RESIDENT PLAYBOOK
ODCINEK FINAŁOWY
Zamówiliśmy te piwa już dawno.
Co tak długo?
PUB PRZY SZPITALU
Kupiłam to dla was.
Mają orzeźwiający smak.
To do ciebie niepodobne.
No to mamy rację.
Dobra. Wypijmy i pogadajmy.
Na zdrowie! Do dna!
No więc?
Na serio?
Wasza dwójka…
Widzicie…
Wasze piwa.
Dziękujemy.
Dobre wyczucie czasu.
Mieszkam ze szwagrem siostry, dr. Ku.
Spotykamy się. Zadowoleni?
- O kurczę! - To prawda!
- Miałeś rację. - Przestańcie.
Mówiłem, że ich widziałem!
Ale zachowałem to w tajemnicy.
Kiedy zaczęliście się spotykać?
Jak to się zaczęło?
Rodzina wie?
Czekaj. Podwójni powinowaci?
Słuchajcie, mój związek to moja sprawa.
Przestańcie się martwić.
Tylko nie mówcie nic w pracy.
Dobrze.
Gdyby się dowiedzieli, byłby problem.
Nie mam komu powiedzieć.
Yi-young.
Czujemy się urażeni.
Mogłaś nam powiedzieć.
To…
Przepraszam.
Dobra! Wybaczamy ci.
Ale ty dziś stawiasz.
- Dobra! - Tak!
Zamówmy suszonego dorsza.
I małże i kałamarnice!
Zamówiliśmy już kalmary.
- Halo! - Jeszcze!
Raz dorsz, małże i kałamarnice!
- I naczosy. - Frytki.
- Jeszcze naczosy i frytki! - Nie teraz!
Pani Lee Sang-Lim z Oddziału intensywnej opieki.
Przepisałam lek hamujący skurcze,
możesz jej podłączyć.
I Kim Go-yun.
Sprawdziłam jej osobiste leki. Może je brać.
Ale szybko pani pisze.
No nie?
Kiedyś musiałam po to zostawać po pracy.
Idziesz gdzieś dziś?
Mam randkę.
Szczęściara. Ale ci zazdroszczę.
Pani ma przerwę w randkach?
Nie przerwę. Skończyłam z tym.
Zawsze jestem w szpitalu. Jak mam kogoś poznać?
Stąd biorą się romanse w pracy.
Romanse w pracy?
Ktoś ma tu romans?
Co?
Chyba nie powinnam mówić.
Oprócz dr. Oh jest jeszcze inna para?
Skąd wiesz?
No…
Mówiłam, że to tajemnica!
- No i… - Jeszcze coś?
Umówiłam konsultację z chirurgiem i operację pani Yun.
Skąd wiedziałaś?
Prosiłem cię o to?
W karcie było, że chce założyć port do chemii przed operacją,
więc go przygotowałam.
Pani Na Seo-hyeon miała mieć salpingoowariektomię,
ale chce zachować jajniki.
Zmieniłam to na cystektomię.
Gdyby pan zapomniał.
Dobra robota.
- Dziękuję. - Witam.
Dzień dobry.
Grupa naukowa.
Nie dołączył pan?
Rozumiem. Wszystko już pan wie?
Gdzie tam.
Ale teraz jestem taki zajęty. Chcę dołączyć w styczniu.
Co za gorliwy położnik.
Taki utalentowany lekarz.
Dziękuję panu.
Muszę iść.
- Do widzenia. - Na razie.
Jaka szkoda…
z wielu powodów.
Gdybym miał córkę…
To i tak bez znaczenia.
Ma dziewczynę.
Serio?
Co? Kogo?
To tajemnica.
To ktoś z pracy?
Tak, to Oh Yi-young.
No tak, Oh Yi-young.
Ta z krótkimi włosami?
Z długimi.
Ta wysoka?
Niższa ode mnie.
Serio?
Już wiem. To na pewno ona.
Stażystka, która chce być neurologiem.
Tak, to ona.
Tych dwoje?
To bardzo…
Od kiedy?
Długo już?
Jutro mamy tyle operacji.
Sprawdziłem.
Najpierw zwolni się siódemka.
Dajmy histerektomię do siódemki na koniec,
a laparotomię do dziesiątki?
Mnie pasuje.
Szybko to ogarnąłeś.
Nie sądziłem, że tego dożyję.
Co za wspaniały widok.
To jeszcze nic.
Jest coś jeszcze lepszego.
O dr. Ku…
Jeszcze są razem?
Co?
Myślałem, że zerwą z dr Oh, ale długo to trwa.
Czekaj, skąd wiesz?
Jak to? To oczywiste.
Muszę iść. Do zobaczenia.
Sekretny związek, akurat. Tylko dla nich.
Wszyscy w pracy już wiedzą!
Wy też wiecie?
Lokatę zakończono 29 grudnia.
Wypłacimy panu tę kwotę.
Niewielu potrafi dotrwać pięciu lat.
To imponujące.
Dziękuję.
Opowiedzieć panu o innych produktach?
Chcę oszczędzać kolejny rok.
Czyli plan krótkoterminowy?
Tak.
Wkrótce będę ich potrzebował.
Wkrótce…
Czyli…
Na wesele?
Tak.
Co jest? Co to za zamieszanie?
Gotowi do obchodu? A karty?
Idźcie stąd. Dalej.
Tak jest.
Pana szwagierki i szwagier już pana zostawią.
To Yi-young!
- Wracać do pracy! - Do widzenia!
Co za dzieciaki.
RESIDENT PLAYBOOK
Zdecydowaliście, kto będzie nowym profesorem?
Zawęziliśmy wybór do dwóch kandydatów.
Ale nasza ordynator, profesor Seo
potrzebuje więcej czasu.
Obydwie kandydatki mają świetne wyniki w nauczaniu,
doświadczenie w pracy i badaniach.
Ale w innych kategoriach trochę im brakuje.
Chcę to przeanalizować, zanim podejmę decyzję.
Może zdecydujemy w przyszłym tygodniu?
Dobry plan.
Dziękuję wszystkim!
Dziękujemy.
- Obchód? - Tak.
WNIOSEK O PROFESURĘ NIEGWARANTOWANĄ MYEONG EUN-WON
Ale ten czas leci.
Jeszcze dzień i koniec roku.
A dopiero co się przedstawialiśmy.
Wiem.
A mamy już 29 lat.
Nie mogę w to uwierzyć.
No nie? Szczególnie że tak wywalasz pieniądze w błoto.
To mój prezent na święta.
Ostatnio też sobie coś kupiłaś.
Ten wisiorek.
Była obniżka o 68% na Black Friday.
To okazja.
Musiałam.
Obudzi się, jak wykorzysta cały debet na koncie.
Przestańcie już jęczeć.
Gorzej niż moja mama.
Ale hałasuje.
Znów nie poszedł do domu?
Nie, już od dawna robi nocki.
Czemu?
Na ginekologii jest pacjentka z rakiem
i strasznie cierpi.
Przeciwbólowe nie działają, bo dzwoni co dwie godziny.
Nie może czekać tutaj, aż zadzwoni?
Mówi, że chce być blisko.
Głupio mu, że jest sama.
Ale nie była sama.
Ma całodobową opiekunkę.
Nie o to nam chodzi.
Jej rodzina…
Jak to wyjaśnić?
Jedno zbyt wrażliwe,
a drugie zbyt nieczułe.
Fajnie by było was pomieszać.
Ale jesteście jak woda i olej.
Tak?
Już idę.
Dzień dobry.
Przespała się pani trochę?
Wcale nie mogłam spać.
Czuję, jakby rozrywało mi
plecy i biodra.
Przepisujesz przeciwbólowe?
Dostaje morfinę dożylnie.
W nocy skarżyła się na ból, zwiększyliśmy częstotliwość.
Ale długie leżenie może wywołać zakrzepy.
Może być pani ciężko, ale ruch…
Jak mam się ruszać?
Tak mnie boli.
Oczywiście.
Przykro mi.
Chodź do niej często.
Tak jest.
Będę na dyżurce przez cały czas.
Proszę dzwonić, jak będzie bolało, to przyjdę.
Wygląda pan na zmęczonego.
W porządku?
Nic mi nie jest.
Niewiele mogę zrobić,
ale muszę do niej chodzić.
Dlatego wszyscy pacjenci proszą o pana.
Przecież to coś dobrego.
Na coś się przydaję.
Kilka miesięcy temu
nie zauważali mojej nieobecności.
Byłem niewidzialny.
- Serio? - Tak.
Zrozumiałem, że bycie niepotrzebnym jest takie smutne.
Coś się stało?
Dzień dobry.
Co się stało?
Pierwsza pacjentka, którą leczyła dr Ki w Jongno Yulje…
właśnie zmarła.
Eun-mi prowadziła leczenie od przyjęcia
do ostatniej chemii.
Pacjentka zmarła nagle, więc to dla niej cios.
Ma czas przed operacją, niech się wypłacze.
- W razie czego dzwońcie. - Dobrze.
To nie czas na obchód.
Rety.
Pani So Won-ju.
Zbliża się pani operacja.
Martwi się pani?
Myślałam, że dam radę drugi raz,
ale nie.
Tak się boję, że nie mogę spać.
Przed ważnym dniem trzeba się wyspać.
Panie profesorze.
Znowu przyszedł pan sam.
Tak.
Taki ze mnie samotny wilk.
Ale babć nie zjadam…
Znanych lekarzy w innych szpitalach
zawsze otacza grupka uczniów.
Wszyscy są tak zajęci, że rzadko się ich widuje.
A pan tak często przychodzi.
Zależy nam na znanym chirurgu. Tylko chcę się upewnić.
Po pierwsze, nie jestem znanym lekarzem.
Ciężko pracuję, operując i lecząc.
I tyle.
Lubię chodzić na obchód.
Ale zabieranie uczniów na każdy
to kłopot.
I marnowanie zasobów.
Takie rzeczy tylko w telewizji.
W prawdziwym życiu
nikt nie chodzi tak całą grupą.
Podobno robi pan w tym szpitalu większość operacji.
Chociaż to jest prawdą?
Zgadza się!
Profesor dużo operuje i jest świetny.
Proszę się nie martwić.
Wystąpił nawet w programie o znanych lekarzach.
Nazywają go gwiazdą Yulje.
Naprawdę?
Chwileczkę. Proszę się tak nie ekscytować.
Co ty robisz?
Czemu gadasz takie głupoty?
Przestań.
- Już skończyłam. - Tak?
Rozumiem. Po co przyszłaś?
Mam wyniki pacjentki.
W ambulatorium hemoglobina wynosiła 9.
Teraz, przed operacją, wynosi 12.
Dobra wiadomość.
Z powodu zrostów w miednicy
zagrożeniem podczas operacji jest krwotok.
Z takimi wynikami nie potrzeba
transfuzji zapobiegawczej.
Świetna wiadomość.
Co za ulga.
Cały czas słyszę tylko złe wieści,
więc te dobre
od razu poprawiły mi humor.
To dobry znak,
może się dziś pani wyspać.
A na jutrzejszej operacji zrobimy, co w naszej mocy.
- Tak, dziękuję. - Dziękuję.
Dziękuję.
Liczę, że pani So
się dziś dobrze wyśpi.
Mam potwierdzenie z radiologii.
Rozmawiałam się z chirurgiem naczyniowym.
Już?
Zamówiłam krew do transfuzji,
rozmawiałam z anestezjologiem
i zamówiłam łóżko na OIOM-ie.
Więc…
możesz odetchnąć.
Dobrze.
O co chodzi?
Martwisz się?
Tak.
Ma duże zrosty od ściany miednicy do jelit,
więc myślę, że będzie mocno krwawić.
To prawda.
Pan ma doświadczenie, więc nic panu nie będzie,
ale ja…
boję się dużych krwotoków.
Ja też tak mam.
Też się boję.
Bywam przerażony.
Tak bywa. Pacjentka nie zrezygnowała z operacji i poprawiła wyniki.
Zrobiła, co mogła.
Więc reszta
zależy od nas.
Ale duży krwotok
zawsze jest straszny.
Też nie mogę spać.
Dlatego stale chodzę na obchody,
żartuję, ile się da,
i uspokajam pacjentów.
To właśnie robię.
Chciałem zapytać…
Tak dla zachęty…
możesz powtórzyć to,
co mówiłaś wcześniej?
Słucham?
No wiesz. To, co mówiłaś pacjentce…
Że robi pan najwięcej operacji i jest pan dobry?
Nie to. To jest nieważne.
Że był pan w telewizji?
Że jest pan gwiazdą Yulje?
Gwiazdą.
Ale nie.
Jak mogę nazywać się gwiazdą niczym Lim Young-woong?
To trochę…
Obrazimy kogoś. Będą szturmować szpital.
- To też? - Tak.
Pani profesor?
Pacjentka, o której mówiłam, jest na porodówce.
Dobrze, chodźmy.
- Dziękuję. - Nie ma za co.
Dzień dobry.
Nam Seol-i, 39 tygodni i pięć dni. Wieloródka, rodziła w 2015.
Szyjka miękka, 1 cm,
ale ma skurcze co dziesięć minut. Przyjęliśmy ją.
Z drugim dzieckiem poród przebiega szybciej.
Ale od ostatniego minęło osiem lat,
a w tym tempie dzisiaj pani nie urodzi.
Dobrze.
Może dlatego, że już rodziłam,
ale bardziej się boję.
Pójdzie gładko, bez obaw.
- Aż tak dobrze? - Przy okazji…
Mówiły panie, że dziecko jest duże…
Nie wierzę!
Ale mogę urodzić w Sylwestra.
Więc narodziny
w Nowy Rok przyniosą jeszcze większe szczęście?
Jeszcze lepiej urodzić o północy?
Dobrze.
Jeden dzień może zrobić taką różnicę?
Więc Sylwester oznacza pecha?
Przepraszam.
Zaraz kończę.
Przepraszam.
Długo się starała o ciążę przez in vitro,
więc to dla niej ważne.
A jutro jest Sylwester.
Matki rodzące w tym okresie
często chcą doczekać Nowego Roku.
Najlepiej urodzić o północy 1 stycznia.
Dlatego robią takie zamieszanie?
Dzień dobry!
Słuchajcie, wody nagle mi odeszły,
więc przesunęli mi termin.
Ale wiecie co?
Mówią, że maleństwo może urodzić się jutro.
A skoro już tu jestem,
postaram się urodzić w Nowy Rok!
Urodzę 1 stycznia o północy
i podzielę się z wami tą magiczną energią!
Subskrybujcie i włączcie powiadomienia.
O rety.
Przepraszam. Przygotowujemy kontent.
Przepraszamy.
Wystarczy, że dziecko jest zdrowe. Czego więcej chcieć?
Doljabi się nie liczy.
Min-hye.
Chciałam świętować pierwsze urodziny twojego dziecka,
ale to też urodziny mojej teściowej.
Po co te wyrzuty?
Wkurza mnie, że chodzisz wokół mnie na palcach.
Miałam właśnie kolejny transfer. Niedługo mam badanie krwi.
Będzie dobrze. Nie martw się.
Nic mi nie jest.
Niedługo pogadamy. Pa.
Seung-won!
Tak, kochanie?
Co? To ty, kochanie?
Zimno jest. Co tu robisz?
Słyszałeś to?
Nie.
To czemu odszedłeś?
Było mi zimno.
Znasz Min-hye?
Twoja najbliższa przyjaciółka.
Była na naszym ślubie i na rozdaniu
dyplomów Yi-young.
Nie mogła zajść w ciążę.
- Była w naszym szpitalu. - Tak.
Zaszła w ciążę w pierwszej rundzie in vitro.
Dziecko ma już rok.
Słodziak, co?
Straszny.
I co? Nie chcesz iść na urodziny?
Nie.
Ciężko jest mi jej gratulować.
Więc skłamałam.
Dobrze.
Jestem zła, że mnie zaprosiła.
Wkurzam się, że chodzi wokół mnie na palcach
i że zapytała, czy się trzymam.
A najbardziej nienawidzę tego…
jaka jestem zazdrosna
i małostkowa.
Badanie krwi za kilka dni.
Jesteś zestresowana.
Tyle kłopotu, by zajść w ciążę.
Zamieniam się w wariatkę.
Nie jesteś wariatką.
To zrozumiałe.
Rozumiem to.
Ale masz zimne ręce.
Idziemy.
Jest tak zimno.
Chodźmy. Jest tak zimno!
Nie masz daty przeprowadzki. Czemu się pakujesz?
Chcę się spakować, gdy mam czas.
Na drugim roku nie będziesz miała czasu sprzątać.
Może ci pomogę?
Dopiero sprzątałam.
Nieprawda.
Prawda.
I tak teraz wygląda?
Nie będę miała czasu cię widywać?
To więcej porodów.
Zgadza się.
Ale mniej obowiązków z pierwszego roku.
Podobno może nie być nowych.
To by utrudniło nam życie.
To nic. Mogę odejść.
Ty znowu to samo.
Tylko mówię, że mogę.
Muszę najpierw spłacić dług.
Już prawie koniec.
Zostało mi 19 milionów.
Dużo spłaciłaś.
Już nigdy nie wykorzystam debetu na koncie.
Tu jest za duży bałagan.
Potem sam posprzątam.
Rozumiem. Dobrze.
„Kochany Do-wonie.
Masz tyle nauki. Musi być ci ciężko.
Tak bardzo za tobą tęsknię.
- Ciężko to znieść”. - To nie moje!
„Czasami myślę, że ja lubię cię bardziej niż ty mnie.
Tak mnie to smuci”.
Co robicie?
Czy wy…
Teraz jeszcze zaczęliście się bić?
Yi-young, zabieraj łokieć.
To splot słoneczny. Zabijesz go.
Kiedy ten idiota dorośnie?
Chory jesteś?
Zdrowy!
Nie biliśmy się!
Pomagałam mu!
A właśnie.
Proszę.
Szlag.
Nigdy nie wygrywam.
Kiedy to kupiłam?
GRATULACJE! WYGRANA: 32 984 892 WONY
CENTRUM MEDYCZNE JONGNO YULJE
Poproszę americano.
Będzie 1500 wonów.
Proszę.
Halo, tu Oh Yi-young.
Dzień dobry, dzwonię z banku.
Dzwonię w sprawie zwiększenia debetu na koncie.
Tak.
Jeśli chce pani go zwiększyć…
Potrzebujecie świadectwa pracy, tak?
Tak. Jeśli nie chce pani go zwiększać,
może pani spłacić 19 750 300 wonów.
Spłacę to.
Nie zwiększam debetu.
Dobrze.
Pani konto pozostanie otwarte do 21 stycznia.
Dobrze.
Dziękuję.
Dr Oh.
Dzień dobry.
Masz miesięczne statystyki urodzin?
Wyślij mi je do wieczora.
Dane z dzisiaj też trzeba uwzględnić.
Potrzebuję więcej czasu…
Zrobię USG na naszym OIOM-ie.
Przygotuj mi je teraz.
Ale najpierw napij się kawy.
Nie trzeba.
Od razu się tym zajmę.
Kupuje pani kawę? Proszę zająć moje miejsce.
Co jest?
Co ona taka straszna?
Tego jeszcze nie widziałam.
Hej! Już rano. Wstawaj.
Już?
Znów zostałeś na oddziale?
Tak.
Pani Hong Sa-ra coraz bardziej cierpi.
Cały czas dzwoni.
Można jej dawać leki tak często?
To nie za dużo?
Nie chodzę dawać jej leków.
Sprawdzam, czy wszystko okej.
Rozumiem. Sprawdzasz.
Co sprawdzasz?
Im bardziej ją boli, tym bardziej popada w depresję i samotność.
Siedzę z nią i rozmawiam.
Ale…
dzięki temu mniej ją boli?
Nie prosiła cię, żebyś z nią siedział.
Dzwoni, bo ją boli.
Jesteś taka nieczuła.
To zaawansowany guz z silnym bólem miednicy.
Całe ciało boli ją od przerzutów.
Od trzech dni dostaje morfinę, a ból się nie zmniejsza.
Tak.
Dlatego boję się iść do domu.
Nie o to mi chodzi.
Faktycznie jesteśmy jak woda i olej.
Dokąd idziesz?
Na operację!
CENTRUM MEDYCZNE JONGNO YULJE STAN OPERACJI
POŻEGNANIE 2023 ROKU OSTATNI ZACHÓD SŁOŃCA
CZAS ZNIECZULENIA – GODZINA CZAS OPERACJI
Jak parametry?
Ciśnienie niskie.
Straciła 1100 krwi.
Podaję leki wazopresyjne podczas transfuzji,
ale parametry nie są stabilne.
Usunęliśmy guz i zatrzymaliśmy większość krwawienia,
Ale całe dno miednicy się sączy.
To się nie uda. Przenosimy ją na OIOM!
- Dobrze. - Nadal krwawi. Możemy?
- Proszę gazę. - Tu sala numer 10.
Zrobimy ucisk, by zatrzymać krwawienie.
Organy są opuchnięte,
nie widać krwawienia mikronaczyniowego.
Nie marnujmy czasu,
gdyby miało jej się pogorszyć.
Zapakujcie ją i po kompresji otworzymy ją
i sprawdzimy przed zaszyciem.
GODZINA – CZAS OPERACJI
SALA PORODOWA
Jest dopiero 16.20!
Mogę wytrzymać…
Mogę wytrzymać.
Czekajcie!
Wróżka mówiła,
że jak urodzę 1 stycznia,
dziecko zostanie prezydentem.
- Proszę pani. - Możemy zaczekać?
Tylko kilka godzin.
Nie mogę urodzić w Sylwestra!
Przykro mi.
Dziecko decyduje, kiedy przyjść na świat.
Przemy na trzy.
Raz, dwa, trzy!
Dziecko jest na świecie.
Cześć!
Dobrze się pani spisała.
Jeszcze tylko łożysko.
Z dzieckiem dobrze?
Tak, zaraz je pani podam.
- Yi-young, usuwamy łożysko. - Dobrze.
Ja?
Ja jeszcze…
Wiesz wszystko, co powinnaś.
Ostrożnie.
Nie ciągnij…
Przesuń się.
Miałaś nie ciągnąć od razu.
Jak tak szarpiesz,
pępowina odrywa się od łożyska.
Przepraszam.
Mama to Yong Hui-seon, a tata Jeon Tae-san, tak?
Tak.
Czas urodzenia 16.28, 31 grudnia.
Przepraszam.
Mamusia…
wypuściła cię za wcześnie. Przepraszam.
Rety.
To naprawdę koniec roku.
Pani doktor.
Tak?
Właśnie miałem dzwonić.
O co chodzi?
Powinna pani to zobaczyć.
Dobrze.
To pacjentka z powracającym rakiem.
Ma ogólne osłabienie i duszności.
Jej wyniki to kompletny chaos,
a ciśnienie stale spada.
Jest przykuta do łóżka.
Jakie ma ciśnienie?
Bierze leki wazopresyjne, ma 60 na 40.
To znaczy, że jest naprawdę źle.
Podpisała już deklarację, by jej nie reanimować.
Dobrze, zbadam ją.
Jak się nazywa?
Yeom Mi-so.
Ma 38 lat. Leczyła tu raka w październiku.
Była pod opieką kontrolną.
CENTRUM MEDYCZNE JONGNO YULJE
Sprawdziłaś skurcze pani Yong Hui-seon?
Tak.
Skurcze w normie i bez krwiaków.
Co za ulga.
A ta przepowiednia? Załatwiłaś to?
Przekonałam ją.
To znaczy tę wróżkę.
Co?
Zadzwoniłam do niej.
Jak urodzi się 1 stycznia, prezydentem zostanie
dopiero w wieku 80 lat.
Jak urodzi się w Sylwestra,
zostanie najmłodszym w historii premierem.
Tak uzgodniłyśmy.
Łożyska nie umiesz usuwać,
ale z pacjentami sobie radzisz.
Dobra robota. Idź na kolację.
Dziękuję.
Dobrze.
Tak, rozumiem.
Na oddziale nie ma miejsca.
Jej opiekun musi przyjść tutaj.
Dobrze.
Ona lubi ciszę,
lubi być sama.
Czemu akurat dzisiaj?
Zna ją pani?
Tak. To była moja pierwsza pacjentka na ginekologii.
Raz uciekłam,
ale wróciłam do niej.
Dokończę wypisywanie jej karty.
Pani Yeom.
Pani brat już jedzie.
Profesor też niedługo przyjdzie.
Sytuacja nie wygląda zbyt dobrze.
Jest pani pewna odmowy resuscytacji?
Dobrze.
Podajemy leki przeciwbólowe.
Ma pani suche usta?
Położyć na nich mokrą gazę?
No to…
Teraz…
Nic więcej nie zrobię.
Jestem teraz…
dobra w tej pracy.
Chwalą mnie nawet.
Wszystko dzięki pani.
ODDZIAŁ INTENSYWNEJ TERAPII
Sa-bi, co tu robisz?
Wypisuję karty i sprawdzam pacjentki.
Teraz będzie mało pracy.
Idź do sali rezydentów. Zadzwonię.
Nie trzeba.
To idź chociaż coś zjeść.
Muszę wpisać dane z operacji. Przypilnuję wszystkiego.
Ale nie trzeba…
Pani doktor, parametry spadają!
Profesorze, pani So musi mieć krwawienie.
Tętno 110,
ciśnienie wciąż poniżej 60, mimo noradrenaliny.
Nie możemy czekać.
Dobrze.
Anestezjologia? Pacjentka z dziesiątki wraca na salę.
Tak. Przewozimy ją.
Tak jest.
Zabierz tę kamerę!
Musi pani przyjść.
Pani doktor, jeszcze tylko godzina.
Nie, teraz!
Za bardzo boli!
- Jedziemy na porodówkę. - Chwila.
Nie możemy później?
Nie.
Ale robiłam wcześniej zapowiedź na lajwie!
Jeszcze tylko godzinę.
To strata, jak urodzi się dziś.
Żadna strata.
To najlepszy czas, by urodzić. Wiem coś o tym.
Co?
Dziecko jest gotowe i sala porodowa też.
Wszystko pójdzie idealnie.
- Idziemy! - Szybko!
Kochanie!
Cześć!
GODZINA
Mama to Moon Jin-hui, a tata to Song Ji-hwan.
Czas urodzenia 23.02, 31 grudnia.
Dobrze.
Niestety nie poczekał do Nowego Roku,
ale zawsze będzie pani skarbem…
Pani doktor.
Podobno niemowlęta po narodzinach nie są ładne…
To czemu on jest taki śliczny?
Faktycznie, uroczy.
Yi-young.
Ostatnia szansa w tym roku. Spróbujesz?
Tak!
- Albo nie. Pomyliło mi… - Chodź.
Weź lewą rękę.
Usunę łożysko bez urwania pępowiny.
Łożysko usunięte.
- Podać oksytocynę. - Tak.
Dobrze.
SALA PORODOWA
Pewnie jest rozczarowana, że nie urodziła w Nowy Rok.
Nie.
Cieszy się, że powita go z dzieckiem.
Kręcą teraz z mężem wideo.
Spełniło się dziś życzenie pani profesor.
Chciała pani,
by do końca roku pierwszoroczna zakończyła poród.
To prawda.
Dobra robota.
Do przyszłego roku.
Byłaś po południu okropna. Co się stało?
No…
Ciężko jest cały czas coś knocić.
Ja robię błąd
i boję się, że pacjentka przez to cierpi.
Obejrzałam sobie filmiki.
Nie tylko to.
Jeszcze…
ćwiczyłam.
W powietrzu…
Czemu się boisz? Przecież cię chwalę.
Spisałaś się.
Aż przypomniałaś mi
siebie na pierwszym roku.
Rozumiem.
To ogromny komplement.
Dziękuję.
Yi-young, chodź ze mną gdzieś.
Dokąd?
W fajne miejsce.
Znowu tu śpisz?
Tylko tego się nauczyłeś? Jak spać w każdym miejscu?
Przepraszam.
Nie możesz spać na dyżurze.
Musisz pracować.
To ja mam dziś dyżur, panie profesorze.
To co on tu robi?
Pani Hong Sa-ra cały czas cierpi z powodu bólu.
I co?
Siedziałem z nią i rozmawiałem.
Nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.
To pani Hong. Pewnie znowu ją boli.
To znowu ja.
Czuje pani dyskomfort?
Nie chodzi o to.
To dziwne, ale wcale nie czuję bólu.
Wcześniej nawet dotknięcie łóżka było tak nieznośne,
że nie mogłam spać.
Ale dziś spałam ciągiem cztery godziny.
Jej stan się poprawił?
Wyniki zbytnio się nie zmieniły.
Znalazłem coś w książce.
Według podręcznika
i wytycznych Centrum Raka,
gdy bólu przerzutowego lub neuropatii
nie da się kontrolować opioidami,
pomóc może lek wspomagający.
Wyszukałem o tym kilka artykułów.
Włączenie diazepamu i deksametazonu
pomaga redukować skurcze mięśni
i zapalenie wokół guza.
To powinno zredukować ból.
Zamiast tylko z nią siedzieć,
chciałem też tego spróbować.
I dlatego…
Bardzo mi to pomogło.
Może dlatego, że się wyspałam,
ale gdy spojrzałam w lustro, nie wyglądałam już na chorą.
Moja córka
przyjdzie jutro mnie odwiedzić.
Dawno nie widziała, jak się uśmiecham.
Dziękuję, doktorze.
Nie ma za co.
Czemu nagle robisz coś bez pytania?
Przepraszam.
Sa-bi czytała tę książkę…
Dopiero teraz?
Długo ci to zajęło.
Przepraszam.
Jae-il.
Prześlę ci plik Excel o raku jajników.
Uporządkuj dane.
Dobrze.
Jak zrobisz to dobrze,
pomogę ci napisać artykuł i podam cię jako pierwszego autora.
Lepiej się postaraj.
Dobrze.
Dobranoc.
Ja pierdzielę!
To było niesamowite!
Co?
Serio, to pierwszy raz,
gdy profesor Jo kogoś pochwalił!
Nie pochwalił mnie.
Chce napisać z tobą artykuł!
To nie jest pochwała?
Poprosił pierwszorocznego,
by napisać razem artykuł, nie wierzę!
To chyba pierwszy raz w historii Yulje.
To dobrze, tak?
Pewnie.
Dostałeś naklejkę z pochwałą
do przyklejenia na czole.
Będziesz bardziej zajęty.
Rety, Jae-il.
Udało ci się.
A tak niedawno byłeś głupkiem.
Sam też miałem się za głupka.
Ale jak zobaczyłem stażystów, nabrałem pewności siebie.
To prawda.
Kto to był?
Nie pamiętam.
Pacjentka przykuta do łóżka dostała kataru,
a on podejrzewał uraz mózgu.
Podejrzewał tętniaka rozwarstwiającego aorty.
Zadzwonił do mnie z taką pewnością.
To było jakoś w marcu.
Który to był stażysta?
To…
byłem ja.
Ja tak zrobiłem.
To było takie zabawne.
Miałam coś zanieść profesor Seo.
Zapomniałam.
Do zobaczenia!
Chyba już wyszła!
PARACETAMOL, DIAZEPAM NA SKURCZE MIĘŚNI
STEROIDY, DEKSAMETAZON
Nie oszczędza pani tego na specjalną okazję?
Tak, dziś jest taka.
Nagroda za artykuł?
Nie.
Awans?
Pewnie nie.
Ma pani urodziny?
Nie.
To czemu?
Nie słyszałaś wcześniej?
Spełniłaś moje życzenie.
Zakończyłaś poród
i usunęłaś dziś łożysko.
Wiedziałam, że masz do tego smykałkę,
ale takie rzeczy widać właśnie teraz.
Za parę lat mnie dogonisz.
Umiejętności wymagają praktyki.
Ale martwiłaś się o pacjentki,
więc zbadałaś to, żeby się nauczyć.
Zaskoczyłaś mnie.
Zwłaszcza że wcześniej chciałaś odejść.
To świetny powód, by otworzyć tę butelkę.
To nie było aż tak imponujące.
Ale miło będzie się napić.
Otwieramy?
Tutaj?
W szpitalu nie można pić alkoholu.
To czemu mnie tu pani zabrała?
Weź, wypijesz później.
Dziś jest idealna okazja.
Nie trzeba.
Napijmy się potem razem.
Chcę ci ją dać.
Ale…
W takim razie dziękuję.
Halo?
Już? Dobrze.
Pani Nam Seol-i ma pełne rozwarcie.
Tak nagle?
Przewiozą ją po parciu.
Ja idę!
Smacznego! I baw się dzisiaj dobrze!
Pani profesor!
Wezmę ją następnym razem.
Mówiłam, że możesz iść.
Nie masz dyżuru.
Jestem jej lekarką. Jestem ciekawa, co z dzieckiem.
Tak?
Idę na porodówkę.
Przewieziecie ją?
Proszę przeć, jak boli.
Już prawie koniec.
Jeszcze chwila i zobaczy pani dziecko.
Yi-young. Dziecko jest blisko.
Ty je odbierz.
Co?
Szybko, pani doktor.
Proszę tylko wyciągnąć ręce.
Chodź!
Dobrze.
Przemy ostatni raz!
By wyjąć przednie ramię,
musisz opuścić trochę główkę.
Ramię wyszło!
Wesprzyj szyję jedną ręką,
a plecy drugą.
Aż do pupy.
Urodziła pani!
Kochanie.
Urodził się.
Kochanie!
Byłaś świetna.
Dobrze się spisałaś.
Cześć!
Świetna robota. Przesuń się.
Gratulacje.
Dziecko jest zdrowe.
Zaraz go pani dostanie.
Dziękuję.
Byłaś świetna.
Pani dziecko.
Hej, mały.
Jestem twoją mamą.
Dziękuję, że mnie wybrałeś.
Dziękuję.
Mama to Nam Seol-i, a tata Do Se-ho.
Godzina urodzin: 00.00, 1 stycznia 2024 roku.
Serio?
Gratulacje!
Noworoczne dziecko!
- Gratulacje. - Wspaniale.
CZAS ZNIECZULENIA – GODZINA CZAS OPERACJI
Co z nią?
Dobrze.
Redukuję noradrenalinę,
parametry stabilne.
Chyba opanowaliśmy sytuację.
Nie widzę krwawienia, profesorze.
Tak się bałem, że będzie źle.
No dobrze…
Zaszywamy ją na dobre!
- Proszę szew 1-0. - Dobrze.
Jeszcze coś…
Szczęśliwego…
Nowego Roku!
Już po północy.
Najlepsze życzenia!
Szczęśliwego Nowego Roku!
Najlepszego!
Wzajemnie, dr Kim.
Jak pacjentka się obudzi, możemy jej powiedzieć:
„Ledwo panią poznaliśmy, bo minęło tyle czasu.
Minął cały rok”.
„Wyzdrowiała pani w tym czasie!”
Nie?
Śmiej się, Sa-bi.
Nie zmuszaj się.
Wiem, że to mało śmieszne.
Ale jak będziemy tak żartować,
pacjenci się uśmiechają
i czują lepiej.
Szybciej dochodzą do siebie.
Mi-so.
Pozdrów ode mnie mamę.
Jeszcze się spotkamy.
A wtedy…
będziemy razem na zawsze.
1 stycznia 2024 roku,
godzina 00.15.
Pani Yeom Mi-so zmarła.
Mi-so!
Pani doktor?
Czy moja siostra bardzo cierpiała?
Od dawna chorowała.
Cierpiała przed śmiercią?
Bardzo ją bolało, więc podawaliśmy jej leki przeciwbólowe.
Na pewno bardzo nie cierpiała, gdy umierała.
Była tu sama?
Całe życie była sama.
Czuję, że dałem jej umrzeć w samotności.
Byłam przy niej.
Trzymałam ją za rękę
i mówiłam do niej.
Ma ulubiony hymn, więc go jej włączyłam.
Wyglądała spokojnie, jakby spała.
Dziękuję.
Bardzo dziękuję.
AKT ZGONU
PRZYCZYNA ŚMIERCI
Potrzebujemy pomocy! Wezwijcie położników!
Proszę oddychać głęboko!
Powoli.
Co się stało?
W domu odeszły jej wody.
Przyszliśmy z parkingu.
Który tydzień? Pierwsza ciąża?
No, ja…
Druga ciąża, 35. tydzień.
Do terminu jeszcze daleko.
Widzę główkę dziecka!
Musimy przyjąć poród tutaj.
Dzwoń na porodówkę i po lekarza dyżurnego.
Dobrze!
- Zestaw do porodu. - Tak!
Położnika?
Tak.
Może pan…
Kochanie!
Czy z żoną i dzieckiem w porządku?
Zaraz urodzi.
Dziecko urodzi się na łóżko, więc nie spadnie.
Spokojnie. Odbierze je pani.
Dobrze.
Co?
Ja?
Już dobrze.
Teraz głębsze oddechy.
Dobrze.
Głęboki oddech i przemy.
Przeć!
Dobrze. Świetnie sobie pani radzi. Jeszcze raz.
Głęboki oddech.
Świetnie.
Proszę przeć. Przeć!
Dziecko już prawie jest na świecie.
Ostatni etap.
Dobrze.
Proszę pani.
Ostatni głęboki oddech
i przemy.
Głęboki oddech
i przemy.
Dobrze, ostatni raz, przeć!
Proszę przeć dłużej!
Głęboki oddech i jeszcze raz!
Przeć!
Raz, dwa, trzy, przeć!
Jest 1 stycznia, godzina 00.24. To chłopiec.
Dobra robota.
Dziecko ładnie płacze.
Już dobrze.
Co się stało?
Wieloródka, wody odeszły jej w domu.
Po przyjęciu widać było główkę dziecka.
Wygląda dobrze.
Usuniemy łożysko na górze.
Rety.
Dobrze sobie poradziłaś.
Gdzie on jest?
Dziecko jest zdrowe.
Dobrze.
W porządku?
Nie śpi pani?
Wszystko dobrze?
Tak.
A ty, Sa-bi?
W porządku?
Słucham?
Tak.
Monitorowałam ją.
Wydala mocz prawidłowo, parametry są stabilne.
Zredukowałam noradrenalinę.
Sprawdziłem wyniki krwi. Wyglądają dobrze.
Proszę odpocząć
i skupić się na rekonwalescencji.
I jeszcze…
Krwawienie nie ustało, więc wydarzyło się kilka rzeczy.
Ale wszystko wyjaśnię pani później.
Jeszcze coś.
Jak tylko zwolni się łóżko,
wróci pani na oddział.
Wtedy wszystko wyjaśnię.
Jeszcze jedno.
Minęło tyle czasu,
że pani nie rozpoznaliśmy.
Minął cały rok.
Rety.
Ale pani w międzyczasie wyzdrowiała.
Więc jest 1 stycznia.
Profesor mówi, że uśmiech pomaga zdrowieć.
Proszę zdrowieć.
Dziękuję, że mnie pani operowała
te ostatnie dwa lata.
Szczęśliwego Nowego Roku.
Najlepsze życzenia.
CENTRUM MEDYCZNE JONGNO YULJE
POŁOŻNICTWO SALA PIERWSZOROCZNYCH REZYDENTÓW
Hej.
Śpicie?
Wstawać.
Dopiero przyszłaś?
Nie byliście w domu?
Nie mogliśmy.
Umieram z głodu.
Ja też.
Taka jestem głodna.
Dobre to.
Jak to? Tak napęczniały.
Im większe ciastka ryżowe, tym lepszy rok.
A to nie na Chuseok?
Na każdą porę roku.
Na pełne kieszenie i serca.
I pracę… chociaż pewnie nie.
Czytałam moją przepowiednię na ten rok.
Nigdzie mi się nie poszczęści,
oprócz pracy.
Jesteśmy drugorocznymi.
Dr Eun-mi mówi,
że będzie dwa razy tyle pracy.
Ja nie dam rady drugiego roku.
Nie. Jakim cudem?
Mam tego dość.
Tacy zostają najdłużej.
Wiecznie tak gada.
Miałam wam powiedzieć.
Nie robię drugiego roku.
Odejdę pod koniec lutego.
Mamy w lodówce kimchi?
Skończyło się.
Zjedz całe ciastko ryżowe.
Mówię poważnie.
Miałam wam nie mówić, ale…
wygrałam na loterii.
Nie muszę już pracować.
Kłamczucha.
Proszę cię.
W życiu.
Rety.
Ciekawe, czy kiedyś widzieliście takie coś.
Ta-da!
To pokryje cały mój dług.
Mogę odejść z rezydentury.
Odpocznę trochę
i poszukam innej pracy.
O rany.
Rety.
Chwila, co to…
PRZETERMINOWANE
Nie.
Nie!
CENTRUM MEDYCZNE JONGNO YULJE
Jak wracacie do domu?
- Taksówką. - Autobusem.
- Ja też. - Ja też autobusem.
A właśnie!
Kurde, nic mi nie idzie.
Do zobaczenia.
A ta dokąd?
Pewnie na randkę.
O rety!
Co jest? Coś cię boli?
Brzuch mnie boli.
Z zazdrości!
Jasne. Pa.
Do jutra.
- Najlepsze życzenia. - Wzajemnie.
Chodźmy.
Super, pada śnieg.
Pierwszego dnia w roku.
Mam napisać artykuł o raku jajników z profesorem Jo.
A co to znaczy?
Jestem jego pierwszym pierwszorocznym podopiecznym.
Poszukaj o tym artykułu profesora Ryu z zeszłego roku.
Zobaczysz, jak przygotować pacjentów i grupy kontrolne.
Dzięki.
Pamiętasz każdy przeczytany artykuł?
Organizuję je według roku i ważności.
Zapisuję, co mnie zaciekawiło.
Sprawdzam wszystko, zanim zacznę kolejny.
To moja zasada.
Jak o tym opowiadasz, to jesteś urocza…
Pewnie już wiesz,
ale jak mnie coś ciekawi, to muszę wszystko wiedzieć.
Podobam ci się?
Nie chcę cię źle zrozumieć. Przemyślałam to.
Najpierw karaoke. Churrosy w ambulatorium.
Potem akcja z wózkiem inwalidzkim.
Jeśli tylko udawałeś ból, to znaczy, że…
Hej.
A co to za przesłuchanie?
I skąd ta ciekawość?
Oczywiście, że…
mi się podobasz.
Wszystko się zgadza.
Wyciągnęłaś dobre wnioski.
Podobasz…
mi się.
A ty?
- Jeśli też ci się podobam… - Nie!
Też o tobie myślę
i cały czas za tobą tęsknię!
Ale nie jestem gotowa na randki.
Podobno najpierw trzeba kogoś poznawać przez rok.
Taką też mam zasadę.
Przecież nie proszę cię o rękę.
Komu potrzebne te zasady?
Mnie.
Znamy się od marca,
więc musimy się jeszcze poznać.
Ja już nie muszę.
Dość mnie już znasz.
Naprawdę mi się podobasz!
Przestań tak mówić.
Kim Sa-bi, podobasz mi się.
Przestań!
Podobasz mi się!
CENTRUM MEDYCZNE JONGNO YULJE
Do domu?
Tak.
Wszystko dobrze?
Co?
Tak.
Dzięki za dzisiaj.
Nie ma za co.
Pani doktor.
Wybrałem specjalizację.
Nie chce pani wiedzieć?
To położnictwo.
Zostanę położnikiem.
Serio?
Mówisz poważnie?
Nie możesz się wycofać.
Obiecujesz. Tak?
Tak.
Dobry wybór.
Nie pożałujesz.
Będzie ci to służyć.
Dobrze.
Nie mogę się doczekać.
Ja też.
Przepraszam!
Miałam naprawdę szalony dzień.
Co?
Skąd wiedziałaś, że tu jestem?
Nie odbierałeś i nie było cię w naszej sali.
Przyszłam tu sprawdzić.
To wciąż 1 stycznia.
Jest 23.40. Mamy 20 minut.
Najlepsze życzenia!
Ale dyżur.
Dzieci rodziły się na prawo i lewo.
Miałam spłacić cały dług, a potem wszystko legło w gruzach.
Nic mi dziś nie szło…
Nie chciałem dać ci ich tutaj.
Nie udała mi się
niespodzianka.
Co to?
To…
Jestem z ciebie dumny, że ukończyłaś pierwszy rok.
Chcę życzyć ci powodzenia na drugim.
Tak. Dziękuję, dr. Ku.
A to na fotelu ci pasuje?
Gdzie?
Na fotelu…
Tego też nie chciałem ci tak dać.
Proszę.
Czemu mi to dajesz?
Bo cię lubię.
Dzisiejszy gość honorowy, położnik,
profesor Im Dong-ju odchodzi na emeryturę i powie kilka słów.
GRATULUJEMY EMERYTURY PROFESOR IM DONG-JU, POŁOŻNIK
Byłem położnikiem
przez 40 lat.
Każdego dnia zmagałem się z życiem i śmiercią.
Mam za sobą niezliczone pożegnania.
Ale dzisiejsze pożegnanie
jest najtrudniejsze ze wszystkich.
Pewnie zbyt późno to przyznaję,
ale zawsze we wszystkim byłem ostatni.
Byłem kiepskim studentem i miałem kompleks niższości.
Siedziałem z nosem w książkach,
więc emocjonalnie też późno dojrzałem.
Pomimo tego kończę dziś wspaniałą karierę
dzięki wszystkim wspaniałym ludziom,
których poznałem w Yulje.
W sposób widoczny i niewidoczny,
przez każdą chwilę rozpaczy i radości,
tym, którzy obdarzyli mnie zaufaniem i wiarą…
Chciałam wybrać kogoś, kto zapewni nam
zaufanie i wiarę w każdym momencie.
Zamiast przy biurkach,
zamiast czytać artykuły jak my,
nasze pielęgniarki i rezydenci pracują razem na oddziale,
więc stwierdziłam, że będą wiedzieć lepiej.
Zapytałam ich o radę
i bardzo mi pomogli.
Na stanowisko profesora
powołuję kogoś, kto jest szczery
i ceni sobie uczciwy proces
ponad rezultat końcowy.
Nowym profesorem położnictwa będzie…
ta osoba.
Tak, pani profesor.
Dziękuję za szybką wiadomość.
Nie szkodzi. Bez obaw.
Tak, pani profesor.
Tak, do widzenia.
Było też wielu pacjentów,
którzy byli dobrymi nauczycielami
na mojej osobistej drodze do rozwoju.
A wśród nich ci,
którzy nauczyli mnie przegrywać z godnością
i odpuszczać bez strachu.
Dzięki nim stałem się lepszym człowiekiem.
Mamy wyniki krwi.
Są poniżej 0,2.
Nie jest pani…
w ciąży.
Pani profesor, a może…
Gdybyśmy zrobili kolejne badanie krwi?
Nie miałoby sensu.
Rozumiem.
Proszę odpocząć przez kilka miesięcy,
nabrać sił,
odświeżyć głowy.
Potem zaczniemy od nowa.
Wiele pacjentek udaje się
nawet po dziesięciu próbach.
Jasne.
To muszą być niesamowici ludzie.
Ale ja…
chyba nie jestem jedną z nich.
Ja…
chcę już przestać.
Chcemy przestać.
Gdybyśmy mieli dziecko, bylibyśmy szczęśliwi.
Dlatego matki mówią:
„Urodziłam się po to, by poznać moje dziecko”.
Mówią, że dziecko uzupełnia rodzinę.
Zastanawiają się, jak można żyć bez tego szczęścia.
Ale ja spróbuję tego życia.
Moja rodzina może być niekompletna, ale mnie to pasuje.
A tego szczęścia
poszukam sama gdzieś indziej.
Nie będę zaczynać od nowa.
Będę kochać samą siebie
i spróbuję żyć szczęśliwie.
Dziękujemy za pomoc.
Dobrze. Rozumiem.
Dzięki nim wszystkim
odchodzę dziś, niczego nie żałując.
Dziękuję za wszystko.
Jeszcze raz,
dziękuję.
Dziękuję.
- Ostatnio dużo się widzimy. - Wiem.
Pogrzeby i emerytury…
Dużo się dzieje.
Jak ten czas leci.
Nie wierzę, że nasz profesor odchodzi.
Wiem.
Dopiero co mieliśmy z nim zajęcia na medycynie.
Prawda?
Przygotowywaliśmy symulacje szkoleniowe
i odgrywaliśmy pacjentów.
A Ik-jun stracił głos od udawania porodu.
Legendarny występ.
Dzień dobry.
Nasi pierwszoroczni rezydenci.
To jest profesor Yang Seok-hyeong z głównej filii.
Dzień dobry.
Idźcie na śniadanie
i przygotujcie się do obchodu.
Dobrze.
- Nie lubi Jae-ila? - Nic nie mówiła.
Rety, ależ wam zazdroszczę!
Rany.
Więc to pierwszoroczni.
Uroczy, prawda?
W dodatku dobrzy.
Tak się wydaje.
Dobry osąd i szybkie ręce.
I mocne nerwy.
A skąd wiesz?
To od razu widać.
Jesteś jasnowidzem?
To twoi studenci, to żadna niespodzianka.
Jesteś dobrą nauczycielką.
Nie skończylibyśmy studiów, gdyby nie ty.
To było całe wieki temu.
Ale faktycznie jestem dobra w nauczaniu.
Nie zaprzeczam.
Też się zgadzam.
Tym razem też chcę powierzyć to tobie.
Chcemy się tylko przywitać.
Jak miło cię widzieć!
Widywałyśmy się na konferencjach.
Tak, miło cię znów widzieć.
Wzajemnie.
Ale w 100% nie mogę ci jeszcze zaufać.
Co? Czemu nie?
Kogokolwiek nie spytam, wszyscy cię tylko chwalą.
Jak to w ogóle możliwe?
To dlatego…
że zapraszam wszystkich na jedzenie.
O tym też mówili.
I że jesteś zbyt skromna.
Pani doktor.
To znaczy, profesor.
Dawno się nie widzieliśmy.
Gratuluję profesury.
Czemu jesteś taki sztywny?
Bądź sobą, Do-won.
Skąd! Jest pani teraz profesorem.
Muszę wkupić się w pani łaski.
Dopiero zaczynam, a już znam fajnego kolegę.
Szczęściara ze mnie.
Nasze spotkanie to zaszczyt dla mnie.
A to jest dr Myeong Eun-won.
Racja. Byłyście razem w głównej filii.
Tak.
Jak się masz?
Bardzo przydałaby mi się twoja pomoc.
Oczywiście.
Też cieszę się na naszą współpracę…
pani profesor.
Jasne. Dziękuję.
Gratuluję, profesor Chu-chu.
Prosiłem o kwiaty ładniejsze od ciebie,
ale takie nie istnieją.
Nie jesteś sama.
To mój mąż.
Myślał, że jestem sama.
Lubi takie słodkie gesty.
Dziękuję za powitanie.
Obiecuję bardzo się starać.
Pomóżmy jej!
Witamy!
Witamy.
Pa!
Nie sądziłam, że wytrzyma rok.
Ja też nie.
Chwila.
Zainteresowała się tą pracą
czy zrobiła się obowiązkowa?
Pewnie żadne z powyższych.
No nie?
Zostało jej 16 milionów długu.
Oby nigdy go nie spłaciła.
Podnieśmy jej czynsz.
Ale czemu…
Trzymają się za ręce.
Za ręce?
- Pogodzili się! - Na pewno!
Musieli się pogodzić!
Rety.
Kiedyś się ignorowali, niczym najwięksi wrogowie.
- Co za ulga. - Prawda?
Rety.
SALA DLA REZYDENTÓW
Do zobaczenia.
TYLKO DLA PRACOWNIKÓW
DOŁĄCZ DO POŁOŻNIKÓW SZUKAMY REZYDENTÓW
SALA DLA REZYDENTÓW 1. ROKU
SALA DLA REZYDENTÓW 2. ROKU
Co tak długo?
Trzymaj.
Kupiłem kawę. Mrożoną?
Tak.
Twój Williams jest praktycznie nowy. Dać pierwszorocznym?
Nie, potrzebuję jej.
Hej.
Nowa bluzka? Nie widziałam jej.
- Mam ją od dawna. - Ładna.
Widział ktoś długopis?
- Trzymaj. - Niebieski!
- Tu. - Dziękuję.
Zjemy tteokbokki na lunch?
Jasne!
Ostre. I ciastka ryżowe.
- Jasne. - Tak!
Yi-young. Piszesz się?
Nic się nie zmieniliście.
Jest zupełnie jak na początku.
Fajnie.
O czym ty mówisz?
Chodź.
Do zobaczenia.
Mnie też się podoba.
Drugoroczna rezydentka, Oh Yi-young.
PODZIĘKOWANIA DLA KANG SHIN-IL, NASZEGO PROFESORA IM DONG-JU
PODZIĘKOWANIA DLA KIM DAE-MYEUNGA I AHN EUN-JIN,
YANG SEOK-HYEONGA I CHU MIN-HA
RESIDENT PLAYBOOK
- O. - B.
- G. - Y.
Czyli…
- Co? - Położnictwo!
Niesamowite.
Przeżycia.
Pa!
Napisy: Anna Kurzajczyk