Downloaded from YTS.MX
Official YIFY movies site: YTS.MX
OTWARTE
- Dzień dobry. - Czekałem na panią.
Przykro mi.
Nic nie mogliśmy zrobić.
Dziękuję, kochany. Ile płacę?
Nic.
- Naprawdę? - To drobna naprawa.
Proszę.
Gotowe.
Miłego dnia.
Dziękuję.
ZAMKNIĘTE
No dobra.
Dobrze.
Jak idzie?
Gotowe.
Pora położyć kres temu paskudnemu przekonaniu,
że nasz kraj jest dla wybranych.
Zwiększymy wydatki na badania naukowe i technologiczne!
Araiza!
Zapewnimy wszystkim dostęp do opieki medycznej!
Obiecuję, że moje obietnice wyborcze
staną się rzeczywistością.
Macie moje słowo!
- Araiza! - Jesteśmy gotowi.
Spotyka się z kimś?
Nie mogę ci powiedzieć, Alan. To moja pacjentka.
- On się rozsypał. - Poważnie?
Dzwonił do mnie zapłakany. Chce kupić motor.
O nie.
Nie! To takie typowe.
Nie wierzę, że Beatriz tyle z nim wytrzymała.
To mama Miki.
To nie ona.
Nie.
To nie mama Miki.
Powiedziałaś „Beatriz”.
Gdy nie chcesz, żebym wiedziała, że o niej mówisz,
nazywasz ją „Beatriz”.
Nieprawda.
To nie mama Miki, ale nic nie mów w szkole.
- Dlatego zwolnili panią od angielskiego? - Koniec. Zmiana tematu.
O nie!
- Przepraszam. Muszę odebrać. - Nie.
- Alan! - Sekunda.
O co chodzi?
Bender.
Szefowo, co się dzieje?
Nic.
Nic? Jest zestresowany.
I bardzo się jąka.
Dobra. Już jadę.
- Nie. - Nie. Damy sobie radę sami.
- Długo tam jesteście? - Trzy godziny.
Dobra. Jadę.
Alan, nie.
Co? To moja praca.
- Chyba żartujesz! - Wzięto zakładników?
Jak myślisz, skarbie?
- W porządku, skarbie? - Nie!
Ty z tyłu. W porządku?
- Tak. - To dobrze.
NIE CZAS NA NEGOCJACJE
Kto zawiezie Juanę na basen? Ja mam pacjentkę.
- Nic mi nie będzie. - Tu nie, ale w domu…
Będziesz kłamał, tato?
To tajemnica.
Nie mamy czasu. Znasz tatę.
Co tu robisz?
Chcę pomóc, szefowo. Kocham was!
Wcale go nie obchodzę.
Tak być nie może. To się nie uda.
To się musi skończyć.
Mamy wszystko pod kontrolą.
To dobrze.
Menéndez, co się dzieje?
To…
- To… - Spokojnie.
Oddychaj. Wdech i wydech.
Teraz mów. Bez jąkania się.
To córka zakładniczki.
Ona? Proszę pani, co się dzieje?
Ma tam moją mamę. Zabije ją.
- Zróbcie coś. - Kto to?
- Mój mąż. - Jak ma na imię?
- José. - José? Dobra.
Spokojnie, wszystko będzie dobrze.
Hej!
Cześć, José. Jestem Alan Bender.
Po cholerę wysłali kolejnego glinę?
Stary! Wyglądam jak glina?
Stój!
Jestem negocjatorem z Oddziału do Zadań Specjalnych.
Tylko ja mogę ci pomóc. Powiedz mi, co się stało.
„Ciągle o tobie myślę”.
„Co masz na sobie?” „Ten koleś już wyszedł”?
Miałem zabić żonę, ale mi uciekła!
Spokojnie, José. Załatwimy to.
Masz psa?
Tak.
- Jak się wabi? - Puszek.
Puszek! Ładnie.
W tej apce są świetne filmy, nawet takie edukacyjne.
Empatia do ciebie nie pasuje.
- Pod żadnym pozorem stąd nie wychodź. - Trzęsienie ziemi?
- Nie będzie. - Skąd wiesz?
Wiem. Słyszysz mnie?
Idę!
Masz trzy opcje.
Pierwsza jest taka, że strzelisz.
Jesteś otoczony przez policję.
Jeśli strzelisz, to po tobie.
Druga opcja jest taka, że nie strzelisz.
Ale i tak zginiesz.
Ci gliniarze są głodni.
Mówię ci, skończy im się cierpliwość.
Nie ma nic groźniejszego niż głodny policjant.
I trzecia opcja.
Poddasz się.
Przepraszam.
Muszę odebrać.
Halo.
Dzień dobry. W twoim planie taryfowym są dostępne nowe gigabajty.
- Zadzwoń do nas… - José.
Dzwoni prokurator generalna.
Mówi, że jeśli się poddasz,
twój prawnik wytłumaczy, że działałeś w afekcie.
Spędzisz kilka miesięcy w zakładzie psychiatrycznym.
I tyle. Będziesz mógł żyć dalej.
Pomyśl o tym, José.
Jeśli zabijesz teściową, ta suka wszystko ci zabierze.
Twój dom i auto.
Mam ciężarówkę.
Widzisz. Zabierze ci ją.
Weźmie też Puszka.
Nie!
Tylko nie Puszka.
Tak, tylko nie Puszka.
- Nie Puszka. - Spokojnie. Wiem.
Wiem, José.
Nie jest zły, tylko zazdrosny.
- Jest toksyczny. - Idę siedzieć.
Posiedzi wiele lat. Obiecaj, że do niego nie wrócisz.
- Brawo. Byłeś świetny. - Dzięki, Menéndez.
- Jestem beznadziejny. - Nie!
Nie mów tak. Uczysz się. Ogarniesz to.
- Napijemy się? - Piwa!
Rety! To mówisz bez jąkania się!
Mówiłam, że nie będę używać aplikacji do randkowania.
Patrz, jakie ciacho!
Na pierwszej randce byliśmy w jego mieszkaniu.
Grała muzyka. Wypiliśmy wino.
- Jak twoja apatia? - Lepiej.
Lepiej się czuję. Jestem bardziej świadoma i wolna.
Nigdy nie pozwalałam sobie na szaleństwa.
A teraz jestem jak gimnastyczka.
Prosi, żebym robiła rzeczy, które…
Ostatnio przywiązał mnie do łóżka.
Nie mogłam się ruszać. Robił ze mną, co chciał.
Cieszę się, że leki działają, Jimena.
Mam próbkę nowej wersji twojego leku.
Przepraszam.
Nie!
O co chodzi z gimnastyczką?
Przysięgam, że nie wiem, jak to się stało.
Wiedziałam, że to mama Miki.
Znów nie zgasiły światła!
- Cześć, skarbie. - Cholera! Nie strasz.
- Co tu robisz? - Jimena znalazła Juanę w łazience.
Jimena znalazła Juanę w łazience?
Nie miałam jej z kim zostawić.
Nie miałaś jej z kim zostawić?
Pacjentka wpadła w histerię.
W histerię?
Przestań powtarzać.
Co? Nie powtarzam.
- Wręcz przeciwnie. - Powtarzasz to, co mówię.
Tak? Powtarzam?
Nie chciałem. Nie zdawałem sobie sprawy, ale…
- Jesteś zła. - Nie szufladkuj moich emocji.
- Nie robię tego. - Nie próbuj kontrolować sytuacji.
- „Kontrolować”? - Rozmawiaj ze mną.
Robię to. Rozmawiam z tobą.
- Dobra. - Dobra.
Dowiedzieli się, że leczę jedną z mam.
Wywalili mnie z czatu dla rodziców.
Mogę stracić licencję jako psychiatra.
Przepraszam, a co u ciebie? Jak ci minął dzień?
Dobrze. Uratowałem zakładniczkę i…
W dupie mam tę zakładniczkę!
Dobra. Widzę tu trzy opcje.
Ja widzę dwie. Terapia dla par albo rozwód.
- Co? - Śpisz na kanapie.
Poważnie?
Nie. Victoria.
Znów spał pan na kanapie?
María Luisa, przestań…
- Cześć, skarbie. - Patrz, tato.
- Widzę. Ładne. - Jak moje.
- Wiesz co? - Co?
Z mamą Miki jest lepiej.
- Tak? - Tak.
Podobno jest świetną gimnastyczką.
- Gimnastyczką? - Tak.
Nie chcę zmieniać szkoły.
Nie, skarbie. Nie myśl o tym.
Nie martw się. To nie będzie konieczne.
Co na śniadanie, María Luisa?
- Jajka. - Jakie?
Jajeczne.
Osiem albo zrobisz przysiady.
- Będziesz mnie nieść. - Lubisz je.
- Będziesz mnie nosił. - Napnij mięśnie. Nie robisz tego.
Napinam je!
Nie widzę. Dajesz.
- Boli mnie noga. - Jeszcze cztery.
- Nie mogę. - Już prawie koniec.
- Cześć. - Dobrze.
- Koniec. - On nie lubi noszenia.
Przepraszam.
Nie słuchaj go.
Ćwiczmy dalej.
- Dajesz. - Dobra.
Dziesięć. Napnij mięśnie. Klatka do przodu. Start.
- Jak twoja sytuacja? - Jeden.
Kiepsko sobie radzę. Mówiłem ci.
- Zwłaszcza w nocy czuję niepokój. - Niedobrze.
Mój kolega przyjmie cię za darmo.
- Nie trzeba. - Co czułeś?
Pociły mi się ręce, serce mi waliło, nie mogłem oddychać.
- To atak paniki, Nico. Mówiłam ci. - To było straszne.
Nie miałem ich, gdy tu nie mieszkałem.
Jeszcze trzy.
Oddychaj.
Jeszcze dwa. Napnij mięśnie.
- Pomożesz mi się rozciągnąć. - Napnij je. Jeszcze dwa.
Dzwoniłem do doktor Socorro.
Przyjmie nas dziś o 18.30. Pasuje ci?
Znalazła dla nas czas. Super, nie?
Już się zgodziłam.
No to super.
Pomoże nam to.
A co z Juaną?
- Musi iść z nami? - Tak.
Musi być na terapii dla dorosłych
i patrzeć, jak jej tata ma w dupie pracę jej mamy.
- Poprosimy Maríę Luisę… - „My”? Pomożesz mi?
Dziękuję. Zapytamy ją razem?
María Luisa!
Przyjechała.
To ona.
Tu jesteś.
Mam cię.
Mari, zostawiłam listę na lodówce.
Pamiętaj o owocach dla bliźniaczek.
Tiago ma do piątku szlaban na używanie tabletu.
Sofi ma się uczyć na katechezę.
Nie zna Wyznania wiary.
Przygotuj lekką kolację dla mojego męża. Mam posiedzenie parlamentu.
Halo. Panowie do kogo?
Halo.
Zadzwońcie.
- Nie słyszałem. - Cóż…
Co?
Jest zamknięty.
Od początku kadencji prezydenta Araizy
mówi się, że tysiące właścicieli stacji benzynowych w kraju
zostało zmuszonych przez agentów Agencji Ochrony Konsumentów
do wpłaty od 13 do 35 tysięcy…
- Przycisz to. - Oczywiście. Przepraszam.
Skarbie.
Cześć, kochanie.
Posłuchaj.
Gabriel ma problem. Muszę wracać do biura.
Rozumiesz.
- Poczekać i razem obejrzymy serial? - Nie zdążę.
To poważny problem.
Ale nie oszukuj i nie oglądaj go beze mnie.
Jutro obejrzymy go razem.
Dobrze, kochanie. Buziaki.
Buziaki. Kocham cię.
DOBRA, CZEKAM
UWAGA, GOŁĄB WLATUJE DO GNIAZDA
MAM COVID, ALE JEST TAM PEPE, KTÓRY O WSZYSTKIM WIE
Problem jest taki, że on mnie nie rozumie.
Miał nie pracować w terenie po narodzinach Juany.
Ona ma już osiem lat.
Pracuję nad tym.
Dlatego szkolę Menéndeza, ale to trochę trwa.
- Menéndez ma wadę wymowy. - Nie dyskryminuj go.
Nie ma wady wymowy. Jąka się, gdy się stresuje.
Składa mi obietnice bez pokrycia.
Okłamuje mnie jak swoich porywaczy.
Nie kłamię, tylko naginam prawdę, żeby ocalić komuś życie.
Na tym opiera się współżycie społeczne, prawda?
Inaczej byłoby to niemożliwe.
Prawda jest przereklamowana.
Ja nie kłamię.
- Nie? - Nie.
To spałaś z tym trenerem czy nie?
Spałam.
Spałam ze swoim trenerem.
- Kłamie. - Mówię prawdę.
Spałam ze swoim trenerem.
Dobry wieczór.
Ramón jest chory?
Tak, ale proszę się nie martwić.
Poinstruował mnie. Winda jest czysta.
Mam wątpliwości. Nie znam go.
Może lepiej jedźmy.
Nie bądź tchórzem, Narro.
Cieszmy się życiem. Poza tym łyknąłem tabletkę. Otwórz.
Odbierz mnie za godzinę.
- Za półtorej. - Dobrze, szefie.
Rety! Co za powitanie!
- Gdybym wiedział… - Zamknij się.
Pamiętasz mnie?
Vicente Zambrano.
Moja diagnoza jest taka, że jest uzależniony od pochwał.
Proszę mówić do niego.
Jesteś uzależniony od pochwał i adrenaliny!
I co z tego? Zobacz, ile dyplomów. Pani doktor też lubi pochwały.
Siadaj.
- Prawda? - Siadaj! Nie.
Nie manipuluj nią.
Jesteś manipulatorem.
Prawdziwy manipulator. Zawsze postawi na swoim.
Moja praca jest spychana na bok.
Zawsze jest coś ważniejszego. Jego praca jest ważniejsza.
Jeśli tam nie pojadę, zginą ludzie!
Moi pacjenci też mogą umrzeć. W sumie…
Prawda? Więcej osób umiera przez samobójstwo niż przez porwanie.
Nie wiem, pani doktor. Musimy sprawdzić statystyki.
Nie odbiorę.
- Odbierz. - Nie.
- Nie odbiorę. - Odbierz.
Zobaczy, jak to wygląda. Odbierz!
Dobra, odbiorę.
Mówi Bender.
Kod Knur.
Kto mówi?
Agent 44 z Oddziału do Zadań Specjalnych.
Jest w Iztapalapie. Czekaj na współrzędne.
Dobra. Już jadę.
Przepraszam. To sprawa wagi narodowej.
- Ktoś porwał prezydenta? - Nie możesz o to pytać.
Przepraszam! Wybacz!
Mówi Alan Bender.
Jadę do Iztapalapy.
Czekam na współrzędne od agenta 44.
Już to sprawdzamy.
Odbierz, Rubén.
Dobrze, skarbie.
- Halo. - Dzień dobry.
Przepraszam, że przeszkadzam.
Dzwoni Bender.
Mówi, że to Kod Knur.
To niemożliwe. Knur zostawił kanclerza i pojechał na kolację z pierwszą damą.
Dobra. Więc to jakaś pomyłka.
Dziękuję.
Halo.
Gdzie jest prezydent?
Na kolacji z pierwszą damą.
- Pilnujesz go? - Tak.
Tacos ze wszystkim?
- Gdzie jesteś, dupku? - Nie przeklinaj, Rubén.
Przepraszam, szefie.
Zawiozłem go na spotkanie z posłanką.
- Omawiają ustawę. - Potwierdzisz, że nic mu nie jest?
Mam mu przeszkodzić? Prawie skończyli.
Cześć, Nico.
Cześć. Przepraszam.
Źle się czuję. Odwołajmy jutrzejszy trening.
Co się stało?
Mam tachykardię i brak mi tchu.
Wybacz, że ci przeszkadzam.
Nico, oddychaj.
- Nikt nie umarł na atak paniki. - Boję się. Źle się czuję.
Dobra. Gdzie jesteś?
W Polanco. Pomóż mi.
Dobra. Jeśli chcesz… Wyślij mi adres. Jestem blisko.
Zaczekaj. Coś ci przyniosę.
Nie krzywdź mnie, proszę.
- „Nie krzywdź mnie”? - Nie!
- Ruszaj się. - Przepraszam!
- Przepraszasz? - Nie.
Hej!
Żadnego dotykania.
Nico, to ja.
Nico?
Witam, pani Bender.
- Zmusili mnie. - Co się stało?
Wejdź.
- Halo. - Pan prezydent?
Co za nieudolność!
Kto mówi?
Jestem z Knurem, a moi ludzie są wszędzie.
Słuchaj uważnie.
Jeśli zobaczymy kogoś od was na tym piętrze,
zabijemy prezydenta.
Będę gadać tylko z Benderem.
Kim jesteś?
Halo, tu Bender.
Kod Knur potwierdzony.
Wysyłam lokalizację. Bądź na linii.
Porywacz chce rozmawiać tylko z tobą.
Dobra, jadę.
PCHŁY – PLUSKWY
- Zespół wchodzi. - Przyjąłem.
Wróć do jazdy taksówką, stary.
Idziemy. Czysto.
Nie ruszać się.
To operacja specjalna.
Nikt nie może wiedzieć, że tu jesteśmy.
Nie mogą wyciec żadne informacje. Żadnej prasy.
Jesteśmy duchami. Nie istniejemy. Jasne?
Tak, szefowo!
Menéndez.
Tak, ewakuujemy ich.
- Kto tam? - Kto tam?
- Bardzo przepraszam. - Kto tam?
Trwa ewakuacja przez wyciek gazu.
- Co? - Nic nie wycieka.
- Wyciek? - Znów Świadkowie Jehowy.
Nie, nie tutaj.
Tutaj będzie łączność.
A tu kawa i ciastka.
Przynieście mi krzesło.
Postawcie to tutaj. Dobrze.
Pospieszcie się! Proszę!
Obserwujcie wyjścia. Bądźcie czujni.
Wszystko działa.
Rekiny na zielony, Delfiny na niebieski.
Tilapie, zagłuszcie sygnał i czekajcie na rozkazy.
Klauny, czekajcie na ewakuację i wróćcie do czarnej strefy.
Elfy idą ze mną.
- Wszyscy wchodzą. - Wszyscy wychodzą!
Za mną.
Idziemy. Ruchy!
Idziemy.
- Kto mówi? - Bender, jak się masz?
- Kim jesteś? - Mów na mnie Baranek.
Baranek? Tak się nazywasz?
Nie, to symbol.
Symbol? Oczyszczasz świat z grzechów?
Tylko prezydenta.
Tak. Nie.
Nie wiem. A ty co o tym myślisz?
Mogę się poświęcić jak Jezus Chrystus czy po prostu lubię jagnięce tacos?
Mogę rozmawiać z prezydentem?
Oczywiście. Możesz go nawet zobaczyć.
Pokaż.
Urocza z nich para.
A ludzie mówią, że rząd nie rozmawia z opozycją.
On osiągnął głębokie porozumienie z posłanką Lobatón.
Prawda, pani poseł?
Czego chcesz?
Zanim zablokują sygnał, chcę ci coś pokazać. Gotowy?
Tak.
Ostro ćwiczyła ze swoim trenerem.
- Kłamiesz. - Zamknij się!
Posłuchaj mnie, Baranku.
Wyślę do ciebie telefon, żebyśmy byli w kontakcie.
Bender, nie rozumiesz. To ja ustalam zasady.
Chcę 30 milionów peso. Masz 30 minut.
Jeszcze raz się odezwij…
Inhibitor założony.
Szybko, w lewo.
Sto czterdzieści sześć, 24.
Wyciek gazu. Ewakuacja.
Hej!
Nie! Mamy wyciek gazu!
Nie! Wyciek gazu! Nie!
Nie! Wyciek gazu!
Szybko, proszę.
Szybko.
Widzę prezydenta. Ma na sobie bombę.
Nie widzę drona.
Wziął go porucznik Márquez, żeby nagrać urodziny syna.
Tilapie.
Gotowi na pozycji.
Przyjęłam.
Nie odsyłaj mnie do domu.
Baranek porwał moją żonę i chce gadać tylko ze mną,
więc to sprawa osobista.
Spójrzcie na to.
To oni?
Chyba tak, bo portier nie wrócił. Więcej go nie widzieliśmy.
Chwilę później odwrócono kamerę w garażu.
- Oni to zrobili. - Jest ich więcej?
Fajardo, zrób coś dla mnie. Przewiń nagranie i przybliż.
Mamy wyciek gazu.
Musicie pójść ze mną. Trzeba wyjść z budynku.
Wszyscy mają wyjść.
Jasne?
Rozumiecie?
Proszę.
Szybko.
Tu Klauny.
Co to?
ŻELKI KONOPNE
Dobry wieczór.
- Jak ewakuacja? - Trwa.
Wszyscy mają stąd wyjść.
Spokojnie. Dostaniecie nocleg w hotelu.
- W którym? - Nie wiemy.
- Dostaniemy śniadanie? - Oczywiście. Klimę i TV.
- Proszę opuścić budynek. - Czuć tutaj gaz.
Trwa ewakuacja. Proszę zachować spokój.
Proszę wychodzić. Dziękujemy, dobranoc!
- Zrobione. - Przyjęłam.
Wykryłem pięć osób.
Dobra.
- Zabiją cię. - Zamknij się.
Dobra.
Super.
Porównasz swoje obietnice wyborcze z tym, co robiłeś jako prezydent.
Gdy zobaczysz obietnicę, którą złamałeś, wciśniesz ten guzik.
Na przykład…
Nasz rząd nie będzie tolerował korupcji!
Wciśnij guzik.
Wciśnij go, proszę.
Bardzo dobrze.
Nasz rząd nie będzie tolerował kumoterstwa!
Jest ich ponad 200.
Zapewnimy wszystkim dostęp do opieki medycznej!
- Następne zdjęcie. - Alan.
Co się stało?
Dzwoniła sekretarz spraw wewnętrznych.
- I co? - Kiepsko.
- Wyślą negocjatora z Guerrero. - Z Guerrero?
Załatwił handlarzy narkotyków.
- Nieźle. Co za sukces. - Idź do domu. Dzięki.
- Co? - Tak.
Będę cię informować. Daj radio.
Mówisz poważnie?
Odbierz.
- Halo. - María Luisa, zrób coś dla mnie.
Możesz zostać z Juaną?
Zapomniałem, że mamy dziś rocznicę.
Nie ma problemu. Zostanę z nią. Miłego wieczoru.
Bardzo ci dziękuję.
Ale w przyszłą środę jadę do siostry.
Co? W środę? Jedź w piątek.
- W czwartek. - Dobrze, ale wieczorem.
Nie podróżuję nocą.
Dobrze, ale niech Juana wcześniej pójdzie spać.
Dobrze. Miłego wieczoru.
Dziękuję.
Nie weźmie pan udziału.
Takie są protokoły FBI.
Nie jesteśmy w USA.
Poza tym ich prezydent nie ma schadzek z kochanką, prawda?
Są bardziej praktyczni.
Kochanki mieszkają w Białym Domu.
Przykro mi.
Ale…
Zna pan kogoś, kto chciałby pana skrzywdzić?
Nie.
Ale ten gość był gliną, żołnierzem.
Zna nasze protokoły i czas reakcji.
Wiedział, gdzie, jak i kiedy porwać prezydenta.
Nie wiem, skąd mnie zna, ale dobrze to wszystko zaplanował.
Chce rozmawiać tylko ze mną.
Zmiana jego zasad w środku negocjacji sprawi, że wyjdzie na słabego.
Mamy dać mu pieniądze, których zażądał?
Tak, jeśli prezydent ma przeżyć.
Mój rząd nie będzie tolerował łapówek!
Dobrze!
Położę kres…
Nie będziemy tolerować tych, którzy okradają innych!
Bender.
Masz moje pieniądze?
Tak, zatwierdzono je.
Obniżymy ceny paliwa!
Kim jesteś, do cholery?
Alejandra Carrasco, szefowa Oddziału do Zadań Specjalnych.
Słuchaj uważnie.
Daj Bendera do telefonu
albo wyślę wam skwarki zamiast tej świni.
Gwarantujemy, że rząd będzie transparentny w tym, co robi!
Nie będzie ulegał naciskom!
Chce rozmawiać tylko z Benderem.
Rano prezydent musi być w Kongresie,
jakby nic się nie stało.
Nic nie może wyciec do mediów społecznościowych
ani prasy, jasne?
Rozumiem. Przepraszam.
Kto powiadomi pierwszą damę?
Twoja kolej.
Nie zrobię tego.
Dobry wieczór. Kto mówi?
Prezydent musiał pojechać
na tajne spotkanie u prokuratora generalnego.
Jaja sobie robisz?
Jąkasz się. Co powiedziałeś?
Przepraszam. Proszę się nie złościć.
SZUKAM…
Nie, miał szerszy nos.
Corona, daj znać, jeśli będziesz coś miał.
- Znaleźliście portiera? - Jeszcze nie.
Bender?
Jestem.
Tęskniłem. Słuchaj mnie uważnie.
W holu, w szufladzie biurka, zostawiłem instrukcje.
- Idź tam. - Gdzie portier?
Jego ciało gdzieś leży. Nie pamiętam gdzie.
A może żyje? Nie wiem.
Wszyscy są cali?
Ktoś jest ranny?
Potrzeba wam jedzenia czy leków?
Dobrze się czujecie?
Można zredukować działanie niebieskiej tabletki,
którą zażył prezydent?
Nie! Bender.
SZUKAM…
OBIEKT ZNALEZIONY NA POZIOMIE A1
Nie lubię, gdy ktoś mnie szpieguje.
Daj znać, gdy przelew będzie gotowy.
CEL ZABLOKOWANY
To miała być romantyczna randka, a ona się nie umalowała.
Wygląda jak na naszej terapii.
Nie przebrała się ani się nie wykąpała.
- Mamy podsłuch jej telefonu? - Tak. Brak wiadomości, tylko połączenia.
- Ile? - Dwadzieścia pięć.
- A zdjęcia? - Cóż…
Nie mów mi. Albo powiedz. Hej.
Nie chcę tego widzieć.
Przelew to darowizna dla szpitala Jesus.
Co robimy? Przelewamy?
Tak.
Przelej.
Dlaczego szpital Jesus i dlaczego tyle pieniędzy?
Bo inwestuję w zdrowie publiczne.
Hej!
Rząd ma je gdzieś.
Miałeś problem ze zdrowiem i rząd cię zawiódł.
Nie, Bender. Daj sobie spokój z tą psychologią wpływu!
Baranku, przelew gotowy. Dostałeś, co chciałeś. Wypuść ich.
Dobra, sprawdzę to.
Wstawaj, prezydencie.
Do okna.
Nie, nic nie widzę.
W lewo. Niżej.
Niżej.
Tak.
Tak, są. Widzę je.
Ile?
Dwa? Tak, dwa.
Dzięki, Bender. Przelew doszedł.
Usiądź.
Siadaj, mówię. Cholera.
Pewnie ma kogoś na zewnątrz.
Wspólnika, który był na nagraniu.
Przyszli razem.
Wspólnik zajął się portierem.
Zabił go, porzucił ciało. Baranek został tam sam.
Jaki ma plan ucieczki?
Pokażmy prezydentowi,
co to jest dystrybucja bogactwa.
To było zdrowie. Teraz będzie edukacja.
Chcę 30 milionów peso dla podstawówki Quetzalcoatl.
Nie możemy wszystkiego mu dawać.
Zgadzam się. Nie będzie końca.
Musicie mi zaufać.
To kompensacja. Chce naprawić przeszłość. To jak terapia.
Terapia!
Bender.
Jestem.
Ale musisz mi pomóc.
Jak mam pokazać szefowej, że chcesz współpracować?
„Zaczynaj pytania od »jak«, unikaj mówienia »tak« i »nie«,
bądź zdecydowany, ale nie dominuj”.
Przestań i powiedz, czego chcesz.
Moją żonę.
- Victoria nie ma z tym nic wspólnego. - Victoria?
Ale ona cię nie kocha.
Mam ją zabić?
Nie. Spokojnie.
To mnie zdradziła.
Pozwól mi się z nią zobaczyć. Coś za coś.
Coś za coś.
Szybko!
Tutaj!
Dajcie mi mój telefon.
Mamy posłankę Lobatón.
Przyprowadźcie ją tutaj.
Cholera, Baranku!
Zachowaj spokój, Bender.
Jej życie nie jest warte tyle samo co życie twojej żony?
Czego chcesz?
Mówiłem. Wypuściłem zakładniczkę,
więc przelejcie 30 milionów peso podstawówce Quetzalcoatl.
Zegar tyka, Skrzydełka.
Wiem, kim on jest.
Skrzydełka.
Vicente Zambrano,
snajper z Oddziału do Zadań Specjalnych.
Był najlepszy.
Nie lubił słuchać innych.
Był agitatorem.
Pracowaliśmy razem przez trzy lata.
Byliśmy razem na kilku misjach.
Kumplowaliśmy się.
I co się stało?
Miał pecha.
Baron narkotykowy porwał autobus pełen ludzi.
Żądał uwolnienia swoich wspólników.
Odsuńcie się!
Zabiję go!
Wypuśćcie moich wspólników albo wszystkich zabiję!
Zambrano nie czekał na rozkazy.
Myślał, że coś mi grozi.
Odsuńcie się albo go zabiję!
Strzelił.
Był taki dobry…
że trafił prosto w twarz.
Niestety wszyscy zakładnicy zginęli.
Trąbiły o tym media.
Zambrano został zwolniony z naszego oddziału.
Spędził kilka lat w więzieniu.
Obwiniał mnie za to, że temu nie zapobiegłem.
Nic nie mogłem zrobić.
Myślał, że jeśli coś powiem,
to coś wskóram, ale nie mogłem.
Zwolnienie podpisał ówczesny Sekretarz Bezpieczeństwa.
Francisco Araiza.
Nasz prezydent.
Wątpię, że chce go zabić. Tu chodzi o kompensację.
Myślę, że prezydent wyjdzie z tego żywy.
Zaufajcie mi. Dajmy mu to, czego chce.
Co robimy?
Jeśli zna Zambrano jak swoją żonę, to już po nas.
Dajmy mu pieniądze, ale musi wypuścić prezydenta.
Pozostali się nie liczą.
Zgoda, ale ma wypuścić prezydenta.
Przelew do szkoły gotowy. Mam adres.
Wyślij zespół taktyczny!
Stało się coś dziwnego.
Nie wiem co, ale to nie są moje buty.
- Do namiotu! - Kto tam jest?
- Idź, Bender. - Kto tam? Hej!
To jakaś pomyłka. Jestem posłanką.
Nie wiem, co się stało. To nie moje ubrania.
Znajdźcie moje ubrania.
Rozpoznaje go pani?
Nie.
A jego?
Tak, to porywacz.
Kiedy poznała pani Araizę?
- Kilka lat temu. - Gdzie?
Na kongresie klimatycznym.
I co?
Rozmawialiśmy…
Był bardzo uroczy…
- Co się stało? - Wziął mój numer.
I do pani zadzwonił.
Numer mojego pokoju.
Proszę pani!
Myślałem, że jesteście z opozycyjnych partii.
A pan i pana żona głosujecie tak samo?
Kiedyś tak. Teraz nie wiem.
Proszę mnie nie oceniać.
Jestem człowiekiem.
Mam wady. Tylko Bóg jest idealny.
Tak, Bóg jest dobrą wymówką na prawie wszystko.
Jestem posłanką.
Trochę szacunku. Mam immunitet.
Czyje to mieszkanie?
Należy do władzy wykonawczej. To taki zwyczaj wśród prezydentów.
Musi pani udowodnić, że nie jest z nim w zmowie.
- Czemu miałabym go porwać? - Nie wiem.
Ma pani dość bycia tą drugą i go zatrudniła.
- Jeden mąż mi wystarczy. - Victoria coś pani dała?
Nie.
Dobra.
Trzymajcie ją tu. Wołajcie, gdy coś sobie przypomni.
Muszę wrócić do domu do moich dzieci.
Proszę usiąść i się rozgościć.
Nikt stąd nie wyjdzie. To rozkaz władzy wykonawczej.
Dobra.
To on otworzył drzwi?
Nie.
Na pewno?
Tak. Ten drugi miał większe oczy.
Skrzydełka.
Przypomniałeś sobie?
Jasne, że tak.
Przepraszam, że ci to zrobiłem.
To moja wina. Moja żona nie ma z tym nic wspólnego.
Masz rację, Skrzydełka.
Żona nie powinna płacić za błędy męża.
Zażądamy sprawiedliwości?
Dostałeś, co chciałeś. Czego więcej chcesz?
Masz 20 minut. Daj mi wariograf.
Po co ci wariograf?
Zambrano? Vicente!
- Idziemy! - Czysto!
Szybko!
Nikogo tu nie ma.
- Status? - Czysto!
- Czysto!
Znalazłem broń.
Wystarczy jej na wojnę.
Status!
- Czysto. - Czysto!
Czysto.
Status.
Dobrze się przygotował.
Znalazłem jego żonę.
Chciałem skorzystać z ubezpieczenia,
ale okazało się, że rząd anulował je po tym,
jak mnie niesłusznie zwolniono z Oddziału do Zadań Specjalnych.
- Nasza sytuacja… - I też…
Dowiedzieliśmy się też,
że we wszystkich szpitalach w kraju zawieszono finansowanie chemioterapii.
Cięcia budżetowe, trudna sytuacja ekonomiczna.
Nie prosimy o pieniądze.
Każda pomoc będzie miała znaczenie.
Uznajcie te pieniądze
za odszkodowanie albo zaliczkę za naprawę.
Vicente naprawi każde urządzenie.
Naprawdę każde.
Dodam tu link i proszę…
Moja rodzina będzie bardzo wdzięczna.
Zmarła w 2021 roku w szpitalu Jesus.
Była nauczycielką. Pracowała w podstawówce Quetzalcoatl.
- Bender. - Co?
Prokurator generalna.
Zambrano, przepraszam cię.
W dupie mam twoje przeprosiny. Dzięki.
Byliśmy w twoim sklepie.
Świetnie zebrałeś informacje. Gratulacje.
Widzisz, co straciłeś? Ze mną już byś to rozwiązał.
Jak byś to zrobił?
Znasz mnie. Wszystko wyczuję.
Nie wiedziałem, że twoja żona była chora i umarła.
Przykro mi, że to przez twoje zwolnienie.
Widzisz? Twoje czyny mają konsekwencje.
Ocaliłem ci życie, a ty nie odwiedziłeś mnie w pace.
Tak, wiem. To moja wina.
Pozwól mi naprawić przeszłość. Chcę ci pomóc.
Wyciągnę cię stamtąd żywego. Nie chcesz umrzeć.
„Określ uczucia rozmówcy”.
Jeśli umrzesz, będę czuł się winny.
„Użyj empatii taktycznej”.
Serio. Jest ze mną prokurator generalna.
Gdzie jest portier? Jeśli znajdziemy go żywego…
Znam chwyt na prokuratora.
Jest tutaj. Posłuchaj.
Tu prokurator generalna Claudia Ortiz.
Nie zależy mi na wyjściu stąd. Daj mi ten cholerny wariograf.
Wyłączmy zasilanie.
A jeśli to agent MI5, CIA czy Mosadu?
Nieważne. Jest tam uwięziony, nie wyjdzie.
- Jest w odosobnieniu. - Ale sprawdza przelewy.
Czyli nie jest całkowicie odizolowany.
Nie ma mowy, że damy mu wariograf.
Usiądź tam.
Siadaj.
- To straszne, co spotkało twoją żonę. - Cicho.
Naprawdę mi przykro.
Ale nie odzyskasz jej, zabijając mnie.
Twój ból nie zniknie.
Myślisz, że chciałaby, żebyś to robił?
Nie.
To na mnie nie zadziała.
Alan jest, jaki jest, ale…
On chce tylko, żebyśmy były bezpieczne.
Wiem, że odda za mnie życie.
- María Luisa, wszystko okej? - To ja, tato.
Cześć, skarbie.
Dlaczego nie śpisz?
Nie mogłam zasnąć, a María Luisa powiedziała,
że świętujecie rocznicę.
Niedawno ją świętowaliśmy, prawda?
Tak, ale to była rocznica ślubu.
To rocznica naszego poznania.
Jak się poznaliście?
Opowiadałem ci, że byłem na stażu i…
To była taka misja.
Tak! Mama pojechała z innym lekarzem.
Gadaliście do późna i zjedliście śniadanie.
- Tak. Zgadza się. - Wszystkiego najlepszego!
- Dzięki. - Chcę złożyć życzenia mamie.
Mama jest zajęta i nie może teraz rozmawiać.
Tęsknię za nią. Gdzie ona jest?
W toalecie.
Raz powiedziała, że idzie do toalety, a poszła sprawdzić telefon.
Tak.
Mama tak czasami robi.
Dlaczego mnie nie zabraliście?
Mogę jutro nie iść do szkoły. Zjem z wami śniadanie.
Co ty na to?
Świetny pomysł, kochanie.
Dobrze. O której wrócicie?
Nie wiem, kochana, ale niedługo.
- Dobrze? - Super.
Słodkich snów.
- Dzięki. Pa, tatusiu. - Kocham cię.
A ja ciebie. Pa.
- Rozumiesz, co robimy? - Tak.
- Pospiesz się. - Dobrze.
- Kryj mnie. - Dobra.
Zrób to.
Nie powiem córce, że jej mama umarła.
To się nie wydarzy.
Gdy Juana się urodziła,
obiecałem Victorii, że rzucę pracę w terenie
i popracujemy nad naszym projektem.
Ale jej nie rzuciłem.
Zawsze myślimy,
że mamy czas, że możemy coś zrobić jutro.
Ale tak nie jest.
Victoria zawsze we mnie wierzyła.
Proszę.
Daj to głównemu agentowi.
Proszę, muszę wyjść stąd żywa.
Proszę.
Proszę! Nico, musimy coś zrobić.
Przestań.
Nie jestem trenerem.
Nie jestem Nico. Nie rozumiesz?
Vicente nie oszalał.
Vicente to geniusz.
Tylko on może odmienić nasz kraj, nie ten drań.
Dzięki niemu śmierć mojej siostry nie pójdzie na marne.
Zambrano, jak sytuacja?
Cześć, Skrzydełka.
Odpoczywamy, rozmawiam z twoją żoną.
Powiedziała nam o swoich planach związanych z tobą i waszą córką.
Ale jeśli nie dasz mi wariografu, zostaną ci tylko życzenia.
Pracuję nad tym. Nie ma jeszcze zgody.
Daj mi kilka minut.
Niosą do was pizzę, którą zamówiłeś.
Dobrze.
Zrób coś dla mnie.
Skąd mam wiedzieć, że Victoria żyje?
Masz pięć sekund.
Alan, jeśli nie wyjdę stąd żywa…
- Nic ci nie będzie. - Nie przerywaj mi.
Dobrze, słucham cię.
Powiedz Juanie, że bardzo ją kocham.
- Zajmij się wujkiem Estebanem. - Koniec czasu!
Bez odbioru.
WARIOGRAF
Dobry wieczór, kochani rodacy.
Jesteśmy w Polanco na ulicy Jorge Bernard Shaw 7.
Jest z nami nasz kochany prezydent.
Musieliśmy go związać,
bo politycy są bardzo zajęci,
a chcemy zadać mu dziś kilka pytań.
To wariograf.
Inna nazwa to wykrywacz kłamstw.
Używa ich nasz rząd.
Dziś poznamy prawdę o ludziach, którzy rzekomo dla nas pracują.
Ci ludzie źle wykonują swoją pracę, a do tego nas okłamują.
Są najgorszymi pracownikami.
Za to ja, tak samo jak wy, przestrzegam prawa
i płacę podatki.
Jestem uległy i posłuszny. A co dostajemy w zamian?
Obietnice bez pokrycia, głupie slogany i gówniane wymówki.
Ale to się zmieni.
Owieczki się obudziły i żądają prawdy.
Pani Carrasco.
Jeśli wejdziemy siłą, jaka jest szansa, że prezydent przeżyje?
Niewielka.
- A liczbowo? - Nie chodzi tylko o prezydenta.
W takiej konfrontacji zginą zakładnicy i policjanci.
Nie wiemy, czy działa sam. Nie mogliśmy tego potwierdzić.
Proszę podać liczbę.
Mamy 70% szansy, że wszyscy tam zginą.
Proszę.
Dajcie mi więcej czasu. Wiem, co robić.
Co robimy?
Mam pomysł.
Podkręćmy tę maszynę do prażenia orzechów…
Gdy byłeś dzieckiem, kim chciałeś zostać?
Prezydentem.
Kim chciałeś zostać?
Prezydentem.
Słuchaj, dupku.
Kim chciałeś zostać?
Twardzielem.
Chciałem mieć władzę.
Chciał mieć władzę.
Pierwszy scenariusz.
Prezydent wyjdzie po negocjacjach i nikt się o tym nie dowie.
Wszyscy wygramy.
Drugi scenariusz.
Wejdziemy siłą i wyciągniemy go całego albo rannego.
Co potem?
Zgłosimy drobne problemy zdrowotne.
Zapalenie wyrostka czy pęcherzyka żółciowego.
Za parę dni wróci do pracy,
jakby nic się nie stało.
Trzeci scenariusz.
Zabiją go.
Jeśli ludzie dowiedzą się, że był z kochanką,
to koalicja nie przetrwa tego kryzysu.
Ale jeśli wymyślimy dobrą historię,
zapewnimy pokojowe przekazanie władzy Reginie Bastón.
Zrobimy z Araizy legendę.
Powiemy, że umarł za kraj jako męczennik demokracji.
Możemy powiedzieć,
że prezydent Araiza leciał do Jalapy, żeby uratować ofiary,
ale jego helikopter miał usterkę,
więc prezydent zginął w katastrofie.
Co wy na to?
Ludzie kochają martwych polityków bardziej niż tych żyjących.
Byłeś kiedyś u psychiatry?
Trzy razy.
Co ci powiedział?
Że jestem narcyzem i psychopatą.
Kto jest twoim słupem?
Augusto… Coronado.
Mój były kierowca.
Ile nieruchomości dla ciebie kupił?
Dwa domy w Miami.
I dom w Puerto Banús.
Jacht… i bardzo skromny samolot.
Ile kasy wyprowadził w czasie twojej kadencji?
Nie podam dokładnej sumy.
Tak mniej więcej, prezydencie.
Jakieś… 120 milionów dolarów.
Ile? Ty skurwielu!
To prawda, że zatrudniłeś jako doradcę astrolożkę,
żeby gadała z twoim martwym psem?
Mercedes ma wyjątkowe zdolności.
Dzieci chodzą do szkoły publicznej?
Nie.
Kiedy ostatnio jechałeś autobusem?
Na studiach.
Ile kasy ukradłeś
przy lipnej budowie linii metra?
Pięćdziesiąt milionów dolarów.
Ale nie dla siebie! Podzieliłem się. Każdy musiał coś dostać.
Wszyscy tak robią! To jedyny sposób!
Powiedz, obywatelko.
Co myślisz o tym, że to jedyny sposób?
- Żałuję, że na niego… - Mów do niego!
Żałuję, że na ciebie głosowałam. Przez ciebie tu jesteśmy.
Ostatnie pytanie.
Sekretarz spraw wewnętrznych wiedziała o twojej korupcji?
Koniec negocjacji. Wchodzimy.
Dajmy mu wariograf, a pójdziemy dalej.
Nie ma mowy.
Skrzydełka, jesteś tam?
Jestem. O co chodzi?
Na znak dobrej woli i w podzięce za pizzę
wypuszczę zakładnika. Zrobiłeś dla nas więcej niż ten rząd.
Coś za coś.
Jeśli nie wypuści prezydenta, nie będzie negocjacji.
Wejdziemy siłą.
Przygotować się. Zakładnik wychodzi.
Mam 26.
Pozwólcie mi go przesłuchać.
Wyciągnę z niego informacje potrzebne do negocjacji.
Tam jest moja żona.
Nie mam czasu na te żale. Ma pan dziesięć minut.
- Do namiotu. - Alan.
Mamy dużo do omówienia.
Usiądź tam.
Poznaje go pan?
Może.
Nie. Nie kojarzę go.
Wyjdźcie.
Masz wiadomość od mojej żony?
- Nie. - Jak cię złapali?
Poszedłem kupić papierosy. Podjechało niebieskie auto.
Wyszło dwóch gości w kapturach.
Przystawili mi broń do głowy.
Wrzucili mnie do auta i zakryli mi głowę.
Nagle znalazłem się w mieszkaniu z prezydentem, jego kochanką
i tym rąbniętym Barankiem.
Kazał mi zadzwonić do Victorii.
Czyli ma wspólnika?
Chyba tak, na zewnątrz.
To ten porywacz.
A on? To wspólnik?
Nie wiem. Nie było go tam.
Jak chce uciec?
- Co? Skąd mam wiedzieć? - Po co mu wariograf?
Nie wiem, zamknął mnie w łazience.
Podoba ci się mój prezent?
Czy zostawiłeś go jak Jezusa na krzyżu?
Dlaczego pytasz o zakładnika?
Nie chcę być oskarżany o znęcanie się.
Masz dziesięć minut, żeby wyjść.
Wejdą tam i ja ich nie powstrzymam.
Skrzydełka,
nie pierwszy raz będziesz siedział z założonymi rękami.
Co się stało?
Żona kazała mi zająć się wujkiem Estebanem,
ale on nie żyje.
Ciągle o tym myślę. Nie wiem, o co jej chodziło.
Jaki był ten wujek?
Był kłamcą i dwulicowym zdrajcą.
Sprawdźmy te rany.
Chodź z nami.
- Dokąd? - Nie martw się.
- Kładź się. Sprawdzimy głowę. - Co?
- Głowę? - Krwawisz!
- Jesteś trenerem? - Co to jest?
- Gdzie się uczyłeś? - Zostaw mnie.
- Oddychaj. - Zostaw mnie, dupku.
Oddychaj.
Spokojnie.
Dobrze, oddychaj.
Dobrze.
- Gotowy? - Tak.
- Sprawdźmy go dokładnie. - Dobrze.
- Co? - Znalazłam coś.
Cholera!
Pokaż.
Nie. Masz rękawiczkę?
Ile kasy ukradłeś
przy lipnej budowie linii metra?
Pięćdziesiąt milionów dolarów.
Ale nie dla siebie! Podzieliłem się. Każdy musiał coś dostać.
- Wszyscy tak robią! - Wiedział, że zagłuszymy sygnał.
Wypuścił go, żeby udostępnił nagranie.
Ostatnie pytanie.
Sekretarz spraw wewnętrznych wiedziała o twojej korupcji?
Regina Bastón
jest najgorsza z nas wszystkich.
Jest umoczona po uszy.
Szefowo, mamy gościa.
- Kryjcie mnie. - Dobrze.
Dzięki.
Chodź, Fajardo.
Do wszystkich jednostek oddziału.
Tu Regina Bastón, sekretarz spraw wewnętrznych.
Operację przejmie sekretarz obrony Casimiro Zavala.
Co się stało?
Co się stało, Fajardo?
- Co jest? - Wyłączyli nas.
Tu sekretarz obrony Casimiro Zavala.
Przygotujcie się do wejścia.
Naszym priorytetem jest życie prezydenta.
Z drogi!
- Charlie, wpuść mnie. - Nie mogę, taki rozkaz.
Proszę, zabiją ją.
Walnij mnie.
- Serio? - Tak.
Kurwa!
Ja pierdolę…
Idź.
Dzięki, Charlie.
Brawo, stary.
Teraz wasza kolej.
Daj spokój.
Uwaga, Menéndez, Bender jest na górze.
Wchodzą. Jak ich powstrzymać?
Zabiją ich?
Zioło?
Przygotowujemy się do wejścia.
Kto tam?
Tu Bender. Zmień kanał na drugi.
To Alan.
- Słucham. - Chcę ci coś powiedzieć.
Kto nas słyszy?
Twoja żona.
Prezydent śpi.
Super.
- Podejdź do drzwi. - Czego chcesz?
Wejdą tam i was zabiją.
Podejdź bliżej. Musimy pogadać. Widziałem filmik.
Ostrzegam, twoja żona jest moją tarczą.
Czego chcesz?
Nie jestem uzbrojony.
Mam gdzieś prezydenta.
Jeśli umrzesz, będę smutny przez kilka dni,
ale przyszedłem po Victorię.
Mam nagranie. Jest super.
Stanie się viralem.
Wszyscy muszą się dowiedzieć.
Będzie to możliwe tylko dzięki Victorii.
Przegrałeś, Vicente.
Zaufaj mi. Nie masz innego wyjścia.
Mogę zabić ich wszystkich.
Ale nie chcesz tego robić. Nie po to tu jesteś.
Skąd mam wiedzieć, że pokażesz nagranie?
Daję ci moje słowo i życie.
Wpuść mnie. Zajmę miejsce Victorii.
Pamiętaj.
Wszyscy wchodzą…
Wszyscy wychodzą!
Zajmij się tym.
Mamy kolejnego zakładnika.
- To żona Bendera. - Czemu tego nie widzimy?
Nie wiem. To dziwne. Ktoś nas zhakował?
Gdzie Bender?
Nie wiem. Był tam.
Napraw to.
Alan jest w środku.
- Alan tam jest. Możecie… - Idź!
- Tu jest niebezpiecznie. - Spokój.
Coś ci się może stać.
Wyjdziemy stąd żywi, obiecuję.
Posadzimy pana tutaj.
Zaczynam odliczanie.
Sześćdziesiąt.
Pięćdziesiąt dziewięć.
- Pięćdziesiąt osiem, 57. - Tam jest mój mąż.
Pięćdziesiąt sześć, 55.
Pięćdziesiąt cztery, 53.
Pięćdziesiąt dwa, 51.
Pięćdziesiąt.
Czterdzieści dziewięć, 48.
Zambrano chce zniszczyć dowody,
wypuścić pana i się poddać.
Jeśli nie wniesie pan oskarżeń, to będzie koniec.
Czterdzieści trzy.
Czterdzieści dwa, 41.
Czterdzieści, 39.
Trzydzieści osiem.
Trzydzieści siedem.
Trzydzieści sześć.
Trzydzieści pięć, 34.
Czym nagrywałeś?
Trzydzieści dwa.
- Tym? - Trzydzieści jeden.
Trzydzieści.
Dwadzieścia dziewięć.
Dwadzieścia osiem, 27.
Dwadzieścia sześć.
Dwadzieścia pięć.
Dowody przeciwko panu zniknęły.
Dwadzieścia trzy.
Do wszystkich jednostek.
W środku jest Bender.
Niech robi to, w czym jest najlepszy.
Co to? Wyłącz to!
Nie mogę. To chiński system.
- Wszystkiego nas nauczył. - Ostrzegam, że cię zwolnię.
Rozumiem, generale, że poniosę konsekwencje.
Ale nasz kolega ryzykuje życie, żeby nas uratować.
Siedzimy tu od kilku godzin.
Jesteśmy zmęczeni, głodni i śpiący.
Chcemy iść do domu.
Chcemy tam wejść i to zakończyć,
ale Bender uczył nas,
że jesteśmy jednością.
Jedność jest wszystkim.
Dwa lata w więzieniu.
- Rok. - Półtora.
- Dobra. - Dobra.
Dlaczego miał to w gaciach?
W końcu.
Cofnąć się!
Pokaż ręce! Ruszaj się, dupku!
- Ruchy! - Szybko.
Ruchy! Szybko!
Szybko!
Nie ruszaj się!
To za bycie dupkiem!
- Wszystko w porządku? - Nic mi nie jest.
Stęskniłam się za Juaną.
Wiem, ja też. Wracajmy do domu.
- Tak. - Kocham cię.
Prawie ci uwierzyłem.
- Dobrze, że nic panu nie jest. - Prezydencie.
- Bardzo dziękuję. - Gratulacje.
- Zwolnią mnie. - Wątpię.
- Menéndez, witaj. Jesteś gotowy. - Zwolnią cię?
No dobrze.
Kto wygrał mecz?
CZTERY MIESIĄCE PÓŹNIEJ
Już wiemy, kim był tajemniczy Baranek.
To Vicente Zambrano.
Trzy miesiące temu porwał prezydenta
i nagrał słynny filmik, w którym głowa państwa
przyznała się do swoich błędów.
To najczęściej odtwarzany filmik w naszym kraju.
W ciągu pięciu dni obejrzano go 370 milinów razy.
Wywołał protesty w całym kraju,
czyniąc Baranka symbolem sprawiedliwości
i doprowadzając prezydenta Araizę i jego rząd do dymisji.
Poza tym rząd rozpisał nowe wybory prezydenckie.
Były policjant z oddziału specjalnego został światową ikoną.
Zambrano przebywa obecnie w więzieniu
i przechodzi leczenie psychiatryczne.
Władze nie podają dokładnego miejsca jego pobytu
w obawie przed zamieszkami.
Baranek!
Nie przejadą! Nie przejedziecie!
ARAIZA, ZREZYGNUJ JUŻ!
SKANDAL PREZYDENCKI WSTRZĄSNĄŁ MEKSYKIEM
BEZPRECEDENSOWY
Małżeństwo to nie związek zakładników.
To nie wydarzenie, które ma swój koniec.
Chyba że chcecie się rozwieść.
Prawda, skarbie?
Tak, oczywiście.
Szukanie konfrontacji nie jest dobre,
ale unikanie konfliktów też jest złe,
bo stwarza większe problemy.
Tak.
Chcemy, żebyście o tym pomyśleli.
Nasz partner nie jest porywaczem.
Nie uciekamy od niego.
- Bardzo dziękuję. - Dziękujemy.
- Dzięki. - Dziękujemy.
Parę osób wyszło.
Co ty nie powiesz.
Za długo odpowiadasz.
Co? Ciągle mi przerywasz.
- Przerywałeś cały… - Co?
- Już idziemy. - Przepraszam.
- Ile osób naliczyłaś? Ja 23. - Jakieś 25.
- Mało. - Nie było tak źle.
Jesteś zły.
- Nie szufladkuj mnie. - Hej.
Myśleliście o rozwodzie?
- Nie! - Tak.
- Nie? - Tak?
Co z tym zrobimy?
Weźmy to do domu.
- Halo. - Zapakujmy to.
Bender. Pamiętasz mnie?
- Co tam? - Myśleliście?
- Bender. - Myśleliśmy.
W pace mam czas na przemyślenia.
To, co razem zrobiliśmy, było początkiem czegoś większego.
To znaczy?
Teraz jestem gwiazdą.
Taką prawdziwą.
Myślę, że możemy naprawić nasz kraj.
Od środka.
Co ty na to?
Zaryzykujesz ze mną?
BARANEK NA PREZYDENTA
- Nie wiem. - Chodź, skarbie.
Może.
Napisy: Kamila Krupiński