Wszystkie postacie i wydarzenia przedstawione w serialu są fikcyjne.
W stronę światła
5 LAT TEMU
Dobrze spałaś?
Jest już rano?
Zgadza się.
Jestem w szpitalu?
Byłam tu cały czas?
Przez miesiąc byłaś na OIOM-ie.
Wydaje się, że dłużej.
Możesz myśleć o tym jak o śnie.
Czasem ucinamy sobie krótką drzemkę, a wydaje się, że trwała ona wieczność.
Rozumiem.
Czas płynie tam inaczej.
Tam?
Nie wiem, gdzie jestem ani jaki mamy dzień.
To majaczenie.
Nie ma się czym martwić.
Jest powszechne u pacjentów na OIOM-ie po poważnej operacji.
Będziesz musiała kontynuować leczenie po wyjściu ze szpitala.
W końcu przywykniesz.
Nie wiedziałam, jak piękne jest światło.
Wesołych Świąt.
Jeongwon, chcę się przenieść, kiedy wrócę do szkoły.
Będę mieć inne marzenie.
Dziękuję.
Zatrzymaj go.
Prezent świąteczny ode mnie.
Dziękuję.
Jezus też zmartwychwstał po trzech dniach. To prezent z okazji wybudzenia.
YOUNGJI, WRÓĆ DO NAS
Nawet się nie zawahałaś.
Chcę być jak ty.
Łóżko B1, alert!
Kurczę.
Czemu łącze od respiratora się wysuwa?
- Wezwać lekarza dyżurnego. - Już.
Wybudzenie.
Pomyliłem się?
WSTĘP WZBRONIONY ŚLEDZTWO POLICJI W TOKU
Gdzie ja jestem?
Nadal się nie otwiera.
Co zrobimy?
Poczekajmy jeszcze dzień.
Dobrze.
IMIĘ I NAZWISKO: JIYOUNG LEE UWAGI: ZAPLANOWANO POGRZEB
ODCINEK 8 ŚWIATŁO
Na litość boską.
DO ZAJEZDNI
Przykro mi.
Proszę uważać.
Hyunmin Kim.
Nadal nie wiesz, kim jestem?
Nadal nic nie pamiętasz?
Co?
Jak długo tu zostaniesz?
Kiedy przestaniesz?
- Czemu mnie nie poznajesz? - Proszę pani…
- Dlaczego nie możesz? - Co pani jest?
Co jest, do cholery?
Czy ty mnie kochałeś?
Co?
Czy ty mnie w ogóle kochałeś?
Co takiego?
Co mam zrobić?
- Kurczę. - Oni nas nie widzą.
Tylko ty mnie widzisz.
O czym pani mówi? Hej!
Przepraszam, nie słyszycie mnie?
Kiedy wreszcie mnie sobie przypomnisz?
- Nie zostało mi wiele czasu! - Co…
Co…
- Czemu nie wiesz? - Co to ma być, do licha?
Co, do diabła? Czemu taki jestem? Co się dzieje?
Obudź się.
- Proszę, obudź się. - Co?
Proszę, obudź się!
Wybacz. Czemu cię nie poznałem?
Dlaczego cię nie rozpoznałem?
WŁĄCZ WYŁĄCZ
Rany.
Nie otwiera się.
Rany.
Nie możemy dłużej czekać.
Wymontujmy drzwi i przygotujmy ciało.
Dobrze.
Nie płacz.
Co teraz…
Co teraz zrobimy?
Co mam zrobić?
Mam prośbę.
Prośbę?
Jaką? Możesz prosić, o co zechcesz.
Zrobisz coś dla mnie?
Tak, oczywiście. Zrobię dla ciebie wszystko.
Idź do sklepu elektrycznego.
Co?
Powiedz, że czegoś potrzebujesz.
Znajdź żarówkę, która świeci się, gdy się do niej zbliżysz.
Musisz ją znaleźć, jakbyś robił to z własnej woli.
Gdy się do niej zbliżę?
Nie rozumiem. Co to ma znaczyć?
Znajdź swoje światło, choćby nie wiem co.
Tak mi przykro.
Pan też nie żyje?
Ja też.
Przykro mi.
To wszystko moja wina.
Tak mi przykro.
Wiedziałem, że hamulce szwankują,
ale ludzie czekali,
a ja czekałem, aż sprawdzą je w firmie, żeby zaoszczędzić.
Szukałem wymówek.
Przepraszam.
To wszystko moja wina.
Gdybym tylko to przewidział.
To pana wina.
To wszystko przez pana.
Mimo to cieszę się, że przyszedł pan przeprosić.
Przepraszam.
Naprawdę mi przykro.
Ludzie nie unikną wypadków.
Mamy pecha
i pan też.
Ale proszę nie winić się za to nieszczęście,
bo pech chciał dorwać nas wszystkich.
Dokąd pan teraz idzie?
Nie wiem.
Będę szukać dalej.
Zostało mało czasu.
Znajdę żywych i zabiorę ich do sklepu elektrycznego.
Próbuje pan ich odesłać.
Ja też.
Wszystko zostanie zapomniane.
Musi ich pan dalej szukać.
Proszę iść do apartamentów Somang.
Gdzie mieszkasz?
W apartamentach Somang.
Tak mi przykro.
Bardzo mi przykro.
Naprawdę przepraszam.
Szukam od dawna.
Nie jest za późno, by panią zabrać.
Przepraszam…
Przepraszam.
Mamo.
Mamo?
W czym mogę pomóc?
Tu nie wolno wchodzić.
Nie słyszy mnie pani?
Pani już nie żyje.
HYUNJU JOO
Mieszkasz z mamą?
Tak, tylko we dwie.
Hyunju żyje, prawda?
Musi tu przyjść sama.
Nie może jej pani przyprowadzić.
Nie mogę.
Obiecuję, że wrócę.
Yuhui.
- Yuhui. - Tato.
Tatuś wrócił. Przepraszam, że tyle to trwało.
Już wszystko w porządku.
Co się dzieje?
Nie odchodź.
Przyszedłem tu dla ciebie.
Słucham?
Po drodze poznałem twoją matkę.
Zna pan moją mamę?
Nie mogła mówić.
Muszę ci coś od niej przekazać.
Posłuchasz mnie?
O nie. Nic panu nie jest?
Wiesz, dlaczego jestem w takim stanie?
Nie.
Już się spotkaliśmy.
Nie poznajesz mnie?
No…
Pewnie nie wiesz, co się z tobą stało ani gdzie jesteś.
Nie rozumiem.
O nie, proszę pana!
Nic panu nie jest?
Przepraszam, proszę pani.
Nie widzi nas.
Co?
Wiem, że to zagmatwane.
Zastanów się.
Gdy się zorientujesz, zrozumiesz to.
O czym pan mówi?
Wszystkich wyczytałam? Czas na naukę.
Nieważne. Idziemy potem do sklepu?
Muszę coś załatwić dla mamy.
- Jasne. - Jasne.
Płacisz?
Cholera, przecież wciąż tu jestem.
Dobry wieczór.
Proszę pana.
Co się dzieje?
Przepraszam.
Za co?
Przepraszam.
Bardzo chciałem ci to powiedzieć.
Chwileczkę.
Co się dzieje…
Nie dam rady zabrać cię do sklepu elektrycznego.
Sklepu elektrycznego?
Przekażę ci, co chciała powiedzieć mama.
Tak bardzo się stara,
abyś mogła wrócić.
Nie, mamo.
Nie chcę.
Nie.
Nie mogę mieszkać tu z tobą?
Chcę z tobą mieszkać, mamo.
Proszę, mamo. Nie chcę iść.
Chcę zostać z tobą.
Nie, mamo.
Nie!
Chcę być z tobą!
Nie, mamo. Nie!
Nie!
Nie. Ty jesteś tutaj.
Nie chcę iść, mamo.
Chcę z tobą mieszkać. Proszę.
Chcę z tobą zostać.
Nie chcę iść.
Mamo…
Tata na ciebie czeka.
Nie.
Mamo…
Nie, mamo. Nie odchodź.
Chcę być z tobą. Mamo, nie odchodź, proszę.
Nie mogę zostać z tobą?
Nie chcę iść!
Nie płacz.
Dobrze.
Hyewon.
Tak.
SKLEP ELEKTRYCZNY
W czym mogę pomóc?
Szuka pani czegoś?
Chyba znalazłam.
Wybudzenie.
Powiadomić lekarza dyżurnego, że pacjentka się wybudziła.
Już.
Hyewon, wróciłam.
Ta jest moja.
Nigdy się już nie spotykajmy.
Co się stanie, jeśli się zbije?
Będę mogła tu żyć?
Ludzie mogą żyć wszędzie.
Więc wolę żyć z nią.
Wszystko w porządku?
Tak.
Wybudziła się tuż przed śmiercią.
Może to świadomość przedśmiertna.
Pewnie zobaczyła światło. Chodźmy.
Rób, co mówię.
Dobrze.
Idź już.
Przyjdę po ciebie.
Znajdź swoje światło, choćby nie wiem co.
W czym mogę pomóc?
Jestem tu, bo czegoś potrzebuję.
Musisz ją znaleźć, jakbyś robił to z własnej woli.
Znajdź żarówkę, która świeci się, gdy się do niej zbliżysz.
Proszę niczego nie dotykać.
Mówiłem, żeby pan niczego nie dotykał.
Nie robi pan tego z własnej woli.
Hyunmin!
SZPITAL UNIWERSYTECKI EUGENE
3 MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Do zobaczenia.
Tak trzymaj.
Czemu zawsze bierzesz nocne zmiany?
Tam zawsze była noc.
Co?
Na razie.
- Do zobaczenia. - Do widzenia.
- Do zobaczenia. - Cześć.
Podobno dziś wychodzisz.
Youngji.
Czekają cię jeszcze zabiegi na nogę. Jak tam majaczenia?
Jest o wiele lepiej.
Dobrze, będzie coraz lepiej.
Wciąż jednak jestem zdezorientowany.
Nie jestem pewien, gdzie jestem i jaki mamy dzień.
Dobrze sypiasz?
Od czasu do czasu błąkam się we śnie.
Ale to nic.
Kiedy się budzę, jestem mokry od potu,
ale, o dziwo, jestem podniesiony na duchu.
No dobra.
- To dla ciebie. - Dla mnie?
Tak, prezent z okazji wybudzenia.
Wow.
Co to ma być? Nie jestem dzieckiem.
Patrz.
Ta-dam.
Żebyś nie zgubił się w mroku.
Idę już.
Do zobaczenia, Youngji.
Po co mamy się widzieć? Planujesz znów tu wylądować?
Zapomnij. To nasze pożegnanie.
Nigdy już się nie spotykajmy.
Dobrze.
Zaczekaj, Youngji.
Tak?
Już to gdzieś słyszałem.
Co takiego?
Żeby nigdy już się nie spotkać?
Ten człowiek jest bardzo szorstki, ale i przyjazny.
Co?
Cześć.
Światło jest takie piękne.
Dzień dobry.
Musisz znaleźć światło.
Musisz coś zrobić!
Musisz znaleźć światło!
Musisz znaleźć światło.
Co ja widzę? Ma pan psa?
Jakimś cudem.
Chyba był kolejny wypadek.
Mam wielu mieszkańców.
Któż to wie,
czy zamieszkają u pana na stałe,
czy tylko tymczasowo.
Pasażer wysiada.
Autobus rusza.
Hyunju.
Hyunju?
Dojechaliśmy. Obudź się.
Jesteśmy w domu?
Nie w domu, w szkole.
Faktycznie, w szkole.
Dobrze się czujesz?
Tak.
Na pewno chcesz iść do szkoły? Może zawiozę cię do szpitala?
Tak. Nie majaczę już, tato.
Racja. Dzielna dziewczyna.
Tak. Córka swojego ojca.
Nie byłam na egzaminach końcowych, ale powinnam wrócić do szkoły.
Chcę też zobaczyć przyjaciółki.
Przyjadę po ciebie później.
Nie, to tylko kilka przystanków. Pojadę autobusem.
Nie, będę czekać przy bramie po szkole.
Dobrze.
Hyunju?
Powodzenia. Dasz radę.
Pamiętaj, możesz liczyć na tatusia.
Dobrze.
HYUNJU JOO
Dam radę.
Już po egzaminach końcowych, czas zakończyć projekt grupowy.
Hyunju była nieobecna, nie mogła dołączyć do żadnej grupy.
Która grupa ją przyjmie?
Mogę pominąć projekt grupowy?
Co takiego? Dlaczego?
Tak długo mnie nie było…
Nie mów tak, wszystko jest w porządku.
Spokojnie, może do nas dołączyć, prawda?
Tak, współpracujmy.
Chodź do nas.
- Tak, chodź na nas. - Chodź do nas.
Wszystko w porządku.
Mogę iść do pielęgniarki i odpocząć?
Co się stało? Źle się poczułaś?
Tak.
Dobrze, idź odpocząć.
Odpocznij.
Kiedy wrócisz, dołącz do mojej grupy.
Słuchajcie.
Kończcie projekt grupowy i szykujcie się do prezentacji.
Dobrze.
GABINET PIELĘGNIARKI
Strasznie zimno.
Tamto miejsce też było prawdziwe.
Mamo, wszystko pamiętam.
Nie leczyłam się na majaczenie, żeby cię nie zapomnieć.
Cieszę się, że to miejsce istnieje, mamo.
SKLEP ELEKTRYCZNY
Tato, to ja.
- Cześć. - Ale zimno.
Pada śnieg. Cześć.
Cześć.
Rany, strasznie zimno.
Zaraz odpadną mi uszy.
Tato, kiedy zamkniesz sklep?
Rano. Ma być otwarty do wschodu słońca.
Na pewno jesteś zmęczony. Zamknij wcześniej.
Wszystko w porządku.
Usiądź.
Chcesz cukierka?
Myślisz, że jestem dzieckiem?
Dla mnie jesteś.
Odwinę ci.
Max marudzi.
Uwielbiam, gdy pada śnieg.
To ten sam śnieg.
SKLEP ELEKTRYCZNY
OSTATNI ODCINEK SPRAWA W TOKU
Co…
SEONU PARK
Nie jest ci zimno?
Przeziębisz się.
Dziękuję, że ze mną rozmawiasz.
Nie ma za co. W której jesteś klasie?
Spotkałyśmy się już kilka razy. Nie pamiętasz?
Pomachałaś do mnie.
Naprawdę?
Nawet się do mnie odezwałaś.
Przepraszam, myślałam, że nikogo nie ma.
Nigdy nie miałam przyjaciółki.
A ty się ze mną przywitałaś.
Ale po twoim wyjściu znów byłam sama.
Więc przyszłam za tobą tutaj.
Zostaniesz moją przyjaciółką?
Ja też mam tajemnicę.
Wychodź.
Przyszedłem, bo ponoć pojawił się tu duch.
Wyłaź już.
Mam uprzejmie się do ciebie zwracać?
Panie Sanghoon Kim, proszę wyjść.
Wrócił pan.
Wiedział pan, że wrócę?
Tak pan powiedział, kiedy go zaprosiłem do ponownych odwiedzin.
Może porozmawiamy na spokojnie?
Proszę o kawę.
Mam tylko rozpuszczalną.
Pije pan tylko kawę rozpuszczalną, panie Kim?
Nie mamy rozmawiać na spokojnie?
Poznajmy się lepiej.
To niezręczne spotkanie. Nawet nie wiem, ile ma pan lat.
Myślałem, że to panu nie przeszkadza.
Gdybym w ogóle pana nie znał, nie byłoby tak niezręcznie jak teraz.
A właśnie.
Nie wiem, jak się pan nazywa.
Jestem Sungsik Yang.
Co to ma być?
Chciałem to zrobić.
Nie wznosi się toastów na pogrzebie.
Nawet jeśli zmarły na to pozwoli?
Nie mogłem iść na pański pogrzeb, bo byłem w szpitalu.
Ty palancie!
Co się dzieje z twoimi oczami?
Chciałem sprawdzić.
Dopiero po wyjściu ze szpitala dowiedziałem się,
jak mnie pan ocalił.
To był nagły wypadek.
Dziękuję i przepraszam.
Naprawdę?
Chciał mnie pan zwabić do sklepu elektrycznego?
Znalazł go pan, potem wyszedł i znów gdzieś zawędrował.
Dziękuję, że mnie pan uratował.
Wykonałem swój obowiązek.
Czym się pan zajmuje?
Wysyłam tam tych, którzy nie powinni tu być.
Tu czy tam, tam czy tu.
Kobieta, która udusiła się w pożarze.
Dlatego ją też pan gonił?
Po śmierci nie zdawała sobie sprawy, że nie żyje.
Więc wszedłem panu w drogę.
Wykonywał pan swój obowiązek.
A ta sprawa ze starcem w Seongnae-dong?
Byłem wścibski.
Dlatego mnie pan dorwał.
Pomyliłem plamy po makaronie jajangmyeon z plamami starczymi.
Duchy nie jadłyby makaronu.
Długo mieszkał sam.
Nie wychodził, bo miał problemy z nogami.
Bardzo długo głodował.
Więc zaniosłem mu makaron jajangmyeon ostatni raz przed śmiercią.
PODRÓŻE PO ŚWIECIE
Nie umarł samotnie.
Na szczęście.
Co się z nim tam stanie?
Życie zawsze zaczyna się od nowa, bez względu na wszystko.
Trudno mi to zrozumieć.
Swoją drogą,
co pan tu robi?
Zajrzałem na chwilę. Już tu nie wrócę.
A więc?
Muszę iść.
Ludzie mogą żyć wszędzie.
Swoją drogą,
ma pan wyjątkowe, bystre oczy.
Widzi pan to, czego inni nie widzą.
W noc wypadku dostrzegł pan tę kobietę.
Nie każdy widzi duchy.
Czyżby?
Mnie też pan widzi.
Racja.
Co mam zrobić?
Miałem wypadek, więc zwolniło się miejsce.
Co z tego?
Nie mogę już tego robić.
Muszę się tam przenieść.
Przyjmie je pan?
Czeka pana mnóstwo roboty.
Czyli jest wiele spraw w toku.
Będę kontynuował dotychczasową pracę.
Rany, wszystko mnie boli.
Ciekawe, kto się dziś wybudzi.
Co to?
Przepraszam?
To moje.
Dobrze.
To pani jest tą pielęgniarką.
Zna mnie pan?
Wszędzie pani szukam.
Kim pan jest?
Dlaczego mi to pani zrobiła?
Co takiego?
Bardzo cierpiałem.
Dlaczego się pani ode mnie odwróciła?
Nie rozumiem, o czym pan mówi.
Klatka piersiowa mnie boli. Co mam zrobić?
Proszę iść tam.
Nikt inny mnie nie widział, dlaczego pani tak postąpiła?
Dlaczego pan mi to robi?
Nie wie pani dlaczego?
Jak może pani nie wiedzieć? Szlag!
Siostro Kwon, dawno się nie widzieliśmy.
Sungsik Yang?
Jestem zajęty. Mam dużo pracy.
Proszę o pani współpracę.
Zaburzenia snu i zdolności poznawczych, halucynacje, trudności ze skupieniem.
To wszystko objawy majaczenia.
U około 20% pacjentów na OIOM-ie dochodzi do majaczenia.
W nocy się ono nasila, ale za dnia jest lepiej.
Bierze pan leki, ale otoczenie…
Słucha mnie pan? Panie Hyunmin Kim?
Tak?
Słuchał mnie pan?
Tak.
Wielokrotnie już słyszałem wszystko, co pani doktor powiedziała.
Błagam panią. Dziwnie się czuję.
Mam wrażenie, że wariuję.
Jest dzień, ale dla mnie to jak noc.
Wszyscy lekarze mówią mi to samo.
Proszę mnie wysłuchać.
Podobno moja dziewczyna, której nie pamiętam, nie żyje.
Ale ja naprawdę nic nie pamiętam. Nie mam pojęcia.
Nie pamiętam. Kurwa!
Dlaczego wy zawsze… Mam przechlapane. Moje ciało jest zjebane.
Czemu zawsze mówicie mi to samo?
Pański stan się poprawia.
Nie jestem zdrowy na umyśle.
To tylko chwilowy objaw majaczenia.
Cholera! Proszę przestać to powtarzać i mi pomóc.
Mam pewną sugestię.
Proszę pozbyć się niektórych elementów otoczenia.
Zmniejszyć niepokój i dezorientację.
Oczyścić otoczenie.
Mieć tylko znajome przedmioty, kontaktować się z potrzebnymi ludźmi.
Otoczenie musi być jak najbardziej zorganizowane.
Emocje również.
Należy zmniejszyć ilość bodźców.
Zostawić tylko te potrzebne, pozbyć się reszty.
Wyrzucić wszystko. Posprzątać.
Dobrze.
Proszę o tym pamiętać. Do zobaczenia na kolejnej wizycie.
PÓJDĘ TAM, GDZIE TY
HYUNMIN ŻYJE, NIE UMARŁ
ON WCIĄŻ ŻYJE
SPOTYKAMY SIĘ JUTRO UCZCIĆ JEGO POWRÓT?
BARDZO TĘSKNILIŚMY! CHODŹMY NA KOLACJĘ
WSZYSCY MUSZĄ ŚWIĘTOWAĆ POWRÓT HYUNMINA
DOBRY POMYSŁ
DZIĘKUJĘ
3 MIESIĄCE TEMU
To koniec ze mną?
Idzie pani do lepszego miejsca.
Ludzie mogą żyć wszędzie.
Już tam byłam.
Dlaczego on mnie tam nie pamiętał?
Inni się tam rozpoznawali.
Tak bardzo się starałam, dlaczego on mnie nie pamiętał?
Może mnie nie kochał?
Każdy czegoś żałuje.
Trzeba iść do przodu.
Jestem rozczarowana.
Jestem smutna i zła.
Tęsknię za nim.
Mam nadzieję, że mnie pamięta i znów zawoła moje imię.
Przyjdę po ciebie.
SPRAWY ROZWIĄZANE
SPRAWA ZAGINIONEJ SEONU PARK AKTA ŚLEDZTWA
O co chodzi?
Kojarzysz, że kilka dni temu zawaliło się liceum Jeongwon?
Kazano mi złożyć pisemny raport.
Dlaczego pisemny raport? Musimy to zbadać.
Góra zastopowała sprawę.
Góra? Kto?
Zajmujesz się nią, a nie śledztwem?
Ma zeznawać.
Wtargnęła na miejsce wypadku. Nie mogliśmy jej powstrzymać.
Jesteś ranna, młoda damo?
Nie, nigdy nie bywam ranna.
Co tym razem? Mieszkanie?
Proszę się zatrzymać.
- O co chodzi? - Mieszka pan tu?
- Nie. - To proszę się wynosić.
- Nie tym tonem. - Proszę nie wchodzić.
Na litość boską, czemu nie?
To niebezpieczne.
Co w tym niebezpiecznego? Proszę mi powiedzieć.
Czy mieszkanie jest nawiedzone?
Kim pan jest?
Czemu jest pan taki niegrzeczny? Kim pan, do licha, jest?
Detektyw Sungsik Yang z Urzędu Policji Gangdong.
Bezrobotny mieszkaniec Youngtak Kim z Gangdongu.
Czemu wspomniał pan o nawiedzeniu? Widzi pan duchy?
A pan coś widzi, detektywie?
Proszę odpowiedzieć na pytanie.
Przesłuchuje mnie pan?
Bieg czasu
nie ma znaczenia dla zmarłych.
Co takiego?
Widzę ich.
O tak.
Dzieci pracowały na bezpiecznym planie w obecności opiekunów.
Zwierzęta były bezpieczne i pod opieką ekspertów.
Napisy: Małgorzata Ciborska