Kochani, przepraszam, że was opuszczam,
ale mam randkę w Filadelfii.
- Danny! - Auto będzie za trzy minuty.
Jak mama?
Znasz Beverly. Spadła z werandy i udaje, że to nic.
- Twarda sztuka. - Będę z nią do wyjścia ze szpitala.
Potem zajmie się nią ciocia Pam.
- Wrócisz na święta? - Postaram się.
Może zróbmy szybkie święta teraz na wszelki wypadek.
- Mamy jeszcze trzy minuty? - Została minuta.
Cholera, jestem twoim Mikołajem!
Dawaj ciasteczka, śpiewajcie kolędę.
Już!
Słuchajcie dzwonów, srebrnych dzwonów Wszystkie mówią: „Odrzuć troski”
To jest twój wybór? Jest zbyt szybka i trudna.
…cisi i śmiali
Wrócę za kilka dni.
- Nie wolisz, żebym poleciał? - Nie.
Ale chcę tu być.
Naprawdę.
Dobra, mam.
Seksowny kalendarz z pierniczkami.
Na jednym ma tylko czapsy z lukru.
Kocham cię.
Wesołych, wesołych, wesołych świąt…
Samochód już czeka.
Ding, dong, ding, dong, to ich piosenka
Z radosnym dźwiękiem kolędują
Stresująca ta kolęda.
- Ja chrzanię! - Ssijcie, Pentatonix!
Bez jaj!
CZTERY PORY ROKU
ZIMA
W tej katedrze odbył się sobór trydencki
podczas reformacji.
Chcecie posłuchać więcej?
Nie odpowiadajcie, widzę po waszych minach.
Mamo?
Nie mogę przyjechać, jestem z przyjaciółmi.
Nie płacz.
Dobrze, już jadę.
Mogę wykręcić się z wycieczki?
Choinka mamy nadal stoi krzywo.
Boi się, że przygniecie wnuka. Muszę pożyczyć piłę łańcuchową od kuzyna.
Włoski Claude z piłą łańcuchową.
Nieźle.
W porządku.
Złapię was później.
Miłego zwiedzania. Kocham was!
Chcesz wejść i poczytać tabliczki?
Chyba nie.
Zwiedziliśmy już trzy kościoły
i widzieliśmy pięć żywych szopek.
Jest i kolejna, szósta.
Napakowany ten Józef.
Może zrobimy coś niereligijnego?
Romantyczna kolacja?
Chętnie bym coś zjadła.
Świetnie, stolik dla trzech osób.
Przepraszam.
Chcecie swoją romantyczną kolację.
- Nie, możemy iść razem. - Nie. Wiecie co?
Wczoraj obiecałam sobie, że dziś będę nową kobietą.
Więc…
Na początek nowy chód.
No dobrze.
O kurczę.
Żaden tam nowy.
Wspaniale, Claudio!
Jesteś wybawcą!
Czekaj, to Danny.
- Hej! - Cześć.
Jak tam Beverly?
Zdrowa jak ryba, skarbie.
Czeka na operację miednicy.
Muszę zostać dłużej.
Powinienem tam być. Przylecieć?
Nie, wszystko pod kontrolą.
Ale lekarz mówi, że może trzeba będzie
zapewnić jej bardziej bezpośrednią opiekę.
Nie mówisz chyba o domu opieki?
Tam gwałcą ludzi. Widziałam w wiadomościach.
Mówię o cioci Pam.
Pam już jedzie.
- Ustalimy coś, jak przyjedzie. - Już jestem.
Ciocia Pam?
Przepraszam za spóźnienie.
Wsiadłam do złego autobusu i pojechałam do Delaware.
- Cześć. - Wszystko dobrze, złotko?
- Tak. A u ciebie? - Czy to Claude?
- Cześć, skarbie. - Cześć.
O Boże. Skurczyła się jak sweter w suszarce.
Nie może opiekować się twoją mamą.
- Wylatuję jeszcze dziś. - Nie, dam sobie radę.
Kocham cię. Pogadamy jutro, dobrze?
Fajna peruka.
Jak Olive Garden w Secaucus.
Czyli mogę zdjąć buty?
Widziałam, jak niejedna osoba to robi.
To uroczy wieczór, jest bardzo miło.
Mnie też.
- Byłem trochę nudziarzem. - Nie.
Ale wczoraj coś do mnie dotarło.
Opowiedz.
Przez cały rok udawałem, że wszystko gra.
Ale żeby poczuć się lepiej, trzeba zmierzyć się z prawdą.
Jak wtedy, gdy przyznałam się lekarzowi, ile naprawdę piję w tygodniu.
Wcale nie od zera do dwóch.
Właśnie. Ja teraz jestem w najgorszym momencie.
Czuję się jak nieudacznik, który w tym roku wszystko zawalił.
- Co na przykład? - Wszystko.
Uczczenie Nicka, Święto Dziękczynienia. Nie zaliczyłem maratonu.
Starałeś się, uczciłeś pamięć Nicka.
Nazwałeś gwiazdę jego imieniem. To było miłe i pewnie wcale nie oszustwo.
Jak kupię tusz, to wydrukuję certyfikat.
Dobrze.
Wybierzmy coś do jedzenia. Na co masz ochotę?
Nie wiem.
Możemy spędzić miły wieczór?
Jest miło. Mówię tylko, że nie wiem, co zamówić.
Nie dotarłem do drugich dań.
Ale w tym roku nic ci nie wyszło?
Nie musisz zawsze sięgać dna.
Nie muszę, ale nie mogę sobie zabraniać.
Dla mnie też rok był trudny. Ale nie myślę o tym, staram się iść dalej.
Jesteś taka silna i fajna.
Gratuluję.
- Daj spokój. - Chcę tylko powiedzieć…
Zagrać coś dla uroczej pary?
Tak, proszę.
- Co tam w Filadelfii? - Nie wiem.
Nie chce mnie tam.
Sam chce o wszystkim decydować. Znowu do tego wracamy.
Jeśli powinieneś jechać, to jedź.
Ale on mi zabronił. Co mam robić?
Nikt nie mówi ci, co masz robić.
Jesteś Claude.
Cześć! Jesteś we Włoszech?
Tak.
Zajęta?
Nie, próbuję udekorować dom na pierwsze święta Gina.
Ale nie miałam jeszcze czasu.
Jego skarpeta to podkolanówka z mojego stroju Britney Spears.
To tylko dziecko.
Do piątego roku życia nie pamiętają wpadek rodziców.
Słuchaj, kochanie, pamiętasz
tę kaczkę, którą dałam Ginowi nad morzem?
Tak. Czasem się nią bawi w wannie.
Zauważyłaś numer telefonu na jej spodzie?
Tak, zauważyłam.
Czekaj. Gdzieś tu jest.
Ale jeśli nie znajdę, może zainteresuje cię to?
Tak, wygląda na dobrego kochanka.
Znalazłam.
Wysyłam zdjęcie.
Tak.
Zadzwonisz do Marka Bretta?
Dzięki, Ginny.
Halo.
Cześć, Mark?
Tu Anne.
Spotkaliśmy się i uprawialiśmy seks na Jersey Shore.
Zaliczyłem tam ze 30 osób, więc…
No jasne.
Nie, żartowałem.
Dobre.
Cześć, Anne. Jak się masz?
Dobrze.
Jestem we Włoszech.
Poważnie?
Tak. Chciałam…
Nie wiem. Myślałam o tobie.
Anne, muszę ci powiedzieć, że mam teraz dziewczynę.
Cieszę się.
Nie dlatego dzwoniłam.
Dziwnie to zabrzmiało.
Dzwoniłam, żeby powiedzieć, że przeprowadziłam się do Włoch.
- Serio? - Tak.
Po prostu informuję znajomych.
Dlatego dzwonię.
Gratuluję.
Tak, i też się z kimś spotykam.
Nazywa się Gianpiero i jest moją miłością.
Dlatego dzwonię.
Jeśli będziecie we Włoszech…
Właśnie rozmawialiśmy z Tori o wakacyjnej wycieczce.
Świetnie, super.
Będę tu, wpadnijcie.
Może wpadniemy. Nie mogę się doczekać.
Pieczywo było bardzo dobre.
Tak. Fajnie, że było ciepłe.
Co się dzieje?
- Co powiedziała? - „Maratona”?
Może parada morska. Byłoby fajne.
Daj telefon.
Boże, Jack. Jutro jest maraton.
- Powinieneś pobiec. - Co? Nie.
To znak, musisz.
Nie trenowałem od miesiąca. Nie mam ciuchów.
I zjadłem z 60 małży.
Tak odmienisz ten rok.
Pomyśl, jak dobrze się poczujesz.
Jak nowo narodzony.
Pobiegniesz.
Wyglądam głupio.
Nie, wyglądasz jak Włoch.
Ale ci wszyscy Włosi wyglądają normalnie.
Przykro mi.
Ciuchy Claude’a inaczej się prezentują na nim.
Wyglądasz szykownie, jak Jody Watley na Grammy.
Dzięki.
Ustaw się na starcie.
Nie powinienem biec.
Nie trenowałem na tej wysokości.
Dasz radę, wierzę w ciebie.
Będziesz szczęśliwy, że to zrobiłeś.
MARK WIADOMOŚĆ GŁOSOWA
Cześć, Anne.
Miło było usłyszeć twój głos.
Mam tu lampkę wina, a raczej kufel Guinnessa,
i oglądam boks.
Wcale nie Ulotną nadzieję.
Mam nadzieję, że miło spędzasz włoski dzień.
Wyślij zdjęcie. Chętnie zobaczę cię w twoim nowym mieście.
Buongiorno!
Zrobisz mi fotkę, żebym wyszła, jakbym się dobrze bawiła
i miała fajne życie?
- Dobrze. - Nic nie mów, dla Marka Bretta.
Wszystko jasne. Szybka fota.
Uśmiech.
- Czekaj. - Dobra.
Trochę dziwnie pozujesz.
Jakby macica ci wypadała.
Zrób jak na TikToku, podskakuj w moją stronę.
- Cofnij się trochę. - Dobra.
- Super. - Tu?
Zaczynaj.
Tak.
I uśmiech.
Śmiej się.
- Dobra, mam. - Pokaż.
Gdzie on jest?
- Dawaj, Jack! - Dawaj!
PIĘKNIE TAM! WYGLĄDASZ SUPER. WIĘCEJ!
Brawo!
Dawaj, Jack!
Świetnie ci idzie!
Jestem zmęczony, ale dam radę.
Trzynasta mila, prawie połowa.
Skarbie, to kilometry. Zostało ci jeszcze 20 mil.
Nie.
O kurwa, nie.
Dasz radę!
O nie.
- Uda ci się. - Ja pierdzielę.
Tak, dasz radę. Jesteś moim Supermanem!
Dziękuję.
- Zrobisz mi zdjęcie? - Jasne.
Mogę zrobić zdjęcie?
Dziękuję. Mogę?
W porządku? Dzięki.
Ale jestem głupia. Dziękuję.
Dobrze.
MASZ NIESAMOWITE ŻYCIE!
Jestem.
Nie widziałaś Jacka?
Nie.
Robiłam sesję zdjęciową.
Dobra.
Powinien tu być pół godziny temu.
Cholera.
Potrzymaj.
Przepraszam.
O Boże.
Jack, co się dzieje?
Nie dam rady. Ciało odmawia mi posłuszeństwa.
Nie, jesteś tak blisko mety.
- Zostało pięć kilometrów. - Nieważne. Skończyłem!
Jeśli się zatrzymasz, będziesz tego żałował.
Nie pozwolę ci się poddać.
Muszę odpuścić!
Jeśli mam przekroczyć metę, to tylko karawanem w trumnie.
Dobra, pobiegnę z tobą.
Chyba cię pogrzało.
Jeśli chcesz mi nawtykać, to trzymaj tempo.
Chodź.
No dawaj.
Tak.
Tak, dasz radę.
Damy radę!
Dobra.
Cholera.
Danny.
Miałeś nie przylatywać, ale cieszę się, że jesteś.
Cześć.
Co z mamą?
W porządku, ale musimy pogadać.
Tak, rozumiem.
Wiem, że nie tak to planowaliśmy, ale…
mama nas potrzebuje.
Więc…
Może zamieszkać we Włoszech?
- Naprawdę? - Tak.
- Przywieziesz ją do Włoch? - To nasz dom.
Cieszy się?
Cóż…
To Claude? Powiedz mu, że nie jadę.
Pracuję nad tym.
Wyglądam jak z Kocham Lucy?
Bardzo Lucy.
Kupi pani wino?
Dobrze.
- Cześć. - Cześć, Anne.
Wiem, że to ja zacząłem, ale to zaszło za daleko.
Co?
Musimy przestać pisać.
- Myślałam, że to tylko zabawa. - Tak, ale…
Słuchaj…
Po wakacjach liczyłem, że zadzwonisz.
Nie odezwałaś się,
więc przestałem czekać.
Nie zamierzam cię zawstydzać.
Ja też z tobą flirtowałem,
ale kiedy wysłałaś mi zdjęcie
swojej waginy,
to była przesada.
Co?
Musiałem coś powiedzieć,
zanim to zaszłoby za daleko.
To moja wagina.
Sam nie wiem…
Halo? Jesteś tam?
Tak, ale to wielkie nieporozumienie.
Czy wolałbym dostać to zdjęcie we wrześniu?
No pewnie.
Chyba powinniśmy to zakończyć,
zanim posuniemy się za daleko, dla dobra Tori i Gianpiera.
Tak.
Zgadzam się.
Ale wygląda, że masz cudowne życie.
Bardzo się cieszę.
- Pa. - Pa.
Eduardo, to musi być winda.
Wiem, ile lat ma ten dom.
Tu piszą, że jak mnie wywieziesz do Włoch,
to będzie handel ludźmi.
A jak.
Nie możesz mieszkać sama.
Wprowadzę się do niej.
- Załatwione. - Nie.
Mamo, polecisz do Włoch. Tak musi być.
- Danny… - Dobra.
Eduardo, jeśli nie dasz rady,
znajdę innego wykonawcę.
Eduardo nie chce montować windy,
bo dom ma 400 lat i może się zawalić.
- Kupimy inny dom. - Co?
Słuchajcie.
Nigdzie nie lecę.
Nie ufam ich fryzjerom.
Gdzie miałabym mój bank?
Bev, mało tego, we Włoszech nie ma sklepów Wawa.
To Beverly też nie będzie we Włoszech.
- Nie dziwię się. - Mamo, przestań próbować umrzeć.
- Sądzę, że… - Sam się tym zajmę.
Dobrze.
Muszę się przewietrzyć.
Otwórz oczy.
Widzisz mnie. A ty przestań ją zniechęcać.
Co ja robię?
Dasz radę, dawaj.
Proszę, skończmy już.
Nie, potrzebujesz tego.
Wcale nie, ty tego potrzebujesz.
To twoje bzdury.
Nie. Pomagam ci radzić sobie z uczuciami.
Chciałem się z nimi uporać, otwierając się przed żoną.
A ty poprosiłaś skrzypka, żeby mnie zagłuszył.
Jak mamy się zbliżyć?
Korzystajmy z życia.
Chodźmy do kina z furą żarcia.
Ale to nie jest małżeństwo.
Dlaczego boisz się głębi? Co się czai na dnie?
- Nic się nie czai. - Coś się czai.
Nie chciałabyś mnie naprawiać,
gdyby coś cię nie dręczyło.
Więc o co chodzi?
Nie wiem, może mi smutno, że wyjazd się kończy.
No chodź.
Dobrze, ciśnij dalej.
A ty mów dalej.
Może mi smutno, że nasze dziecko dorosło,
wyprowadziło się i brak mi celu w życiu.
No i?
Nie chcę tego robić. Nie jestem jak ty. Nie lubię się użalać.
To nie użalanie się, tylko dzielenie się.
Dzielenie się i użalanie.
A gdy to robisz, poświęcam całą energię, by utrzymać nas na powierzchni.
Nie musisz tego robić.
Jeśli też się otworzę z moimi mrocznymi uczuciami,
to oboje utoniemy.
Jeśli nie będę boją, to skończymy na dnie morza.
Też mogę być boją. Daj mi szansę.
Dobra, ale masz biec.
No, gadaj.
No dobra.
Jestem zła z wielu powodów.
Jestem u szczytu kariery, na którą pracowałam całe życie,
i jest tylko średnio.
Mój przyjaciel się wyprowadził.
Nasz inny przyjaciel zmarł.
A świat jest naprawdę ponury.
Gdy oglądam wiadomości, ściska mnie w żołądku.
Na co dzień też mnie ściska,
bo moje ciało już nie jest takie sprawne.
Boję się, że oboje zdziadziejemy
i oddalimy się od siebie, aż staniemy się sobie obcy.
A dzieciaki będą omijać nasz dom w Halloween,
bo będziemy zbyt zdziwaczali.
Czasami też boję się śmierci.
A czasami myślę, że to byłoby miłe.
Coś jak głęboki sen, czemu nie.
- Kate. - Co?
Spójrz.
Ukończyliśmy maraton.
O mój Boże!
- Hej. - Cześć. O rany.
Położyłam Gina. Widziałam zdjęcia w chmurze.
Czy to nie najlepsze chwile w twoim życiu?
Ginny, te zdjęcia kłamią.
Dziś było do dupy, jeszcze wysłałam Markowi zdjęcie pipki.
Widziałam. Myślałam, że to takie europejskie.
Nie, stare gacie ze sparciałą gumką.
Jesteś przybita.
Kiedyś wiedziałam, kim jestem.
Gdy miałam dwadzieścia parę lat, byłam szalona i biegałam po East Village.
Potem urodziłam Lilę i byłam mamą.
A teraz po prostu się miotam.
To nie jest Anne, którą widziałam w tym roku.
Tamta Anne uratowała mi życie.
Była zaradna i pewna siebie.
Była dla mnie rodziną, choć nie musiała.
Te zdjęcia nie kłamią.
Taka właśnie jesteś.
Kogo obchodzi głupi Mark Brett?
Nadal możesz tak żyć.
Nadal potrafisz być szalona.
Mamo.
Błagam cię.
Przyleć do Włoch.
Skarbie,
całe życie mieszkałam w Filadelfii.
Ale teraz mieszkamy tam.
A Claude
dbał o mnie przez całe nasze małżeństwo.
Popierał każdy mój głupi pomysł.
Ten facet mnie kocha, choć czasem na to nie zasługuję.
Pamiętasz, jaki byłem wcześniej?
No pewne, byłeś małym draniem.
No właśnie.
On mnie uratował.
Kochanie, proszę, nie denerwuj się.
Włochy to jedyne, o co mnie prosił.
Jest szczęśliwy.
Proszę.
Mamo, proszę.
Kochanie, nie pasuję do Europy.
Ale jest taki dom opieki
pięć minut od Pam. Mogę być tam.
Co? Nie.
Moja przyjaciółka Gayle tam mieszka.
Mówi, że jest ładnie, dają dobre ciasto.
A co z wiadomościami?
Nie muszą być wiadomości.
Wystarczy Sekcja specjalna czy coś.
Będzie dobrze, nie przejmuj się.
Dobra, będzie tak.
Zostaniesz w domu, ale przeniesiesz się na parter.
- My zajmiemy piętro. - Co?
Przeprowadzimy się tu i zajmiemy się twoją mamą.
- Nie. - Jestem Claude i zrobisz, co mówię.
Pasuje?
Stary, przebiegliśmy maraton.
- No… - Wybacz, jeśli byłam zbyt ponura.
Już mi lepiej.
Nie przeszkadzają mi brudy, wywal wszystko.
Mówiłaś, że nie boisz się śmierci…
Trochę się boję.
Że wpadnę autem do wody. Bardzo się tego boję.
Mamy ten sam lęk.
Zatopienie auta?
Na Instagramie reklamują mi taki młotek.
Boję się, że z wiekiem będziemy się od siebie oddalać.
Etap olewatora był okropny.
Musimy pamiętać, żeby się do siebie zbliżać.
Bo inaczej zwariujemy.
Kocham cię.
Ja ciebie też.
- Wesołych świąt! - Wesołych świąt!
Co robicie?
Danny zrobił drinki, ale pielęgniarka jej zabroniła.
Tak, zabrała mi likierek.
Jutro wracamy do domu. Przemycimy ci bajaderki.
- Dzięki, tego jej trzeba. - A pewnie.
Chyba powinnam wam coś powiedzieć.
Nie lecę jutro do domu.
Zostaję.
Boże, Anne. Naprawdę?
Na jak długo?
Nie wiem. Danny i Claude pozwolili mi pomieszkać u nich.
Potrzebuję zmiany otoczenia.
To Anne 2.0?
Nie, raczej Anne Classic.
- Tak jest. - Tak.
Baw się dobrze.
Kochamy Anne Classic.
To trudne.
Spokojnej podróży.
- Dzięki. - Dobrze.
Powodzenia, Annie.
Pisz, jak wydarzy się coś fajnego.
Na pewno będzie tego mnóstwo.
Idealnie.
Mieszkam po drugiej stronie, mam kilka paczek do pani.
Otworzyłem jedną, zanim spojrzałem na nazwisko, i przymierzyłem pani spodnie.
Pasują.
Przepraszam, chyba podałam zły adres.
Mam problemy z organizacją.
Przepraszam. Jestem Anne.
Miło mi, Gianpiero.
- Wejdziesz… - Tak.
Zobacz, co dostałaś.
Jeśli dobrze leżą, to możesz zatrzymać.
Może tobie pasują lepiej.
Zaprezentuję się, a ty powiesz, co myślisz.
Zrobimy pokaz mody.
Napisy: Krzysztof Kowalczyk