TYLER PERRY: W POSZUKIWANIU SZCZĘŚCIA
Słabe te miejsca.
Wolałabym siedzące.
Projekt Joy jak nic.
Pat-Treek kradnie jej pomysły.
A to z jej portfolio z 2012 roku, ze studiów.
Mówi, że spłaca długi.
Tak, pozwalając Pat-Treekowi zebrać laury i zarobić miliony.
A on ją olewa.
- Patrzy tutaj. - Wali mnie to.
Hej, słońce.
Nic więcej nie mów. Nic miłego.
Czaisz to? Spójrz na niego.
Buziaczki puszcza.
Ponoć się spotykają.
Mieszkamy z nią i nie wiemy?
Ona wydzwania, on nie odbiera.
Wszędzie go zaprasza. On jej nigdzie.
Raz został na noc.
Spał na kanapie.
- Nie rób jej nadziei. - Wierzę w miłość.
- Stara. - Serio. Jest samotna.
Ale nakręcasz ją na faceta, który na nią nie leci.
Musi przestać czytać te zasrane harlekiny.
Faceci tacy nie są.
A ta co, w ciąży?
Co jest? Ruchy.
Co to za apaszka?
Upadłabyś, gdybyś nie jadła.
Co to za żółty badziew?
- Moja inicjatywa. - Jesteś Pat-Treek?
Nie, ja jestem.
Tak.
A ty – asystentką z dolnej półki.
Często o tym zapominasz.
Co to za peruka?
To moje włosy.
Jeszcze gorzej. Kto nosi własne włosy?
Dawaj ją, działamy. Ruchy!
- Hej. - Kochana.
Joy. Jak tam?
Dobrze.
- No. - Na pewno?
A czemu nie?
Bo ten gnój zwinął ci projekty.
Nie zwinął. Pracuję dla niego. Za to mi płaci.
Sama siebie okłamuje.
Widziałam te kolory i suknie
w twoich portfoliach ze studiów.
Są twoje.
Joy, baw się dobrze. Wiesz, jaka jest.
Zawsze. Widziałyście Coltona?
Jest tam.
Spotykacie się czy nie?
Bo nie wygląda.
- Nie spieszymy się. - W mordę.
Dopiero co się rozstał, a ja…
Trudne rozstanie, pamiętasz?
Nie podobasz mu się.
- Laska. - Sorki.
- Musisz tak wprost? - Tak.
Skończ z tym.
Dajesz ludziom sobą pomiatać.
Nie jesteśmy już na studiach. To prawdziwy świat.
Żyjesz marzeniem,
że dostaniesz kiedyś własną linię,
bo dla niego pracujesz.
On myśli tylko o sobie.
Zobaczycie.
Kiedyś tam będzie moje nazwisko. Joy Lynne Designs. Moja impreza.
Cierpliwości.
Drama na trzeciej.
- Cześć. - Hej.
- Ashley, Littia. - Cześć.
Widziałam cię z modelkami.
Znam tę brunetkę. Jest z Jackson.
- Tak? - Ano.
I tak wypada?
W sensie?
Ty i Joy się spotykacie.
- Li. - Co?
Joy wie, że jest wyjątkowa.
Zawsze będzie numerem jeden.
Co to w ogóle znaczy?
Każdy ma kogoś takiego.
Od początku świetnie się dogadujemy.
Oglądamy razem mecze. Doradza mi.
Mecze.
Jest jak dobry kumpel.
Piękny.
Poza tym czas wykonać krok naprzód.
Mówiłam. Krok naprzód.
Wypada zacząć od początku.
Jedź ze mną do Colorado na święta.
- Serio? - Tak.
Nie masz tu rodziny.
Jedź ze mną. Poznasz moją rodzinę.
Chętnie.
Moment.
Na herbatkę do mamusi?
Tak.
- Będzie kicha. - Przestań.
Wiesz…
Nie jedź.
Czeka tam na ciebie niespodzianka.
Chcę cię o coś spytać przy bliskich.
Spytać?
- O co? - Właśnie.
Muszę już iść.
Widzę się z Jamesem w Waszyngtonie.
Jego ojciec odlatuje rano.
Załatwię ci bilet.
Nie może lecieć z jego ojcem?
Muszę to dokończyć, w porządku.
- Super. - Co?
- Miłego wieczoru. - Na razie.
Uważaj na siebie.
Chce cię o coś spytać.
O co? O małżeństwo?
Nie, on nie działa pochopnie.
Może na razie o związek.
- Nie ufam mu. - Nikomu nie ufasz.
Na pewno nie białym.
Mówiłam. Nie rezygnuj z czarnych.
- Chodźmy potańczyć. - Proszę.
Tak.
- Muszę się napić. - Pewnie.
Hej. Spakowana?
Muszę oddać auto cioci.
Pospieszmy się, bo bywa jędzą.
- Prawie skończyłam. - Ruchy.
Cześć, Littia. Po co ci okulary?
Kac. I dragi.
Ale chcę poczytać.
Tu jest napisane,
że „najlepsze w pokazie były kolory trzech sukienek”.
„Powiew świeżego spojrzenia”.
Twojego spojrzenia.
W Fashion Fashion. To właściciele jego projektów.
Facet, który napisał ten artykuł, Claiborne, musi wiedzieć, że to twoje.
Wciąż mówi? Bo się pakuję.
Joy, skąd ten spokój?
Nienawidzisz tej pracy i tego kolesia.
Nie rozumiesz tego świata.
Pat-Treek spłacił swoje długi,
a ja spłacam swoje.
Właśnie.
Co noc płaczesz przez tę pracę,
a potem uciekasz w romansidła.
I lody.
Lecę, bo psujecie mi zen.
A teraz uciekasz do Coltona jak w powieści,
żeby nie stawiać czoła pracy i facetowi, który wbija ci nóż w plecy.
Spodoba mu się?
Tak. Ale tam jest zimno.
Wiem, ale muszę być sexy.
Z odmrożeniami.
- Super. - Heloł?
Ignoruj mnie, spoko.
Ale nie rób sobie nadziei.
Wiem, że ci się to nie podoba.
To nie tak.
Co to jest?
Słońce. Światło.
Jesteśmy twoimi kumpelami.
Kiedy poznajesz faceta, zatracasz się w fantazji.
Jak w twoich książkach.
Takie rzeczy nie dzieją się w życiu.
- Czyli mam urojenia? - Nie.
Nie o to chodzi. Tylko się o ciebie martwi.
I tyle.
Przykład.
Gdy Antonio złamał ci serce, załamałaś się.
- Littia. - Odbiło ci.
Potem poznałaś tego hobbita, Taylora z Nebraski.
A teraz masz gościa z Kolorado.
Znajdź sobie fajnego czarnego z Bronksu.
No wiesz, dużego, wysportowanego.
Jak ty?
Koleś nagle chce ci przedstawić rodzinę.
Uważaj na nerki, bo możesz wrócić bez.
Mam ci przypomnieć o Marku?
Zabolało.
Żonaty bajerant z Insta.
- I co? - Dobra.
Trafiła.
To może Donald?
Mnie w to nie wciągaj.
- Bo Donald… - Nieważne.
- …miał renomę. - Odwal się.
Każda swoje przeszła.
Colton jest spoko. Presja nie działa,
więc próbuję czegoś innego.
Kiedy pozwalam facetom być sobą,
niczego nie oczekuję, drama znika.
- Dlatego… - Wymówka.
Gdy związki są trudne, to są na siłę.
Trzeba być w związku…
Widzę, że się nie cieszycie.
Nie chcę się kłócić. Wystarczy.
Nie kłóćmy się. Jedźmy na lotnisko.
LOTNISKO W OURAY
- Cześć. - Hej.
- Cześć. - Cześć.
Dobrze cię widzieć.
Cześć. Pewnie…
- Mój tata. - Cześć.
- Miło mi. - Jedyna torba?
Tak.
Mówiłem tacie, że kochasz modę.
Spodziewał się masy walizek.
- Kobiety z miasta… - Co ci mówiłem, tato?
Nie jest jak wszystkie. Jest jak facet.
Nie w tej sukience.
Zmarzniesz, wskakuj do auta. Wezmę to.
Dobra.
Niedługo poznasz moją mamę i resztę.
- Pięknie tu. - Pełna zgoda.
Nadal nie wierzę, że Colton wyjechał.
Dzięki, że mu pomogłaś.
Da sobie radę. Wychował go pan.
Zła jest, to nie odpowiada.
Doleciałaś?
Na pewno wylądowała.
Pewnie odbiera bagaż.
Obraziła się.
Czekasz na święta w domu? Tęskniliśmy.
Odezwę się później.
- Tak. - Super.
Żyje.
I jest zła.
Dlatego tak nas zbywa.
Będzie tragicznie.
Jest taka naiwna.
To czat grupowy. Widzę, co piszecie.
Wiemy.
Witaj w domu Whiplitonów.
Pięknie. Jak w szklanej kuli ze śniegiem.
- Zajmę się bagażami. - Jestem Wynona, mama Coltona.
- Joy. - No przecież.
Wiemy.
Jesteś w samą porę.
Przed nami okropna śnieżyca.
Ma spaść półtora metra śniegu.
- Aż tyle? - Katastrofa.
- Jestem Heather. - Cześć.
Wiele o tobie słyszeliśmy.
Chodź.
Wejdź do środka.
Zmarzniesz w tym.
Niech faceci zajmą się torbami.
Chodź.
Piękny dom. Przytulny.
Dziękuję. Nam też się podoba.
Zrobiłam gorącą czekoladę.
Dziękuję.
- Jak lot? - Świetnie.
To dobrze.
Dobrze, że zajęłaś się Coltonem.
Martwiliśmy się o niego.
Coś strasznego. Nikogo tam nie znał.
Tak, ale poznał ciebie.
Powiedział, że jesteś twarda. Twardsza niż faceci.
- Ciągle o tobie mówi. - Dziękujemy.
Nie przytłaczajmy jej.
Pokój masz na górze. Zaniosę torbę.
Chcesz się odświeżyć? Za tobą długi lot.
- Tak. - Czekajcie. Chcę to zrobić.
- Tak od razu? - Proszę cię.
Dłużej nie wytrzymam.
- Muszę to nagrać. - Może…
Śmiało. David, chodź tu szybko.
Już idę.
Co się dzieje?
Znam cię od kilku miesięcy.
Mimo to jesteś mi bliższa niż ktokolwiek inny.
Niż kumple i znajomi.
Zgódź się.
Zostaniesz moją drużbą?
Na moim ślubie.
- Co? - Heather się zgodziła.
Zostaniesz drużbą.
Co ty na to?
WSZYSTKIEGO NAJLEPSZEGO Z OKAZJI ZARĘCZYN
- Dobrze. - Zgodziła się.
Ale się cieszymy.
Wszystko w porządku?
To był długi lot. Mogę iść do pokoju?
Mówiłam, że to zbyt wiele.
Idź na górę. Drzwi po prawej.
Później opowiemy ci o ślubie.
Dobrze.
Dzięki, tato.
Co za dzień.
Chciałabym teraz być tobą.
Dajcie mi jakiś lot.
Co tam? Musisz nam opowiedzieć.
Ze szczegółami.
Joy, co się dzieje?
Miałyście rację.
To znaczy?
Tylko bez „a nie mówiłam”.
- W życiu bym tego nie zrobiła. - Ashley, ty nie.
A ja tak. Co się stało?
Muszę stąd wiać. On ma narzeczoną.
- Że co? - Brawo, Littia.
Przedstawił mi rodziców,
żebym została jego drużbą.
- Śmiało, śmiej się. - Nie.
To nie jest śmieszne.
Poczekasz, aż się rozłączę?
Muszę do łazienki.
Littia.
Trzymasz się?
Nie mogę na nich patrzeć. Muszę się stąd wydostać.
Znajdziemy ci lot.
Szukałam. Nie ma.
Wynajmę auto i wrócę do domu na święta.
To 3000 kilometrów.
Mam to gdzieś.
Nie rób nic głupiego.
- Kończę. - Dobrze.
Jedź na lotnisko i spytaj o bilet.
Czekaj. Poważnie.
Idź na lotnisko
i poszukaj białego kolesia.
Spójrz mu w oczy i powiedz:
„Nazywam się Tina Turner.
- „Mam 37 centów i kartę telefoniczną”… - Przestań.
„Pokłóciłam się z mężem.
Oddam, jak będę mogła”.
- Czemu się z nią przyjaźnimy? - Śmiej się.
- Daruj jej. - Ale jaja.
- Ona cierpi. - Wybacz, jestem na haju.
Nie pal świątecznego zioła.
Działasz mi na nerwy.
Dam radę.
Dobra, wszystko jest.
Wspaniale być z rodziną.
Okropne miejsce.
OK.
Przepraszam, jak dotrzeć na lotnisko?
Autobus będzie za jakieś pół godziny.
- Dziękuję. - Proszę.
To nie jest miasto na ten strój.
Chcesz ogrzewacze do rąk?
- Dziękuję. - Proszę.
Przepraszam.
- Leci coś do Nowego Jorku? - Przykro mi.
Nie będzie lotów przez kilka dni, może nawet tydzień.
Spodziewamy się najgorszej śnieżycy od lat.
Po co ten uśmiech?
Lubimy tu być szczęśliwi.
Mogę podzwonić do hoteli, ale nigdzie nie ma miejsc.
Wciąż ten uśmiech.
Może się pani ogrzać w saloniku.
Nie szczerz się.
Wszystko dobrze?
Chcę wynająć samochód.
Nie mamy niczego z napędem na cztery koła.
- A co macie? - Ostatni samochód.
Ten.
Wezmę.
Daleko pani nie dojedzie. No i…
- Biorę. - Dobrze.
- Ma napęd na jedną oś. - Biorę.
Nie może pani opuszczać okolicy.
Biorę i tyle.
Dobrze.
Ostrzegam. To nie warunki do jazdy.
- Poradzę sobie. - Dobrze.
- Będzie zawierucha. - Słyszę.
- Dobrze. - Dziękuję.
Poproszę kartę kredytową.
Wypełnię papiery i dam.
Nie rozłączaj się. Littii nie ma.
Wszystko gra?
Wracam do Nowego Jorku.
Umiesz jeździć w śniegu?
Mam to gdzieś. Nie.
Zatrzymaj się, wynajmij pokój i zaczekaj na samolot.
Nie wiedzą, kiedy coś poleci.
Muszę jechać.
- Dobrze. - Wiem, że jest tam Littia.
Jestem.
Jedno słowo…
Nic nie mówię.
Nie chciałam cię denerwować, ale nie podoba nam się to.
Nic mi nie jest. Możecie śledzić lokalizację.
Zadzwonię później. Nie mam ochoty gadać.
Masakra. Zgubi się.
Zawsze odwala takie przypałowe akcje.
- Słyszę was. - Kuźwa. Kochamy cię.
Bardzo.
Ja pier…
- A ty co? - Zapomniałam się.
- Dlatego mnie nie lubi. - To nie moja wina.
Skręć w prawo.
Za 800 metrów skręć w lewo.
Coś tu nie gra.
Zawróć za 90 kilometrów.
- Co? - Koniec drogi.
AKTUALIZACJA NAWIGACJI ZA DODATKOWĄ OPŁATĄ
Co za…
Świetnie, Joy.
Co jest?
Pogrzana ta nawigacja.
Co jest?
Bez jaj.
Co ja robię ze swoim życiem?
Boże!
Boże, jestem w piekle?
Żałuję, że nienawidziłam swojego życia.
Gdzie moje ubrania?
Babcia ostrzegała mnie przed takim piekłem.
Zostałam porwana!
Pomocy!
Na pomoc!
- Pomocy! - Nikogo tu nie ma.
- Wracaj do środka. - Ratunku!
Wiem, że nie jest źle, ale burza jest tuż za górą.
Pomocy!
- Na pomoc! - Jak chcesz.
Pomocy!
Jest bardzo zimno.
Ogrzej się przy kominku. Nie chcesz skończyć z odmrożeniami.
Proszę.
To tylko koc.
Jesteś tu bezpieczna.
Dobrze?
Jesteś seryjnym mordercą?
A tak wyglądam?
Nie jestem.
Co to za miejsce?
Chatka w hrabstwie Ouray w Kolorado.
- Muszę wracać do domu. - Posłuchaj.
Chcesz się stąd wydostać,
ale zaraz dotrze tu zamieć.
Musisz mi zaufać. Masz tylko mnie.
Jak ci na imię?
Joy.
Joy. Tak mam na imię.
A ty?
Ridge Philips.
Jak się tu znalazłam?
Nie pamiętasz?
No…
Zgubiłam się, a potem wóz…
Byłem na polowaniu. Twoje auto jeździło w kółko.
Wołałem cię, ale nie reagowałaś.
Potem wjechałaś do jeziora.
Ty wpadłaś pod lód.
Musiałem…
Ryzykowałeś, by mnie ocalić?
Uratowałeś mi życie.
Dziękuję.
Nie miałem wyboru.
Dziękuję, jeśli nie jesteś seryjnym zabójcą.
Miałbym cię uratować, żeby cię zabić?
Nie. Posłuchaj.
Gdy burza minie, zawiozę cię do miasta.
Ale to może chwilę potrwać.
Zostań tu, posiedź przy ogniu, ogrzej się.
Zajmę się tobą.
Jaki masz rozmiar buta?
Siódemkę.
Mogę?
Nieco za duże, ale powinny się nadać.
Trzymasz tu damskie ubrania?
Nie zmarzniesz.
Kurczę.
Wiesz, że bakam do śniadanka.
Nie o to chodzi.
A co?
Poszłaś spać,
a ja śledziłam telefon Joy. Nagle ją straciłam.
- Nie wiem, co się dzieje. - Jest w górach.
Na pewno nic jej nie jest.
- Skąd wiesz? - Czuję to.
Nic nie czujesz na haju.
Wyluzuj, laska.
Nic jej nie jest. Daj jej chwilę odetchnąć.
Nie podoba mi się to.
Jest piękna.
Kto to?
To jej ubrania?
Przepraszam. Zgasiłam.
- Zostaw. - Nie, zapalę.
I już.
Nie widziałam tu ani jednego czarnego.
Jedyny uratował mnie przed śmiercią w jeziorze.
Może umarłam?
Utonęłam. A ty to Jezus.
Może jestem w niebie.
Nie jestem Jezusem, wierz mi.
A ty nie umarłaś.
Skąd mam wiedzieć? Nie mogę zadzwonić.
Oby niebo było lepsze
niż ten domek myśliwski.
Nie masz telewizji ani sieci?
Nie mam.
Tylko ja, przyroda i Bóg.
Brzmi samotnie.
Nie, to wolność. Nic mnie nie rozprasza.
Co gotujesz?
Gulasz z królika.
Jestem weganką.
Umrzesz.
Nie ma tu zieleniny.
Najwyżej kilka puszek fasoli.
Może być.
To twój dom?
Tak.
Mieszkam w Nowym Jorku, pochodzę z Oakland.
Ma sens.
Nie wiem, czy to komplement.
Tutejsze kobiety są nieco inne.
Wiedzą, że napęd na przód i zamieć nie idą w parze.
Dokąd jechałaś?
Zgubiłam się, a GPS przestał działać.
Wracałam do Nowego Jorku.
Z Kolorado? Tym autem?
To kiepski pomysł, ale musiałam się zmyć.
Za wszelką cenę.
- Co to? - Patrol lawinowy.
Wywołują lawiny, żeby śnieg się nie spiętrzał.
Nie masz telefonu. Co zrobisz w razie wypadku?
Na przykład twojej kąpieli?
Jakoś nam się udało.
Nie chcę być niegrzeczny,
ale muszę cię o coś spytać.
Jesteś zdrowa psychicznie?
Co?
Tak. Dlaczego pytasz?
Jazda w tych warunkach
tym samochodem…
O to samo mogę spytać ciebie.
Żyjesz na pustkowiu, sam.
Też przed czymś uciekasz.
Fasola zaraz będzie.
Zejdziesz na śniadanie?
- Spałaś do kolacji. - Tata mówił, że będziesz zmęczona.
Joy?
Gdzie ona jest?
- Nie wiem. - Zadzwoń do niej.
Dobrze.
Nie zauważyłem SMS-a. „Przepraszam, musiałam jechać”.
- Dlaczego? - Nie wiem.
Okno jest otwarte?
Nie mogła tędy wyjść.
Nie wie, że nadciąga zamieć?
Wie, mama jej powiedziała.
Lepiej przekaż rodzicom.
Nie smakuje ci?
Może być.
Gdzie jest toaleta?
- Masz wychodek? - Tak.
To ja wytrzymam.
Będziemy tu dobre kilka dni.
Nie chcesz jeść mięsa i korzystać z wychodka?
Nie mam też butelkowanej wody.
Kiedy minie ta zamieć?
Nie wiem, jest nieciekawie.
Pewnie parę dni.
- Może nawet tydzień. - Tydzień?
Zanim się stąd wydostaniemy.
Nie ma tu większych dróg,
pługi nie przyjadą.
Nie masz nawet jak zadzwonić? Żadnego radia? Niczego?
Nie.
Czemu?
Tak mi dobrze.
No.
Da się pieszo?
Wrócić do Ouray?
Tak.
Nie dożyłabyś poranka.
Chyba że taki masz plan.
Nie mam skłonności samobójczych.
Trudno to wyczuć po kąpieli w jeziorze.
Odpuść, dobra?
Jasne.
To przestań zadawać tyle pytań.
Najlepiej będzie tu zostać,
aż zamieć minie.
Potem wsiądziemy do auta
i zawiozę cię do Ouray.
To 20 kilometrów drogi.
Świetnie.
O co z tobą chodzi?
To szaleństwo.
Nic tu nie ma. Ani ludzi, ani hałasu.
Kto tak robi?
Terrorysta – rozumiem, ale nie jakiś czarny kolo.
Dziwny jesteś.
Mam dość ludzi, którzy mnie tak nazywają.
Odpuść, nieznajoma.
Jesteś gościem w moim domu.
Sprawa wygląda tak…
Żyjesz tylko dzięki mnie.
Więc odpuść.
To do polowania.
Nie lubię broni.
Musimy coś jeść.
Próbuję być miły.
Mam zapasy tylko dla siebie. Nie spodziewałem się gości.
Poza tym.
Chciałem tu być sam.
To dla mnie trudne.
Niczego nie dotykaj.
Brawo, Joy.
Wkurzyć czarnego drwala z bronią, gdy nikt nie wie, gdzie jesteś.
Co za dupek.
Jak długo tu siedzimy?
Pora wezwać policję?
Tak.
- Numer to 919. - Jasne.
W której części Kolorado jest?
- U białych. - Denver?
- Mało. - Dobra.
No to znajdę więcej.
Czekaj. Masz numer Coltona?
- Mam. - Serio?
- No. - Posłuchaj.
Pamiętasz moje hasło?
A po co mi ono?
Twarzą odblokowujesz.
Rozpozna mnie? Jestem na haju.
Masz.
Otworzyło się?
- Chyba tak. - Stara.
- Czego mam… - Numer do Coltona.
Zadzwoń do Coltona.
- Musi… - Nie masz numeru?
- Wkurzasz mnie. - Weź.
- Ogarnę jego numer. - To nie ten telefon.
Kim jest Colton?
No dobra.
Na trzy, Joy. Raz, dwa…
Trzy.
Rany.
Jest tu ktoś? Umieram.
Usiadłaś na mokrym?
W sensie? Wszystko było mokre.
- Trzeba było wysuszyć. - Skąd miałam wiedzieć?
Film Prezent pod choinkę.
Chłopak polizał słup i przymarzł.
Co ty… Pomóż mi. Utknęłam i marznę.
Mam ciepłą kawę.
Pomogę ci, ale muszę tam wejść.
Jak to… Z deszczu pod rynnę.
Musisz się zdecydować.
Po zmroku będzie mróz.
Dobrze, ale nie otwieraj oczu.
- Jasne. - Zamknij oczy.
Widziałem cię już nago.
To upokarzające.
Dobra, nie patrzę.
Staram się.
Chodź.
Sio mi stąd.
- Kurde. - Spadówa.
- Biuro szeryfa. - Dobry.
Nasza kumpela pojechała do Kolorado i zaginęła.
Słucham?
Nasza koleżanka.
Pojechała odwiedzić białego, niejakiego Coltona.
- Zna go pan? - W Ouray mamy wielu Coltonów.
Konkretniej. Skąd jest dokładnie?
Nie wiemy.
Próbowałam namierzyć telefon koleżanki i zdobyć nazwisko, ale…
Ostatnio była tuż pod Ouray.
Co jeszcze?
Nie wiem. Przesłać pinezkę?
Zaraz ktoś przyjmie zgłoszenie.
Dobrze. Dziękuję.
Minęło zbyt dużo czasu.
- Próbuję być spokojna. - Już by zadzwoniła.
- Nie żyje. - Nie mów tak.
Stresujesz mnie.
Ściągnij buszka.
Nie mów tak, gadasz z policją.
Jest w cholernym Kolorado. Tam jest legalizacja.
No i zawiesił rozmowę.
Słyszę panie.
Bierzecie narkotyki?
Zgaś.
Tu nas nie zatrzyma.
Myśli, że jesteśmy na haju.
Czemu szepczesz?
Przyjedzie po nas.
Masz długopis i kartkę?
Tak, w skrzyni.
Mogę?
Miałam niczego nie dotykać.
Fakt.
Podam ci.
Dziwne, że nie masz większych płaszczy.
A może lubisz nosić skóry?
Masz mnie za wsiura, co?
Za głupka.
Coś w tym stylu?
Nie powiedziałam tego.
Miałem płaszcz. Od mamy.
Został pod lodem, gdy po ciebie wskoczyłem.
Tam stoi jej zdjęcie.
Masz na sobie jej ubrania.
Zmarła dwa lata temu.
Uwielbiała tę chatkę.
Tak mi przykro.
Nie chcę litości.
Mogłam zostać w Nowym Jorku.
Głupia jestem.
Żyłam fantazją.
Terapeuty tu nie znajdziesz.
W sumie by ci się przydał.
Wiesz co? Idź już spać.
Przepraszam.
Zachowuję się jak kretynka.
Mój ostatni chłopak zdradził mnie z bliską mi osobą.
A poprzedni powiedział, że jestem tą właściwą, ale w złym czasie.
Chciałam tylko pogadać.
Zawsze zakochuję się bez wzajemności.
Znasz to uczucie?
I nie, nie chciałam się zabić.
Chciałam wrócić do domu, do pracy bez perspektyw,
gdzie mnie nie szanują i traktują jak śmiecia.
Głupio mi, że tu przyjechałam.
Wybacz, że ci zawracam głowę.
Przepraszam.
Nie przepraszaj za to, że kogoś kochasz.
Brawo, Joy.
- Co robisz? - Szukałam drewna na opał.
Daj mi to. Idź do środka.
Tu masz mnóstwo drewna.
Nie widziałam.
Przemoczyłaś mi kołdrę. I podarłaś?
- Było zimno. - Oddaj.
Dawaj.
Usiądź. Siedź.
Chciałam pomóc.
Ogień przygasał. Myślałam, że śpisz.
W swoim łóżku bym spał.
Kimnij się.
Musimy jakoś pogadać z policją.
Szukam numeru Coltona.
Znajdę jego Insta.
Koleś nie ma Insta.
Widzisz?
Nie ufam nikomu, kogo nie ma Insta.
Wiesz co?
Jak zamieć minie, kupię bilet i polecę.
Racja. Trzeba powiadomić BFI.
FBI.
Odłóż to gówno.
Dobra.
Pojedziemy tam i ją znajdziemy.
- To ten. - Tak.
- Racja. - Dobra.
- Halo? - Colton.
Dzwonię na policję i powiem, że zabiłeś naszą kumpelę.
- Uspokój się. - Nie mogę.
- Co się dzieje? - Joy się nie odzywa.
- Do mnie też nie. - Wyszła od ciebie.
Ale dlaczego?
On naprawdę się nie połapał?
Posłuchaj.
Próbujemy tam polecieć, ale pogoda jest tragiczna.
Teraz nie ma opcji. Jest zamieć.
Seryjnie?
Poszukasz jej?
Pojadę z tatą do szeryfa.
Właśnie. Lepiej coś zrób.
I oddzwoń na ten numer.
Dobrze.
Tato.
Poważnie?
Miałaś to zostawić.
Naprawiłam kołdrę.
Nie ma szans. Na pewno ścieg…
Moment.
Zwykły ścieg, a potem płaski.
Jeszcze raz przepraszam.
Nie będę ci wchodzić w paradę.
Skąd znasz ten ścieg?
Metoda rdzennych Amerykanów.
Lubię modę.
Chcę mieć własną linię odzieżową.
A te szwy są przepiękne. Ta kołdra wiele dla ciebie znaczy.
Obiecuję, że nie będę przeszkadzać.
Przepraszam.
Mam dużo na głowie.
Ale nie zamierzasz zabić
wkurzającej panny z Nowego Jorku?
Mama zrobiła mi tę kołdrę.
To ostatnia rzecz, którą dała mi przed śmiercią.
Przykro mi.
Wiesz,
naprawiłaś ją idealnie.
Jak…
Tego ściegu nauczył ją nasz przyjaciel z plemienia Nawaho.
Widziałaś to?
OD JOY DLA RIDGE’A
- Miała na imię Joy. - Właśnie.
Odkąd tu jesteś, zastanawiam się,
co tu się, na Boga, dzieje.
Straszny zbieg okoliczności.
Jeśli w to wierzysz.
Posłuchaj.
Zachowuję się jak dupek, wiem.
Ale o tej porze roku jest mi ciężko.
Mama uwielbiała święta.
Zmarła dwa dni przed Bożym Narodzeniem.
Uwielbiała Boże Narodzenie,
Święto Dziękczynienia i Nowy Rok.
Miała wtedy całą rodzinę.
Dziękuję za naprawę.
Choć tyle mogę zrobić.
Teraz cię rozumiem.
Gdybyś była teraz w domu, co byś robiła?
Nie wiem. Piła z kumpelami.
- Nie mówisz o rodzicach. - Nie poznałam ich.
Jestem z rodziny zastępczej, nie mam sióstr ani braci.
Było ci ciężko.
Takie życie.
Ale moje kumpele, Littia i Ashley, są dla mnie jak rodzina.
A ty?
Mam dwóch braci, ale już nie rozmawiamy.
Po śmierci mamy tata ożenił się ponownie sześć miesięcy później.
Bracia nie mieli nic przeciwko.
Ja miałem.
Teraz w każde święta wracają do rodzinnego domu.
Ale to nie w porządku.
Przyjeżdżam tutaj.
Myślisz, że mama chciałaby, żebyś był sam?
Nie.
Może dlatego tu jesteś.
Kumpele pewnie się martwią.
Jak myślisz, co robią?
Ashley pewnie się zamartwia.
A Littia jest tak upalona, że ledwo stoi.
To jej sposób na radzenie sobie ze stresem.
Lubi trawkę.
A ty?
Nie, ale od czasu do czasu piję.
Wiele bym dała za kieliszek wina.
Wygląda na mocne.
Bo tak jest.
Więc nie szalej.
Ostrzegam, że dużo mówię, gdy piję.
I tak dużo gadasz.
No dobra.
Jesteś jedną z tych panienek od latte.
Weganek w legginsach.
No tak.
Tak myślisz?
Takie sprawiasz wrażenie.
Sama opłaciłam sobie studia.
Spoko.
Byłam stażystką u Anny Wintour i Toma Forda.
Imponują mi jak cholera.
Nie masz pojęcia, o czym mówię.
Nie. Wiesz co?
Toma Forda kojarzę.
- Tak? - Robi auta.
- To nie ten Ford. - Żartuję.
Nie znam się na modzie.
Tutaj moda nie istnieje.
Chcę cię o coś spytać.
Wydajesz się taki…
Nie wiesz, jak się tu znalazłem.
Właśnie.
Wiesz…
Jest trochę czarnych ranczerów.
W tym moja rodzina.
Mieszkamy w tej okolicy od setek lat.
Nie miałam pojęcia.
Chyba jesteśmy kwita.
Też myślałem, że cię znam.
- Założę się, że lubisz country. - Owszem.
A ty?
Kiedy śpiewa Beyoncé.
Na zdrowie.
Dobra muza. Znam.
Nie znam.
No wiem.
Wiesz.
Chcę ci coś powiedzieć, ale możesz się zezłościć.
Co powiedzieć?
Uważasz mnie za silną i cichą.
Z naciskiem na silną.
Powinieneś odwiedzić dom i zobaczyć, jak się poczujesz.
Tyle mi powiedziałeś o swojej matce.
Chyba nie chciałaby, żebyś siedział tu sam
i rozpamiętywał przeszłość.
Chciałaby, żebyś był z rodziną.
Nie musisz nic mówić. Przemyśl to.
Teraz cię trochę rozumiem. Rozmowa pomaga.
I kto to mówi?
Dziewczyna, która miała okropnych rodziców zastępczych.
Musiała im wybaczyć, by zyskać wolność.
Nie można niczego w sobie dusić.
Teraz moja kolej.
Boże.
Kim on jest?
Jak ma na imię koleś, dla którego tu przyjechałaś?
Colton.
Colton Whippleton?
Whipperstenz? Whipplet?
- Jakoś tak. - Nie mów, że go znasz.
Teraz to ma sens.
Pamiętam go.
Wyjechał do Nowego Jorku, a jego rodzice się o niego martwili.
Dużo grał w futbol, mogło mu się poprzestawiać.
Boże.
Ma to sens.
To świetny facet.
- Ale nie wiedział, co czuję. - No.
No i…
- Teraz mi głupio. - Niepotrzebnie.
- Serio. - No bo…
Czytam masę harlekinów
i myślę, że kiedyś poznam mojego księcia z bajki.
Ale to…
Nie.
Jasne.
Dlatego romanse mnie nie kręcą.
- Jesteś singlem? - Tak.
Ciekawe dlaczego, człowieku z gór.
Dziewczyny nie chcą faceta, który znika na całe miesiące.
Próbowałem, ale nigdy się nie udało.
To długo.
Tylko to mi daje energię.
No i gdybym ty nie przyjechał,
nie spotkałbym cię. I…
Nie ocaliłbyś.
Dziękuję.
No tak.
Myślę, że było warto.
Zakłócić spokój.
Chyba się położę.
Jasne.
Nie wiem, która godzina, ale jest późno.
Fakt.
Dobrej nocy.
Dobranoc.
Dzwoniliśmy do szeryfa.
Przyjedzie, gdy zamieć ustanie.
Załatwiamy bilety.
- Minęło siedem dni. - Siedem.
Joy na pewno nic nie jest. Jest bardzo zaradna.
Jest tu wielu dobrych ludzi.
- Martwimy się o nią. - Ja też.
Chcemy odzyskać przyjaciółkę.
Wiemy.
Mamy lot do Salt Lake City.
Nie znajdziecie jej. Musimy to przeczekać.
Wiem, że nic jej nie jest.
Kazał mi wybrać wszystkie zielone cukierki.
- Co? - Z trzech torebek.
Uwielbia zielony.
Nie można patrzeć mu w oczy, trzeba je podać w ten sposób.
Ale koleś.
- Powaga. - Nie.
- Nazywa się Pat-Treek. - Rany.
Najgorszy szef na świecie.
Nie pozwól się tak traktować.
Wiem, ale… Tak działa ta branża.
Nie znam się na modzie,
ale na pewno jesteś świetna.
Widziałem szkice.
Ukradł je?
Nie zmienił nawet kolorów.
Musisz powiedzieć prawdę.
I zrujnować przyszłość?
To żadna przyszłość w mieście,
które przeżuwa i wypluwa.
To Nowy Jork.
- Trzeba spłacić dług. - I kłamać.
Nie chcę być okłamywany.
Kto cię okłamał?
Nie.
Nie zgrywaj mi tu ponurego kowboja. Mów.
Pani już nie lejemy.
- O nie. - Lejemy. Tobie też.
Nie, to mocny alkohol. Dopiję.
- Dam radę, studiowałam. - Tak?
No dobra.
Mów.
Kochałem dziewczynę,
która chciała innego, ale mi nie powiedziała.
Kłamała aż do dnia, gdy ich przyłapałem.
- Ale już mi przeszło. - Bzdura.
Czemu tak mówisz?
Bo mnie też nie przeszło.
Wiesz…
Jestem dobrą kobietą.
Naprawdę. Mądrą, trochę atrakcyjną.
- Tak, trochę. - Nie rozumiesz.
W Nowym Jorku
nie wychodzę z domu bez makijażu.
To musi być męczące.
Nie chcę cię widzieć w takim stanie.
Chcesz. Dobrze wyglądam.
Nie. Tutaj, bez makijażu,
przy kominku…
To jest piękne.
Myślisz, że jestem piękna?
Tak.
Jesteś. Czemu cię to dziwi?
Byłeś dla mnie wredny.
Wiem. Nie powinienem.
W święta jest mi ciężko.
Chciałem być sam.
Nie.
Nie chcę tu myśleć o pięknej kobiecie.
- Znowu… - Nie.
Cieszę się, że tu jesteś.
Jest super.
No dobra.
Lepiej się kimnę, jak to mówisz.
Właśnie.
Nie wierzę, że jestem tu od kilku dni.
- Minął już tydzień. - Rany.
A jakby dwa dni.
Też tak mam.
Dobrej nocy, Ridge.
Dziękuję.
Jasne.
Dobranoc, Joy.
Oboje sporo wypiliśmy.
Próbuję być dżentelmenem.
Z dupka w dżentelmena?
Posłuchaj.
Naprawdę chcę.
Boję się, że nie będę mógł oderwać rąk.
Nie chcę, żebyś je odrywał.
Cześć.
Dzień dobry.
Dobrze spałeś?
Bardzo dobrze.
A wiesz…
Przejaśniło się.
Dotrzemy do auta
i cię zawiozę,
jeśli chcesz.
Poważnie?
Byłoby wspaniale.
Nie mogę się doczekać powrotu do cywilizacji.
Dobrze.
Ubierz się, czekam na zewnątrz.
Nareszcie.
Piękna pogoda. Dojedziemy?
Tak.
Wszystko gra?
Tak.
Jeśli chodzi o wczoraj…
Rozumiem.
Byłaś pijana. Ja też.
Jeśli chcesz zapomnieć, zrozumiem.
Chodźmy.
Pięknie tu.
Już niedaleko.
Nie zatrzymujmy się.
Ale ja chcę. Żeby z tobą pogadać.
Zaczekaj.
Co się dzieje?
Nic. Chcę, żebyś wróciła do swojego życia.
Możesz mi powiedzieć.
- Musimy iść. - Powiedz mi.
Nie możesz się ukrywać w górach,
tłumiąc emocje.
- Nie o to mi chodzi. - A o co?
To był tylko seks.
Byłaś tam.
Odwiozę cię i tyle.
Dobrze.
Czołem.
- Szeryfie. - Cześć.
- O Boże. - Żyję.
Boże.
Myślałam, że cię zabili jak w jakimś horrorze.
Przestańcie, nic mi nie jest.
- Na pewno? - Tak.
No dobrze.
Joy, przepraszam za tę sytuację.
- Nie szkodzi. - Wszystko mi powiedział.
Twoje koleżanki też. Wiem, czego się spodziewałaś.
Nic się nie stało.
Już wszystko rozumiem.
Ale ja nie kumam.
Później wyjaśnię.
Cześć, Ridge.
Hej.
- Dobrze cię widzieć. - No.
A to, kurka, kto?
To Ridge. Uratował mi życie.
No dobra.
Dlatego się nie odzywałaś, jędzo.
Ktoś się bawił siekierką drwala.
Już mówiłam, zgubiłam telefon.
Boś tak siekierką machała.
- Weź… - Sporo zyskałaś.
Dobrze, że się znalazła.
Odwiozę was.
- Zapraszam. - Muszę się z nim pożegnać.
Albo i nie.
Chodź.
Tak się cieszę, że nic ci nie jest.
Masakra.
Jesteś jakaś smutna.
Nic mi nie jest.
Myślisz o tym ciasteczku.
A to historia jak z romansidła.
Jak znalazłaś takie czarne ciacho w takim śniegu?
Był miły?
Na początku nie, ale okazał się niesamowity.
- Podaj jego Insta. - Nie ma społecznościówek.
Kurde.
Czyli to seryjny zabójca.
- Laska… - Nie.
Jest staroświecki.
Fajnie, że ma to gdzieś.
Nie ma komórki. Jeździ do miasta, żeby zadzwonić.
Który mamy rok?
Z nim to nie miało znaczenia. Było prosto.
Kiedy znów z nim pogadasz?
Nie pogadam.
Miał za dużo huśtawek nastrojów i ostatniego dnia był wredny.
Przepraszam, koleżanka mogłaby coś chlapnąć?
Nie w klasie ekonomicznej.
MIESIĄC PÓŹNIEJ
Joy.
Tak?
Joy, oto Claiborne Rossmore.
Właściciel Fashion Fashion.
Tak, znam pańskie prace i projekty.
Dziękuję.
Ktoś próbuje mnie oczernić.
Pani Lynne, czy to pani projekty?
Nie, to projekty Pat-Treeka.
- Mówiłem. - Nie tak szybko.
Otrzymaliśmy e-maila z tymi rysunkami
z pani portfolio z 2012 roku.
- Nie musi go pani chronić. - Nie chroni.
Pat-Treek.
No?
To moje projekty,
ale to Pat-Treek je ożywił.
To on sprawił, że stały się hitem.
Zobaczcie.
Bardzo mnie zawiodłaś.
- Ja? - Tak.
Nie możemy pozwolić,
by ktoś mówił, że ta firma dyskryminuje i ignoruje czarnych projektantów.
- To ty. - Pisano z twojego komputera.
Musimy cię zwolnić.
Pracy w tej branży już nie znajdziesz.
Szkoda.
Ale się ucieszy z tej kolacji.
- Coście narobiły? - Zabroniłam jej.
Nie może cię tak traktować.
Ciągle o tym czytam.
Wysłałam to jego szefom. Powiedzieli, że się tym zajmą.
To dobrze.
Zwolnili mnie.
- Co? - Co?
I usłyszałam, że pracy w tej branży nie znajdę.
- Dziękuję za zrujnowanie mi życia. - Joy, przecież nie…
Po co ja tu wróciłam?
Miał takie proste życie,
nie musiałam się martwić stresem i tymi…
- Nie chciałam… - Mówiłam, żebyś się nie wtrącała.
- Kurde. - Joy.
Cześć.
No co?
Co ty tu robisz?
Cóż.
Pojechałem do domu.
Gadałem z tatą.
Posłuchałem twojej rady.
Pogodziliśmy się.
Powiedziałem o tobie jemu i moim braciom.
Kazali mi tu przyjechać.
Posłuchaj.
Było miło, ale podziękuję za te huśtawki nastrojów.
Teraz nie mam na to siły.
Dziękuję, ale to kiepski moment.
Daj mi pięć minut.
Obiecuję.
Możemy gdzieś pogadać?
Jesteśmy przyjaciółkami, a ona…
Joy, przepraszam.
Pamiętacie Ridge’a.
Cześć.
- Drwal. - Drwal.
Chodź.
Nie ma co czekać.
- Dziękuję. - Powoli.
Wara od drzwi.
To miasto jest szalone.
Przyjechałem tu ze względu na ciebie.
- Słuchaj… - Co tu robisz?
Odkąd wyjechałaś…
Codziennie o tobie myślę.
Bez przerwy.
Zastanawiałem się, czy może masz tak samo.
Ridge, nawet się nie pożegnałeś.
Nie wejdę w to.
Ale wiesz, o co chodziło.
Nie obchodzi mnie to i nie chcę zgadywać.
Dziękuję za kwiaty, ale nie ma szans.
Mówiłaś, że zakochujesz się bez wzajemności.
Ale ja cię kocham.
Kocham cię.
Myślałem…
Myślałem, że wszystko wiem.
Że…
Że wiem, co robię.
Ale przez ciebie nie umiem już być sam.
Pokazałaś mi, że jestem samotny.
Joy.
Przeżyliśmy coś, co znałaś tylko z książek.
Powiedziałem parę gorzkich słów,
choć była to najlepsza noc w moim życiu.
Nie sądziłem, że zechcesz…
Przepraszam.
Język mi się plącze.
Zostanę w mieście na noc.
Jutro wylatuję, ale…
Zostanę tu dla ciebie.
Straciłam pracę. Już po mojej karierze.
Coś wymyślisz.
Chcę stąd wyjechać i zostawić to za sobą.
Tam z tobą było wspaniale.
Wytrzymasz ze mną kolejny tydzień? Mam czas.
Jesteś rozgniewana i sfrustrowana pracą.
Kochasz ją tak, jak ja kocham drzewa bardziej niż ludzi.
Byłam szczęśliwa jak nigdy.
Tam, z tobą.
Żadnych problemów.
No, parę było.
Wyjadę z tobą.
Chyba robisz to, czego mi zabraniałaś.
Uciekasz.
Nie uciekam. Nie chcę tu być.
Dobrze.
Jesteś pewna?
Tak.
No to kupię ci bilet.
Jeśli na pewno tego chcesz.
Na pewno.
Dobrze.
Wspaniale.
Gadaliśmy całą noc. Muszę wziąć prysznic i się przebrać.
Dobra.
Pokazać ci coś śmiesznego?
Jasne.
- Cześć. - Siemka.
Ćwiczyłam sobie.
Spoko.
Zaczekajcie.
Kurczę.
Jedziemy do Kolorado na tydzień.
Tak.
- A czynsz? - Właśnie.
Zostawię kasę.
- Kiedy wyjeżdżacie? - Teraz.
- Ale… - Co?
Dzwonił twój szef.
Wzywają cię do biura.
Co zrobiłaś?
- Nic, przysięgam. - Nic.
Nie pójdę tam.
- Powinnaś. - Littia.
Zdążymy tam podjechać.
Usiądź tutaj.
- Dobra. - Nie wiem, o co chodzi.
Dobrze.
Jesteś.
Czekaliśmy na ciebie. Chcę porozmawiać.
- O czym? - Dość tego.
To twoje projekty?
Sprawdziliśmy.
Studiowałem z twoim wykładowcą.
Przysłał mi więcej twoich projektów.
Są znakomite.
A ty kryłaś Patricka.
- Pat-Treeka. - Mniejsza.
Jesteś uczciwa, młoda damo.
Cenię lojalność, ale to nie działa w tej branży.
Dlatego
porozmawiałem z zarządem.
On dziś stąd odejdzie.
Przejmiesz Pat-Treek Designs.
Chcemy młodej, świeżej krwi.
Zostaniesz główną projektantką Fashion Fashion.
A w życiu.
Nie odpuszczę wam.
Moment.
To należy do nas.
Ekspozycja.
Au revoir.
To jak?
Szczerze mówiąc…
Nie chcę pracować w tej branży.
Nie tego się po tym spodziewałam.
Nie tego chcę od życia.
Przykro mi.
Żartujesz?
- Gotów? - Tak.
Zaczekaj.
Co się stało?
Zaproponowali mi własną linię.
Czekaj. I co teraz?
Odmówiłam.
Joy.
No co? Wiesz…
Bycie z tobą daleko od tego świata
bardzo mi pomogło.
Opowiadałaś mi o tym.
Spełnisz swoje marzenie.
Tak, ale jakim kosztem?
Zbyt długo goniłam za fantazjami.
Wycofam się z tego wyścigu szczurów.
Nie, Joy.
Musisz to zrobić.
Dlaczego?
To twoje marzenie.
Nie pozwolę ci zmarnować życia w Kolorado.
Będziesz mieć mi to za złe.
Moment. Życia?
Chcę się z tobą ożenić, Joy.
Chcę, żebyś została moją żoną.
Pogodzimy Kolorado z twoją pracą tutaj.
Będę cię wspierał. Ale musisz to zrobić.
A jeśli mi się nie uda?
No i proszę.
Boisz się.
Miałem tak samo, póki cię nie poznałem.
Dzięki tobie stawiłem czoła temu, co mnie przeraża, złości i smuci.
Jakim byłbym mężczyzną, gdybym nie namawiał cię do tego samego?
Posłuchaj.
Idź tam.
Spróbuj.
A ty? Nienawidzisz tego miasta.
Będę tu dla ciebie.
Kupisz komórkę.
Dla ciebie wszystko.
Chodź tu.
Idź.
Zaczekam.
No.
Dobrze.
Jeśli mam to zrobić,
będziemy traktować ludzi w określony sposób.
Zamieniam się w słuch
Możesz pocałować pannę młodą.
TYLER PERRY: W POSZUKIWANIU SZCZĘŚCIA
Napisy: Konrad Szabowicz
Nadzór kreatywny nad tłumaczeniem Maciej Kowalski