MIŁOŚĆ PO SĄSIEDZKU
- Wybaczcie, że tyle czekaliście. - Rety.
Przygotowałem gulasz doenjang z małżami,
ale nie wiem, jak będzie smakował.
- Wygląda pysznie. - Zawsze źle mi z tym, że jemy za darmo.
Napijmy się potem.
Jesteś teraz na emeryturze,
powinieneś odpoczywać w domu.
Nalega, że codziennie będzie gotował choć jedno danie.
Stara się przetrwać.
Nie mogłaś ująć tego jakoś ładniej?
Moja żona wiele przeszła,
więc się nią opiekuję.
Jejku.
Czemu mężczyznom rozum wraca dopiero na starość?
Boi się, że go zostawisz.
Jestem przerażony.
Ciociu Mi-suk, ja nigdy tego nie zrobię.
Jestem gotów paść na twarz.
Nie mów takich rzeczy na głos.
Twoja mama słucha.
To nic.
Uodporniłam się.
Rety.
Zawsze będę podawał ci pachnotkę. Nie musimy się nawet nad tym zastanawiać.
Nie mogę sięgnąć po zieleninkę.
Kiełki? Czy chamnamul?
- Bireum? - Chamnamul.
Skarbie.
- No nie. - Skarbie?
- Tak? - Podasz mi wołowinę?
Śmiało. Jest przed tobą.
Masz bliżej. Od czego masz ręce?
- To dla mnie? - Służą mi do tego.
Masz haki zamiast dłoni? To bolało!
Miało boleć.
Miałam cię pogilgotać?
Czemu nie jesz pałeczkami?
Za dużo zachodu.
Jesteś ostatnio bardzo zajęty. Od kilku dni nie byliśmy na randce.
Mam mnóstwo pracy.
Poczekasz jeszcze tydzień?
Tydzień to za długo.
Dla mnie tydzień jest jak tysiąc lat.
Brałaś moją maszynkę?
Moje oczy! Mamo, tato! Oni tu robią nieodpowiednie rzeczy!
Hej, Dong-jin. To nie…
Nic nie robimy.
Mamy błogosławieństwo, więc spadaj.
Nie zgadzam się.
Seung-hyo, jeszcze nie jest za późno.
Kim ty jesteś, by za nas decydować?
Ona jest zarośnięta jak yeti.
Ciągle kradnie mi maszynkę.
Zwariowałeś?
Zabiję cię!
Mówię to dla twojego dobra.
To nie byłam ja.
Ostrze jest tępe, jakby miała brodę!
- Zamknij się. - Mam to gdzieś.
Co?
Seok-ryu może sobie być yeti czy kosmitką.
Choisseung.
Słyszałem już ten tekst.
Musisz naprawdę lubić Coffee Prince!
Ogarnij się, Seung-hyo. To tylko serial, a to jest życie.
Nie masz niedługo egzaminu?
- Napij się czegoś w trakcie nauki. - Marnujesz kasę.
Od teraz będę nazywał cię szwagrem.
Dzięki, szwagier.
W sumie to…
moja siostra nie jest aż taka zła.
Nawet świnię można ładnie umalować.
- Won. - Maszynka…
Mówiłam, że jej nie brałam!
Ale te kudły…
Przysięgam, to nie ja.
Nie zabrałam mu maszynki!
Przecież mówię!
To nie ja.
ODCINEK 16 KONIEC
Do jutra.
Co dziś zjemy?
Pan Kang.
Co cię tu sprowadza?
Cześć, co słychać?
Nie jest dobrze.
Miałeś wrócić jeszcze latem,
a się nie pokazałeś.
Przepraszam.
Byłem zajęty.
Zmienię grafik tak, by przyjść w przyszłym miesiącu.
Nie musisz.
Pani Jung już nie będzie.
Dlaczego?
Wysyłają ją na biegun południowy.
Będzie… oficerem ds. bezpieczeństwa na stacji badawczej.
Naprawdę tego chciała, poświęciła dużo czasu,
by się porządnie przygotować.
Spełniła swoje marzenie.
Jest niesamowita.
Dan-ho!
Nie mówiłeś, że będziesz.
Chciałem podrzucić cię do domu.
Jak miło.
Musisz być zmęczona.
Prześpij się, jak wrócisz.
Nie chcę.
Prześpię się w aucie.
Chodźmy na randkę.
Jeszcze nie byliśmy na prawdziwej randce.
Na co masz ochotę?
Nie kłamałaś, jeśli chodzi o te atrakcje.
Zawsze możemy pójść na statek piracki.
Nie, niech będzie.
- Chodź. - Tędy.
W porządku.
Ustawmy się w kolejce.
Dziękuję.
Czy to na pewno bezpieczne?
Boję się o biodra, ramiona, kolana…
A okulary mi nie spadną?
Nigdy nie widziałam cię bez okularów.
Mam dużą wadę wzroku.
Nawet w okularach widzę kiepsko.
Nie widzisz mnie teraz?
Widzę cię, Mo-eum.
Będę cię widział, choćbyś była daleko stąd.
Zaraz ruszamy.
Chwyć się barierki.
I…
nie martw się.
Ze mną będziesz bezpieczny.
Mo-eum!
- Dziękujemy! - Dziękujemy.
Moja kaczka.
- Jesteś zmęczona? - Nie.
Rety!
Co? Seok-ryu i Seung-hyo są parą?
Tak.
Obie będziecie teściowymi?
Co cię tak bawi?
Co tam Seung-hyo i Seok-ryu,
to Mi-suk i Hye-suk są sobie przeznaczone.
Gdyby się nie poznały,
ich dzieci nigdy nie byłyby razem.
Może w poprzednim życiu byłyście małżeństwem.
Co to za bzdury?
To ja powinnam o tym mówić.
Właśnie, obędziemy się bez prezentów.
Zero torebek, diamentów, gotówki.
Nie kupujcie nawet zastawy.
Wystarczy, że dzieci są szczęśliwe.
Nie planowałam nic kupować.
Oddaję moją cudowną córkę.
O czym ty mówisz?
W dzisiejszych czasach to syna się oddaje.
Tak się tylko mówi.
Synowe mają gorzej.
Nie musisz się bać o córkę.
Nie będę się wtrącać w ich sprawy.
Ja podobnie.
Zorganizujmy ślub na wiosnę.
Może w maju, kiedy są kwiaty i jest ciepło?
Trzeba kuć żelazo, póki gorące. Zróbmy to przed końcem roku.
Nie mamy dość czasu.
Z planerem będzie szybciej. Zorganizujemy wesele w hotelu.
Oszalałaś?
Jedzenie w hotelu jest drogie!
Nie stać nas.
No to może małe wesele?
Kameralne, dla najbliższych.
Nie!
Wydaliśmy pieniądze. Muszą się zwrócić.
I tak źle, i tak niedobrze! Zdecyduj się!
- Musimy to przedyskutować! - Nie!
Musicie kłócić się przy Yeon-du?
- Rety. - Serio.
Yeon-du, pamiętaj, żeby dogadywać się z przyjaciółkami.
Nie bądź jak te dwie.
Dobrze.
Przynajmniej ma lekcję.
Jesteśmy ze sobą blisko.
Po prostu rozmawiamy.
EGZAMIN NA TRENERA PERSONALNEGO
Cześć.
Hej.
Uczysz się?
Niedługo mam egzamin.
Rozumiem.
Myślałam, by znaleźć sobie trenera personalnego.
Kogo o to zapytać?
Panie Go, klientka szuka trenera personalnego.
Witaj, Na-yun.
- Chodź tędy. - Dobrze.
Miałaś już trenera personalnego?
Kiedyś, ale krótko.
Chwila.
On zawsze tak wyglądał?
KORZONEK
MOŻLIWY HAŁAS Z UWAGI NA REMONT
DZIĘKUJEMY ZA WYROZUMIAŁOŚĆ
W lokalu robią remont.
Hej, Mo-eum.
Nie ma mnie w domu. A co?
Co?
Serio?
Gratulacje, Mo-eum!
Co to? Przyszłaś handlować?
Nie, świętować.
Wyjeżdżasz na biegun południowy,
miałam przyjść z pustymi rękami?
Wzięłam ze sobą trochę koloru.
Kiedy się dowiedziałaś? Dzisiaj?
W zeszłym tygodniu.
Co? Więc czemu mówisz mi dopiero dziś?
Nie chciałaś nam powiedzieć?
Ja wywiesiłabym transparent.
Patrz. Słodkie, co?
Transparent?
Wtedy Dan-ho też by go zobaczył.
Nie wiem, jak mu to powiedzieć.
Słowa grzęzną mi w gardle!
Rany.
Nie rozumiem. Zjadłam tyle cukru,
a mój mózg wciąż nie działa.
Nie wiem nawet, od czego zacząć.
Ja chyba wiem.
Naprawdę?
Powiedz mi.
„Liczy się szczerość”.
Mścisz się na mnie?
Ja ci to powiedziałam.
Miałaś rację.
W przypadku ważnych spraw liczy się uczciwość.
Powiedz, że naprawdę tego chcesz.
Poproś, by zaczekał ten rok.
Rany.
Ciekawe, jak się wtedy poczuje.
Czy tak czuł się Seung-hyo, kiedy wyjechałam?
CHOISSEUNG
Idź.
Co? Zostaję u ciebie na noc.
Idź spać u siebie.
Czemu mnie wyganiasz?
Chcę spać wygodnie we własnym łóżku.
Wolisz, żebym sobie poszła?
Naprawdę?
Tak, naprawdę.
W porządku.
Pójdę.
Ale to się nie liczy.
To nie była impreza pożegnalna.
Zorganizuję kolejną. Wielką.
- W porządku. - Naprawdę.
Będzie dużo bardziej wyszukana.
- Zobaczysz. - Idź już.
- To tutaj to jeszcze nic. - Jasne.
No to idę.
Pa.
Kocham cię, Mo-eum.
Proszę, idź już.
Choisseung!
Wolniej. Zrobisz sobie krzywdę.
Chciałam być o sekundę szybciej.
Ja też.
Żeby spędzić z tobą więcej czasu,
harowałem dziś jak wół.
Pochwal mnie.
Tak ciężko pracowałeś. Brawo.
Chodźmy.
Jadłeś kolację?
Jeszcze nie.
Skoczymy po drodze na udon?
Chętnie.
Zjadłam pół tortu, niedobrze mi.
Jadłaś tort?
Mo-eum jedzie na biegun południowy.
- Naprawdę? - Tak.
Mo-eum nie rzuca słów na wiatr.
To prawda.
Jest naprawdę zawzięta.
Tak nagle mnie zaprosiłaś.
Chciałaś pochwalić się orlicą?
Nie.
Obiecałaś nauczyć mnie gotować.
- Mówiłaś poważnie? - Oczywiście.
Nawet się odpowiednio ubrałam.
Widzisz?
To chyba nie jest prawdziwy fartuch.
Kupiłaś go w hipermarkecie?
Tak.
No weź. Naucz mnie.
- Szybko. - Zaczekaj.
Co?
Nauczę cię gotować.
Dobrze.
Więc ty też mnie czegoś naucz.
Czego cię nauczyć?
Angielskiego.
Angielskiego? Czemu tak nagle?
Chciałabym kiedyś pojechać za granicę.
Chcę umieć zamówić jedzenie
i rozmawiać z miejscowymi.
Dobrze.
Nauka za naukę.
Zaoszczędzę na kursie.
No chodź.
Od czego powinnam zacząć?
Musimy to namoczyć.
Suszoną orlicę moczy się dzień wcześniej.
Ale jeśli nie masz czasu,
możesz ugotować ją w ryżowarze.
Rozumiem.
Co jest? Naciśnij przycisk.
No tak. Jasne.
Ryż brązowy, pożywny kleik.
- Szybkie gotowanie. - Co mam zrobić?
Co się dzieje?
Hej.
Nigdy z niego nie korzystałaś?
Mam go od niedawna. Jest nowy.
- Hej. - To niebezpieczne!
To trwa za długo.
Robiłaś to już. Tniesz przez środek.
Spójrz.
Nie muszę patrzeć. Mogę nawet patrzeć na ciebie.
Zamknij podręcznik.
Nie potrzebujemy tego.
Więc jak mamy się uczyć?
Wszystko wyjdzie w praniu.
Liczy się „conversation”.
Conver… Co?
Konwersacja i rozmowa.
Konwersacja.
Zapomniałam już wszystkich słówek.
Masz rację. Wystarczy, że będę umiała mówić.
O czym porozmawiamy najpierw?
Co będziesz robić po południu?
Idę do supermarketu.
What are you going to do in the afternoon?
What are you going to do…
In the…
Noon… Możesz powtórzyć wolniej?
What are you going to do in the afternoon?
Nie „de”. „The”.
Nie licząc paru wyjątków,
przed samogłoskami wymawiamy „the” w ten sposób.
In the afternoon. „The”.
Wiedziałam przecież.
Zdążyłam pozapominać.
W porządku. „Idę do supermarketu”.
I'm going to go to the supermarket.
Proste.
Dużo pamiętam ze starych podręczników.
I'm going to go to the supermarket!
Nie „super”. „Super”.
Nie zwijaj języka w supeł.
Język prosto. „Super”.
Super.
Super. Nie dasz rady?
Super.
Już nie chcę nigdzie jechać.
Nasze żony są u ciebie.
A my tutaj.
Dobrze się złożyło.
Spotykajmy się częściej.
Nie chciałem na tobie żerować,
więc coś przyniosłem.
Rajuśku!
Rety! Nie mogę patrzeć!
Cudowne! Rany!
To…
Już sama butelka wygląda wyjątkowo.
Aż krzyczy: „Jestem droga!”.
Ale…
Mamy tylko szklanki do piwa i soju.
Możemy pić z kubków.
- Zaczekaj. - Z tych tam.
To nasze najładniejsze kubeczki.
Przyniosłem też to.
Aparat?
Nie jest nowy. Mam go od jakiegoś czasu.
Powinien być łatwy w obsłudze.
Dwie rzeczy? To nie fair.
Poza tym czy aparat
nie jest dużo droższy niż alkohol?
Chciałeś nauczyć się robić zdjęcia.
Nie ruszaj do bitwy bez broni.
Skoro tak to ujmujesz, dziękuję bardzo.
W takim razie może…
Super!
Widać, że masz doświadczenie.
W porządku.
Wystarczy.
Chyba mam do tego smykałkę.
Jeszcze raz!
Musisz prawidłowo wypoziomować.
A teraz?
Przekręciłeś! Jeszcze raz!
Proszę.
- I co? - Nie możesz ucinać nóg.
- Co? - Nogi wyglądają na krótkie! Jeszcze raz!
No dobra.
Patrz!
Proporcje są do niczego!
Nie może być pośrodku, ma być trochę z boku.
Żeby twoja żona wyglądała na wysoką,
musisz się schylić i patrzeć z dołu!
Robisz zdjęcia w ten sposób?
Niżej! Jeszcze!
Wyobraź sobie, że jesteś na obozie! Byłeś w wojsku?
Oczywiście, że tak!
Do podłogi!
Bądź jednością z aparatem!
- To jakieś… - Do podłogi!
- Puszczaj! - Nie marudź!
Raz, dwa…
Cześć, Mo-eum.
Wpadłam przed pracą.
Mam dla ciebie prezent.
Wejdź.
Skąd wiedziałeś, że to ja?
Nikt inny nas nie odwiedza.
- Koszulka. - Tak.
Mówiłam, że ci kupię.
Nie mogę nosić koszulki Opiekunów Bagien?
Oczywiście, że nie!
W niej wyglądasz najlepiej.
Inne ubrania też dobrze na mnie leżą.
Nic nie poradzę. Bagniak to moja miłość.
Moją pierwszą miłością był Spider-Man.
A poza nim Iron Man, Hulk, Thor i Kapitan jakiś tam.
Mocna konkurencja, tracę zapał do walki.
Ale najbardziej lubię Bagniaka.
Przymierz.
Dobrze.
Koszulki dla par?
I tak, i nie.
Zobacz pod spodem.
Ta-da! Ta…
Ta jest dla Yeon-du.
A ta dla mojej mamy.
Koszulki grupowe.
Nie. Koszulki rodzinne.
Też coś dla ciebie mam.
Co?
Czemu jest tego aż tyle?
Temperatura na biegunie południowym sięga nawet minus 25 stopni.
Noś te ubrania,
trzymaj się ciepło i uważaj na siebie.
Dan-ho, skąd wiedziałeś?
Kiedy ostatnio po ciebie przyszedłem,
rozmawiałem z ratownikami.
Wybacz, że ci nie powiedziałam.
Powinnaś była.
Myślałaś, że jestem samolubny.
Ja…
Nie jestem jakimś żałosnym typkiem,
który by cię ograniczał.
To nie tak.
Dopiero wyznaliśmy sobie uczucia.
Bałam się, że to zbyt szybko.
Nie wiem też, co powiedzieć Yeon-du.
Mo-eum.
Wszystko słyszałam.
Yeon-du.
Wyślij mi zdjęcia pingwinów cesarskich.
Pingwinów?
Tak. Kiedy mama pingwin szuka pożywienia,
jajami zajmuje się samiec.
Jak mój tata.
Będziemy na ciebie czekać.
Chodź, Yeon-du.
No dobrze.
Możesz być pewna,
że przywiozę mnóstwo łakoci.
Przywieź łakocie.
Oczywiście.
Co?
Dziękuję, że…
pojawiłaś się w moim życiu.
W naszym życiu.
Nie mogę oddychać, Mo-eum.
Nie mogę oddychać!
WEGAŃSKA ZUPA Z SOCZEWICĄ
RYŻ W LIŚCIACH LOTOSU
Ostatnio czuję się źle, szukałam więc zdrowych przepisów.
- Spróbuję. - Dzięki za obejrzenie.
Życzę smacznego i dużo zdrowia.
Przepis jest prosty.
Pizza z bakłażanem była pyszna.
Cieszę się, że ci smakowała.
Możesz też spróbować cukinii lub ziemniaków.
SMAŻONE POMIDORY Z GALARETKĄ Z ŻOŁĘDZI
Jestem chora, znalazłam twój film, szukając zdrowych przepisów.
To wygląda pysznie.
Niestety nie mam siły gotować.
Chciałabym spróbować twoich dań.
Choisseung.
- Przejdziemy się? - Jasne.
Przygotuję się.
Choisseung!
Skończyłeś już pracę? Masz teraz czas?
Tak.
Przejdziemy się po okolicy jak za dawnych lat?
Pewnie.
Pamiętasz to miejsce? Tu był papierniczy.
Oczywiście.
A tam stał automat z zabawkami.
A na stoisku mnóstwo śmieciowego żarcia.
Wydawałam tam wszystko, co miałam.
Większość z mojej skarbonki.
To prawda.
Chodź, dzidziu!
Dzidziu!
Nazwij mnie tak jeszcze, a zginiesz.
Dzidziu!
Chodźmy na karaoke!
Miałaś mnie tak nie nazywać.
No chodź!
Oddam ci cały doliczony czas.
Nie ma mowy.
I tak zawsze wybierasz duety.
Mówię prawdę.
Nie chcę.
Jeszcze ktoś zobaczy nas razem w jednym pokoju.
Nie chcę kolejnych nieporozumień.
Gnojek.
Jakbym miała cię czymś zarazić.
- Rany! - Wracaj.
- O co ci chodzi? - Wracaj!
Stój!
- Hej! - Nie!
No już!
Skończyli remont.
Najwidoczniej.
Ciekawe, co tu będzie.
Wejdziemy do środka?
Co?
Możemy tak po prostu tu wejść?
Chciałam znienawidzić nowego właściciela.
Ale tu jest tak ładnie.
Chyba też będzie tu restauracja.
Kuchnia jest taka przytulna.
- Zobacz w środku. - Nie. To cudzy lokal.
Co z tego? Zerkniesz tylko.
- Tak myślisz? - Tak.
Przepraszam.
To twoja kuchnia.
Co?
To…
twój lokal.
Słucham?
Halo?
- Wujek Geun-sik! - Hej, Seung-hyo.
Byłeś zajęty.
Nie przeszkadzam?
Skąd.
Zapraszam.
Rety, Seung-hyo!
Jestem tu pierwszy raz.
Możesz się rozejrzeć.
Jasne.
Niesamowite miejsce.
Mogę ci w czymś pomóc?
Cóż.
Seung-hyo.
Mam do ciebie prośbę.
Chciałbyś wyremontować Korzonek?
Tak.
Chcę otworzyć tam restaurację dla Seok-ryu.
Wujku Geun-sik…
Nie byłem w stanie nic dla niej zrobić.
Kiedy byłem młodszy, myślałem, że do tego czasu
będę miał mnóstwo pieniędzy, które przekażę moim dzieciom.
Ale wciąż…
Mogę zrobić dla niej choć tyle.
Seok-ryu będzie zachwycona.
Tak myślisz?
Nigdy nie mieliśmy wielu klientów, a lokalizacja też nie jest najlepsza,
więc nie wiem, czy postępuję słusznie.
Seok-ryu nie chciałaby innego lokalu.
Będzie kontynuować twoją pracę i jednocześnie zacznie coś nowego.
Tak?
Zajmiesz się tym?
Oczywiście.
Dochowam tajemnicy.
Dobrze.
Więc to tym byłeś zajęty? W tajemnicy remontowałeś lokal?
Tak.
Nie szedłem na kompromisy.
To efekt współpracy dwóch mężczyzn, którzy kochają cię najbardziej.
Dziękuję.
Będziesz przygotowywać dania, które określają ciebie.
Dawać ludziom ulgę i uzdrowienie.
Dobrze.
Jesteś niesamowity, Seung-hyo.
Naprawiłeś mój pokój,
moje serce…
a teraz restaurację.
Jeszcze nie zacząłem.
Stworzę dla ciebie
każdą przestrzeń.
Rety.
Jakbym wygrała na loterii.
Jestem zachwycona tym miejscem.
Co za ulga.
Dong-jin.
Masz jutro egzamin, prawda?
Tak.
Przygotowałeś się?
Po raz pierwszy
przeczytałem całą tę książkę.
Jestem z siebie dumny.
Tym razem zdasz.
Proszę.
MISTRZ KOREI WAGA SUPERPÓŁŚREDNIA
Mam go wypolerować?
To dla ciebie.
To oznacza,
że oficjalnie mianuję cię swoim uczniem.
Bez pytania o zdanie?
Powieś ten pas w swoim pokoju.
Gdzie mam powiesić to śmierdzące dziadostwo?
Lepiej dałbyś mi podwyżkę.
Ciężki.
Pasuje ci.
O czym ty mówisz?
- Przyszłaś na trening? - Nie.
Jednak nie będę się zapisywać.
Dlaczego?
Coś jest nie tak?
Zapiszę się kiedy indziej.
Powodzenia na egzaminie.
Jak zdasz, zapiszę się do ciebie.
Co?
Ostatnim razem naprawdę mi pomogłeś.
Będę twoją pierwszą klientką.
Ta bieżnia nie działa.
Skorzystaj z tej obok.
Ta nie działa.
- Usiądźmy. - Dobrze.
W porządku.
Jestem zła.
Miała być uczta. Impreza przy sklepie to porażka.
Też jestem zły.
Długo cię nie będzie.
To faktycznie porażka.
Oj tam.
Gdybyśmy przygotowali coś dużego,
Seok-ryu śpiewałaby…
Czy dawnych druhów należy zapomnieć I nigdy nie myśleć o nich?
Płakałaby jak bóbr.
Pa, Mo-eum…
Spójrzcie tylko na nią.
Hej, Dan-ho.
Mieli ich dużo. Czemu pijesz co innego?
Chciałem, żeby było jak wtedy.
Na początku.
Wciąż jestem pod wrażeniem.
Nic nas nie łączy.
Jak się zaprzyjaźniliśmy?
Gdyby nasze mamy się nie przyjaźniły,
nie bylibyśmy razem.
Lubiłam naszą paczkę.
Jakbym była między Błękitnym Smokiem i Białym Tygrysem.
Co ty robisz?
A kim jestem ja?
Szkarłatnym Ptakiem? Czarnym Żółwiem?
Jesteś…
moim ukochanym.
A ty moją ukochaną.
Kocham cię, Mo-eum.
Chodźmy już.
Też dłużej nie dam rady.
Ja przez lata patrzyłam, jak pajacujecie.
Usiądź.
Usiądę, noga mnie boli.
Poczekacie rok.
Spotkamy się znów i zaszalejemy.
Zdrówko!
- Zdrówko! - Wracaj prędko.
- Jasne. - Masz wrócić.
Co? Mój chłopak jeszcze coś sobie pomyśli.
Przesadziłeś.
Czemu się go czepiacie?
- Rany. - Wcale nie. Powiedział tylko, że…
Zawsze byłaś wyjątkowa.
A teraz postawisz stopę na biegunie południowym.
Dzięki, mamo.
Nigdy nie ograniczałaś moich marzeń,
więc dobrze wyrosłam.
Powinnaś wyjść teraz za mąż.
Po co jechać w tak zimne…
Dość gadania o ślubie!
Nie psuj nastroju.
Przyślij mi trochę soli.
In-suk chwali sobie sól z Antarktyki.
No nie.
Oczywiście.
Wyślę trochę wam wszystkim.
Uważaj na siebie.
Uważaj na zapalenie krtani, anginę i zapalenie płuc.
Dobrze.
Zadzwonię do ciebie, jak tylko będę na miejscu.
Do mamy też zadzwoń, smarku.
Oczywiście.
Miałabym o tobie zapomnieć?
Nie wiem, czy ci już to mówiłam,
ale chodź.
Co w ciebie wstąpiło?
Jestem z ciebie dumna.
Pewnie, że tak.
Jestem twoją córką.
Dan-ho.
Tak.
Jedźcie już, bo się spóźni.
Oczywiście. Zawiozę ją bezpiecznie na lotnisko.
Bezpiecznej podróży.
Yeon-du, chodź, zjemy coś.
Mo-eum.
Pa.
Jak mogę ją tak zostawić?
- Jedźmy razem. - Hej.
Wejdź do środka.
Zabierz ją.
Jedziemy?
Tak!
- Dziękuję. - Proszę.
Mówiłam ci już, jak bardzo cię lubię?
Co?
Kocham cię jak wszystkie lodowce Antarktydy.
Lodowce się topią przez globalne ocieplenie.
Dlatego tam lecę! Chcę to powstrzymać!
Kocham cię jak wszystkie płatki śniegu,
które spadną, kiedy tam będziesz.
JESTEM CHORA CHCIAŁABYM SPRÓBOWAĆ TWOICH DAŃ
Niedługo otwieram restaurację.
Jej nazwa to…
Tęczowa Kuchnia.
Jak się czujesz?
Niedługo otwierasz.
Nie mogę spać.
Wiedziałeś?
Mam na suficie ponad 1300 gwiazdek.
Policzyłaś je?
Masakra. Cała Seok-ryu.
Ty je przykleiłeś, więc też nie jesteś taki zwyczajny.
Naklejając je, kilkukrotnie dostałem skurczu szyi.
Jestem!
Ja też!
Dzień dobry.
- Hej! - Rety!
Kiedy widzę ten lokal,
czuję, jakby Seung-hyo czytał mi w myślach
i zrobił wszystko po mojemu.
Tato.
Dziękuję. Dam z ciebie wszystko.
Seok-ryu.
Nie przepracuj się.
Ciesz się pracą.
Choć to trudniejsze.
Napijecie się kawy?
Ja dziękuję. Piłem w domu.
Poproszę.
Z lodem, żeby była zimna.
Poproszę mrożoną kawę.
Gorącą, tak?
Americano z lodem!
Jejku.
Pięknie tu.
Przygotowuję lód.
Twoja kawa.
Odświeżająca.
Seok-ryu, poradzisz sobie sama?
Musisz gotować, podawać,
kasować, sprzątać…
To dużo pracy.
Muszę najpierw spróbować.
Jak coś, dzwoń do taty.
Tato, mam do ciebie prośbę.
Tato.
Zostałbyś moim doradcą w Tęczowej Kuchni?
Nie będziesz mnie zamęczać, prawda?
Mam ci tylko doradzać?
Tak. Masz większe doświadczenie.
Wiesz, jak stworzyć menu, jak prowadzić biznes
i radzić sobie z ryzykiem.
Będziesz mi służył radą?
Pewnie, zamiast przeszkadzać mi w kuchni,
zarobisz sobie u niej.
Dopiero przeszedłem na emeryturę,
a ty już gonisz mnie do pracy?
Nie mów tak. Pomóż Seok-ryu.
Panie doradco.
- Doradco! - Doradco!
W porządku. Na szczęście to nie pełen etat.
- Jest zachwycony. - To prawda!
Zachciało mi się pić.
Seung-hyo, zrób mi kawę.
Rozpuszczalną?
Myślisz, że piję tylko rozpuszczalną?
Też lubię americano z lodem!
- Jest najlepsze. - Jasne.
Skojarzyłaś mi się ze Steve'em Jobsem. Nie.
Z Markiem Zuckerbergiem.
To właśnie cała ja.
Uwielbiam tę część ciebie.
Ale…
To nie randka. To ciężka praca.
Nie mam wyboru. Muszę być gotowa na otwarcie.
To aplikacja dla Tęczowej Kuchni?
Tak, super, co?
Będę mogła przyjmować rezerwacje
i specjalne życzenia.
Wedle gustu, preferencji,
a co najważniejsze, stanu zdrowia klienta.
Klienci będą mogli edytować skład dań.
Rety.
Szefowa kuchni, która programuje? Tego jeszcze nie grali.
Jestem z siebie dumna.
Moje doświadczenie nie poszło na marne.
Oczywiście. Wszystko, czego doświadczyłaś,
stworzyło cię taką, jaka jesteś.
Mam za sobą naprawdę udane życie.
Jestem z ciebie dumny.
Pamiętasz, jakie mamy plany na jutro?
Tak.
Wygląda źle?
Czemu nic nie mówisz?
Próbowałem…
jakoś ubrać to w słowa,
ale nie potrafię.
Po prostu jesteś
taka piękna.
Oby tak było! Suknia jest niewygodna.
Uwiera mnie w talii i uciska w piersi.
Nie mogę oddychać. Nie jest wygodna.
W takiej sukni przynajmniej
nie założysz mi nelsona.
Kupię ci ją. Noś ją codziennie.
Jest droga.
Opłaci się.
Nada się do sklepu,
do łaźni…
Choisseung, podejdź na chwilę.
Coś nie tak?
- Co się stało? - Coś mnie kłuje.
- Pokaż. - Tutaj.
Myślałeś, że mi się nie uda?
Mówiłam, żebyś uważał.
Chcesz się bić w salonie sukien ślubnych?
Więc czemu we mnie wątpisz?
Nieważne, co będę mieć na sobie!
Mamo, jesteś gotowa?
Kochanie, oni są już gotowi.
Jak wyglądam?
Suknia ślubna w moim wieku? Czy to dobry pomysł?
Wyglądasz pięknie.
Błyszczysz. Moje biedne oczy.
Nie mów takich bzdur przy dziecku.
Mam 34 lata.
Zawsze będziesz moim dzieckiem.
Ciociu Hye-suk.
- Hej, Seok-ryu! - Aleś ty piękna!
Dziękuję.
To dzięki tobie mam tę suknię.
- Drobiazg. - Dziękuję.
- Tak mi wstyd. - Wyglądasz cudownie!
Prawda?
Dobrze! Przestanę!
Przestanę!
Rany.
Nic takiego nie zrobiłam.
Takie teraz będzie moje życie?
Codziennie będziesz mi grozić?
Może nie teraz…
Czy możemy…
przesunąć nasz ślub o rok?
Co takiego?
Wciąż mam dużo do zrobienia.
Muszę popracować nad restauracją,
a Mo-eum musi być na naszym ślubie.
Poza tym…
co najważniejsze,
chcę nadrobić 30 lat romansu, które przegapiłam.
Proszę?
Jesteś zły?
Tak.
Czemu twoje argumenty są tak dobre,
a do tego rozsądne?
Nie mogę odmówić.
Zaczekasz na mnie?
Ale wyglądasz w tej sukni tak pięknie!
Mam czekać rok, by cię w niej zobaczyć? Jesteś wredna.
Jest ktoś, kto może wyglądać w niej lepiej.
Wiedziałeś?
Chciałam na naszym ślubie mieć bukiet z konwalii.
Braliśmy ślub zimą, więc żadnych nie było.
To prawda.
Chcę go mieć podczas odnowienia przysięgi.
Wiesz, co symbolizuje ten kwiat?
Symbolizuje powrót do szczęścia.
Jesteśmy gotowi. Spójrzcie tutaj!
Łagodny uśmiech!
Seung-hyo!
Tak, zróbmy sobie zdjęcie z synem.
Dobrze wyglądasz.
Macie przystojnego syna.
Prawda? Pani się zna.
- Krok w tę stronę. - Dobrze.
Cudownie.
Uśmiech!
Wspaniale.
W końcu mamy zdjęcie rodzinne.
Jeszcze nie. Seok-ryu!
- Tak? - Zaczekaj.
Potrzebujesz czegoś? Przynieść ci szminkę?
Nie, zrób sobie z nami zdjęcie.
- Co? - Jesteśmy rodziną.
- Fakt. - Prawda?
- Stań tutaj. - Tu.
Piękna rodzina.
No dobra!
Cudownie.
Czemu to tak długo trwa?
- Rany. - Chodźcie.
- Zemdleję od tego czekania. - Hej.
Nie jadła dwa dni, żeby dobrze wypaść.
Pierwszy raz jestem w sukni ślubnej.
Swój ślub miałam w hyanggyo.
Tak, byłaś w hanboku.
Zrobię wam zdjęcia.
Chodźmy.
- Tak. - Lawenda!
Kochanie, zapozuj!
Dziękuję! Wyglądamy cudownie!
- Bukiet! - Krzyczymy „Lawenda”!
- Dobrze. - Dobry pomysł.
Spójrzcie tutaj.
Gotowe?
- Lawenda! - Lawenda!
One są takie urocze.
No.
Cieszą się.
- To prawda. - Nie mają po 57 lat.
Zachowują się jak nastolatki.
No nie?
Seok-ryu.
Dziękuję.
Nie pomyślałbym o tym, gdyby nie ty.
Synowie nie rozumieją matek.
Czemu tu jesteś?
Powinieneś być przy niej.
Byłem jej synem cały czas.
Teraz czas…
być twoim partnerem.
Nie ma czasu do stracenia, jeśli chcemy nadrobić 30 lat.
Jak?
W ten sposób?
Tak.
Zgadza się.
Ja…
marzę o czymś jeszcze.
Żebyśmy byli jak nasi rodzice.
Chcę być przy tobie jak najdłużej.
Dopiero o tym pomyślałaś?
Ja marzę o tym od dawna.
Na pewno marzyłam o tym wcześniej.
Zbyt długo unikałam swoich uczuć.
Jeśli się zastanowić,
to było moje pierwsze marzenie.
Zaopiekuję się tobą.
Za 30 lat
zróbmy sobie takie zdjęcie.
Z miłą chęcią.
Ciepłe, czułe
i pełne miłości.
DZIESIĘĆ MIESIĘCY PÓŹNIEJ
Nie bądź śmieszna. To wielki sukces!
O czym ty mówisz? To dużo większy wyczyn.
Seung-hyo został wybrany
architektem publicznym Seulu, mimo że ma mnóstwo pracy.
Rany.
Mówił, że pracuje nad projektem przebudowy miasta.
Mimo że klienci ustawiają się do niego w kolejce,
on wyżej stawia dobro publiczne!
Zamiast pozbywać się sprzętu z fabryki,
zostawmy to tak, jak jest.
Mówi, że misją architekta jest dbanie o historię i kulturę.
Seung-hyo powinien być politykiem.
A co z Seok-ryu?
Dostała Pomarańczową Wstęgę zaledwie pół roku po otwarciu lokalu.
Widziałaś artykuły o jej restauracji
w Dzienniku Chungwoo.
Piszą, że leczy ciało i duszę,
a jedzenie jest pyszne, ale i zdrowe.
To dopiero wyczyn!
Widzisz tę apaszkę?
Seung-hyo przywiózł mi ją z zagranicznej delegacji.
Jest markowa.
- Hej. - Słucham?
- Tu. - Co?
Seok-ryu powiedziała, że to mój kolor i dała mi tę szminkę w prezencie.
Mówi, że mam letni typ urody.
- Dziewczyny. - Ciepły.
Teraz przechwalacie się zięciem i synową?
Zawsze znajdziecie jakiś sposób na pajacowanie.
Rety.
Yeon-du zdobyła nagrodę w przedszkolnym konkursie programistów!
- Rety! - Chce pracować w NASA.
W NASA?
Niesamowite.
Nie mamy szans, jeśli chodzi o wnuczki.
Ki-hoon dostał pracę!
- Naprawdę? - Cudownie! Jaką?
Sprzedaje kserokopiarki.
- Już od tygodnia. - Czemu nam nie mówiłaś?
Nie wiedziałam, czy to dobry wybór. Miałam mieszane uczucia.
Ale pewnego dnia powiedział mi,
że marzył o tym, by nosić krawat i jeździć metrem do pracy.
Wtedy się obudziłam.
Egzaminy to nie jedyna droga!
Jest komunikatywny. Poradzi sobie świetnie.
Oczywiście. To dobra wiadomość.
Nasze ksero już ledwo zipie.
Muszę zadzwonić do Ki-hoona.
Kupię mu krawat!
Powinien dostać prezent od cioci.
Dobrze.
- Kup od niego ksero. - Oczywiście.
Drogi krawat.
Czyli tylko ja życzę mu jedynie powodzenia.
Powiedz mu, że się cieszę.
Gratulacje, Ki-hoon!
- Cudowna wiadomość. - Dzięki!
- Zjemy coś w moim biurze? - Pewnie!
Piętnaście.
Super.
Szesnaście.
Siedemnaście.
BAE DONG-JIN TRENER PERSONALNY
Wdech.
Osiemnaście.
Dziewiętnaście.
Ostatni raz.
Odepchnij się obiema nogami.
Oczy przed siebie.
Na-yun, za bardzo cofasz biodra.
Musisz zaangażować mięśnie pleców.
Jeszcze dziesięć.
Zrobimy sobie przerwę?
Nie możemy. Mamy jeszcze dużo do zrobienia.
Pójdziemy potem na kurczaka i piwo?
Na-yun, piwo po całym tym treningu?
Nie żal ci ciała?
- Nie, ja… - W porządku, łap za sztangę.
Stabilna górna część ciała, a ramiona nisko!
Raz!
Dwa!
Super. Trzy!
Skup się! Cztery!
Seok-ryu chce wprowadzić opcje wegańskie.
Czytałem o warzywach.
Co zapobiega rakowi?
Glukozynolany działają przeciwnowotworowo i przeciwutleniająco.
Rozumiem. W czym je znajdę?
W brokułach i kapuście.
Ale to warzywa wrażliwe na ciepło,
więc lepiej jeść je na surowo.
Czyli sałatka.
Tak będzie najlepiej.
- Nie! - Dobrze!
Rany.
Ale z ciebie szuja.
To kwestia techniki.
Tak, jasne.
W takim razie…
co robimy jutro?
Muszę iść do pracy.
Przejdź w końcu na emeryturę.
Jak długo planujesz pracować w tym szpitalu?
Nie masz innych przyjaciół?
Jejku.
Zbierzcie jutro próbki,
przeprowadzimy analizę.
Pani Jung?
Tak. Przedtem zorganizuję odprawę,
więc przyjdźcie godzinę wcześniej.
- Tak jest. - Tak jest.
A w przyszłym tygodniu ćwiczenia przeciwpożarowe.
Zrobimy sobie symulację pożaru,
wliczając operację ratunkową, pierwszą pomoc i gaszenie ognia.
Będzie naprawdę realistyczna,
więc bądźcie gotowi.
- Dobrze. - Okej.
- To koniec?
Tak.
Czyli koniec spotkania.
- Dziękuję. - Dziękuję.
Dan-ho! Yeon-du!
- Mo-eum! - Mo-eum.
Czy to mój dom?
Zgadza się.
Gdzie mama?
Na spotkaniu Lawendy.
Jeszcze ludzie pomyślą, że tam mieszkacie.
Praktycznie tu mieszkam.
Nocowałam wczoraj u babci.
Naprawdę?
Mówiła, że nie potrzebujemy mieszkać osobno.
Chce wystawić nasz dom na sprzedaż.
Stajecie się prawdziwą rodziną, kiedy mnie nie ma?
Chyba tak.
Yeon-du.
Tęsknię za tobą.
Ja za tobą też.
Dostaniesz ode mnie ogromny prezent.
Prezent?
Tato, powiedz jej.
Ten prezent to ja.
Będę u ciebie za miesiąc.
O czym ty mówisz?
Lecę na biegun, żeby napisać artykuł o moich przeżyciach.
Dostałem zgodę.
Czyli…
Niebawem się zobaczymy?
Tak.
Na pięknym końcu świata, gdzie aktualnie jesteś.
Jedzenie paniom smakowało?
Tak, było pyszne.
Dziękujemy.
To ja dziękuję.
A to przepisy na te dania.
Może pani je tak rozdawać?
Czy to nie tajemnica fachu?
I tak są na moich filmikach.
Póki klientom smakuje,
a zdrowie im dopisuje, mi to wystarczy.
Na pewno spróbuję to przyrządzić. Dziękuję.
Miłego dnia.
- Wzajemnie. - Dziękuję.
Zapraszam ponownie!
Zrobię ci to.
- Naprawdę? - Tak.
GRANATOWIEC
Panie Choi.
W przyszłym tygodniu zaczynają budowę sklepu Greipa.
Tak, jestem na bieżąco.
Spokojnie.
Nawet na mnie nie patrzysz.
Znowu nad tym siedzisz, prawda?
TARAS, POKÓJ DZIENNY, GABINET NASZ DOM
Obiecałeś zbudować mi dom.
Czemu twój ma być pierwszy?
Seung-hyo.
Pomóż mi, Myeong-u. Też chcę się ożenić.
No tak. Witaj w piekle.
- Chyba w niebie. - Żartowałem.
Patrz, która godzina.
Jejku.
KONCERT W HYEREUNG-DONGU TURNIEJ BADMINTONA
Kiedy powiedziałeś, że otworzymy piętro,
nie wiedziałem, jak to będzie.
Teraz nie wiem, czy to biuro projektowe,
przedszkole czy dom seniora.
Mnie się podoba.
Walczymy ze stereotypem. Biura projektowe nie muszą być straszne.
Za dużo dziś ćwiczyłam…
Co? Mama!
- Tu byłeś. - Ciocia Mi-suk!
- Dobry wieczór. - Cześć.
- Dzień dobry! - Cześć!
Jesteście do siebie tacy podobni.
- Dziękuję. - Drobiazg.
Tak.
Mam coś dla ciebie.
Słyszałem, że wydała pani książkę.
- Tak. - Jasne.
Moje wspomnienia z 30 lat pracy dyplomatki.
W przyszłym tygodniu podpisuję ją w księgarni.
- Mogę przyjść? - Oczywiście.
- Będę! - Też powinnyście przyjść.
Może najpierw zaprosisz nas na jakieś świętowanie?
Na wołowinę.
Po prostu nam ją postaw.
- Rany. - Hej, Seung-hyo.
Mogę to powiesić?
Oczywiście. Ja to zrobię.
Tutaj.
BAJKOWE WARSZTATY
„Bajkowe warsztaty”?
Wiesz, że świetnie opowiadam bajki.
Chcę zainspirować młode umysły.
Lubiłem, jak opowiadałaś nam legendy.
Twoja mama wciąż uczy mnie angielskiego.
W przyszłym roku
poprowadzę warsztaty po angielsku.
Śmiało. Walcz o swoje marzenia.
BAJKOWE WARSZTATY NA MI-SUK ŚRODA I CZWARTEK O 15.00
Dzieciaki.
Zapraszam na bajkowe warsztaty.
Wpadniecie, prawda?
OTWARTE ZAPRASZAMY
PRZERWA OD 15.00 DO 17.00
SMAŻONE POMIDORY Z GALARETKĄ Z ŻOŁĘDZI
JESTEM CHORA NIESTETY NIE MAM SIŁY GOTOWAĆ
CHCIAŁABYM SPRÓBOWAĆ TWOICH DAŃ
Po roku walki z chorobą odwiedziłam twoją restaurację.
Wstydziłam się o tym powiedzieć,
ale twoje jedzenie dało mi komfort i dodało odwagi.
Dziękuję też za przepis.
Idziesz?
No tak!
Choisseung!
Czemu się spóźniłaś?
Wybacz, że tyle czekałeś.
Kiedy napisałem, czekałem już od 30 minut.
Łącznie daje to 45 minut.
Przepraszam.
Zmieniłeś się.
Kiedyś powiedziałbyś,
że spóźnienie to nie problem i żebym uważała.
Teraz się na mnie gniewasz.
Nie gniewam się. Tylko pytałem.
Marszczysz brwi.
I mówisz niższym głosem.
To ty się zmieniłaś.
Uznałaś nasze plany za trywialne i spóźniłaś się prawie godzinę.
Nie wiesz, gdzie mieliśmy iść?
Odwołałem spotkanie z naszym budowlańcem.
Mogłeś pójść sam.
- Co? - Jesteś ekspertem.
Mogłeś zająć się tym sam.
Nic bym nie pomogła.
Mnie zadowoli cokolwiek.
„Cokolwiek”?
Tak mówisz o naszym nowym domu?
Nie o to mi chodziło.
Hej…
Gdyby klient przyszedł do ciebie
i poprosił o cokolwiek, jak byś się czuła?
Po prostu bym coś poleciła.
Czyli tylko ja okazuję tu wrażliwość?
Tak. To ja się czepiam.
Czemu taki jesteś? To męczące.
Równie męczące, jak planowanie domu całą noc?
Na litość boską!
Zawsze jesteś taki małostkowy?
Zawsze tak łapiesz za słówka?
Czy my się kłócimy?
Na pewno się nie dogadujemy.
Więc musimy stworzyć sobie zasady kłótni.
W trakcie kłótni trzymajmy się za ręce.
I dodawajmy „kochanie” na końcu zdania.
Możesz puścić dopiero po kłótni.
Idziemy?
Tak.
O czym myślisz?
O naszym nowym domu…
choć ciebie on nie obchodzi.
Jeszcze jedno słowo…
Kochanie.
Skończysz w nim sam, kochanie.
Po tym, jak czekałem 30 lat
i dziesięć miesięcy, jak możesz mi to mówić, kochanie?
Mam prośbę.
Kochanie.
- Dwa łóżka w sypialni, kochanie. - O nie.
Tylko łoże małżeńskie.
Ale nie królewskie.
Pomyśl.
Po co w ogóle pytasz mnie o zdanie?
Będę przy tobie,
nawet gdy będę smutny, zły, wkurzony,
czy gdy się kłócimy.
Musimy dodać jeszcze jedną zasadę.
Żadnych osobnych pokoi i osobnych łóżek.
Zadzwoń do budowlańca.
Spytaj, czy możemy przyjść.
- Serio? - Tak.
Też chcę zobaczyć nasz dom.
A jeśli nie będzie miał czasu?
Dzień dobry. Co słychać?
Czy możemy wpaść?
Tak.
Ma pan czas?
Dziękuję!
- Udało się? Co za ulga. - Tak.
Myślałem, że się nie uda.
Spanikowałem.
Wiem. Dziś był szalony dzień.
KONIEC
KONIEC I POCZĄTEK
Napisy: Jakub Jadowski