
- นี่เธอ ได้ข่าวหรือยัง - ว่า
ร้านของว่างรากจะปิดกิจการแล้ว
ร้านนั้นไม่เคยรุ่งอยู่ดี แทบไม่มีลูกค้าเข้า
นั่นสิเนอะ
แมลงวันยังไม่กล้าแตะอาหารที่นั่นเลย
อุ๊ยตายแล้ว
นอกจากลูกสาวนางจะตกงาน ผัวนางก็จะปิดร้านด้วย
- โธ่เอ๊ย - ตายจริง
- ไร้วาสนาอะไรขนาดนี้ - ใช่ไหมล่ะ
- อาภัพซะไม่มี - วาสนาฉันมันทำไมยะ
อุ๊ย คุณพี่
วันก่อนฉันเพิ่งดองกิมจิไป
วันนี้จะได้ดองศพเธอนี่แหละ
อยากนินทาฉันก็ตามใจ
แต่อย่ามาว่าร้ายลูกสาวกับผัวฉันนะ
ขืนแหย็มกับครอบครัวฉัน แม่ตบยับแน่
- ตายแล้ว - เดี๋ยวสิ
อ้าว แล้วทำไมไม่ขยับเลยล่ะ ปัดโธ่
- แล้วจะทำไมยะ - โอ๊ย
นังตัวดี
ทำอะไรของหล่อนน่ะ หา
- มีซุก เธอโอเคไหม - จ้ะ
- นังบ้านี่ - คุณพระ
- ว้าย - เอ้า แล้วจะเข้ามาแส่ทำไมล่ะ
- โอ๊ย - ตายแล้ว
- นังนี่… บังอาจนักนะ - ฉันไม่เป็นไร
ตายซะเถอะ
ปล่อยนะ
- ผีเข้าหรือไง - ปัดโธ่ หยุดนะ
- อะไร - หล่อนน่ะ
- ปล่อยนะ - ไปให้พ้น
จะบ้าเหรอ
โธ่เอ๊ย ยัยนี่มีดีแค่เรียนเก่ง
นี่สิฟาดเหมาะมือ
- ย้าก - ว้าย อะไรเนี่ย
- ปล่อยนะ - โอ๊ย
หนอยแน่
(สถานีตำรวจฮเยรึง)
คือว่าพวกนั้น…
- ฮเยซุก - มีซุก
มีซุก ใครทำคุณ
- เกิดอะไรขึ้น - ทำไมพวกคุณมาด้วยกันล่ะ
กลิ่นเหล้าหึ่งเชียว
เดี๋ยวนะ แอบไปก๊งกันอีกแล้วเหรอ
เปล่า ไม่ใช่นะ
- ไม่ใช่ซะหน่อย คุณไปไหนมา - แม่
- คุณน้า - อ้าว
- เป็นอะไรหรือเปล่า - ฉันจะบ้า มากันเป็นคู่ๆ เชียว
นี่ก็อยู่ด้วยกันมาเหรอ
- ใช่ไหม - หน้าไม่อายทั้งสองคู่เลย
พวกคุณไม่มีหน้ามาพูดแบบนั้นนะ
เอ๊ะ พวกนั้นเองนี่นา
สวัสดีครับ มาทำอะไรกันเหรอ
- เดี๋ยวนะ… - นั่นเลือดเหรอ
เป็นอะไรหรือเปล่า ตายจริง
ยอมความทำไมล่ะ พวกนั้นผิดก่อนนะ
ถือซะว่าหมดเวรหมดกรรมจ่ายค่ารักษาไป
เห็นๆ อยู่ว่าพวกนั้นโดนซ้อมจนน่วม
นั่นสิ กว่าจะหายดีก็ตั้งสองอาทิตย์
ที่รักคะ ไปหาทนายมานะ เราจะฟ้องพวกนางข้อหาหมิ่นประมาท
แต่ได้บู๊ซะบ้าง หลังจากไม่ได้ออกแรงมานานก็สดชื่นดีนะ
เออนี่ จำได้ไหม
ตอนนังอันธพาลนั่นไถเงินฉันในตรอกด้านหลังไง
- เธอโผล่มา - อื้อๆ
- แล้วเธอก็ช่วยฉันไว้ - จริงด้วยเนอะ
ฉันคว้าเป้กับกล่องข้าว
เหวี่ยงใส่นังนั่นเต็มเหนี่ยว
วันนี้ฉันก็ทำแบบนั้นเลย
- เธอเลียนแบบฉัน - ฉันจำได้นะ
เธอใช้ต้นหอมฟาดนังยักษ์ขมูขีนั่น
- ตางี้บวมปูด - ปูดเป็นลูกมะนาวเลย
- นางว่านางจะฆ่าเรา - แม่ครับ คุณน้า
ตกลงว่าคืนดีกันแล้วใช่ไหม
หา
ดีแล้วเนี่ย
- มีอะไรติดหน้าเหรอ - จ้ะ
อะไรเหรอ
ย่ามนั่นอะไรน่ะ
ไม่เคยเห็นเธอถือของแบบนั้นมาก่อน
ตอนนี้ฉันมีเวลาว่างแล้ว
เลยว่าจะลองทำอาหารที่บ้านให้บ่อยขึ้น
ดูเหมือนเธอจะใช้วัตถุดิบสิ้นเปลืองเปล่าๆ นะ
งั้นก็สอนฉันสิ
ฉันซื้อผักกูดมา
แต่ไม่รู้วิธีทำน่ะ
มีตำราอาหารดีๆ ตั้งเยอะแยะ จะมาเรียนจากฉันทำไม
ก็อาหารที่เธอทำอร่อยที่สุดน่ะสิ
สัญชาตญาณการทำอาหารมันสอนกันไม่ได้หรอก
ไว้พรุ่งนี้ฉันจะทำให้ แค่เอาไปกินก็พอ
จริงๆ เลยน้า…
หลังจากเราทะเลาะกัน ก็นึกว่าจะไม่มีวันได้กินอีกแล้ว
เฮ้อ
ค่อยโล่งอกหน่อย
พอเราตัดขาดกัน เธอก็คิดถึงแต่ผักกูดเนี่ยนะ
ก็ใช่สิ เมนูนั้นสำคัญกับฉันนะ
เธอทำให้ฉันกินเป็นอย่างแรกเสมอ ทุกครั้งที่ฉันกลับมาเกาหลี
และทุกครั้งที่ฉันออกเดินทาง
เธอก็ทำแล้วแช่น้ำแข็งเตรียมไว้ให้ฉันตลอด
แหม ฉันเคยทำแบบนั้นเมื่อไหร่กัน
ทุกครั้งที่ฉันเปิดทัปเปอร์แวร์
มันก็ท่วมท้นด้วยมิตรภาพของเธอ
ฉันจะมีวันลืมลงได้ยังไง
ทำไมเธอถึง…
ทำให้ฉันรู้สึกต่ำต้อยอยู่เรื่อยนักล่ะ
ก็ได้ ฉันยอมรับว่าฉันรู้สึกด้อยกว่า
เธอพูดได้ทั้งภาษาอังกฤษกับฝรั่งเศส
เธอสื่อสารกับคนท้องถิ่น แล้วทำงานทำการอยู่เมืองนอกเมืองนา
แต่ฉันยังต้องรับจ้างดูแลซึงฮโยอยู่เลย
ถ้าดูแลลูกชายเธอได้โดยไม่ต้องรับเงินก็คงดี
จะบ้าหรือไง
ทำไมจะไม่ยอมรับค่าจ้างจากงานที่สำคัญแบบนั้นล่ะ
ซึงฮโยโตมาเป็นอย่างดีก็เพราะเธอ
การเลี้ยงดูมนุษย์สักคน
เป็นเรื่องที่น่าทึ่งนะ
ไม่ใช่สิ่งที่ทำกันได้ทุกคนด้วย
เธอเองก็เคยช่วยฉัน
ตอนที่ฉันนั่งกินมื้อเที่ยงอยู่คนเดียวที่โรงเรียน
เธอเดินมาหาฉันแล้วพูดว่า
"ได้ยินว่าเธอชื่อซอฮเยซุก
เราขาดสมาชิกก๊วนดรุณีซุกไปคนนึง อยากเข้ากลุ่มไหม"
ดังนั้นฉันจะไม่ทำตัวเป็นทางการ ตอนเราเกี่ยวดองกันนะ
- ซอฮเยซุก - ใช่ เรียกชื่อฉันเฉยๆ ก็พอ
ฉันก็จะเรียกเธอว่ามีซุกเฉยๆ เหมือนกัน
แบบนั้นแหละ
ต่อให้ลูกเราแต่งงานกัน มิตรภาพของเราก็ต้องมาก่อน
นี่เธอจะอนุญาตให้พวกเขาคบกันเหรอ
ปัดโธ่
ฉันไม่เคยคัดค้านตั้งแต่แรกอยู่แล้ว
ไม่ค้านกี่โมงยะ เห็นโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ
ยอมรับเถอะ เธอไม่สบายใจที่ซอกรยูเคยป่วย
ก็แน่อยู่แล้วสิ
ซอกรยูเคยป่วย ฉันจะไม่กังวลได้ไงล่ะ
แกเป็นลูกสุดที่รักของเธอนะ
เป็นแก้วตาดวงใจ
แกเป็นลูกสาวของเพื่อนรักฉัน
เธอก็รู้ว่าฉันเอ็นดูซอกรยูแค่ไหน
ฉันจะไม่เป็นห่วงแกได้ยังไง
โธ่เอ๊ย
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าเธอรู้สึกแบบนั้น
ฉันกลัวว่าแกจะเสียใจถ้าเธอปฏิเสธ
พอแกเคยป่วยอยู่ตามลำพัง ที่ต่างบ้านต่างเมืองมา ฉันก็ต้องปกป้องแกไว้
มีซุกจ๊ะ
ฉันจะปกป้องแกไปพร้อมกับเธอนะ
เหมือนที่เธอเคยเลี้ยงซึงฮโยมา
ฉันก็จะรักและดูแลซอกรยูเหมือนกัน
ขอบใจนะจ๊ะ
ฉันซาบซึ้งจริงๆ นะ
ฉันซาบซึ้งกว่าเธออีก
- ไม่สิ ฉันต่างหาก - ยัยตัวดี
ขอโทษนะที่ตบเธอเมื่อตอนนั้น
ก็เจ็บอยู่แหละ
ยัยบ๊อง
- โธ่เอ๊ย - พวกนั้นทำอะไรกันอยู่
นี่ เรารู้นะว่าทุกคนอยู่ตรงนั้น
ออกมาเถอะ
จริงๆเลย
- แอบอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนแล้ว - โถๆ ซอกรยูของน้า
หนูทั้งฉลาดทั้งพึ่งพาได้เสมอมาตั้งแต่ยังเล็ก
เราอาจจะถูกลิขิตไว้แล้วก็ได้
ฝากดูแลซึงฮโยแทนน้าด้วยนะจ๊ะ
ค่ะ ได้เลย
- ชเวซึงฮโย - ตายจริง
เธอก็เหมือนเป็นลูกชายฉัน รู้ใช่ไหม
แน่นอนครับ
ถ้าแบซอกรยูตีเธอหรือกวนใจเธอ
ก็ฟ้องฉันได้เลยนะ
- เดี๋ยวฉันลงโทษให้ - หนูก็ฟ้องน้าเรื่องเขาได้นะ
- ค่ะ - เข้าใจไหม บอกมาทุกอย่างเลย
ว่ากันว่าพอผู้ชายอายุมากขึ้น ฮอร์โมนเพศหญิงก็เพิ่มขึ้น
เลยร้องไห้ง่ายขึ้นด้วย
จริงหรือเปล่าครับ พ่อซึงฮโย
จะให้ถูกคือฮอร์โมนเพศชายลดลงน่ะ
ฮอร์โมนเพศหญิงเลยเพิ่มขึ้นตามอัตราส่วน
เห็นแล้วหัวจะปวด มียาแก้ปวดไหมเธอ
ฉันทนดูไม่ได้ อะไรของสองคนนั้นเนี่ย
เกิดอะไรขึ้นน่ะ
เดี๋ยวนี้ชอบแอบไปนั่งก๊งด้วยกันตลอด
- เนอะ พิลึกคน - นั่งเถอะ
ที่รัก ตั้งสติซะที หยุดร้องได้แล้ว
โอ๋ๆ นะพ่อ
อ้าว ลูกๆ ไปไหนล่ะ
ยังไม่ตื่นกันละมั้ง
อ๋อเหรอ
- ผมไปก่อนนะ - ค่ะ
รู้สึกยังไงคะที่จะได้ไปทำงานเป็นครั้งสุดท้าย
ก็รู้สึกเหมือนเดิมนี่
วันนี้ปิดร้านกลับบ้านเร็วๆ นะ
มาดื่มโซจูกัน
ได้เลย
โชคดีค่ะ
(หน่วยกู้ภัยฉุกเฉิน 119)
วันนี้เยี่ยมมากค่ะ
หัวหน้าจอง ผู้อำนวยการตามหาคุณอยู่
- ฉันเหรอ - ครับ
ยินดีด้วยนะ
เรื่องอะไรคะ
โธ่เอ๊ย
ถ้าจะไม่รู้เรื่องรู้ราวแบบนั้น แล้วจะปรับตัวยังไงไหวในที่ทุรกันดาร
- เอ๊ะ - หัวหน้าจอง
คุณได้รับเลือกเป็นเจ้าหน้าที่ความปลอดภัย ในสถานีวิจัยที่ขั้วโลกใต้
- โอ้โห - ว้าว
ฉันเหรอ จริงเหรอคะ
ผมเพิ่งได้หนังสือราชการเลย
คุณเป็นผู้หญิงคนแรกที่ได้รับเลือกนะ
ว้าว
อีกสองอาทิตย์จะเริ่มฝึกการปรับตัวเชิงปฏิบัติการ
- การฝึกงานและปฐมนิเทศด้วย - ค่ะ
หลังจากนั้น คุณจะออกเดินทางตอนต้นเดือนหน้า
เอ๊ะ เร็วขนาดนั้นเชียว
ใช่ เตรียมตัวให้พร้อมนะ
ทีนี้ขอเสียงปรบมือให้เธอกันหน่อย
ขอบคุณค่ะ
เฮ้อ วันสุดท้ายก็ยังเงียบเหงาอยู่ดี
โธ่เอ๊ย
- ร้านเปิดหรือเปล่าคะ - เปิดครับ
เลือกที่นั่งตามสบายเลย
เอาละ ได้แล้วครับ
ฉันไม่ได้สั่งลูกชิ้นปลานะคะ
หา
แถมฟรีครับ
ทานให้อร่อยนะ
เมื่อก่อนเถ้าแก่ก็เคยแถมลูกชิ้นปลาให้ฉันด้วย
เอ๊ะ
ฉันเคยอยู่ย่านนี้เมื่อสิบปีก่อนค่ะ
เหรอครับ
ฉันมากินต๊อกบกกีหลังจากสอบไฟนอลได้ไม่ดี
เถ้าแก่แถมลูกชิ้นปลาให้ฉัน แล้วบอกให้ฉันร่าเริงขึ้น
จริงเหรอ ผมทำแบบนั้นเหรอ
ฉันมาหาเพื่อนเลยแวะเข้ามาน่ะค่ะ
เถ้าแก่กับลูกชิ้นปลายังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน
- เอาอีกสิครับ - ไม่ค่ะ ไม่ต้อง
- เอาไส้กรอกเลือดด้วยไหม - ไม่เป็นไรค่ะ
ผมอยากให้น่ะ
ที่จริงวันนี้ผมเปิดร้านวันสุดท้ายแล้ว
(ปิดกิจการตั้งแต่ 13 กันยายนเป็นต้นไป)
อ๋อค่ะ
นี่ถ้าไม่ได้มาคงเสียดายแย่เลย
ขอบคุณสำหรับอาหารนะคะ
- ที่รัก - พ่อครับ เรามาแล้ว
ยกโขยงมากันทำไมน่ะ
ถามได้ เราก็มากินต๊อกบกกีของพ่อไงคะ
ผมว่าลูกค้าไม่ได้มีแต่เรานะ
อะไรกัน มากันพร้อมหน้าเลยเหรอ เรามาหาของทอดกินกันน่ะ
ที่รัก คุณว่าอะไรอร่อยนะคะ
พริกทอดกรอบจ้ะ ยังเหลืออยู่ใช่ไหม
ตายแล้ว อะไรกันเนี่ย คุณพระช่วย
- สวัสดีค่ะ - ร้านชักจะแคบไปแล้ว
- จะนั่งตรงไหนกันดี - เราก็มาด้วยนะ
- คุณพระช่วย - นั่งเลยๆ
ยอนดู หนูยังไม่เคยกินต๊อกบกกีใช่ไหมจ๊ะ
ใช่ค่ะ
ยอนดู หนูนี่โชคดีจังเลย
ต๊อกบกกีจานแรกที่หนูจะได้กิน เป็นของร้านของว่างรากเชียวนะ
ถ้าจะยกโต๊ะมาต่อกัน อย่าลืมยกคืนตอนกลับด้วย
- จ้า จะรีบบ่นไปไหน - ก็ได้
พอเลย แม่ก็
ผมยกให้ กล้ามใหญ่ก็ต้องใช้ให้คุ้ม
นี่ไงล่ะ
ลูกไม้หล่นไม่ไกลต้นเนอะ
อะไรกัน
เรามาถึงเป็นคู่สุดท้ายเหรอ
- เลิกงานก็ตรงมาเลยนะ - สวัสดีครับ
แล้วคุณคือใครเหรอ
ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมคังดันโฮจากชองอูรายวัน
คุณนักข่าวมาทำอะไรที่นี่ล่ะ
คือว่า…
นี่แฟนหนูเองค่ะ
- อี๋ - ตายจริง
ใครจะรู้ว่าลูกฉันจะทั้งบื้อทั้งน่ารักแบบนี้
น่าเอ็นดูจังเลย
- ขอบคุณที่มานะครับ - ไม่เป็นไรครับ
ผมกำลังเตรียมเขียนบทความพิเศษ เรื่องการเกษียณอยู่พอดี
ถ้าไม่ขัดข้องอะไร ขอสัมภาษณ์คุณได้ไหมครับ
ผมเหรอ
แหม
ครั้งแรกเลยนะเนี่ย
- ดื่ม - ดื่ม
ก่อนอื่น…
คุณกำลังจะเกษียณ รู้สึกยังไงบ้างครับ
ก็นะ…
บอกไม่ถูกจริงๆ
ผมหั่นผักและทำซุป
จากนั้นก็แช่ต๊อกในน้ำ ผมทำแบบนั้นทุกเช้า
ไว้พอเลิกทำแล้วนั่งๆ นอนๆ อยู่เฉยๆ
ป่านนั้นคงค่อยเริ่มยอมรับความจริงละมั้ง
ผมแน่ใจครับ
พอคุณกำลังจะเกษียณแล้ว คุณเสียดายเรื่องอะไรที่สุด
และตั้งตารอเรื่องอะไรมากที่สุดครับ
เสียดายเหรอ
บอกตรงๆ สิ่งที่ผมเสียดายก็คือ…
ผมว่าผมไม่เสียดายอะไรทั้งนั้น
จริงๆ นะ… ให้ตายสิ
มีอะไรมากมายหลายอย่างที่ไม่เป็นไปตามแผน
แต่ชีวิตก็แบบนั้นแหละเนอะ
อืม
แทนที่จะเสียดาย
ผมมีความทรงจำดีๆ ของร้านนี้มากกว่า
โอ๊ยตาย
"อร่อยจัง"
ผมชอบฟังประโยคนั้น
ส่วนเรื่องที่ผมตั้งตารอก็คือ…
ครอบครัวของผมน่ะ
ผมงานยุ่งมาทั้งชีวิต และใช้เรื่องนั้นเป็นข้ออ้าง
ในที่สุด
ก็รู้สึกว่า
ตอนนี้ผม
กลับไปหาครอบครัวได้แล้ว
คุณอยากบอกอะไรกับตัวเอง หลังจากทุ่มเททำงานหนักมาตลอด
เอ่อ…
"เก่งมาก
พยายามได้ดีแล้วนะ
แบกึนซิก"
(ร้านของว่างราก)
คุณพระช่วย
อ้าว
ทำไมยังอยู่กันอีกล่ะ
คิดว่าเราจะทิ้งคุณไปเหรอ
บอกแล้วไงว่าจะช่วยเก็บกวาด
เมื่อกี้ผมอยากอยู่คนเดียวสักพักน่ะ
จริงนะ แม่
ถ้าเขาอยากอยู่ตามลำพังก็ยอมหน่อยเถอะ
พ่อคะ พ่อได้บอกลาร้านสุดที่รักของพ่อหรือยัง
จ้ะ บอกลาอย่างเร่าร้อนเชียวละ
ดีค่ะ งั้นกลับบ้านกันเลยเถอะ
ไปกันเลย
ไปกันแล้ว
ตอนนี้พ่อว่างงานจริงๆ แล้ว
- จ้ะ - พรุ่งนี้พ่อจะทำอะไรล่ะ
พรุ่งนี้เหรอ
นี่ลูก ไปเล่นบิลเลียดกัน
พรุ่งนี้ผมต้องอ่านหนังสือเตรียมสอบ
ปัดโธ่ แค่วันเดียวไม่ชี้ขาดผลสอบได้หรอกน่า
โอ๊ย
ถามจริง ลูกมันอยากอ่านหนังสือก็อย่าไปกวนสิ
ดงจินไม่ได้อ่านหนังสือมานานแล้วนะ
ดูสิ เห็นแม่แกไหม ซอกรยู
ยังไม่ทันไรก็ข่มพ่อแล้วที่เป็นคนว่างงาน
พอเลย ให้สองคนนั้นอยู่ด้วยกันไป พรุ่งนี้เราไปตีแบดกันนะ
- ตีแบดเหรอ พ่อไม่อยากตีกับแก - ใช่ ฉันเข้าใจ
แกจะไม่ยอมเลิกจนกว่าแกจะชนะ
- ใช่เลย - ใครว่าล่ะ
พ่อ อย่าไปเชียวนะ มีครั้งนึง ผมต้องเล่นเกมเศรษฐีกับยัยนี่อยู่เจ็ดชั่วโมง
เพราะแกแย่งซื้อแต่ที่ดีๆ อยู่เรื่อยเลยไง
โอ๊ย พอนอนดึกขนาดนี้แล้วง่วงจัง
เดี๋ยวสิ อย่าพูดจาก้าวร้าวกับพี่สาวแกแบบนั้นนะ
- ใช่แล้ว ไอ้เบื๊อก - ผมทำอะไร
- หา - ไอ้เบื๊อก
- อะไรล่ะ - แกก็ด้วย
- อย่าพูดแบบนั้นกับน้องชายสิ - ใช่
- อย่าเรียกน้องว่าไอ้เบื๊อก - ใช่
- มันก็ลูกแม่นะ - ใช่ แต่ว่า…
ก็ได้ เฮ้ย ไอ้ลูกแหง่
ซอกรยู
ชเวซึง
ทำไมมานั่งอยู่คนเดียวล่ะ อันตรายนะ
ฉันรอนายอยู่
ฉันคิดว่าคืนนี้เธอควรอยู่กับครอบครัว ก็เลยไม่ได้โทรไปน่ะ
คุณลุงเป็นไงบ้าง เขาโอเคไหม
พ่อหยิบโซจูขึ้นไปบนดาดฟ้ากับแม่น่ะ
ดีจัง
การมีใครสักคนอยู่ข้างๆ ในวันแบบนี้…
ฉันมีของมาให้นาย
หา อะไรเหรอ
บาร์บีคิวเนื้อชุบไข่ทอด
ก่อนหน้านี้ฉันเคยจะให้นาย แต่ก็ไม่ได้ให้
ไม่อยากเชื่อว่าตอนนั้นฉันไม่ได้กิน
ขัดลาภตัวเองชัดๆ
- ขอชิมชิ้นนึงนะ - อื้อ
ว้าว
อร่อยตะโกนเลย
แน่นอนอยู่แล้ว
ฉันเตรียมต้นหอม โดราจี แครอท กับเนื้อแล้วทอดทีละชิ้นเลยนะ
ต้องเอาเสียบไม้แล้วชุบไข่ก่อนด้วย
ต้องทำหลายขั้นตอนเลย
แค่ดูก็รู้
แล้วกลิ่นน้ำมันก็แรงมากด้วย
ฉันนึกว่าตัวเองจะรวมร่าง กับน้ำมันทอดอาหารไปแล้ว
โถ เธอทำงานหนักจริงๆ จ้ะ
ใช่
แต่ถึงอย่างนั้น
จะหลายขั้นตอนแค่ไหน
ฉันก็จะทำให้นายกินเสมอ
ต่อให้นายบอกฉันว่านายเอียนเต็มที
ฉันก็จะทำบาร์บีคิวเนื้อชุบไข่ทอดให้นายกินตลอดไป
ฉันนี่โชคดีจัง
นี่คือคำขอแต่งงานของฉัน
คือฉันคิดว่าโดนขอแต่งงานสองรอบ มันเยอะไปหน่อย
ก็เลยอยากให้เสมอกัน
นั่นแปลว่า
ฉันจะได้กินสายรุ้งตลอดไปเลยใช่ไหม
อื้อ ทุกสีของสายรุ้งเลย
อยากกินสีอะไรแค่ไหนก็ได้ทั้งนั้น
นั่นเป็นคำขอแต่งงานที่หวานที่สุดในโลกเลยนะ
งั้นนายตกลงใช่ไหม
ตกลง ด้วยความยินดี
ขอบคุณนะ
เรื่องอะไร
ทุกเรื่องนั่นแหละ
ทั้งเมื่อก่อนกับตอนนี้
ทุกเรื่องเลย
(เป็นปลื้มกับชีวิต)
(เป็นคนในหัวใจ)
(รักอยู่ประตูถัดไป)
- อี๋แหวะ - ไม่ใช่เรื่องบัดสีนะ
เราได้รับความเห็นชอบอย่างเป็นทางการ จากทั้งสองบ้านแล้ว
เราเสียเวลาไม่ได้แล้วนะ ถ้าอยากชดเชยความโรแมนติกตลอด 30 ปี
ไปเดทกันเถอะ ไม่ต้องกลัว
อยู่ข้างๆ ฉันรับรองว่าปลอดภัย
ทำไมเธอจะไม่อยู่ล่ะครับ
หัวหน้าจองได้รับคำสั่งให้ไปประจำที่ขั้วโลกใต้
ซึงฮโยเว้ย
เห็นใจผมหน่อยนะพี่ ผมก็อยากแต่งงานเหมือนกัน
งั้นเธอสองคนจะได้เกี่ยวดองกันน่ะสิ
จัดงานแต่งตอนฤดูใบไม้ผลิปีหน้ากันเถอะ
ทำไมล่ะ รีบตีเหล็กตอนยังร้อนนี่แหละ จัดซะก่อนสิ้นปีนี้เลย
คำบรรยายโดย พาฝัน เจริญดี