LOVE NEXT DOOR
Vay, şuna bak.
Hayatım, mahalleye yürüyen kaldırım mı yapıldı?
Bacaklarım kendiliğinden ilerliyor.
Şapşal ya! Dik dur.
-Dik! -Aman be.
Niye bu kadar ağırsın? Hayret bir şey.
Ne kadar tteokbokki yedin acaba?
Kızartma yedim.
Kolesterolüm yüksek.
-Ama güzel yemeğe hayır denmez. -Bitkisel sonuçta.
Bu yoldan gitmeniz şart mıydı?
Pardon da Hyereung-dong'un tümü senin malın mı?
Keşke olsaydı ama gücüm yetmez.
Senin de aklın fikrin para zaten.
Hye-suk teyze.
Anne…
Seung-hyo. Seok-ryu.
Ne yapıyorsunuz bakayım?
Ne oluyor burada?
Yanıldım herhâlde.
Siz iki serseri hep didişirsiniz!
Şimdi de vücutlarınızı çarpıştırıyorsunuz!
Bu ne demek oluyor?
Olan şey…
-Biz çıkıyoruz. -Ne?
Çıkıyorsunuz demek.
Seksenler şarkısı falan mı bu?
Dur biraz.
-Biz… -Ne?
İlişkimiz ciddi.
Evet, size daha önce söylemeliydik, özür dileriz.
Size söylemeden önce iyice düşündük.
Dikkatli olmalıydık.
Büyük bir şoka uğramışsınızdır.
Kesin endişeleneceksiniz de. Ama…
Birbirimize olan hislerimiz yüzeysel değil.
Şu an tokalaşmıyorlar mı yani?
Eyvahlar olsun.
Bak…
Eve gidelim.
Tamam Mi-suk teyze. Ben de gelip her şeyi açıklayayım.
Hayır Seung-hyo. Sen eve git.
-Seok-ryu, yürü. -Sadece ben mi?
Hayır. Olmaz.
İkimiz birlikte geliyoruz.
Bana söylemen gereken bir şey yok mu?
Var ama önce Seok-ryu'lara gidip…
Ama ben şimdi duymak istiyorum!
Özür dilerim. Ama önce…
Ulan kahrolası aptal!
Beni çok hor görüyorsun, değil mi?
Saçmalamayı bırakıp hemen buraya gel!
Gel yoksa seni gebertirim!
Ne dedi?
Bilmesen daha iyi.
Fransızca'da ne dersen de güzel geliyor.
Tamam.
-Yine gösteriş yapıyor. -Dur.
Senin gibi can dostu numarası yapmaktan iyidir.
Öyle yapmasaydım hiç arkadaşın olmazdı.
O kadar soğuktun ki adın Soğuk Nevale'ye çıkmıştı.
Kişisel saldırı bu!
Anne, niye böyle davranıyorsun?
Kavga mı ettiniz?
Ettiler. Fenaydı.
Seok-ryu, gel benimle.
Görüşürüz Gyeong-jong.
-Hayır, gidemezsin! -Seung-hyo!
Manyak mısın oğlum?
Hey!
Choisseung! Bir İspanyol atasözü var. "Güneşsiz çöl olmaz.
Yağmur ve rüzgârsız bereket olmaz."
Güçlenmek için bu zorluğu yaşıyoruz.
-Olmaz! -Anlıyorsun, değil mi?
Tek başına gitmene izin veremem!
-Of ya. -Ne olursa olsun birlikte olmalıyız.
Merak etme.
-Seni asla bırakmam. -Hayır. Peki.
-Merak etme. -Hayır.
-Dayağı hak ettin. -Choisseung! Bana güvenmiyor musun?
-Merak etme! -Anne!
Annen kızmış gibi. Şimdilik eve gidelim. Olur mu?
Baba, dur.
Hayır! Ona vurma Mi-suk teyze!
Ona nasıl vurursun?
Kes sesini!
KİNEMATİĞİ ANLAMAK
-Anne. -Sus!
Yok, dur. Bir dinle ya…
Seok-ryu, yine ne yaptın acaba?
Başını belaya sokmak benim uzmanlığım.
Benim ustalığımı çalıp durma.
Sen karışma.
-Hesap ver. -Hadi.
Seung-hyo'yla aranda ne var?
Az önce dedik ya.
Çıkıyoruz ve ciddiyiz.
Komik mi buldun?
-Komik mi buldun? -Yalanı bırak.
Adama ilaç mı verdin? Seninle niye çıksın?
Sen karışma, dedim.
Çıkıyor musunuz? Bu mudur yani?
Önce sizden izin almak istedi,
ben engel oldum.
Hye-suk teyzeyle arkadaşsınız.
Hem o zaman emin değildim.
Ama artık çok eminim.
Seung-hyo'dan çok hoşlanıyorum.
Ne? Sen ciddi misin?
Öyle gelip geçici bir ilişki değil.
Yani bu, evlenmeyi mi düşündüğünüz anlamına mı geliyor?
-Hayır. -Ne?
Ne olursa olsun Seung-hyo olmaz.
Neden?
Seung-hyo'yu seversin.
Yine de olmaz. Asla izin vermem.
-Ben diyeceğimi dedim. -Anne.
Anne.
Annen, Hye-suk teyzenle kavga etti.
Hayatım, bol bol su içmelisin. Kızınca su içmen lazım.
Manipülasyon.
Ne?
Adamın beynini yıkamışsındır kesin.
Yoksa ne diye seninle…
Hadi ama. Onu sürekli döverdin.
Paçavra gibi etrafta sürüklerdin.
Karışma demedim mi ben sana?
-Demedim mi? -Karışmıyorum! Pardon!
Of ya, saçım!
-Şunun asabiyete bak ya! -Ne dedin sen?
Bizimle birlikte yemek istediğini söyleyip
her gece nereye gittiğini merak ediyordum.
Aşk meşkle meşgulmüşsün demek.
Beraber kahvaltı ediyoruz.
Evet, bilfiil katılıyordum.
Ne zaman, nasıl çıkmaya başladınız?
Kim başlattı?
İlk Seok-ryu sana açılmıştır kesin.
Dört dörtlüksün ve hep yanındasın.
Bizim oğlandan nasıl hoşlanmasın ki? Hayret bir şey.
Önce ben hoşlandım.
-Ne? -Çocukluğumuzdan beri hoşlanıyorum.
Tekrar karşılaşınca hislerim pekişti.
Açıkçası Seok-ryu defalarca hayır deyip beni reddetti.
Ama ben ısrar ettim.
Dur. Bir saniye.
Sana hayır mı dedi?
Şey… Başta dedi ama şimdi…
Resmen saçmalamış!
İnanamıyorum. O kıza bayılırdım ama aklını mı kaçırmış?
Neden? Oğlumun nesi varmış?
-Aynen! -Neden?
Benim oğlumun nesi eksikmiş?
-Niye reddetmiş? -Gülünç.
Oğlumsun diye demiyorum ama sana haksızlık etmiş.
Kesinlikle!
Aslında demek istediğim şuydu…
Başta öyleydi ama şu an birlikteyiz.
Evlenme teklifimi bile kabul etti.
Evlenme mi teklif ettin?
Özel ortam falan da hazırladın mı?
-Ne? -Belli ki hazırlamış.
Gerçekten hazırlamış!
Arabana çiçek ve balon koyup
tüm restoranı da kapattın mı?
Üstüme dinleme cihazı falan mı yerleştirdin?
-İnanamıyorum ya. -Ne oldu?
Otur şöyle.
Otur hadi.
Erkek evlat yetiştirmenin manası yok.
Boşuna dememişler.
Bana bak!
Doğum günümde verdiğin şu kolye var ya?
Bende aynısı vardı zaten.
Bilmiyordum. Söyleseydin o zaman.
-Öyle adice söylenir mi? -Şu an söylüyorsun.
Sana kolye alayım mı? Yarın gidip alalım.
Boş versene! Hiçbirine ihtiyacım yok!
Baba, ben…
Beni ikna etmeye kalkışma sakın!
Annenin tarafındayım!
-Baba, annemle konuşsan… -Bak.
Benim derdim bana yeter. Kendin hallet.
Hayatım, ayak masajı ister misin?
Bir şey sorabilir miyim?
-Hayır. -Peki.
Seok-ryu ve Seung-hyo'yla ilgili.
Neden çıkamazlar?
Hye-suk'la kavga ettin diye kişisel sebeplerden olamaz, değil mi?
Soramazsın dedim, niye hâlâ soruyorsun?
Biliyorum yani, aile her şeyden önce gelir tabii ki
ama ondan iyi damat mı bulacağız?
Yakışıklı, hâli vakti yerinde, düzgün karakterli bir genç.
-Elimizde büyüdü sayılır. -O yüzden olmaz işte.
-Onu çok uzun zamandır tanıyoruz. -Ne?
Hye-suk da her şeyi biliyor.
Seok-ryu'nun bozulan nişanını, hastalığını.
Bunların evladımın âcizliği olmasını istemem.
Dezavantajlı olmasın. Hepsini geçtim,
üzülmesini istemiyorum!
Seok-ryu'yu kim üzerse
karşısında beni bulur.
Arkadaş falan dinlemem.
Ne düşünüyorsun?
Şey…
Eskiden
ikimiz de yoğunken
Seung-hyo ne hissediyordu acaba?
Öyle şeyler.
Ona çok kötü davrandık.
Zamanı geriye alabilseydim
Seung-hyo yedi yaşındayken
kapı arkasında durduğu
o güne dönüp
ona sarılırdım.
Neyse ki o zamanlar
Seung-hyo'nun yanında
Seok-ryu vardı.
Hayatım.
Mide kanserinin sağkalım oranı kaç?
Boş ver.
Duymadın farz et.
Uyuyalım.
CHOISSEUNG
Aradığınız kişiye şu anda…
Hey!
-Hey… -Of ya!
Yardım etsene.
-Gel. -Az kalsın ölüyordum.
Ne yapıyorsun?
Niye camdan tırmandın? Bir şey olabilirdi!
Ama…
Seni çok özledim. Ne yapabilirdim?
Taklidini en iyi şekilde yaptım.
Bileğin daha iyileşmedi.
Bakayım.
Böyle yapınca geçer.
Annenler çok kızdı, değil mi?
Hayır.
Biraz şoka uğradılar işte.
-Ya seninkiler? -Ne?
Biraz şaşırdılar. Onlar da…
Onlar da şoka uğradı.
-Yalancı. -Sen de yalan söyledin aşkım.
Düşününce komik aslında.
Kötü bir şey mi yaptık sanki?
Niye böyle korkuyoruz ki?
Ne dedin sen?
"Aşkım" mı?
Evet, dedim.
Hani ilişkiyi gizli tutmak istiyordun?
Zaten yakalandık. Umurumda değil!
Annem onaylamazsa görüşmeyecek miyiz aşkım?
Öyle bir şey olmayacak.
Camdan tırmanmamdan belli değil mi?
Onlara karşı direnesim geldi.
"Seung-hyo benimdir" yazan bant mı taksam?
Bant olmaz.
Onun yerine…
…sana şunu takalım.
Çok güzel.
Neden nişan yüzüğü takıldığını anlaşıldı.
Güçlü bir beraberlik hissi verdi.
Beğendin mi?
Evet, bayıldım.
Peki neden yüzük yerine bileklik aldın?
Çünkü…
İş yerime gelip hakkımda dedikodu yayma.
Yanlış bilgi yaymaktan seni dava etmeliyim.
Ne nankör bir pislik.
Bana dava açmak yerine borcunu ödemelisin.
Şakadan dediğimiz şeyi bile mi hatırladın?
Kasten değildi.
Her hareketin
ve her sözün aklıma kazınmış galiba.
Kazınmaya devam edecek.
Her sözünü
dikkatle dinleyeceğim.
Birlikteyken
zamanı boşa harcamayacağım.
Sana
ve tüm benliğine tutunacağım.
Ömür boyu sımsıkı tutunacağım.
O yüzden Seok-ryu…
…benimle
evlenir misin?
Böyle bir teklifi reddetmek için aptal olmak gerek.
15. BÖLÜM BRAVO HAYATIM
13 EYLÜL'DEN SONRA KAPATIYORUZ
Bu.
Annem, Seung-hyo'yla çıktığımı öğrendi.
Saklamak için elinizden geleni yaptınız.
Babam ve Seung-hyo'nun ailesi de bizi yakaladı.
Tüm cezayı tek seferde çekmek fena değil aslında.
Neden şaşırmadın?
Annemin onayını aldığım için.
Sahi mi? Nasıl?
Her şeyin bir yolu yordamı var.
Nasıl oldu? Söylesene!
Şöyle ki…
Jajangmyeon ve jjamppong'unu herkesle paylaş.
Japchae pilavı da olsun.
Ne diyorsun ya?
Bunu içtenlikle yap.
Tek cevap bu.
Yangına körükle mi gidiyorsun?
İtfaiyeci mi oldun yoksa?
Bugün izinliyim.
Ne yapıyorsun?
Sen hiç böyle şeyler yapmazsın.
Şey…
Saçıma yağ sürüyorum.
Ne fenasın ya.
Şu an arkadaşın zor durumda,
seninse keyfin pek yerinde.
Bugün randevum var.
Selam Dan-ho.
Selam Mo-eum.
Çok bekledin mi?
Yok, seni büyük bir zevkle bekledim.
Saçmalama. Hadi.
-Ne güzel olmuşsun. -Ne?
Merhaba. Nasılsın?
Selam, iyiyim.
Beni takmayın. Devam edin.
Eve gidiyorum.
Bir saniye.
Merhaba Bay Choi.
-Choi Seung-hyu mu yoksa? -Evet.
Evet, buyurun.
-Choisseung mu? -Hadi.
Anladım.
Şimdi mi?
Evet, olur.
Şu an lunaparkta eğleniyor ya da Han Nehri kıyısında
tavuk ve bira keyfi yapıyor olabilirdim.
Neden buradayım acaba?
Randevu hayalleri kurup duruyordun galiba?
Bana bak, sevgilini idare edecek misin?
Pardon.
Sizi duyabiliyoruz.
Ne olmuş yani?
Pardon.
Haftaya yaşlı bir teyzenin evini onaracağız.
-Yaşlı bir teyzenin mi? -Evet.
Mahalleden tanıdığımız yaşlı bir teyze var.
Yalnız yaşıyor.
Bay Choi yoğun programının arasında vakit ayırdı.
Ne düşünceli bir davranış.
Öyle ki söylenmek olmaz.
Sandığımdan daha ciddi.
Duvarlar kontrplak olduğundan ses ve ısı yalıtımı için yetersiz.
Temel imkânlar yok.
Şu artan alana mutfak veya banyo yapılabilirmiş.
Mal sahibinin o kadar parası olsaydı
böyle daha çok oda yapardı.
Daha çok daire, daha çok kira demek.
Niye bu kadar ileri gitsin?
Para için.
Bu ara kentsel dönüşüm söylentileri var.
Annemin dükkânını da bu yüzden çok arıyorlar.
Hyereung-dong böyle güzel zaten.
-Bence de. -Bence de.
Evet, bence de.
Bu arada ikiniz neden hâlâ sizli bizli konuşuyorsunuz?
Senli benli olsanıza artık.
-Pardon? -Ne?
Haklısın.
Aynı mahallede yaşıyoruz.
Hepimiz aynı yaştayız. Bırakın bu sizli bizliyi.
-Böyle iyi. -İyi böyle.
Bizim için böyle daha rahat. İnanın.
Biraz mesafe dostluk için iyidir.
Anladım.
Tabii.
-O neydi? -Yakın gibiler.
Bazen de tam tersi.
Selam! Bu ara sana ulaşmak niye bu kadar zor?
Hye-suk buraya uğramadı, değil mi?
Ona da ulaşılmıyor.
Grup sohbeti çok sessiz.
Bensiz yeni bir grup mu açtınız yoksa?
Hay ağzını seveyim. Biliyorsan yeni grup açalım.
Hye-suk olmasın. Sadece sen, ben ve In-suk.
Ne?
-İkiniz yine mi atıştınız? -Onunla bir daha görüşmeyeceğim.
Durum ciddi mi?
Hye-suk benim için bitmiştir artık.
Ne olursa olsun 40 yıllık dostsunuz yahu.
Fikir ayrılıklarınız olabilir ama onunla bağını kesersen
onca yıl boşa gitmiş olur.
Önümde bir sürü yıl var zaten. Yeni dostlar edinirim.
Tıpkı ayakkabı gibi, eski dostlar da yenilerinden daha rahattır.
Önünde daha çok yol var.
Yeni ayakkabıyla kendine eziyet etmesen iyi olur.
Hep böyle iyi konuşmacı mıydın?
Bu ara kafam çok dolu olduğundandır.
Her şeyi boş verip nirvanaya erişmeme ramak kalmıştı.
Ne? Sen de mi dertlisin yoksa?
Mo-eum, Bay Kang'la çıkıyor.
Bay Kang'la mı?
Şu yan komşunuz?
-Yeon-du'nun babası mı? -Evet.
Ne yaptın peki?
Onlara izin vermedin, değil mi?
Birbirlerini seviyorlar, n'apayım?
Kızın bacaklarını kırıp eve mi kapatsaydım?
Saçını kazıyıp tapınağa mı yollasaydım?
Seok-ryu ve Seung-hyo da çıkıyor.
Sıcak! Soğukmuş yani!
Ne?
Selam Hye-suk.
Pardon Jae-suk. Sonra gelirim.
-Ben kaçtım. -Gidiyorum işte!
Söyle şuna, onun yüzünden değil,
gitmem gerektiğinden gidiyorum.
Dünya onun etrafında dönüyor sanıyor.
-Terbiyesize bak ya. -Niye çocukluk ediyorsunuz?
Hep o başlatıyor.
Mi-suk! Aman be!
Nereye?
Hayret bir şey! Çat diye gitti. Ona bir şey soracaktım yahu.
Hye-suk! Ne zamandır görüşmedik!
-Nasılsın? -İyi.
Ne soracaktın?
Buraya gelirken lokantanın kapısında gördüm.
Neydi ya? "Kapatıyoruz" yazıyordu.
Ne?
-Sahi mi? -Evet.
Ne oluyor?
Yeon-du.
Bugün sana söylemem gereken bir şey var.
Şöyle ki…
Ben söylerim.
Ben söylemek istiyorum.
Yeon-du.
Bir şey için senden izin almalıyım.
Neymiş?
Acaba
annen olmama izin verir misin?
Öz annen olamayacağımı biliyorum
ama sana birkaç söz verebilirim.
Seni ıspanak ve havuç yemeye zorlamam.
Kreşindeki spor gününde bayrak yarışını kazanacağıma söz veriyorum.
Ayrıca…
Hastalandığında,
zor gününde
yanında olacağıma söz veriyorum.
Ama eğer
buna bir şekilde karşıysan…
Karşı değilim.
Yani açıkçası çok isterim.
-Sahi mi? -Evet.
Bu günü bekliyordum zaten.
Aramızda kalsın ama bunu rüyamda gördüm zaten.
İyi uyudun mu? Uzaylı arkadaş rüyası gördün mü?
Hayır, başka bir şey gördüm.
Ne gördün?
Sır. Sana sonra söylerim.
Rüyamda Ay'a gidiyordum.
Babamla sen de orada evleniyordunuz.
Üstümüzde uzay giysisi vardı ve havada süzülüyorduk.
Ne?
Mo-eum,
dünyadaki en iyi arkadaşımsın.
O yüzden lütfen
babamla da iyi arkadaş ol.
Tabii ki.
Baba, ağlıyor musun?
Ağlamıyorum.
Dün gece pek uyuyamadım da.
-Esniyordum. -Yemezler canım.
Bal gibi de duygulandığın için ağlıyorsun.
Babanı ağlattık!
Hayır ya, ağlamıyordum.
-Mendil var mı? -Mendil mi?
Mendil var mı acaba?
EV AŞÇISI BAE USTA
Şu an hastayım, sağlıklı yemek ararken videonu gördüm.
Çok güzel görünüyor.
Ama yemek yapamayacak kadar hâlsizim.
Keşke yemeklerini tadabilseydim.
Hayırdır, niye daldın öyle?
Ne? Yok bir şey.
Hem benimle konuşman yasak.
Bir saat çalışacağız, demiştik.
Benimle konuşma.
Evet, ben de çok çalışıyorum.
-Dayanamayacağım. Yan sandalyeye geçeyim. -Hayır!
Sonra iki sandalye kaydırıp iyice yaklaşırsın.
Sonra bir bakmışsın el eleyiz.
Olmaz, geçemezsin.
Hem işte hem aşkta başarılı, ideal bir çiftiz.
Ne yapayım?
İşim bitti zaten.
Başka bir şey yapma vakti.
Daha değil ya!
Daha çok işim var!
Benim işim bitmedi!
İşim daha bitmedi!
Varlık ve itibar için cumartesi gecesi işe geldim.
Şu gördüğüm şeye bak.
GECEKONDU SEMTİ ÖNCE VE SONRA
-Bu ne? -Hediye.
Açsana.
Hayatım, şu an rüyada mıyım?
Gözüm açık uyuyakaldım galiba.
Ulan zibidi, yine mi çuvalladın?
Yine ne oldu? Ne yaptın?
-Ulan zibidi, bittin sen! -Ne?
Yine mi bir halt karıştırdın?
Karıştırmadım.
Maaşımla annemlere bunu aldım.
Hiç mantıklı değil ulan!
Senden son aldığım hediye
okulda yaptığın renkli kâğıt çiçekti!
Bir dur ya.
Çok pislik bir tiptim.
Bak şuna. Sağlık takviyesi.
Haklısın.
Bunu biliyorum.
İkiniz de yaşlandınız artık.
Kan şekeriniz için aldım.
Hazır açmışken birer tane alın bari.
Bu seninki baba.
Cidden o kadar iyi mi?
Evet. Bu da seninki anne.
İçmeye kıyamadım valla.
Hey.
Öyle denir mi ya? Ben hepsini…
Evet anne. Kronik hastalık gibi bir şey.
Çocukların hediye vermiş, sevin.
-Evet. -Tamam mı?
Sana aldığım bakım ürünlerini de kullan.
Tamam, içeceğim.
Başınıza kalmamak için sağlıklı olmalıyım.
Ben de bunları bize satmaya çalışıyor sandım.
Dong-jin, sonunda büyüdün.
Sana yok.
Daha tam büyümemişsin.
Yine bana terbiyesizlik ediyorsun.
Seok-ryu, Dong-jin.
Anne, kavga etmiyorduk.
Konuşmamız bir an için hararetlendi.
Ondan demedim.
-Bir şey söyleyeceğim. -Tek seferde iki tane içsem?
-Hayatım? -Evet?
Anladım.
Şöyle ki…
Dükkânı kapatma kararı aldım.
-Ne? -Neden?
Sizce? Emeklilik yaşına geldim artık.
FIRE hareketi var ya?
-O ne? -Bilmiyor musun?
O ne?
Baba.
Seung-hyo'yu görmek için izin almaya geldiysen…
Benim yetkim yok. Annenle konuş.
Açıkçası o da var
ama boş ver şimdi. Önce senden konuşalım.
Ne? Ne olmuş bana?
Senin için kaygılıyım.
Dükkânı isteyerek mi kapatıyorsun?
Tabii ki.
Malum, zor günler geçirdim.
O pislikler de az kalsın beni dolandırıyordu.
Var ya, özgür kalma düşüncesi beni o kadar rahatlatıyor ki.
Ağzına bir avuç dolusu pirinç atıp
sıcak bir günde çatır çutur yemek gibi.
İyi bari, sevindim.
Yine de huzursuz olursan, bir derdin falan olursa
bana mutlaka söyle.
Ailemizin yeni sloganı neydi?
"Dertlerini içine atmak yok."
Evet, aynen öyle.
Aferin baba.
Madem öyle,
işsiz olduğumda benimle daha fazla takılacak mısın?
Ben biraz yoğunum.
Ne?
Beni önemsemeyip sadece Seung-hyo'yla mı takılacaksın?
Ulan velet…
Benden izin mizin isteme.
Tamam, seni ikna ettim.
Ne?
Annemi nasıl ikna edeceğim?
Bak, sonuna dek buna karşı çıkacağım.
Of, olmaz ya! Vazgeçilemeyecek kadar değerlisin.
Doğru valla. Gözlerim çok güzel.
Of… Aynen öyle.
Ne demiştin?
Gözlerin güzel ama burnun daha da güzel.
-Sahi mi? -Bakayım.
Şu kemere bak. Everest Dağı gibi heybetli.
Yok artık. Abartma yahu.
-Eşsiz. Burnum sana çekmiş. -Evet.
-Aynen. -Gözlerim de anneme.
Göz mü? Neden bahsediyorsun?
Saçımı uzatsam aynı sana benzerim.
Selam Bay Choi.
Merhaba.
-Geciktim mi? -Hayır.
Biz de geldik. Selam!
Olay yerine niye böyle erken geldiniz?
Olay yerine varmak benim uzmanlık alanım.
Bugün can güvenliğinizden ben sorumluyum.
O hâlde ben de haber yazarım ve duvar kâğıdı yapıştırırım.
Masaüstü duvar kâğını demiyorum. Gerçek duvar kâğıdı.
Yemekler de benden.
Aç karnına çalışılmaz.
-Vay be. -Daha vasıflı eleman gerekmez mi?
-Merhaba. -Merhaba.
-Myeong-u.
Niyetiniz iyi
ama şu an tüm işi Seung-hyo yapacak gibi duruyor.
Yardıma mı geldin?
Unuttun mu? Seni bu gönüllü ekiple ben tanıştırdım.
Hadi bakalım! Akşam olmadan bitirelim şu işi!
-Başüstüne. -Arkaya geçeyim.
-Ben ortaya geçerim. -Vay be.
Tamam.
Amanın.
Amanın, duvarlar küf içinde.
Hepsini sökmeliyiz.
Gerçekten inanılmaz.
Mutfak yok.
Kadın şu portatif ocakta mı yemek yapıyor?
Ön taraf çok tehlikeli. Merdivenler de çatlak.
Yeterince alan yok.
Yine de mümkün mü?
Denememiz gerek.
-Tutmaz bu. Çok eski. -Öyle mi?
Şuraya koysak daha iyi.
-Buraya mı? -Evet.
Vay be.
Eline sağlık.
Dan-ho…
Onu tutmaya devam et.
-Birazcık. Oldu mu? -Oldu.
-Biraz daha kaydır. -Peki.
Dur biraz.
Duvar kâğıdı yapıştırmak isteyen?
Kimse yok mu?
Ben!
Boşlukları doldur. Evet.
-Çok iyi. -Elimizden geldiğince.
Oldu mu?
İşte oldu.
Amanın.
Burası benim evim mi sahiden?
Evet efendim.
Bay Choi evinizi yeniledi.
Günlük hayatınızda gerekir dedim.
Size küçük bir mutfak yaptık.
Artık burada yemek yaparsınız.
Burada pencere de var.
Bu evi görünce aklıma ilk gelen şey buydu.
Pencereniz olsun istedim.
Artık işten eve gelince
önce pencerenizi açarsınız.
Gökyüzüne bakıp derin bir nefes alırsınız.
Tüm gün kâğıt topladıktan sonra eve geldiğimde
içim çok daralırdı.
Hayattan keyif alamıyordum, her günüm ölümü beklemekle geçiyordu.
Kapana kısılmış gibiydim.
Ama hayatın tadına varabilirim artık.
Hanımefendi.
Dışarıya da bakın.
Merdiveni sağlamlaştırıp tırabzan ekledik.
Bu da Bay Yoon'un fikriydi.
Evet, şey…
Biraz tehlikeli gibiydi, dikkatli olun.
-Teşekkürler. -Rica ederiz.
-Çok teşekkürler. -Ne demek.
Selam Jae-suk.
Ne yapıyorsun diye aradım.
Sence? Sofrayı topladım işte.
İşin yoksa benim dükkâna gelsene.
-Şimdi mi? -Evet.
Bugün hediye olarak şarap geldi.
Çok güzel diyorlar.
Tamam.
Pahalı şarap içiyoruz diye şarap rengi ruj sürdüm.
-Senin ne işin var burada? -Jae-suk çağırdı.
Seni de mi çağırdı?
-Ne oluyor? -Ne?
Ne oluyor?
Hayda! Kapı kilitleme sesi miydi o?
Hâlâ içerideyiz.
Bana bakın paçozlar!
Jae-suk, ne yapıyorsun?
-Suk Kız Kardeşler'iz biz. -Hayır! Lavanta!
Doğru.
Eskiden Suk Kız Kardeşler olan Lavanta.
Dördümüz 17 yaşında tanıştık ve 40 yıldır
yediğimiz içtiğimiz ayrı gitmiyor.
Ama siz durduk yere bağınızı kesip
birbirinizi siliyorsunuz.
Biz de buna seyirci mi kalacaktık?
Evet! Dostlar böyle yapmaz!
Biz de barışmanız için bir şans tanıyalım dedik.
Sarhoş olup kavga etmeyin diye
dolaba şarap yerine üzüm suyu koydum.
Açın kapıyı! Hemen açın!
Delirdiniz mi ya?
Resmen hapsetmek bu!
Kapıyı bir saate açarım. O zamana kadar uslu durun.
Dur ya! Tuvalet!
Ya işememiz gerekirse?
Merak etmeyin.
Bakın şuraya.
Masanın altında lazımlık var.
İnanamıyorum, gerçekten de var. Manyak karıya bak!
-Hey. -Neyse, iyi eğlenceler!
-Yürü hadi! -Kapıyı açın! Hey!
Siz bizi ne sandınız? Lazımlığa nasıl işeyelim?
-Hey! Şunlara bak ya! -Yok artık! Cidden…
Hayret bir şey.
Pes doğrusu.
-Of ya. -İnanılmaz!
O gün için özür dilerim.
Düşünmeden konuştum galiba.
Düşündüğünü söyledin muhtemelen.
Ağzına geleni söyledin.
Yahu ilk ben özür diledim işte!
-İsteyen oldu mu? -İçimden geldi. Ne?
Yani…
Çocukların karşısına böyle çıkamayız.
Adice ve çocukça davranıyoruz.
Susadım ben.
-Meyve suyu ister misin? -Yok.
Ya işemem gerekirse?
Şuna yaparsın.
Bir yudum alabilir miyim?
Hiç düşünmüş müydün?
Seok-ryu'yla Seung-hyo'nun
birlikte olmasını mı?
Yok, hiç aklıma gelmezdi.
Resmen şoka uğradım.
Niye öyle şoka uğradın ayol?
Hiç beklemediğim bir şeydi.
Sence ne yapalım peki?
Ne yapacağız ki?
Daha biz duymadan
çıkmaya başlamışlar zaten.
-Seung-hyo öyle mi dedi? -Hayır.
Ondan değil.
Demek istediğim, bekleyelim ve seçimlerine saygı duyalım.
Ne beklemesi?
Ayrılmalarını istiyor gibisin.
Demek istediğim,
acele yargıda bulunup karar vermeyelim.
-Seok-ryu da çok şey yaşadı. -Ne gibi?
Nişanı bozması mı? Yoksa…
Kanser olması mı?
Bak.
Bu konuda Seok-ryu'yu suçlamak ister gibisin.
Boş ver. Ben de buna karşıyım.
Damadım olmasını hiç istemiyorum.
Baksana Mi-suk!
Sen beni ne sanıyorsun ya?
Hem oğlumun nesi varmış?
Bir şeyi yok. Asıl sorun sensin!
Kızımın senin gibi
kaynanası olmasına izin vermem! Deli miyim?
Hey! Bitti mi?
Hayır, daha diyeceklerim var!
Şu devirde hâlâ bu kafayla devam edersen
Seung-hyo'nun bekâr öleceğine şüphe yok.
Hey!
HYEREUNG EMLAK
Şimdiye bitmiştir, değil mi?
Kapıyı açıp görelim.
Var ya, bir daha seninle konuşursam
bana da Na Mi-suk demesinler.
Adımı Ga Mi-suk yaparım.
İyi, değiştir. Hiç durma.
Tabii. Hatta elin değmişken Da Mi-suk yapsana!
Bir daha seninle konuşursam
havlarım. Hav, hav!
Köpek olurum.
Plan işe yaramadı.
Yürü.
Şunlara bak ya.
Hayret bir şey!
EV AŞÇISI BAE USTA
DOMATES TAVA VE PALAMUT REÇELİ
İzlenme sayısı artmış.
Şu an hastayım, sağlıklı yemek ararken videonu gördüm.
Çok güzel görünüyor.
Ama yemek yapamayacak kadar hâlsizim.
Keşke yemeklerini tadabilseydim.
Seung-hyo, çık hadi!
Profesör Kim Chi-hun bizi mi önermiş?
Evet, şu anki en iyi mimarmışsınız.
Sizi o kadar övünce kalkıp geldim.
Gangnam'dam geldim, trafik feciydi.
Ofisinizi Seul dışında yapmanızın bir sebebi var mı?
Ben burada büyüdüm.
Şantiye alanı ararken uygun bir yer çıktı.
Evet…
Hyereung-dong'da kentsel dönüşüm olacağı söylendi.
Bir bilginiz var mı acaba?
Pardon?
Şimdi son moda, köhne yerlerde popüler şeyler bulmak.
İlk elden bilginiz olabileceğini düşündüm.
Biz de duyduk ama söylentiden ibaret.
Bir şey olduğu yok.
Evet, buraya onun için gelmedik.
Yazık oldu o zaman.
Zira para kazanmak konusunda
ileri görüşlü olduğunuzu ummuştum.
Ama sırf burayı sevdiğiniz için gelmiş olmanıza şaşırdım.
Bir bina yaptırmak istiyorum.
Yatırdığım kadar değer sunabilecek birini arıyorum.
Fakat gerçeklikten bu kadar kopuksanız sorun olur.
Gelirken gördüm, ticari bölge çok küçük.
Bir de o civarda gecekondu semti var.
İğrenç bir bölge.
Bence başka bir mimarlık ofisine baksanız iyi olur.
-Hey. -Öyle mi?
Doğru dediniz.
Aradığınız şeyi karşılayabilecek donanıma sahip değiliz.
Biraz dobra oldum diye böyle yapıyorsunuz galiba.
Yine de
teklifi geri mi çevireceksiniz?
-Evet efendim. -Evet.
Bir projeyi reddetmek
geçim kaynağımızı o kadar etkilemez.
-Değil mi? -Ne?
Sadece amaçları bizimkilerle örtüşen
müşterilerle çalışıyoruz.
Nasıldı?
-Cidden sorun yok mu? -Ne konuda?
Sonuçta koskoca bina. Reddetmek yazık olmaz mı?
Yapmayacağını ilk söyleyen sendin.
Pek öyle denemez.
Yine de görüşme öyle bitirilir mi ya?
Yani ben hep böyleydim de sen…
Ne olmuş bana?
Para kazanma ustası falan mıyım ben?
Sürekli hesap kitap yapan, kapitalizmin esiri bir canavar mıyım?
Evet.
Ama rasyonel pragmatistsin.
Ne yapacağım peki?
Baksana, bu ara iyice romantik olmaya başladım.
Ne diyorsun ya?
Emekli evi projesi,
gecekondu renovasyonundan sonra çok düşündüm.
Nasıl desem?
Gösterişli ve abartılı bir şeyde çalışmak
beni tam tatmin etmiyordu.
Aynen öyle.
-Beni de. -Evet.
Asıl bunun için mimar oldum diyorum bazen.
Ulan zibidi.
Bu yüzden mi ofisimizi buraya kurdun?
Beni yavaştan değiştirmek için.
Büyük resme bakıyordum, diyelim.
Ama ikizleri İngilizce kursuna yazdırmalıyım.
Bir de Gangnam'da ev alırım.
-Seok-ryu onlara İngilizce öğretir. -Öyle mi?
-Evini de ben yaparım. -Ne?
Sahi mi? Söz verdin bak. Sözlü anlaşma da anlaşmadır.
Git yazıya dök.
-İmzalarım. -Dur, iyi hatırlattın!
Birkaç evrak vermek için bölge müdürlüğüne gittim.
Orada şu vardı.
"Mahallemizin Mimarı." Ne bu?
Bölge müdürlüğünün bir hizmeti.
Sakinlere ücretsiz danışmanlık sunuyorlar.
İhmal edilmiş yerleri iyileştiriyorlar.
Şu gecekonduyu onarmanız gibi mi?
Evet.
Birçok dükkân kapanıyor, eski ara sokaklar ıssız.
Mahalle kültürünü de koruyorlar.
Vay be.
Hyereung-dong'un koruyucusu olacaksın.
Önce seçilmem gerek.
Tabii ki seni seçecekler. Saçmalama!
Havuz ve spor salonu inşaatı yakında başlıyormuş.
Gayet güzel Choisseung.
Hyereung-dong'dan sorumlu mimar gibisin.
Herkes bana mimar diyor
ama aslında lisanslı mimarım.
İkisinin arasındaki fark…
Ben de daha çok çalışmalıyım.
Ne?
Senin böyle işlere girişmen
beni de gaza getirdi.
Şu an sadece video çekiyorum
ama bir gün sahiden de yemeğimi insanlara sunmak istiyorum.
Onlara tencere dolusu mutluluk yapasım var.
Seninle böyle oturmanın bu kadar tuhaf geleceğini hiç sanmazdım.
Seok-ryu ve Seung-hyo hakkında mı görüşeceksin?
Eşlerimiz hakkında görüşmek istedim.
Tabii.
Aralarında muazzam bir savaş var.
Gökten nükleer bomba yağmaya başlasa şaşırmam.
Tarafsız bölge olarak barıştırmaya çalışmamız gerekmez mi?
Evet, haklısın.
Öyleyse…
Evet, böyle durumlarda
çok ciddi ve ayık olmaktansa
birazcık rahatlayıp barışçıl bir ortam yaratmalıyız.
Yer ve zaman gözetmeksizin
daima böyle sohbetler yapmamız şart.
Alkol gerçekleri ortaya çıkarır, derler.
Aynen öyle!
Tık açalım!
Bugün kaoliang yerine soju içiyoruz galiba.
Hep pahalı içki içemeyiz ki! İnsaf yahu! Dükkânım kapanıyor!
Dükkânı kapatıyoruz, sen kalkmış…
Ya da içecek güzel bir şey getir o zaman.
-Baksana, duydun mu? -Neyi?
Kök Lokanta kapanıyormuş.
İşleri hep kesattı. Sinek avlıyorlardı.
Aynen.
Sinekler bile yemeklerine dokunmuyordu.
Pes doğrusu!
Kızının işsiz olması yetmezmiş gibi kocası da işsiz kaldı.
-İnanılmaz. -Evet.
-Ne talihsiz kadın ya. -Aynen.
-Çok fena. -Talihimin nesi varmış?
M-Mi-suk!
Geçen gün kimchi gömdüm.
Bugün sizi gömeceğim!
Beni çekiştirin.
Ama kızımı ve kocamı çekiştirmek ne demek?
Aileme bulaşırsanız fena yaparım!
-Amanın! -Durun!
Niye kıpırdamıyorsun ya? Başlarım böyle işe!
-Ne yaparsın? -Amanın!
Hey!
Siz ne yapıyorsunuz ya? Söyleyin!
-Mi-suk, iyi misin? -Hey.
-Delirdin mi? -Yok artık.
-Hey! -Hayda! Sana ne oluyor yahu?
-Hey! -Yuh yani!
-Sen kim oluyorsun da… -Hey! İyiyim ben.
Bittin sen!
Bırak beni!
-Manyak mısın? -Yeter artık ya!
-Ne? -Seni var ya…
-Bırak! -Defol git!
Manyak mısın?
Bu da sadece derslerde iyi!
Hah, işte şimdi oldu!
-Hey! -Ne oluyor be?
-Bırak! -Hey!
Hey!
HYEREUNG EMNİYET MÜDÜRLÜĞÜ
Yani asıl onlar…
-Hye-suk! -Mi-suk!
Mi-suk, kim yaptı bunu?
-Ne oluyor? -Siz niye birlikte geldiniz?
Alkol kokuyorlar.
Yine mi birlikteydiniz yoksa?
Ne münasebet.
-Hadi oradan. Neredeydiniz? -Anne!
-Hye-suk teyze! -Selam!
-İyi misiniz? -Hepsi de çifter çifter geliyor.
Beraber miydiniz?
-Söyleyin! -Dördünüz de utanmalısınız.
Sizin öyle demeye hiç hakkınız yok.
Onlar olamaz, değil mi?
Merhaba. Hayırdır?
-Bir saniye… -Kan mı o?
İyi misiniz? Amanın.
Neden anlaştınız? Onların suçuydu.
Tedavi masraflarına sayarsınız artık.
Belli ki fena hâlde dayak yiyen onlar.
Aynen. İki haftaya anca toparlarlar.
Hayatım, avukat bul. Onlara iftiradan dava açalım.
Yine de bunca zaman sonra biraz aksiyon çok iyi geldi.
Hatırlıyor musun?
Hani o zorba ara sokakta beni gasp etmişti ya?
-Sen gelmiştin. -Evet.
-Beni kurtarmıştın. -Aynen!
Sırt çantamla beslenme kutumu alıp koştum,
ona doğru havada salladım.
Bugün de ben öyle yaptım.
-Benden gördün. -Hatırladım.
En korkutucu kadına taze soğanla vurdun.
-Gözü feci şişti. -Feci şişti!
-Bizi gebertecekmiş. -Anne, Mi-suk teyze.
Bu durumda barıştınız mı yani?
Ne?
Evet.
-Bir şey mi var? -Evet.
Ne var?
O sepet ne iş?
Daha önce hiç elinde öyle bir şey görmemiştim.
Artık çok vaktim var.
Evde daha sık yemek yapsam iyi olur.
Malzemeleri heba edeceksin gibi.
Bana öğret o zaman.
Eğrelti otu aldım
ama pişirmesini bilmiyorum.
Bir sürü iyi yemek kitabı var. Beni boş ver.
Senin elinin lezzeti kimsede yok.
O el lezzeti öğretilmez.
Yarın yaparım, alırsın.
Var ya,
kavgamızdan sonra onu bir daha yiyemem sandım.
Of yani.
Çok rahatladım.
Küstüğümüzde tek derdin eğrelti otu muydu?
Tabii ki. O yemek benim için önemli.
Kore'ye her geldiğimde bana ilk o yemeği yapardın.
Her göreve gidişimde de.
Her zaman benim için buzlu kaba koyardın.
Ne zaman öyle yapmışım ayol?
Yemek kabını açtığımda
dostluğunu buram buram hissederdim.
Bunu nasıl unutabilirim?
Neden beni
mahcup edip duruyorsun?
Peki, dürüst olacağım. Aşağılık kompleksim vardı.
İngilizce ve Fransızca biliyorsun.
Buradakilerle aran iyiydi, yurt dışında çalışıyordun.
Bense Seung-hyo'ya baktığım için para alıyordum.
Oğluna para almadan bakmak güzel olurdu.
Delirdin mi?
Öyle eşsiz bir iş parasız olur mu?
Seung-hyo sayende çok iyi yetişti.
Bir insan yetiştirmek
inanılmaz bir marifettir.
Herkes beceremez.
Sen de benim için yaptın.
Okula başladıktan sonra tek başıma yemek yerken
yanıma gelip
"Adın Seo Hye-suk'muş" dedin.
"Bir Suk Kız Kardeş'imiz eksik. Bize katılır mısın?"
Bu yüzden, dünür olunca sizli bizli olmam yani.
-Hye-suk. -Evet, bana adımla hitap et.
Ben de sana adınla hitap edeceğim.
Öyle yapacağım.
Çocuklarımız evlense bile dostluğumuz önce gelir.
Evlenmelerine izin veriyor musun yani?
Ah be canım.
İlişkilerine karşı değildim zaten.
Hadi oradan! Gayet mutsuz oldun.
Dürüst ol. Kızımın hastalığı seni rahatsız ediyor.
Tabii ki ediyor!
Seok-ryu hastaydı, nasıl endişelenmeyeyim?
O senin biricik kızın.
Göz bebeğin.
Can dostumun kızı.
Onu ne kadar sevdiğimi biliyorsun.
Onu önemsemez olur muyum hiç?
Vay be.
Böyle düşündüğünü hiç bilmiyordum.
Hayır dersen yıkılmasından korkmuştum.
Gurbet elde hasta ve yalnızmış, onu korumak zorundaydım.
Mi-suk.
Onu birlikte koruruz.
Sen benim oğlumu nasıl yetiştirdiysen
ben de kızını öyle sevip kollarım.
Teşekkürler.
Sağ olasın.
Asıl sen sağ ol.
-Yok, sen sağ ol. -Haspam ya.
O zaman sana vurduğum için pardon.
Acıdı.
Şapşala bak ya.
-Aman be. -Ne yapıyorlar?
Orada olduğunuzu biliyoruz.
Çıkın artık.
Cidden yani.
-Ne zamandır oradasınız? -Ah be Seok-ryu.
Küçüklüğünden beri hep çok zeki ve güvenilirdin zaten.
Belki kaderimiz buydu.
Seung-hyo sana emanet.
Ona iyi bakarım.
-Seung-hyo. -Vay be.
Sen de oğlum sayılırsın.
Tabii ki.
Kızım seni döver veya rahatsız ederse
hemen bana gel.
-Onu cezalandırırım. -Sen de onu şikâyet et.
-Peki. -Tamam mı? Bana her şeyi söyle.
Erkekler yaşlandıkça östrojen artarmış
ve onlar da çok ağlarmış.
Doğru mu Gyeong-jong?
Aslında testosteron azalıyor.
Östrojen seviyesi de nispeten artıyor.
Şunlara bakamıyorum. İlaç var mı?
Şunlara katlanamıyorum! Neyi var bunların?
Ne oldu?
Bu ara sürekli birlikte takılıp içiyorlar.
-Evet, tuhaflar işte. -Otur.
Hayatım, kendine gel. Ağlama.
Zavallı babacığım.
Çocuklar nerede?
Hâlâ uyuyorlardır.
Anladım.
-Ben kaçtım. -Tamam.
Son kez işe gitmek nasıl bir his?
Aynı geliyor valla.
Kapatıp eve erken gel bugün.
Soju içeriz.
Tamam.
Görüşürüz.
AMBULANS
Elinize sağlık.
Jung şefim, direktör seni arıyor.
-Beni mi? -Evet.
Tebrik ederim.
Ne için?
Yok artık.
O kadar bihabersen öyle uzak bir yere nasıl alışacaksın?
-Ne? -Jung şefim.
Güney Kutbu araştırma istasyonunun güvenlik yetkilisi olarak seçilmişsin.
-Vay be! -Vay be!
Ben mi? Cidden mi?
Resmî yazı geldi.
Seçilen ilk kadınsın.
Vay be.
İki haftaya saha uyum eğitimi var.
-İş eğitimi, oryantasyon. -Başüstüne.
Ondan sonra gelecek ay başı gidiyorsun.
Ne? O kadar çabuk mu?
Evet, hazırlan.
Şefimiz için kocaman bir alkış alalım.
Teşekkürler.
Yuh be, son günüm bile hareketsiz.
Amanın!
-Açık mısınız? -Tabii.
İstediğiniz yere geçin.
Buyurun efendim.
Balık köftesi istemedim.
Ne?
Müesseseden.
Afiyet olsun.
Daha önce de fazladan köfte vermiştiniz.
Ne?
10 yıl önce bu mahallede yaşıyordum.
Öyle mi?
Vizelerde çakınca tteokbokki yemeye geldim.
Bana balık köftesi verip neşelenmemi söylediniz.
Sahi mi? Öyle mi yaptım?
Arkadaşla buluşmaya gelmişken uğradım.
Siz ve balık köfteniz aynısınız.
-Bir tane daha alın. -Gerek yok.
-Sundae ister misiniz? -Gerek yok.
Biraz daha vermek istiyorum.
Açıkçası bugün son günüm.
13 EYLÜL'DEN SONRA KAPATIYORUZ
Anladım.
Kaçırsaydım pişman olurdum.
Yemek için teşekkürler.
-Hayatım. -Baba, biz geldik.
Hayırdır?
Sence? Tteokbokki'nden yemeye geldik.
Tek müşteri biz değiliz galiba.
Ne? Hepiniz mi geldiniz? Kızartma yemeye geldik.
Hayatım, buranın nesi iyiydi?
Biber kızartması. Hiç kaldı mı?
Ne oluyor yahu? Şaşırdım valla.
-Merhaba! -Dükkân çok küçük.
-Nereye oturacaksınız? -Biz de geldik!
-İnanılmaz. -Oturun.
Yeon-du, sen daha hiç tteokbokki yemedin, değil mi?
Aynen öyle!
Yeon-du, çok şanslısın.
İlk tteokbokki'ni Kök Lokanta'da yiyeceksin!
Masaları birleştirirseniz çıkarken yerine koyun.
-Daha dur yahu! -Peki!
Yapma anne!
O iş bende. Boşuna bu kadar kas yapmadık.
İşte oldu!
Bana çekmiş.
Ne oluyor?
En son biz mi geldik?
-İşten çıkıp geldik. -Selam.
Siz kimsiniz?
Memnun oldum. Chungwoo'dan Kang Dan-ho ben.
Muhabirin ne işi var burada?
Şey…
Kendisi sevgilim.
-İğrenç. -Yok artık.
Bizim kızın böyle şapşik olduğunu kim bilirdi?
Ne kadar tatlı.
-Ayağınıza sağlık. -Aman efendim, gerek yok.
Emeklilik üzerine özel bir dosya hazırlıyorum.
Sakıncası yoksa sizinle röportaj yapabilir miyim?
Benimle mi?
Vay canına.
İlk röportajım bu.
-Şerefe! -Şerefe!
Öncelikle…
Emekli olmak üzeresiniz. Nasıl bir his?
Şey…
Hiç bilmiyorum.
Sebzeleri doğrayıp bulyon yapıyorum.
Sonra pirinç keklerini ıslatırım. Sabah rutinim buydu.
Şöyle durup rahatlayınca
dank etmeye başlar herhâlde.
Kesin öyle olur.
Emekli olmanıza az kaldı. En büyük pişmanlığınız nedir?
Ayrıca en çok neyi dört gözle bekliyorsunuz?
Pişmanlık mı?
Açıkçası pişmanlığım…
Aslında hiçbir pişmanlığım yok.
Açıkçası… Vay be.
O kadar çok aksilik yaşadım ki.
Ama hayat böyle işte.
Evet.
Bilakis,
burayla ilgili daha çok mutlu anılarım var.
Vay be.
"Tadı güzelmiş."
Bunu duymayı çok severdim.
Dört gözle beklediğim şey de…
Ailem.
Hayatım boyunca meşguldüm ve bunu bahane ettim.
Sonunda
aileme
artık
dönebilirmişim gibi geliyor.
Bu kadar emek verdiniz, kendinize ne söylemek istersiniz?
Ne söylerim…
"Eline sağlık.
Çok emek verdin
Bae Geun-sik."
KÖK LOKANTA
Hayda!
Selam.
Niye hâlâ buradasınız?
Seni bırakıp gidemezdik.
Temizliğe yardım ederiz, demiştik.
Biraz yalnız kalmam gerekti.
Evet anne.
Yalnızlık ihtiyacına saygı duy.
Baba, sevgili dükkânınla vedalaştın mı?
Evet, tutkulu bir veda oldu.
Süper. Hadi eve gidelim artık.
Gidelim!
Hadi biz kaçtık!
Artık resmen işsizsin.
-Evet. -Yarın ne yapacaksın?
Yarın mı?
Oğlum. Yarın gidip bilardo oynayalım.
Yarın sınava çalışmalıyım.
Zibidiye bak. Bir gün çalışmasan kalmazsın.
Hey!
Ne diyorsun ya? Çocuk çalışmak istiyor. Karışmasana!
Dong-jin epeydir ders çalışmadı.
Şuna bak. Anneni görüyor musun Seok-ryu?
İşsizim diye şimdiden beni aşağılıyor.
Boş ver. İkisi takılsın. Biz de yarın badminton oynarız.
-Badminton mı? Seninle oynamam. -Hak veriyorum.
Kazanana kadar oynayıp durursun!
-Aynen! -Yok öyle bir şey.
Baba, sakın oynama. Bir kez ablamla yedi saat masa oyunu oynamam gerekti.
Sen en iyi yerleri alıp durduğun için o kadar uzadı!
Of, bu kadar geç saate kalınca çok yoruldum.
Bir saniye. Ablana terbiyesizlik yapma!
-Evet zibidi! -Ne yaptım ki?
-Ne? -Zibidiye bak!
-Ne? -Sen de!
-Kardeşine öyle deme. -Evet.
-Ona zibidi deme. -Evet.
-Benim de çocuğum. -Tamam da…
Tamam be. Muhallebi çocuğu!
Seok-ryu.
Choisseung!
Böyle tek başına tehlikeli.
Seni bekliyordum.
Bu gece doğru olan ailecek takılmak diye aramadım.
Baban nasıl? İyi mi?
Soju alıp annemle çatıya çıktı.
Ne güzel.
Böyle bir günde yanında biri olması…
Sana bir şey getirdim.
Ne? Ne bu?
Sanjeok.
Şunu bir türlü sana veremedim.
O zaman yemediğime inanamıyorum.
Kendi şansımı mahvettim.
-Tadına bakayım mı? -Olur.
Vay canına.
Çok güzel.
Tabii ki.
Kuru soğan, çan çiçeği, havuç ve bifteği tek tek hazırlayıp pişirdim.
Hepsini şişe geçirip üstlerine yumurta sürdüm.
Çok zahmetliydi.
Belli oluyor.
Kokusu da yağa çok benziyordu.
Yemeklik yağ ile bütünleştim âdeta.
Of, çok emek vermişsin.
Evet.
Yine de
buna rağmen
sana her zaman yaparım.
Sen sıkıldığını söyleyene dek
sana ömür boyu sanjeok yaparım.
Ne kadar şanslıyım.
Evlenme teklifim bu.
İki kez evlilik teklifi almanın biraz fazla olduğunu düşündüm.
O yüzden dengeleyeyim dedim.
Yani ömür boyu
gökkuşağı yiyebilir miyim?
Gökkuşağının tüm renklerini yiyebilirsin.
İstediğin rengi doya doya yiyebilirsin.
Dünyanın en güzel evlenme teklifi bu.
Evet mi diyorsun yani?
Evet. Seve seve.
Teşekkürler.
Ne için?
Her şey için.
O zamanlar ve şimdi için.
Her şey.
BRAVO HAYATIM
AŞKIM OL
LOVE NEXT DOOR
-Gözlerim! -Garip değil bu.
İkimizin ailesinden de resmen izin aldık.
30 yıllık aşkı telafi edeceksek acele etmeliyiz.
Randevuya çıkalım. Merak etme.
Yanımda güvende olursun.
Neden burada olmaz?
Güney Kutbu'na tayini çıktı.
Seung-hyo.
Yardım et Myeong-u. Ben de evlenmek istiyorum.
İkiniz dünür mü oluyorsunuz yani?
Düğünü gelecek bahar yapalım.
Niye? Bir an önce aradan çıksın. Yıl bitmeden olsun işte.
Alt yazı çevirmeni: Günseli Birol