Masz trzy nowe wiadomości. Pierwsza wiadomość.
Edie, gdzie jesteś?
Pierwsza w nocy, a twoja matka świruje. Musisz...
- Hej. A ty dokąd? Mówiłem, że... - Daj mi pięć minut.
- Kat, wychodzimy. Kurwa. - No weź. Zaraz.
Edie, dawaj tu szybko.
Następna wiadomość.
Co ty...? Nie polewaj jej.
Jezu Chryste. Jest napruta w chuj.
- Zamknij się. - Co, kurwa?
Edie, serio. Sprężaj się.
Następna wiadomość.
Jak usnęłaś ze słuchawkami w uszach,
to słowo daję, chuj mnie strzeli.
Odbierz telefon. Co z tobą?
A ty co się, kurwa, lampisz? Twoja sprawa?
- Zjeżdżaj. - Nikt do niej nie startuje.
Ładna koszula. Jebany Ricky Martin się znalazł.
- Nigdzie nie idę. - Rzucasz się?
- To dawaj. - Jak chcesz.
Mark, nie... O Boże.
Harowałam cały tydzień. To moja forsa.
Brawo. Przepracowałaś tydzień. Wiesz co?
Jak to jest, że swoją kasę przepuszczasz sama,
a ja oddaję wszystko tobie i Edie?
Nie wracasz do tej meliny.
- Co to w ogóle za palant? - To Chico.
- Kim jest Chico? - Nie, Rich czy tam...
- Rich? Rich Pacheco? - Nieważne.
Ten zjeb, który groził kasjerowi nożem do masła?
- Jest niegroźny. - Chciał go zabić.
Ale nie zabił.
Bo kretyn miał tylko nóż do masła.
- Skończ się zadawać z rąbniętymi ćpunami. - Dobra.
- To chore. - „Ćpunami”.
Myślałem, że siedzi.
Nie prosiłam o obstawę.
- Tak, jasne. - Jezu, zluzuj.
Dzięki, że robisz mi za ojca.
Odkąd umarł, brakuje mi tego dopierdalania się.
Widać za mało się dopierdalał.
Próbujesz go przebić?
Co za... Nie mam do ciebie nerwów.
- Patrzcie. - Co?
Kurwa!
- Co mam robić? - Spokojnie, kochanie.
Żadne, kurwa, w porządku.
Powiemy mu... że piliśmy.
- Ona ma 14 lat. - A jaka odpowiedzialna.
Zamknij się, Kat. Edie, nie zatrzymuj się.
Zatrzymam się.
Edie! Ani mi się waż. O Boże.
Lepiej to schowam. Tak zrobię.
Ty siedź cicho, Kat. Edie. Spójrz na mnie.
Posłuchaj.
Twoja mama ma przy sobie w chuj koki.
Kupiła ją od jebanego Richa Pacheca.
- Jeśli natychmiast nie ruszysz... - Dramatyzujesz.
Co, puści nas wolno? Jak się dowie, że prowadzi 14-latka?
Edie, zabierz nas stąd, albo twoja matka pójdzie siedzieć.
- Mark. - To twoja trzecia wpadka.
Edie. Spójrz na mnie.
Będzie dobrze.
No już.
Tak jak cię uczyłem.
Gaz do dechy.
14 LAT PÓŹNIEJ - WCIĄŻ CLEVELAND
Muszę lecieć!
- O nie. Piętnaście minut. - Za siedem godzin zaczynam zmianę.
No i? Mam urodziny.
Zdziadziałaś, laska.
Proszę cię. Muszę się uczyć. Masz Tori. Ona umie się bawić.
Tori to się już za dobrze bawi.
Wypiłam z tą świruską ostatnią kolejkę.
Więcej mi nie trzeba.
Fakt. Lepiej jej unikaj.
- No raczej. - Dzięki.
Nie musisz... Wiem, że masz teraz ciężko.
Nie będziesz płacić w swoje urodziny.
- Odrzucona. - Kurde!
Spoko.
- Pewnie pobrali już czesne. - Ja stawiam.
Nie. Dzięki, nie trzeba.
Solenizantka ma płacić?
Daj mi tylko swój numer.
Słyszałeś: nie trzeba.
Nie odbieraj jej prawa do szczęścia.
Boże, oddech smoka. Przeczyściło mi zatoki.
No dzięki.
Rany. Wciąż tu jest. Walczy do końca.
Niech powalczy o miętówkę.
Przepraszam. Jest strasznie wredna.
Nie to co ty.
- Ja się chociaż staram. - Mięta. Dużo mięty.
Pa, Doug.
Za dużo na siebie bierzesz. Szkoła, praca, wkuwanie po nocach.
Lekko nie jest.
A ja jestem z ciebie dumna.
I nie dzwoniłaś do tego gołodupca od... kiedy?
- Ej, obiecałaś. Daj spokój. - W urodziny mi wolno.
Mogę złamasa dissować ile wlezie.
Minęło siedem i pół miesiąca.
I dobrze. Tak ma być.
Byliście razem kawał czasu.
Wiem, jak to boli.
To się pojeb przyczepił.
Zadzwoń.
- No proszę. - Nudzi ci się?
To stań przed sklepem i naganiaj klientów.
Przepraszam za nią.
Miałaś się starać.
Nie ułatwiasz mi.
Wyglądasz jak Jack Szkieleton.
Jasny gwint!
Polecisz na ten wózek.
No wiesz...
EKONOMIA
O nie.
Ja pierdolę.
Nie, nie, nie.
Kurwa mać.
Niech to jasny chuj. Ruchy, ruchy!
Dobra, już.
Noż kurwa!
W dupę!
Wybacz, Liso.
- Cześć, Rick. - Dale kazał strzelać.
- I słusznie. - Nie mogę na ciebie liczyć.
Przepraszam. Auto znowu mi nawaliło.
Może rozważ zakup takiego, które nie nawala.
Przypominam, że istnieją też autobusy.
Masz zupełną rację, Dale.
„Przegryw Dale jeździ autobusem”. A wiesz, kto naprawdę przegrywa?
Kierowcy zatruwający powietrze, płacący za ubezpieczenie
i wiecznie spóźnieni.
KREDYTY HIPOTECZNE
Przepraszam. Kiedy będzie ten filtr?
Twoja rybka chyba jest chora.
Następny.
Ale ostatnio zwróciliście środki.
To była jednorazowa możliwość.
- Wie pani, czym jest ograniczony budżet? - Sama innego nie znam.
Ręce do góry, pojeby.
Wszyscy na ziemię. Telefony, już!
Ręce do góry! Rusz tyłek!
- Telefony! - Ty! Dawaj telefon!
Otwieraj!
- Dobra. - Już!
Mama
Otwieraj, mówię!
Jazda!
I gleba.
- Na ziemię. - Nie ty.
- Wstawaj. Otwórz szufladę. - Na glebę.
Kładź się, już.
Tam masz zostać!
Mówię coś!
Dawaj. Tyko grzecznie.
- Zbieraj to, kretynko! - Przepraszam.
LICEUM EAST UNION
To nie są, kurwa, żarty! Podnieś wszystko!
Ja pierdolę!
- I co zrobiłaś? - To nie miało wystrzelić!
- Zrobiłaś to specjalnie! - Boże.
- Głupia suka! - Coś się zepsuło!
Jak ja teraz wyglądam?!
Kłamiesz, szmato.
- Cholera! - Nie tak miało być.
Patrz na mnie! Zrobiłaś to specjalnie!
Brak złamań i wstrząśnienia.
Nikomu nic się nie stało?
Poza ochroniarzem, który ma złamany oczodół.
A złodziei złapali.
Ja myślę. Już na starcie popełnili z pięć błędów.
Chyba często was napadają, skoro tak się pani na tym zna.
Mamy w banku szkolenia i tak dalej.
Dobrze. Zrobimy jeszcze kilka badań
ze względu na ciążę.
Jaką ciążę?
Pani ciążę.
Robimy badania krwi, żeby to sprawdzić.
I sprawdziliśmy. Jest pani w ciąży.
Okłamałaś mnie.
Stara, dostałam w łeb pistoletem i odkryłam, że jestem w ciąży.
Odpuść mi trochę.
Czwarty miesiąc? Serio?
Mam kapryśne miesiączki, a ostatnio – mnóstwo stresów.
Kojarzysz te historie o otyłych laskach, które nie zauważają ciąży?
Nie są zmyślone.
Słuchaj, będzie dobrze. Są gorsze rzeczy.
Powiedzieć mu?
Johnowi?
- W końcu... - Jaja sobie robisz?
Co to za pomysł?
W odwrotnej sytuacji...
W odwrotnej sytuacji ratowałabyś teraz dziecko
przed tym ludzkim wrakiem i przestępcą.
Sama nie byłam święta.
- Byłaś dzieckiem. - On też.
Wiele rzeczy, które robiliśmy, robiłam świadomie.
Trafiałam na gówniane rodziny zastępcze, na zjebanych ojczymów.
I tylko on...
Ci gnoje to żadne wytłumaczenie dla chorych akcji Johna.
Nie wiesz, co robiłam.
I nie muszę wiedzieć.
Wiem, kim jesteś teraz. I co robiłyśmy przez ostatni rok?
- Po co harowałyśmy jak pojebane? - Nie wiem.
Cokolwiek postanowisz w sprawie dziecka, nie jesteś sama.
Poradzimy sobie bez tego palanta.
Zrobimy zrzutkę.
Tak, „Projekt: aborcja” – wspieram to.
No ba. Wrzucaj relację na fejsa.
- Moje ziomalki ogarną. - Dzidzia.
No co, Pitolku? Czego tam chcesz?
Oby cię nie zwolnili.
Nigdy mnie nie zwolni.
Przypadkiem wysłał mi zdjęcie fiuta.
Wie, że jakby co, zgłoszę to do centrali.
Bez obaw.
Wpadniesz później?
Jutro piszę ten jebany egzamin. Chcę mieć to już z głowy.
Dobra. Ale nie dzwoń do tego sukinsyna.
- OK. - Dzidzia?
Idę.
- Pa, misiek. - Pa.
No co? Kurde, jestem przecież.
UCZELNIA CUYAHOGA
Cholera.
DRZWI MUSZĄ BYĆ ZAMKNIĘTE ŻADNYCH WYJĄTKÓW
dobra cipka
John?
- Gdzie jest Leo, John? - Nie ściemniaj.
- Mówiłem. Nie wiem, gdzie jest. - To się robi nudne.
Może dla rozrywki rozwalę ci łeb.
Wiesz, o czym mówię.
- Serio nie wiem, gdzie jest. - Walnij go w gębę.
Jebać tego gnoja!
Kurwa!
O ja cię.
Patrz, jak wyglądasz. Ja jebię.
Powiedz, co zrobiłeś z Leo.
Nie chcę cię dzisiaj zabić. Mój syn ma urodziny.
John, co ty, kurwa, robisz?
Chodź! Kurwa!
Coś ty odjebał?
Mów, co zrobiłeś!
- Tędy! - Kurde!
- Biały śmieciu, wisisz mi 20 dolców. - Oddam!
Co zrobiłeś?!
Kurwa. John, gdzie ty biegniesz?
Było otwarte.
Czyje to mieszkanie?
Kto tu mieszka? John!
- Sweetie. - Że kto, kurwa?
- John! - Mogą być.
John, kto nas ściga?
Cholera! Jezu!
A wy to, kurwa, kto?
Sweetie obiecał pożyczyć mi broń.
- Powiedział, że... - Tę tutaj?
Teraz jest moja. A Sweetie wziął i wybył.
Ale to jego rzeczy.
Nie, to rzeczy Byrona. Broń Byrona. Mieszkanie Byrona.
Czemu masz na sobie moje szorty?
Moje pokąpielowe gatki.
Byron, zadzwoń do Sweetiego. Wszystko potwierdzi.
Sweetie raczej nie żyje.
- Co to za zjeby? - Kumple Sweetiego.
Sweetie stąd, kurde, wybył.
Jeszcze, kurwa, ktoś?
Hej, Byron. Spójrz na mnie.
Ścigają nas, mają spluwy, są niebezpieczni.
Hej! Tutaj są!
- Cholera! - Byron, dogadamy się.
- Macie kasę? - Mamy. Potem ci dam.
Pierdolę twoje „potem”.
- Byron, nie rób tego. - Potrzymaj.
Te skurwiele mają forsę?
Chcą...
Wolnego, kurwa.
Nie będziecie mi, kutafony, dudnić w drzwi.
Co jest?
Co to za pierdolnik?
John! Wypierdalaj do pokoju obok.
- Nie. - Już. Co jest, kurwa?
Idziesz.
O chuj. Dobra.
Coś ty odpierdolił? Kim jest Leo?
Spadamy, kurwa!
Szybko, szybko!
- Gdzie masz auto? - Przyjechałam autobusem.
- Kurde. - No.
Czekaj.
Rzuć kluczyki.
Wsiadaj.
Cholera!
Tak jest!
Edie! Nie, nie.
Ja pierniczę.
Nie ma wyjazdu.
Widzę.
Jedź, jedź!
Edie! Samochód!
Kurde!
Przymknij się!
Dawaj!
Nie. Po lewej.
- Co oni robią? - Jedź.
Cholera.
Jest z tyłu. Gazu.
- Co chcesz odwalić? - To.
Jestem z Cleveland, kurna!
- Nie mów, że ci tego nie brakuje. - Co zrobiłeś?
Ej, czekaj.
Stój. To zwykłe nieporozumienie.
Po co ja tu przyjeżdżałam? Od progu takie akcje.
- Wiesz co? - Co?
- To nie mój problem. - Co ty mówisz?
- Daj spokój... - Pa.
Edie, zaczekaj. Możemy o tym pogadać?
Edie.
Nie bądź taka. Nie zostawiaj mnie tu bez ciuchów.
Mów, co zrobiłeś!
Zaczekaj.
- No słucham! - Nie wygłupiaj się.
Dobra! Pokażę ci, okej?
- Jezu Chryste. - Przestań już. Osądzasz, a nic nie wiesz.
Stoimy przy zawszonym magazynie na jakimś zacipiu.
Prezenty świąteczne tam składujesz?
Kosze pełne szczeniaczków?
W pytę, Sweetie.
Pudło rozmiaru człowieka.
Błagam, powiedz, że nie ma w nim żadnego człowieka.
- Leo. - Jest i człowiek. Kurwa!
Nie żyje, prawda?
Wcale nie... A wiesz co?
Chryste!
W nocy mógł się obrócić.
- Jest OK. - Nie ma tam czym oddychać!
Zrobiłem dziury.
Ale może je zakrył, jak się przeturlał.
Do chuja pana.
Leo, pobudka.
Mam dość. Powodzenia z trupem, popierdolcu.
Jezu. Pudło z dziurami jak dla jebanego żółwia.
Nie rób mi tego, gnoju. Ocknij się. Leo!
Edie, on żyje!
- Oż kurwa. - Pierdol się, John.
Żyje.
Jest dobrze.
Gość liczy karty.
Gram w karty.
- Nico mówi, że liczysz. - On jest od Nica?
Pojebało cię? Serio?
Mówiłem mu, że nie gram dla nikogo innego.
Jedna akcja w rezerwacie Indian. Nikt by się nie dowiedział.
Czego nie rozumiesz?
- Jedna szybka akcja. - Nico by mnie zabił!
Cicho, kurwa!
Po kolei. Co się stało?
Dobra. To było tak. Poszliśmy razem się napić.
Walnęliśmy sobie po kilka luf
i opowiedziałem mu o takim jednym turnieju.
A ja na to: „Nie mogę, bo pracuję dla Nica”.
Zmusił mnie do ćpania.
Żona by mnie zostawiła, jakby się dowiedziała.
Słabo protestowałeś.
Bo kto nie lubi kokainy?
Nie zgodziłem się, to mi przywalił.
Przeprosiłem i zaoferowałem ci podwózkę.
Po czym wjebałeś mnie do pudła.
Prawie umarłem.
Chciał dzwonić do Nica.
- Wywierciłem ci dziury. - A co ja, chomik jestem?
Może i jesteś.
Co to w ogóle znaczy?
Eds, zaczekaj. Możesz dać mi chwilę?
Odwieź go do Nica.
Wiesz, że nie możemy.
„My”? Ja stąd spadam.
Boże.
Będziecie się teraz namyślać, a potem mnie zabijecie. Jezus Maria.
- Cicho! - Cicho!
Możemy się nad tym zastanowić?
Jasne. Myślenie to twoja mocna strona.
Zwróć go żywego i przeproś tego palanta.
Przeproś Nica. To twoja jedyna szansa.
Nie musicie tego robić.
- Dokąd mnie wieziecie? - Do Nica.
Mam wierzyć facetowi, który wsadził mnie do pudła?
Przeprosiłem.
Powiecie Nicowi, że to był błąd.
Napruliście się i wam odjebało.
Męskie wygłupy czy coś.
Co ja będę z tego miał?
Twoja żona się nie dowie.
Jasne?
Masz jeszcze tę kokainę?
Nie.
Muszę coś zjeść.
Żadnych obiekcji. Chętnie się zatrzymamy.
Tu obok jest chyba burgerownia.
Nie jem mięsa.
- No oczywiście. - John, ostatnie ostrzeżenie.
My stawiamy, Leo.
Chcę falafela.
Dupafela.
Na Court Street jest fajna knajpka.
- Kawałek stąd. - Jebać to.
Jedziemy do burgerowni.
Do frytek nie mielą krów czy tam innych świń.
Pasuje, Gandhi?
Ja zapłacę.
Jedź, proszę.
Co tam, zbóju?
Hej.
Co robisz?
Ten jebany weganin sam jest sobie winny.
Możesz przestać? Coś wymyślimy.
Chuja ci wymyślę.
Mam dość sprzątania po tobie. Jesteś chodzącą katastrofą.
Jesteś jak jebana Hiroszima i 11 września w pakiecie.
Nie mów tak, będziesz żałować.
Całe życie żałuję.
A najbardziej tego, że znów wpakowałam się w twoje życie.
Wcale tak nie myślisz.
Właśnie tak myślę!
Gdybym miała wehikuł czasu, wybrałabym opcję:
„Dzień przed tym, jak poznałam tego zjeba, Johna”!
Nie byłoby takiej opcji.
Co tam?
Eenie Meanie.
Pamiętasz, kto wymyślił ci tę ksywkę?
Jesteś tam?
Kto to?
Pamiętam. Ty, Nico.
Zawsze byłem z tego dumny.
Samo się prosiło. „Edith Meaney”. „Eenie Meanie”.
Byłaś taka drobna za kierownicą, a jednocześnie taka...
Wściekła.
Jak pies z obciętymi jajcami.
Psy bez jaj są spokojniejsze.
Zawsze byłaś przemądrzała, co?
Ale nie dość mądra, żeby unikać Johna.
I nie udawajmy, że go tam nie ma.
W sklepie za godzinę.
Co powiedział?
Ej. Porąbało cię?
Przestań! Kurwa, co jest?
Czego?
John. Trzymaj gębę na kłódkę, jasne?
Ja będę mówić. Zrozumiałeś?
- Tak? - Tak, dobra.
Wezmę coś na ząb.
Nie ma mowy.
Odłóż to albo wejdę za kasę i wyciągnę strzelbę.
Już otworzyłem.
Masz pieniądze?
Jeśli zadzwoni lekarz z dobrą lub złą wiadomością...
„Z dobrą lub złą”? Spodziewasz się złej?
Źle to ująłem. Słuchaj, wpędzisz się w chorobę.
Hej. Siadaj.
Przemęczasz się, Nic.
Zachorujesz i co wtedy?
Zbiedniejesz.
- Nie to... - No co?
Nie to miałem na myśli.
Z lekarzem sam będę gadał.
- Dobrze. - Wyciszony?
Młody włączył dźwięk i wibracje.
Młody? Bo nie mogłeś...? Dobra, nie było pytania.
- Hej. Moja mała. - Cześć, Nico.
Kopę lat.
Im więcej, tym lepiej. Bez urazy.
Ile właściwie?
Od czasu tego muzeum, co?
- Pięć, sześć lat? - Siedem.
To była klapa.
Wysłałem tam tego szczawia. Jak mu było?
- Mitts. - Właśnie.
Wielkie łapy. Koszykarz.
- Baseballista. - No tak.
Miał szanse na zawodowstwo.
Ale nie dane mu było. Co nie, Edith?
Eenie Meanie.
Zawsze sprzątasz po innych.
Można?
Ej! Co ty, kurwa, robisz?
Proponowałem ci cukierka?
- Ostrożnie, Nic. - Sam wiem.
Dostaniesz udaru i co wtedy?
- Twój pech. - Nie mów tak.
Georgie się o mnie martwi. Namawia do ćwiczeń.
Do zadbania o... Co to było?
Mikroflora jelitowa. Probiotyki.
Mam brać probiotyki.
Chyba coś o tym czytałem.
O, pan oczytany. Normalnie mól książkowy.
Jedyne, co w życiu przeczytałeś,
to etykieta na jakiejś fiolce, którą zakosiłeś,
ty żałosny przyćpany wypierdku.
Przejdziesz, kurwa, do sedna?
Wybacz.
Czy ten niezdolny do pracy kutasiarz
mówił ci o swoim ostatnim wyczynie?
- To nie była moja wina. - Co, kurwa?
- Nie twoja. - Nic. Przepraszam.
Dostałeś proste polecenie. Jakie?
Ani, kurwa, piśnij.
- Nie moja wina. - Nie?
W domu było ciemno.
- Otwieraj. Szybko. - Dobra, już.
- I nie leć z nami w chuja, białasie. - Białasie? Też jesteś biały.
Nie mów mu tego. Próbuję go zmylić.
Widać ci dłonie.
- Co miałeś zrobić? - Sprawdzić dom.
Kurwa, brawo ty!
Niespodzianka!
Cholera.
Ty pierdolony ćwoku!
Ile Leo dla nas zarabiał?
- Rocznie 600–700 tysięcy. - Siedemset tysięcy.
Wiesz, czemu to dobra kasa? Bo bez ryzyka.
Prostytucja, narkotyki – duże ryzyko.
A facet, który liczy karty i zgarnia drobniaki? Co się może stać?
Najwyżej ktoś będzie musiał zeskrobać go z chodnika.
Najwyżej. Ale coś wam powiem.
Tacy ludzie jak Leo często się wypalają, prawda?
- Prawda. - Więc?
Leo byłby z nami jeszcze trzy, cztery lata?
Mniej więcej.
Jakie potencjalne zyski przepadły nam
przez tego dożywotniego pojeba?
Lubię zaokrąglać, więc powiedzmy, trzy miliony.
- Plus minus. - Plus minus.
Trzy miliony.
Ale mam też dobre wieści, chłopaku.
Tak się składa, że za kilka dni w Toledo
odbędzie się kasynowy turniej pokera.
Wiesz, jaką nagrodę zgarnie
zwycięzca rzeczonego turnieju?
Trzy miliony.
Żadne z nas nie gra w karty.
Ja gram.
Chuja tam grasz.
Nie potrzebuję gracza.
Potrzebuję kierowcy.
Żeby ukraść tę kasę?
Lepiej.
Trzy miliony dolarów otrzymuje zwycięzca wspomnianego turnieju.
Trafiają do bagażnika nowiutkiego...
Marka TBD.
- Jaka marka? - W sensie, do ustalenia.
Nowiutkiego auta marki do ustalenia.
Jesteś naszym kierowcą. Wsiadasz do tego auta... i odjeżdżasz.
Masz swoich ludzi. Perma Waltersa.
Perm Walters nie wisi mi trzech milionów.
Miałeś mnie prawie na wyłączność,
więc wiesz doskonale, że już tego nie robię.
Niestety, muszę odmówić.
Odmawia. Absolutnie zrozumiałe.
Zrobiła dla nas dużo dobrego.
Jak najbardziej.
- Nigdy nie zawiodła. - Fakt.
Choć może ja zawiodłem ją.
- Nie. - Tak.
I co wtedy zrobiłem?
Pozwoliłem ci zacząć uczciwe życie.
A dlaczego?
- Bo jesteś honorowy gość, Nico. - Honorowy Nico.
Bez skrupułów pozwoliłeś piętnastolatce robić za kierowcę zbirów.
Uważałabym z tym „honorowym”.
Słuszna uwaga, Edith.
Dzięki, że mnie wysłuchałaś.
Johnny, chłopaku,
jak do piątku nie skombinujesz moich trzech milionów,
pewien Haitańczyk wyjmie ci kręgosłup przez nos. Niedrogo.
- Jak mu tam? - Tim.
Haitańczyk Tim.
Wciąż tu jesteś.
Edie, zaczekaj.
Zluzuj! Bo na zawał zejdziesz!
Ej.
- To co robimy? - W sensie?
Słyszałaś, co powiedział Nico.
Ma dwóch ludzi w środku. Rozpracował to.
Dla nas to łatwizna. Nie takie rzeczy robiłaś.
I co będę z tego mieć? Aresztują mnie, kolejny raz postrzelą?
Pytasz poważnie? Możesz... mnie uratować. Możesz mieć mnie.
Słyszysz, co mówisz, John?
- Chcesz, żebym tak skończył? - Na własne życzenie.
Ile razy cię ratowałem?
Do końca życia będziesz mi to wypominał?
Serio?
Wiesz, co robię, odkąd zerwaliśmy?
- Nie zerwaliśmy. - Minęło osiem miesięcy.
Przez ten czas pracowałam i studiowałam,
starając się uciec jak najdalej od tego całego gówna.
Tak? Bo wydaje mi się, że byłaś u mnie trzy miesiące temu i dzisiaj.
- Byłam. - Byłaś.
Nadal wymierzam sobie karę.
Jasne. Jestem twoją karą.
Zawsze tak się to kończy.
Może ciągle mam nadzieję,
że ten głos, który mówił mi:
„Musisz dorosnąć i spróbować coś osiągnąć”,
odezwie się też do ciebie.
Ale nigdy się nie odzywa.
Co zrobisz?
Nie wiem. Może ucieknę.
Nie zdążysz mrugnąć,
a powieszą cię za dupę, bo wrócisz po jakieś papierosy czy coś.
Nico nie ma nic lepszego do roboty niż polowanie na ludzi,
którzy zaleźli mu za skórę, rozumiesz?
Muszę wracać, John. Muszę...
Wracam do domu.
Gwiazdy pchają nas do siebie.
I Słońce, i Księżyc, i całe to chujstwo tam, na górze.
Ziemia się obraca, a my zawsze się odnajdujemy.
Zawsze do siebie wracamy, Eds.
Cholera.
Kopsniesz szluga, bracie?
Jednego.
Niech cię szlag.
No co?
Potrzebuję wozu.
Mam człowieka na Sto Piątej.
Spróbuj coś skombinować. Czekaj.
Jaki mam budżet?
Jest parę opcji, jak możemy się dogadać.
Bądźmy poważni, Stilts. Daję ci dobrą cenę.
Nie zarywałem do ciebie, żeby ci opchnąć auto.
Kurde. Lepiej już idź.
Zajmiesz się małym.
To nie mój dzień, Deena.
Umówiłam się na już do fryzjera.
Zalegasz z alimentami, więc zajmiesz się tym zafajdańcem.
Chyba że mam na ciebie donieść. Kto to?
Interesy załatwiam.
Już to widzę. Czego ona chce?
- Nie twoja... - Kupić auto.
- Za ile? - Przestań...
Czterdzieści.
Sprzedany.
A jak nie, to zapierdalam wypłakać się sędziemu.
Spałaś z nim?
Co? Nie.
- A z kimś innym od tamtego czasu? - Co, kurwa? Serio?
To nie znaczy „nie”. Kurwa, niedobrze mi.
Teraz myślisz o tym, z kim uprawiam seks?
- Nie mów tak. - Sam tak mówisz.
Ale teraz mam to przed oczami.
Coś ci nie styka w mózgu.
- Bo ty o tym nie myślisz. - W ogóle.
Pewnie, że myślisz.
Powinieneś się leczyć. Nie jesteś normalny.
Akurat w tej kwestii jestem normalniejszy niż ty.
Weź spierdalaj, Szatanie.
Wiesz, co bym takiemu zrobił?
Pewnie. Udusiłbyś go jego własnym fiutem
albo wsadził mu jego serce w dupę.
- Sama widziałaś. - Tak, widziałam cię na izbie przyjęć.
Pettrinelli cię załatwił.
Gość był kiedyś zapaśnikiem.
Ścisnął mnie kroczem jak imadłem.
No... to był hit.
Teraz widzę ciebie z Jimmym Pettrin... Po co mi przypomniałaś?
Ej!
Nie jestem podsądną w twoim chorym procesie.
Kim, kurwa?
Byłeś w sądzie sto razy i nie znasz tego słowa?
Wiem, że jesteś wyrąbaną w kosmos studentką,
ale reszta ludzkości została na Ziemi.
Śpimy w jednym pokoju, nie?
No co? Ekonomicznie.
Boże.
Hej.
Która godzina?
Jeszcze wcześnie.
Możemy walnąć piwko. Pewnie mają bilard.
Gość od Nica będzie za niecałą godzinę.
- Może potrenujesz cierpliwość? - Wolę coś zarobić.
W tym jednym jestem od ciebie lepszy.
Idziesz?
No dajesz.
Teraz ja.
Nie.
Moja kolej.
John.
Przyniesiesz mi drinka?
Ja pierdolę.
- Chodź tu, skur... - Dość!
OCHRONA
Który jest twój?
Odpierdol się. Puszczaj mnie!
Tamten.
Wy, pajace, idźcie się przejść.
Oż kurde, kibic Yankees.
Pozwól tu.
Miłego dnia.
Pokaż czapeczkę. Zaraz trafi do pieca.
A teraz wypierdalaj.
John, przeproś Gary’ego.
Przepraszam, Gary.
Dobra. Możemy już zachowywać się jak profesjonaliści?
Żona wkręciła mnie w ten cały catering.
Pomyślała, że ktoś tak przystojny na bank będzie świetnym kucharzem.
Myliła się.
Chce ktoś naleśniki z piasku?
Dobra, Cole, przedstaw się. Jak na odwyku.
Cole, szef ochrony kasyna.
I naprawdę jestem na odwyku. Mogę odstąpić piwo.
Daj. Moja szklanka śmierdzi psem.
- Sorka, Gary. - Spierdalaj.
Dobra, z czym się mierzymy?
Będzie sporo gliniarzy w cywilu plus ponad dwudziestu w ochronie.
Pieniądze trafią do auta chwilę przed końcem turnieju.
Jakoś podczas finału
ochrona przetoczy nagrodę ze skarbca do bagażnika.
Trzech gości z forsą, trzech gliniarzy wokół auta,
sześciu na zewnątrz, czterech w wozach.
Co to za auto?
- To z nagrodą? - No.
Kenny. Organizacja eventów.
Dodge Charger Scat Pack. Szybki. Cztery sekundy do setki. Manual.
- Manual? To auto krzyczy, żeby je ukraść. - Myślisz, że czemu je wybrałem?
Pierwszy problem, poza glinami i ochroną, polega na tym,
że wewnątrz budynku nie może mieć w baku benzyny.
A jeździ na benzynie.
Tu akurat zjebałem.
Namieszajmy coś w tym wózku.
Zabierzemy go do warsztatu, dostosujemy i odstawimy.
Albo zamienimy na inne i zaczniemy od razu.
Da się załatwić identyczne?
Tak. Współpracuję z jednym sprzedawcą. Dupek do kwadratu.
Szczegóły obgadamy później.
Co dokładnie mamy zrobić?
Jaka będzie odległość do drzwi?
- Martwię się tłumem, nie policją. - Nie chcesz staranować ludzi?
Owszem.
Nie wyjedziesz głównym wejściem
bez uszkodzenia wozu i ludzi.
Rozumiem, że jest inna opcja?
Samochód wjeżdża od tyłu... i tamtędy można wyjechać.
- Nie podoba jej się. - Poziom komplikacji wzrasta.
Ale ochrona jest tam słabsza.
Nie będą się nas spodziewać.
A broń?
Co z nią?
Dostarczycie nam jakąś?
Słabo, że to jedno z twoich pierwszych pytań.
W ochronie mam wielu kumpli.
Nie na akcji. Nico powiedziałby to samo.
Jeśli pójdzie jak po maśle, to spoczko.
Zawsze tak lepiej.
- Ale ta pani... - John.
...jest dla mnie wszystkim.
Jak ktoś spróbuje mi to zabrać
i zrobi się tam dziki zachód,
chcę być gotowy na jebane rodeo.
Dobra, co jeszcze?
Załatwiliśmy ci mapy tras ucieczki stąd do Nowego Jorku.
Przez imprezę ruch będzie gęstszy,
ale o tej porze nie powinno być tragedii.
Znajomi drogowcy Nica mówią,
że nie będzie utrudnień w ruchu ani innych atrakcji.
Chyba że chcemy atrakcji.
Da się zrobić. Potrzebujesz czegoś jeszcze?
- Tylko drogi. - Wykopię ci parę.
- Zadzwonię. - Dzięki.
Prześpij się.
Pora odcedzić potwora.
Masz dwie minuty?
- Gary, użyczysz biura? - O ile nie przeszkadza ci wystrój.
Myślisz, że Gary lubi czarne laski z wielkimi cycami?
Z małymi też.
Ile banków obrobiłaś, Edie?
Od razu do sedna.
Jestem otoczony przez pornografię
i gadam z kobietą, której nie znam. Pomińmy wstępy.
Banki. Ile?
Asystowałam. Za dużo.
Dwanaście banków, trzech jubilerów, biuro szychy od klubów,
domek właściciela drużyny futbolowej. To było imponujące.
Policyjny śmigłowiec, pościg transmitowany na żywo
i po tym wszystkim stoisz tu przede mną.
Skoro jesteś Wikipedią moich wyskoków, to po co pytasz?
Muszę ogarniać, z kim dokładnie pracuję.
To mój skok czy twój? Bo się pogubiłam.
To twoja robota. W stu procentach.
Bo jeśli nie... to tym lepiej dla mnie.
Jak ci się uda, szef cię ozłoci, a jak nie...
Twój chłopak umrze.
- Były. - Czyżby?
- Gwarantuję. - Teraz ja się gubię.
Nie ma w czym.
Owszem, jest.
Miałaś 100% skuteczności, zanim skończyłaś 25 lat, Edie.
Nie całkiem.
No tak. Jak ci poszło z tymi... nieoficjalnymi robótkami?
- Poszło. - Jasne.
Bo wiedziałbym, gdyby nie poszło.
A ktoś o statusie miejskiej legendy
jest wybredny co do szczegółów roboty i doboru wspólników.
Powiedz to wprost.
Edie, to są moje wielkie czarne cycki.
Lubię o sobie myśleć, że mam nieprzeciętnie prostą konstrukcję.
Kiedy jem w domu przekąski, mam obok mały odkurzacz,
żeby szybko usunąć okruszki z koszuli.
Ale najbardziej w życiu lubię
robić synowi kanapki z jajkiem i odprowadzać go do szkoły.
Lubi kanapki z jajkiem?
Zdaniem nauczycieli jest wyjątkowy. Żona się martwi.
Jedna rzecz wypacza mi jednak ten spójny obraz
i nie podoba mi się to.
- Młody to balast. - Wreszcie.
Ja to wiem. Nico to wie. Każdy podrzędny diler,
bukmacher i drobny krętacz stąd do Montany to wie.
Wiesz to i ty.
Dlatego musimy pogadać o Johnie.
To sam z nim pogadaj.
Ale to twój skok.
Poznałam Johna, kiedy miałam 15 lat.
Zaraz przed tym, jak opieka społeczna wyciągnęła mnie
z „poważnego kryzysu”.
Mój kryzys polegał na tym, że ojciec zastępczy chciał mieć na zioło,
więc próbował mnie sprzedać jakiemuś zbokowi
na parkingu przed sklepem.
Spokojnie, nie doszło do tego, bo ktoś zobaczył,
jak zapłakana dziewczyna szamocze się w aucie z dwoma degeneratami.
- Tym kimś był John. - John?
Chwilę później mój ojciec zastępczy i ten drugi łach
leżeli prawie bez życia poturbowani przez chłopaka, który...
aż do niedawna trwał przy mnie przez ostatnie 15 lat.
- To się nazywa lojalność. - Tak.
I to szanuję.
Ale myślę sobie, że może twoja lojalność
zagraża tej stuprocentowej skuteczności.
Może to ci się spodoba. Ta robota, którą ci zaimponowałam...
W ogóle to było tam w sumie siedem śmigłowców
i osiem wozów policji stanowej.
Zaktualizuję Wikipedię.
Zanotuj, że tamtego wieczoru prowadził John.
Nie ja. Miałam dwie kule w szyi i straciłam przytomność.
To dzięki niemu teraz tu przed tobą stoję.
I tak wyglądają wielkie czarne cycki Johna.
Owocnego tygodnia.
- W porządku? - O ile mój związkowiec się nie burzy.
Cieszy się, że będzie budował basen.
Ten wieprz umie pływać?
Oj.
O nie.
- Co to było? - Co jest?
No nie do wiary.
Jak obiecałem, identyczny. Jajami ręczę, że nikt się nie skapnie.
Widzę, że edukacja ci służy.
Pieprz się, Mikey.
Z tobą dwa razy mi stykną.
Przyjąłem ją, bo ma referencje.
- Wal się. - Tak, tak.
- Wal się, mówię. - Co za kurwiszcze.
Jezu, rozmawiam z klientem.
Jasne. Facet sprzedaje auta tak,
jak ja płacę alimenty. Czyli wcale.
A nie mówiłem? Ręczę jajami.
Wiecie co... jakiś rabacik się załatwi.
Kamery mają noktowizję, tak?
Co ty mówisz? Chcesz jeździć po ciemku?
Chce, żeby włączyć noktowizję przy zapalonych światłach.
Oślepimy kamery.
Co z bakiem?
- Nie wiem. - Co?
Proszę. Pusty.
Spadajcie. Do roboty.
Co to? Kevlar?
Zero szans, ziom. Już po tobie.
Dajesz, mała!
Idę do łóżka.
W tych kopertach jest słodka zachęta do wydania.
A ja idę spać. Ty też powinieneś.
- Dobra. To u kogo? - Bardzo śmieszne.
Dobrze widzę?
Nie ma, kurwa, opcji.
Perm Walters.
Edith Meaney. John.
Dawno was nie widziałem.
Jestem tu dziś z tą panią. Poznajcie Glorię.
To zaszczyt. Przyjemność. Sama radość.
Dołączcie do nas.
Koniecznie.
Proszę.
- Moja konkurencja. - Była. Myślałam, że będziesz zadowolony.
Zadowolony? Z czego?
Wszystko zostało dla ciebie. Podobno roboty ci nie brakuje.
Jeśli oczekujesz podziękowań, to niniejszym dziękuję.
A skoro rano nie pracujesz, zamówię wam coś.
Szota.
Nie, dziękuję.
A co? Masz jakieś inne zobowiązania wymagające trzeźwości?
Żadnych. A ty?
Nie.
Świętujemy z Glorią zakup jej nowego pojazdu.
Prawda, skarbie?
Tak. Mój misiu dobrze o mnie dba.
O cholera, są.
Wczoraj w telewizji widziałem, jak to robią.
- Jak to się nazywa? - Dziki Ogień.
- Dziki Ogień.
Patrzcie teraz.
Kurde, poezja.
Dobra, gasimy.
- No to jazda. - Zdrowie.
Duży łyk, kocie.
Jasny gwint, ale... dobre.
Dziwne. Z tą pokiereszowaną mordą jeszcze bawisz się ogniem.
Nikt cię nie nauczył, że nieładnie wytykać innym wady?
- Brzydko. - Nie znam tej historii.
- Wypadek samochodowy? - Nie praktykuję wypadków.
A co?
Powiedzmy, ryzyko zawodowe.
A właśnie. Jestem ci coś winien. Prawda, John?
Załatwmy to na zewnątrz, Freddy Krueger.
Nikt już nie ma wyczucia chwili.
Nawet w dobrych hotelach koledzy skaczą ci do oczu.
A co to za wielka chwila?
Tatę widziałem w garniturze tylko raz. W dniu jego pogrzebu.
Wyglądał dobrze jak nigdy. Przez godzinę czy dwie.
A potem zamknęli wieko i zasypali trumnę.
Jedyne, co w życiu uczcił, to własna śmierć.
Pytasz, jaka to chwila, więc odpowiadam: życie jest chwilą.
Świętuj każdy dzień.
Zanim, kurwa, przeminie.
A pochować mogą mnie choćby i w piżamie.
To może wybierz już sobie tę piżamę.
A może ja tobie sprawię taki garniak.
- Co tu robi Perm Walters? - Tu, w hotelu?
- Nico go przysłał? - Na bank.
Nico go w to nie włączył.
Więc to przypadek, że drugi kierowca Nica
wybrał się tu akurat teraz?
Może przyszedł przepuścić kasę. Albo na bat micwę. Nie wiem.
Wiem tylko, że o czymś takim Nico by mnie poinformował.
Zaufajcie mi.
Albo nie.
Co tu robi Perm Walters?
- Nie mam pojęcia. - Robią nas w chuja.
Każ mu się zamknąć.
Pamiętasz, że próbował podebrać mi robotę i mnie postrzelił?
Pamiętam.
Nie sądzisz, że chce się włączyć?
Nie sądzę, bo jedynymi wtajemniczonymi jesteśmy ja i ludzie, których wybrałem.
Śmierdzi mi to.
Popytam.
Nico, masz dużo na głowie, wiem.
A na stres najlepszy jest ruch. Mam dla ciebie przenośny orbitrek.
Moja ciotka poleca.
Używała go codziennie, póki nie zmarła na atak serca.
Wiedziałem. Nie ufam tym gościom. Temu, kurwa, opiekunowi i Gary’emu.
No. Po co Nico wziął do tego Perma?
Może nie wziął. Ty jesteś lepsza.
Czyli przypadek?
W to, kurwa, nie uwierzę.
To ten.
- Myślisz? - Tak. Jego fura.
I to robocza.
Tylko po co miałby się nam ujawniać? Aż taki z niego chojrak?
Czwartek, środek dnia, a on nosi futro z norek.
Odpowiedz sobie.
To co teraz?
Potrzebujemy kierowcy.
Dam radę. Nie potrzebujemy nikogo innego.
Masz swoją funkcję. Nie będę ryzykować.
Niezła chata.
No.
To na pewno tutaj?
Adres się zgadza.
Dzień dobry. Jestem Rebecca. Ty to pewnie Edie.
Tak. A to jest John.
Ładny dom.
Dziękuję. Los był dla nas łaskawy.
Ile tu jest metrów?
Nie wiem. Nigdy nie...
Hej. Wybaczcie. Ten wózek do najszybszych nie należy.
Cześć, tato.
Cześć, Eds.
Panie Meaney, jestem John.
Ach tak?
- Słyszałem o tobie to i owo. - Wzajemnie.
Nie wątpię.
Wzięłaś nas z zaskoczenia.
Robię grillową ucztę. Mam nadzieję, że lubicie hot dogi i burgery.
Tyle zdążyłem przygotować. Zajrzę do nich.
Ostrożnie! Prawie cię staranowałem.
- Znowu. - Tak. Bo raz przejechałem jej po palcu.
Zero wyrozumiałości dla niepełnosprawnych.
Przywitaj się z Edie i Johnem, Sadie.
- Dzień dobry. - Hej.
Z czasem się ośmieli.
Jesteście głodni?
Ja tak.
- Niedzielny kierowca? - Żeby chociaż.
Od czasu do czasu moi kumple samochodziarze
odkurzają stare fury i jadą na burgery do miasta obok.
Starzy pierdziele udający, że jeszcze im fiuty nie zwiędły.
Łatwo opanować sterowanie ręczne?
Da się tym ścigać?
Albo palić gumę na parkingu, tak jak mnie uczyłeś?
Zaliczyłem kilka wtop.
Po paru tygodniach wróciłem i tak się wczułem,
aż zapomniałem, że nogi mi nie działają.
Wygrałem tysiaka.
Myślałam, że się nawróciłeś.
Edie, posłuchaj.
Mam robotę w kasynie.
John się w coś wpakował i...
To akcja z gatunku „wóz albo przewóz”?
Szukam drugiego kierowcy.
Dobrze mi z tym, co mam, Eds.
- Czyli nie? - Mam 50 lat, jeżdżę na wózku inwalidzkim.
- Przeze mnie. Wiem. - Nie o to chodzi.
Przez 18 lat nie udało ci się do mnie dotrzeć.
Byłem pieprzonym narkomanem i alkoholikiem.
Nie było szans, żebym bez twojej matki i z takimi nogami
udźwignął ten cały burdel.
Wtedy myślałem, że tak będzie dla ciebie lepiej.
Ja sam byłem tylko ciężarem dla innych. Robiłem pod siebie.
Trzeba mnie było ściągać... z tego pierdolonego wózka.
Nie tego dla ciebie chciałem.
Mogłeś dać mi wybór.
Masz rację.
Przepraszam.
Co mi mówiłeś, jak narozrabiałam w szkole?
„Nie przepraszaj, tylko się zmień”.
Przesuniesz się, żebym mogła wyjść?
Eds.
E.
Zmieniłem się.
Nie dla mnie.
Czemu dla mnie nikt się nie zmienia?
Co?
Mama, tata, ty.
To nie tak.
Ile odwyków zaliczyłeś z polecenia sądu?
- Nie wiem. Nieważne. - Sześć.
Dobra. Sześć.
Ile razy byłeś na odwyku dla mnie?
Na ostatnim odwyku, zdaje się, piątego dnia,
kiedy już mnie tak nie cofało,
zabrali nas na łódź, żeby pogadać, czemu sięgnęliśmy po pierwszy kieliszek,
tabsy czy co tam jeszcze.
Szykowałem się na swoją kolej. Nie wiem nawet, co chciałem powiedzieć,
ale nagle doznałem takiej niesamowitej... Jak to się nazywa?
Jasności umysłu.
Impulsu, żeby natychmiast powiedzieć ci,
że będę już czysty i będzie dobrze.
Skoczyłem do wody.
Wszyscy spanikowali.
Nie miałem siły pokonać dwóch kilometrów w lodowatej wodzie.
I w tamtym momencie...
tonąc... umierając... sam nie wiem...
Kiedy życie przelatuje ci przed oczami, nie?
Widziałem ciebie.
Ty jesteś moim życiem.
Zrobiłem, jak mówiłaś.
Rzuciłem dragi. Dałem ci spokój, choć codziennie mnie to rozpierdalało.
Szukałem pracy, ale...
Kazałaś mi poskładać się od nowa.
W coś, czym nigdy nie byłem.
Czym nigdy nie byliśmy.
I sam mam to wykombinować.
Bez ciebie?
Czemu nie mogłaś spróbować?
Wiesz?
Zrobić to razem ze mną.
Hej.
Możemy już iść? Nie chcę, żeby twój tata widział, jak płaczę.
Co?
Jestem w ciąży.
Bez jaj.
- Ze mną? - Wal się.
Nie wiem, czemu ci to mówię ani co to zmienia...
- Nie wiesz czemu? - Naprawdę to niczego nie zmieni.
- To zmienia wszystko. - Nie. John.
Wszystko.
- John, nie... - To rodzina.
Nie widzę nas jako rodziny.
Już nią jesteśmy. Ty i ja. A teraz ktoś jeszcze.
Rodzina nie okrada kasyna.
- Dziecko nie może... - To czemu mi mówisz?
Nie wiem. Bo mówię ci o wszystkim.
Słuchaj... Kochamy się.
Wiesz, że cię kocham.
- Tak. - Właśnie.
Wiem.
- Chciałabym, żebyś przestał. - Jasne. To sama przestań.
- Co robisz? - Nasłuchuję go.
Go? To tak nie działa.
- Nie wiesz. - Wiem.
Nie wiesz.
John?
Proszę opuścić lokal.
Gdzie byłeś? Twoje rzeczy zniknęły.
Są w szybie wentylacyjnym. Nie ufam pokojówkom. A ty?
Dobra. Musimy się zaraz spotkać z tym... opiekunem.
Trochę mi się pogieło.
Była do tego taka kokardka i w ogóle.
Ani słowa o pieniądzach. To za kasę z wyścigów.
To dziecko. Złote.
Mówili, że jest całe ze złota.
Nie dziękuj ani nic.
Nie zamierzałam.
Podoba ci się.
W podziękowaniu za, no wiesz...
Za ocalenie ci życia dajesz mi złote dziecko?
Daję nam dziecko.
Dobra, lepiej już chodźmy. Jesteś gotowy?
Na wszystko.
I oto wracamy
do turnieju Mid-Central Spring Showdown Poker Series.
Dwóch graczy walczy o trzy miliony dolarów nagrody
i nowiutkiego dodge’a chargera.
Flop na stole. Dwójka, piątka, szóstka.
Gracz stawia 900.
No, no, sprawdza podbicie. Odwróćmy kartę. Mamy...
TYLKO DLA PERSONELU
OCHRONA
Tak, skarbie.
Nie musisz powtarzać. Żadnego hazardu.
- Kocham cię. - Ja ciebie też.
Ranisz mnie, Josh. Myślałem, że się przyjaźnimy.
ZWYCIĘZCA
POKÓJ POKEROWY
Jest i river.
- Kocham cię, mała! - Będzie bzykanko stulecia!
Tak!
Mnie już starczy.
Hej, pizdo.
Niech to szlag.
Dalej jesteś kozak?
Załatwmy to na zewnątrz, co?
No, tak zróbmy.
Problem w północnym skrzydle.
Ej! Dość tego!
Teraz spróbuj mnie pociąć.
Wezwij wsparcie.
Potrzebuję wsparcia.
Wysiądź z auta.
- Wysiądź z samochodu! - Zgaś silnik.
- Wysiadaj, już! - Zgaś go!
Do dechy, mała.
Odetnij prąd!
Cholera.
Wysiadaj z auta!
Już!
Czyli wsteczny.
Jezu Chryste.
Co robisz? Nie w kasynie.
Z drogi!
Nie mogłeś trochę lżej?
Za mało mi zapłacili.
Wysiadaj z auta. Już!
Kuloodporne.
Kieruje się na rampę. Zamknij bramę.
Dobra.
Zbliża się do ciebie.
Tu jesteś, Perm.
Jezu.
- Zatrzymaj się. - Kurwa.
Próbuję ci pomóc, głupku.
Z drogi. Perm Walters jedzie.
Gdzie jesteś, John?
O, tutaj.
Cholera.
John!
Nie rób mi tego. Proszę.
Nie.
John! Ocknij się!
Proszę cię. No dawaj.
Obudź się.
No dalej.
Gdzie moja kasa, Perm?
Musisz podprowadzać robotę innym?
Lubię przejmować pałeczkę, kiedy najgorszą część odwali ktoś inny.
A w ogóle jak mnie znalazłaś?
Godzinę szukałem w aucie nadajnika.
DO KASYNA OCHRONA
Nie znajdziesz ich, Edie.
Schowałem samochód i forsę tam, gdzie w życiu...
Kurde.
Pod samą latarnią, co?
Zamykamy temat? Raz na wozie, raz pod wozem.
Nie sądzisz, że tam twoje miejsce? Pod wozem?
John, kto ci tak przemaglował facjatę?
Nikt cię nie nauczył, że nieładnie wytykać innym wady?
Dobre, stary.
Zażyłeś mnie moim tekstem.
Czasem trzeba uznać swoją porażkę.
Edie!
Co jest, kurwa?
Szlag by to.
Przepraszam.
Więc co teraz świętujemy?
DELIKATESY
Poważnie?
- Co? - Ranny jestem.
- W poszkodowanego rzucasz? - Delikatny się znalazł.
- Przeżyjesz. - Tak. Szama.
Jak szybko możemy mieć kolejne?
W sensie medycznym.
- Medycznym? - No.
Co to w ogóle znaczy?
Dobrze wiesz.
Nie wiem, czy stać nas na jedno, a ty już planujesz drugie?
Hej. Czas, żebym dla odmiany ja się wszystkim pomartwił.
Zadbam o nas.
- Tak? - Tak.
Dobra.
Dawaj, zawieźmy kasę do baru.
Czasem trzeba przyznać się do błędu. Chyba muszę cię przeprosić.
Wybacz, Gary.
Wsiadaj do auta, skarbie.
- Co ty zrobiłeś? - No, wsiadaj.
Coś ty zrobił?
Edie, musimy się zmywać.
To nasza szansa. Ta, której nigdy nie dostaliśmy.
Możemy zacząć od nowa.
Edie, mogę się zmienić. Dla ciebie. Dla naszej rodziny.
- Dlaczego? - Nie wiesz?
Zrobiłem to dla nas. Dla naszej rodziny.
Trzy miliony to dość, żeby zniknąć.
Edie, będzie dobrze.
Ty i ja. Razem...
Kurwa.
Dobra, spokojnie.
Oddamy kasę, tak?
Dla niego ważne, że odzyska... W sensie, tyle kasy...
Zawsze cię lubił, nie?
Ten sukinsyn ma do ciebie słabość i na pewno...
Przepraszam.
Co ze mną nie tak?!
Dobra.
No już, już.
W porządku.
Gwiazdy pchają nas do siebie.
I Słońce, i Księżyc.
Zawsze do siebie wracamy.
Uważaj, w środku jest ciemno.
Uważam na te jebane schody od 30 lat, Georgie.
Jesteś głodny?
W lodówce jest jeszcze kurczak z rożna.
Jeszcze mało dzisiaj zjadłeś?
Wyjdź, Georgie.
Chcesz herbaty?
To była słuszna decyzja.
Słuszna?
Najlepsza możliwa. Dla ciebie.
I dla Johna.
Wiesz, co bym mu zrobił.
Pewnie nie wiedziałeś, że George zlecił to Permowi.
Aż do teraz.
Perm nie zwinąłby mi zlecenia.
Wiedział, że nie dostanę swojej doli.
Miałem podejrzenia.
Georgie okrada mnie od lat.
Przestałem już liczyć, ile razy.
Ale kocha mnie.
Żadna kobieta, żadna żona mnie tak nie kochała.
Od najmłodszych lat.
Jednak nie potrafi się powstrzymać.
Nigdy nie dostrzegał tej sprzeczności.
Kochał mnie i okradał.
Cały Georgie.
Chyba chciałem czuć,
że mam przy sobie kogoś, kto kocha mnie tak mocno.
I co teraz? Kto mi go zastąpi?
Ile masz łazienek?
Łazienek? Dwie.
Ale w tej na górze sedes się zepsuł.
Napraw go.
Mam go naprawić?
Skąd to zainteresowanie moim kiblem?
We wszystkich domach zastępczych...
i wcześniej też... Zanim moja mama...
Wszędzie, gdzie mieszkałam...
Czasem w tych ruderach żyło po sześć osób.
I w każdej była tylko jedna łazienka.
Ktoś zawsze walił w drzwi...
kiedy brałam prysznic.
Kiedyś jechałyśmy z mamą przez podobną dzielnicę...
Przycisnęło mnie. Mocno.
Mama zapukała do jakiegoś przypadkowego domu.
Byłam przerażona.
Otworzyła nam jakaś kobieta.
Pozwoliła skorzystać z łazienki na górze, bo ta na dole była brudna.
Miała dwie łazienki.
W każdym razie siedziałam tam wieki.
Nikt nie walił w drzwi.
Okazało się, że kobieta mieszka sama.
Od tamtej pory to było moje marzenie:
dom z dwiema łazienkami.
W moich fantazjach druga łazienka była dla J...
Dla Johna.
Żeby mógł swoją zasyfić.
A moja byłaby schludna.
Będę miała taki dom.
Zajmij się tą łazienką.
Weź 10% za robotę.
Już wzięłam. Tyle że 20.
Eenie Meanie.
Zawsze po wszystkich sprzątasz.
Już nie.
Georgie? Chodź na chwilę.
Warsztat Samochodowy Meaney
Podlałaś drzewko?
Laska, chyba chuj bombki strzelił i zdechło.
Uwielbiam to drzewko.
Skoro już je wybłagałaś, powinnaś podlewać.
Muszę ogarnąć żarcie.
Cześć! Oby to była czekolada.
Szansa pół na pół.
Masz czekoladę na buzi?
Wchodźcie.
Kto to?
Rany, dzięki, że przyszłaś.
Hej.
Cześć.
John Junior!
Napisy: Kamil Rogula